Forever young

“Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn” is een bekende uitspraak en ook voor mij gaat deze uitspraak wel op. Toen mijn vader 67 jaar oud was zei hij altijd, “ach nee, dat is voor oude mensen, niet voor mij”. En wij als kinderen zeiden dan: “maar pap, je bent oud¨. Nu ik zelf 67 ben begrijp ik hem maar al te goed, ook ik ben niet oud, ik ben fit, fiets iedereen voorbij, heb een stevige pas als ik loop en voel me van binnen nog jong en speels en een beetje gek af en toe. En als geluidstechnicus sjouw ik mijn eigen apparatuur nog en bouw ik zelf op en ruim ik ook weer zelf af. En zo hoop ik nog lang een jonge oude man te zijn.

Ik realiseer me ook dat dit nier iedereen gegeven is, voor sommige mensen komt de leeftijd met behoorlijke gebreken. Maar zelfs dan kun je qua geest nog jong zijn, ik kan jonge mensen die een oude ziel met zich meedragen, maar ook genoeg oude mensen die nog een jonge ziel hebben. Ik ben nu met pensioen, wanneer ik naar een aantal van mijn oud collega´s kijk dan zie ik dat ze oud zijn (net zo oud als ik), maar vooral dat ze zich oud gedragen. Rustig aan, oud en verstandig, schaapjes op het droge en vooral geen gekke dingen meer doen.

Volgens mij stoppen we niet met spelen omdat we oud worden, we worden oud omdat we stoppen met spelen. Ik hoop nog tot op hoge leeftijd gekke dingen te doen en dat wanneer ik ooit nog eens in een verzorgingstehuis kom, dat de verplegers zuchten: “wat gaat hij vandaag weer uitspoken!”.