Het auw van autisme

Ik ben al mijn hele leven hoogfunctionerend autistisch, ik heb het altijd goed verborgen kunnen houden, maar de laatste zeven jaar, na mijn diagnose, kom ik er maar openlijk voor uit. Toch doe ik zo goed mogelijk mee, zodat ik zelf, maar ook anderen soms een beetje “vergeten” dat ik echt wel een autistisch brein heb. Deze week ook weer, als iemand ineens erg onvriendelijk doet, terwijl ik dat totaal niet verwacht had, dan reageer ik er luchtig op, maar mijn hoofd slaat op hol. Ik snap het niet en moet dan echt weer mijzelf tot rust brengen met relativeren, maar dat kost veel moeite en tijd. En in die tijd ben ik ook graag even alleen.

Naar buiten toe ben ik kalm, altijd vriendelijk en hulpvaardig, sta ik altijd klaar om iets “leuks” te doen en kan ik mijn creativiteit en kennis van veel dingen goed benutten. Bijna alle sociale vaardigheden heb ik “geleerd” en mijn hoofd is altijd druk om het autisme te compenseren uit een enorme bibliotheek van sociale gebeurtenissen in mijn hoofd. Ook wel heel vermoeiend, mijn hoofd staat geen seconde stil. En hoe ik ook mijn best doe, de wereld is altijd weer in staat mij weer eens op het verkeerde been te zetten.

Maar hoe ouder ik ben, hoe luchtiger ik daar ook tegenaan kijk, toch kan ik nog steeds af en toe overprikkeld raken. Maar gelukkig ken ik mijn grenzen en weet ik op tijd om mij weer alleen terug te trekken. Alles went, zelfs autisme, maar weggaan zal het nooit en soms blijft het een beetje “auw” doen.

Tot schrijfs, Hein Pragt.