Ritme
Een van mijn grootste handicaps in de muziek is mijn enorm slechte motoriek. Als kind heb ik ook dubbel zoveel moeite moeten doen om muziek te leren spelen omdat ik ook mijn motoriek tegen me had. Maar met veel doorzetten is alles te leren, toch is ritme mijn blijvende handicap maar ook mijn grootste uitdaging die ik telkens ook weer opzoek. Ik weet nog dat ik in de tijd dat ik in de begeleidingsband van Albert West zat dat hij een nummer had waar een syncopisch opmaatje in zat waar ik heel veel moeite mee had. Ik heb het letterlijk honderden keren achter elkaar geoefend tot ik het “redelijk” kon spelen.
Ik heb enorm veel bewondering voor strakke drummers en was al snel fan van Jeff Porcaro van de band Toto en mijn nog steeds enorm favoriete drummer (en heel sympathieke vent) Simon Philips. Ik heb dan ook een aantal CD’s van zijn band Protocol waar hij veel met odd meters werkt. Oneven maatsoorten zoals 15 / 8 zijn een geweldige uitdaging, ik heb me al rot gestudeerd op 5/4 maat van Dave Brubecks Take Five. Omdat ik het zelf bijna niet kan heb ik er juist zo’n enorme bewondering voor.
Mijn eerste band Shamrock speelde alle nummers bijna consequent anderhalf keer te snel, dit lag ook een beetje aan de drummer. Ik heb nog steeds de neiging om te trekken aan het ritme en ik heb ook graag een strakke drummer naast me die me in “bedwang” houdt. Met mijn duo Neon had ik zo’n drummer Bren (RIP) die mijn altijd in bedwang hield. Als ik eens weer enthousiast werd keek ik af en toe naar Bren, die dan zachtjes zijn hoofd schudde met de blik, “jij krijgt mij niet uit mijn ritme!”. En dat lukte ook nooit, ik was dan ook erg blij met hem, en hij kon gelukkig lachten om mijn ritme gevoel.
Mijn motoriek is altijd slecht gebleven en zo ook mijn ritme vermogen, ik kan het prima als ik me overgeef aan een strakke drummer / bassist ritme sectie maar ik heb wel soms medelijden met ze als ik weer best veel van ze vraag. Het is goed je beperkingen te kennen, ik ben een redelijk goede functionele toetsenist, maar wat voor mij het allerbelangrijkste is dat is en blijft lol hebben in muziek maken. Ik speel voor mijn plezier en niet meer om mij te bewijzen, desondanks hou ik van een uitdaging en ben ik wel trots als ik iets moois neerzet.
In mijn kleine homestudio kan ik soms iets retestrak spelen, maar realiseer u dan wel dat ik dan keihard een metronoom of click op mij oor heb en gelukkig meerdere keren een “punch-in” kan doen als het mij niet aanstaat. 🙂
Simon Philips – Protocol
Als je dit ziet dan kan ik alleen maar met enorme bewondering kijken….
Over de auteur
