Artiest in Londen
Dit is één van de bijzondere verhalen uit mijn leven. Eind vorige eeuw moest ik een half jaar in Londen werken als C++ programmeur bij PSION. Ik vloog elke maandag naar Londen en elke vrijdagmiddag terug en logeerde gedurende de week, samen met mijn Franse vriend en collega, Eric in een kamer boven een pub. Dit betekende ook dat we vier avonden per week, op kosten van Philips, uit eten gingen in Londen en we hadden een aantal favoriete restaurants, waaronder een leuk restaurant in Chinatown en een Indiaas restaurant waar we altijd hete curry aten. Aangezien Eric van oorsprong Libanees / Fransman was, werd er elke avond ook een fles Chardonnay opgemaakt.
Een van de restaurants waar we eens per week kwamen was een redelijk groot “Mediterranean” restaurant waar we altijd Metze aten. Die avond waren we weer in dat restaurant en er waren ook twee andere medewerkers mee, waaronder de projectleider Barry. Er was die avond een entertainer in het restaurant die een keyboard bespeelde en zong. Tijdens het eten vertelde ik dat ik ook musicus was en elk weekend optrad en Barry onthulde dat hij in de beginjaren de manager van de bekende band 10cc was geweest. Maar opeens was Barry even verdwenen en zag ik hem met de entertainer praten.
Even later kwam hij terug met een big smile en ik vertrouwde het al niet en toen de entertainer de microfoon pakte en vertelde dat er deze avond een bekende zanger uit Nederland aanwezig was en vroeg of ik naar voren wilde komen, begreep ik de grap die hij met mij wilde uithalen. Maar ik ging naar het podium en nam de microfoon en vroeg of de entertainer iets van Elvis had. Dat had hij en ik zong even twee ballades van Elvis en mijn zware stem klonk goed door de installatie. Het werd doodstil in het restaurant en ik zag een aantal dames bijna van de stoel glijden. Na mijn optreden kreeg ik een staande ovatie en met een grote big smile liep ik terug naar onze tafel, waar Barry beteuterd keek.
Aan het einde van de avond waren Eric en ik nog wat koffie aan het drinken en de rest was al gegaan, toen twee aantrekkelijke duur geklede dames bij ons kwamen zitten en vroegen of we zin hadden om nog een afzakkertje nemen in hun penthouse. Hun mannen waren op zakenreis, verzekerden ze ons. Eric en ik bedankten vriendelijk en de dames vertrokken zonder ons, De eigenaresse kwam even later afrekenen en zei dat ze mij een geweldige zanger vond en gezien ons gedrag naar de dames ons ook “perfect gentlemen” vond.
In de maanden daarna werd ik elk keer als we in het restaurant gingen eten als de bekende zanger uit Nederland behandeld met een vip behandeling en dat was erg grappig. Een paar maanden later trok Philips de stekker uit het project en was het Londen avontuur afgelopen, maar het was een bijzonder half jaar waarin we nog wel meer bijzondere dingen hebben meegemaakt. Telkens als ik weer een nummer van Elvis zing, denk ik weer aan deze avond.
Over de auteur
