Het verhaal van de veerman en de monnik

Er waren eens twee broers die zonen waren van een veerman. Als kind al voeren zij met hun vader voorbijgangers heen en weer over de rivier. De betaling was maar karig in de vorm van één dubbeltje per persoon. Het werk was zeer eentonig en niet erg geestverheffend en daarom besloot de oudste zoon om meer diepgang aan zijn leven te gaan geven. Hij verliet het huisje aan de rivier, zijn ouders en broer en trad in bij een boeddhistisch monnikenklooster.

Na vele jaren van meditatie, zoeken naar het hogere en naar de verborgen krachten in de menselijke geest, gebeurde het dat hij op reis moest naar een ander klooster. Hierbij passeerde hij onderweg het ouderlijke huis, hij klopte aan en na veel hartelijke omhelzingen en vreugdetranen vertelde men elkaar hoe ieders leven tot nu toe verlopen was.

Na enige tijd nam de monnik weer afscheid en na alle goede wensen over en weer liepen beide broers met hun vader naar het veerbootje. De broer die nog steeds veerman was vroeg aan zijn broer die nu monnik was: “Wat heb je nu eigenlijk in de afgelopen zeven jaar in dat klooster geleerd?”. “Ik zal het je laten zien,” zei de monnik en hij daalde af naar de oever van de rivier.

Hij liep over het water naar de overkant, zwaaide daar nog eenmaal vaarwel en verdween tussen de bomen. “Dan is, wat hij in die zeven jaar in dat klooster geleerd heeft, precies één dubbeltje waard,” zei de vader en ging weer tevreden aan het werk.