Kwetsbare Kind en de Gezonde Volwassene

Tijdens mijn begeleiding sessies voor mijn autisme leerde ik het principe van het Kwetsbare Kind en de Gezonde Volwassene kennen. Het Kwetsbare Kind is dat deel in jezelf dat de diepe, onvervulde emotionele behoeften en pijn uit je jeugd met zich meedraagt, het kan zich klein, bang, eenzaam, verdrietig, waardeloos, bedrogen of machteloos voelen. Veel mensen lopen als kind een of meerdere trauma’s op die ze hun hele leven met zich meedragen.

Ik groeide als autistische jongen op in een kleine dorp dat dit totaal niet begreep en vooral vertrouwen was iets dat bij mij telkens op de proef werd gesteld. Ik had een paar vriendjes, nou ja, ik mocht af en toe meedoen als er niemand anders was. Maar bijvoorbeeld mijn buurjongen sloeg mij de dag erna weer of hielp mee om mij in het water te gooien. Ik werd ook altijd al laatste gekozen tijdens gym. Ook de kerk werkte niet echt mee aan vertrouwen, de meesten zeiden vroom het ene en deden het tegenovergestelde. De enige die ik in mijn jeugd echt kon vertrouwen was mijn moeder, die was consistent. Als kind speelde ik (en was ik) vaak alleen, het alleen zijn was vaak niet leuk maar wel veilig.

Met heel veel inspanning ben ik uiteindelijk wel een Gezonde Volwassene geworden. Nog steeds autistisch, maar met een vrij hoge intelligentie had ik mijzelf goed onder controle. Mijn volwassen ik was erg rationeel, had zijn emoties vrij goed onder controle, had een hele brede belangstelling en een open geest en probeerde bewuste keuzes te maken. Ik leerde me sociaal correct te gedragen om mijn autisme te verbergen en dat lukte eigenlijk prima. Ik had mij een persona aangemeten die het leven vrij goed aankon, maar dingen als autistische overprikkeling kreeg ik nooit onder controle en dat werd dan meestal een migraine aanval.

Maar ook de volwassen Hein kreeg te maken met list en bedrog, ik ben in werk, maar ook in relaties en vriendschap, redelijk vaak bedrogen. Ook als volwassenen werd mijn vertrouwen erg op de proef gesteld, maar het rationele ego wist het wel weg te stoppen en er overheen te stappen. Ook als volwassene hoorde ik er vaak net niet helemaal bij. Maar in mij zat ook nog steeds dat getraumatiseerde Kwetsbare Kind dat bij elke herkenning om aandacht vroeg en wat ik met rationele argumenten weer terug stopte in zijn kleine schuilplaats. En uiteindelijk werd de volwassen Hein, overspannen en depressief omdat het allemaal teveel werd.

Ik heb nu geleerd om het gekwetste kind in mij te omarmen, te troosten en erkenning te geven. Sinds ik er voor uitkom dat ik autistisch ben en het ook niet meer wil verbergen, ben ik milder geworden, voor anderen maar vooral voor mijzelf. Berthold Gunster heeft me leren omdenken en Eckhart Tolle heeft me geleerd dat het verleden is geweest en dat ik in het NU moet leven. Toch blijft het gekwetste kind in mij roepen en heb ik nog steeds heel veel moeite met echt vertrouwen. En de signalen die mensen afgeven (soms geheel onbedoeld) tarten dat vertrouwen telkens weer.

Als je vaak bedrogen of in de steek gelaten bent, dan staan alle voelsprieten daar ook voor open en het gekwetste kind in mij voelt nog steeds alles. Het is dan aan de Gezonde Volwassene in mij om deze keer het kind niet weer weg te stoppen, maar te omarmen en te troosten en met rationele geruststellingen te helpen om het oude zeer te verwerken. En gaat het leven niet zoals ik het graag zou willen dan zeg ik nu ¨Cest la vie¨. En ik draag het motto van mijn moeder in me mee, “het is wat het is en het gaat zoals het gaat”. Ik doe altijd mijn best en meer kun je niet van mij verwachten, ook ikzelf niet.

Tot schrijfs, Hein Pragt.