De collectie weblogs van Hein Pragt 2021

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2021 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.


Migraine is een sluipmoordenaar

8 jan 2021
migraine

Vanaf jonge leeftijd heb ik met regelmaat een migraine aanval, het is vaak onvoorspelbaar wanneer  er weer een de kop opsteekt, hoewel ik de verschijnselen vooraf nu beter heb leren inschatten. Toch komen de aanvallen vaak op momenten dat het niet uitkomt, vroeger wist ik gewoon zeker dat een vakantie binnen een paar dagen een migraine aanval zou opleveren. Als kind herinner ik me dat mijn moeder om de zoveel tijd even kwam kijken en dat ze haar koele hand op mijn voorhoofd legde. Maar meestal heb ik op latere leeftijd alleen gelegen en werd het mij bijna kwalijk genomen dat ik weer een aanval had. Ik heb me tijdens migraine aanvallen ook wel vaak erg eenzaam gevoeld.

Pas toen ik ruim veertig was kreeg ik medicatie in de vorm van Sumatriptan (neusspray) en dat werkt heel goed, als ik het op tijd gebruik. Meestal blijft het dan bij wat hoofdpijn, duf zijn en niet tegen licht en geluid kunnen, maar kan ik me wel ontspannen. Vaak is het binnen een uur over als ik in een donkere kamer kan liggen. Vroeger heb ik mijzelf wel eens dood gewenst tijdens een aanval, zo onverdraagbaar was de pijn en misselijkheid. Uren lang overgeven terwijl je niets meer hebt om over te geven, de dag erna gewoon pijn in je buik van de krampen. Gelukkig had ik het maar zo’n tien keer per jaar en daar had ik me leren leven.

Ik had geen echt bekende triggers (dingen die migraine veroorzaken) zoals veel mensen wel hebben. Maar nu ik ouder ben weet ik er wel een paar, ik ben gek op pure chocolade maar ik weer ook dat iets teveel migraine uitlokt. Ook wisselen van weer en seizoenen is voor veel migraine patiënten herkenbaar, net als het wegvallen van spanning na een periode met veel spanning.

Vroeger was ik altijd een hele dag en avond ziek, tegenwoordig is het, met medicatie op tijd ingenomen, maar een uur of twee, maar ben ik wel de rest van de dag wat duf. Voor licht aanvallen heb ik tegenwoordig Rizatriptan wat beduidend goedkoper is dan de dure Sumaptriptan neusspray die bijna 10 euro per dosis kost. Zo kom je met een chronische klacht waar je niets aan kunt doen wel aan je eigen risico van de zorgverzekering. Maar ik klaag niet, ik ben zo verschrikkelijk blij dat de medicatie er is.

Waarom noem ik migraine soms een sluipmoordenaar, omdat het altijd op de loer ligt, onvermijdelijk, en altijd op de verkeerde momenten toeslaat. Maar het is een onderdeel van mij, mensen om mij heen en mijn collega’s gaan er nu met respect mee om en ik heb het geaccepteerd als onderdeel van mijn leven. Ik heb geleerd om er niet tegen te vechten en mij over te geven, dan is het ook zo weer voorbij. Ook bij migraine is het Cest la vie.

Tot schrijfs, Hein.

Patchoeli

22 mrt 2021
Patchoeli

Er zijn veel geuren die ik erg lekker vind zoals: Musk, Sandalwood, Opium, maar mijn favoriete geur is nog steeds Patchoeli. Ik heb Patchoeli wierook, Patchoeli badolie en Patchoeli etherische olie. Het is een heel indringend luchtje en niet iedereen is er zo gecharmeerd van. Patchoeli is een inheemse plant van India, Indonesië en de Filipijnen en werd in de flowerpowerperiode onder andere gebruikt om de geur van cannabis te verdoezelen. Het heeft dus nog een beetje de associatie met de hippie cultuur. Mijn voorliefde voor deze geur komt ook uit mijn puberteit toen ik in de jaren 70 van de vorige eeuw, nog in de naweeën van de hippie tijd leefde en meisjes nog wel eens Patchoeli als parfum op hadden.

In deze periode viel ik nogal op de hippie meisjes en het luchtje van Musk en Patchoeli waren daarmee onlosmakelijk verbonden. Ik praat dan over de jaren 70 van de vorige eeuw, toen de wereld nog vol veranderingen en kansen was. Ook ik was jong en naïef en hoewel naïviteit tegenwoordig in een slecht daglicht staat, staat het je wel toe om te dromen, te hopen en te genieten. Mensen die totaal niet naïef zijn en door de wol geverfd, assertief en realistisch zijn, missen ook vaak de grote dromen en het onbevangen kunnen genieten. Ik heb zelf heel erg gemerkt dat hoe meer ik “volwassen” deed en hoe meer ik “verantwoordelijk” was en hoe meer ik overtuigd raakte dat de wereld slecht was en ten alle tijden er op uit was je wat aan te doen, zodat je altijd op je hoede moest zijn, hoe meer ik het vermogen om te genieten van het leven kwijt raakte.

Nu weet ik dat ik liever een optimist ben die af en toe ongelijk heeft dan een pessimist die altijd gelijk heeft. Hou ouder ik word, hoe meer ik me realiseer wat echt belangrijk is in dit leven. En dat is geen geld, macht, dure spullen, status en aanzien maar liefde en oprechte vriendschap en het vermogen om heel naïef van dingen te kunnen genieten en nog te durven dromen. Doen wat je zelf leuk vindt en je niet laten leven door wat je denkt dat anderen vinden en denken. Billy Joel bezong het mooi in zijn nummer “My life”, “ het maakt me niet meer uit wat je zegt, dit is mijn leven, ga maar door met jouw eigen leven en laat me met rust!”.

Voor mij is Patchoeli het luchtje wat voor altijd verbonden is aan zorgeloosheid en een beetje naïef genieten van het leven, en dat zal ook wel zo blijven. Ik koester het en blijf er van genieten, het helpt me de wereld soms even achter me te laten en alles even los te laten. In een warm bad met Patchoeli badolie kan ik nog even zorgeloos wegdromen. En nog steeds heeft een vrouw met het luchtje Patchoeli als parfum een bepaalde uitwerking op mij en een gezamenlijk voorkeur voor dit luchtje is als een eerst stap naar verbinding. Dit was een soort van ode aan het luchtje Patchoeli.

Tot schrijfs, Hein Pragt.


Duurzaamheid?

20 apr 2021
duurzaamheid

De lente breekt weer aan en veel mensen laten zich weer verleiden om de goedkope zonnecel lampjes voor in de tuin te kopen. Ze zijn er in allerlei vormen en maten, hangende bolletjes, exemplaren die men in de grond kan steken en glaasjes voor op de tafel. Allemaal zien ze er van binnen hetzelfde uit, een klein zonnepaneeltje, een nikkel cadmium batterijtje, een chipje, een schakelaartje en een ledje. Het zit zo krakkemikkig in elkaar (dat kan ook niet anders voor dat geld) dat ze maximaal één jaar meegaan. Meestal zijn de draden van de ledjes dan al doorgeroest of is het schakelaartje dan totaal verroest.

De lampjes in mijn tuin gaan hun derde jaar weer in, maar niet na het vervangen van bijna alle ledjes en het overbruggen van de helft van de schakelaartjes met een soldeerbrugje. Hier ben ik vaak wel een avondje mee bezig, maar de voldoening dat ze het daarna allemaal weer doen is groot. Echter bij de meeste mensen verdwijnen ze binnen een jaar in de afvalbak. Dit is een enorme verspilling aan metaal en een behoorlijk milieuvervuiling door de (giftige) nikkel cadmium batterij die er in zit. Het zonnepaneel zelf is van silicium gemaakt en dat is vergelijkbaar met glas en zand.

Elk jaar weer belanden er duizenden van deze dingen in de afval container en kopen mensen elk jaar weer nieuwe, in de hoop dat die het iets langer volhouden. Toch is dit symbolisch voor bijna alle spullen die we kopen tegenwoordig, we gaan er gewoon niet meer van uit dat het lang meegaat en kopen maar het nieuwste van het nieuwste weer als de oude stuk is. Zo verspillen we echt veel geld, maar wat erger is, we verspillen enorm veel kostbare grondstoffen en we vervuilen onze aarde.

Duurzaamheid is een vreemd woord geworden, mijn ouders kochten nog een radio waar ze hun hele leven mee deden en huishoudelijke appratuur ging ook soms levenslang mee. Maar ergens kwam er een omslag, waarbij goedloop en snel vervangen voor de fabrikanten interessanter werd. Men wilde liever eens in de zoveel jaar een nieuw product verkopen, zo bleef de omzet maar groeien. En wij zijn er collectief ingestonken, mensen verwachten tegenwoordig al niet meer dat iets een redelijke tijd meegaat.

Vooral de goedkope elektronica is in dit opzicht berucht, ondanks dat er vaak op de verpakking staat dat het niet in de afvalbak mag, omdat er een batterij met giftige stoffen in zit, gooien veel mensen dit toch in de container. Veel van deze kleine elektronica is vaak best nog te repareren alleen is het kopen van een nieuwe vaak veel goedkoper. Ik repareer vaak voor vrienden en kennissen nog wel eens een partij van deze defecte zonnepaneel lampjes, een ledje kost een paar cent en een beetje tin al helemaal niets. Het is de tijd die ik er aan besteed die het meest kostbaar is, maar ik denk niet in tijd is geld gelukkig.

Het wordt tijd dat we eens gaan nadenken bij de aanschaf van deze zonnepaneel lampjes en waar we de nieuwe generatie mee opzadelen. En als u ze toch weg wilt gooien, gooi ze dan in de recycle bak van de bouwmarkt. Een kleine moeite voor een betere wereld voor onze kinderen.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Troostkopen

20 apr 2021
troostkopen

Vandaag las ik een stukje over troostkopen, in deze coronatijd hebben webshops heel veel omzet gemaakt doordat mensen massaal dingen online kochten. Troostkopen is eigenlijk een leeg of ontevreden gevoel compenseren met he fijne gevoel van een goede aankoop of een geweldige aanbieding. Tijdelijk geeft het even een goed en fijn gevoel en tegenwoordig lijkt het er soms op dat sommige mensen hier helemaal aan verslaafd lijken geraakt. En winkeliers spelen goed in op deze troostkoop door mensen voor te spiegelen dat ze een geweldige aanbieding hebben gehad.

Wie kent niet het gevoel na een bezoek aan de Primark of Action dat men veel meer gekocht heeft dan men van plan was omdat het zo ontzettend goedkoop was dat men de aanbieding gewoonweg niet kon laten liggen. Ook ik heb in mijn kasten genoeg van deze geweldige aanbiedingen, die ik echt niet nodige had staan. Maar waarom kopen we dan wel deze blijkbaar overbodige spullen? Omdat we een shot van pretsofjes krijgen wanneer we het gevoel hebben dat we een geweldige goede aankoop gedaan hebben. En hoe leger en ongelukkiger we ons voelen, hoe meer we verlangen naar zo'n geluksmomentje.

Begin vorige eeuw waren de meeste Nederlanders nog gelovig en wendde men zich tot de kerk en het gebed wanneer men leegte en ontevredenheid ervaarde. Maar het geloof leerde ook het aanvaarden van minder leuke momenten omdat de mens zijn eigen lot niet in handen had maar alles de wil van God was en men zich er dus bij neer moest leggen. Verzet en niet aanvaarden van het lot was zondig dus de meeste mensen accepteerden de minderen momenten van het leven makkelijker. Dit probeert men tegenwoordig weer te leren door trainingen in "leren loslaten" en spirituele verlichting, de mens lijkt altijd op zoek naar een methode om het, soms wat harde leven, te verzachten. Onderzoek heeft trouwens wel aangetoond dat gelovig mensen over het algemeen gelukkiger zijn dan niet gelovige mensen en dat dit vooral het kunnen accepteren van het kot te maken had.

Ik doe ook aan troostkopen, maar meestal bewust, ik weet dat ik met een aankoop of een nieuwe hobby mijzelf probeer te troosten en dat werkt meestal goed. Afleiding is prima om niet in de put te raken wanneer het leven weer eens niet zo gaat als je zelf graag zou willen. Ik heb ooit een vriendin gehad die haar hele leven zocht naar een liefde voor het leven, maar telkens liep dit stuk. Bij elke verbroken relatie ging ze, leren motorrijden, een cursus duiken volgen en zelfs een keer grotten onderzoeken. Elke keer troostte ze zichzelf voor de leegte en uitzichtloosheid die achterbleef na een verbroken relatie. En op zich was dit niet goed of fout, het leven ging door en ze vond een weg om ook door te gaan in het leven en uiteindelijk de kans weer aan te gaan.

Troostkopen is in basis dus niet slecht, maar het is wel goed dat u uzelf er van bewust bent, dat u het gebruikt om een leegte, ongelukkig of moedeloos gevoel te compenseren. Het is helemaal niet slecht om uzelf te belonen wanneer u de uitdagingen van het leven weet te doorstaan. Maar de Action ontwijk ik tegenwoordig maar en wanneer ik dan toch ga voor die super goedkope inktcartidges dan bedenkt even heel goed de term troostkopen zodat ik gewaarschuwd en bewust de winkel instap. Bij elke aanbieding bedenk ik me echt eerst "heb ik dit wel echt nodig" en dat werkt vaak wel. En zelfs wanneer je het troostkopen mechanisme goed kent, het blijft een onbewuste verleiding.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Ik wil je graag zoenen!

10 jun 2021
foute man

Ik heb al vele veranderingen in deze wereld mogen meemaken, van de hippie tijd in de jaren 60 van de vorige eeuw, met allerlei nieuwe vrijheden tot nu. Een van de dingen waar ik nog aan moet denken met alle nieuwe metoo schandalen en de nieuwe normen van gedrag tussen mannen en vrouwen is het toestemming vragen voordat je aan lichamelijke intimiteit begint. Een vriendin van mij beklaagde zich laatst dat de date die ze had meegenomen om haar huis nog even te bekijken, dit had opgevat als een stapje verder waarbij hij haar in de gang, zonder toestemming te vragen, was gaan kussen. Ik zat daar wel een beetje over na te denken, als man probeer je ook bepaalde signalen te interpreteren en ondanks metoo verwachten veel vrouwen toch wel wat initiatief van de man.

Ik denk dan vaak terug aan twintig jaar geleden, ik was uitgenodigd op een single feestje in Utrecht en een vriend had al gezinspeeld dat daar een leuke dame zou komen. Het bleek inderdaad een (voor mij) zeer aantrekkelijk vrouw te zijn en we raakten al snel aan de praat. De sfeer was er, net al zo vaak op single feestjes, een beetje broeierig, vrouwen met iets teveel make-up en mannen die nogal flirterig en hitsig gedrag vertoonden. Ik voelde me daar niet zo op mijn gemak maar de aanblik van de mooie dame liet me blijven. Later op de avond had ik wel het idee dat ze mij ook leuk vond maar ik moest toch initiatief nemen. Dus vroeg ik haar zachtjes: "ga je mee een stukje lopen buiten, ik wil je graag zoenen!". Ze lachte en ging mee en even later stonden we te zoenen en volgde een relatie van bijna drie jaar.

Toch had dit verhaal een staartje, een jaar later op een verjaardagsfeest vertelde mijn vriendin over onze ontmoeting en lachend vertelde ze dat ik zei: "ik wil je graag zoenen!". Iedereen moest er smakelijk om lachen en ik probeerde het met een rood hoofd wat af te doen. Dit herhaalde zich een half jaar later nog eens, ze had me heel leuk gevonden maar mijn vraag was wel bijna een afknapper geweest. Dan denk ik aan nu, in deze tijd zou het niet vragen bijna een strafbaar feit zijn. Hoe kan de wereld in twintig jaar veranderen.

Soms zet ik even weer het nummer "real men" van Joe Jackson op en dan zing ik het even hard mee. Ja, "whats a man now, whats a man mean?", soms is het een verwarrende tijd, ik doe gewoon wat voor mij goed voelt en als de vrouw dat niet kan waarderen, dan passen we waarschijnlijk niet bij elkaar. Ik was al geëmancipeerd toen het woord nog uitgevonden moest worden, ik had een bijzonder vriendinnetje toen ik veertien was die fervent voorvechter voor vrouwenrechten was en ik deed lekker mee. Toch ben nog wat van de oude stempel, respect, galant zijn, beschermend gedrag en hoffelijkheid zitten bij mij nog ingebakken en de meeste vrouwen vinden het wel leuk als ik met een vriendelijke lach de deur voor ze open houdt of ze voor laat gaan (behalve op de trap). Ik geloof zeker dat ik een "real man" ben, maar met de beste bedoelingen. Uiteindelijk zal de verwarring weer tot een nieuwe werkelijkheid leiden, tot die tijd is het soms even wennen.

Tot schrijfs, Hein Pragt.



Mister nice guy

01 jun 2021
mister nice guy

Mijn hele leven ben ik al niet die geile woest aantrekkelijke foute man maar ben en was ik altijd de mister nice guy. Wanneer we als tiener gingen stappen dan kwam het vaak voor dar mijn vrienden druk bezig waren om te kijken hoe ver ze konden scoren die nacht en ik had weer eens een diep en goed gesprek en een bood een steunende schouder aan. Bij latere vrouwelijke vriendinnen herhaalde het spelletje zich maar al te vaak, ik was niet de vriend om het bed mee te delen, maar wel altijd de vriend die een schouder aanbood om op uit te huilen als een vreselijke lul waar ze nooit meer voor zouden vallen, ze weer eens had laten zitten. Helaas vielen de meesten gewoon weer voor de woest aantrekkelijke klootzak en bleef ik mijn schouders maar aanbieden. Dit wil niet zeggen dat niemand het bed met mij deelde, integendeel ik heb nooit het gevoel gehad dat ik te kort kwam.

Ik bleef altijd de mister nice guy, ook in relaties. Ook in de tijden dat ik single was, had ik best wel een aantal goede vriendinnen, een enkele keer ook met voordelen, maar dat was niet mijn intentie. Het ging zoals het ging en kwam zoals het kwam. Ik heb wel vaak gedacht en ook wel eens te horen gekregen dat ik wat harder moest zijn, wat stoerder en extraverter om te kunnen scoren. Ik heb daar wel eens goed over nagedacht, maar dat wil ik helemaal niet, ik ben zoals ik ben en ik wil iemand die houdt van wie ik ben en niet van iemand die ik speel of probeer te zijn. Ik wil geen voorstelling spelen of me anders moeten voordoen dan ik ben, dat lijkt me erg ongemakkelijk.

Ook nu ik veel ouder ben merk ik nog steeds dat veel vrouwen nog steeds vallen op die stoere (beetje) foute man en dat is niet perse verkeerd, een stoere foute man heeft ook zo zijn voordelen zolang het duurt. Ik ken een vrouw die bewust van foute man naar foute man vlindert omdat ze dat zelf wel fijn en spannend vindt. Ik probeer niemand te beoordelen of te veroordelen, mensen zijn zoals ze zijn en als ze gelukkig zijn met een andere levenswijze dan ik dan is dat ook goed.

Hoewel ik wel eens mistroostig gedacht heb "waarom nou" als ik weer eens alleen naar huis ging en ik dames weer zag vertrekken met de extraverte stoere mannen, heb ik me al lang neergelegd bij het feit dat ik ben wie ik ben en ik wil ook niet anders zijn. Ik heb brede schouders die ik nog steeds regelmatig aan kan bieden en een goed luisterend oor en een fijne massage, dit is mijn invulling van het leven, het is zoals het moest zijn. Hoewel ik mijzelf niet erg knap vind, val ik nog steeds wel op (voor mij) aantrekkelijke vrouwen, wat niet de niet de modepop types zijn, en hoewel dat aanbod na een bepaalde leeftijd wat afneemt, gaat mijn smaak ook niet meer veranderen. Ik denk dat er wel meer mister nice guys rondlopen en Acda en de Munnik hebben er zelfs eens een leuk liedje over geschreven, ik ben wie ik ben, ik schaam me er niet voor en ik ben tevreden met wie ik ben en dat zal waarschijnlijk ook nooit meer veranderen. Cest la vie en Carpe diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Pipi Langkous gehalte

01 jul 2021
Pipi Langkous

Ik zeg wel eens dat mijn leven een hoog Pipi Langkous gehalte heeft en dat wil ik wel even uitleggen. Een van de uitspraken van Pipi waar ik me altijd aan opgetrokken heb is: 'Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan'. Het volwassen worden draagt in onze maatschappij verantwoordelijkheden met zich mee, bepaald gedrag kan niet meer omdat het als kinderachtig, te risicovol of onacceptabel wordt beschouwd. Sommige dingen kunnen ook echt niet, maar veel dingen zijn ook door de maatschappij of door onszelf opgelegde grenzen. Kortom, we leven vaak zoals "het hoort".

Pipi Langkous staat een beetje voor: wars van sociale conventies, wars van wat zou moeten, de moed hebben om te doen wat jou energie geeft en durven dromen en fantaseren. Dit is wat ik mijn hele leven al gedaan, ik heb me soms willen houden aan conventies en degelijk sociaal passend gedrag, maar altijd kwam de opstandige Pipi Langkous in mij wel weer naar boven. Waarom zou ik dingen niet mogen of kunnen doen als ik er niemand kwaad mee berokken, omdat het ongewoon is of niet gepast? Omdat het niet bij mijn sociale status zou passen of bij mijn man zijn? Dit zijn allemaal dingen waar ik me altijd weinig aangetrokken heb, het maakt mij niet uit wat anderen voor oordeel of vooroordeel hebben, ik bewijs wel het tegendeel.

Ik voel mij op en top een heteroseksuele man, maar dat houdt toch niet in dat ik geen dingen mag doen die de meeste mensen als typisch vrouwelijk bestempelen. Dan loop je het risico dat er een vooroordeel ontstaat dat je misschien wel homoseksueel bent (wat mij echt wel eens is overkomen) en dat is voor veel mannen al een goede reden om sommige dingen niet te doen. Ik vind het heel normaal om homoseksuele vrienden op de wang te kussen bij een begroeting, net als ik zou doen bij vrouwelijke vriendinnen. Ik heb mijn hele leven al de typisch man en vrouw zaken genegeerd, ik geloof dat iedereen gewoon moet doen wat zijn gevoel en interesses ingeeft en daarbij niet over sekse specifieke dingen moet hoeven nadenken. Ik vind vrouwen prachtige wezens en geloof ook heilig in verschillen tussen geslachten die ik vaak ook erg prettig vind, maar ik bestrijd dat mogelijkheden en kansen verschillend mogen of moeten zijn.

Ja, ik ben vaak wars van sociale conventies, maar ik heb ook een aantal uitvindingen op mijn naam staan die voortkomen uit dit wars zijn en anders denken. Ik heb heel vaak meegewerkt aan nieuwe technische ontwikkelingen, juist omdat ik anders dacht. Ik heb een groot aantal schitterende verhalen van dingen die ik meegemaakt heb in mijn leven, meestal omdat ik open stond voor dingen en omdat ik de stijfkoppigheid had om iets anders te doen. En ja, veel keurig nette mensen hebben daar wel een oordeel over, maar ik leef niet voor hen, ik leef mijn leven voor mijzelf. Natuurlijk wil je niet een sociale outcast zijn, ook ik pas me wel een beetje aan, ik vind dat ik een goede baan nodig heb om mijn leven en al mijn hobby's en belangstellingen te bekostigen. Maar ik werk wel om te leven en leeft niet om te werken.

Ik wil op mijn sterfbed terug kunnen kijken op een rijk leven en vooral geen spijt willen hebben van dingen die ik NIET gedaan heb. Op deze wijze leven is niet altijd de gemakkelijkste wijze van leven, soms sta je alleen en ben je alleen wanneer je je eigen eigenwijze weg gaat, maar ook dat hoort er soms bij. Maar de grens tussen compleet je eigen ding doen en je wens om ook sociale contacten te hebben en een sociaal leven is iets wat je zelf altijd kunt bepalen en bijstellen. Maar zo gauw je er teveel over gaat nadenken leg je jezelf al weer beperkingen op, het blijft een gulden middenweg waarbij je jezelf het gelukkigst voelt en vaak sluit het ene het andere helemaal niet uit. Mijn enige advies aan anderen is dan ook: "leef je leven, geniet er van en denk soms even als Pipi". Capre diem, C'est la vie en La dolce vita.

Tot schrijfs, Hein Pragt.


Wederkerigheid

26 jul 2021
Wederkerigheid

Een telkens weer terugkerend probleem in mijn leven is wederkerigheid, voor mij is het heel belangrijk dat geven en terugkrijgen gevoelsmatig in balans is, zonder weegschaaltje te gebruiken. Dit gaat niet alleen in liefdesrelaties op maar ook in alle andere relaties die je hebt, zoals die met je familie, vrienden en kinderen. Ik ben mijn hele leven al een "pleaser" geweest, ik ben me daar zeker bewust van en vind het wel iets positiefs hebben, veel mensen worden tenslotte blij van je. Ik maak het anderen gewoon graag naar de zin en pas me regelmatig aan bij wat de ander graag wil. Ik heb een vrij zorgzaam karakter en dat geeft me ook veel energie. Ik vind het fijn om als eerste op te staan en een ontbijt te maken in de wetenschap dat we daarna samen gezellig gaan ontbijten. De wederkerigheid zit hem hier vaak in waardering, liefde en iets leuks terugdoen of ook rekening houden met mij en mijn gevoel.

Ook ik heb behoefte aan waardering, aandacht, genegenheid, begrip en intimiteit en meestal in het begin van een relatie lijkt de wederkerigheid gevoelsmatig fijn in evenwicht. Tot er een moment van verzadiging komt, de ander begint het een beetje als vanzelfsprekend aan te nemen en er komt steeds minder terug. Een "normaal" mens zou dan ook minder gaan geven, maar een echte "pleaser" doet er nog eerste een schepje bovenop in de hoop het tij te keren. Maar er komt altijd een moment dat de "pleaser" ontdekt dat de wederkerigheid totaal zoek is en wanneer hij of zij dit kenbaar maakt dan vind de ander dit vaak kinderachtig en aanstellerig. Alles gaat toch goed, ja voor de ander wel!

Het blijft me verbazen dat er mensen zijn die blijkbaar een gezond sociaal leven hebben, die desondanks amper gevoel van empathie naar een ander tonen. Ja, hun eigen gevoel en emoties zijn erg belangrijk, maar de empathie naar anderen lijkt soms bijna gespeeld te zijn. Ze lijken zich maar niet te kunnen verplaatsen in het gekwetste gevoel van een ander. Soms lijkt het een vorm van egocentrisch gedrag en botheid die een "pleaser" zo in verwarring brengt met de vraag: "waarom was ik zo aardig en lief tegen jou?". En de "nemer" lijkt zich vaak van geen kwaad bewust, die snapt niet dat de ander zo "moeilijk" doet.

In mijn werk ben ik behoorlijk assertief maar privé wil dat niet zo goed lukken, meestal moet het eerst qua wederkerigheid uit de hand lopen, voor ik assertief ga worden. En dan begint het commentaar: "je slaat ook wel rigoureus om in het andere". Ja, dat klopt, wanneer de spreekwoordelijk druppel de emmer heeft doen overlopen, kan ik vrij koel en berekenend worden en heel goed loslaten, hoewel dat eigenlijk tegen mijn karakter ingaat. Maar ik moet wel oppassen want ik laat me maar al te snel met een paar tranen en een beetje liefdevolle aandacht weer manipuleren in "pleaser" gedrag.

Vooral het voor vanzelfsprekend aannemen en bij het bijna emotieloos af geen aandacht teruggeven of rekening houden met de ander, of zelfs negeren, kan heel kwetsend zijn voor een "pleaser". Ik vind het altijd jammer dat dit de aanleiding moet zijn voor mij om weer wat assertiever te zijn en het geeft me altijd een rotgevoel dat wederkerigheid voor veel andere mensen niet een natuurlijk gedrag is. Zeker wanneer je van iemand houdt die jouw liefde en aandacht maar voor vanzelfsprekend aanneemt zonder iets terug te doen of rekening met jou te houden, kan dit zeer kwetsend zijn, En mij verbaast het telkens weer dat de "nemer" het eigenlijk heel vanzelfsprekend vind en jou maar een aansteller vind als je het ter sprake brengt.

Ik heb wel wederkerige relaties gehad gelukkig, dus ik weet dat het wel kan, maar helaas heb ik ook de nodige niet wederkerige relaties meegemaakt. Veel "nemers" vallen ook op een "pleaser" en vis versa. Het blijft een pijnpuntje, ik kan er beter mee omgaan dan vroeger, maar het onrechtvaardige gevoel blijft wel, ook als kun je er wat meer afstand van nemen. Paul van Vliet zong ooit eens aan het einde van in een lied waarin hij zich telkens afvroeg of je hard moest zijn om te overleven: "ja je moet hard zijn om te overleven, maar echt leven is dit niet!".

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Mijn liefdesvalkuilen

6 aug 2021
valkuil liefde

Ik heb nu al meer dan 7 jaar geen langdurige liefdesrelatie meer gehad, ik heb vrienden en vriendinnen maar van een liefdesrelatie met wederzijdse fysieke en emotionele aantrekkingskracht is het sinds mijn laatste relatie niet meer gekomen. Natuurlijk heb ik me wel eens op dating sites en Tinder ingeschreven, maar ondanks de belangstelling die er met regelmaat was, is het er van mijn kant niet meer van gekomen. En dat ligt echt aan mijzelf, ik ben bang dat de (voor mij) aantrekkelijke en leuke vrouwen ondertussen allemaal (nog) een fijne relatie hebben en dat ik op mijn leeftijd echt achter het net vis. En van sommige vrouwen zijn de eisen en wensenlijstjes ook wel zo hoog dat ik onmiddellijk opgeef. Bij iedere vorm van assertief, dominant of extreem zelfverzekerd gedrag knap ik onmiddellijk af en ik weet ook heel goed waarom.

Ik heb zo mijn dingen, ik heb een redelijk aantal langdurige relaties gehad, die me ook vijf mooie kinderen opgeleverd hebben, die uiteindelijk wel misgelopen zijn, waar ik ook mijn aandeel in had. Ik ben nou eenmaal een licht autistische introverte man en geloof in eerlijkheid, wederkerigheid en echte intimiteit binnen een relatie en ik heb best een sterke maar warme persoonlijkheid. Daarnaast ben ik een zogenaamd zeer zorgzaam type, en daar is in mijn vorige liefdesrelaties met regelmaat "gebruik" van gemaakt, vandaar dat wederkerigheid voor mij zo belangrijk is geworden. Ik ken deze valkuil heel goed en ik heb ook geleerd om er mee om te gaan, in mijn werk ben ik bijzonder assertief, maar in de liefde is iemand weer volledig vertrouwen in dit opzicht is best wel een dingetje.

Ik zie mijzelf niet als een woest aantrekkelijke man (wel een leuke persoonlijkheid) en ik heb ook niet veel geld, aanzien en verre reizen en luxe leven meer te bieden. Ik zoek geen reismaatje, golfmaatje of iemand die graag uitdaagt en uitgedaagd wil worden. Ik ben geen carrière tijger en zoek ook geen carrière tijgerin, ik kan mijzelf zeer goed redden en werk om te leven en niet andersom. Ik ben een gevoelsmens maar ook een wetenschapper en ik zie spiritualiteit ook als een geesteswetenschap, ik geloof absoluut niet in complottheorieën. Ik val helaas ook niet op erg gezet en volle vrouwen, ik hou heel erg van dieren maar heb iets tegen honden. Tel mijn dingetjes en de dingetjes van de dames rond mijn leeftijd bij elkaar en doe de kansberekening.

Ook moet ik er regelmatig niet meer aan denken dat ik zou moeten veranderen of alles moet overleggen, of nog erger, toestemming moet vragen om dingen te doen die IK leuk vind om te doen. Ik heb een rijk leven, ik doe veel leuke dingen en ik geniet daar ook heel erg van. Natuurlijk duikt het verlangen wel weer af en toe op, zeker wanneer je wel twee mensen tegenkomt die na jaren nog een harmonische en gelukkig relatie hebben. Ik gun het iedereen en ik ben ook oprecht blij voor deze mensen, maar na even zelfreflectie weet ik dat dit verlangen voor mij niet meer realistisch is. Dat geeft weer lucht en plezier in mijn leven zoals het is.

Mijn vorige relaties hebben de nodige schade aangericht en ik heb er veel van geleerd, ook over mijzelf. Ik weet dat het voor mij weer heel moeilijk zal zijn om iemand volledig te vertrouwen en in mijn hart te sluiten en daar heb ik mij ondertussen ook bij neergelegd. Ik weet dat veel mensen moeite hebben met dit soort bekentenissen en openhartigheid, maar zo open ben ik wel, voor mij is alles bespreekbaar. Ik ben wie ik ben en IK ben tevreden en blij met mijzelf en met alles wat ik doe, ook met mijn minder leuke en goede kanten. Carpe Diem en dolce vita.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Superveilig en supersaai

20 sept 2021
veilig

Begin van dit jaar had ik een heel vervelende liefdeservaring en besloot ik daarna oprecht dat ik er vrede mee had dat ik nooit meer een liefdesrelatie zou hebben en om eerlijk te zijn leek dat goed te werken. Ik ben overtuigd dat ik zelf voor een heel groot deel verantwoordelijk ben voor mijn eigen levensgeluk en ik was druk bezig om dit ook goed in te vullen. Ik ben altijd al de man van de honderd hobby’s geweest en ik heb een mateloze belangstelling voor heel veel dingen, dus vervelen zal ik mij niet snel. Toch overviel me soms een lusteloosheid die ik niet goed kon plaatsen. Ook riep mijn autisme inzicht een nieuwe blik op dingen die in het verleden niet zo succesvol zijn afgelopen en dat speelde wel door mijn hoofd. Soms kan een nieuw inzicht ook wat verlammend werken en een beetje overweldigend zijn.

Zoals ik elk gevoel van mijzelf analyseer, deed ik dit ook met deze lusteloze gevoelens, ik begreep het niet goed, ik had zoveel dingen die ik kon doen, zoveel mogelijkheden en toch kon ik me er niet toe zetten om iets te gaan doen. Tot ik me realiseerde dat ik met de gedachte van nooit meer een liefdesrelatie en daar vrede mee hebben, ik ook mijzelf eigenlijk een beetje opgegeven had. Door niet meer open te staan voor wat er eventueel best nog zou kunnen komen gaf ik mijzelf wel een veilig wereld, maar ook een ernstige beperking. Een gesloten hart is superveilig maar ook zo supersaai.

Wanneer ik er over nadenk heb ik mijn leven heel vaak niet op veilig gespeeld en mijn kansen genomen ook al zeiden anderen dat het nooit zou lukken, dat het gedoemd was te falen, ik geloofde er soms in, en vaak ook terecht. Veel van de mooie dingen in mijn leven heb ik te danken gehad aan het nooit opgeven, aan het geloven in mijzelf, het nooit opgeven van hoop en een mateloze nieuwsgierigheid. Waarom word ik dan op mijn oude dag ineens bang en zoek ik veiligheid en ga ik steeds meer uitdagingen uit de weg.

Ik denk dat ik in mijn spirituele reis en inzichten de laatste jaren ergens een verkeerde afslag heb genomen en dat dit inzicht een soort veilige rust creëerde. Zonder er goed over na te denken of ik wel die veilige rust wilde! Maar ook de coronacrisis stimuleerde natuurlijk veiligheid en rustig aan doen. Die veilige rust is af en toe wel even fijn maar op de lange duur doodsaai. Wil ik doodsaai richting mijn pensioen gaan of ben ik nog steeds de jonge onderzoeker die alle kansen onderzoekt en daarbij met regelmaat zijn neus eens stoot. Wil ik leven of nu al langzaam en veilig richting mijn graf kruipen. Soms heb ik dit soort lompe stellingen voor mijzelf even nodig, als enorme schop onder mijn kont.

Ja, weer een nieuw inzicht, “La donna è mobile” (de vrouw is veranderlijk) gaat ook voor mij op, niets is erger dan veilige vastgeroeste overtuigingen die je leven meer belemmeren dan goed doen. Met deze gedachten ga ik de komende tijd eens aan de gang, en wat er ook gaat gebeuren, het gaat zeker niet saai worden. Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

.
Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).