De collectie weblogs van Hein Pragt 2020

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2020 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.


Een nieuw jaar!

12 jan 2020
nieuwjaar

Het nieuwe jaar is goed begonnen, ik heb een soort van bijgeloof dat de laatste dag van het oude jaar een beetje toonaangevend is voor het gehele nieuwe jaar. Ik had oudejaarsdag een gezellig huis vol,  mijn dochter was er en mijn jongste zoon met zijn vriendin. Ik hou van gezellige drukte in huis, ik sta vroeg op, bak broodjes, dek de ontbijttafel en dan vind ik het gezellig om gezamenlijk te ontbijten. Ik had van alles in huis gehaald en de oliebollen en appelflappen hoorden er ook bij, net als allerlei vegetarische hapjes. Om twaalf uur hebben we samen geproost op een heel goed en gelukkig 2020 en hebben we samen naar het vuurwerk gekeken.

De dag erop ging mijn dochter naar haar moeder en vrijdag vertrok ook mijn zoon en vrijdagavond lag ik alleen op de bank en mistte is de gezellige drukte een beetje. Gelukkig kwam zondagochtend mijn dochter al weer hier en begon de eerste week van het jaar met school, vrijwilligerswerk, werk, (judo, muziekles, toneel les, scouting voor mijn dochter), huishouden, de was, koken, alles wat weer normaal is in het leven van een alleenstaande vader. Het went weer snel merk ik, ik hou wel van regelmaat met gepaste afwijkingen.

Ik heb weer de nodige energie, ik ben het nieuwe jaar fijn in gegaan en een fijne start is altijd leuk. Ik heb nog veel ideeën, meer ideeën dan tijd als gewoonlijk, ik verveel me zelden. Toch bouw ik af en toe wel bewust wat rustmomenten is, even mediteren, even lekker lezen op de bank. Ik heb weer een nieuwe band ontdekt (Simon Philips, Protocol) en gelijk drie CD’s besteld bij Amazon. Ja ik weet dat CD’s hopeloos ouderwets zijn, maar ik digitaliseer ze onmiddellijk voor op mijn NAS en mijn media player waar ondertussen meer dan 400 albums op staan.

De mei en de zomervakantie zijn alweer geboekt en ik heb deze week het dierenverblijf achter in de tuin grondig verbouwd. Mijn dochter zit gitaar te spelen en te zingen op de bank en straks gaan we samen “heel Holland bakt” kijken. Mijn leven is niet groots, het is precies goed (op een lief na dan) en ik geniet van alle kleine dingen om mij heen. Voor mijn gevoel gaat het een goed jaar worden.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Verwarring is goed

28 jan 2020
cverwarring

De meeste mensen hebben een hekel aan verwarring en willen graag zekerheden en voorspelbaarheid. Men sluit meerjarencontracten af, zet de rente voor lange tijd vast, gaat contracten aan,  wil graag een vaste aanstelling enz. Men zoekt constant bevestiging van relaties en vriendschappen en probeert vast te houden aan eenmaal bevestigde levensovertuigingen. Wanneer men denkt ergens geen grip meer op de hebben of het niet gaat zoals men gepland of gehoopt had, treed verwarring op en dit moet zo snel mogelijk weer omgezet worden in zekerheden.

Maar zoals de titel van het boek van Berthold Gunster “Zoals verwacht loopt alles anders” al beschrijft, het gaat meestal niet zoals we gepland of verwacht hadden. Een paar jaar geleden zat ik in een project dat in de situatie was beland dat niemand er nog iets van begreep met spraakverwarring, verschillende verwachtingen en tegenslagen. Er vond een vergadering plaats met alle berokkenen en we waren vol overtuigd dat de projectleider de  stekker er uit zou trekken. Tot de architect van het systeem een prachtige speech gaf over “verwarring is geweldig en een zegen”.

Hij begon uit te leggen dat de grootste uitvindingen ontstaan waren door verwarring en dat verwarring de beste aanleiding is om opnieuw na te denken en met geheel nieuwe ideeën en inzichten op tafel te komen, waar men anders niet aan gedacht zou hebben.  Aan het einde van de speech verwachtte hij dat, omdat iedereen in verwarring was, het project een daverend succes kon worden. We keken hem allemaal met open mond aan, maar nadat iedereen zijn ideeën en suggesties genoemd had, kwamen er ineens allerlei nieuwe opties naar boven en aan het einde van de middag geloofde iedereen dat het project een succes zou worden. En dit gebeurde ook.

Sindsdien ben ik anders tegen verwarring aan gaan kijken, ik laat mij tegenwoordig graag een beetje in verwarring brengen en zie dit als een weg om te groeien. Niets is zo goed om aan vastgeroeste patronen en overtuigingen te ontsnappen als verwarring en het opnieuw overdenken van het geheel. Verwarring heeft dus een duidelijk nut, het zet de weg open naar verbetering omdat het de vastgeroeste zekerheden even ter discussie stelt. Ik geef toe dat constante verwarring en onzekerheid ook niet fijn is, maar af en toe even uit de comfortzone zorgt dat het leven interessant blijft en zorgt voor ruimte voor persoonlijke groei.

Tot schrijfs, Hein Pragt.


Corona

20 mrt 2020
corona

De laatste week stond hier in het teken van het Corona virus, mijn werkgever gaf aan dat ik ten minste drie weken thuis moet werken en de school van mijn dochter is ook dicht en ze moet nu thuis les volgen. Het is echt niet vervelend om samen thuis te zijn dus het is eigenlijk wel gezellig zo. Alleen de laptop delen was even een probleem, Romy heeft een Ipad maar de office die daar op staat is lang niet voldoende voor schoolwerk. Na een korte irritatie van beide kanten heb ik de oude desktop computer weer helemaal up to date gebracht en er office op geïnstalleerd en deze staat nu in en op het bureau van Romy. Als alle problemen in de wereld eens zo makkelijk oplosbaar waren!

Desondanks had ik aangeboden om donderdag toch op mijn werklocatie in Zeist te werken omdat er twee nieuwe medewerkers zouden komen die anders niets konden doen de komende weken. We hebben met zijn drieën in een bijna verlaten pand gezeten en het is, met wat schuiven met wat interne regeltjes, allemaal gelukt. Regels zijn goed maar in noodgevallen moeten ze niet tegen je gaan werken. Gelukkig ken ik na twaalf jaar de nodige collega’s en helpen we elkaar graag. Aangezien ik toch al geen sociaal dier ben is het thuis werken en in kleine groep samenzijn voor mij zelfs prettig te noemen.

Toch moeten er boodschappen gedaan worden en dan pas ik wel extra op nu, zeker als ouders met hoestende kinderen naar de winkel gaan of jongeren die in close groepjes geen enkele vorm van afstand ouden. Ik hoorde iemand zeggen, laat ik het maar krijgen dan heb ik het gehad, maar mijn dochter heeft al opgezocht dat op mijn leeftijd de kans op overlijden vier procent is en dat vind ik een onaanvaardbaar risico. Ik vind sowieso dat de Nederlandse regering meer aan de economie dan aan de eigen burgers denk. Wanneer ik lees dat de helft van Nederland Corona gehad moet hebben voor de zogenaamde groepsimmuniteit en dat dit ongeveer 40.000 tot 80.000 doden (vooral ouderen maar die zijn voor de regering sowieso niet zo belangrijk) gaat opleveren, dan huiver ik een beetje. Het is misschien een links geluid, maar voor mij zijn mensen belangrijker dan de economie.

Ook zie je dat deze situatie het beste maar ook het slechtste (hamsteren en allen voor zichzelf zorgen) in de mens naar boven brengt. Toch hoop ik dat we door deze thuiswerk en thuis onderwijs omslag een beetje cultuuromslag gaan krijgen en dat voor veel mensen het combineren van werk en zorg makkelijke gaat worden wanneer dit allemaal voorbij is. Laten we ook de positieve dingen die nu ontstaan een langer leven gunnen dan alleen de Corona crisis. Voorlopig gaat het nog prima en is alles goed te doen, ik ben benieuwd hoe lang het allemaal gaat duren.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Onbevangenheid

1 mrt 2020
onbevangen

Dit weekend had ik een groepje pubers van veertien en vijftien jaar over de vloer, vrienden en vriendinnen van mijn dochter van veertien. Ik vond het leuk om voor de hele groep eten te koken en gezellig mee te eten, en een ontbijt maken voor een groep jongeren is ook gezellig. Nu zie je bij deze groep ook al een paar verliefde stelletjes die het met elkaar “hebben” en om eerlijk te zijn geniet ik van de vaak vrij naïeve onbevangenheid van deze pubers. Het is allemaal nog leuk en spannend alles kan en moet nog ontdekt worden en ze hebben een bijna grenzeloos enthousiasme. Ik vind het heerlijk om dit stilletjes te zien en te horen, het brengt weer vertederende en nostalgische gevoelens met zich mee.

Maar ook raakt het daarna als ze weer weg zijn ook wat gevoelige punten, ik ben nu op een leeftijd dat ik alles wat met relaties te maken heeft wel eens meegemaakt heb en in mijn geval was dat veel en in heel veel variaties. Ik heb twee huwelijken gehad, vijf kinderen gekregen, aantal keren samengewoond, latrelaties gehad en zonder de regel van drie toe te passen kom ik op bijna dertig dames waarmee ik ooit iets gehad heb. (Dit heb ik laatst eens zitten tellen.) Ik heb in liefde en lichamelijke intimiteit het nodige bijzondere ervaren en er zaten hele leuke maar soms ook minder leuke ervaringen bij. Maar al die relaties hebben ook hun sporen achtergelaten, men zou kunnen zeggen dat ik door ervaring wijzer geworden ben. Desondanks heb ik aan de meeste bijzondere ervaringen goede herinneringen.

Maar de minder goede ervaringen op relatiegebied hebben mij minder onbevangen en minder naïef gemaakt, beter gezegd ik weet waar ik op val, maar ook heel goed wat ik nooit meer wil. En dat maakt het onbevangen openstaan voor een nieuwe liefde best moeilijk, zeker omdat veel vrouwen op mijn leeftijd hetzelfde hebben. Zo wordt het vinden van een liefdespartner meer een rationele afweging dan een emotionele, en dat maakt het niet echt romantisch. Ik merk zelf dat ik niet meer zo snel verliefd kan worden als vroeger en dat het brein erg tegenstribbelt. Er zal een hele sterke verliefdheid nodig zijn om voldoende endorfine stofjes te produceren dat het brein geen kans meer maakt om tegen te stribbelen, maar tot nu toe ben ik dit niet meer tegengekomen.

Gaandeweg je leven raak je de naïviteit en onbevangenheid kwijt, daar komt meer zelfverzekerdheid en rust voor terug, maar soms mis je het vermogen om echt weer onbevangen lief te hebben wel. Wanneer ik de jongeren zie en hoor dan denk ik weer even terug aan de onbevangenheid die ik zelf ooit ook eens had en bekijk ik het met een vorm van vertedering. Ik verlang niet terug naar mijn puberteit want ik weet ook nog de onzekerheid en problemen die erbij horen. Ik ga de pubers ook niet uit hun droom helpen, ja, ik waarschuw mijn dochter voor al te grote gevaren en haal haar op als het te donker is, maar ik ga haar fijn laten genieten van een redelijk onbevangen puberteit en van een afstandje geniet ik mee.

Tot schrijfs, Hein.



Speelsheid

30 mrt 2020
speels

Veel mensen nemen het leven en zichzelf veel te serieus. Vaak zijn stress en zich niet echt gelukkig voelen het gevolg en proberen deze mensen zich vaak heel erg vast te houden aan vaste patronen en regels en “hoe het hoort”. Wanneer u het leven en de wereld van regeltjes om uw heen niet meer zo serieus neemt valt bijna alles weg. De angst voor het leven, voor de dood, voor de liefde en u kunt ineens met een vrij gevoel leven.

Als kind zijn we meestal naïef, onbevangen en speels en meestal ook domweg gelukkig en zorgeloos. Als kind zagen we niet zoveel belemmeringen, we onderzochten alles en zeker als puber onderzochten we de grenzen van het toelaatbare en genoten we van onze onbevangenheid. Hoe ouder we worden en onze naïviteit en onbevangenheid kwijtraken en het “serieuze” volwassen leven beginnen met alle regeltjes en plichten, hoe meer raken we vaak ook ons vermogen om zorgeloos te genieten en domweg gelukkig te zijn kwijt. Maar ook door tegenslagen en bedrog kunnen we steeds voorzichtiger worden en ook onze onbevangenheid kwijtraken.

Meestal zien we als beeld van een verantwoordelijke volwassene een ernstige, keurig, hardwerkende persoon die niet teveel rare dingen doet en die de sociale rol die hem of haar toebedeeld is serieus uitvoert. Even uit de band springen mag wel maar dan wel gepland (zoals een vakantie of een feestje) en binnen de algemeen aanvaardbare grenzen. De verveling die vaak toeslaat compenseert men vaak met nog meer luxe, het kopen van spullen, nog duurdere vakanties en auto’s, luxe keukens, badkamers, tuinen en huizen, nog meer werken en nog meer carrière maken. Nog meer verantwoordelijkheid want dat alles moet wel betaald worden en vooral sociaal aangepast gedrag blijven vertonen om erbij te blijven horen. Na een tijdje is de wereld is een wereld geworden gevuld met verplichtingen, stress en onzekerheden, een wereld waar je bijna niet meer spontaan mag lachen of je kinderlijke vreugde mag ervaren. Welkom in de gouden kooi.

Vaak is een heftige levenservaring zoals een bijna dood ervaring, het verliezen van een partner of goed vriend of alles kwijtraken een aanleiding om na te gaan denken over de werkelijke zin van het leven. Ook ik ben een paar keer uit mijn comfortzone geduwd door diverse levensgebeurtenissen en ik ontdekte dat veel dingen die ik voor zekerheden aangenomen had, helemaal niet zo zeker waren. Ik ontdekte dat de bekende zin “Freedom is just another word for nothing left to lose” erg waar was, op de momenten dat ik alles kwijt leek te zijn, voelde ik mij ook het meest vrij. Ook het overlijden van een paar goede vrienden, die hun hele leven hard gewerkt hadden en nog zoveel plannen voor later hadden, was een waardevolle levensles.

Het leven is zelden zo serieus als we denken en wanneer we dat inzien, beloont het leven ons met steeds meer gelegenheden om te kunnen genieten en weer speels en onbevangen te kunnen zijn. Wanneer u het juk van de maatschappelijke verplichtingen en doen zoals het hoort kunt afschudden en u uzelf weer het recht geeft om speels te kunnen zijn, verdwijnt veel stress, angst en onzekerheden. De belangrijkste boodschap is, leef nu en stel niet uit tot later, laat u niet belemmeren door wat anderen zeggen of vinden en volg uw eigen passie.

Voor mij (en volgens psychologen ook voor veel andere mensen) is speelsheid ook erg aantrekkelijk, speelse mensen genieten meer, nemen meer deel aan afwisselende situaties en zijn vaak ook in staat om andere mensen hierin mee te nemen en hebben vaak een meer opwindende persoonlijkheid. Maar teveel speelsheid van een liefdespartner kan ook mindere leuk zijn wanneer men ook behoefte heeft aan vertrouwen en trouw. Uiteindelijk zal de behoefte aan enige zekerheid wel in balans moeten zijn met het spontane en speelse deel. Maar het is ontzettende fijn als deze balans er is.

Ik probeer zelf ook speels te blijven, de bekende spreuk “we stoppen niet met spelen omdat we oud worden, we worden oud omdat we stoppen met spelen!” is heel waar. Ik doe geen onverantwoordelijke dingen, ik zorg goed voor mijn dierbaren, maar ik trek me weinig aan van wat mensen van mij vinden en volg mijn eigen passies en doe de dingen die ik leuk vind. Ik kan slecht tegen mensen die mij regels op willen leggen en mede daarom kan ik slecht tegen dominant gedrag, dan begint elke vezel in mijn lijf te protesteren. Maar ook indirect dominant gedrag, bijvoorbeeld door emotionele manipulatie wil ik nooit meer accepteren. Ik wil het leven beleven en nu genieten en speels blijven en vooral op mijn sterfbed geen spijt hebben van dingen die ik nog had willen doen. Cest la vie.

Tot schrijfs, Hein Pragt.


Hoop doet leven

6 jul 2020
hoop

Deze blog broedt al een tijdje, ik had de laatste weken een onbestendig gevoel en kon het niet helemaal verwoorden. Ik denk dat deze vreemde corona tijd ook wel meespeelde maar de gedachten en gevoelens leken in de buurt te komen van depressie. Twintig jaar geleden ben ik door een diep dal van een depressie gegaan en ik ben er met hulp van een paar goede mensen weer beter uit gekomen, maar ik herken de symptomen maar al te goed. Ik ben dan wel iemand die gaat graven in zijn binnenste om te ontdekken wat de oorzaak is.

Tegenwoordig is de trend dat we dingen moeten loslaten, dat we het leven moeten accepteren zoals het is, dat onze teleurstellingen voortkomen uit onze te hoge verwachtingen. En ja, wanneer je hoopt en dingen komen niet uit, dan geeft dat vervelende emoties, wanneer we dingen verwachten die niet uitkomen dan geeft dat vervelende emoties, wanneer we ons verzetten tegen het leven dan geeft dat stress en vervelende emoties. Alle loslaten dus, geen hoop meer koesteren, geen verwachtingen meer hebben, het leven klakkeloos accepteren zoals het is. Helaas verander je dan in een soort zombie die langs het randje van de afgrond loopt en zijn best doet om er niet in te vallen.

Gevoelens en emoties laten zich niet zo selectief onderdrukken, het is vaak alles of niets. En ik merkte van mijzelf dat ik zo ver aan het loslaten was en zo hoop opgegeven had dat alle emoties en passies vervlakten, gevoelsmatig en emotioneel op een veilige koers, maar echt leven is dat niet. Het leven is emotie, is passie, is ups en downs, is soms euforisch blij en soms huilen in je bed.

“It’s the heart afraid of breaking, that never learns to dance, It’s the dream afraid of waking, that never takes the chance, It’s the one who won’t be taken, who cannot seem to give, And the soul afraid of dying, that never learns to live!”

Dit is een couplet uit “The rose” en het is een grote levensles, wanneer je vellig probeert te leven zonder de kans om gekwetst te worden, dan geef je het echte leven op. Het leven is vallen en opstaan, is bergen en dalen, is geluk en verdriet, fouten maken en er van leren, alles mag er zijn en hoort erbij. Dit inzicht trof me als een bliksemschicht, ik had mijzelf zo veilig opgesloten en mijn emoties zo afgevlakt, dat ik mijn passie en levenslust kwijt was.

Moet je dan niets meer loslaten en vaak je neus stoten? Ja, laat pas los als het echt niet anders kan, maar blijf je passie volgen, accepteer dat alle emoties, fijn en minder fijn erbij horen, dat je zonder dalen ook geen pieken zult ervaren. Leef met passie, met hoop, met vreugde en verdriet, heb grenzeloos lief, doe domme dingen en maak fouten, wanneer je de veilige weg volgt is alles wel zeker en vast maar mis je het echte leven.

Wanneer men de hoop opgeeft, geeft men eigenlijk zichzelf op. Hoop doet leven is een bekende uitdrukking en een waarheid als een koe. Het zijn altijd de mensen zonder enige hoop die wanhoopsdaden verrichten, zonder hoop is het leven een saaie weg richting de dood. Dit is de reden dat we in Nederland geen levenslange gevangenisstraf kennen, omdat we leven zonder hoop om ooit weer vrij te komen, onmenselijk vinden.

Met dit oude nieuwe inzicht ga ik weer aan de gang, “mens durf te leven” is het nieuwe credo.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Zullen we alsjeblieft weer eens sx hebben?

18 aug 2020
voeten bed

In Nederland lopen 34 procent (dat is één op de drie) van alle huwelijken uit op een echtscheiding en wie dan denkt dat twee derde van de huwelijken wel gelukkig is, moet maar eens op zaterdag in de supermark kijken hoe “gelukkig” deze getrouwde stellen zijn. In veel gevallen noem ik dat dan ook geen huwelijken maar “gruwelijken”.  Deze woordgrap kan ik maken omdat de enige woorden die op huwelijk rijmen de woorden gruwelijk en afschuwelijk zijn. Ik heb dit niet zelf verzonnen.

Ik denk persoonlijk dat van deze twee derde weer de helft uitgebluste of zelfs zeer ongelukkige huwelijken zijn. Ik schrik soms wat mensen elkaar aandoen omwille van het maar in stand houden van hun huwelijk of relatie en wat voor “mishandeling” daar soms bij komt kijken. Ik heb diverse mannen gesproken die doodongelukkig waren maar simpelweg niet uit hun gruwelijk durfden te stappen omdat ze wisten dat hun vrouw hen alles af zou nemen wat ze lief was en wat ze jarenlang opgebouwd hadden. De zaak is na ruim twintig jaar wat verjaard maar ook ik ben onder manipulatie en ernstige bedreiging te lang in een huwelijk blijven hangen. Maar er zijn ook genoeg vrouwen die onder bedreiging niet uit hun mishandelende relatie durven te stappen.

Een van de ervaringen uit mijn eerste huwelijk zal ik nooit meer vergeten, mijn toenmalige vrouw maakte me te pas en onpas duidelijk dat ook alle andere stellen die tien jaar getrouwd waren nooit meer op enige wijze intiem waren. En intiem was dan zelfs soms eens knuffelen, lief zijn voor elkaar maar ook seks. Ze had al meerdere keren verteld dat een bevriend stel het ook niet meer deed en dat die man niet zo zeurde. En ja het leek ook een goed stel te zijn, mooi huis, zeer welvarend, keurig netjes. Tot we een avond samen met het stel gingen borrelen en de man me na een paar drankjes mee naar boven nam om zijn nieuwe computer te bekijken. Hij liet ook glunderend zijn best wel grote porno verzameling zien, waar zijn vrouw niets van wist. Na wederzijds nog meer drankjes begon iedereen wat loslippiger te worden en zeker de gastheer. Op het einde van de avond kwam ook seks in hele lichte mate in het gesprek en vroeg de gastheer ineens bijna smekend aan zijn vrouw: “schat we hebben het nu al meer dan een half jaar niet gedaan, zullen we vanavond alsjeblieft weer eens seks hebben?”. De vrouw keek hem met een strakke blik aan en zei: “op deze manier zeker niet!”, waarna de sfeer wel wat vreemd werd.

Ik denk dat er nog genoeg mannen zijn die wijsgemaakt wordt dat andere stellen het ook niet meer doen, maar ik heb na mijn huwelijk nog een aantal andere relaties gehad en met veel mensen die gelukkige relaties hadden gesproken. In bijna alle echt gelukkig relaties zijn mensen ook lichamelijk intiem als uiting van liefde en verbondenheid, maar ook speelsheid en plezier.  Lichamelijke intimiteit is de barometer van de relatie en ik weet nu dat veel mensen zelfs op hoge leeftijd nog intiem met elkaar zijn.

Wanneer ik op zaterdag door de supermarkt loop en de mopperende, zeurende, zich bijna voortslepende stelletjes zie, dan vind ik dat redelijk sneu en voel ik me naderhand als single weer een stuk beter. Ik zal mijzelf nooit meer via een contract in een liefdeloze relatie gevangen laten zitten, ik blijf bij iemand omdat we gek zijn op elkaar en lief zijn voor elkaar, en niet omdat we door een contract of afhankelijkheid tot elkaar veroordeeld zijn. Dit was denk ik wel een van de belangrijkste levenslessen die ik hoor bij veel mensen die iets ouder zijn en iets meer levenservaring hebben opgedaan. En onder de twee derde bij elkaar gebleven partners zitten er veel (huwelijks) contracten zonder nog enige vorm van liefde, en dat is in mijn ogen vaak triest want de liefde en uitingen van liefde kunnen zo fijn en mooi zijn. Geniet van het leven en van elkaar, het leven is korter dan je denkt en je leeft maar één keer.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Last update: 26-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).