Corona en eenzaamheid

Ik vind alleen zijn meestal niet onprettig, ik heb genoeg dingen die ik leuk vind en ik verveel me niet snel. Maar ondanks dat ik geen echt groepsdier ben, hou ik wel van menselijk contact één op één of met een paar mensen. Voordat de coronacrisis uitbrak ging ik drie á vier dagen per week naar mijn werk, ik ontmoette mensen die ik ken op het treinstation en had ik (vaak weer één op één) goed contact met een aantal goede collega’s. Daarnaast kwam er regelmatig iemand op bezoek voor een praatje en een kopje koffie. Geen bruisend sociaal leven maar genoeg menselijk contact, aanspraak en reflectie die ik ook nodig heb.

Maar sinds April kwam de boodschap van mijn werkgever om thuis te werken, nou deed ik dit al vaak één dag per week maar nu zat ik alleen nog maar thuis. Veel vergaderingen en gesprekken op Teams maar via de webcam is het toch anders, het is iets afstandelijker. Dochterlief was in het begin ook de hele dag thuis dus helemaal alleen zat ik niet. Maar de jongedame is aan het puberen en gaat ook haar eigen gang, dus in dat contact heb ik al veel in moeten leveren het laatste jaar. Daarnaast viel door de coronacrisis ook het vrijwilligerswerk dat ik deed weg omdat dit meestal kwetsbare mensen betrof.

Ik ben al meerdere jaren achtereen vrijgezel en alleenstaande vader en ik zou graag weer een liefdevolle relatie vinden, om de intimiteit en vooral ook om het emotionele contact en advies. Als alleenstaande vader van een puber mis je vaak even iemand om mee te praten, die je even een spiegel voor kan houden of een bevestiging kan geven dat je het niet verkeerd ziet. Iemand die je helemaal kan vertrouwen en die ook altijd eerlijk is. Zeker als je discussie hebt over regels of een aanvaring met je puber is het soms fijn als je dit met iemand kunt bespreken. Nu voel ik me vaak wel een beetje eenzaam als ik dan alleen op de bank zit en overdenk of ik het wel allemaal zo goed doe.

De coronacrisis versterkt het gevoel van eenzaam zijn en het er alleen voorstaan wel een beetje, je mist het contact wat je had en de wederkerige gesprekken. En de telefoon of skype zijn geen goede alternatieven, je zit er beiden wat oncomfortabel bij en moet telkens opletten of je nog in beeld bent of een telefoon vasthouden. Toch sta ik achter de corona regels, dit is een klein offer dat we voor elkaar en elkaars gezondheid moeten brengen. Maar dat wil niet zeggen dat het daarmee leuker gaat worden, je alleen voelen is voor weinig mensen prettig te noemen.

Toch maak ik het er beste van, ik ben de laatste maanden weer aan het daten (op anderhalve meter valt dat soms niet mee) en ik probeer de contacten die ik heb te koesteren. Er komen vast weer andere tijden aan, de wereld staat niet stil en de toekomst kan nog van alles brengen. Het is goed om niet altijd mooi weer te spelen, ik ben meestal vrolijk en opgewekt, maar soms ook even stil of verdrietig. Het hoort er ook bij en door het te accepteren dat het er is, gaat het ook wel weer over. Ik zie mijn mindere momenten altijd als wolkjes die wel voorbijdrijven en ik heb altijd de wetenschap dat het ook weer beter zal gaan. Zo hoop ik ook dat de coronacrisis weer eens voorbij is en dat we er iets van leren, want het zal niet de laatste pandemie zijn.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *