Categorieën
Weblog

Onbevangenheid

Dit weekend had ik een groepje pubers van veertien en vijftien jaar over de vloer, vrienden en vriendinnen van mijn dochter van veertien. Ik vond het leuk om voor de hele groep eten te koken en gezellig mee te eten, en een ontbijt maken voor een groep jongeren is ook gezellig. Nu zie je bij deze groep ook al een paar verliefde stelletjes die het met elkaar “hebben” en om eerlijk te zijn geniet ik van de vaak vrij naïeve onbevangenheid van deze pubers. Het is allemaal nog leuk en spannend alles kan en moet nog ontdekt worden en ze hebben een bijna grenzeloos enthousiasme. Ik vind het heerlijk om dit stilletjes te zien en te horen, het brengt weer vertederende en nostalgische gevoelens met zich mee.

Maar ook raakt het daarna als ze weer weg zijn ook wat gevoelige punten, ik ben nu op een leeftijd dat ik alles wat met relaties te maken heeft wel eens meegemaakt heb en in mijn geval was dat veel en in heel veel variaties. Ik heb twee huwelijken gehad, vijf kinderen gekregen, aantal keren samengewoond, latrelaties gehad en zonder de regel van drie toe te passen kom ik op bijna dertig dames waarmee ik ooit iets gehad heb. (Dit heb ik laatst eens zitten tellen.) Ik heb in liefde en lichamelijke intimiteit het nodige bijzondere ervaren en er zaten hele leuke maar soms ook minder leuke ervaringen bij. Maar al die relaties hebben ook hun sporen achtergelaten, men zou kunnen zeggen dat ik door ervaring wijzer geworden ben. Desondanks heb ik aan de meeste bijzondere ervaringen goede herinneringen.

Maar de minder goede ervaringen op relatiegebied hebben mij minder onbevangen en minder naïef gemaakt, beter gezegd ik weet waar ik op val, maar ook heel goed wat ik nooit meer wil. En dat maakt het onbevangen openstaan voor een nieuwe liefde best moeilijk, zeker omdat veel vrouwen op mijn leeftijd hetzelfde hebben. Zo wordt het vinden van een liefdespartner meer een rationele afweging dan een emotionele, en dat maakt het niet echt romantisch. Ik merk zelf dat ik niet meer zo snel verliefd kan worden als vroeger en dat het brein erg tegenstribbelt. Er zal een hele sterke verliefdheid nodig zijn om voldoende endorfine stofjes te produceren dat het brein geen kans meer maakt om tegen te stribbelen, maar tot nu toe ben ik dit niet meer tegengekomen.

Gaandeweg je leven raak je de naïviteit en onbevangenheid kwijt, daar komt meer zelfverzekerdheid en rust voor terug, maar soms mis je het vermogen om echt weer onbevangen lief te hebben wel. Wanneer ik de jongeren zie en hoor dan denk ik weer even terug aan de onbevangenheid die ik zelf ooit ook eens had en bekijk ik het met een vorm van vertedering. Ik verlang niet terug naar mijn puberteit want ik weet ook nog de onzekerheid en problemen die erbij horen. Ik ga de pubers ook niet uit hun droom helpen, ja, ik waarschuw mijn dochter voor al te grote gevaren en haal haar op als het te donker is, maar ik ga haar fijn laten genieten van een redelijk onbevangen puberteit en van een afstandje geniet ik mee.

Tot schrijfs, Hein.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *