Alleen zijn is prima

Zo eens in de zoveel tijd overvalt mij weer het idee dat een vaste relatie toch wel mooi zou zijn, vooral op momenten dat ik weer gelukkig stellen zie, of mensen die zich samen ergens doorheen slaan. De afgelopen kerst draaide het allemaal weer om gezellig samen zijn en hoewel ik een gezellig vol huis had, besloot ik stilletjes weer om eens weer rond te gaan kijken en te adverteren voor een leuke vrouwelijke partner. Tinder had weer eens een aanbieding en ik sta al jaren op een spirituele site, dus mij aangemeld voor Tinder en mijn profiel maar weer eens opgepoetst. De maand januari stond helemaal in het teken van open staan voor en contact maken.

Nu kan ik wel gaan klagen over de veeleisendheid van veel vrouwen op Tinder, dat men allemaal een veel jongere partner zoekt boven de vijftig en zeker boven de zestig en dat er veel belangstelling was door echt “oude” vrouwen met onderkinnen, kort haar (omdat dat lekker makkelijk is) en bloemetjesjurken die een man zoeken voor fijne wandelingen in de natuur (met de grote hond), maar het ligt niet alleen aan het aanbod. Ook ik ben erg kieskeurig geworden, ik heb ook zo mijn wensen en eisen, zoals een eis voor niet roken en een wens voor slank en een gezonde levensstijl. Ik heb een paar gesprekken gehad en soms werd al vrij snel duidelijk dat het geen match was en dan was ik ook de eerste die zei dat we beter konden stoppen.

De laatste weken kwam er echter nog wat meer bij, in mijn omgeving zag en hoorde ik weer de nodige relatie strubbelingen, hoorde ik weer wat geklaag en ruzie van partners over de verdeling huishouden, kids en werk en viel mij weer op hoe dominant vrouwen soms kunnen zijn wanneer ze samen boodschappen doen in de Albert Heyn. Het toppunt was een vrouw die rondliep met een boodschappenkar en haar man alles liet halen. Toen hij met een extra pak koekjes terugkwam vroeg ze waarom hij die had meegenomen. Omdat ik de lekker vind zei hij, waarna zij nogal dwingend zei dat hij ze terug moest brengen, wat hij ook met wat gemopper deed. De sfeer tussen de boodschappen doende stelletjes is soms om te snijden wanneer je er een beetje op let. Dit is niet de juiste inspiratie wanneer je zelf weer nadenkt over een eventuele relatie.

Ik heb een gezellig thuis, een keukentafel waar altijd koffie of thee klaarstaat en waar iedereen zijn hart even kan luchten. Ik heb een paar leuke vriendinnen, kinderen om voor de zorgen, en eigen huis met tuin die ik zelf gezellig in kan richten zoals ik dat leuk vind, een leuke baan, genoeg leuke dingen om te doen, werk met voldoening, ik ben gezond en fit, ik heb een goedlopende website, ik voel me echt vrij in geest en doen. Bij veel relaties die ik gehad heb draaide het uiteindelijk toch uit op het moeten inleveren van een aantal leuke dingen, het compromis van een relatie, en daar heb ik eigenlijk niet meer zo’n zin in. Onbewust hou ik alles dat maar enigszins lijkt op het inleveren van een stukje van mijzelf of mijn leven erg af.

Het feit dat ik alleen woon is dus niet te wijten aan allerlei wensen en eisen van vrouwen, maar aan mijn eigen wensen en eisen. Maar ik ben erg gelukkig zoals ik nu leef en ondanks het gemis van intimiteit af en toe, zou ik mijn leven en alles wat er nu is niet meer willen inleveren voor een relatie. Dit klinkt misschien wat egoïstisch maar het is in mijn ogen gezond egoïsme, het heeft te maken met houden van mijzelf. Dit is mijn rol en taak in het leven waar ik gelukkig mee ben en de schone schijn die ik op al die sociale media zie, daar prik ik wel doorheen. Ik ben nu op een leeftijd dat ik denk: “dit ben ik, dit is mijn leven, take it or leave it!”.

Tot schrijfs, Hein.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *