De collectie weblogs van Hein Pragt 2019

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2019 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.

Jezelf bewijzen?

25 jan 2019

Het fijne van ouder worden is dat je steeds meer leert over het leven en over jouw rol en plaats in deze wereld en dat je leert dat je jezelf niet hoeft te bewijzen. Toen ik jonger was had ik sterk de neiging om mijzelf maar telkens te bewijzen, dat ik slim was, dat ik ondanks een lagere opleiding toch een goede hardware en software ontwikkelaar was, dat ik ondanks mijn matige motoriek toch een goede musicus was, dat ik gelijk had en mijn mening gerespecteerd moest worden, dat ik een goed baan had en belangrijk was, dat ik populair was, dat ik een goede ouder was, dat ik belangrijk was en invloed had op de wereld om mij heen, dat ik in bijna alles wat ik deed probeerde bovengemiddeld te presteren. Kort samengevat, het ego vierde hoogtij. Ik zie heel veel jonge mensen (maar ook nog genoeg oudere mensen) in dezelfde valkuil stappen tegenwoordig en ik weet ook dat een paar keer heel diep vallen je leert inzien dat dit de minst belangrijke dingen in je leven zijn.

Een goed voorbeeld is een collega die binnen kwam en vanaf dag één bezig was om te laten zien hoe goed ze was, vooral door anderen te wijzen op foutjes en zich als vriendelijke aardige mentor op te stellen maar vooral zichzelf omhoog te werken. Haar kinderen zaten vijf dagen per week op de opvang en wanneer er een ziek was had ze flinke ruzie met haar partner over wie er vrij moest nemen want zij was onmisbaar op het werk. Ze zat regelmatig tegen een burn-out aan en hoewel iedereen aardig tegen haar deed was ze niet erg geliefd (zacht uitgedrukt) en voelde ze telkens de strijd om haar positie en haar gelijk. Kortom ze had alles wat echt belangrijk was in het leven zoals, gezin, liefdevolle relatie, familiebanden en vrienden te kort gedaan voor haar carrière (en ego). Tot de reorganisatie kwam en zij dacht dat zij wel onmisbaar was, maar helaas was ze één van de eersten die kon gaan. Haar hele wereld stortte in en ze begon een lang en zwaar gevecht om haar positie wat privé natuurlijk ook de nodige weerslag had. Dus kwam er ook nog een echtscheiding overheen omdat haar man een leukere vrouw (met een iets minder groot ego) getroffen had. Ik verzin het niet, dit scenario komt tegenwoordig zo vaak voor.

Een van de eerste dingen die ik geleerd heb is om te stoppen om mijzelf telkens te bewijzen. Ik doe dingen omdat ik het leuk vind om te doen en wanneer iemand dat omlaag probeert te halen door te laten merken dat hij of zij er veel beter in is en dat ik niet zoveel voorstel, dan probeer ik niet meer in de valkuil van mijzelf verdedigen of bewijzen te vallen. Fijn dat jij ergens beter in bent, ik hoop dat je er ook net zoveel plezier in hebt dan ik, want dat is voor mij het belangrijkste. In hoge verwachtingen liggen ook de grootste teleurstellingen, wanneer je continue jezelf moet bewijzen zal de stress en onzekerheid alleen maar toenemen. Bewijzen voor jezelf mag natuurlijk altijd, je kunt jezelf wel doelen stellen en je voor jezelf bewijzen, je eigen grenzen verleggen kan heel leuk zijn.

Ik kende Alides Hidding van de Time Bandits al goed voordat hij doorbrak en heb redelijk wat nachten met hem zijn viersporen opnames beluisterd en besproken. Toen hij mij afwees als toetsenist voor de Time Bandits omdat hij iemand van een hoger niveau zocht had hij volkomen gelijk en nam ik hem niets kwalijk. Daarna heb ik meer dan 25 jaar met heel veel plezier soms wel 120 keer per jaar op het podium gestaan in kleine en grote bands. Toen ik mijzelf bewijzen had losgelaten kon ik er oprecht echt van genieten en dat straalde ik ook uit. Ik vind de sport judo erg leuk maar ik zal er nooit erg goed in worden, daar zorgt mijn motoriek en mijn gebrek aan geldingsdrang wel voor. Desondanks vind ik het heel leuk om te doen en geniet ik van dat beetje wat ik wel kan. Ik ken mijn beperkingen heel goed en probeer me ook zo weinig mogelijk aan te trekken van mensen die door middel van zogenaamd constructief commentaar proberen duidelijk te maken dat zijn beter zijn dan ik. Ik ben in het stadium van mijn leven dat ik dingen doe omdat ik ze zelf leuk vind ongeacht wat iemand anders er van vindt. Dit is een een enorme bevrijding die het leven veel fijner maakt.

Ik heb geleerd dat gezin, liefde, vrienden en mensen om mij heen veel belangrijker zijn en ook hier hoef ik me niet te bewijzen. Ik heb de laatste jaren veel mensen geholpen, stil en op de achtergrond en zonder mijzelf boven hen te stellen of mijn ego te voeden. Ik vraag me altijd af of ik zou hopen dat iemand hetzelfde voor mij zou doen als ik in die situatie zou zitten en zo probeer ik ook andere mensen te bejegenen. Ik ben zelf wel eens door een diep dal gegaan en heb geleerd dat er dan twee soorten vrienden zijn, de eerste probeert je zo openlijk mogelijk te helpen om zelf te schitteren en hun eigen ego te voeden en de tweede die je niet zo opzichtig echt helpen en echt steunen. Een ego hebben is niet slecht, een positief beeld van jezelf is fijn, maar een ego ten koste van een ander is in mijn wereldbeeld gewoon slecht.

Fysiek ouder worden is vaak niet zo leuk, geestelijk ouder en wijzer worden is geweldig fijn, het geeft je rust en tevredenheid en de mogelijkheid om echt van alles te genieten door te leren los te laten wat je moet loslaten en vast te houden wat echt nodig is.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Nooit meer drama

8 apr 2019

Ik heb in mijn leven helaas de nodige drama (en mensen met drama) meegemaakt en toen ik jong was ging ik er ook serieus op in. Ik zag mijzelf als redder die mensen in nood wilde helpen. Wat ik toen nog niet wist was dat veel mensen houden van drama, het is de passie in hun leven, het is niet de bedoeling dat dit opgelost gaat worden want dan valt de bodem onder hun bestaan weg. Even voor de goede orde mijn definitie van drama is iets wat niet zo erg is maar heel erg opgeblazen wordt. Drama kan een methode zijn om continue aandacht te krijgen, een excuus voor van alles of een methode om anderen te manipuleren en je zin te krijgen. Er bestaan ook goede cursussen drama in de vorm van allerlei soap series op de televisie waar mensen de fijne kneepjes van het vak kunnen leren.

Ik heb van nature een goedmoedig en behulpzaam karakter en was in mijn jongere jaren nogal gevoelig voor drama omdat het mijn zorgzame en behulpzame kant aansprak. Vaak liet ik me meetrekken en pas als men ver over mijn grenzen ging doorzag ik dit pas. Sindsdien ben ik allergisch geworden voor drama, ik kets het af en kan soms zelfs een beetje hard zijn tegenover iemand die drama inzet als manipulatiemiddel. Voor echte mensen in nood sta ik nog steeds helemaal klaar, maar ik ben niet meer zo naïef als vroeger en herken drama ook veel beter tegenwoordig.

Het leven is niet lang leve de lol en vaak gaat het niet zoals je graag zou willen of gaat het zelfs ongelofelijk mis. Tegenslag hoort er ook bij, zonder een slecht dag zou je een mooie dag niet meer zo kunnen waarderen. Mijn levensvisie is non-dualisme, alles hoort erbij en de meeste grenzen tussen mooi en lelijk, goed en kwaad en dergelijke hebben we zelf getrokken. Wanneer je gaat accepteren dat alles erbij hoort, ook die ziekte, ook die pijn, ook dat verdriet dan leer je het accepteren en zelfs omarmen in plaats van verzet tegen iets waar je niets aan kunt veranderen. Wanneer ik een migraine aanval heb en ik ga me verzetten omdat ik iets anders of leuks wilde doen wat nu niet kan, dan wordt de pijn alleen maar erger. Wanneer ik me overgeef en accepteer dat het een boodschap is van mijn lichaam dat ik rust moet (en mag) nemen en me ontspan dan is het beter te verdragen en sneller weer over. Vooral in dat verzet zit de meeste ellende in het leven, het gaat niet zoals ik het graag zou willen is de meest onderliggende klacht en een van de middelen die mensen dan soms inzetten is drama.

Wanneer je leert accepteren dat alles is zoals het is en gaat zoals het gaat en je wendbaar gaat meebewegen met alles wat op je levenspad komt kun je heel gelukkig zijn. Stop met oordelen en veroordelen (ook van jezelf) en omring je met andere optimistische mensen van goede wil en je zult zien dat het goede dat je uitzend ook wel weer bij je terug komt. Het leven is te kort om te (laten) verzieken door drama, probeer het leven in alle facetten te aanvaarden en te genieten van alle mooie dingen, hoe klein ze ook soms zijn en leer accepteren dat verdriet en pijn er ook gewoon bijhorend. Wanneer ik, met rust in mijn hoofd, uitkijk over het water naar een mooie zonsondergang, dan voel ik me oprecht warm van binnen en erg gelukkig. Soms heeft geluk niet meer nodig. Ik loop niet weg bij mensen die het moeilijk hebben en die oprechte problemen hebben, een deel van mijn geluk is nog steeds het helpen en delen met andere mensen. Maar drama probeer ik ernstig te vermijden, dat is een stukje zelfbescherming geworden, die les heb ik door schade en schande wel geleerd. Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt


Jezelf tegenkomen27 mei 2019

De uitdrukking jezelf tegenkomen is eigenlijk heel vreemd, je komt jezelf altijd en elke dag tegen, maar de strekking van deze uitdrukking is meestal dat je een confrontatie hebt gehad met minder leuke aspecten van je leven of minder leuke gevoelens en emoties die je weggedrukt had. Vaak gebeurt dit wanneer je even uit je comfort zone komt, bijvoorbeeld op een vakantie. Deze vakantie had ik even een confrontatie met diverse gevoelens die niet altijd fijn waren. Nu ben ik wijs genoeg om te weten dat deze gevoelens er ook bij horen en dat ze ook weer overgaan, maar desondanks kunnen ze wel even heftig binnenkomen.

Normaal zit ik in een ritme van werk, huishouden, zorg met ook de nodige tijd voor mijzelf en de dingen die ik leuk vind, maar het vaste patroon werkt als een soort filter op de gevoelens en emoties. Je legt je neer bij de dingen die gebeuren en vooral de dingen die niet gebeuren. Ondanks dat ik fijne vriendinnen heb is er een grote mismatch tussen mijn wens voor een liefdespartner en het beschikbare aanbod. Mijn dochter waar ik tot nu toe heel mijn leven op heb ingericht, neemt als puber iets meer (soms wel erg veel) afstand en is bezig haar eigen leven vorm te geven. Dat loslaten van al die leuke dingen die je anders samen deed voelt soms ook als een gemis. Ik weet dat het natuurlijk is maar het is best even wennen, je wilt er toch altijd zijn voor haar als ze je nodig heeft maar de wederkerigheid is bij pubers ver te zoeken.

Deze vakantie was Romy op de camping met veel vrienden en vriendinnen die ze soms al jaren kent en ze was dan ook elke dag en elke avond op pad, sliep bij een vriendin in de luxe tent en ik zat vaak alleen. En kamperen in je eentje is niet echt leuk, dat is ook de reden dat zo weinig mens dit doen. Wanneer je dan vier boeken uit hebt en over de zoveelste kop oploskoffie na gaat denken dan komen er gedachten en gevoelens naar boven die je normaal door de drukte van het leven niet zo voelt. Dit is dan even een confrontatie die je even aan moet gaan en even over moet laten waaien. Waar sta ik, wat wil ik nog, ik weet ook dat het eigenlijk zinloze vragen zijn want het NU is er altijd zoals het is en wat er komen gaat daar heb je eigenlijk ook amper invloed op, ondanks dat we soms denken dat het leven maakbaar is. Het leven stuurt je bij en de kunst is om daar met zo weinig mogelijk gevoel van verzet in mee te bewegen, want in dat verzet zit juist de pijn.

Na een paar dagen lekker thuis slapen in het eigen veilig thuis en het opruimen van allerlei dingen die je verstoren en die onrust veroorzaken, kom je weer in een soort van happy flow. Ondanks dat je geen invloed hebt wie je wanneer zult ontmoeten en wat er nog te gebeuren staat, weet je wel dat je moet meebewegen, actief moet blijven en je leven elke dag weer opnieuw moet waarderen. Confrontaties zullen er altijd zijn, je kunt ze bevechten als een Don Quichot tegen de windmolens, of je kunt ze omarmen, ze ervaren en weer laten gaan. Het was een leerzame vakantie met ook weer nieuwe inzichten en we gaan weer met frisse moed en open geest door met het leven, want het is mijn unieke leven en mijn unieke levensweg. Ik ben benieuwd wat er nog op mijn levenspad komt en wat ik nog allemaal mee mag maken en met wie, er is nog genoeg te ontdekken. Meebewegen is de grote kunst.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Starre regels

3 jun 2019

Mijn hele leven heb ik al moeite met starre regels, in mijn ogen proberen veel mensen de weerbarstigheid van het leven te temmen door middel van starre regels. Wat betreft de wet geloof ik wel dat iedereen de regels van de wetten die we “democratisch” bedacht hebben moet naleven, ook al is men het niet altijd met de wet eens. Bij de wet is er geen “cherry picking” mogelijk, men kan niet kiezen welke wet men wel of niet wil naleven. De wet is de dictatuur van de helft plus één” wat wij democratie noemen. Desondanks heb ik de wet wel bewust overtreden door met 150 km per uur naar het ziekenhuis te rijden omdat mijn vrouw op het punt van bevallen stond, ook de wet kent m.i. wel de norm van redelijkheid.

Ik heb het hier over regels die men als groep of gezin of partners aan elkaar op probeert te leggen. Hoe chaotischer het leven is hoe meer men dit probeert te beteugelen met regels en nog meer regels, die volgens de makers dan ook alleen werken wanneer ze consequent nageleefd worden. Alleen bij het beschrijven lopen mij de rillingen al over het lijf. Ook ik heb mijn grenzen maar die baken ik meestal niet af met starre regels maar met “heb ik liever nietjes”. En soms moet je de grenzen iets rigoureuzer aangeven wanneer een vriendelijke en rationele aanwijzing niet werkt. Maar starre regels consequent doorvoeren, zelfs als ze bijna onnodig lijken of zelfs ongewenst (omdat het nou eenmaal zo moet) is mij altijd een gruwel geweest. Natuurlijk moeten er regels zijn om dingen in goede banen te leiden maar wanneer het probleem waar deze regel voor gemaakt is niet van toepassing is, dan mag men van de regel afwijken. Niet voor niet is er de uitdrukking “de uitzondering bevestigd de regel!”. Wanneer bijvoorbeeld één van mijn kinderen iets wil doen wat dom is, dan krijgt hij of zij een “heb ik liever nietje” en gun ik hen ook een leermomentje, maar wanneer een kind iets wil doen wat in mijn ogen levensgevaarlijk kan zijn, ga ik er wel totaal voorliggen.

Opvoeden en een gezin in goede banen sturen is ook regels maken, maar ook hier gaat voor mij op dat starre regels alleen maar leiden tot het stiekem ontduiken of meer ruzie en meer strijd. Soms proberen mensen dit dan op te lossen door nog meer regels en controleren, in een achterhoede gevecht om controle te houden over iets dat steeds meer uit de hand loopt. Regels moeten gebaseerd zijn op afspraken waarbij alle partijen snappen waarom de regel er is, wanneer de regel geldt en vooral wanneer de regel niet van toepassing is. Als voorbeeld geef ik dat ik het niet fijn vindt dat mijn kinderen of partner tijdens het eten met de mobiele telefoon bezig is. Ik hou van contact en communicatie tijdens het eten, dus vraag ik netjes om de telefoon weg te leggen tijdens het avondeten. Bij het ontbijt heb ik een uitzondering, ik weet dat ze moeten kijken voor school of een les is uitgevallen of andere school gerelateerde dingen. De “heb ik liever niet” is dan, we leggen de telefoon even weg als we gaan avondeten of wanneer we even een gesprek moeten hebben. Zo houden we het voor iedereen gezellig in huis, maar maak er geen starre regel van.

Op mijn werk zie ik soms twee mensen die naast elkaar zitten en precies weten wat ze beiden doen naast elkaar bij een bord staan om een standup te doen waarbij ze elkaar moeten vertellen wat ze gedaan hebben en wat ze gaan doen, omdat de regel is dat er om 10 uur een standup gedaan moet worden. Behalve dat het er totaal belachelijk uitziet is het ook totaal overbodig. Hoe meer starre en in mijn ogen vaak onnodige regels en procedures, hoe meer men een bedrijf vaak ziet vastlopen. En u snapt het al, ik heb meermaals meegemaakt dat de oplossing “nog meer regels en procedures” of “een nieuwe set regels en procedures” is. Haal de bezem door de regels en hou alleen de regels over die strikt noodzakelijk zijn, sla een organisatie weer plat en laat mensen weer zelf nadenken, dat kunnen ze meestal prima en de werksfeer (en productiviteit) gaat er alleen maar op vooruit.

Waar ik ook van gruwel is groepen die regels op basis van hun geloof of overtuiging via de wet of het openbaar bestuur willen opleggen aan mensen die dat geloof of die overtuiging niet hebben. Zo kreeg ik een folder van de SGP binnen waar letterlijk in stond dat de SGP de christelijke normen en waarden belangrijk vindt, niet alleen voor christelijk mensen maar voor iedereen. Ik respecteer dat mensen zichzelf en de groep met dezelfde overtuiging regels willen opleggen, maar respecteer dan ook dat ik dit geloof en deze overtuiging niet heb en dus ook niet deze regels opgelegd wil hebben. Ik wil graag op zondag naar het zwembad gaan en vind niet dat een groep op basis van hun overtuiging dit voor mij moeilijker moet maken. Maar het fenomeen dat mensen op basis van hun overtuiging andere mensen regels willen opleggen is al eeuwenoud helaas en blijkbaar zit dit diep in de mens. “Ik wil bepalen” is een van de oorzaken van starre regels die stiekem op allerlei wijze ontdoken worden en zelfs de oorzaak van ruzies en zelfs oorlogen zijn.

Een simpele “behandel de ander zoals je zelf graag behandeld zou willen worden” is een goede “heb ik liever wel” en met dit soort “regels” en een beetje gezond verstand van alle betrokken is bijna elke situatie in goede banen te leiden. Een “regel” die door alle partijen geaccepteerd wordt (ook de uitzonderingen) heeft de grootste kans om te overleven en de minste kans op strijd en ruzie. Ook hier gaat weer op, wil je gelijk of geluk.

Tot schrijfs, Hein Pragt



Seriële monogamie

19 jul 2019

Voor mijn eenentwintigste levensjaar was ik niet echt monogaam, ik was musicus en had meerdere vriendinnen door heel Nederland en in Duitsland. Een vriendin was vaak gekoppeld aan een plaats waar we regelmatig optraden en elke vriendin wist ook dat het niet eeuwig was en dat er ook andere vriendinnen waren en ik wist dat wanneer ze een vriendje kregen, het voor mij voorbij was. Ik had er geen problemen mee en ook de jonge vrouwen niet, die zagen een muzikant vaak als leuk alternatief en de vrijblijvendheid was wederzijds. Ik was altijd eerlijk en ik heb geen spijt van deze periode en heb er zelfs op latere leeftijd nog leuke kennissen en vriendinnen aan overhouden.

Toen ik een paar jaar later ging trouwen had ik het idee dat dit voor altijd zou zijn en dat er nooit meer een andere liefde op mijn pad zou komen, dit was mijn oprechte naïeve idee. Ondanks vele verleidingen (ik was nog steeds musicus) ben ik altijd trouw gebleven, eerlijkheid en vertrouwen is wel een ding voor mij. Toen ik na veertien jaar mijn huwelijk los kon laten en ging scheiden vond ik zeer snel weer een innige liefde die helaas een rebound was en maar een half jaar duurde maar die wel weer een openbaring was. Ik was toen ondertussen veertig en relaties dienden zich met korte tussenpozen gewoon aan en ik was telkens monogaam en trouw. Om eerlijk te zijn heb ik van bijna geen enkele liefde spijt, soms liepen ze niet ze fijn af, maar uiteindelijk kan ik altijd na een tijd aan de leuke dingen terugdenken en ben ik niet voor niets verliefd geworden op iemand. Ik heb, op een enkeling na, met geen enkele ex partner een probleem, de liefde is wederzijds over maar er is vrede, dat is ook belangrijk voor mij.

Het naïeve idee van één liefde voor het leven zou ik erg mooi gevonden hebben, maar het zat er helaas niet in. Seriële monogamie is het geworden, met een redelijke aantal liefdespartners voor kortere of langere tijd, die ook na het verbreken nooit tot problemen geleid hebben. Dit is ook mijn karakter, ik geloof en doe mijn best voor harmonie in alle opzichten. Ik heb in alle relaties ook veel geleerd, over de ander maar vooral over mijzelf. Ik heb geleerd om voor mijzelf op te komen, ondanks mijn toch zorgzame karakter en ik heb vooral geleerd wat ik niet meer wil. Ik loop niet weg voor problemen maar wil nu een relatie zonder “moeilijk doen” en rare eisen en wensen. Een relatie waar je wederzijds blij bent met elkaar met de leuke en soms ook de minder leuke dingen. Ik wil samen genieten en saamhorigheid, zonder claimen en eisen en zonder dat je continue moet “werken aan je relatie”. Een relatie met wederzijdse lichamelijk aantrekkingskracht en intimiteit. Een relatie met iemand die, net als ik, niet-materiële zaken, mensen en relaties en genieten van kleine dingen belangrijker vindt dan carrière, status, luxe en geld. Tel daarbij een gezonde levenswijze zoals niet roken en tenger of slank bij, dan is de spoeling vrij dun aan het worden op mijn leeftijd.

Maar ik heb ook de instelling dat ik heel gelukkig ben zonder liefdespartner (hoewel met nog leuker is) en dat ik zeker niet voor een compromis ga, ook niet van de andere kant. Ik hoorde ooit iemand zeggen dat ze me heel leuk vond maar dat ze niet wist of ze verliefd op me kon worden. Daar begin ik niet eens aan, verliefdheid en lichamelijke aantrekkingskracht is er vanaf het begin of niet. Ik ga niet voor verliefdheid die moet groeien vanuit vriendschap, ik ben ook niet meer van het voorzichtig aftasten, nee, dat deed je ook niet toen je twintig was, je was op slag verliefd of niet. Ik wil een liefdespartner waarbij we vanaf het eerst moment dat we elkaar zien voelen dat het goed zit en waarbij er onmiddellijk een wederzijds verlangen is. En als dit er niet is kan er altijd een goede vriendschap ontstaan, maar voor een langdurige liefdespartner heb ik de lat dus hoger liggen.

En terwijl ik dit schrijf ben ik wel op zoek naar een nieuwe liefdespartner en merk ik de laatste jaren dat het op mijn leeftijd iets moeilijker is dan twintig jaar geleden. Maar één van de onderdelen van geluk is: “iets hebben om op te hopen” en ik heb volgens de Chinese definitie van geluk alle elementen. En ik heb geleerd dat het leven komt zoals het komt en gaat zoals het gaat, zoals mijn inmiddels overleden moeder altijd tegen me zei! Carpe diem.

Tot schrijfs,
Hein Pragt

Het is goed zoals het is

5 okt 2019
goed

Het leven is wat u overkomt terwijl u andere plannen had gemaakt, is ongeveer mijn belangrijkste levensmotto. Veel mensen denken nog steeds dat het leven maakbaar is, dat uw “ik” kan bepalen hoe het leven loopt. De invloed die het individu heeft op het geheel en dus ook zichzelf, is een kettingreactie van gedachten en impulsen in onze hersenen die gebaseerd zijn op alle aanleg, alles wat we tot dan waargenomen hebben en alle invloeden van mensen om ons heen. Uit deze complexe, maar door onze hersenen redelijk geordende, brei van informatie, gevoelens en ervaringen, ontstaan nieuwe gedachten en ideeën. Het is een soort van heel complex “rad van fortuin” en wij hebben de illusie dat onze “ik” ofwel ons ego dit allemaal zelfstandig doet en dat we zelf invloed hebben op alles wat we doen.

Deze illusie is op zich niet zo gevaarlijk, wel de teleurstelling wanneer het allemaal niet zo gaat als we gepland hadden. Wanneer het niet zo gaat als men graag zou willen ontstaat verzet, en vanuit dat verzet ontstaat vaak weer verdriet en boosheid. Wanneer u het verleden oprecht los kunt laten omdat u weet dat het nooit anders had kunnen gaat dan zoals het gegaan is hoeft u geen spijt of verdriet te voelen. Alles wat er gebeurd is heeft u hier en nu gebracht. Natuurlijk wist u vervelende ervaringen niet zomaar even uit, soms komt een van de extreem gemene dingen die een ex partner gezegd en gedaan heeft nog weer naar boven, dan voel ik weer even de pijn, ik ervaar het even en laat het weer weggaan. Het zit er nog wel maar telkens neemt het in kracht af, net zolang tot het geen kracht meer heeft. Het verleden kunt u niet uitwissen, maar u kunt er in berusten en het geen invloed meer laten hebben op het nu en de toekomst.

Dit klinkt ook als iets dat u bewust kunt doen en dat lijkt in tegenspraak met de stelling dat de mens geen invloed heeft op zijn eigen leven. Dit klopt nog steeds, maar door dit te lezen, is er weer een inzicht bijgekomen dat uw toekomstige hersenspinsels zal beïnvloeden. Dat u dit leest is ook een logisch gevolg van omstandigheden en u had niet anders kunnen doen dan dit te lezen. Alles wat u leest, voelt, hoort, ziet, alle ervaringen, alle gevoelens en emoties laten een spoor achter in uw hersenen. Al deze opgeslagen informatie zal uiteindelijk elke nieuwe gedachte produceren, zo ook deze tekst en dit inzicht. En dit inzicht heb ik weer geërfd van alle mensen die mij beïnvloed hebben en alle boeken die ik gelezen heb. Wij zijn allemaal een heel klein onderdeel van een enorme complexe werkelijkheid.

Met dit inzicht hoeft u geen spijt of wroeging te voelen, alles is gegaan zoals het moest gaan en u had daar niets aan kunnen veranderen. Elk beslissing die u genomen heeft was op dat moment de enige beslissing die uw hersenen konden maken op basis van alle kennis en ervaring van dat moment. Met kennis achteraf lijkt het soms of een andere beslissing beter was geweest, maar wat daaruit weer was voortgekomen kunt u ook niet voorspellen. Het is wat het is, het is gegaan zoals het gegaan is en dat ligt in het verleden. U leeft in het NU en hier speelt uw leven zich af. Dus concentreer u niet op het verleden, de toekomst is onvoorspelbaar, dus het enige wat er echt is, dat is het NU. En in dit nu, kunt u kijken naar de dingen die u blij en gelukkig maken en kunt u oprecht leren berusten in het feit dat alles goed is zoals het is en gaat zoals het gaat.

Een moderne term is “agile” wat staat voor wendbaar, lenig, flexibel en dit is ook de beste wijze om het leven te ervaren. Beweeg mee en geniet van alles wat het leven u aandraagt, leer dat alle gevoelens en emoties niet goed of slecht zijn, maar gewoon bij het leven horen. Wees soms verdrietig, soms heel blij, dat is het leven. Het verleden mee torsen, leven met wraak en wrok, niet kunnen vergeven, niet kunnen relativeren en berusten is een recept om uzelf te vergiftigen. Een koud en kil hart is niet meer in staat om echte liefde te ervaren of te geven. Tel uw zegeningen en leef in het nu, want daar is het waar alles nu gebeurt. En leer dat alles goed is zoals het is en gaat zoals het gaat.

Tot schrijfs, Hein Pragt


Oude demonen!

17 dec 2019
demonen

De laatste week was ik ziek, erg ziek, ik had een virus infectie en meerdere nachten koorts tot over de veertig graden, wat redelijk eng is, want bij 41,7 is het afgelopen. Ik sliep dus amper, had de hele dag rond 37 á 38 graden koorts wat in de avond nog meer opliep. Toen het ziek zijn begon, bood een goede vriendin aan om me te vertroetelen en te verzorgen maar ik sloeg dit af omdat ik altijd alleen wil zijn wanneer ik ziek ben. Ik kan er niet tegen wanneer iemand mij wil verzorgen of vertroetelen wanneer ik ziek ben, ik kan er niet tegen om afhankelijk te zijn, ik kan er op dat moment ook zelfs niet tegen om aangeraakt te worden. Het fijnst voel ik me veilig alleen onder de dekens in mijn bed in een stille, donkere kamer. Raar?

Ik ben nu zestig jaar oud en kan ook vrij goed bij mijn gevoelens komen en ik heb genoeg tijd gehad om hier over na te denken. Waarom zit ik zo in elkaar, waarom ben ik bang voor iets dat de meeste mannen alleen maar verwelkomen: verzorgd, vertroeteld en betutteld worden. Waarom ervaar ik daar zo’n weerstand? Dit heeft met mijn demonen te maken. Demonen noem ik sterke gevoelens en emoties die vanuit traumatische ervaringen zijn ontstaan en die sterke gevoelens en emoties kunnen oproepen wanneer ze “getriggerd” worden. Ik heb ze ook wel eens “emotionele duiveltjes” genoemd in één van de onderwerp pagina’s op mijn site. Na zestig jaar in dit leven ken ik mijn demonen heel goed.

Mijn hele leven heb ik meerdere keren per jaar een dag lang migraine, waarbij ik tot zo’n 16 jaar geleden geen medicatie had en dus een dag echt ziek was, misselijk, overgeven, helse pijn, geen licht en geluid kunnen verdragen enz. Als kind kan ik herinneren dat mijn moeder dan naast me kwam zitten en haar koele hand op mijn warme voorhoofd legde en me zachtjes geruststelde. Als kind vond ik dit heerlijk en het verzachte ook mijn pijn. Echter vanaf mijn achttiende woonde ik jarenlang alleen en moest ik in mijn ééntje de migraine dagen door zien te komen. Mijn huwelijk blonk niet uit in wederkerigheid (eufemisme) en ook in al die jaren heb ik alleen in een donkere kamer met helse pijn moeten doorbrengen. Wanneer iemand anders ziek was dan was ik juist de zorgzame persoon, dit gebrek aan wederkerigheid heeft zo zijn demon gecreëerd.

Ik leerde door alle jaren dat wanneer ik ziek was, ik “on my own” was, tot op het punt dat wanneer iemand mij wel aandacht gaf, het zo onnatuurlijk voelde, dat het niet fijn was. Dit is geen levensbedreigend trauma, het is hoogstens erg vervelend voor iemand die nu wel wederkerig wil zijn. Mijn vriendin snapt mijn demon en met de bevestiging dat ik weet dat ik het aanbod oprecht is, sluit ik mij toch alleen op. Mensen die vervelende of traumatische ervaringen hebben gekend in hun jeugd, zoeken later vaak een partner waarbij ze in dezelfde vervelende of traumatische situatie terechtkomen. De verklaring hiervoor is dat deze vervelende of traumatische situatie “vertrouwd” is.

Voor mij voelt het vertrouwd dat wanneer ik ziek ben ik alleen ben en het zelf in mijn eentje oplos, zonder iemand ermee lastig te vallen. Wanneer een vriendin dit begrijpt, kan ze me los laten, wetende dat ik mij in mijn (oer) hol terugtrek en weer terugkom wanneer ik opgeknapt ben. Wanneer het echt mis dreigt te gaan zal ik wel roepen vanuit mijn hol. Wanneer ik terug ben uit mijn hol dan ben ik ook weer heel goed in staat om zelf wel te verzorgen en te koestenen, dat is nooit verdwenen. Deze demon gaat waarschijnlijk (hopelijk over vele jaren) met mijn het graf in. Het is wel fijn wanneer mensen je demonen een beetje begrijpen en respecteren. En dat je zelf je demonen kent en ze laat zijn wat ze zijn, oude, soms wat lastige demonen, die op een of andere wijze “vertrouwd” geworden zijn.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).