De collectie weblogs van Hein Pragt 2018

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2018 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.

Het goede leven

7 jan 2018

De afgelopen week ben ik samen met mijn dochter Romy een paar dagen naar Oostenrijk geweest en dat heeft mij in meerdere wijze rust en inzicht gegeven. We zaten in een klein pension waar een hele familie samenwoonde, oma, de moeder, haar zoon met zijn vrouw en de kleinkinderen. Elk had zijn eigen ruimte maar ook gemeenschappelijke ruimtes. De zoon deed alle onderhoud werk, zijn vrouw was het kamermeisje, de moeder en de oma deden het ontbijt en huishoudelijke taken, de moeder (eigenaresse) regelde ook alles voor ons tot aan de shuttlebus toe. Het voelde als een warme deken, alles was goed en je hoefde je nergens zorgen om te maken. De hele familie leek tevreden en gelukkig en ieder had dus zijn taak en het leek allemaal soepel en vredig te lopen. De kamers waren niet duur maar het pand was goed onderhouden en de familie reed in keurig nette (prijzige) auto’s dus het kon blijkbaar goed uit. Geen jachtig leven, niet de ambitie om uit te breiden en nog groter, beter en duurder te worden, maar gewoon lekker tevreden leven. Wat een verschil met de meeste mensen in Nederland.

Toen sprak ik de koetsier van de paardenslee waar we een rit mee maakten, een leuke vriendelijke grappige man die met veel liefde over zijn paarden sprak. Hij vertelde dat zijn familie een kleine boerderij had net buiten het dorp, hij had vijf paarden en fokte met dat ras, hij had een aantal schapen, konijnen en kippen (voor het vlees zoals hij zei) en in de winter deed hij deze slee ritjes en in de zomer ritjes met een koetsje. Ook hij was niet rijk maar kon redelijk rondkomen en was de rust en vriendelijkheid zelf. De kracht van een familiebedrijf, gaat het goed hebben ze het goed, gaat het even wat minder dan hebben ze het even minder. Geen ambitie om een enorm bedrijf te worden of enorm te groeien, ze kunnen er redelijk van rondkomen, het bedrijf gaat straks over op de zoon en iedereen is tevreden en gelukkig.

Op dat moment dacht ik even de Nederland, wij moeten allemaal van alles, we moeten hard werken, veel geld verdienen, stressen, groeien, uitbreiden, de nieuwste keuken, badkamer, tv, maar wat ik vaak mis is de rust en het echt genieten van het leven. Ik moest ineens denken aan dit waargebeurde verhaal van een man en een vrouw die beiden een goede maar drukke baan hadden. Ze kochten een prachtig groot huis wat net uit kon met de hypotheek en verbouwden de keuken tot een droompaleisje. In hun gedachten zagen ze al de avonden die ze met familie en vrienden gezellig zouden doorbrengen in deze schitterende woonkeuken. Echter een paar jaar later merkten ze dat ze dit slechts één keer gedaan hadden en de afgelopen jaren, omdat ze zo druk waren met werken om hun zware financiële verplichtingen maar na te komen dat ze amper tijd hadden en ’s avonds al blij waren dat ze even bij konden komen.

Veel Nederlanders lopen als een kip zonder kop de dikke worsten achterna die men hen voorhoud, we zijn zo druk met alles dat we vergeten echte te leven en van het leven te genieten. Wat heb je er aan om de rijkste man op het kerkhof te zijn? Wat heb je er aan om het hele jaar te stressen om twee of drie keer op dure verre vakantie te kunnen waar men dan ook nog vaak (al is het maar in gedachten) met het werk bezig is. Wat heb je aan een duur groot huis, wanneer je er niet van kunt genieten. Wat heb je als je partner meer een zakenpartner is dan een beste vriend in minnaar. Ik heb zelf einde vorig jaar mijn werktijd weer wat terug gebracht, financieel kan ik dit net dragen en een dure auto zit er niet in, maar wel tijd, tijd om te leven, leuke dingen te doen, te genieten van mijn tijd met mijn kinderen, mijn hobby’s want dat is volgens mij het echte leven. Dingen waar je echt blij van kunt worden, geen stress, geen hoge bloeddruk, geen hartklachten, dat zag ik in Oostenrijk bij veel mensen, geen hebzucht, geen ellebogenwerk, gemeenschapszin, geen overdreven assertiviteit, maar gemoedelijkheid en genieten van het leven.

Dit was in meerdere opzichten een leuke leerzame vakantie, volgend jaar gaan we weer als het mogelijk is. En tot die tijd ga ik het geleerde hier ook nog meer toepassen.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Innerlijk verzet

13 apr 2018

Ik heb in mijn leven meerdere keren moeten ervaren dat eerlijkheid en integriteit niet altijd tot het gewenste succes en geluk leiden. Op korte (en soms ook langere) termijn lijken de mensen die politiek bedrijven, achterbakse spelletjes spelen en manipuleren, toch met een grote lach op het gezicht te “winnen”. Voor veel van deze mensen zijn eerlijkheid en integriteit andere woorden voor dom en naïef. Ik heb in mijn leven vaak met deze mensen te maken gehad en deze mensen hebben mij ook meerdere keren dingen afgenomen (in hun eigenbelang) waar ik mij hard voor ingezet had. Zelfs nu ik achter in de vijftig ben, roepen deze mensen nog steeds een groot innerlijk verzet op bij mij. Ik heb geleerd om mijn ego hierin te (h)erkennen, om te denken en los te laten, maar alles loslaten is moeilijk omdat je dan ook vaak je innerlijke passie, vuur en enthousiasme kwijtraakt.

Ik weet dat ik leuke banen, mensen waar ik om geef (gaf) en leuke projecten verloren ben door deze mensen, maar heb er ook vaak weer andere leuke dingen voor terug gevonden. Sommige dingen ben ik helaas permanent kwijtgeraakt en dat voelt af en toe nog steeds niet fijn, zeker niet als die andere persoon pronkt mijn zijn of haar succes. Ik vind het nog steeds vervelend om mijn kinderen te moeten leren dat het leven helaas niet zo eerlijk is en eerlijk wel het langst duurt, maar soms ook wel erg lang. Ik heb wel geleerd om niet meer tot het einde door te vechten en op tijd voor mijzelf te kiezen, maar het verliezen van mijn passie en enthousiasme voelt niet goed. Omdenken werkt bij deze mensen vaak ook niet omdat ze vaak zo enorm gehaaid zijn dat alles tegen je werkt.

Ik heb in mijn leven ook wel eens een prima bondgenootschap gehad met een gehaaid politiek dier, maar in die gevallen streefden we dezelfde idealen na en was de combinatie van mijn grote vakkennis en gedrevenheid en de kracht van de ander om het politieke of zakelijk spel goed te spelen een gouden combinatie. Dit werkt goed wanneer ik weet dat die ander een spel speelt maar ik hem of haar wel kan vertrouwen. Eerlijkheid en vertrouwen zijn voor mij heel belangrijk, juist dit maakt ons namelijk menselijk. Hoewel ik het soms best moeilijk vind, hoop ik nooit mijn innerlijke weerstand en verzet kwijt te raken, want dan pas hebben ze echt gewonnen.

Tot schrijfs, Hein Pragt


Vrije wil en spirituele verlichting

29 apr 2018

Toen ik me, lang geleden, voor het eerst verdiepte in spirituele verlichting en non-dualisme voelde ik een dubbel gevoel. Van één kant klopte het allemaal en van de andere kant voelde ik verzet omdat het mijn hele wereldbeeld op de kop plaatste. Ik ben opgegroeid in een Katholiek gezin en leerde dat je als mens zelf verantwoordelijk was voor je leven en dat aan het einde het oordeel zou vallen over alles wat je gedaan had in het leven. Ook leerde ik dat ik zelf verantwoordelijk was voor alles wat ik deed en dat ik zelf de keuze had tussen goed en kwaad. Toen ik langzaam volwassen werd leerde ik in de stroming van de zeventiger jaren van de vorige eeuw, dat het leven zelfs maakbaar was en je verantwoordelijk was voor je eigen geluk EN dat dit geluk ook maakbaar was. Dit is een hele verantwoordelijkheid want het omgekeerd was dan ook waar, je was dus ook zelf verantwoordelijk voor alle ongeluk en ellende die op je weg kwam. Zelfs in deze tijd denken we nog steeds dat geluk maakbaar is en de zelfhulpboeken die ons leren hoe we gelukkig en succesvol kunnen zijn liggen bij bosjes in de winkel.

Spirituele verlichting leerde me dat de mens helemaal geen invloed heeft op zijn leven en dat alles gebeurt zoals moest gebeuren. Net als een knikker die in een spijkerbord naar beneden valt, bij elke spijker die de knikker tegenkomt zal het of naar links of naar rechts vallen. Welke kant het opvalt is niet de beslissing van de knikker maar afhankelijk van heel veel factoren. De enige zekerheid die we hebben is dat de knikker uiteindelijk ergens onder in een balkje zal vallen, maar welk bakje is onvoorspelbaar. Wij mensen zijn net als deze knikker maar wij denken dat we bij elke spijker zelf kunnen bepalen of we naar links of rechts vallen, we hebben de illusie van onze vrije wil.

Dit inzicht dat het leven een film is waar jezelf de toeschouwer bent van de eigen leven zoals Paul Smit het aangeeft is een best moeilijk te begrijpen idee, maar ligt dichter bij de waarheid dan je zou denken. Dit idee zet onze hele maatschappij op losse schroeven want ons rechtssysteem gaat er vanuit dat de mens handelt uit vrije wil. Soms zeggen we dan mensen niet toerekeningsvatbaar zijn en krijgt men behandeling in plaats van straf, maar bij gebrek aan vrije wil zou iedereen ontoerekingsvatbaar zijn. Dat wil niet zeggen dat we ons kunnen onttrekken aan de gevolgen omdat we ook op de gevolgen geen invloed hebben.

Nu kan men denken, ik ben dus nooit meer verantwoordelijk voor wat ik doe dus ik kan er maar een beetje op losleven. Dat kan maar ook dat is geen beslissing van de vrije wil, dus wanneer men dat doet dan is dat ook wat er moest gebeuren. Het leven is wel minder lastig en belastend wanneer je het idee van vrije wil en het zelf verantwoordelijk zijn voor alles loslaat, hoe ouder ik ben hoe meer ik me realiseer dat het leven is wat je overkomt, terwijl je andere plannen maakte. Soms is dat lastig in een wereld die je nog steeds probeert te vertellen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je doen en laten en je leven. Het grappige is dat wanneer je jezelf realiseert dat alles is zoals het is en gaat zoals het gaat en dat ons verzet dat we voelen gewoon een illusie is van ons ego, het leven een stukken makkelijker is. Ieder mens is een klein stukje in een enorm groot geheel en in feite zijn we niets anders dan een knikker die in een spijkerbord omlaag valt, geniet van de reis van het leven en laat los dat je invloed hebt of het “anders had kunnen doen”. Eigenlijk is het heel simpel te verwoorden: “Cest la vie”.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

De keuze is aan mij?

13 jun 2018

Twintig jaar geleden schreef ik een gedicht dat eindigde met “de keuze is aan mij” en inderdaad dacht ik toen nog dat het leven maakbaar was, dat ieder mens een op zichzelf staand individu was dat volledig zelfstandig zijn of haar eigen beslissingen kon nemen en zo ook verantwoordelijk was voor alle gevolgen van die beslissingen. Die maakbaarheid van het leven en die maakbaarheid van geluk maar ook het veroordelen en aansprakelijk stellen van mensen die in onze ogen “verkeerde beslissingen” genomen hebben viert nog steeds hoogtij.

Nu ik achter in de vijftig ben, nog meer geleerd heb door ervaringen, nog meer gezien en gehoord heb en nog meer gelezen heb ben ik eindelijk zover dat ik begrijp dat “goede beslissingen” en “verkeerde beslissingen” niet bestaan. Ik begrijp steeds meer van nondualisme en grote denkers als Einstein, maar ook bekende hedendaagse hersendeskundigen bevestigen dit meer en meer. De mens leeft met de prettige illusie van vrije wil. Ons ego wil maar al te graag denken dat het zelf in controle is, dat alles wat we gepresteerd hebben “onze” verdienste is en dat ons falen meestal komt door anderen of omstandigheden. In de psychologie noemt men dit ook wel externaliseren, de schuld voor alles wat er mis gaat in het leven leggen bij anderen. Ik heb ook hier wel eens een oordeel over gehad maar heb geleerd dat ook dit het gevolg is van aanleg en alle levenservaringen die men opgedaan heeft. Ook voor deze persoon is hun gedrag geen “vrije wil”.

Bestaat vrije wil dan niet? Wetenschappers hebben al aangetoond dat voordat we ons beslissing bewust worden, de reactie al meetbaar is in ons lichaam voordat we ons de beslissing bewust waarnemen. Dit bevestigd de theorie dat we alle beslissingen “onderbewust” nemen en dat ons bewustzijn hier pas later (dat kan milliseconde zijn) van op de hoogte gebracht wordt. Omdat we als mens rationeel willen zijn, bedenken we dan een rationele verantwoording voor deze beslissing. Hierdoor hebben we de prettige illusie dat we deze beslissing bewust zelf genomen hebben. Ons onderbewustzijn is vele malen groter dan ons bewustzijn, wanneer we in de auto een rit afleggen dan hebben we onderbewust alles waargenomen, alle beelden, alle geluiden, maar een klein deel daarvan gaat ook echt naar ons bewustzijn. Dat is ook prima want het grootste gedeelte van autorijden doen we onbewust. Wanneer we schakelen denken we daar niet eerst bewust over na, dan zou autorijden wel enorm vermoeiend worden. Wanneer er plotseling een kind oversteekt dan hebben we meestal al geremd voordat we ons dat bewust werden. Gelukkig maar want in zo’n situatie is er ook geen tijd om een bewuste beslissing te nemen. Ons onderbewustzijn heeft dus al actie ondernomen (remmen) en stelt ons bewustzijn daar pas later over op de hoogte.

Ons onderbewustzijn slaat alles op en geeft alleen dat kleine deel waarvan het denkt dat het belangrijk is of dat anders is dan het normale patroon, door aan ons bewustzijn. Als het dat niet deed zouden we gek worden van alle beslissing die we telkens “bewust” zouden moeten nemen. Het mooiste voorbeeld van een onderbewuste beslissing waar we bewust geen enkele invloed op hebben is verliefd worden. Geen mens kan zichzelf bewust aanzetten tot verliefd worden, maar ook verliefd worden niet tegenhouden. Wat men met de verliefdheid doet is weer een beslissing van het onderbewustzijn, wanneer iemand getrouwd is en geconditioneerd is om niet vreemd te gaan, zal deze persoon de verliefdheid kunnen negeren, maar niet wegdenken.

Maar hoe maken we dan beslissingen? Het eerste deel is onze aanleg, we krijgen de opbouw van onze hersenen bij onze geboorte mee en daarin zit al het nodige “voorgeprogrammeerd”. Daarna is er onze opvoeding, onze omgeving onze ervaringen, wat we leren alles bij elkaar zorgt voor een enorme berg aan gegevens waarmee ons onderbewustzijn beslissingen kan nemen. Elke beslissing die we nemen is dus het gevolg van aanleg en alles wat we in ons leven opgenomen hebben en de invloed van alle mensen om ons heen. Ons bewustzijn fantaseert er wel een rationele verklaring bij waardoor we denken dat we geheel zelfstandig deze beslissing genomen hebben. Hoezo, eigen wil!

Feitelijk kan men er vanuit gaan dat welke beslissing we ooit genomen hebben in dit leven, we in die tijd en onder die omstandigheden geen andere beslissing hadden kunnen nemen. Onze beslissing lag in de reeks van oorzaak en gevolg van de tijd waarin we toen leefden. Het heeft dan ook geen zin om spijt te hebben van een beslissing, men had het nooit anders kunnen doen. En alles wat het gevolg was van een beslissing is ook normaal en ook van invloed op de nieuwe beslissing die we nemen. Het leven is inderdaad datgene wat ons overkomt, terwijl we denken dat we zelf onze plannen maken.

Hebben we dan geen enkele invloed op ons leven? Feitelijk niet, maar doordat u bijvoorbeeld dit leest zal dit uw toekomstige onderbewuste beslissingen kunnen beïnvloeden. Alle mensen die mij dingen geleerd hebben en die mij boeken aangeraden hebben die ik daarna gelezen heb, al deze invloeden hebben mijn onderbewustzijn gevoed. Ik ben vanuit mijn aanleg, opvoeding en ervaringen een bepaalde richting geduwd en ben daarna door het leven gekomen waar ik nu sta. Ik heb net zo weinig invloed gehad op mijn leven als een knikker die van een helling af rolt. De enige zekerheid is de zwaartekracht die de knikker naar beneden laat rollen (zoals wij de weg van onze geboorte naar onze dood afleggen) maar de knikker zelf heeft geen enkele invloed op de baan die hij aflegt.

Achteraf kunnen we beredeneren of we een andere beslissing beter was geweest maar dat lost niets op, op het moment dat we een beslissing namen was er voor ons onderbewustzijn geen andere mogelijkheid. Het is dan ook een totaal onzinnige kwelling van uzelf om te denken dat u iets anders had kunnen doen. Het leven kent maar één richting en dat is vooruit, u leeft met de gevolgen van alle beslissingen die uzelf en anderen “noem dit het leven” genomen hebben. U dacht dat u in de taxi van het leven op de bestuurdersstoel zat, maar feitelijk zit u op de achterbank. In plaats van nutteloos verzet kunt u beter achterover leunen en alles loslaten.

Ook het kwalijk nemen van dingen die anderen gedaan hebben of nog steeds doen, is feitelijk een totaal zinloze actie. Ook hun beslissing zijn net zo onderbewust en gestuurd door “het leven” dan die van uzelf. Ook hier kunt u “bewust” niets aan veranderen, accepteer het en laat het los. Het loslaten van het idee van “vrije wil” maakt het leven zoveel eenvoudiger en in mijn ogen prettiger, Paul Smit legt dit in zijn boekje “verlichting voor luie mensen” op een heel verhelderende wijze uit. Hij geeft aan dat we ontspannen onderuit moeten zitten om naar de film van ons leven te kijken waarin we zelf een rol spelen. (Naar de woorden van Shakespeare).

Veel mensen willen dit niet accepteren, ze houden liever vast aan de maakbaarheid van het leven met de illusie dat ze zelf invloed kunnen hebben op hun toekomst en geluk. En het aanbod aan mensen die deze illusie “verkopen” is ook erg groot. In mijn fantasie zie ik ze op de markt staan roepen: “geluk te koop, vers geluk te koop, wie maakt me los?”. Ik bied de bovenstaande boodschap gratis aan, ook dit ligt geheel in de lijn van alle gebeurtenissen in mijn en uw leven. Eenvoudig toch?

Tot schrijfs, Hein Pragt

Gevoel voor rechtvaardigheid

1 jun 2018

Ik had als kind al een sterk rechtvaardigheidsgevoel en dat werd als kind al aardig op de proef gesteld. Ik woonde in een dorp waar de buurjongen een zoon van een zeer vooraanstaand man was en die jongen deed alles wat god verboden had maar werd er nooit op afgerekend omdat zijn vader hem altijd de hand boven het hoofd hield. Ik kan me nog herinneren dat deze jongen een kat gruwelijk mishandeld en vermoord had en dat hij dit naderhand in mijn schoenen schoof. Ik was een enorme dierenvriend en zou zoiets nooit doen, toch werd ik door het dorp maandenlang voor dierenbeul uitgemaakt en mocht ik niet in de buurt van dieren komen. Ik kon tot tranen toe beweren dat de buurjongen het gedaan had en niet ik, maar niemand geloofde mij. Dit laat een diepe indruk achter als kind. Naderhand zijn mij in dit dorp nog meermaals dingen in de schoenen geschoven die ik nooit gedaan had, waarvoor ik zelfs wel eens (door en soort volksgerecht) fysiek mishandeld ben. Dit was één van de redenen dat ik zo snel als ik kon van het dorp weg wilde.

Maar ook later in het leven ben ik aardig op de proef gesteld, ik ben altijd eerlijk, oprecht en integer geweest, heb nooit dingen uit puur eigenbelang gedaan, maar ben door roddel, manipulatie en wraak toch wel (in een bepaalde periode in mijn leven) neergezet als zeer slecht mens. En het erge is dat veel mensen die ik kende en zelfs mensen die mij zouden moeten kennen en die mij dierbaar waren (en vaak nog zijn), toch liever de leugens en roddels geloofden dan mij. Vaak wilde men mijn kant van het verhaal niet eens horen en werd ik zonder hoor en wederhoor veroordeeld en aan de kant gezet zelfs door mensen waarvan ik dit nooit gedacht had. Ook dit stelde mijn rechtvaardigheidsgevoel soms grondig op proef.

Toch heb ik geleerd om dit alles achter me te laten, los te laten en dit mijn leven en toekomst niet te laten bederven. Ik weet zelf dat ik alles in mijn leven oprecht en integer gedaan heb en zolang ik mijnzelf recht in de ogen kan kijken is het goed. De ervaringen hebben nog steeds invloed op mijn huidige leven, dat kan ik niet veranderen, maar ik kan het wel loslaten. Dat wil niet zeggen dat het nooit pijn doet, maar dat hoort bij het leven, niemand komt ongeschonden het leven door, het gaat er om hoe je er mee omgaat. Ik heb geleerd dat je het verleden niet meer kunt veranderen en dat je leeft in het hier en nu en er nu iets van moet maken. Ik geniet oprecht van alles wat het leven mij wel geeft, van de paar mensen die ik oprecht vriend of vriendin mag noemen. Ik koester geen wraak of wrok, dat is aan mijn niet besteed, ik hou mijn hart en geweten liever schoon en mijn deur staat altijd open. En hoewel mijn moeder niet veel van spirituele verlichting wist, was haar levensmotto wel “het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat” je verzetten is alleen jezelf kwellen. Ik heb veel geleerd van mijn (best wel wijze) moeder, ik mis de lange gesprekken die we hadden nog regelmatig.

“You’ve got to take the good with the bad, smile when you’re sad, love what you’ve got and remember what you had. Always forgive, but never forget, learn form mistakes, but never regret.”

Tot schrijfs, Hein!



Nooit meer tweede keuze

21 aug 2018

Deze blog broeide al meer dan een half jaar en ik heb lang nagedacht hoe ik het onder woorden kon brengen. Een therapeut vertelde me ooit eens in in een persoonlijk gesprek dat veel psychische problemen vaak één oorzaak hebben, namelijk: “het gaat niet zoals ik het wil!”. Ook binnen relaties zijn macht problemen vaak de onderliggende oorzaak van relatieproblemen en daar weet ik zelf uit persoonlijke ervaring het nodige van. Macht kan men krijgen door dominant te zijn maar ook door emotionele manipulatie en emotionele chantage. Een van de middelen die men dan soms inzet is de ander subtiel of minder subtiel duidelijk te maken dat hij of zij maar tweede keuze of een compromis is.

Hoe meer ik nadacht over het redelijk aantal relaties dat ik gehad heb, werd mij steeds meer duidelijk dat deze vorm van machtsstrijd meer dan eens gespeeld heeft en dat ik, in mijn verlangen naar een liefdevolle gelijkwaardige relatie, mij meer dan eens heb laten manipuleren. Een voorbeeld is dat mij, toen ik mij eenmaal gebonden had, verteld werd dat ik niet de “liefde van haar leven” was maar dat dit een eerdere relatie was en dat wanneer hij morgen voor de deur zou staan ze geen moment zou twijfelen en met hem mee zou gaan. Mijn positie binnen die relatie was toen duidelijk gesteld, ik was een compromis en moest niet te veeleisend zijn. In een andere relatie werd mij na een tijdje duidelijk dat de vrouw eigenlijk wachtte tot de “liefde van haar leven” ging scheiden en toen dat gebeurde was ik ook snel aan de kant gezet. In nog een andere relatie kreeg ik na een tijd te horen dat ze eigenlijk nooit verliefd op mij geweest was maar dat ze zo genoot van mijn liefde en aandacht dat ze daarom maar een relatie met mij begonnen was en dus wel even duidelijk maakte dat ik weer een compromis was. Vaak bleek dat hoe meer zekerheid ik de ander gaf, de ander meer macht naar zich toetrok.

Weinig relaties die ik gehad heb zijn wederkerig geweest, een hulpverlener heeft mij wel eens de vraag gesteld waarom ik in vredesnaam een relatie probeerde te redden die toch nooit liefdevol en gelijkwaardig zou worden. Ik heb geleerd dat er vaak handig gebruikt gemaakt werd van mijn hulpvaardigheids- en verantwoordelijkheidsgevoel en werd ik als “rots in de branding” of “redder in nood” gemanipuleerd waar ik vaak met open ogen intrapte. Mijn probleem was dat ik zo graag een liefdevolle en wederkerige relatie wilde dat ik dacht dat het allemaal te repareren was en dat met hulp en therapie het nog goed kon komen. Nu realiseer ik me pas dat in alle therapie de inspanning, het leren en lezen meestal alleen maar van mijn kant gekomen is en dat mijn partner meestal alleen maar “meedeed” en eigenlijk niets wilde veranderen. Uiteindelijk ging de partner vaak net iets te ver en vielen mij de schellen van de ogen en koos ik eindelijk voor mijzelf, waarna de machtsstrijd van de inmiddels ex partner vaak nog heviger losbarstte. Loslaten is voor deze mensen vaak extreem moeilijk. Mijn levensles was dat ik sommige relaties al veel eerder had moeten verbreken.

Deze maand is het een vreemd jubileum, ik ben nu precies vijf jaar relatieloos. Vijf jaar geleden besloot ik dat mijn leven als vriend en minnaar niet te combineren was met mijn leven als alleenstaande vader, de keuze voor mijn kinderen moge duidelijk zijn. De laatste vijf jaar heb ik wel gezocht naar een nieuwe relatie maar geen van de “dates” liep uit op een relatie en dat lag met regelmaat wel aan mij. Ik ben allergisch geworden voor manipuleren en drama en voor dominant gedrag en ik wil nooit meer tweede keuze of compromis zijn. Hier staan ook alle voelsprieten voor uit en dat maakt het best wel moeilijk. Zo was er een leuke aantrekkelijke vrouw en ik had het idee dat we een zeer goede klik hadden, toch was het afscheid die avond zeer koel. Toen ik haar de dag daarna vroeg hoe dit kwam gaf ze aan dat ik best nog wel wat meer moeite mocht doen om haar te winnen. Dit was voor mij reden om er van af te zien en ik heb vriendelijk bedankt. Een andere date begon na twee dates al goed duidelijk te maken hoe zij dacht over een relatie en wat er van mij verwacht werd, ook dit dominante gedrag maakt mij compleet gevoelloos. Meerdere dates vonden mij wel leuk maar waren niet verliefd en “wilden het wel proberen” en ook hier is dit aanleiding voor mij om bij voorbaat op te geven. Ik wil nooit meer tweede keuze of compromis zijn en als ik niemand kan vinden die echt voor mij gaat, dan ben ik ook gelukkig alleen.

De laatste vijf jaar ben ik voor het grootste gedeelte alleenstaande vader geweest, ik heb mijn leven goed voor elkaar, eigen huis, goede baan, veel interesses, goed leven en als dit het is dan zal ik hier ook tevreden oud mee worden. Ik heb heel goed geleerd om voor mijzelf altijd de eerste keuze te zijn en nooit een compromis….

Tot schrijfs, Hein Pragt

F#ck you

27 okt 2018

De titel klinkt nogal grof en toch is dat de bedoeling. Als er één ding is geweest dat ik geleerd heb in mijn leven is dit “zachte heelmeesters maken stinkende wonden”. Ik ben een zeer empathisch persoon en dat betekent dat ik mij de gevoelens van andere mensen heel goed kan invoelen. Ook behandel ik anderen mensen graag zoals ik zelf ook graag behandeld zou willen worden en dat is meestal met vriendelijkheid, eerlijkheid, liefde en respect en daar zit ook mijn grootste valkuil. Ik heb in mijn leven veel mensen mijn grenzen laten overschrijden doordat ze handig gebruik konden maken van mijn drang om andere mensen gelukkig en blij te maken en het goede te willen doen.

In eerste instantie bevredigde dit ook mijn gevoel van gewaardeerd te worden (ego) en het goede gevoel dat ik kreeg als ik iemand blij of gelukkig kon maken. Dit ging meestal goed tot het punt waarop het wederkerig zou moeten worden en ook ik eens wanneer een relatie (in de breedste zin) absoluut niet wederkerig bleek te zijn en ik merkte dat ik (emotioneel) gemanipuleerd werd bleef ik er maar al te vaak intrappen. Wanneer iets in je karakter zit krijg je het er maar moeilijk uit. Tot een cognitief therapeut mij eens duidelijk maakte dat de schuld niet alleen bij de mensen lag die handig gebruik van mij gemaakt hadden, maar dat ik dit ook had toegelaten en dus ook mede schuldig was. Het probleem was dat op een bepaald moment de kruik barstte en ik doorkreeg dat de ander (vaak te lang) handig misbruik van mij gemaakt had, waarna ik ook dat nog eens dat probeerde te redden in een poging dit terug te draaien. Dat de ander vanuit een lange bevoordeelde positie daar geen zin in had maakte de zaak natuurlijk alleen maar gecompliceerder. Pas later begreep ik de associatie met “zachte heelmeester en stinkende wonden”. Het was Madonna die zong “learn to say goodby” en dat had ik vaak veel eerder moeten doen en niet op het moment dat het al veel te ver was gegaan.

Wanneer iemand je niet goed behandeld, emotioneel manipuleert of emotioneel chanteert, dan zou je genoeg zelfrespect moeten hebben om te zeggen: “f#ck you, ik pik het niet langer meer”. En ik weet hoe moeilijk dit is wanneer de ander je al in een afhankelijke positie gemanoeuvreerd heeft. Je waardigheid en reputatie, je kinderen, je baan, je huis en je behoefte aan liefde en intimiteit zijn gevaarlijke wapens in de handen van iemand die wil manipuleren. En een gezicht met tranen van een ander hebben me vaak mijn eigen grenzen laten verleggen. Daar komt nog bij dat voor mij een belofte heel veel waard is en ik mij vaak te lang aan mijn belofte heb laten houden ondanks dat de ander zich totaal niet aan de wederzijdse belofte hield. Ik heb geleerd dat dit niet alleen de schuld van de ander is, maar ook mijn schuld omdat ik het heb toegestaan.

Een zorgzaam karakter verander je niet zomaar even, maar je kunt de levenslessen wel proberen toe te passen. Niet door overal gevaar te zien en niemand meer te vertrouwen, want dan creëer je een eenzame zekerheid. Het is de kunst nog steeds open te staan en goed en behulpzaam te zijn, maar wel op te letten op je eigen gevoelens en behoeftes. Ik heb geleerd dat “nee” ook een goed antwoord is en dat ik mijzelf waardevol genoeg vindt om met eerlijkheid en respect behandeld te willen worden. Ik hoef mijn karakter niet te veranderen wanneer ik eens anders met een situatie leer omgaan. Het is vooral belangrijk om “nee” te leren zeggen en om soms even “f#ck you, ik pik het niet meer” te zeggen wanneer duidelijk is dat de ander je (mis-) gebruikt. Dit leren voor jezelf op te komen en toch vriendelijk en liefdevol te blijven, is een enorme uitdaging, er zijn genoeg mensen die in verbittering hard en gesloten zijn geworden.

Ik zal nog regelmatig in mijn valkuilen vallen, maar niet meer zo vaak en niet meer zo diep als in het verleden. Dit heeft mij ook in relaties en mensen om mij heen kieskeuriger gemaakt, wederkerigheid en gelijkwaardigheid zijn voor mij heel belangrijk geworden. Ik ben nog steeds zorgzaam, behulpzaam, vriendelijk en integer, vrolijk, open en avontuurlijk en voor de mensen die een plekje in mijn hart hebben ga ik door het vuur, alleen is het moeilijker geworden om zo’n plekje te bemachtigen. Wederkerigheid is een mooi begrip en om het te beschermen is het belangrijk om “nee”, “tot hier en niet verder” of “tot ziens” te leren zeggen en jezelf daar dan ook aan te houden. En het moderne krachtige begrip hiervoor is vaak: “f#ck you”. Het mooiste is wanneer dit nooit van toepassing zou zijn in een relatie en dat een relatie van nature wederkerig is en ik weet dat dit geen uitzondering is. Ook hier gaat op, er zijn meer goede en harmonieuze relaties dan we vaak denken, ze vallen alleen minder op.

Tot schrijfs, Hein.


Het gaat niet zoals ik het wil

28 nov 2018

Als puber keek ik tegen een wereld aan waarin alles mogelijk leek en ik voelde me gevangen in een klein dorp, terwijl alle leuke dingen zich daarbuiten afspeelden, tenminste, dat dacht ik. Ik wilde weg uit het dorp en erbij horen, bij al die mensen die waren zoals ik zou willen zijn. Ik wilde vrij zijn en alle aspecten van het leven onderzoeken en ondervinden, en dat heb ik ook gedaan. Door alle mooie ervaringen maar ook soms verschrikkelijke ervaringen ben ik langzaam levenswijs geworden. De belangrijkste les was dat hoe zeer ik ook iets graag wilde, het leven een andere richting voor mij in gedachten had.

In basis wilde ik gewoon iemand om van te houden en iemand die onvoorwaardelijk van mij hield, een warm nest, vrienden en vriendinnen en harmonie. Ook hierin moest ik ervaren dat het leven andere plannen met mij had. Mijn grootste probleem was dat ik opgegroeid was met het idee van de maakbare wereld en het maakbare zelf. Krampachtig probeerde ik dit ook te bereiken om er telkens maar weer achter te komen dat de maakbaarheid van alles erg tegenvalt. Als een enorme spons nam ik alle kennis in mij op, psychologie, filosofie, wetenschap, op allerlei wijze probeerde ik de wereld en het leven te doorgronden en naar mijn hand te zetten. Uiteindelijk veroorzaakte een dieptepunt in mijn leven het inzicht.

De maakbaarheid van het leven en van jezelf is een enorme onwaarheid die ook enorm veel verzet, verdriet en depressies veroorzaakt. Het grootste probleem waar de huidige mensheid mee kampt is: “het gaat niet zoals ik het wil”. Dit veroorzaakt verzet, waarom gaat het wel altijd zoals anderen het willen maar amper zoals ik het graag wil? Dit verzet veroorzaakt stress, verdriet, angst, woede, onmacht en kan het levensgeluk enorm verzieken. Waarom gaat het niet zoals de meeste mensen het graag willen? Omdat het een natuurwet is dat dit niet mogelijk is. Een grote sterke boom die zich verzet tegen een storm zal uiteindelijk knakken maar het buigzame riet slaat even neer en veert weer op.

Wij mensen zijn een klein onderdeel van een heel groot geheel en dat geheel is alles bepalend. Wij zijn niet willoos en stuurloos, maar onze invloed op alles wat er gebeurd is kleiner dan we vaak inschatten. Het is de kunst om wendbaar te zijn (tegenwoordig heet dit agile) korte doelen te stellen en uzelf telkens weer aanpassen en nieuwe omstandigheden. Daarbij kunt u gewoon uzelf blijven, u hoeft niet iemand anders te worden om zaken eens anders aan te pakken. Door het verzet op te geven en telkens weer uw weg te vinden en de steeds veranderende wereld om u heen, zult u merken dat het leven een stuk prettiger kan worden. Dit klinkt eenvoudig maar dat is het vaak niet. Ook ik merk nog steeds dat er verzet in mij zit, maar ik realiseer me terdege dat dit komt omdat het niet gaat zoals ik het graag wil. Met deze kennis ben ik dan wel in staat om dit weer om te denken, nieuwe wegen te proberen en nieuwe kansen te ontdekken.

Ik ben nog steeds een bevlogen mens, ik onderzoek nog steeds graag de minder gebaande wegen, maar kan nu begrijpen dat het gaat zoals het gaat en komst zoals het komt. Ik kan me verzetten en vechten tegen de bierkaai of mij aanpassen en binnen de kansen toch mijn eigen weg te vinden. Ik probeer hier een balans te vinden waarbij ik mij prettig voel. Ik heb nog steeds mijn idealen maar heb wel geleerd om op tijd los te laten, mij los te maken van mensen die mij ongelukkig (willen) maken en te kiezen voor mijn eigen weg in een steeds veranderende wereld. Het gaat niet zoals ik het graag wil is vaak het grootste probleem en wendbaarheid en aanpassingsvermogen is meestal de oplossing, Carpe Diem,

Tot schrijfs, Hein Pragt

Wees mild tegen onaardige mensen

6 dec 2018

Er is een bekende uitspraak: “Pas op met grootspraak, er kan iemand bijzitten die u als kind gekend heeft”. Maar deze uitspraak gaat nog wel iets verder. Ik zal eerste een verhaal vertellen om het duidelijk te maken. Een redelijk aantal jaren geleden werd ik verbaal aangevallen door een man die mij even duidelijk wilde maken dat ik een onbetrouwbare vent was omdat ik mijn eerste vrouw nogal vaak bedrogen zou hebben. Dit is een van de leugens die rondging tijdens mijn scheiding en ik maakt hem kort duidelijk dat dit absoluut niet waar was. Toch bleef hij dit bewerend en uiteindelijk ben ik met een glimlach weggelopen en heb hem de overwinning gegund. Ik ging niet in de tegenaanval omdat ik me realiseerde dat ik deze man een paar jaar daarvoor in een dronken bui had horen smeken aan zijn vrouw om, na een jaar, weer eens intiem met hem te zijn, waarbij hij te horen kreeg dat hij dit wel op zijn buik kon schrijven. Ik realiseerde me dat hij met zijn stoere gedrag en grote mond de eigen pijn in zijn hart zat te overschreeuwen.

Sindsdien ga ik (bijna) nooit meer in de tegenaanval, ik glimlach en laat het zijn wat het is. Ik realiseer me dat er best wel de nodige mensen zijn die met een grote mond en stoer gedrag de pijn in hun hart proberen te overschreeuwen. Deze mensen hebben hun eigen demonen en wie ben ik om die kennis te misbruiken of ze terug te kwetsen. Ik gun ze een kleine overwinning en bedenk me dat ik een overwinning op mijzelf heb gedaan. Ook ik heb mijn demonen maar ik heb ze zo klein gemaakt als mogelijk door ze aan te kijken en ze te laten uitblussen. Ik ervaar geen enkel plezier in het kwetsen van een ander want dan voer ik ook weer mijn eigen demonen.

Een van de eerste dingen die ik leerde in in sociale psychologie was dat tegenover elk extreem gedrag vaak het tegenovergestelde als probleem zit. Zo zijn veel mensen met een grote geldingsdrang vaak ook de mensen die een sterk minderwaardigheidsgevoel hebben. Ik realiseer me steeds meer dat ik mild moet zijn tegen mensen die soms erg vervelend gedrag vertonen omdat winnen en verliezen heel relatief is. Wanneer ik het van me af kan laten glijden en los kan laten, mogen zij van mij een kortstondig gevoel van overwinning hebben. Ze hebben het misschien nodig om hun eigen demonen te overschreeuwen.

Een belangrijke factor voor geluk is een schoon geweten en ik zal nooit het wijze advies van een echte Haagse collega van mij vergeten: “Hein, ze kenne beter over je fiets lullen dan over je lul fietsen”. En zo zie je maar weer dat levenswijsheid overal te vinden is.

Tot schrijfs,
Hein Pragt

Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).