De collectie weblogs van Hein Pragt 2017

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2017 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.

Maakbaarheid?

18 feb 2017

Ik moet het eerlijk bekennen, ik heb teveel belangstelling voor heel veel dingen, ik zou met gemak 48 uur in een dag vol kunnen krijgen. Ik knutsel graag, ik maak graag muziek en neem dat ook op, ik programmeer ook graag en ontwikkel ook graag leuke nieuwe elektronica dingen, ik ben graag met dieren bezig, ik teken, ik schrijf, kamperen vind ik leuk, koken, kaarsen en zeepjes maken, lezen of mens, cultuur, techniek, psychologie, 3D printen en ontwerpen, met de kinderen leuke dingen ondernemen, sauna, yoga enz. Hoewel de belangstelling voor bijna alles wel blijft valt er soms iets af en komt er ook soms weer iets bij. Zo moet ik nu toch stoppen met judo omdat ik artrose heb ik beide knieën en ik judo nog steeds superleuk vind maar het fysiek te zwaar gaat worden. Soms moet je jezelf er dan maar bij neerleggen dat het beter is om te stoppen en er komt vanzelf weer iets nieuws of anders om de hoek kijken. Net zoals ik meer dan tien jaar geleden, na dertig jaar op het podium gestaan te hebben, ben gestopt met optreden met een band, omdat dit met mijn alleenstaand vaderschap niet meer te combineren was. En het is goed zoals het is, wanneer je dat oprecht kunt accepteren is het ook niet echt naar of vervelend.

“Het leve is een feesje, maar je mot self de slingers ophange”, zei ooit een vrolijk Nederlandstalige hits zingende eenvoudige handelaar tegen mij en dat heb ik goed onthouden. Ook de spreuk dat het leven is wat je overkomt, terwijl je andere plannen had, klopt helemaal. Het leven is grillig en wanneer je er wat moois van wil maken zul je jezelf telkens weer moeten aanpassen en je leven moeten bijstellen bij nieuwe omstandigheden. Maar de meeste mensen vinden dit niet leuk, het moet gaan zoals zij dat bedacht hebben en zoals zij het willen dat het moet gaan. En dat verzet tegen de werkelijkheid levert bij veel mensen juist stress, ongelukkigheid en zelfs depressies op. Ooit zei een bevriende psychotherapeut tegen mij dat veel psychische problemen een simpele oorzaak hebben: “het gaat niet zoals ik het wil!”. Ik zei zelf ooit eens dat veel mensen “ik maak me zorgen om” misbruiken voor doodordinaire bemoeizucht. Ook hier is de diepere achtergrond vaak “het gaat niet zoals ik het wil!”. En zo maken ze hun eigen leven moeilijk en helaas ook vaak het leven van anderen.

Alles heeft trouwens wel een gulden middenweg, ik ken ook “verlichte” mensen die met een serene vorm van gelatenheid alles van zich af laten vallen. Ik kan veel van me laten afglijden maar in andere dingen kan ik behoorlijk eigenwijs en strijdbaar zijn. Ik kies mijn strijd wel realistisch, ik heb ook afgeleerd om aan een dood paard te trekken. Het beste halen uit de mogelijkheden die je hebt, dat is denk ik een beetje mijn levensmotto. En soms moet je accepteren dat het niet gaat zoals je graag zou willen en moet je keuzes maken en de gevolgen daarvan ook accepteren. Genieten van je zegeningen en de dingen die je wel hebt, gemis zul je nog steeds ervaren maar wanneer je het gewoon over je heen laat komen en het accepteert dat het er is en weet dat dit gevoel ook wel weer over gaat, is het dus altijd weer goed zoals het is. Mijn moeder was ook een vrij (eigen)wijze vrouw die altijd zei: “Het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat, en “de mens lijdt het meest onder de pijn die hij vreest, maar die nooit komen zal” en dan weet ik dat ik het niet van een vreemde heb. Ik mis de lange gesprekken die ik met haar had, maar ik koester ze ook. Of geluk maakbaar is dat betwijfel ik soms, dat ongeluk maakbaar is weet ik wel zeker. Je hebt één leven, één kans om er iets van de maken, maak er dan ook wat van.

Tot schrijfs, Hein.

Duurzaamheid

26 mrt 2017

Iets waar ik de laatste tijd vaak mee bezig ben is duurzaamheid, we zijn in onze consumptiemaatschappij waar alles om steeds hogere winsten gaat, in een snel tempo bezig om alle grondstoffen te verspillen. Niet alleen dat stoort me maar ook de invloed van grote bedrijven die de consumenten keuzevrijheid willen ontnemen om de consument te dwingen om maar steeds nieuwe dingen te blijven kopen. In de jaren 60 kocht men een radio en die ging met een beetje geluk een heel leven mee. Er zijn nu nog steeds Philips radio’s die al meer dan 60 jaar oud zijn, die het nog steeds prima doen. Tegenwoordig zijn apparaten speciaal zo zwak en slecht gemaakt dat ze maar een paar jaar meegaan zodat de consument dan weer een nieuwe moet kopen waardoor de fabrikant steeds weer nieuwe toestellen kan verkopen. Maar niet alleen maken ze kwalitatief slechte toestellen, ze bouwen ook soms bewust in een toestel dat zogenaamd van uitstekende kwaliteit is waar toch bewust een of een paar onderdelen ingezet worden die wel binnen een paar jaar stuk zullen gaan. Het ergste wat ik las was dat fabrikanten van Led lampen die soms wel 15 jaar mee kunnen gaan, bewust een chipje inbouwen die de lamp na 10000 keer aan en uit schakelen expres kapot maakt.

We zijn er ondertussen al aan gewend geraakt en de meeste mensen accepteren het ook maar lijdzaam. En natuurlijk is het ook leuk om om de twee jaar met de nieuwste en modernste telefoon rond te lopen. Bijna elke Nederlander heeft momenteel wel een aantal oude ongebruikte mobieltjes thuis liggen. Dat we zo wel alle schaarse grondstoffen verbruiken en een enorme berg afval veroorzaken schijnt de meeste mensen niet meer te deren. We zijn zo gewend aan het weggooien en nieuw kopen dat we ook niet meer herstellen of repareren. Wanneer ik vertel dat ik nog sokken stop en kleding herstel verklaren sommige mensen me voor gek. Dat kan toch niet uit, de tijd dat je besteed aan het herstellen van die sok, had je een paar exemplaren kunnen verdienen. Ze begrijpen blijkbaar niet dat het mijn niet om het geld gaat maar dat ik zonde vind om dingen weg te gooien die nog makkelijk hersteld kunnen worden.

Deze weggooi mentaliteit zie je door de hele maatschappij heen momenteel, of het nu om spullen, relaties of mensen gaat, we wegen in veel te veel dingen economische belangen af en lijken ook geen investering meer te willen doen in duurzaamheid. Soms baart me dit zorgen, ik probeer mensen enthousiast te maken om weer dingen zelf te maken, voor duurzaamheid en vooral ontsnappen aan de macht van de grote multinationals. We hebben maar één wereld en we zijn langzaam bezig deze onbewoonbaar te maken. We zijn in heel veel opzichten langzaam gewend geraakt aan een weggooi maatschappij in heel veel opzichten en hedonisme lijkt zo mooi, maar is ook een enorme valkuil. Mijn enige invloed kan zijn om zelf het goede voorbeeld te geven en mensen bewust te maken. Ieder mens moet doen op deze wereld waar hij of zij voor bedoeld is en dit zal wel de bedoeling van mijn leven zijn :-)

Tot schrijfs, Hein.


Maakbaarheid leren loslaten

5 jun 2017

Veel mensen geloven nog steeds in de maakbaarheid van het leven en soms lijkt het ook zo te zijn. Wanneer alles goed gaat en gaat zoals we willen, geloven we in de maakbaarheid, maar helaas is het leven iets weerbarstiger. De grootste oorzaak van stress, overspannenheid, burn-out en depressies is één zin: “het gaat niet zoals ik het wil”. Veel mensen zullen bij het lezen hiervan gelijk in de weerstand gaan omdat ze dit niet willen geloven, omdat dit de verantwoordelijkheid ook bij henzelf legt. Maar denk maar eens goed na, bijna alles waar we ons aan ergeren of wat verzet oproept gaat er om dat het “niet gaat zoals wij het graag zouden willen”. Neem het werk, het huishouden, de relatie, de kinderen, meestal gaat het fout wanneer het niet gaat zoals u het graag wilt. Nog een argument tegen de maakbaarheid van leven is, dat mensen die dan ongelukkig zijn of depressief, gewoon niet goed genoeg hun best hebben gedaan en dat het dus hun eigen schuld is. En dat is natuurlijk niet het geval, geluk is afhankelijk van zoveel factoren waarvan de meeste buiten onszelf liggen. Het maakt wel uit hoe u er tegenaan kijkt, wanneer u continue in verzet bent wanneer het niet gaat zoals u wilt, dan zal dit stress en negatieve gevoelens oproepen.

Er zijn ook mensen die het bestaan van eigen wil helemaal ontkennen, ik lees regelmatig boeken over non-dualisme en spirituele verlichting en binnen deze stroming is het gangbaar om het bestaan van vrije wil helemaal uit te sluiten. Alles gebeurd volgens een vast patroon en ieder speelt de rol in het toneelstuk dat het leven is, maar het scenario ligt compleet vast. Het denken dat uzelf de beslissingen neemt is volgens hen een mooie illusie waar we graag in geloven. Ik zit er tussenin, ik geloof in een beperkte vorm van vrije wil, maar ook dat ons leven gestuurd wordt door enorm veel krachten om ons heen, waar we weinig of geen invloed op hebben. Desondanks willen veel mensen graag geloven in de totale maakbaarheid en de macht over het eigen bestaan. Omdat het leven zich hier meestal niet naar wil voegen, ontstaat weerstand en verzet, de drang dat het toch moet gaan zoals men zelf wil, zal dan meestal voor veel stress en teleurstelling zorgen.

Ik kan wel een paar voorbeelden aanhalen, vroeger raakte ik in verzet wanneer ik een migraineaanval op voelde komen. Dit was namelijk ook vaak op een moment dat ik het liever niet wilde, maar doordat ik verzet voelde werd de aanval alleen maar erger. Tegenwoordig probeer ik me over te geven, het is niet anders, ik moet er even doorheen. Ik kan me nu sneller ontspannen en de migraineaanval is ook minder heftig. Ook op mijn werk hoor ik vaak collega’s aan de telefoon ruzie maken over wie er nu naar huis moet wanneer een kind ziek is en van school gehaald moet worden. Soms loopt dit op tot bijna ruzie aan de telefoon, tegen elkaar opbieden wiens werk belangrijker is en wie het de vorige keren al gedaan heeft. Totaal gestrest gaan ze daarna boos naar huis of weer aan het werk. Ik heb geleerd dat het overmacht is en dat mijn werk daar eigenlijk helemaal niet moeilijk over doet. Ik heb mij midden in een belangrijke vergadering wel eens geëxcuseerd dat ik naar huis moest voor een ziek kind en ik heb altijd begrip ervaren. Veel mensen raken in verzet, het gaat niet zoals zij het gepland hadden en ze denken dat ze zo belangrijk zijn dat ze niet gemist kunnen worden. De illusie van de maakbaarheid zorgt dus ook hier voor enorm veel stress.

Maar in het algemeen zie ik dat veel mensen tegenwoordig veel hooi op de vork nemen, beiden een drukke baan die niet naast huis ligt, een groot huis met natuurlijk huishouden, kinderen die ook de nodige tijd en aandacht vergen en dan zie dat het mensen vaak boven het hoofd groeit. En dan vallen ze in de val van de maakbaarheid en denken dat met een goede strakke planning alles wel voor elkaar komt. Maar helaas is het leven niet zo planbaar, kinderen worden ziek, files zijn ook niet planbaar, andere mensen leven niet volgens uw planning en dan neemt de stress alleen maar toe in plaats van dat deze afneemt. De ruzies tussen partners neemt ook toe want uiteindelijk ontstaat er bijna altijd een strijd om de schaarse (vrije) tijd en is er nog meer ongenoegen en stress. Maar wat is dan wel de oplossing.

Ten eerste is natuurlijk de oplossing om de druk wat te verlagen, waarom moeten mensen perse een fulltime baan hebben (de illusie is dat je met parttime banen geen carrière kunt maken) en de grote vraag of al die financiële luxe de stress en de ruzie wel waard is? Is de keuze tussen gelukkig zijn en iets minder geld en aanzien hebben nou zo moeilijk? De tweede oplossing is simpelweg loslaten. Accepteer overmacht en leer echt accepteren dat het vaak niet gaat zoals u het bedacht had en pas dan uw plan aan. Het werkt echt wel en er is altijd wel weer een oplossing en soms gebeuren er zelf hele leuke dingen wanneer het niet gaat zoals u gepland had. Accepteer het en omarm het zelfs, dit is namelijk het echte leven. Bekijk het eens reëel, hoe erg is het dat het niet volgens planning gaat, zijn er mensenlevens mee gemoeid, stort het huis in, kan de wereld niet verder draaien, meestal zit de weerstand alleen in uw hoofd. En hoe erg zijn die sokken naast de wasmand, ik ken mensen die er een echtscheiding op inzetten. De drang naar maakbaarheid (perfectionisme en willen dat het gaat zoals men het wil) maakt erg veel kapot en hoe belangrijk was het achteraf.

Op mijn werk heb ik geleerd om mijzelf totaal vervangbaar te maken en dat men mij daarom juist niet kwijt wil en dat ik alle vrijheid heb om vrij te nemen wanneer ik dat wens. Een win / win situatie maar veel mensen zijn hier doodsbang voor en voelen zich veiliger wanneer ze denken dat ze belangrijk en onvervangbaar zijn. Ze durven geen vrij te nemen omdat ze bang zijn dat men er achter komt dat iemand anders hun werk ook goed kan doen. Ik ben wel eens weggewerkt door een collega die carrière wilde maken achter mijn rug om en over mijn rug, dit leverde echt heel veel stress op. Uiteindelijk werd mijn contract niet verlengd en kreeg hij promotie en natuurlijk voelde ik toen even een gevoel van onrechtvaardigheid. Maar ik kreeg snel een andere leuke baan met hele leuke collega’s en een fijne sfeer zonder teveel stress, dus was ik er alleen op vooruit gegaan. Accepteren dat het leven gaat zoals het gaat en er weer het beste van maken levert meestal alleen maar voordelen op.

Ik ben alleenstaande ouder en ik plan ook, maar ik heb geleerd om te accepteren en soms zelf te omarmen dat iets niet gaat zoals ik gepland had. En meestal gaat dat prima, mis ik een afspraak door overmacht, dan maak ik een nieuwe, is de hele planning in de soep gelopen en is er geen eten in huis, dan eten we een keer friet. Hoe erg is het allemaal, accepteren dat het leven zijn eigen gang gaat en geen rekening houdt met jouw planning is een opluchting, En gaat het wel goed dan is dat mooi, gaat het niet zoals ik gepland had, dan moet ik mij maar aanpassen. Uiteindelijk komt het altijd wel weer goed, mijn huis is schoon maar niet bacterievrij en soms dan is er een stapel was die even weggewerkt moet worden. Heel af en toe val ik nog wel weer eens in de maakbaarheid val, maar hoe ouder ik word hoe meer ik accepteer dat het vaak niet gaat zoals ik gepland had. En dat heeft me juist ook heel veel leuke ervaringen opgeleverd wanneer er spontaan dingen gebeurden die ik niet bedacht had. Loslaten, met de flow meegaan, leren dat je heel flexibel bent en de geruststelling kunt voelen dat er altijd wel weer een oplossing is en dat het zelfs leuk is om regelmatig uit de comfortzone geduwd te worden maakt het leven veel leuker en veel minder stressvol. Ik heb geleerd dat perfectionisme, dominantie, alles willen bepalen, regelen en plannen, kortom denken dat alles in het leven maakbaar en planbaar is, lijnrecht staat tegenover iets wat we allemaal graag willen en dat is: geluk. En ik heb geleerd dat ik liever geluk dan gelijk heb….

Vriendelijke groet, Hein Pragt

Moeilijke mensen

22 jun 2017

Toen ik erg jong was zei iemand ooit tegen mij dat ik erg integer maar ook wel wat naïef was en achteraf moet ik hem gelijk geven. Het integere is mijn hele leven gebleven en dat is iets waar ik ook erg veel waarde aan hecht, het naïeve heeft erg lang geduurd voordat dit gesleten was. Ik heb in mijn leven best vaak te maken gehad met moeilijke, manipulerend, dominante en soms intimiderend mensen, wiens gemene spelletjes ik lang niet altijd door had of waarvan ik dacht dat ik er met redelijkheid en integer gedrag toch mee om kon gaan. Laten we zeggen dat dit veel, soms pijnlijke, leermomenten opgeleverd heeft. Nu ik achtenvijftig ben heb ik veel geleerd, zeker op sociaal emotioneel vlak. Ik ben nog steeds erg integer en kan de indruk wekken dat ik soms te open ben en soms zelfs wat naïef over kan komen, maar nu is het mijn bewuste houding die ik aanneem en die afhankelijk is van de mensen waarmee ik omga.

Ik heb geleerd om niet meer overal tegenin te gaan, mijn strijd iets zorgvuldiger te kiezen, mij niet meer zo snel in de verdediging te laten drukken, de cirkel van invloed te gebruiken, dingen van mij af te laten glijden, te relativeren, maar ook gedrag te spiegelen. Veel van deze technieken zijn geen bewuste wijze van beïnvloeden maar een tweede natuur geworden. Desondanks zijn er nog steeds mensen die mij weten te verrassen :-)

Laatste sprak ik weer iemand die te maken had met een verrassend persoon in haar omgeving. Die persoon liet geen gelegenheid voorbij laat gaan om haar te laten merken dat ze haar niet mocht, die geen gelegenheid ongebruikt liet om negatief over haar te spreken en haar bij het minst en geringste ook alles kwalijk nam en elk foutje melde bij haar leidinggevende. Met bijna ieder ander ging deze persoon erg vriendschappelijk om. Ooit had ze in redelijkheid eens gevraagd wat de ander nou tegen haar had en het enige antwoord was dat ze zich aan alles van haar ergerde, hoe ze was, hoe ze deed, alles. Hoe ga je in vredesnaam om met zo iemand wanneer je bijna gedwongen bent om met deze persoon in één groep te zitten. Met redelijkheid red je het helaas niet omdat dit als zwakte gelijk misbruikt gaat worden, met ertegenin gaan lok je alleen maar meer conflict uit en ontwijken is vaak ook geen optie omdat dit niet altijd lukt. Soms werkt gedrag spiegelen in dit geval wel, zolang je maar niet in de tegenaanval gaat maar alleen even kort en bondig je grenzen aangeeft. Desondanks zijn deze mensen heel vaak op zoek naar jouw grenzen en vinden ze die ook wel.

Mijn kinderen liepen en lopen ook wel tegen deze problemen aan, ik heb mijn best gedaan om ze zo goed mogelijk sociaal emotionele vaardigheden te leren om hier mee om te gaan, maar ik kan ze niet overal voor beschermen. Ik doe mijn best maar ze zullen ook zelf uit eigen ervaringen moeten leren omgaan met mensen die erg anders zijn. En ook voor mij is het nog steeds leren, maar ik heb wel geleerd om mijn grenzen te bewaken en nee te zeggen. “Not My Circus, Not My Monkeys” is iets wat ik echt heb moeten leren, maar wat nu wel een van mijn lijfspreuken is geworden. Ik ben vriendelijk en zachtmoedig van aard, maar heb ook geleerd om soms intimideren en erg direct te zijn, dit is dan niet mijn karakter maar mijn houding die ik aanneem, naar aanleiding van het gedrag van een ander. Mijn karakter en de houding die ik soms aanneem naar andere mensen zijn twee verschillende dingen. Je hoeft geen ander mens te worden om dingen eens anders aan te pakken.

Moeilijke mensen blijven een uitdagingen, je kunt ze niet vermijden in het leven, je zult jezelf moeten leren om er zo goed en kwaad als het kan mee om te gaan. Je kunt ze niet veranderen, je kunt wel het zeer leerzame boek “Ik ben oké, jij bent een sukkel” gaan lezen, ik vond het een zeer goed boek. Omdenken en spiegelen zijn de toverwoorden.

Tot schrijfs, Hein.



Verleden loslaten?

12 jun 2017

Er zijn meerdere van die goedbedoelde opmerkingen die mensen vaak prediken en één ervan is dat je het verleden los moet laten en achter je moet laten. Loslaten, achter je laten en niet meer aan denken, dit klinkt logisch maar zo werken onze hersenen niet. Onze hersenen hebben ervaringen uit het verleden, zeker wanneer ze vaker dan één keer zijn voorgekomen of heel intens waren, stevig opgeslagen. We kunnen net doen alsof we het achter ons gelaten hebben, de weg in onze hersenen naar deze ervaringen en gevoelens bewust blokkeren, maar met de juiste trigger, een emotioneel zwak moment of moe zijn kan er voor zorgen dat het toch weer naar boven komt. Ik noem ze dan ook emotionele duiveltjes en daar heb ik al eens over geschreven.

Ook bij dieren zie je dit, een hond die mishandeld is geweest kan zelfs na jaren bij een goed baasje, nog steeds in elkaar krimpen bij een bepaald geluid of gebaar. Dit gaat er nooit meer uit, hoe goed het diertje ook behandeld zal worden. Ik hoorde ook ooit eens het verhaal dat bij het dekken van een merrie vaak eerst een oude ervaren hengst ingezet wordt om de merrie rustig en in de goede stemming te krijgen, waarna een jongen hengst het karwij af mag maken. Dit zou dan zijn omdat de jonge onervaren hengst door zijn gedrag wel eens een enorme schop van de merrie kan krijgen waardoor hij voor de rest van zijn leven bang kan worden voor de dekking en dus als dekhengst niets meer waard is. Dit klinkt aannemelijk, ook mensen kunnen traumatische herinneringen wel bewust willen vergeten in het dagelijkst leven, maar wanneer er een vergelijkbare situatie optreed komt het toch weer naar boven.

Ook ik heb in mijn leven de nodige ervaringen opgedaan, jezelf gevangen voelen in een relatie met een partner die je manipuleert, gebruikt, kwetst, pijn doet en vernederd kan zeer beschadigend zijn. Ik heb dit herkent, erkent, beredeneerd en verwerkt, toch blijven de triggers aanwezig. Wanneer een vrouw bepaald gedrag vertoond dat misschien helemaal niet zo bedoeld is, roept dit bij mij gelijk zelfbeschermend gedrag en terugtrekken op. In dat opzicht ben ik soms net als de jonge hengst. Maar weten dat je ze hebt is de halve strijd gewonnen, gevoelens laten zijn wat ze zijn, ze relativeren en ook weten dat ze wel weer weggaan en uiteindelijk steeds minder zwaar terugkomen kan helpen. Te veel ervaringen kunnen je bang maken om weer een nieuwe sprong te wagen, een nieuwe uitdaging aan te gaan en weer een nieuwe verbintenis aan te gaan in een relatie. Niets doen en afstand houden lijkt veel veiliger, ondanks dat het verlangen naar bijvoorbeeld een nieuwe relatie erg sterk kan zijn. Ik merkte zelf dat bij mij alle voelsprieten uitstonden en dat eigenlijk niemand een eerlijke kans had.

Pas wanneer je jezelf bewust wordt van dit mechanisme en realiseert dat al dit meeslepen van het verleden je toekomst verpest, kun je moed verzamelen en het te onderdrukken. Loslaten zeggen mensen, maar sommige dingen kun je niet loslaten, je kunt er alleen mee leren leven. Het voorbeeld is een stuk mooi papier, verfrommel het, stamp er op, sla er op en vouw het dan weer uit. Je kunt proberen het weer glad te strijken maar de kreukels en scheurtjes krijg je er nooit meer uit. Desondanks kun je er nog wel een mooie brief op schrijven en zo is het ook met het leven, we kunnen de kreukels en scheurtjes weer gladstrijken, ze zullen nooit helemaal verdwijnen, maar er is daarna toch nog iets moois van te maken.

Met al dit inzicht heb ik mijzelf voorgenomen om nog eens een prachtige liefdesbrief te schrijven op mijn zeer gehavende papier.

Tot schrijfs, Hein.

Familie en vriendschap

21 okt 2017

De laatste weken dacht ik weer eens na over familiebanden, mede omdat ik daar best veel verschillen in zie. Soms zie ik hele hechte families die hun hele sociale leven rond de familieband hebben gebouwd, soms zie ik families die amper iets met elkaar hebben en soms zelfs families die alleen maar ruzie en strijd met elkaar hebben. Soms zie ik op het oog hechte families die totaal uit elkaar vallen nadat er een erfenis te verdelen is. De bloedband lijkt soms een vreemde verbinding te zijn.

Ik heb zelf geen sterke band met familie en ik voel zelf ook niet echt een familie “verplichting”, ik ga om met mensen waarmee ik een wederzijdse verbinding ervaar op wat voor vlak dan ook. Ik belde mijn moeder vroeger wekelijks omdat we dat beiden zeer prettig vonden, niet omdat het een verplichting was. Mijn ouders waren de bindende factor tussen mij en mijn broer en zussen, sinds het overlijden van beide ouders is die band ook zeer klein geworden. Ik spreek mijn broer en zussen heel af en toe wanneer ik ze eens bel en we reageren soms even op Facebook, maar daar blijft het ook bij. Op zich is dat prima want we zijn allemaal heel verschillende mensen geworden met heel andere kijk op de wereld en andere familiebanden van een partner. Van de rest van mijn familie ken ik er een paar en ook hier gaat op dat ik familiebanden niet als iets vanzelfsprekend of iets verplichtend vind maar dat dit op basis van wederzijdse interesse en persoonlijke belangstelling gebaseerd is.

Mijn kinderen zijn iets anders, als ze me nodig hebben zal ik er altijd voor ze zijn en dit gaat ook op voor alle kinderen waar ik een band mee heb zoals de kinderen van ex partners. Ik ervaar het dingen doen met en voor mijn kinderen als een fijn gevoel voor mijzelf maar ook hier gaat wel een zekere wederkerigheid op. Met mijn oudste zonen heb ik al meerdere jaren geen contact meer en soms vragen mensen me wel eens of ik daar geen moeite mee heb. Ik heb daar geen moeite meer mee, ik heb dit al jaren geleden los gelaten en ervaar het ook zo dat ik geen zin heb om aan een dood paard te trekken. Ze hebben hun eigen leven en als dat geen raakvlakken heeft met mijn leven dan ga ik dit ook niet forceren. Ik verdeel mijn energie dan liever over de mensen die het wel nodig hebben en waarderen. Zo eenvoudig kan het leven soms zijn als je oprecht leert loslaten en kiezen.

In de tijd dat ik musicus was kende ik erg veel mensen, pas toen ik helemaal aan de grond zat leerde ik dat ik maar een paar vrienden had. Het bekende nummer van Eric Clapton, “nobody knows you when you’re down and out” ging ook hier op. En ook deze ervaring heeft mijn kijk op familiebanden wel beïnvloed en veranderd. Mijn definitie van vriend is er ook door beïnvloed, ik heb er een paar en helaas zijn er de laatste jaren ook een paar overleden, dit is helaas één van de dingen die bij het stijgen van de leeftijd horen. Ik heb geleerd dat de wederzijdse verbinding die ik ervaar men mensen niet vanuit een sociale of emotionele verplichting komt, maar van binnenuit. En voor al onze relaties die we hebben met andere mensen gaat voor mij de spreuk “wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.” erg op, maar ook “behandel de ander zoals uzelf ook graag door de ander behandeld zou willen worden”.

Mijns inziens hoort een vriendschappelijke verbinding of familiegevoel niet gebaseerd te zijn op “hoe het hoort” of “verplichting”, maar op oprechte wederzijdse belangstelling en als dat er niet is dan is het ook wat het is ,en dus prima. Desondanks behandel ik iedereen zoals ik ook graag door heb behandeld zou willen worden en alles was daarvan terugkomt is meegenomen. En ook wanneer er liefde in het spel is, moet er sprake zijn van wederkerigheid om de liefde in stand te houden. Het leven hoeft niet zo moeilijk te zijn, we maken het onszelf vaak zo moeilijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt


Nostalgie

11 okt 2017

De afgelopen week zag ik dat een Amerikaanse vriend van mij naar een TRS80 computer evenement ging. Voor de mensen die dit niet weten, dit was mijn eerste computer 40 jaar geleden en allerlei nostalgische gevoelens overmeesterden mij. Wat was dat een geweldige tijd, we speelden en programmeerden tot diep in de nacht in die tijd en spontaan keek ik of er nog eentje te koop was. Ik was zo enthousiast geworden dat ik op Internet naar een emulator ging zoeken en die was er, ik had het idee dat ik weer 18 was en achter het toetsenbord zat. Met gespannen verwachtingen zocht ik weer de commando’s op en dat viel niet mee. Ook bij het eerste spel wat ik weer speelde dacht ik even: “dat ik dit ooit leuk vond?”. Na een half uur was mijn hele droom in duigen, wat was het een primitief ding en wat had ik met dat ding zitten zwoegen en me zitten ergeren. De werkelijkheid was dus iets heel anders dan de nostalgische herinneringen.

Veel mensen hebben het vaak over “vroeger” toen alles nog veel beter was en veel mooier, dit is helemaal niet zo. Vaak verlangen we terug naar datgene wat we er geromantiseerd van gemaakt hebben omdat het leven nu niet zo perfect is. Maar wat we vergeten zijn is dat het toen ook niet perfect was. Toen ik een paar maanden geleden voor het eerst in de middelbare school van mijn dochter liep, kwamen ineens weer allerlei herinneringen naar boven van mijn middelbare schooltijd en ook weer een gevoel van nostalgie. In mijn gedachten was mijn middelbare schooltijd zo’n mooie tijd, maar achteraf dacht ik er aan dat ik toen een hele onzekere puber was, met ook best wat problemen die elke puber had.

Ik hoor ook wel eens mensen die terugverlangen naar een relatie die op niets is uitgelopen en die vaak nogal dramatisch is geëindigd waarbij mensen toch denken dat ze het een tweede keer beter kunnen doen en terugverlangen naar de partner die hen verlaten heeft. Ik heb ooit geleerd dat je oude koffie en oude liefde niet moet opwarmen en dat advies geef ik dan ook regelmatig. Ook hier gaat het op dat men de goede leuke is dat het achter me ligt en dat het geweest is, ik heb er geen last meer van, ik pik er soms de leuke dingen uit om te herinneren. Alle andere dingen zijn geweest, ik kan ze niet meer veranderen en er aan denken kan pijnlijk zijn maar ook erg zinloos. Wat er gaat komen is onzeker, dus ook dat heeft geen zin om je hersenen er mee te pijnigingen. Wat er wel is dat is het NU, en dat werkt heel goed wanneer je maar twee soorten gedachten toelaat in je hersenen. Leuke en prettige gedachten en nuttige gedachten. Veel mensen denken dan, “ja, dat is makkelijke gezegd dan gedaan” en daar hebben ze een beetje gelijk in, maar het kan en is niet onmogelijk. Wanneer ik denk, “had ik dit toen maar zo gedaan” dan is dit een vrij zinloze gedachte die alleen maar negatieve gevoelens oproept. De kracht is dan om “rot op” tegen je eigen brein te zeggen en je eigen brein te corrigeren met: “wat je nu doet is pijnlijk en zinloos, hou daarmee op!”.

En nog een les is dus dat u kunt genieten van alle nostalgische gevoelens maar dat u niet moet proberen ze in de praktijk terug te halen, dat is meestal een enorme teleurstelling. Dus wanneer u nog eens aan doe goede oude tijd denkt, geniet er dan stilletjes van maar blijf bedenken dat het leven NU is en dat de kansen op geluk ook NU zijn. En zo veranderen heel veel ervaringen in het NU in wijze en positieve levenslessen en die mogen blijven.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Games People Play

17 nov 2017

Deze blog gaat over the games people play, ofwel de sociale spelletjes die mensen soms spelen. Deze week waren sociale vaardigheden weer eens een onderwerp en dit houd me redelijk vaak bezig. Mensen zijn sociale wezens en je bent vaak op heel veel verschillende manieren met sociale contacten bezig, thuis, op het werk, binnen de vriendenkring en vaak zetten mensen diverse soorten sociale vaardigheden in om hun doel te bereiken. Lang niet al deze vaardigheden zijn helemaal eerlijk, mensen manipuleren wat af. Nou is manipuleren ook niet per definitie slecht, maar wanneer het ten koste van de ander gaat krijg ik er moeite mee. Ik heb eerlijkheid en integriteit hoog in het vaandel staan en geloof heilig in het behandelen van anderen zoals je zelf ook graag behandeld zou willen worden. Dit vind ik ook vaak bij mijn kinderen terug die dan ook net als ik wel eens tegen dezelfde dingen aanlopen. En ondanks dat ik de vele sociale trucjes ken en herken trap ook ik er nog regelmatig in. Alleen doet het me niet meer zoveel als vroeger, ik heb behoorlijk leren relativeren.

Zeker pubers zijn goed in het inzetten van allerlei sociale trucjes die soms wel een soap lijken. Vaak gaan deze echt ten koste van het eerlijke en integere kind dat geen gemene sociale trucjes inzet en de winst is vaak op korte termijn voor de kinderen die een beetje manipuleren. Ik zal een voorbeeld noemen uit mijn eigen puberteit. Ik ging vaak uit met een vast groepje van 5 mensen en we waren geen hechte vrienden maar meer stapmaatjes. Op een avond voegde zich een meisje bij de groep die ik erg leuk vond en ik deed dan ook mijn best om contact met haar te leggen. De gezelligheid werd ruw verbroken toen een van de andere meisjes uit de groep zonder enige aanleiding om iets heel vreemds ruzie met mij begon te zoeken. De groep viel uit elkaar om het uit te praten en op te lossen en ik ging met een behoorlijk buitengesloten gevoel naar huis, ik snapte er niets van. De week daarna was ik ook niet meer zo welkom in de groep want het meisje reageerde nog steeds heel naar tegen mij, tot ik zag dat haar broer het leuke meisje versiert had. Pas toen viel het kwartje, haar broer vond het meisje ook leuk en om hem te helpen had ze mij uit de groep gewerkt met een sociaal trucje en ik was er ingestonken. Uiteindelijk is het met dat groepje nooit meer goed gekomen en ik had een lesje over sociaal manipuleren geleerd.

Dit soort trucjes gebeuren nog steeds, als het om vrienden, aandacht, de zin doordrijven, populariteit gaat, offeren veel mensen zonder problemen een medemens op, ook op het werk heb ik dit meermaals meegemaakt want niet alleen pubers vertonen dit gedrag, er zijn ook genoeg volwassenen die deze sociale vaardigheden inzetten. Het vervelende is dat wanneer je iedereen hiervoor gaat wapenen, de wereld één grote enge assertieve plaats gaat worden waar je continue op de hoede moet zijn. Paul van Vliet schreef ooit het nummer “Moet je hard zijn om te overleven” en de laatste zin was, “je moet hard zijn om te overleven, maar leven is dat niet!”. In plaats van overdreven assertiviteit zet ik gepaste assertiviteit in combinatie met zeer eerlijk en integer zijn in, jezelf niet meel laten slepen in sociale spelletjes en leren dat je met mensen die dit soort sociale vaardigheden gebruiken eigenlijk helemaal niet om wilt gaan.

Toch blijft de grens tussen jezelf wapenen en open, eerlijk en integer blijven een glijdende schaal die sterk afhankelijk is van de omgeving waarin je zit. Lang niet altijd heb ik een passend antwoord op sociale manipulatie, sommige mensen zijn er zo goed in en weten het zo goed te gebruiken zonder dat het hen terug treft dat de enige geruststellende gedacht nog is dat jij zo nooit zou willen zijn. Desondanks kun jezelf en de mensen om je heen hier wel de dupe van worden en dat is geen fijn gevoel. Ik denk dat sociale druk en manipulatie van alle tijden is, maar toch heb ik de indruk dat de wereld de laatste 20 jaar een stuk harder en egoïstischer is geworden.

Als vader probeer ik een Sherpa te zijn, een Sherpa is een volk uit de Nepal die bekend zijn vanwege hun verdiensten voor het alpinisme als drager en berggids. Zij dienen de bergbeklimmer die de weg zal bepalen, maar behoeden hem ook voor ernstige misstappen en gevaar. Als vader help ik mijn kinderen met het dragen van hun lasten en begeleid ik ze, maar ze bepalen zelf de weg die ze gaan. Mijn taak is het hun te laten gaan en in te grijpen wanneer ze dreigen in een ravijn te storten. Ook op sociaal niveau moet ik mijn kinderen hun eigen weg laten vinden en toch proberen om ze te waarschuwen en in te grijpen bij al te groot gevaar. En ook hier gaat op dat er een glijdende grens is tussen loslaten en beschermen, die voor veel ouders best lastig is. Ook ik heb de wijsheid niet in pacht maar ik heb een flinke dosis levenservaring en leeservaring en probeer het goed te doen. Eigenlijk zou je bij vaderschap ook een uitgebreide bijsluiter moeten krijgen.

De spelletjes die mensen spelen, ik blijf het een moeilijk thema vinden met weinig pasklare antwoorden of strategieën. Waar je wel voor op moet passen is een muurtje rond je hart, want ik weet wat een afgestompt gevoel voor gevolgen kan hebben, als net als bij een snelkookpan de deksel het onder de druk begeeft. Blijf altijd bij jezelf, accepteer het rotgevoel want het is er en gaat wel weer over en probeer eerlijk, open en integer te blijven en je niet mee te laten slepen in andermans sociale spelletje. En koester die paar mensen in je leven, die je echte vrienden mag noemen en blijf zelf ook die echte vriend.

Tot schrijfs, Hein

Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).