De collectie weblogs van Hein Pragt 2016

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2016 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.

Mening uiten of echt wat doen?

8 jan 2016

Vandaag werd ik er een beetje moe van, iedereen heeft wel een mening over vluchtelingen, de aanslagen, wat er in Keulen gebeurd is, Europa en extremisme. Op facebook lees ik de meest trieste verhalen van vrouwen die door zowel allochtone als autochtone mannen betast, aangerand en uitgescholden worden. Iedereen moet de verschrikkelijke dingen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika delen waarop heel “politiek correct Nederland” zijn schande erover uitspreekt met likes en korte reacties. Op het nieuws lees ik de ene na de andere halve waarheid en hoe de politiek manipuleert om vooral het eigen beleid en belangen te verdedigen. Moe word ik ervan!

Waar ik vooral moe van word is die schijnbaar eindeloze groep mensen die deze berichten op social media, zoals facebook, plaatsen en delen om de misstanden aan de kaak te stellen. En iedereen weet niet hoe snel ze een like of een korte reactie moeten plaatsen. En dat is dan ook ALLES wat we doen. We zitten op onze luie reet in onze welvaart staat en vanuit onze luie stoel in onze warme kamer laten we even zien hoe sociaal betrokken we zijn en dat we er wel een mening over hebben. Ik krijg de neiging om onder deze berichten te reageren met, “wat verschrikkelijk, en wat ga JIJ nu echt doen om hier iets aan te veranderen?”. Nee, de enige inspanning die men wil doen is vanuit de luie stoel even snel een reactie geven of een bericht te delen. Ja, daar gaan we de problemen dus mee oplossen! Wanneer je echt verontwaardigd bent, ga je de straat op, ga je demonstreren, ga je collecteren, ga je als vrijwilliger meewerken om de misstanden de wereld uit te krijgen. Nee, we geven een like en daarmee hebben we “genoeg” gedaan.

En dan was er deze ochtend de aanklacht van een meisje dat betast, aangerand en uitgescholden was, dat alle mannen er ook niets aan deden omdat ze niet ingrepen. Ik kan je wel zeggen waarom, vele jaren geleden was ik in een club waar een handtastelijke jongen een vriendin van mij telkens lastigviel. Na dit een paar keer aangehoord te hebben zag ik het gebeuren en heb ik deze jongen even bij de revers van zijn jasje gepakt en hem even dicht naar mij toegetrokken en heb ik hem in duidelijke bewoordingen even duidelijk gemaakt dat hij zijn handen thuis moest houden. Twintig seconden later werd ik vriendelijk doch dringend door een uitsmijter verzocht om de club te verlaten. Op de weg naar de uitgang heb ik deze man nog duidelijk gemaakt dat ik opkwam voor een vriendin die aangerand werd maar dit werd vriendelijk weggewuifd. En uitgelachen door een jongen die weer stoer naar zijn vrienden liep werd ik netjes naar buiten gebracht. Wanneer me dit nog eens zou overkomen zal ik weer ingrijpen en deze keer even hem aan zijn kruis naar me toetrekken. Even zien of hij dat ook zo fijn vindt, en dan zal ik met alle plezier mijzelf weer laten uitlaten door een portier of uitsmijter. Dat is wat doen in plaats van een “mening” hebben. Maar de meeste mensen kijken helaas liever even de andere kant op.

Dingen waar ik niets aan kan veranderen wil ik me niet meer mee bezig houden, dingen waar ik wel wat aan kan doen, daar zet ik me ook echt voor in. Het liefst zo dicht mogelijk bij me in de buurt en soms met hele eenvoudige middelen. En als iedereen dat nu eens deed dan kunnen we de problemen van onze tijd echt oplossen, in plaats van een like uitdelen en weer onderuit zakken in de luie stoel. Geen woorden maar daden zoals we wel vaak zingen, maar zelden nog doen. Denk hier eens rustig over na!

Tot schrijfs Hein Pragt.

Inzicht

7 feb 2016

De afgelopen week was een week van inzicht. Er waren een paar aanleidingen, de belangrijkste was wel het overlijden van een bevriende collega die net één jaar ouder was dan ik. Nog geen twee maanden geleden melde hij zich af voor een werkafspraak die we hadden en vertelde hij dat hij kanker had en waarschijnlijk nog een maand of twee had. Dit nieuws sloeg in als een bom en toen hij vorige week overleed was ik even helemaal van de kaart. Dit in combinatie met een felle aanval met wel terechte kritiek en een conflict waarbij ik in plaats van zeggen “bekijk het maar, kom maar terug als je weer normaal kunt praten” het weer op een goede wijze probeer op te lossen en uit te praten. Mijn eeuwige valkuil dat ik conflicten wil oplossen en dan mijzelf soms voorbijloop en dat ik in mijn gedachten vastloop. Dan waarschuwt mijn lichaam mij vanzelf met een migraineaanval en dan moet ik wel even gas terugnemen. Na de immigran (medicatie) gaat het dan na een uur wel weer maar begrijp ik ook dat het even tijd is voor een paar uur mediteren en even goed naar binnen kijken. En dan komen inzichten voorbij die je al lang kent en weet maar die je telkens weer vergeet toe te passen.

Het eerste inzicht dat voorbij komt is: het verleden is geweest, leer ervan en laat het achter je, de toekomst moet nog komen en is heel onzeker, wat er wel is, dat is het hier en nu en daar moet je nu in genieten en de dingen doen die je graag wilt doen. Het klinkt zo simpel maar onze geest werkt hier een beetje tegen, die blijft je herinneren aan dingen die je ooit fout gedaan hebt, verdriet, schuldgevoel, schaamte, het waarschuwt je voor mogelijk gevaar op basis van vroegere ervaringen en voor beren op de weg zodat je dingen blijft uitstellen. Dit overlevingsmechanisme dat er vanaf de oertijd ingebakken zit kunnen we niet zomaar uitschakelen, het vergt veel kracht om het met het inzicht dat hierboven staat de kop in te drukken. Ik heb meerdere mensen die hun dromen telkens maar uitgesteld hebben verloren en dat is de wrede les die het leven je dan geeft.

De tweede les is iets dat een therapeute me ooit eens leerde, de meeste problemen die mensen hebben ontstaan uit maar één ding: “het gaat niet zoals ik het wil”. Veel mensen raken dan verontwaardigd wanneer je dit zegt, maar als je goed nadenkt en het probleem dat je ervaart helemaal terug redeneert naar de bron, waarom ervaar ik dit, en waarom ervaar ik wat ik ervaar enz. dan kom je heel vaak uit op “het gaat niet zoals ik het zou willen!”. Dan is de volgende vraag, moet het dan gaan zoals jij wilt, of is dat je ego die zijn zin wil doordrijven en zich wil laten gelden. Hoeveel gelukkiger zou je kunnen zijn als je dat ego dat “wil bepalen” los kunt laten. En vooral, hoe belangrijk is het eigenlijk, is het belangrijk genoeg om je leven zwaar te maken? Meestal is de conclusie dat het leven veel leuker is wanneer je dar ego een beetje los kunt laten.

Het derde inzicht komt uit de bijbel, wel de splinter in andermans oog zien, maar niet de balk in het eigen oog. Veel mensen zijn geneigd om niet alleen de problemen buiten zichzelf te leggen maar ook de oplossing. Er zijn mensen die hun hele leven vechten om anderen te veranderen (wat ook vaak weer “het gaat niet zoals ik wil” is) en niet willen zien dat de oplossing eigenlijk bij hunzelf ligt. Je bent als mens niet altijd in staat om dingen in de wereld te veranderen, maar je kunt jezelf wel leren om er anders mee om te gaan. Maar ook eerlijk durven kijken naar je eigen aandeel en je eigen fouten is belangrijk, durf ook naar de balk in je eigen oog te kijken en probeer hier van de leren. De bijbel heeft nog wel meer spirituele inzichten zoals: “wie zonder zonden is, werpt de eerste steen”, kijk voor je een oordeel hebt eens goed naar jezelf.

Het vierde inzicht is dus dat elk oordeel dat je hebt ook iets over jezelf zegt. Snel oordelen was vanuit de evolutie gezien noodzakelijk, de mens moest snel kunnen oordelen of iemand vriend of vijand was, of iets veilig of gevaarlijk was. Dit mechanisme werkt vaak fout maar zolang het maar in het eigen voordeel (vaak op korte termijn) is zal het zichzelf alleen maar versterken. Een snel oordeel is ook wel een vooroordeel en op die basis kunnen we totaal verwrongen ideeën krijgen van de werkelijkheid. De kunst is om het oordeel (bewust) uit te stellen en jezelf eerst eens goed te informeren, vaak is de werkelijkheid dan totaal anders dan wanneer je jezelf er met een snel (voor)oordeel vanaf gemaakt zou hebben.

Het vijfde inzicht is eigenlijk al heel oud en heb ik ooit geleerd uit het boek “De heerser” van Machiavelli (uit 1513) en dat is dat machthebber altijd dezelfde trukendoos toepassen om hun zin te krijgen. Of het nu politiek is of binnen een organisatie, je ziet altijd dezelfde mechanismen terug. Het eerste is “verdeel en heers”, zet je vijanden tegen elkaar op zodat ze iets anders te doen hebben dan jou aan te vallen, en het mechanisme van “angst regeert”. Door mensen bang te maken kun je al hun privileges en vrijheden afnemen en zo jezelf meer macht geven. Dit zie je openlijk overal gebeuren en dit inzicht kan helpen om jezelf niet mee te laten zuigen in dit soort machtsspelletjes.

En wat zegt dit allemaal over jezelf? In een meditatiesessie (gewoon een duur woord voor jezelf even rustig afsluiten voor de wereld en in jezelf kijken) kun je naar al je interne conflicten en problemen die je ervaart kijken en inzien wat je jezelf eigenlijk aandoet. Ja, wat je jezelf aandoet en niet wat de wereld je aandoet. Ik kan maar zeer beperkt dingen veranderen aan de wereld om mij heen maar wel aan hoe ik daar tegenaan kijk en hoe ik daar mee omga. Ook kan ik de fouten in mijn eigen denken zo herkennen en mijzelf corrigeren. Hierna heb ik vaak weer rust gevonden en moet ik weer even een paar wijze spreuken in huis ophangen om mijzelf te blijven herinneren. Deze week had ik even iets meer “schijt aan” dingen die mij belemmeren en ben ik me weer bewuster geworden van het leven in het nu. En zo ga ik volgende week weer iets nieuws ontdekken en dat is yoga. Het leven is vaak wat je er zelf van maakt.

Tot schrijfs Hein Pragt.


Drama

6 mrt 2016

De laatste maand was een koude kille maand en ook van binnen moest ik de nodige moeite doen om een warm gevoel te houden. Ik maak het in huis maar gezellig en zoek de warmte maar op zoals in de sauna Op dating gebied gaat het ook niet zo geweldig en soms schrik ik ook van de hoeveelheid drama die sommige mensen met zich meedragen en uitstralen. Maar ik relaiseer me terdege dat ik ook een grote wensenlijst heb en dat ik de lat ook wel hoog leg. Maar ik heb geleerd dat in liefde “genoegen nemen met” zich na een tijdje vaak wreekt. Ik ben dan toch liever alleen dan dat ik in een “moeilijke” relatie zit. Ik neem het de wereld en de vrouwen om mij heen niet kwalijk, ik heb alleen de absurd hoge eis dat ik weer helemaal verliefd wil zijn en dat alles weer helemaal goed moet voelen. En één van de dingen waar ik totaal op afknap (ik heb dit al genoeg meegemaakt) is partners die overal een drama van maken en het drama in hun leven zelfs aantrekken. Ik heb daar ondertussen wel een paar psychologische verklaringen voor maar ik heb geen zin meer in extra drama. Het leven is soms al zwaar genoeg, waarom zou je dan in vredesnaam je best doen om het nog zwaarder te maken.

Drama in je leven trekken is niet zo moeilijk, trek alle ellende om je heen naar je toe, lees vooral alles over alle ellende, ziekten, allergieën, psychische afwijkingen, vooral alle niet reguliere verklaringen, zoek naar andere mensen die hun ellende ook ruim uitstallen, sta open voor alle problemen om je heen, leg alles wat er om je heen gezegd en geschreven wordt negatief of anders uit dan het bedoeld is en vooral etaleer jezelf met al je problemen en zoek bevestiging dat je het zwaar hebt en zoek bewondering voor je kracht om dit allemaal te dragen en te doorstaan. Op Internet stoort me vaak de bewondering en bevestiging die deze drama koninginnen en koningen krijgen. Dit is vaak weer de voedingsbodem om nog dieper te gaan en nog meer bevestiging, bewondering en aandacht te oogsten. En wanneer ze maar ver genoeg doorgaan en vooral zelf in alles gaan geloven is het echt instorten en een depressie niet ver weg. Soms verbaas ik me welke kromme wegen mensen bewandelen om aandacht en bevestiging te krijgen.

Er zijn ook mensen die echt wat meegemaakt hebben en waarvoor het leven echt niet aardig is, of geweest is. Maar opvallend genoeg zijn deze mensen vaak geen drama koninginnen en koningen. Met deze mensen heb ik vaak zeer goede gesprekken gehad, je merkt vanzelf of iets echt is of gewoon opgeklopt drama. Voor deze mensen is mijn luisterend oor nooit moe, hoewel ik wel tot een bepaalde hoogte aankan en ik ook mijn eigen grenzen in de gaten moet blijven houden. Zo heb ik ooit eens een jaar lang veel heel open en soms erg getailleerde gesprekken gehad met een vriendin die incestslachtoffer was, die me soms heel heftig raakten. Ik heb voor haar ook nog een gedicht geschreven. Toen ze een jaar later een relatie kreeg heb ik me teruggetrokken en het losgelaten met de wetenschap dat ik iets in iemand leven betekend had. Niet om mijzelf op te hemelen maar in de hoop dat er ook iemand voor mij klaarstaat wanneer ik iemand nodig heb. Het nadeel van Internet is dat deze mensen met echte problemen en verschrikkelijke ervaringen ondersneeuwen bij alle drama koningen en koninginnen die aandacht en bevestiging zoeken op het Internet. Ik ben dan ook blij dat ik op mijn site een gemodereerd forum heb dat niet zo’n aantrekkingskracht heeft op drama koningen en koninginnen omdat alles wat ze schrijven gecontroleerd wordt.

Vanuit mijn jeugd ben ik Katholiek opgegroeid met de tien geboden en ik heb ook heel lang in deze idealen van zorgen voor elkaar en elkaar helpen en deze wereld mooier en beter maken geloofd. Tot ik in, en na mijn puberteit de wereld echt leerde kennen en zag dat er een groot verschil was tussen de leer en de werkelijkheid en ik ook leerde wat dubbele moraal betekende. Toch herinnering ik me nog heel goed het warme gevoel van de illusie van zo’n ideale wereld en dat alles goed is en goed komt. Ondanks de confrontatie met het harde leven (die ik soms ook zelf opgezocht heb) heb ik ook geleerd om mijn eigen invulling te geven aan een goed leven. Alleen kwam nu de bron niet alleen uit één geloof (wel veel uit het Boeddhisme) maar ook uit filosofie, oosterse wijsheiden en sociale psychologie.

“Het leven is een feestje maar je moet zelf de slingers ophangen” hoorde ik ook eens een eenvoudige marktkoopman zeggen en dit is een enorme levenswijsheid. Help mensen die het echt nodig hebben, zorg goed voor de mensen die je liefhebt, inclusief jezelf (heb jezelf ook lief) en maak wat leuks van je leven voor jezelf en de mensen om je heen, want je bent altijd een onderdeel van het grote geheel. En als enige gelukkig zijn in een ongelukkige wereld is erg moeilijk. Ik las ooit dat ieder mens om echt gelukkig te zijn naast een groot deel positieve ervaringen ook een klein deel negatieve ervaringen nog heeft. Als voorbeeld stelde men dat er mensen zijn die een afwijking hebben waardoor ze bijna permanent het gevoel van een orgasme hebben en voor deze mensen is dit een drama. Terwijl de meeste mensen met een regelmatig orgasme heel blij zijn. Teveel van het goede is dus ook niet goed, een gezonde balans is belangrijk en zo is het met bijna alles in ons leven.

Om de balans voor mijzelf goed te houden heb wel geleerd om een stille helpende hand te zijn voor mensen om mij heen zonder dat gelijk aan de grote klok te hangen en dat ik mij niet in opgeklopt drama mee moet laten trekken. Soms even denken “dit is niet mijn probleem en dat wil ik graag zou houden” en vooral leren loslaten en je niet mee laten trekken is goed om te leren. En blijven denken dat het leven soms al moeilijk genoeg is zonder al dat extra drama. Je hebt de kans om van dat prachtige geschenk wat jouw leven is iets moois te maken, neem je kansen, gebruik je talenten, val af en toe eens op je muil, leer van de momenten wanneer het eens mis gaat en leer dat nooit geschoten altijd mis is. Maar vooral geniet van het mooie geschenk van je leven en laat de mensen die van opgeklopt drama houden, dit vooral in hun eigen tijd en leven doen. “Not my circus, not my monkeys” zoals ze in Engeland zeggen.

Tot schrijfs Hein Pragt

Mild zijn

29 apr 2016

Wanneer je zo rustig op vakantie bent en aan het kamperen in een tent, dan maak je de wereld even kleiner en dan kun je even echt tot rust komen. Zo ook deze vakantie, en dan kun je even goed nadenken en alles weer binnen laten komen zonder de drukte die normaal je gedachten verstoren. Een van de dingen die me bij mijzelf opviel was dat ik de laatste tijd weer last van NIVEA (Niet Invullen Voor Een Ander) had en dat ik weer redelijk aan het oordelen was. En ik merk bij mijzelf dat ik daar niet altijd vrolijker van word, eerder cynischer en harder. En hard zijn past niet bij mij, het is een rol die ik soms aanneem om te kunnen overleven, maar ik ben altijd al iemand van mildheid, compassie en empathie geweest. Liever de optimist die af en toe ongelijk heeft dan de pessimist die weer met een smalende lach aangeeft dat hij weer gelijke heeft. Waarom val ik weer terug in deze val van oordelen en veroordelen? Ik weet het niet, ik merk het wel op tijd als het weer eens opkomt.

In net verleden heb ik toch redelijk vaak met mensen te maken gehad die bijna altijd depressief, altijd wel ergens een fout konden ontdekken en die telkens hun negatieve wereldbeeld maar bleven voeden met hun pessimistische gelijk. Dit bevestigde voor mij alleen maar dat ik zo niet wilde zijn en toch lieten deze mensen een spoor achter in mijn belevingswereld. Diep in mijn brein zit toch nog dat stemmetje van “zie je wel, ik had gelijk!”. De wereld is niet ideaal, integendeel, toch bepaald de wijze waarop we ernaar kijken veel over hoe we dit op onszelf laten inwerken. Een beschermingstactiek is inderdaad de cynische pessimist of realist, de andere is relativeren, de positieve verklaring van een feit voor laten gaan en jezelf proberen in te leven in de ander. Iemand die jarenlang iets probeert zoinder veel succes, kun je zien als een zielenpiet die nooit iets lukt en nooit iets lukken gaat, of je kunt het zien als een doorzetter die ondanks de vele tegenslagen niet opgeeft. Op zijn minst zit het hier ergens tussenin. Zet het oordeel aan de kant en stel jezelf open voor de positieve verklaring en ga verbinding aan in plaats van de afstand van een oordeel.

De Engelsen hebben een mooie uitdrukking “two wrongs, dont make a right!” en dat is een bron van waarheid . Wanneer de wereld hard en oneerlijk is maak je deze wereld niet beter door ook hard en oneerlijk te zijn. Door geen verbinding aan te gaan en jezelf er snel af te maken met een (voor)oordeel maak je de wereld, en zeker je eigen wereld, niet mooier. Juist door de verbinding te zoeken, echt open te staan en dat oordeel uit te stellen, kunt u een mooiere positievere kijk op de wereld krijgen en ook innerlijke rust vinden. En het ego kan best tegen het af en toe even tegen een tik krijgen van het ongelijk en verkeerd ingeschat hebben, ervaar het en wees mild voor jezelf en anderen. Ik heb deze week weer een deze levenswijsheid toegepast en ik voel me daar vele malen beter door. Soms is het goed om even terug te gaan naar je eigen roots door even afstand en rust te nemen. Dit wilde ik toch even delen.

Tot schrijfs, Hein Pragt



Levenslessen

20 mei 2016

Zoals mijn lezers wel weten heb ik een zeer ruime belangstelling voor wat mensen beweegt, oorzaken en gevolg en alle processen die er spelen tussen mensen. De mens is een zeer complex wezen met heel complexe hersenen waar miljoenen jaren aan evolutie allerlei mechanismen heeft opgebouwd die samen een groot complex geheel vormen. Niet alleen de mens is complex in lichaam en geest, ook de natuur, het heelal, alle wezens om ons heen en de maatschappij met al zijn geschreven en ongeschreven regels vanuit religie en vanuit de machtshiërarchie zijn ontzettend divers en vaak een complex geheel. Als puber dacht ik dat psychologie alle antwoorden had, toen kwam spiritualiteit erbij en filosofie en natuurlijk levenservaring door heel vaak op mijn smoel te gaan. Het grappige is dat hoe meer ik leerde ik ook steeds meer inzicht kreeg in de complexiteit van alles om ons heen. Vanuit de spiritualiteit en de filosofie leerde ik dat wanneer je alles probeert te doorgronden en denkt dat je invloed hebt op het grote geheel en dat je leven maakbaar is, je hard op weg bent om of mateloos teleurgesteld en ongelukkig te worden.

Het grappige is dat vanuit elke hoek wel een antwoord komt, veel mensen hebben een oplossing voor alle problemen, vanuit spirituele hoek, vanuit de politiek, vanuit de filosofie, er zijn zoveel wegen die zogenaamde de oplossing zijn voor alle problemen en evenveel aanhangers die elkaar te vuur en te zwaard te lijf gaan in eindeloze discussies. Ik zie ook vaak dat veel mensen kiezen voor een stroming die hun vanuit hun omstandigheden, achtergronden en toekomstplannen het beste past en die daar dan, zonder zich nog in andere standpunten te verdiepen, helemaal in opgaan. En ook weer veel van deze idealistische groepen kennen een machtsstructuur waarbij vaak het ego evenredig met de hoogte van de positie en vaak de macht binnen deze groep. Het superego staat dan vaak ergens hoog aan te top.

Toen ik mij verdiepte in non-dualisme en spirituele verlichting leerde ik als eerste dat het ego weg moest en tegelijkertijd zag ik weer dat zelfs hier een hiërarchie van hoog en laag, meer of minder verlicht, goeroe en leerling bestond en dat veel mensen die heel hard riepen dat ze geen ego hadden wanneer je er doorheen prikte juist een supergroot ego hadden. Spiritualiteit is “in” en veel mensen zoeken het op als universele oplossing van alle problemen. Ik zie vooral veel mensen die heel veel gelezen hebben, veel geleerd hebben, maar het niet begrepen hebben. Bij heel veel spirituele mensen, verlichte mensen en spirituele hulpverleners en alternatieve coaches zie ik oordelen , vooroordelen, tunnelvisie en enorme ego’s. Veel mensen willen zich toch bewust of onbewust beter voelen dan de ander, ik krijg ook altijd een beetje de kriebels van spirituele dominante mensen en ook dat zegt weer iets over mijzelf. Vandaag was er iemand die een oordeel uitsprak naar mij toe dat ze van gelijkwaardige communicatie hield en dat ze over mijn wijze van communiceren met haar wel de nodige op en aanmerkingen (oordelen) had. Dan denk is, dit is ook totaal niet gelijkwaardig, je stelt je ver boven mij dus eigenlijk zeg je dat je gelijkwaardige communicatie wil maar begin je met jezelf hoog en mij laag neer te zetten. De kunst is hier juist een wens uit te spreken zonder oordeel en ik geeft toe dat dit af en toe moeilijk is.

Ik las eens een parabel over de waarheid waarbij een goeroe zijn leerlingen mee in het bos nam en alle vier tegenover elkaar naar een dauwdruppel liet kijken. Hij vroeg ze alle vier de kleur van de druppel te beschrijven en alle vier kwamen ze met een andere beschrijving van de kleur. Uiteindelijk kregen ze bijna ruzie, tot de meester uitlegde dat ze allemaal naar dezelfde druppel keken maar dat kun positie en standpunt ten opzichte van de zon en de druppel, hun visie verkleurde. Ze hadden allemaal gelijk vanuit hun eigen standpunt, ze keken allemaal naar dezelfde dauwdruppel. Ooit vroeg men een spiritueel leider, er zijn zoveel verschillende religies op de wereld en ze zeggen allemaal dat zij de enige waarheid hebben, maar welke religie heeft dan de enige waarheid? Hierop antwoorde hij, “ze hebben allemaal gelijk, er bestaan meerdere versies van de waarheid”. En dit is een belangrijke les want wanneer je er goed over nadenkt zijn bestaan goed en kwaad niet maar zijn dit regels die de “dictatuur van de meerderheid” die we democratie noemen ons oplegt. Wie zijn wij om te oordelen over regels en wetten van andere culturen, wie zijn wij om “onze” versie van de waarheid op te dringen aan anderen.

Wanneer je voor jezelf een levensvisie wilt bepalen dan kun je, net als ik, het beste uit alle stromingen leren en tunnelvisie en groepsdrang vermijden. Vanuit elke stroming heb ik wel iets geleerd, ik heb een ego, gelukkig maar want dat ben ik, maar ik moet zorgen dat dit ego niet te groot en de overheersend gaat worden. Wanneer je jezelf bewust bent van het ego kun je het ook zien en corrigeren. Dus niet “weg met het ego” maar leer van je ego. Ik wil graag, net als de meeste mensen, gelukkig zijn en daar heb ik een bepaalde weg in gevonden. Een van de wijze lessen die ik geleerd heb is dat ik de wereld meestal niet veranderen kan, maar dat ik wel voor mijzelf kan veranderen hoe ik hiermee omga. Ook heb ik geleerd om de blik van buiten naar binnen te richten, dat alles waar je jezelf aan ergert, elk oordeel ook iets (of soms ook alles) over jezelf zegt. Dit deel ik met anderen, niet als universele waarheid maar als een aangeboden glas waarvan ik hoop dat het leegdronken zal worden. Maar ook als het blijft staan is het goed. Ik leer nog dagelijks van veel mensen om mij heen en ik probeer dit ook weer door te geven. Niet om het eigen ego te voeden, eigen gewin of om te laten zien hoe goed ik wel niet ben, maar vanuit oprecht weer doorgeven wat je zelf aangereikt hebt gekregen. Inzicht, geluk en liefde zijn de weinige dingen die vermeerderen wanneer je ze deelt.

Tot schrijfs, Hein.

Meerdere waarheden

23 aug 2016

Ik wil deze blog graag beginnen met een oud verhaal over een goeroe die vier leerlingen meenam in het bos bij zonsopgang. Hij liet ze alle vier plaatsnemen in één van de windrichtingen rond een dauwdruppel en vroeg elk op zijn beurt wat ze zagen. De eerste beschreef een prachtige gele druppel en de tweede een oranje druppel, de derde een blauwe druppel en de vierde een groene druppel. Verbaast begonnen ze met elkaar te discussiëren, want elk dacht dat de anderen hem voor de gek hielden. De goeroe lachte en zei: “elk ziet zijn eigen versie van de waarheid , de zon weerspiegelt in de druppel en vanuit elk standpunt heeft de druppel een andere kleur”. Ze zagen allemaal dezelfde druppel en toch allemaal een andere eigen versie van de werkelijkheid. Dit verhaal geeft aan dat iedereen zijn eigen versie van de waarheid ziet afhankelijk van zijn positie en achtergrond.

Dit gaat op voor de meeste dingen in ons leven, en soms speelt ook nog de versie van de waarheid mee die men graag wil zien om de eigen visie en mening te bevestigen. Sommige mensen gaan zelfs zo ver dat een andere waarheid de fundamenten van hun bestaan zouden kunnen ondermijnen waardoor ze stevig vasthouden aan “hun” versie van de waarheid. Maar het inzicht van de meerdere versies van de waarheid kan je ook bevrijden wanneer je jezelf openstelt voor een andere versie van de waarheid zonder vooroordeel of oordeel. Het kan heel verhelderend werken voor alle betrokkenen.

Een tijdje geleden had ik een gesprek met iemand die mij en mijn omstandigheden vrij goed gekend had en ik vertelde hoe ik het toen ervaren had en zij vertelde hoe zij het ervaren had en dit bleken toch twee verschillende “waarheden” te zijn. We keken elkaar aan en beiden konden we de versie van onze waarheden een beetje aanpassen en beiden hadden we daarna een opgelucht gevoel. Je open stellen voor de waarheid van een ander kan echt heel verhelderend werken en de scherpe kantjes er vanaf halen.

Toch merk ik (en heb ik in het verleden vaker ervaren) dat sommige mensen zo vasthouden aan hun versie van de werkelijkheid dat ze deze zelfs onmiddellijk willen verdedigen. Ik heb meegemaakt dat mensen boos wegliepen en niet meer wilden praten omdat ze absoluut niet kennis wilden nemen van een andere versie van de waarheid. Soms kan hun eigen versie van de waarheid gebaseerd zijn op aannames, dingen die anderen ze verteld hebben en eigen observaties vanuit hun eigen standpunt op dat moment. Soms hebben ze “hun” waarheid zelf verheven tot “de enige echte waarheid” en sluit men zich af of gaat men in de verdediging tegen alles wat afwijkt van hun versie van de waarheid. Ik kom dit nog dagelijks tegen.
Soms dan deel ik wel eens plaagstootjes uit naar mensen die zich zo vastklampen aan hun versie van de waarheid en soms bied ik aan om eens te praten, want ook mijn versie van de waarheid is wel vaker aangepast gedurende mijn leven en dat is alleen maar goed. Ik heb zelf goed leren accepteren dat er meerdere versies van de waarheid zijn en dat het niet mijn levensdoel is om mijn versie van de waarheid op te dringen aan een ander. Ik bied wel met regelmaat een glas aan in de hoop dat het leeggedronken zal worden, maar soms laat men het staan en soms neemt men het aan. En soms scheiden onze wegen zich op basis van niet verenigbare eigen visies op de waarheid en dat is dan ook goed, het leven kent maar één richting en soms valt er wat af en soms komt er wat bij.

Ik heb geleerd dat “de waarheid” een illusie is, maar dat het belangrijkste is dat je oprecht en integer in jezelf blijft geloven en jezelf open blijft stellen voor een “andere waarheid” en dat je eigen levensvisie ook niet gebaseerd moet zijn op vasthouden aan je eigen waarheid en mogelijke aannames. Paul van Vliet omschreef het leven mooi als een “optocht door de tijd” waarbij je vaak weer langs dezelfde plek komt met telkens weer andere mensen en andere visie, dat er mensen vertrekken en weer bijkomen en dat we allemaal zo onze “optocht door de tijd” lopen. Ik geloof in vrije wil en dat de mens op zijn minst regisseur is van zijn eigen leven, je kunt het zo ingewikkeld maar ook zo eenvoudig maken als je zelf wilt, ondanks het feit dat het scenario vaak door andere geschreven wordt.

Tot schrijfs, Hein.


Een hecht gezin

28 sep 2016

Soms dan ontstaat er tijdens een meditatie even een inzicht, iets wat je van binnen al lang wist maar wat je nog niet eerder zo bewust onder woorden kon brengen. Vanavond kom ik weer thuis in een leeg huis en dan komt de gedachte weer naar boven. Mijn hele leven verlangde ik naar vader zijn van een hecht gezin. Een gezin waarin iedereen liefdevol met elkaar omgaat, waar genegenheid, warmte en harmonie heerst, waar je thuiskomt in een veilige thuis. Een gezin waar iedereen zichzelf kan en mag zijn, waar je problemen samen oplost, er voor elkaar bent door dik en dun, waar je oprechte aandacht hebt voor elkaar en genegenheid toont en het beste uit elkaar haalt, elkaar oprecht kunt vertrouwen en er wederzijds liefde en waardering is. Een warm gezin dat lekker lang gezamenlijk aan de tafel zit te eten met fijne gesprekken.

Helaas liepen de meeste relaties die ik gehad heb juist op totaal het tegenovergestelde uit. Ik heb zelf bijna alle relatieproblemen waar ik op mijn site over schrijf in diverse verschillende relaties meegemaakt en ik ken mijn eigen valkuilen ondertussen erg goed en verlangen naar harmonie is er een van. Ik heb ook geleerd dat slechte relaties je echt kunnen beschadigen en dat verliefdheid soms echt een tijdelijke vorm van ontoerekeningsvatbaar is. In het boek “de liefde bedrijven maar dan met de kleren aan” staat heel goed beschreven welke destructieve manieren partners gebruiken om hun zin te krijgen binnen relaties en ik weet als geen ander hoe destructief dit is voor een gezin en een relatie. Ik ben nu al vele jaren een één oudergezin en ik heb een gezellig thuis, waar iedereen zichzelf kan en mag zijn, waar oprechte aandacht en warmte heerst, maar toch zie ik met regelmaat gezinnen zoals het mijn ideaal was. Ik realiseer me heel goed dat ik ondertussen 57 jaar oud ben en dat het ideaal van vader van een hecht gezin helaas de uiterste houdbaarheidsdatum voorbij is. Ik geniet van alle momenten dat ik nog vader kan zijn en wanneer mijn huis weer gezellig vol is geniet ik van dat moment.

Mijn leven is niet volgens de ideale weg gelopen maar was meer een extreem slingerpad waarbij ik meerdere keren uit de bocht ben gevlogen, maar toch elke keer weer de weg opgepakt heb. Mijn verleden is geweest en daar kan ik niets meer aan veranderen, mijn toekomst zorg ik nu zo goed mogelijk voor en het lot bepaald te rest, wat er dan overblijft is het nu, en dat is goed genoeg. En het is goed om dingen te kunnen overdenken en te ervaren zonder dat het een vervelend gevoel veroorzaakt, gewoon omdat je kunt relativeren dat het “is wat het is en het komst zoals het komt”. (Zoals mijn moeder altijd zei!)

Tot schrijfs, Hein

Onbevangenheid

30 okt 2016

Ik zat ik te zoeken naar een woord dat duidelijk maakt waarom ik graag met kinderen omga en net zoals morgen een Halloween feestje organiseer voor de kinderen uit de buurt en zelf even hard meedoe. Mensen spreken soms hun bewondering uit dat ik zoveel tijd aan kinderen besteed en dat ik zelfs kies voor minder werken (en dus ook minder inkomen heb) om tijd te hebben voor mijn kinderen. Wat ze niet begrijpen is dat ik dit niet alleen doe voor hen, maar vooral voor mijzelf. Ik vind het heerlijk om samen met kinderen dingen te ondernemen en ik geniet hier ontzettend van. Ook op de camping ben ik altijd te vinden om het animatieteam te helpen en ook hier geniet ik heel erg van. Het woord dat ik erbij vond was “onbevangenheid”. Kinderen zijn eigenlijk nog “spiritueel verlicht”, ze zijn meestal heel oprecht en open en (soms zelfs te) eerlijk en meestal nog erg integer. Kinderen denken nog net als Pippi Langkous “ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!”. Ik denk dat ik wat compensatie zoek voor de onbevangenheid die ik de meeste volwassen mensen zo mis.

Ik heb het gevoel dat de wereld steeds harder en zakelijker aan het worden is en de mensen hier in meebewegen. Ik zie de meeste volwassen met een blik van “kom niet te dicht in de buurt, ik lust je rauw” en de zelfverzekerde uitstraling van “ik ben sterk, ik weet wat ik wil, ik heb alles al eens gedaan, ik weet waar Abraham/Sara de mosterd haalt, mij maak je niets meer wijs, ik maak carrière, ik ben belangrijk, ik weet het beter, ik ben niet oneerlijk maar slim en kijk eens hoe interessant ik ben!”. Mensen die over alles nagedacht hebben, alles berekenend doen, die het vermogen om spontaan eens iets geks te doen wat geen enkel nut dient, verloren hebben. Mensen wiens avontuur en verre reizen zelfs goed gepland en gegarandeerd interessant zijn. Kortom, mensen die hun onbevangenheid en hun kinderlijke onschuld ver achter zich gelaten hebben.

En omdat alle ergernis die je voelt bij anderen ook iets over jezelf zegt, denk ik wel eens na waarom ik deze ergernis voel. Ik denk dat het komt omdat ik voel dat de wereld mij op allerlei wijze in dezelfde rol probeert te drukken, een rol waarbij ik mijn onbevangenheid en onschuld moet inleveren om mee te draaien met de “big boys”. Dit roept bij mij weerstand op, ik wil mijn eigen onbevangenheid, spontaniteit, nieuwsgierigheid, eerlijkheid, loyaliteit, integriteit, creativiteit en soms zelfs naïviteit niet inleveren om een berekenende volwassene te worden die net zo berekenend van het leven wil genieten. Paul van Vliet schreef ooit eens: “Want je moet hard zijn om te overleven, onverschillig voor de wanhoop, onkwetsbaar voor verdriet, met geen ander doel om naar te streven, dan ieder voor zichzelf, verschanst op zijn gebied, met niemand iets te maken, koel berekenend schaken, op kansen blijven loeren, om de anderen te vloeren, dan zal je overleven, maar leven is dat niet…”.

Laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan, dit zong Ramses al vele jaren geleden en ik heb geleerd om een gulden middenweg te vinden, het spel mee te spelen op mijn eigen voorwaarden, zonder mijzelf te verliezen en dat stukje onbevangenheid in mijzelf te koesteren. Ik merk wat een spontane lach kan doen, ik lach mensen vaak toe en merk dat veel mensen dan even “ontdooien”. Wanneer we allemaal weer wat meer zouden lachen naar elkaar (in plaats van om elkaar), wat meer open zouden staan voor elkaar (in plaats van in de telefoon gedoken te zitten) en eens wat minder bang zouden zijn (de hoofdreden dat we zo’n blijf uit mijn buurt gezicht opzetten) en onszelf eens iets minder serieus zouden nemen, dat de wereld gelijk een stuk mooier zou worden. En ja, je loopt risico om eens gekwetst te worden, om verdriet en teleurstelling te moeten ervaren, maar deze dalen geven je ook de kans om de hoogste berg te beklimmen.

Ik ben wie ik ben en een redelijk aantal mensen vinden mij soms een beetje rare snijboon, ik kan ze geen ongelijk geven. Maar ik heb altijd met de Pippi Langkous wijsheid, alle kansen die mij leuk leken aangepakt, soms met succes som met minder succes, maar ik heb het gedaan. Hard werken en netjes in de pas lopen, de concurrentie achter je laten en op de maatschappelijke ladder omhoog klimmen kunnen je ver brengen, maar onbevangenheid en nieuwsgierigheid kunnen je brengen waar voorstellingsvermogen te boven gaat. En daar komt weer de laatste zin van één van mijn gedichten naar boven: “welke weg ik ook ga en met wie aan mijn zij, mijn geluk is geen illusie, de keuze is aan mij.” De mens kiest voor een groot gedeelte zijn levenslot zelf, denk hier ook eens rustig over na.

Tot schrijfs, Hein


Donkere dagen voor kerst

17 dec 2016

Het is een week voor kerst, de dagen zijn kort, binnen schijnt gezellig licht, de kerstboom staat en de kaarsjes branden op tafel. Deze ochtend heb ik Romy naar kerstkamp van scouting gebracht en vandaag ben ik alleen thuis. Boodschappen doen, het huis even helemaal stofzuigen, beddengoed verschonen, dierenhokken verschonen, er is genoeg te doen. Vanmiddag even de stad in om nog een kruik en wat dierenvoer te halen en even rond te lopen in de stad. Wanneer ik weer thuiskom is het al donker en stil, iedereen is binnen en ik ga zo eten maken voor mijzelf. De katten en de ratjes zijn ook lui en liggen rustig te slapen en ik zet even de cd Sheffield Steel van Joe Cocker op. Deze cd herinnerd me altijd weer aan de tijd dat ik 20 was en in Emmen woonde.

Café de Engelenbak was mijn bruine stamcafé en eigenlijk ook mijn huiskamer. De barkeeper was nogal weg van deze cd en hij heeft hem maandenlang gedraaid. Net in die tijd was ik smoorverliefd op een vriendin, een hele foute combinatie, want ik durfde het niet te zeggen omdat ik bang was de vriendschap te verliezen als het niet wederzijds was. Uiteindelijk kwam dit doemscenario ook uit toen ik het eindelijk bekende maar deze cd speelde al die tijd en dus is het voor altijd aan deze herinnering gekoppeld. Ik heb in dat café heel veel lief en leed gedeeld, veel mooie dingen meegemaakt en ik heb leuke mensen leren kennen. Het café de Engelenbak bestaat niet meer en dat is maar goed ook, toen ik laatst een keer binnenliep in een ander oud stamcafé was het een enorme desillusie. Het was een soort modern café geworden met een andere eigenaar en weg waren de warme gevoelens die ik koesterde. Soms moet je herinneringen laten voor wat ze zijn, het is heerlijk om soms in het vuur van een open haard te staren en ze even op te halen en dan moet je ze ook laten voor wat ze zijn. Geniet er nog eens van maar probeer ze niet terug te halen.

Er is niets mis met oude goede herinneringen koesteren, maar het leven speelt zich wel af in het nu. Ik ben veranderd en ook de wereld is enorm veranderd, de kunst is om jezelf te blijven en je toch aan te passen aan telkens nieuwe omstandigheden. En ondanks dat ik wel eens wat mis, tel ik meestal mijn zegeningen. Een van de dingen die ik geleerd heb (wat ik vroeger amper kon) is mij neer te leggen met wat er is en niet is. Niet dat ik apathisch ben geworden, ik ben nog steeds een enorm gevoelsmens met veel empathie maar ik ben ook veel wijzer geworden in al mijn levensjaren. Vanavond zijn een kop thee, een boek, brandende kaarsjes en twee luie katten mijn gezelschap en morgenmiddag haal ik mijn dochter weer op en dan wacht weer een drukke week voor Kerst. Het afgelopen jaar ging snel voor mijn gevoel, het was een goed jaar en voor het nieuwe jaar zijn al een paar plannen klaar. In ieder geval waar we weer gaan kamperen :-) En wie weet welke andere nieuwe kansen er liggen, ik heb in ieder geval van alle keren dat ik soms enorm uit mijn comfortzone gedrukt ben geleerd dat ik het uiteindelijk altijd weer red. Je moet vooral bij jezelf blijven en jezelf trouw blijven, en dat is een heel geruststellende levensles.

Tot schrijfs, Hein.

Het jaar bijna voorbij

24 dec 2016

Het jaar is weer bijna voorbij en het ging weer snel dit jaar. Met het stijgen van de leeftijd en de drukte van het leven lijkt het soms of het jaar voorbij vliegt. Aan het einde vaneen jaar kijk ik altijd even achterom, om daarna weer met volle moed vooruit te kijken en te gaan in het nieuwe jaar. Tenslotte bepaald je verleden een stukje van je toekomst en kun je er van leren, en dat leren doe ik al mijn hele leven. En ondanks dat bepaalde levenslessen erg vervelend waren en grote impact gehad hebben, is het nog steeds zo dat ik mijn levensmotto van “leven zonder spijt” nog steeds zo ervaar. Ondanks genoeg commentaar, opmerkingen en kritiek, ben ik wei in ben en wil ik ook niet anders zijn of mij anders voordoen. Je maakt er niet veel vrienden mee, maar de paar die je hebt zijn dan ook goed. En ook op mijn werk bleek dit jaar weer dat mijn open en eerlijke houding door de meeste mensen wel gewaardeerd wordt. Het leven is niet altijd makkelijker maar wel een stuk overzichtelijker wanneer je weigert mee te doen aan politieke spelletjes en de rat race. Want het grote nadeel van het winnen van de rat race is dat je aan het einde nog steeds een rat bent.

Afgelopen maand was een drukke maar ook gezellige maand, Romy en ik hebben meegedaan aan een Judo marathon voor een goed doel en dat was, behalve heel gezellig, ook erg nuttig. Alleen zit me dan het gevoel dwars dat we in deze wereld waantin de overheid wil dat we maar voor onszelf moeten zorgen, dit op deze wijze moet. Door dat mensen afhankelijk worden van een actie die voor hen ondernomen wordt, is er een soort ongelijkheid, waarbij andere mensen die niet een netwerk hebben buiten de boot vallen. Voor mijn gevoel zijn we als maatschappij verantwoordelijk voor mensen in nood, maar ik zie tot mijn ongenoegen dat de solidariteit in Nederland sterk is afgenomen en dat de meeste mensen niet verder denken dan hun eigen portemonnee. En zolang jezelf gezond, jong en sterk bent dan wil je niet betalen voor de wereld om je heen. Dit jaar hoorde ik letterlijk een jonge collega zeggen dat hij de AOW onzin vond en dat hij “geen zin had om te betalen zodat die ouderen lekker op hun luie reet konden gaan zitten.”. Ik vroeg hem of zijn vader er ook zo over dacht en toen werd het even stil. Ik geloof nog steeds niet in de vrije markt maar ik geloof nog steeds dat solidariteit de kurk is waar we allemaal op drijven. Maar helaas lopen er genoeg mensen met oogkleppen op achter de vette worst aan de de liberalen voor hun neus houden, zodat ze de richting uitlopen die zij willen. En dit is in mijn visie de weg naar de afgrond. Desondanks zet ik me nog steeds met volle plezier en overtuiging in als er voor een echt goed doel iets moet gebeuren. Ik geloof namelijk ook niet dat ik passief achterover kan zitten en dat het, naast de overheid, ook een deel werk van gewone mensen zoals u en ik moet zijn. Het moet een samenwerking zijn die een beetje in evenwicht is.

Hier thuis hebben Romy en ik samen Sinterklaas gevierd, ik ben blij dat ik dit nog steeds kan doen en ook het huis weer in kerstsfeer brengen is elk jaar weer leuk. En natuurlijk liggen er weer kleine presentjes onder de boom. Vandaag en eerste kerstdag ben ik alleen thuis, dat is het nadeel van alleenstaand ouderschap, maar vanaf tweede kerstdag tot halverwege de eerste week van het nieuwe jaar heb ik mijn twee jongste kinderen thuis en gaat het weer gezellig druk worden. Ik vier dan ook oud en nieuw hier in mijn “thuis” met mijn twee kinderen. Ik hou van zorgen voor en om, of het nu mijn kinderen zijn of een liefdespartner en ik weet ook dat dit mijn grootste valkuil is. En ondanks dat ik wel mijn best gedaan heb, heb ik dit jaar nog steeds niet mijn naald in de liefdeshooiberg kunnen vinden, ik ben dan ook wel een beetje kieskeurig denk ik. :-) Desondanks heb ik een heel rijk en goed gevuld leven en tel ik regelmatig al mijn zegeningen.

De wereld zal volgend jaar weer erg veranderen (ook op mijn werk) en ik laveer mee in al deze veranderingen waarbij ik probeer mijn eigen koers zoveel mogelijk te blijven volgen. Dat is mij nog altijd gelukt en dat geeft me vertrouwen dat ik ook de veranderingen die nog op mij afkomen wel aan zal kunnen. De wetenschap dat ik mijzelf niet hoef te veranderen om dingen eens anders aan te pakken is een goede levensles. Mensen die mij kennen weten dat de laatste dag van het oude jaar altijd mijn ijkpunt voor het nieuwe jaar is, en deze gewoonte blijft, ik ben namelijk ook gek op tradities. Een van de voornemens voor volgend jaar is weer iets meer aandacht aan deze weblog te geven, in plaats van het populaire vluchtige Facebook en ook dat gaat het leven wat overzichtelijker maken.

Tot schrijfs, Hein

Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).