De collectie weblogs van Hein Pragt 2015

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 2015 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.

Integriteit

7 feb 2015

Deze keer gaat de blog over mijn persoonlijke dilemma met integriteit. Soms dan sta ik weer voor een dilemma, hoe vertel ik mijn kind dateerlijk niet het langst duurt en dat eerlijkheid en oprechtheid meestal niet beloond worden. Dit heet een duivels dilemma, er is geen goede oplossing alleen de keuze uit meerdere kwaden. Ik ben nu zelf 55 jaar en heb veel meegemaakt en ervaren in dit leven, ik ben ook door de wol geverfd sinds ik als achttienjarige naïeveling het geboortedorp verliet, maar kan nog steeds mijn gevoel voor eerlijkheid en integriteit niet opgeven, hoe vaak ik ook al tegen een muur aangelopen ben.

Wanneer ik om mij heen kijk naar de meeste succesvolle mensen dan moet ik helaas constateren dat deze er niet gekomen zijn met eerlijkheid, integriteit en hard werken, maar juist met politiek bedrijven, mensen manipuleren en gebruiken en af en toe voor de waarheid de ogen even te sluiten. Ik zie weinig echt integere mensen aan de top staan en in mijn beleving worden het er ook steeds minder. Het lijkt er op dat mensen steeds meer egoïstischer, berekender en kortzichtiger worden en dat de smaak van macht en invloed (het voeden van het eigen ego) voor veel mensen bijna verslavend is. Ik probeer ook de politiek al minder te volgen omdat manipulatie, doortraptheid en eigenbelang tegenwoordig zelfs openlijk getoond mag worden zonder dat daar mensen op afgerekend worden. Het leven is zogenaamd nou eenmaal hard en iedereen moet als eerste voor zichzelf zorgen is de boodschap. We pikken het allemaal steeds meer en we verleggen onze grenzen steeds verder.

Meer dan tien jaar geleden stond ik ook politiek op de bres met de inzet van eerlijkheid en integriteit, om toen te mogen ervaren dat de lange arm van Den Haag verder reikt dan ik dacht en ik op straffe van ontslag een publicatieverbod kreeg. Een jaar later toen ik al een andere baan had, heb ik nog enige genoegdoening gehad toen de minister het vuur aan de schenen kreeg in een nieuwsprogramma op de televisie, waarbij ik anoniem dezelfde nieuwsredactie die middag in een uur tijd van de nodige munitie voorzien heb. Mea Culpa.

Maar ook in mijn privéleven ben ik meerdere keren de dupe geweest van manipulerende, wraakzuchtige mensen die de waarheid goed wisten te manipuleren. En daar stond ik met eerlijkheid, openheid, integriteit als enige tegenwerpingen en verloor ik keer op keer. Maar uiteindelijk konden ze me alles afnemen behalve mijn eigenwaarde en mijn integriteit en veerde ik altijd weer terug, net als een rietstengel die je wel plat kunt slaan maar die altijd weer overeind komt. En ik heb geleerd dat mensen (en vrienden) komen en weer gaan en dat aan het eind je alleen de eerlijke goede en fijne mensen overhoudt, het is een soort van natuurlijk proces.

Ook in mijn werk ben ik vaak tegen integriteit dilemma’s aangelopen, ik zie soms met lede ogen aan hoeveel geld er over de balk gegooid wordt door ego’s en politieke en macht spelletjes. Ik noem het spelletjes maar als het om heel veel (gemeenschaps-) geld gaat of wanneer uit puur eigenbelang (en eigen ego) veel mensen de dupe worden, dan word ik weer opstandig. Vaak wordt mij een “enigszins kritische houding jegens de organisatie” verweten, maar tot nu toe kon ik in bijna elke baan op basis van mijn kunde en ervaring meestal niet zo snel aan de kant gezet worden en werd ik als Persona non grata gedoogd. Maar ook ik heb mijn grenzen, ik weet dat ik als klokkenluider genadeloos de goot ingetrapt zal worden, dat kan ik mijn kinderen niet aandoen, dus slik je maar weer eens. De enige keuze die je dan kunt maken is er niet meer aan meewerken en een andere baan of opdracht zoeken. Deze keuze heb ik al meerdere keren in mijn leven gemaakt en deze keuze kon ik gelukkig ook altijd maken.

Soms moet je even uit je comfort zone stappen en keuzes maken en doorpakken en dan zijn er altijd oplossingen. Ik leer mijn kinderen inderdaad dat de wereld niet een ideale plek is die ze af en toe wel voorgespiegeld krijgen, dat ze veel onrecht zullen tegenkomen maar dat eerlijkheid, integriteit en voor elkaar klaarstaan wel opgaat in de kleine kring van mensen die je familie en vrienden noemt. Dat kleine stukje houvast wil ik ze wel geven en vooral zelf bieden. En voor alle andere dingen op werk- en privégebied moet ik keuzes maken, en ik zit in de gelukkig omstandigheid dat deze keuzes er zijn. Het zijn niet altijd gemakkelijke keuzes en soms moet je een offer brengen, maar uiteindelijk is voor mij het belangrijkste dat ik mijzelf recht in de ogen durf te kijken in de spiegel elke ochtend. En ik ben nooit te beroerd geweest om heel hard te werken, dus uiteindelijk komt alles wel weer goed. Integer proberen te leven is niet altijd de meest eenvoudige weg, maar voor mij wel de enige weg.

Tot schrijfs, Hein

Kinderen en dieren

15 apr 2015

Deze blog gaat over mijn liefde voor kinderen en dieren. Het valt mensen vaak wel op dat ik gek ben op dieren, ik heb er dan ook best een aantal dieren hier thuis, maar ook dat ik zeer begaan ben met kinderen. Kinderen van mijzelf maar ook kinderen in het algemeen. In onze huidige maatschappij kijken mensen die mij niet zo goed kennen daar ook wel eens met wat vraagtekens naar en soms begrijp ik dat ook zij hun beschermende gevoelens hebben. Maar als ik er zelf over nadenk weet ik heel goed waarom ik gek ben op kinderen en dieren, het heeft sterk te maken met mijn karakter.

Ik ben vissen van sterrenbeeld en mijn enneagram type is de helper. Mijn karakter is zorgzaam en heel beschermend en beide eigenschappen kan ik bij kinderen en bij dieren volop kwijt. Ook straal ik rust en vertrouwen uit en dat vinden kinderen (en ook mijn dieren) erg prettig. Daarnaast vind ik spontaan dingen doen ook erg leuk en dat vinden kinderen ook vaak leuk. Ik vind drukte van kinderen gezellig en geniet als ze zorgeloos plezier kunnen hebben en zich veilig kunnen voelen. Door al die dingen met kinderen te doen voel ik mijzelf ook nog jong en niet ingedut. Naast het zorgzame ben ik ook heel beschermend, kom niet aan mijn kinderen maar ook niet aan kinderen in het algemeen.

In veel van mijn volwassen relaties hebben mijn zorgzame en beschermende karakter meestal niet veel goeds opgeleverd. In veel gevallen werd er ruimhartig “gebruik” van gemaakt wat vaak leidde tot zeer onevenwichtige relaties waar ik niet echt gelukkig in was. Tegen de tijd dat ik probeerde nog enigszins voor mijzelf op te komen was er al vaak ruim een grens gepasseerd. Kinderen en dieren hebben dat niet, daar is alles wat je geeft en terugkrijgt nog oprecht en eerlijk. Dit is wat ik zelf zo ontzettend fijn vind in het omgaan en verzorgen van kinderen. Ik ben bijna niet boos te krijgen, ben soms een beetje kind met de kinderen maar ben in eerste instantie wel vader. En dat betekend dat je ook beslissingen moet nemen, soms even steng moet zijn, consequent gedrag moet tonen en duidelijk moet zijn. Maar uiteindelijk vinden kinderen dat ook prettig en hebben ze dat liever dan de overbezorgde, overal in overleggende, soms onzekere ouder. Ik blijf vader voor mijn kinderen (en kinderen in het algemeen) en niet hun vriendje.

Ik ben een alleenstaande vader en om eerlijk te zijn had ik liever een warm, gezellige, liefdevol gezinsleven gehad, maar dat zat er helaas meerdere keren niet in. Ergens heb ik ooit het besluit genomen om mijn gezellige warme liefdevolle thuis dan maar alleen op te bouwen en ik geloof vaak dat me dat ook redelijk gelukt is. En ja ik weet dat ik er dan straks wanneer de kinderen allemaal het huis uit zijn alleen voor sta, maar ik heb me altijd ook alleen goed gered en vermaakt. Dan ga ik wel ergens huiswerkbegeleiding doen of zo! Voorlopig geniet ik van mijn gezellige thuis met veel dieren en gezelligheid van kinderen om mij heen waar ik mij goed voel in mijn vader rol. En als het mij gegeven is, ook nog eens in een opa rol. “This is my life…”.

Tot schrijfs, Hein


Je houdt nooit rekening met mijn gevoelens

2 mei 2015

Bij deze pakkende titel hoort een waargebeurd verhaal. Een tijd geleden hoorde ik twee mensen kibbelen bij de camper, zij klonk wat verontwaardig en hij probeerde telkens de zaak te sussen. Opeens liep de vrouw bijna huilend en boos het huis in om even later naar buiten te komen en helemaal emotioneel te roepen, “je houdt nooit rekening met mijn gevoelens!”. Ik luisterde met verbazing hoe hij weer rustig probeerde uit te leggen dat het wel goed was en uiteindelijk hoorde ik dat de hele discussie ging om het feit dat hij 5 pakken koffie mee wilde nemen op vakantie en zij vier wel genoeg vond. Het hele drama ging dus om één pak koffie. Op dat moment bezwoer ik mijzelf weer even om geen relatie meer aan te gaan.

Deze avond was ik alleen in de sauna hier in Veenendaal en zag ik weer veel stelletjes van mijn leeftijd en het stel tegenover mij bij de open haard was het soort waarbij de vrouw de man als een groot kind behandelde, wat hij licht geïrriteerd maar accepteerde. Hij moest zijn badjas netjes doen en niet zo onderuit hangen en toen hij drinken wilde bestellen corrigeerde zij zijn bestelling even. “Run Forrest run..” komt er dan weer in mij op. De tweede keer dat ik bij de open haard zat met een verse muntthee zat er een heel rustig maar innig stel tegenover mij, ook duidelijk in de vijftig, dat lekker met de benen tegen elkaar aan zat en liefdevolle blikken uitwisselde. Ze aten en dronken samen wat en je zag dat ze zichtbaar samen genoten. Dat is de andere kant, er zijn mensen die wel een liefdevolle, gelijkwaardige, innige relatie hebben en die gewoon genieten van het leven en van elkaar.

Starend in het vuur voelde ik weer het verlangen naar zo’n relatie, elkaar waarderen, samen intiem zijn, de ander goed vinden zoals hij of zij is, je samen gelukkig voelen, samen genieten van alles wat je hebt en samen genieten van elkaar. Ik realiseerde me dat het toverwoord hier “samen” is en dat dit mijn hele leven al mijn verlangen is. Helaas heb ik me in relaties vaak vele malen eenzamer gevoeld dan nu ik alleen ben. Ik realiseerde me zo starend in het vuur dat ik de hoop op zo’n relatie opgegeven heb en dat ik juist afstand bewaar en voor mijzelf kies omdat ik juist de slechte voorbeelden iedere keer weer als oud zeer voel. Zo ben ik mijn afstand houden aan het voeden en dit is een stukje zelfbescherming van het onderbewustzijn, dat realiseer ik me ook terdege. Desondanks heb ik vanavond heerlijk in mijn eentje genoten van de sauna’s, de verse muntthee en staren de open haard.

Voorlopig is het goed zo, ik ben baas in en over mijn eigen leven en voel me gelukkig. Wat de toekomst nog voor mij in petto heeft weet ik niet. Het enig wat ik wel weet is dat ik er zelf verantwoordelijk voor ben en dat ik mijn geluk niet afhankelijk moet maken van onbereikbare idealen. Ik zit nu in de kamer te tikken, een North Sea Jazz CD op de achtergrond, lekkere koffie in mijn eigen gezellig thuis met een poes aan mijn voeten. Ook dit is geluk en vanavond is mij, starend in het vuur weer iets duidelijk geworden over mijzelf, en dat is altijd weer een goed gevoel. En zo ga ik straks lekker alleen en tevreden slapen en morgen haal ik Romy weer op en gaan we lekker samen zwemmen. En de magische woorden voor mij zijn: “samen leuke dingen doen!”.

Tot schrijfs, Hein

Positief / negatief ratio

10 mei 2015

Deze blog schrijf ik met een hele dosis negatieve energie in mijn lijf wat ik nog steeds weg aan het werken ben. Stress en relativiteit maar ook intimidatie laat fysieke sporen achter in je lichaam en ondermijnd op langere termijn zowel je psychische maar ook lichamelijke gezondheid. Gisteren werd ik geconfronteerd met behoorlijk intimiderend en agressief gedrag, hier kan ik nog steeds slecht mee omgaan en het zit nog steeds als blokkerend gevoel in mijn lijf. Het gaat wel weer weg na een aantal positieve momenten, het slijt er langzaam uit maar laat kleine littekens achter.

Ooit las ik ergens een artikel over de P/N ratio, de positief / negatief ratio en dit betreffende artikel spitste zich toe op relaties. Het bleek dat in relaties de verhouding tussen complimenten en positieve boodschappen en kritiek en negatieve uitingen tussen partners in goede relaties op 5 staat tot 1 stond. Dus op elke vijf leuke opmerkingen één minder leuke opmerking. Op de werkvloer ligt de verhouding iets hoger, daar is het 6 op 1. Nu is werk en privé natuurlijk niet helemaal te scheiden dus zullen de negatieve momenten op het werk ook enigszins meetellen in de privé situatie. Psychologie is geen exacte wetenschap, het geeft alleen handvatten om naar dingen te kijken.

Op mijn werk werd ik deze week een aantal keer geconfronteerd met heel negatief gedrag, het betrof hier enkele jonge (ca. 30 jaar en ingehuurde) collega’s die boos zaten te mopperen dat die ouderen maar gewoon door moesten werken en niet op hun kosten lekker op hun luie reet moesten zitten. Wel tegen een veel lager salaris want dat mocht aan het einde van de carrière wel afgebouwd worden. Dan bleef er wat meer over voor hen want ze hadden het wel moeilijk met hun eigen huis, dikke leaseauto en drie keer per jaar op vakantie. Wanneer ik dit serieus een half uur aanhoor dan begint er een negativiteit in mij te kruipen. Ik merk dat onder de wat beter verdienende jongeren de solidariteit nul is geworden. “Waarom moet ik betalen voor die luie arbeidsongeschikten, als ze willen kunnen ze best nog werken”, hoorde ik ook zeggen. Dit soort opmerkingen vreet een beetje aan mij en dan ga ik met een slecht gevoel in mijn lijf naar huis.

Gelukkig heb ik thuis een fijn thuis en toch redelijk wat positieve mensen om mij heen om het weer enigszins te compenseren. Hier moest ik wel even aan denken toen ik, liggend op de bank achter het huis, weer even dacht aan de P/N ratio. Hoewel ik ook overtuigd ben dat alles er mag zijn, zowel positieve als negatieve zaken en ook alle gevoelens er mogen zijn omdat ze toch een boodschap bevatten, voel ik me echt wel gelukkiger wanneer ik een P/N ratio ervaar die een beetje in balans is. Dit is toch voor mij een reden om de negatieve zaken in het leven iets uit de weg te gaan wanneer ik het idee heb dat de P/N ratio voor mijn gevoel niet goed is. Ik geloof stellig, in tegenstelling tot veel verlichte mensen, dat je wel enige invloed hebt op je leven en wat er om je heen gebeurt. Het blijft zoeken en werken aan een goede positief / negatief ratio waar je een goed gevoel bij hebt, en soms moet je daarvoor wat keuzes maken. Ik ga nu een paar dagen heel positief kamperen en even de P/N accu weer opladen.

Tot schrijfs, Hein



(Zelf) beschermend gedrag

25 mei 2015

De laatste week heb ik veel zitten nadenken over beschermend gedrag en dat vertelde ook weer iets over mijzelf. Mijn enneagram type is 2, de helper en dat is mijn kracht maar ook mijn grootste valkuil. Bij de meeste mensen is trouwens hun grootste kracht ook hun grootste valkuil, dit is ook wel iets om eens over na te denken. Beschermer en helper liggen een beetje op één lijn, je wilt het beste voor iedereen om je heen en je valkuil is dat je jezelf hierin wel eens vergeet. Dit is door de jaren heen gelukkig al een stuk minder geworden, maar eenmaal ingesleten paden kunnen weer snel tot oud en bekend gedrag leiden.

Beschermen komt ook om de hoek kijken bij opvoeden, je wilt je kinderen alle ellende van de wereld besparen en voor ze opkomen, maar uiteindelijk maak je ze daardoor ook zwak en niet zelfstandig en leer je ze verkeerde sociale vaardigheden aan. Het is lastig om hier een goed compromis te vinden, maar soms moet je goed nadenken voor wie je het doet en wat de ander er uiteindelijk aan heeft. Je kunt je kinderen proberen te beschermen tegen de grote boze wereld en uiteindelijk is het gevolg dat ze zwak en afhankelijk blijven. Dat is voor sommige ouders die niet willen en kunnen loslaten ook prettig want dit geeft hun ego een goed gevoel dat ze nog nodig zijn. Maar soms zie je maar al te goed dat beschermend gedrag meer zegt over de kwetsbaarheid van de ouder dan dat van het kind. En uiteindelijk is het kind hier de dupe van en ontneemt de ouder het kind de mogelijkheid om zich los te maken en eigen leven te gaan leiden. Toch zien veel ouders zich als “goede ouder” wanneer ze zich (zogenaamd) onbaatzuchtig en super beschermend richting het kind opstellen.

Ook zie je dat terug op school en bijvoorbeeld sport, wanneer het kind zich maar enigszins tekort gedaan voelt staan de ouders al steen en been te klagen bij de leraren of leraressen of trainers. Of kinderen worden bij elke tegenslag getroost en in hun gelijk gesteld. Kinderen leren op deze wijze absoluut niet omgaan met tegenslagen of negatieve emoties, zelfs onrecht (wat we altijd tegenkomen en ook vaak moeten leren accepteren) en het resultaat is dat veel kinderen tegenwoordig al vrij jong in een depressie zitten en totaal niet om kunnen gaan met de roerige maatschappij en met tegenslagen. En dan voelen veel ouder zich geroepen om nog een extra duitje in het zakje te doen door het kind alsnog een slachtofferrol aan te meten. Het lijkt soms zelfs een beetje als Munchousen by proxy. Hierbij zal uiteindelijk de behoefte aan aandacht van het ego van de ouder(s) en het gevoel dat ze nog nodig zijn en dat ze zo goed voor kun kind zorgen, niet echt goed zijn voor het oplossen van de problemen die het kind heeft. Het is een soort olie op het vuur gooien in de hoop het te blussen.

Toch is loslaten en het kind ook een gecontroleerd laten vallen en leren omgaan met tegenslagen een deel van een goede opvoeding en zorgt het er voor dat kinderen opgroeien tot emotioneel sterke en zelfstandige volwassenen. En ja, dit is voor de ouders minder leuk, je moet loslaten, accepteren dat het kind zelfstandig zal worden en jou minder nodig zal hebben en dat is af en toe best moeilijk. Te veel beschermen is eigenlijk zwak maken en zwak houden. Het is goed om hier eens af en toe over na te denken en te proberen een goede balans te vinden. Belangrijk is het om ook het eigen gedrag en het eigen ego hierbij te betrekken en jezelf ook af te vragen, waarom doe ik dit? Is dit voor “mijn” behoeft of de behoefte die ik voor mijn kind bedacht heb als dekmantel van mijn eigen behoefte.

Daarnaast kreeg ik ook wat inzicht in mijzelf, het beschermende gedrag gaat ook naar mijzelf op. Door bijvoorbeeld heel hard te roepen dat ik genoeg heb van relaties, vlucht ik eigenlijk, ik sta mijzelf zogenaamd niet meer toe om weer gekwetst te worden maar uiteindelijk is het gewoon ontwijkend gedrag. En door dat ontwijkende gedrag hou ik mijn wereld rustig en veilig saai, maar ontzeg ik mijzelf ook een stuk plezier in het leven. Het is heel veilig om te zeggen dat je geen liefdespartner meer wilt maar het is uiteindelijk gewoon jezelf voor de gek houden. En soms moet je ook even doorzien dat je het opofferen voor je kind als dekmantel gebruikt om jezelf en anderen voor de gek te houden. Heel veilig en nobel maar klopt het wel? Ik heb geen moeite met alleen zijn maar weet ook al te goed hoe fijn en intiem het met zijn tweeën kan zijn. Langzaam opent zich weer een stukje en ik geloof dat dit goed is. Dat wil niet zeggen dat ik hals over kop weer hard van stapel ga lopen maar dat er wel weer een toegang is. Eerlijk naar jezelf zijn is soms ook heel moeilijk, ook hier spelen allerlei (zelf) beschermende processen mee. Al met al een zeer leerzame week die ik graag even wilde delen.

Tot schrijfs, Hein

Moeilijke mensen

11 jun 2015

Het was weer een leerzame week, ik heb ondertussen het nodige meegemaakt en de nodige levenservaring opgedaan maar toch blijf ik me verbazen hoe moeilijk en gecompliceerd sommige mensen het leven maken. Nou moet ik wel zeggen dat daar ook speciale opleidingen voor bestaan in de vorm van leerzame televisieprogramma’s als soaps en praatprogramma’s waar men goed kan leren hoe men het leven voor zichzelf en voor anderen extreem moeilijk kan maken. Normaal heb ik daar geen probleem mee en probeer ik te accepteren dat ieder mens “gebakken” is zoals hij of zij is, maar het wordt minder als mensen het niet genoeg vinden om het eigen leven moeilijk te maken maar het ook als een missie zien om mijn leven iets moeilijker te maken.

Ik weet als geen ander hoe eenvoudig het is om iets negatief uit te leggen of naar een negatieve kant te draaien, ik heb in mijn leven ruime ervaring gehad met mensen die daar bijna expert in waren. Zelfs op eieren lopen en alles wat je zegt, schrijft of doet eerst goed overdenken is geen oplossing, voor de geoefende mens is alles verkeerd uit te leggen. De enige oplossing die ik heb geleerd is om er (bijna) geen rekening meer mee te houden en gewoon te denken, dit is niet mijn probleem en ik ga het ook niet mijn probleem maken. Zolang ik van mijzelf maar weet dat ik eerlijk en integer ben mag een ander er van denken wat hij of zij wil. Maar soms is het moeilijk om je niet mee te laten trekken in de val van in verdediging gaan of het toch weer goed willen oplossen, dit kost alleen maar enorm veel negatieve energie en de mensen die zo “gebakken” zijn kun je toch niet veranderen.

Wanneer je wat levenservaring hebt dan snap je wel dat wanneer iemand anders kwaad spreekt, roddelt of (on)waarheden verteld over iemand die er op dat moment niet is, die persoon dat zeker ook over jou zal doen als jij er niet bent. Met mensen met dubbele agenda’s heb ik nog steeds na al die jaren problemen mee, het liefst ga ik ze uit de weg maar soms moet je er mee samenwerken in werk of privé. Het enige verweer dat ik heb is altijd met open vizier strijden en vooral niet mee te gaan in de dubbele agenda’s en te accepteren dat er nu eenmaal dingen zijn die je niet kunt veranderen. Wanneer twee mensen een machtsstrijd willen uitvechten moet je er vooral niet tussen gaan staan en het probleem neerleggen bij de veroorzaker. De Engelsen hebben daar een leuke spreuk voor waar ik nog geen goede Nederlandse variant voor gevonden heb: “Not My Circus, Not My Monkeys”.

Ik ben blij dat ik het boek “ik ben ok, jij bent een sukkel” gelezen heb over omdenken en ook de nodige boeken van wijze mensen die mij geleerd hebben om los te laten en te relativeren. Toch komt het mijn soms nog steeds over al de strijd tussen twee krachten en moet ik mijzelf telkens weer even in een rustmoment (noem het meditatie moment) even ontladen en opladen om alles weer in het juiste perspectief te zien. Ik wil het leven niet moeilijker maken dan het al is en gewoon genieten van het leven samen met de mensen die mij lief zijn. En soms moet ik weer even nadenken over mijn eigen spreuk: “Er zijn meer goede en integere mensen op deze wereld dan slechte, we vallen alleen minder op!”. En de kunst is om te accepteren dat er altijd moeilijke, oneerlijke en domme mensen zullen bestaan en jezelf te blijven overtuigen: “Not My Circus, Not My Monkeys”.

Tot schrijfs, Hein.

Wil je gelijk of geluk?

26 jun 2015

Een belangrijke vraag in het leven is “wil je gelijk of geluk”, het scheelt maar één letter maar het maakt een wereld van verschil. En mensen die zeggen “waarom niet allebei” hebben de boodschap totaal niet begrepen. Maar ook veel mensen die zeggen dat ze voor geluk gaan, doen meestal het tegenovergestelde. Niet voor niets gaan de meeste problemen binnen relaties over gelijk krijgen. Veel mensen willen zo graag de ander duidelijk maken dat hij of zij het niet helemaal goed ziet. In alle relaties die we hebben, of het nu werk of privé is, veel problemen komen voort uit het eigen gelijk en “als die ander nou maar…”

Een veel gehoorde klacht is dat de ander niet wil luisteren, maar vaak komt het er op neer dat de ander gewoon een eigen mening heeft en de eigen grenzen bewaakt. Veel mensen die in het patroon van gelijk willen hebben en de ander veranderen blijven zitten, zullen uiteindelijk in een scheiding terechtkomen, precies wat men niet wilde, maar ja, die ander wil maar niet luisteren. In een volgende relatie gebeurt dan precies hetzelfde en dan is de enige hand die men in eigen boezem steekt dat men zogenaamd telkens voor “verkeerde partners” kiest.

Er zijn ook mensen die soms bijna wanhopig proberen om hun mening of oplossing (hun gelijk) aan de man te brengen zonder dat iemand daar echt op zit te wachtten. Ook zie ik ze vaak in de slachtofferrol duiken in de vorm van, “ik doe zo mijn best maar ik krijg het maar niet van de grond” of ik moet nog een extra cursus communicatie techniek volgen want ik krijg de boodschap niet goed over. Dat blijkbaar bijna niemand zit te wachtten op hun “gelijk” en vaak hun eigen behoefte aan aandacht voor zichzelf willen ze niet accepteren.

Ik hoor nu al mensen denken, “maar Hein, doe jij niet precies hetzelfde met jouw site?”. Mea Culpa, ik ben een gewoon mens met hele gewone menselijke behoeftes en een behoefte aan aandacht en bevestiging is mij ook niet vreemd. Toch is dit niet mijn uitgangspunt, ik koester ook de pagina’s die maar een paar bezoekers per dag trekken en ik accepteer het ook dat soms mensen amper belangstelling hebben voor een deel van mijn schrijfwerk. Ik zie mijn site dan ook als bijna eenrichtingsverkeer (net als een krant). In plaats van het bekende “Cogito ergo sum” (ik denk, dus ik besta), gaat het bij mij meer om “ik schrijf, dus ik besta”.

Bij de meeste “gelijk of geluk” problemen gaat het helemaal niet over de ander maar over jezelf. Veel mensen die dit lezen zullen op de ”ja-maar” toer gaan, ja maar als de ander zich nooit aan zijn of haar afspraken houdt, of ja maar als de ander altijd maar met zijn of haar werk of hobby bezig is en nooit tijd voor mij heeft? Het grappige is dat mensen die in dit ja-maar ritme zitten niet in de gaten hebben dat het in al dit soort situaties nog steeds om hun eigen problemen gaat en niet om dat van de ander. Nog erger, de ander ziet het probleem vaak niet eens, wat men dan weer als gebrek van de ander ziet. Je wilt gewoon geen rekening met mijn gevoelens houden hoor ik dan voorbijkomen, of je respecteert mij totaal niet!

Ik las een leuk vergelijk dat ieder mens de wereld door zijn eigen patrijspoortje ziet. Daarbij zie je maar een deel van de werkelijkheid (voor zover er één werkelijkheid bestaat) omdat alles wat je waarneemt sterk vertekend is door alle ervaringen die je in je leven hebt opgedaan en waaraan je een bepaalde betekenis hebt gegeven. Anderen mensen (dus ook je partner) kijken door hun eigen patrijspoortje naar diezelfde werkelijkheid en zien hele andere dingen. Door te relativeren en je bewust te worden dat jouw werkelijkheid een andere is dan die van de ander, kun je leren om anders naar een situatie te kijken. En dan blijft de belangrijke vraag “wil je gelijk of wil je geluk?”.

Soms kan het heel goed helpen door eens na te denken wat er echt belangrijk is, wanneer je voorstelt dat je te horen krijgt je nog twee maanden te leven hebt. Ga je deze twee maanden hard werken, ga ja nog proberen je partner of mensen om je heen te veranderen of ga je proberen je te verzoenen met iedereen en de laatste dagen door te brengen in rust, liefde en harmonie met de mensen die je lief zijn. Ik denk dat de meeste mensen kiezen voor het laatste, maar waarom moet je daarmee wachtten tot je hoort dat je doodgaat. Zijn deze dingen niet de dingen die echt belangrijk zijn in het leven? Waarom zou je jezelf dan niet meer richten op de echt belangrijke dingen in het leven, ook als je niet de doodsboodschap hebt gehad? Wil je gelijk of geluk, in deze paar woorden zit een hele grote en belangrijk boodschap. Probeer hier eens weer aan te denken wanneer je jezelf weer eens voorbijloopt of druk maakt, probeer eens door andermans patrijspoortje te kijken en leer relativeren. Dan zal gelijk steeds minder belangrijk worden en geluk de overhand nemen.

Tot schrijfs, Hein


Remmen

25 sep 2015

Ik geloof oprecht dat het leven iets is wat je overkomt terwijl je andere plannen had. We zijn een klein onderdeel van een groter geheel hoewel we vaak denken dat het leven maakbaar is en dat we vrije wil hebben. Denk dan maar eens echt goed na in hoeverre je invloed hebt op alles wat er in je hoofd opborrelt aan ideeën en plannen. De meeste mensen die een goed idee hadden kregen dit spontaan en op een moment dat ze dat zelf niet verwachtten. En wie heeft er soms niet vreemde gedachten of dromen die we liever niet uitspreken. Gelukkig hebben we wel een rem in de vorm van ons bewustzijn, die ons behoed voor al te gevaarlijke dingen zoals zonder parachute uit een vliegtuig springen. (tenzij deze nog op de grond staat) In mijn hoofd komen heel veel ideeën op waarvan ik de leuke zo min mogelijk onderdruk. Maar ik ervaar ook soms de nodige remmen.

Sommige remmen zijn gebaseerd op oude ervaringen en die werpen allerlei beperkingen op die gebaseerd kunnen zijn op allerlei conclusies die je ooit getrokken hebt, die niet perse hoeven te kloppen maar je wel beperkingen opleggen. Ik heb vele jaren geleden in cognitieve therapie gemerkt hoe dit werkt en hoe bevrijdend het is als je dingen kunt loslaten of omdenken. Soms is het heel goed om je “remmen” eens te onderzoeken en eens te kijken of ze wel kloppen en of ze niet op verkeerde aannames gebaseerd zijn en soms kom je tot de conclusie dat de “rem” wel heel goed werk doet. De combinatie psychologie en spirituele verlichting is wonderbaarlijk leuk.

Als voorbeeld zit ik weer erg na te denken op mijn “rem” op lange afstand liefdesrelaties. Hier heb ik er in het verleden wel een paar van gehad dus heb ik er wel ervaring mee. Dingen als uren in de auto of ov zitten, alles moeten plannen en weinig spontaan dingen kunnen doen, ver van elkaar vandaan zitten als je de ander eigenlijk even nodig hebt en je beiden door je werk of kinderen wel erg gebonden bent aan je eigen je eigen woonplaats enz. Toch zijn er soms schitterende vrouwen die mij ook leuk vinden die meer dan een uur rijden (soms overdrijf ik ook drie kwartier al) bij mij vandaan wonen en dan zegt mijn “rem” met klem “niet aan beginnen!” met een heel rijtje (historische) bezwaren die me toch weer overtuigen. Maar ja, dat kan ook wel weer onderdeel zijn van het totale meesterplan van alles.

Maar ook de “rem” om bijvoorbeeld van baan te veranderen die veroorzaakt wordt door toch een beetje opzien tegen te veel verandering en onzekerheid, je zit in je comfortzone en zolang de voordelen nog opwegen tegen de nadelen blijf je zitten waar je zit. Wat is dan die “rem” en hoe reëel is deze moet je jezelf dan eens afvragen. Gisteren zag ik weer een film van iemand die het leven (vrij losbandig) gewoon op zich af liet komen en gewoon genoot van alles wat er was en wat er ook gebeurde, het was goed zoals het was, zelfs toen hij dood ging. Dan denk ik ook even opstandig aan “weg met de remmen” maar dat werkt bij mij niet zo lang. Het verantwoordelijkheidsgevoel en de controle over mijzelf hebben en het te veel nadenken over mogelijke consequenties zit er te diep ingebakken bij mij. Hier heb ik nog steeds wat te leren 🙂

Tot schrijfs, Hein.

Spirituele verlichting voor dummies

7 sep 2015

Dit is mijn eerste blog na de zomervakantie, mijn dochter en ik hebben een heerlijke vakantie gehad. Ook was deze vakantie weer leerzaam, het dagelijkse leven is ook leerzaam, maar in de vakantie periode is het allemaal iets intensiever omdat er ook allerlei dingen gebeuren die in het “normale” leven niet zo vaak gebeuren.

Ik heb in het leven geleerd om een oordeel uit te stellen en dingen eerst goed te relativeren. Ik heb helaas een mening over zeer dikke mensen, de meesten kunnen er namelijk wel wat aan doen en voor veel mensen is het een soort verwaarlozing van zichzelf (uit gemakzucht of ontevredenheid) en dit weet ik ook uit eigen ervaring. Op mijn vakantie heb ik de nodige verwaarlozing (en vreetpartijen) gezien, maar één dame die zo in de dertig was deed wel een extra duit in het zakje. Ze was echt dik, met de nodige vetrollen, een strak zomerjurkje aan en een duidelijk zichtbare string die erg diep striemde in de vetrollen. Dit was allemaal zeer duidelijk zichtbaar door het jurkje heen en als de dame zich vlak voor mij bukte om een kind op te pakken, was ik niet meer in staat mijn oordeel uit te stellen of dit weg te relativeren. En waar ik ook ging zitten, deze dame stond bijna elke avond in mijn blikveld. Het zal wel een hoger doel hebben dat ik dit moest zien. 🙂

Ik heb de nodige boeken gelezen over filosofie en spirituele verlichting en meestal zijn dit redelijk moeilijk te doorgronden boeken. Deze vakantie was er een tweedehands markt op de camping en ik was op zoek naar een tafel voor de voortent. Een van de kooplui was een wat oudere man, sigaret op de lip en hoedje op, die de hele tijd Hollandse liedjes aan het zingen was en schijnbaar zorgeloos rondliep en standaard grapjes maakte. Toen ik wat stripboeken (en later nog een tafel) bij hem kocht zei ik dat hij nogal vrolijk was waarop hij antwoorde: “Ach meneer, ut leve is een feesje, alleen mot je het zelf wel maken!”. Ik stond even versteld, deze man had zojuist een paar dikke boeken samengevat in één enkele zin en ik werd er een beetje blij van. Deze ene zin blijft nu plakken, ik ben blij dat ik deze man tegengekomen ben. Ook dit zal wel weer en hoger doel hebben. :-)

Ik ben na de vakantie weer druk begonnen met trainen en mijn lijf in conditie houden, met de beelden van de vakantie in gedachten word ik alleen maar fanatieker. Ik heb dit weekend ook mijn eerste tatoeage laten zetten en over twee weken volgt nummer twee. Geen opzichtige tribals maar weloverwogen niet zo zichtbare tatoeages met een symbolische betekenis. Ik wil dit al meer dan vijftien jaar en ik ben blij dat ik nu de stap genomen heb. Ik denk dat het ook gewoon nu op mijn pad kwam en dat de tijd er nu goed voor is.

Ondanks dat ik mijzelf soms wat opstandig voel en zou willen dat het leven meer maakbaar was, kan ik meestal aanvaarden dat dit niet zo is. Mijn moeder zei, zelfs in de jaren dat ze erg ziek was, “het komt zoals het komt en het is goed zo.” en dat is ook een grote levenswijsheid samengevat in een korte zin. Levenswijsheid hoeft niet altijd vanaf een hoog kansel te komen of met veel moeilijke woorden uit een dik boek, ook in eenvoudige zinnen van schijnbaar eenvoudige mensen, zit heel veel levenswijsheid. Wanneer ik weer eens mensen meemaak die bij het arrogante af zichzelf zo goed vinden omdat ze zo spiritueel verlicht zijn (echt ook hier bestaat hiërarchie en heel veel ego) dan denk ik aan de simpele mensen met hun simpele levenswijsheden en dan denk ik, “dit zijn eigenlijk de echte verlichte mensen!”.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Reminiscing

26 okt 2015

De Engelsen hebben een mooi woord “reminiscing” waar we in Nederland geen goed alternatief voor hebben. Het betekent zoiets als “mooie herinneringen ophalen” en het is me altijd bijgebleven door de mooie zin in het gelijknamige liedje van de Little River Band, “when we’re old we’ll go dancing in the dark, walking through the park and reminiscing.”. Hoewel mijn levensfilosofie is dat je altijd vooruit moet kijken naar je toekomst kan het soms ook fijn zijn om eens terug te denken aan mooie herinneringen uit het verleden. Natuurlijk zijn er ook minder leuke dingen gebeurd in je verleden maar wanneer je er van geleerd hebt en vergeven en vergeten hebt dan hoef je daar geen spijt van te hebben.

Een van de dingen die ik in dit leven geleerd heb is dat je het verleden achter je moet laten en niet je toekomst moet laten bederven. Wanneer je geen Boeddhist bent, heb je maar één leven en maar één kans om er iets moois van te maken waar je tevreden op terug kunt kijken wanneer je oud bent. Wanneer je leest waar de meest mensen spijt van hebben op hun sterfbed dan is dit dat ze de kansen en mogelijkheden die het leven hun gegeven heeft, niet benut hebben.

Als kind vond ik het Bijbelverhaal over de talenten erg mooi en mijn interpretatie was dat je bij je geboorte talenten meekrijgt en dat het juist een zonde is om deze talenten niet te gebruiken. Dat iets dan uiteindelijk niet lukt of dat je geen succes hebt is geen nederlaag, het nooit geprobeerd hebben is de echte nederlaag. In Nederland is een ondernemer die failliet gegaan is een slechte ondernemer en krijgt hij of zijn niet snel een tweede kans. In Amerika is het zo dat zelfs een aantal faillissementen niet aangerekend wordt en eigenlijk als een teken van doorzettingsvermogen en ervaring telt. En dit gaat voor veel dingen in het leven op, wanneer er iets mis gaat in je leven door oorzaak van jezelf of door anderen dan is dat een levensles en kun je daarna weer zonder spijt doorgaan en er nog wat van maken. Toch zijn er genoeg mensen die alle ervaringen in dit leven in een enorme rugzak meesjouwen de toekomst in.

Ik heb de (in mijn ogen) goede eigenschap om de vervelende dingen uit het verleden te vergeten en de mooie ervaringen en herinneringen te koesteren. Ik heb in mijn leven echt verschrikkelijke dingen meegemaakt maar deze dingen hebben me een les geleerd, ik heb ze daarna losgelaten en alleen op een positieve wijze mijn toekomst laten bepalen. Ik heb ze niet verdrongen (in een rugzakje gestopt) maar juist losgelaten. En mensen die mij soms verschrikkelijke dingen hebben aangedaan heb ik vergeven en soms zelfs opnieuw als vriend(in) of kennis in mijn leven toegelaten. Ik leef NU en wat geweest is dat is geweest en moet niet mijn toekomst op een negatieve wijze beïnvloeden. Ik concentreer me liever op een goede toekomst want daar ga ik de rest van mijn leven in doorbrengen.

Dit is een korte vertaling van een Engelstalige levensles: Het leven is te kort om met spijt op te staan, hou van de mensen die je goed behandelen en vergeet (vergeef) de mensen die dat niet doen en geloof dat alles een reden heeft. Wanneer je een kans krijgt neem het aan, wanneer het je leven veranderd, accepteer het. Het leven is niet altijd makkelijk maar zorg dat het aan het einde wel allemaal waard was. En dan kun je aan “reminiscing” gaan doen, mijmeren over al het goede dat je in het leven is toegekomen, de mooie ervaringen die je gehad hebt. Ook kun je dan met een glimlach naar alle minder goede herinneringen kijken die als levensles en dingen die geweest zijn geen pijn meer doen. Het leven is er om te leven, neem je kansen, accepteer missers, leer er van en zorg vooral dat je geen spijt hebt omdat je iets niet gedaan hebt.” En aangezien niets menselijk mij vreemd is moet ik mijzelf hier af en toe ook even aan herinneren.

Tot schrijfs, Hein Pragt.


Het leven is niet eerlijk

20 nov 2015

Ik merk zelf dat de laatste blogs die ik schreef wat afstandelijker waren en niet meer zo persoonlijk en ik heb mij voorgenomen om weer iets persoonlijker te schrijven. Deze week gaf weer een paar aanleidingen om dit te doen. Ik wil beginnen met het vertellen van belevenis uit mijn jeugd die erg bepalend was voor mijn karakter.

Bij mij op school zat een jongen die nogal verwend was omdat zijn vader enig aanzien had in het dorp waar ik woonde. Het resultaat was een joch dat soms een zeer irritante, bloed onder de nagels vandaan halende, klier was. Maar papa hield hem altijd de hand boven het hoofd. Ik was altijd extreem geweldloos en daarmee ook een gewild slachtoffer van pesterij van deze jongen, want Hein deed nooit iets terug. Tot een dag dat hij te ver ging en mij sloeg en ik eindelijk eens terugsloeg. Desondanks mepte hij me aardig in elkaar en toen ik thuis kwam vertelde ik dit verhaal verontwaardig aan mijn ouders. Echter die avond stond de vader van die jongen samen met zijn zoon bij ons in de zaak en eiste de man dat ik excuus moest maken aan zijn zoon en tot mijn verbazing gebood mijn vader dat ik mijn excuus moest aanbieden en vergoedde hij de kapotte jas. De jongen lachte me zelfs uit toen ik excuus maakte en toen ze weg waren was ik erg boos op mijn vader, die alleen maar zei: “dit is een van mijn best klanten, die kan ik niet kwijtraken”.

Ik voelde mij verraden door mijn eigen vader en ben huilend naar mijn boomhut gelopen en heb wel honderd keer geroepen: “dit is niet eerlijk!”. Later leerde ik dat het leven vaak “niet eerlijk” was en ik heb daar mee leren omgaan, hoewel het nog steeds kan steken. Een ding heb ik me altijd voorgenomen, ik doe er zelf niet aan mee. Ook heb ik me voorgenomen dat ik altijd eerlijk voor mijn kinderen zal opkomen en dat ze nooit hun excuses moet maken voor dingen waar ze geen schuld aan hebben. Mijn kinderen hebben allemaal iets van mijn rechtvaardigheidsgevoel geërfd en dat maakt het leven niet altijd makkelijker. Ik zal mijn kinderen niet de handen boven het hoofd houden wanneer ze iets fout gedaan hebben, maar wel als een leeuw voor ze vechten als ze onrecht aangedaan wordt. Desondanks probeer ik ze ook te leren dat het leven niet eerlijk is en probeer ze te leren wat ik geleerd heb om er toch mee om te kunnen gaan. En vervelende kinderen en ouders die vinden dat hun kind nooit iets fout doet zullen er helaas altijd zijn, het enige wat je kunt doen is je eigen kind de sociale vaardigheden leren om er zo goed als het kan mee om te gaan zonder zichzelf te verliezen. Romy vraagt soms, “is het niet moeilijk om papa te zijn?” en dan zeg ik meestal: “dat valt wel mee meisje, je leert het vanzelf”. Maar na vijf eigen kinderen en een paar extra zorgkinderen weet ik dat het soms best moeilijk is en een levenslang leerproces.

Gisteren zat ik in de trein die weer een paar uur vertraging had door een “aanrijding met persoon” en een meisje zat luidruchtig te klagen, “kunnen deze mensen dat niet gewoon ergens rustig in een bos doen, of thuis, dan hebben andere mensen er geen last van! Nu ben IK te laat!”. Dit raakt me altijd, ik weet dat ik geen oordeel moet hebben maar ik voel het wel. Een tijd geleden was de weg in Driebergen afgezet wegens een aanrijding met persoon en ik moest er wel langs lopen om naar mijn werk te komen. Na vertoon van mijn politiepas liet de collega me doorlopen met de boodschap om niet naar links te kijken. Natuurlijk doe je het wel en zag ik dat collega’s een paar hoopjes naast het spoor hadden afgedekt en ik wist dat dat delen van een menselijk lichaam waren. Wanneer je dan later hoort dat het een meisje van 17 jaar oud was dan breekt je hart even. Wat moet iemand bezield hebben en wat voor ellende is er aan vooraf gegaan om te kiezen om zo aan je einde te komen. Dan denk ik weer hoe ik zelf uitgeput zat te fietsen om iemand waarvan ik wist dat ze onderweg was naar het spoor te vinden en de emotie toen ik haar net op tijd vond en naar huis kon krijgen. Dit gaat er allemaal door mij heen bij een bericht van een aanrijding met persoon, anderen kunnen alleen maar luidruchtig aan hun eigen vertraging denken. Ik probeer het ook maar niet meer uit te leggen, het leven is vaak niet eerlijk.

Als klap op de vuurpijl bel ik deze ochtend een collega en na zes jaar ondertussen ook een vriend, waar hij bleef, want we hadden een afspraak. Met emotie in de stem vertelde hij dat hij net te horen had gekregen dat hij waarschijnlijk een ernstige vorm van kanker had en dat hij misschien niet erg lang meer te leven had. Woorden schoten me even te kort en ik realiseerde me dat mijn woorden ook niet zo belangrijk waren en zijn woorden wel. We hebben een lang gesprek gehad en toen ik de telefoon afsloot dacht ik weer “het leven is niet eerlijk!”. Hij is nog even eigenwijzer dan ik en samen hebben we de laatste zes jaar, tegen de stroom in, hele mooie en bruikbare dingen gemaakt. Ook hebben we lange gesprekken gehad over “het leven”, elkaar gesteund en samen ook erg veel gerelativeerd en gelachen. Dit soort belevenissen zetten het leven wel weer even in perspectief, waar ga je jezelf druk om maken, wat is echt belangrijk in je leven en wat zou je jezelf kwalijk nemen wanneer het doodvonnis voor jou morgen ook kwam.

Leef je leven en doe dat wat goed is, voor jou en de mensen die je lief hebt. Geniet van alles wat je WEL hebt en probeer oprecht te leven zonder spijt. Bescherm de mensen die je lief zijn, leer ze alles wat je kunt om toch om te kunnen gaan met de niet eerlijke wereld en laat ze uiteindelijk los. Leer ze dat het leven niet altijd eerlijk is maar dat je binnen de kring van mensen die je lief zijn en die je lief hebben wel eerlijkheid, solidariteit en steun kunt vinden. Straks ga ik Romy ophalen bij haar moeder en dan gaan we weer samen muziek maken en morgen ga ik als begeleider mee met een groepje scouts om speculaaspoppen te verkopen voor scouting. Na een week als deze tel ik weer elke dag mijn zegeningen en dan weet ik weer dat het goed is zoals het is. Carpe Diem, pluk de dag!

Tot schrijfs, Hein

Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).