Categorieën
Weblog

Alleenstaanden en feestdagen

Vandaag las ik een artikel over een onderzoek naar neerslachtigheid bij alleenstaanden tijdens de feestdagen en de uitkomst verraste mijn niet. Omdat men een vaste partner in het leven mist voelt 70 procent van de singles zich met de feestdagen oprecht eenzaam. Nog erger is het dat zeker 34 procent daar niet voor uit durft te komen, meestal uit angst voor negatieve reacties uit de omgeving. Zeker 50 procent van de singles hebben moeite met het zien van gelukkige koppels die samen plannen maken, samen hand in hand lopen en knuffelen of elkaar innig zoenen. Bijna de helft van de alleenstaanden blijkt zich in meer of mindere mate depressief te voelen tijdens de decembermaand. Ik besprak dit met een collega die zich het bovenstaande ook nog voor de geest kon halen, uit de tijd dat hij alleenstaande was.

Ik maak het zelf in december altijd heel gezellig in huis, ik zorg voor een fijne sfeer, koop cadeautjes voor de mensen die ik lief heb (en voor mijzelf) en ga dit jaar voor de derde jaar op een driedaagse stedentrip met mijn dochter van 10. Desondanks overvalt mij toch elke woensdagavond en donderdagavond, als ik alleen thuis kom in het donker, weer een heel vervelend leeg gevoel. En soms wrijft het leven het er nog even lekker in. De laatste maand had ik contact met vier dames die er nog leuk uitzagen en die een beetje bij mijn levensvisie in de buurt kwamen. Van drie kreeg ik na een paar berichten toch te horen dat ze me een hele leuke man vonden, maar dat ze toch een man zochten zonder inwonende kinderen, en één dame van 55 gaf aan dat ze toch voor een jongere man onder de vijftig ging. Allemaal prima, ik heb ook een wensenlijstje zoals: niet roken, geen extreem overgewicht, geen hond, niet extreem dominant, geen PVV aanhanger en nog een paar meer wensen, dus ik kan de dames hun wensenlijstje ook niet kwalijk nemen. Toch zijn iets teveel afwijzingen niet goed voor het gevoel (ego) en zeker niet in deze periode. Ik kan mij voorstellen dat mensen hier depressief van kunnen worden.

En in de regel dat 34 procent het niet toe durft te geven herken ik mij ook, ook ik krijg de nodige negatieve reacties wanneer ik aangeef dat ik echt wel op zoek ben naar een liefdespartner. Van “je klinkt wel erg wanhopig” waarmee je gelijk het stempel “zielenpoot” krijgt, tot de enorme dooddoener waar ik me uitermate aan stoor van “je moet eerst gelukkig met jezelf zijn”. Ik ken maar een paar mensen die echt een “happy single” zijn, de meeste mensen die ik ken met een beetje normaal gevoelsleven, vinden het leven met een liefdespartner toch leuker dan het leven alleen. Tenzij je misschien een rasechte autist bent. Maar het feit dat een derde van de singles dat niet durft te uiten, uit angst voor dit soort negatieve reacties is eigenlijk van de zotte en geeft ook een totaal verkeerd beeld aan andere alleenstaanden, die zichzelf dan nog minder normaal vinden.

Toen ik jonger was, viel het inderdaad minder tegen, ik was nooit lang alleen, maar ik merk zeker met de mensen boven de veertig en vijftig dat het steeds moeilijker is om een geschikte partner te vinden. Ik ben zelf al weer bijna drie jaar “zoekende” en heb de afgelopen jaren de nodige dates gehad. In deze tijd van het jaar ben ik soms wat moedeloos en soms ook een beetje opstandig. Na het lezen van het artikel weet ik in ieder geval dat ik niet de enige ben en dat veel alleenstaanden mijn gevoelens in deze maanden delen. Dit is in ieder geval een kleine geruststelling, maar het maakt de dagen alleen niet minder eenzaam. Ik ben echt niet doorlopend ongelukkig, het is ook een hele leuke tijd en ik geniet zeker van datgene wat ik wel heb, maar heel diep blijft het altijd een beetje knagen, zeker wanneer je andere mensen heel gelukkig samen ziet zijn. Dan denk ik toch maar weer aan de woorden die mijn helaas overleden moeder dan zei: “Hein, het komt zoals het komt!” en zo is het.

Tot schrijfs, Hein.

2 reacties op “Alleenstaanden en feestdagen”

Je bent op de goede weg toch? Er is niets ergs aan om toe te geven dat je op zoek bent naar een liefdespartner. Dat anderen jou een zielenpoot vinden, dat je dat uitspreekt, zijn je eigen gedachtes. Somber zijn mag, zolang je er niet in wegzakt. En dat is volgens mij bij jou niet het geval. Er zijn echt wel vrouwen voor wie een thuiswonend kind geen belemmering vormt. Succes!! En veel plezier op de stedentrip!

december maand is voor mij een nutteloze maand.waar alle sferen samen vallen..ik ben niet alleen.maar ik weet dat je alle sfeer zelf moet creeeren,ook al heb je een man met (nu) volwassen kinderen.Je moeder heeft gelijk.het is zoals het is,wil je het veranderen dan is alles weer zoals het is.Het mooie woord is voor mij Acceptatie.Ik ben nu 65 ,tot nu toe is mijn leven ook zonder religie goed verlopen,met de nodige ups and downs.Ik weet niet hoe mijn leven er uit zal zien,als mijn man het eerste gaat.We zijn behoorlijk mede door ons bedrijfje behoorlijk op ons eigen.We passen ons makkelijk aan als het moet,Maar weet ook dat je je het beste voelt zonder afhankelijk te zijn van al die tijdboeven en stoorzenders(mensen he)ben toch heel benieuwd hoe ik het redt in de toekomst met alleen mijzelf.Hein ,het komt zoals het komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *