Zelftherapie

Soms schrijf ik over algemene dingen die ik opmerk of meemaakt, een maatschappelijk onderwerp of misstand, soms ook over een wat meer persoonlijk onderwerp. Mijn hele site zit ook zo in elkaar, algemene gecontroleerde informatie met een persoonlijk tintje. Ik ben altijd erg open geweest en sommige mensen vinden dat vreemd en eng maar voor mij is dit mijn hele leven al zo geweest. Toch ben ik wel terughoudend als het om andere mensen gaat, zo zal ik niet snel dingen vertellen die andere mensen kunnen beschadigen. Ik stoor me dan ook een het feit dat veel mensen tegenwoordig via Internet hun wraak halen, bijvoorbeeld tegenover de ex partner. Ik probeer meestal vanuit mijzelf te schrijven en dermate algemeen dat het niet herleidbaar is naar één bepaald persoon. Want wanneer je schrijft over je eigen kwetsbaarheden en emotionele beschadigingen dan kan dit snel al aanval naar een ander worden gezien. En soms gebruiken mensen deze tactiek om zelf buiten schot te blijven en toch een tik uit te delen, dit wil ik echt voorkomen. Toch broed deze blog al een maand in mijn hoofd met de vraag hoe kan ik aangegeven dat ik best wel behoorlijk beschadigd uit relaties gekomen ben zonder een beschuldigende vinger?

Het laatste half jaar stond ik weer op twee datingsites en eigenlijk werd ik daar niet gelukkig van. Telkens als ik profielen las, vulde ik deze aan met mijn oude ervaringen en ik vond telkens wel een reden om het af te wijzen. Toch zette het me ook aan het denken, vooral over wat ik nu wilde en mijn visie op liefde en relaties. Ik had het zelf mooi in mijn profiel omschreven, wederkerigheid, eerlijkheid, vertrouwen, openheid, respect, steun, solidariteit, elkaar in de waarde laten, elkaar stimuleren en vooral liefde uiten zowel lichamelijk als emotioneel en samen genieten van het leven. Dit was ook de insteek die ik vele jaren geleden had, samen parttime werken, samen huishouden, samen voor de kinderen zorgen, genieten van het leven en elkaar. Helaas heb ik de tegenstelling van dit ideaal meerdere keren ervaren. Dit lag ook voor een groot deel aan de keuzes die ik uiteindelijk zelf maakte, en in mijn verlangen naar het ideaal ben ik mijzelf meerdere keren vergeten, tot het te laat was, grenzen ver overschreden waren en de liefde al ruimschoots over de houdbaarheidsdatum was.

Een maand geleden kwam op een zondagochtend alles ineens naar boven en op me af en rolde een film aan mij voorbij van 40 jaar relaties in mijn leven en vooral datgene wat er vaak mis was gegaan. Ik was even compleet depressief, boos, machteloos, alle emoties kwamen even voorbij. Ik was niet boos op mijn ex partners, ik was vooral boos op mijzelf. Hoe had ik dit telkens weer kunnen laten gebeuren, waarom koos ik hier toch telkens weer voor en waarom liet ik het altijd zo uit de hand lopen en waarom liet ik over mij heen lopen. Nadat ik alles een beetje op een rij gezet had en weggerelativeerd had las ik weer het artikel wat een paar jaar geleden in het AD stond over alleen wonen waar een interview met mij instond. Ik werd even weer met de neus op de feiten gedrukt, wat wil JIJ Hein.

Mijn liefdesidealen zijn nooit uitgekomen en ik ben bang dat ik nu de lat ook te hoog leg. Ik ben eigenlijk heel tevreden zo, ik ben heel vrij, ik ben meestal oprecht gelukkig, heb mijn leven goed op orde, waarom zou ik weer een relatie willen. Ik merk dat ik emotioneel terugtrek en dichtklap of in verzet ga wanneer ik maar een lichte vorm van één van de dingen die ik ooit meegemaakt heb weer tegenkom, ik ben inderdaad emotioneel beschadigd en ik ben bang dat de kans dat ik nog iemand tref die hiermee goed om kan gaan en het relatie ideaal wel kan verwezenlijken niet zomaar meer op mijn pad zal komen. En van toch maar tegen beter weten in blijven zoeken word ik ook niet gelukkig, eerder het omgekeerde.

Sinds ik me uitgeschreven heb op deze sites, gestopt ben met zoeken en mijn leven weer omarm zoals het is voel ik me weer stukken gelukkiger. Ik ben weer lekker aan het hobbyen, ik sport weer meer, (ben al 7 kilo afgevallen, niet voor een ander maar voor mijzelf). De regel uit een liedje uit mijn jonge jaren (Garden party) blijft wel in mijn hoofd zitten: “if you can’t please anybody, then you gotta please yourself!”. Dit probeer ik voorlopig maar even vast te houden, het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen had gemaakt en wanneer je het verzet kunt loslaten ben je ineens stukken gelukkiger. Ik moest dit even van mij afschrijven, voor wat het waard is, dit is mijn vorm van zelftherapie.

Tot schrijfs, Hein.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *