De collectie weblogs van Hein Pragt 2014

Op deze pagina staan alle weblogs die ik in het jaar 20214 geschreven heb en die de tand des tijds konden doorstaan. De weblogs op deze pagina beginnen ook aan het begin van het jaar en lopen door tot het einde van dat jaar. Ik wens u veel leesplezier, vriendelijke groet, Hein Pragt.

U wilt toch ook niet de enige sukkel zijn!

22 feb 2014

Deze titel zet u misschien aan om deze blog te gaan lezen, ik las deze zin deze week in een artikel in psychologie magazine en het zette me wel aan het denken. Ondanks dat één van levensnormen is dat ik probeer niet te oordelen of veroordelen moet ik wel zeggen dat bepaalde levensstijlen niet zo goed bij mijn levensovertuiging aansluiten. De laatste tijd valt het me op dat er zoveel mensen zijn die leuk, vlot, modern maar vooral assertief en zelfbewust zijn en die vooral een beetje de regels in hun eigen voordeel proberen uit te leggen. Pakken wat je pakken kunt want de ander doet het ook en ze willen toch geen sukkeltjes zijn en zeker niet naïef. Nee ze zijn moderne mensen die weten hoe de wereld in elkaar zit en zich de kaas niet van het brood laten eten. Sociaal zijn, de wereld verbeteren en niet altijd aan je eigen belangen denken dat is hun ogen blijkbaar voor sukkeltjes. Maar wanneer ik goed kijk naar deze mensen dan zie ik weinig echt gelukkig mensen.

Paul van Vliet had een mooi lied, “moet je hard zijn om te overleven” en de laatste zin was de mooie afsluiting: “dan zul je overleven, maar leven is dat niet!”. En dan denk ik ook gelijk aan het volgende: “wil je een pessimist zijn die altijd gelijk heeft, of een optimist die het ook wel eens mis heeft?”. Is het denken dat jouw gedrag enige invloed heeft op deze wereld echt zo naïef en is eerlijkheid en integriteit en niet pakken wat je pakken kunt iets voor sukkeltjes? Ik geloof dat niet, volgens mij zijn mensen die oprecht eerlijk en integer zijn en zich inzetten voor een betere wereld niet sukkeltjes maar juist sterke mensen. Net als in het dierenrijk waar mannetjesdieren zoals de pauw zich opzettelijk kwetsbaar maken met een enorme onhandige staart, maar daarmee eigenlijk aangeven dat ze zo sterk zijn dat ze zich deze kwetsbaarheid kunnen veroorloven.

Wanneer ik dan ga relativeren dan weet ik ook dat egoïstisch gedrag niet altijd voortkomt uit zelfzucht en hebzucht maar ook uit de angst om de enige sukkel te zijn. Eigenlijk zijn veel van de sterk assertieve mensen die zo goed weten hoe alles werkt juist bang, bang om eens kwetsbaar te zijn.

Nu ik weer aan het daten ben denk ik ook vaak na over welke mensen bij mij passen en dan weet ik dat dit geen afstandelijke, assertieve mensen zijn die weten hoe de wereld in elkaar zit en die zich vooral niet de kaas van het brood laten eten. Nee, de mensen die bij mij passen zijn de open en eerlijke, soms kwetsbare mensen die zich inzetten voor hun idealen en een betere wereld. Niet geheel ten koste van zichzelf maar met een goed evenwicht tussen kwetsbaar durven zijn en kracht. En ook wanneer men denkt dat ik soms een beetje naïef ben of een soms zelfs een sukkeltje, dan ben ik soms maar een Donquichot die tegen windmolens vecht. Ik geloof in integriteit, mijn idealen en mijn levensovertuiging, ook als ze eens niet in mijn eigen voordeel zijn en in mijn ogen is dat juist kracht.

Ik hou niet zo van mensen die anderen op een veilige afstand houden met afstandelijke vrolijkheid en leuk leuk leuk. Ik hou van mensen die open staan voor andere mensen, oprechte belangstelling tonen, die weten wat empathie is en ook hun vanuit kracht hun eigen kwetsbaarheid durven te tonen. Zonder jezelf kwetsbaar te durven maken kun je ook geen oprechte liefde ervaren. Ook tijdens het bedrijven van de liefde ben je, wanneer je er helemaal in op kunt gaan, even totaal kwetsbaar. Maar in een relatie waar mensen oprecht van elkaar houden kun je ook zo kwetsbaar zijn omdat daar namelijk ook het totale vertrouwen tegenover staat dat de ander daar geen misbruik van maakt. Dat is oprechte liefde.

En ook dit is weer neer te sabelen met het oordeel van naïviteiten. Laat mij dan maar af en toe naïef zijn, soms is dat ook heerlijk even niet denken aan alle ellende maar gewoon puur genieten van iets kleins, een knuffel van mijn kinderen, een mooie zonsondergang een goed gesprek. Ik ga voor de optimist die het af en toe ook eens mis heeft.

Tot schrijfs, Hein

The power of goodby

16 apr 2014

Het gaat momenteel goed, alles gaat zo zijn gangetje met het werk, huis en de kinderen. Aangezien hoge bloeddruk erfelijk is binnen onze familie was mijn extreme hoge bloeddruk van twee maanden geleden niet echt een verrassing. Ik had in de weken ervoor een paar migraineaanvallen gehad en de heftigheid hiervan was door de hoge bloeddruk ook te verklaren. Ik zal moeten accepteren dat ik ook ouder word. In overleg met de huisarts slik ik nu bètablokkers en na wat gewenning voel ik me nu prima. Ook de bloeddruk is omlaag en de lagere hartslag dwingt mij ook soms tot iets meer rust.

Ik ben druk bezig om apps te programmeren, ik heb er al een paar in de Google Android appstore staan en een paar in de Windows 8 appstore. Het is echt leuk om te doen en het is ook een leuke uitdaging. Romy verzint vaak spelletjes en ik maak ze dan, dit is voor mij een goede oefening. Ik ben ook nog steeds alleenstaande vader en vrijgezel en er is ook nog geen nieuwe liefde in zicht, alles moet zijn tijd hebben denk ik dan maar. Mijn moeder zei altijd, het komt zoals het komt. Ik vermaak me prima met de kinderen en de mensen om mij heen, hoewel dit stoer klinkt verlang is best wel weer naar een lief.

De reden dat ik een bekende song van Madonna als titel van deze blog gekozen heb is mijn ervaringen met relaties de laatste tijd. Sommige dingen die je ziet, hoort of leest kunnen de behoefte aan een relatie aardig de kop indrukken. Vorige week nog was is getuige van een stukje mishandeling van een man, hij liep gedwee achter zijn bijna commanderende vrouw aan met een winkelwagentje en kreeg de opdracht om iets te halen. Toen hij terugkwam vroeg ze waarom hij in vredesnaam dat pak genomen had waarop hij iets stamelde van “omdat ik deze lekker vind”. Zij commandeerde hem in het bijzijn van iedereen om het pak terug te brengen en een andere te halen en hij deed het als een geslagen hond. Even later hoorde ik haar weer omdat hij niet genoeg opschoot blijkbaar. Op zo’n moment denk ik, meneer denk een keer aan uzelf, zeg tegen uw vrouw, bekijk het maar, zo laat ik me niet meer behandelen en loop de winkel uit.

Ik hoor ook het verhaal aan van een vrouw die al meerdere jaren wacht op een man om voor haar te kiezen. Eerst was hij nog getrouwd waar hij over loog, toen hij eenmaal gescheiden was hield hij haar af met bindingsangst e.d. maar dook hij wel met andere vrouwen het bed in. Zij staat al een paar jaar klaar om hem telkens weer op te vangen en als het weer goed gaat laat hij haar weer vallen als een baksteen. Ze is nog steeds verliefd en praat alles wat krom is weer recht en blijft, na weer eens uitgehuild te zijn, maar weer hopen dat hij voor haar kiest. En dit verhaal heb ik helaas al meerdere keren van meerdere vrouwen moeten horen.

In beide gevallen denk ik aan de kracht om afscheid te nemen. Afscheid te nemen van manipulatie en mishandeling en te kiezen voor jezelf. Leren dat je het waard bent om niet zo behandeld te worden en er voor te kiezen om je vrij en los te maken van die ander. Na jaren gehoord te hebben “als het je niet bevalt dan sodemieter je maar op” het ook een keer doen. Ik weet uit ervaring dat het moeilijk kan zijn en dat er zoveel andere dingen mee kunnen spelen die je weerhouden om weg te gaan maar de keuze is wel de keuze voor je eigenwaarde.

Ooit zat ik tegenover een hele goede psychiater die mij de opdracht gaf een week na te denken over mijn eigen aandeel in alles waar ik mijzelf als slachtoffer zag. Ik was in eerste instantie boos, erg boos, ik was slachtoffer en had geen schuld aan alles. Later ontdekte ik dat ik mede verantwoordelijk was omdat ik het mijzelf allemaal had laten aandoen, ik had mijn grenzen laten verleggen en ik had mijn eigenwaarde zelf te grabbel gegooid door mee te gaan in alles. Dat was mijn aandeel en hierdoor was ik eigenlijk geen slachtoffer maar mede dader.

Dit inzicht heeft mij wel geleerd dat de kracht om afscheid te nemen (the power of goodby) moeilijk is maar soms wel de enige goede oplossing is wanneer de ander je fysiek of emotioneel mishandeld. Het is de kracht om voor jezelf te kiezen, jezelf waard genoeg vinden om niet mishandeld te willen worden, hoe moeilijk het op dat moment ook kan zijn. En ja, je loopt de kans om er even helemaal alleen voor te staan en er bestaat een kans dat je door een dal heen moet, maar aan het einde schijnt er licht. Dit inzicht probeer ik soms ook door te geven aan mensen die mij schrijven naar aanleiding van mijn site. Uiteindelijk zal “alles recht kom” zoals ze in Zuid-Afrika zeggen, maar de weg er naar toe kan soms moeilijk zijn en begint meestal met een duidelijke keuze voor jezelf.

Tot schrijfs, Hein Pragt


Ergernissen

15 mei 2014

Ik las net een leuk stuk over wat ergernissen over jezelf zeggen en eigenlijk ging het stuk dus over relativeren. Ik ben een heel optimistisch persoon en ik vind ergernissen eigenlijk helemaal niet vervelend, ze houden me alert en zetten me aan het denken over waarom ik me er aan erger. Vaak is in mijn ogen de ergernis terecht, ik word er niet boos of zwartgallig van, het zet me juist aan om er op een positieve wijze iets tegenover te zetten. En ik kan er altijd nog een leuk stukje over schrijven.

Een van mijn ergernissen gaat over het opplakken van labels met psychische stoornissen of gedragsstoornissen bij mensen. En dan bedoel ik niet door de deskundigen maar de labels die gewone mensen die iets in een populair weekblad hebben gelezen op andere mensen plakken. Dan komt er gelijk een andere eigenschap van mensen naar boven en dat is dat men als men eenmaal een label geplakt heeft, men dan alle andere eigenschappen die bij dit label horen ook op iemand proberen te plakken en gaan zoeken naar bevestiging. En dan is de conclusie snel getrokken, deze persoon is een narcist, een borderliner of een adhd’er. Autistische stoornissen zijn in alle varianten ook erg populair, en zo plakken we maar door, als zelfbenoemde experts.

Dan komt er nog een eigenschap van veel mensen om de hoek kijken, het zichzelf schoon praten en de eigen stoep schoonvegen. Wanneer een relatie niet lukt dan is dat in mijn ogen altijd een zaak van twee mensen. Maar al te vaak zal men het gekwetste ego sussen met de schuld compleet bij de ander leggen. Ik was goed, de ander was fout is dan de onderliggende boodschap met als vertaling “ik ben slachtoffer en de ander is de dader”. En wat daar natuurlijk heel goed bij past is een diagnose, de ander was borderline, de ander was narcist, de ander had ADHD. Met een beetje kennis over deze aandoeningen plakt men deze op de ex partner en zoekt voor alle aanvullende kenmerken een bevestiging zodat het heel aannemelijk zal worden dat de ander echt deze aandoening heeft. En dan is men zelf het onschuldige slachtoffer van de psychische aandoening of gedragsstoornis van de ex partner die dan de foute en gemene psychopaat is.

Ik ken mensen met gedragsstoornissen die een hele goede relatie hebben omdat hun partner sterk is en weet hoe zij of hij er mee om moet gaan. Een relatie is altijd het werk van twee mensen en wanneer een relatie niet werkt dan is dat ook het werk van twee mensen die niet goed bij elkaar passen. En ook als er minder leuke dingen gebeurd zijn, dan nog is de aanleiding dezelfde relatie van twee mensen. Ik heb een man gekend met zogenaamd losse handjes, die later een relatie kreeg met iemand waarbij hij het niet hoefde te flikken omdat hij dan net zoveel tikken terug kreeg. Ondanks dat deze mensen een relatie hadden die beide kanten op zeer explosief was, was er wel een status quo en was het een langdurige relatie omdat ze aan elkaar gewaagd waren. Deze man zocht dus uiteindelijk een vrouw die tegen hem opgewassen was.

Ik heb meerdere mensen gekend die een officiële stoornis hadden maar ook mensen die gewoon een paar erg slechte karaktereigenschappen hadden die zogenaamd niet geschikt waren voor een relatie. En toch heb ik veel van deze mensen later in een relatie gezien die goed functioneerde omdat de partner er goed mee om kon gaan. Een relatie is werk van twee mensen en we moeten eens ophouden met de schuld compleet bij een van beiden te leggen. Vaak wil de zogenaamde goede partner met manipuleren het gekwetste ego sussen en soms met “verdeel en heers” de familie, vrienden en kennissenkring naar zichzelf toe trekken. Het is dan zo gemakkelijk om de ander van een zelfbenoemde psychische stoornis te voorzien want dan is de ander automatisch de foute partner en kan men zichzelf als onschuldig slachtoffer neerzetten.

Dit werkt alleen als de omgeving er niet doorheen prikt, mijn boodschap aan veel mensen is, hou op met jammeren en ga weer verder met het leven. Probeer je eigen aandeel eens te zien en probeer dit de volgende keer beter te doen. Wanneer je niet bereidt bent om iets van je eigen fouten te leren, dan blokkeer je voor jezelf ook elke persoonlijke groei. En laat een diagnose gewoon aan de experts over.

Dit wilde ik even kwijt, de ergernis is als gewoonlijk alweer voorbij, net een wolkje dat even voorbij dreef.

Vriendelijke groet, Hein Pragt

Kinderen en idealen

27 jul 2014

Op mijn werk zijn we al bijna twee jaar in reorganisatie en dat zal ook nog wel een paar jaar duren. Veel veranderingen maar vooral ook veel onzekerheden en dat heeft best wel stress tot gevolg, niet alleen bij mijzelf maar ook bij de vele collega’s om mij heen. Dit is de vakantieperiode en dan is Romy de eerste drie weken bij Conny en kan ik dus een paar uur extra werken om wat extra verlof te krijgen. Deze week heb ik dus 40 uur gewerkt en heb ik (omdat iedereen op vakantie is) heel moeilijke dingen moeten oplossen wat behoorlijk wat stress veroorzaakte naast de andere stressfactoren op mijn werk. Het gevolg was dat ik donderdag ochtend een migraine aanval had die ik onderdrukt heb met sumatriptan en vrijdagavond dus ook knallende hoofdpijn had. Stress zoekt een lichamelijke uitweg en het is een waarschuwing dat je over je grenzen heengaat en zo zie ik het ook.

Gisterochtend heb ik Romy opgehaald voor het weekend en en had ik een lekker druk dagje met Romy en een vriendinnetje en wat andere kinderen uit de buurt. En een dag later is alle stress weg, het is wonderbaarlijk hoe ik ontspan door voor kinderen te zorgen en samen met kinderen wat te ondernemen. Het is grappig dat veel mensen juist gestrest raken door druk met de kinderen te zijn, bij mij is het juist andersom. Maar ik wijk wel in meer dingen af van de standaard en daar kijk ik echt niet meer van op en ben ik daar heel tevreden over.

Net toen ik even achter het huis zat dacht ik hier over na en bedacht ik me dat het ooit mijn ideaal was om beiden een parttime baan te hebben en ook beiden halve dagen voor de kinderen te zorgen. Toen ik 25 jaar was had ik dit als levensovertuiging en mijn toen toekomstige vrouw was het daar mee eens. Na de geboorte van mijn eerste zoon kwam ze op onze afspraak terug en wilde ze niet meer werken en moest ik uit verantwoordelijkheid voor mijn gezin in een fulltime baan (later zelfs twee) nemen. Gelukkig heb ik wel in de jaren daarna veel thuis kunnen werken maar dit is wel altijd tussen ons blijven staan en is nog vaak ter sprake, maar nooit meer goed gekomen.

Soms is de ironie van het leven dat er eerst een echtscheiding met co-ouderschap nodig is om de zorg- en werktaken eerlijk te verdelen. De afgelopen vijf jaar ben ik alleenstaande vader met de helft zorgtaken en heb ik mijn werk wat terug kunnen schroeven door in plaats van meer loon minder te gaan werken en zelfs wat salaris in te leveren. Ik ben niet rijk (ook niet arm gelukkig), moet wel op de centjes letten en rij ik in een auto van 600 euro maar ik ben wel ontzettend blij dat ik de tijd heb om de halve zorgtaak over mijn dochtertje op me te kunnen nemen. En deze week is weer een bewijs dat ik zo het beste functioneer. Dit is zoals ik graag wil leven, ik ben heel goed in mijn werk maar ben niet in de wieg gelegd als workaholic maar meer als sociaal wezen.

Vanmiddag ga ik lekker zwemmen met Romy en een vriendinnetje van Romy en ik heb nog veel leuke ideeën voor muziek, apps en artikelen die ik wil schrijven, ik verveel me zelden. Binnenkort ga ik lekker met de grote tent op vakantie en dan ben ik even helemaal in mijn element met improviseren en leuke dingen ondernemen met Romy en het bezoek wat wel weer zal komen. Dat huisje achteraf met een lief, een grote tuin, veel dieren en een groentetuin met veel aanloop van kinderen, kleinkinderen en vrienden is nog steeds een ideaal, ik weet niet of dat ooit nog van zal komen.

Wat ik wel heb geleerd is om te genieten van alles in het NU, kleine dingen waar ik nu van geniet, die pakken ze me niet meer af. De toekomst is, zeker in deze tijd, erg onzeker, dus het is de kunst om nu van dingen te genieten en nu dingen te doen die je graag wilt doen. Ik heb ooit iemand gekend die zijn hele leven een drukke baan had en altijd met werk en geld verdienen bezig was. Trots vertelde hij dan dat hij op zijn 55 zou kunnen stoppen met werken en een wereldreis zou gaan maken, kort na zijn 50e overleed hij aan een hartaanval. Later kan te laat zijn, dus als je idealen hebt dan is NU de tijd om ze waar te maken. Voor dit inzicht heb ik geen Eckhart Tolle nodig, hoewel zijn werk wel veel herkenning gaf. En idealen of levensovertuiging opofferen is ook een vorm van geestelijke zelfmoord heb ik geleerd. Nu even een eitje onder de kip vandaan halen en straks lekker zwemmen, dit is het NU.

Tot schrijfs, Hein



Cirkel van vertrouwen

1 aug 2014

In de film Meet the parents kwam de mooie term voor: “cirkel van vertrouwen”. Dit is de kleine groep mensen om je heen die je kunt vertrouwen en waar je een echte band mee hebt. Tegenwoordig hebben veel mensen een enorme cirkel van mensen om zich heen en maken ze uitbundig gebruik van zogenaamde sociale media om vooral misverstanden te en rare ideeën te verspreiden. Dit is ook niet zo moeilijk omdat het medium alleen tekst (en foto’s) ondersteund met een paar gebrekkige icoontjes om aan te geven of de beperkte tekst grappig of ironisch bedoeld is en wordt de send knop vaak veel te snel en zonder na te denken ingedrukt.

Er is nog iets wat mij blijft verbazen, hoeveel levenservaring ik ook heb, dat mensen telkens weer de grenzen weten te verleggen. Telkens als ik denk dat ik alles wel een keer gezien of meegemaakt heb, ontdek ik dat het toch nog weer anders kan. Wanneer je dan een keer een beetje kritisch bent dan hoor je vaak als antwoord dat “dat tegenwoordig toch moet kunnen!”. Niet alleen zijn normen en waarden lelijke woorden aan het worden, soms lijken zelf gezond verstand, eerlijkheid, eer, respect en zelfrespect te sneuvelen voor de “moet toch kunnen” mentaliteit. En ook hier werkt de sociale media weer heerlijk mee, vooral op Internet wekt men de indruk dat alles maar moet kunnen. Nu is het niet zo dat ik een saaie stijve hark ben, ik vind het soms ook leuk om grenzen te verkennen en soms verleggen en ik geloof ook in innovatie. Maar niet zonder na te denken en zeker niet ten koste van anderen. Scott Adams schreef ooit eens in een boek over de toekomst dat er drie basis fouten zijn in de mensheid die een mooie toekomst tegenwerken en dat zijn: “domheid”, “egoïsme” en “lust” en soms ben ik bang dat hij een beetje gelijk heeft.

Soms ben ik het ook wel eens zat om als zeur of iemand die moeilijk doet weggezet te worden wanneer ik probeer op te komen voor de belangen van de zwakkeren. Om nu eens geen mensen voor de schenen te schoppen zal ik een fictief voorbeeld geven. Een overheidsinstelling wil een nieuwe mooie ingang maken en laat een prachtig modern ontwerp maken. Er is één nadeel aan dit ontwerp, voor mensen in een rolstoel is het een onneembare barrière. Ik maak dus bezwaar een geef aan dat zeker een overheidsgebouw toegankelijk moet zijn voor iedereen. Men is boos omdat ik innovatie tegenwerk en ik word neergezet als een zeur. Iemand ontdekt dat de achterdeur wel toegankelijk is voor rolstoelen en men beslist dat er daarom een goed alternatief is en begint met de bouw. Ik vind het geen goed alternatief om mensen met een handicap tot tweederangs burgers te degraderen die via de achterdeur naar binnen moeten en blijf bezwaar maken. Het gevolg is dat een groep mensen die vinden dat “het gewoon moet kunnen” probeert om mensen die hen tegenwerken weg te pesten of weg te werken. Soms lijkt het wel of de “het moet toch kunnen” mensen met van alles maar weg kunnen komen en dat bijna niemand zich hier nog druk om maakt. Iedereen die nog wel een beetje eer en geweten en gezond verstand heeft is een lastige zeur.

Hoe moedeloos ik af en toe ook word van deze “moderne” ontwikkelingen en “dat moet toch kunnen” mentaliteit, ik vertik het om mijn eer en geweten te verkwanselen voor gemakzucht. Het enige wat ik uiteindelijk kan doen is mijn “kringetje van vertrouwen” weer iets kleiner en hechter maken. Wat daarbij in ieder geval kan helpen is de virtuele wereld te beperken, ik wil ook niet meer weten wat de “moet toch allemaal maar kunnen” mensen doen. Bovendien wordt de beknopte snelle (vaak onnadenkende) schriftelijk communicatie via SMS, whatsapp en facebookberichtjes alleen maar al te vaak verkeerd opgevat en voor je het weet zit je in een (vaak zinloze) discussie over iets wat je helemaal niet zo bedoelde.

Terug naar de basis wil ik, terug naar die kleine cirkel van vertrouwen met echte communicatie van praten maar ook luisteren en belangstelling voor elkaar tonen. Terug naar echte gesprekken met echte mensen aan de keukentafel of achter het huis, en gebruik van sociale media voor alleen het hoognodige zoals het geven van mijn adres of telefoonnummer. :-) Het lijkt me de moeite waard om dit eens serieus aan te pakken.

Tot schrijfs Hein.

Vakantie Eiland van Maurik

28 aug 2014

Vandaag zijn we thuisgekomen van een werkelijk fantastische vakantie op het Eiland van Maurik. Drie weken geleden trokken Romy en ik er op uit met de auto volgeladen met tent en alle spullen die we nodig zouden hebben voor drie weken. We hadden geen geluk de eerste dag, op het moment dat ik de tent wilde opzetten begon het te regenen. Gelukkig kon Romy bij de buren in de caravan schuilen en hielpen ze mij even mee om snel de tent op te zetten. Altijd weer dat stukje hulpvaardigheid op de camping. Na een uurtje stond alles en waren de luchtbedden opgepompt en kon de vakantie beginnen.

De eerste week was heerlijk, lekker elke ochtend verse broodjes halen en om tien uur begon het knutselen al. Er zat een geweldig animatie team van Cosmo en er was bijna altijd wat te doen voor Romy. En ik ging lekker mee om even te helpen of lekker wat te lezen. In de hal konden Romy en ik samen tafeltennis spelen en er waren veel speeltuintjes en klimtorens, springkussens e.d. en natuurlijk veel kinderen. Romy maakt heel snel kennis dus na een paar dagen kenden al veel kinderen Romy en stond er regelmatig weer iemand bij de tent naar Romy te vragen. Elke avond zaten we samen in avontura spelletjes te doen en er werd ook nog een paar keer een voorstelling door de kinderen georganiseerd. En natuurlijk de klimwand waar Romy helemaal weg van was!

We hadden wel wat regen af en toe maar daar trokken we ons niets van aan, wij zaten lekker droog in de tent. Het laatste weekend kwam ook nog Floor logeren en dat was ook super gezellig, we hebben samen heel veel lol gehad. De laatste week was wat minder druk maar dat was ook leuk omdat het animatie team nu heel veel aandacht voor de paar kinderen die er waren had. Toen we weggingen was er bijna een emotioneel afscheid van Romy en ik stond er verbaast over dat het leek of iedereen Romy kende.

De laatste avond zouden we gaan banaanvaren, nou ja bankvaren is het maar wel super spannend. Helaas was de boot stuk en konden we de dag erna nog een keer inhalen, voordat we vertrokken. Samen met Romy zat ik op het kussen dat door een zware motorboot met hoge snelheid met bochten over het meer getrokken werd. Soms vlogen we in het boegwater wel een halve meter de lucht in en zeilden we over het water. Romy zat te gillen en vond het super spannend en helemaal geweldig. Het kussen naast ons ging nog om maar dat was omdat de meiden daarin wat capriolen uithaalden. Achteraf vond ze dat het hoogtepunt van de vakantie en wil ze volgend jaar weer naar Eiland van Maurik.

Ik heb drie heerlijke weken genoten van wonen in een tent, eten koken op een eenpits gasstel en slapen in een tent met het zachte ruisen van de regen op je dak. Ik hou, net als Romy, erg veel van kamperen en we gaan dit zeker nog vaker doen.

Mijn jongste zoon Raoul heeft tijdens onze vakantie op het huis en de dieren gepast, samen met een paar vrienden. Ze hebben hier dus hun vakantie gehad en naar ik begrepen hen best wat lol gehad. Ik moet zeggen dat ze het huis in vrij nette staat achtergelaten hebben :-) ook dit is voor mij voor herhaling vatbaar.

Vriendelijke groet, Hein Pragt

Relatieverleden

4 okt 2014

Een paar jaar geleden zat ik eens op een terrasje en achter mij had een stel gescheiden mensen net de eerste date. Ik moest oppassen om niet te lachen omdat eerst zij haar hele ellende verhalen van haar ex partners vertelde en hij er nog een schepje bovenop deed met ellende verhalen van zijn vorige relaties. Het grappige was wel het wederzijdse begrip als een soort van lotgenoten. Het enige wat ik dacht was hoe moet dit ooit een solide relatie worden als beide partners nog zo bezig zijn met hun vorige relaties.

Met alle kennis en ervaring die ik nu heb kan ik zeggen dat mislukte relaties niet bestaan, een relatie is een dynamiek tussen twee mensen en wanneer dat niet werkt dan is er geen goed of slecht. Veel mensen hebben de neiging om als evaluatie van de relatie alle fouten bij de ander te zoeken en een minimaal gedeelte bij zichzelf. Dat is precies het ego wat zichzelf wil hooghouden en zo helaas niets leert van het verleden. En zonder te kijken wat er nou goed ging in de dynamiek van de relatie en wat er minder goed ging in de dynamiek tussen twee mensen in de relatie, stappen ze zo weer in de volgende relatie. Toch is het belangrijk om zonder te oordelen en veroordelen een relatie die niet meer werkt eens rustig te evalueren en te relativeren.

Natuurlijk mag het gekwetste ego even boos zijn als de ander minder leuke dingen heeft gedaan, maar uiteindelijk zijn twee mensen verantwoordelijk voor een relatie en wat er ook gebeurd is, meestal is het een samenspel van twee mensen die uiteindelijk toch niet zo goed bij elkaar passen. En kun je iemand kwalijk nemen dat hij of zij niet meer van je houd, liefde kun je toch niet dwingen of jezelf opleggen. In mijn ogen is het belangrijk om een relatie af te sluiten en vrede te hebben met alles wat er binnen de relatie is voorgevallen. Ooit was je zo verliefd op die ander dat je alles wilde delen en je vaak het intiemste ook gedeeld hebt. Soms zijn er prachtige kinderen ontstaan uit een relatie en ben je samen ouders. Een wijze Surinaamse man zei ooit eens: “Verstandige mensen zorgen voor een goed nahuwelijk” en dit waren echt wijze woorden. En nahuwelijk mag hier dan ook een na-relatie zijn. Geef je gekwetste ego een lesje in relativeren en sluit vrede met jezelf en je relatieverleden.

In een grappig filmpje wat ik ooit eens zag over ex partners zag je twee mensen in bed liggen praten met elkaar en aan weerszijde lagen er een rij ex partners, ouders, familie en vrienden in bed die zich er allemaal mee bemoeiden. Dit was een goede visuele weergave van hoe dingen in ons hoofd werken. Elk woord dat we horen en elk beeld dat we zien zal gekleurd worden door al onze vroegere ervaringen en zo een bepaalde lading krijgen of een bepaald gevoel naar boven brengen. Dit doen we niet bewust, zo zijn onze hersenen nou eenmaal gemaakt.

Ervaringen die goed verwerkt zijn en die geen oud zeer meer oproepen, die op een juiste wijze gerelativeerd zijn, zullen geen heftige emoties of gevoelens meer veroorzaken. Maar wanneer dingen niet goed afgesloten zijn kunnen ze veel oude emoties losmaken en zo elke nieuwe situatie beïnvloeden. Daarom is het belangrijk om dingen goed af te sluiten en te vergeven en te vergeten. Het maakt het leven voor uzelf maar ook voor de nieuwe partner zo veel prettiger als beiden niet de vorige relaties meenemen in de nieuwe relatie. Een nieuwe relatie moet een nieuwe dynamiek zijn, niet gebaseerd op eerdere ervaringen. En ook ik laat me soms nog wel eens verleiden tot gesprekken over mijn relatieverleden maar meestal kom ik er op tijd achter en weet ik de valkuil te ontwijken.

Ik was even aan het tellen hoeveel relaties ik gehad heb sinds mijn twintigste, de kortstondige relaties voor mijn twintigste tel ik even niet mee. Dan kom ik op negen, als vergelijk, 28% heeft één partner, 23% heeft twee tot vier partners, 13% heeft vijf tot negen partners en 10% heeft meer dan negen partners gehad. Partners in dit onderzoek waren bed partners, dus dat kunnen ook zeer kortstondige relaties geweest zijn. We zeulen als gemiddelde Nederlander dus wat relatieverleden met ons mee, toch wel iets om over na te denken volgens mij.

Natuurlijk gaat dit niet alleen op voor relaties, ook werk, vriendschap en familie kennen dezelfde dynamiek. De kunst is om goed af te sluiten, te relativeren en met een goed gevoel door te gaan als een iets wijzer, meer ervaren en sterker mens. Hoewel ik ook wel eens heel boos ben geweest op mijn ex partners, heb ik leren relativeren en kan ik nu over het algemeen zonder vervelende gevoelens terugkijken op mijn ex relaties, die me wijzer en meer ervaren gemaakt hebben en me ook hele mooie dingen opgeleverd hebben zoals schitterende ervaringen en prachtige kinderen.

Tot schrijfs, Hein


Levensjeuk

1 nov 2014

De titel van deze blog is naar aanleiding van een titel van een favoriet boekje met de titel “Levensjeuk En Ander Psychisch Eczeem” van Jeffrey Wijnberg, Nederlands bekendste provocatieve psycholoog. Veel van de dingen die hij in dit boekje beschrijft zijn heel herkenbaar en ik kom ze vaak tegen in mijn leven. Afgelopen weken waren roerig te noemen, druk en psychisch sterk belastend. Ondanks dat dingen wel goed binnenkomen, blijf ik er redelijk goed onder functioneren en blijft mijn humeur prima. De meeste mensen zouden het ook niet merken, dit is iets wat ik ook door levenservaring geleerd heb, toch maakt de bovenkamer in mijn hoofd wel overuren.

De laatste weken tonen wel de ironie van het leven weer aan, de ene mens is ernstig ziek en vecht voor zijn leven en wil er alles aan doen om nog wat langer te mogen leven en een ander wil in goede lichamelijke gezondheid eigenlijk niet meer leven. Dit komt wel even hard binnen en toont ook aan dat het leven iets is wat je overkomt terwijl je andere plannen had gemaakt. De laatste weken, maar zelfs het afgelopen jaar heb ik veel mensen in mijn omgeving gehad die onverwachts hun levensplannen moesten bijstellen door onverwachte (lichamelijke) problemen of ongelukken. Je kunt het gewoon naïef negeren en denken dat dit jou niet zal overkomen, of je kunt je meer en meer realiseren dat je in het NU moet leven en van alles NU moet genieten. Dat was dan ook een goede reden om afgelopen zondag samen met mijn dochter Romy naar de sauna te gaan en een dagje heerlijk te genieten.

Ieder mens heeft zo zijn eigen pijnpunten in het leven en een van mijn pijnpunten is toch wel de liefde. Afgelopen zondag zat ik samen met Romy weer te genieten van een kopje verse muntthee op de bank rond de open haard in de sauna. Naast ons en tegenover ons zaten stellen van mijn leeftijd, die lekker tegen elkaar aan hingen, gezellig zaten te praten en te lachen naar elkaar en duidelijk samen genoten. Op zo’n moment voel ik mijn pijnpunt weer even boven komen, dit is wat ik mijn hele leven gezocht heb, een beste vriendin en liefste minnares als liefdespartner. Helaas is liefde niet altijd zo passievol, onbaatzuchtig, wederkerig en gelijkwaardig.

Het lezen van eisenpakketten op datingsites maakt het beeld helaas niet veel rooskleuriger en geeft wel duidelijk aan dat veel mensen redelijk berekenend met de liefde omgaan. Ik kan me daar niet meer zo over opwinden. Wanneer iemand een partner zoekt om de verre reizen die ze graag wil maken te bekostigen of een veel jongere partner zoekt omdat ze er nu eenmaal nog goed uitziet of een rijtje materiële eisen (en vooral geen inwonende kinderen) beschrijft dan denk ik alleen dat ik toch niet bij zo iemand zou passen. Voor mij is liefde en verliefdheid iets wat onverklaarbaar is en niet iets wat berekenend en voorspelbaar is. Onderzoek heeft uitgewezen dat mensen binnen drie seconden nadat ze iemand gezien en gehoord hebben kunnen bepalen of die persoon een ware liefde is. Natuurlijk speelt realiteit en het hoofd ook mee, zeker als je wat ouder bent en wat meer levenservaringen hebt, maar de basis moet uit het hart komen.

De zoektocht gaat gewoon door, ik heb een gelukkig leven maar het verlangen blijft er wel. Ik tel ook vaak mijn zegeningen die ik meer dan genoeg heb en dan voel ik me oprecht gelukkig. En het helpen en steunen van andere mensen die wat minder geluk hebben geeft je wel weer het besef dat je heel blij moet zijn met alles wat je wel gegeven is in dit leven.

Tot schrijfs, Hein.

Herinneringen aan liefdespartners

2 dec 2014

Ooit las ik een leuke spreuk die zei, “de beste wijze om gelukkig te worden is alles wat je ongelukkig maakt uit je leven te verbannen!”. Hier denk ik soms weer aan als ik ineens terugdenk aan mooie leuke herinnering. Dit is een mooie eigenschap van mijzelf waar ik ook wel blij mee ben, ik vergeet vaak de minder leuke dingen en denk vaker aan de leuke dingen die me overkomen zijn in dit leven.

De laatste tijd denk ik wel eens terug aan alle liefdespartners die ik gehad heb in mijn leven, ook die hebben grote hoogtepunten gegeven maar soms ook zeer grote dieptepunten. Toch denk ik meestal weer aan de hoogtepunten en het verlangen naar verlangen. Het is fijn om zo terug te kunnen kijken, het was niet voor niets, ook al is het tot een einde gekomen, het was ook eens heel fijn, intiem, spannend en mooi. Iedere liefdespartner was op haar eigen wijze bijzonder en was op dat moment precies wat ik nodig had en waarschijnlijk omgekeerd ook.

Wanneer ik mensen zie die na jaren nog afgeven op hun ex geliefden dan denk ik soms, ooit was je zo verliefd op iemand dat deze persoon de hele wereld voor je was. Ooit was je hemels gelukkig samen met iemand, is het dan zo moeilijk om deze herinneringen te koesteren en toe te staan de slechte herinneringen te overschaduwen? Of zit daar soms een gekwetst ego in de weg?

Ik geloof stellig dat er niet één enkele ware bestaat maar dat er meerdere ware liefdespartners zijn op deze wereld. Sommige mensen hebben het geluk dat ze samen met hun liefdespartner hun hele leven lang gelukkig kunnen zijn, sommige mensen hebben net als ik meerdere liefdesrelaties na elkaar. Sommige mensen hebben zelfs meerdere liefdesrelaties naast elkaar die elk een deel van de behoefte vervullen. Ook hier heb ik geen (voor)oordeel meer over. Wanneer je jezelf overgeeft aan de gedachte dat alles in dit leven gebeurt met een reden dan heeft ook elke liefde en geliefde een reden.

En ook al heb ik nu even geen liefdespartner, ik heb wel veel liefde om mij heen en een schat aan herinneringen om soms even op terug te kijken en te mijmeren. Mooie herinneringen die de minder mooie herinneringen al lang overschaduwd hebben.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Participatiesamenleving?

21 dec 2014

Iedereen weet ondertussen dat ik me mateloos stoor aan het opblazen van allerlei vrij normale levensproblemen tot proporties die “behandeld” moeten worden. Wanneer een mens niet tot de eenheidsworst behoort dan moet daar met “professionele begeleiding” iets aan gedaan worden. En de zelfhulp zzp’ers in de geestelijke hulpverlening vliegen als paddenstoelen uit de grond. Iedereen die momenteel door de bezuinigingen ontslagen wordt begint vaak uit noodzaak maar voor zichzelf. Het aanbod aan coaching, trainingen en zelfhulp is enorm groot en het zijn heel vaak zzp’ers die een praktijk aan huis hebben. Bij deze gedachte kreeg ik de volgende scene voor de geest.

Wat triest mevrouw, dat uw man na 50 jaar gelukkig huwelijk overleden is, maar er is professionele zorg voor u hoor. Ik ben rouwbegeleider, u kunt een paar keer per week met mij praten over uw verlies en wanneer u na een paar maanden (wat een voorgeschreven tijd is in DSM) nog niet over uw verlies heen bent kan ik u ook doorverwijzen naar andere hulpverlening. Dit alles kost u slechts 75 euro per sessie van een uur. Wat zegt u, uw buren hebben ook al aangeboden om eens onder een kop koffie met u te praten en de buurman staat ook voor u klaar om u te helpen. Maar dat is toch je reinste broodroof, dit zou verboden moeten worden. Wij als professionele rouwbegeleiders weten wel wat het beste voor u (en onze portemonnee) is. Broodroof is het die participatiesamenleving….

En zo is er ondertussen voor bijna alles wat vrij normaal is (was) en wat mensen vroeger onderling goed konden oplossen, zogenaamde professionele hulp beschikbaar. En wanneer er geen problemen zijn dan zijn er altijd wel wat te vinden. Zo ken ik een verhaal van een meisje dat voor een klein probleem ging praten met een hulpverlener. Dit probleem hadden ze in een paar sessie opgelost maar er waren meer sessie gepland dus werd er naar een “aanvullend” probleem gezocht. Het meisje vond dat er eigenlijk geen problemen meer waren maar na lang aandringen en doorvragen van de hulpverlener gaf ze toe dat ze soms te snel boos werd. Toen kon de behandeling doorgaan op “omgaan met agressie en boosheid”. Maar toen het meisje zag wat er ineens allemaal bijgehaald werd, had ze spijt dat ze er over begonnen was, want het probleempje werd tot grote propertjes opgeblazen. Toen ze aangaf dat het zo erg niet was, zat ze zogenaamd in een ontkenningsfase. Er is geen ontkomen meer aan als je eenmaal in de molen zit.

En zo houden we de financiële motor van de psychisch sociale hulpverlening in stand. En wanneer mensen een eigenlijk heel normaal sociaal vangnet hebben zoals het vroeger in de “normale” wereld ging dan is dat eigenlijk broodroof van de zorgaanbieders die allemaal roepen dat zij “betere zorg” kunnen bieden omdat ze er voor geleerd hebben of ervaringsdeskundige zijn. Laten we vooral dingen niet uit het verband trekken, wanneer iemand meer dan een jaar rouwt om het verlies van een geliefde of kind dan is dat menselijk gezien volkomen normaal. Vanuit de hulpverlening tegenwoordig niet meer want dan mag je maximaal drie maanden rouwen anders heb je last van een rouwsyndroom. We zijn elkaar collectief gek aan het maken en gek aan het verklaren, met allerlei syndromen en stoornissen met klinkende namen en passende medicatie en therapie. En dat alles moet geld in het laatje brengen want de kachel van de zorgaanbieders moet ook blijven branden.

Laten we minder zorgen over elkaar maken en meer voor elkaar zorgen is mijn mening, niet (als zelfbenoemde deskundige) problemen signaleren en afschuiven naar professionele zorg of anderen maar gewoon weer om en voor elkaar zorgen en voor iemand klaar staan met raad én daad. Samen voor elkaar, onze ouderen en onze kinderen verzorgen en niet labels plakken en in de zorgsector onderbrengen. Ik sprak hier ooit eens over met een psycholoog die de volgende beproefde methode hanteerde wanneer een cliënt zich enorm druk maakte over een misstand buiten hem of haar om. Dan ging hij er helemaal in mee en liet hij de cliënt helemaal losgaan om na een kwartier ineens met de oplossing te komen, wat gaat U er aan doen, waarna hij met een plan kwam waarbij de cliënt zich zou gaan inzetten om het probleem de wereld uit te helpen. De meeste cliënten waren dan ineens in staat om te relativeren :-)

We moeten ophouden om te klagen en te oordelen over misstanden buiten ons om of zelf de handen uit de mouwen steken binnen onze eigen kring. En dan niet door anderen (of hulpverlening) voor het karretje te spannen maar er zelf tijd en energie in steken. Niet als iemand die alleen signaleert of klaagt maar iemand die zich zelf inzet. Ik wil afsluiten met de volgende wijze spreuk: wanneer iedereen één ander mens gelukkig zou maken bestond de wereld uit gelukkig mensen. Ondanks dat ik de participatiesamenleving als bezuinigingsmaatregel veroordeel denk ik dat het principe gewoon goed is (en was). Niet zorgen maken voor elkaar maar om elkaar.

Tot schrijfs, Hein

Last update: 18-08-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).