Tag archieven: skinnydip

Mijmeren

skinnydip

Mijmeren is eigenlijk wel een leuk woord, ik interpreteer het als met plezier terugdenken aan vroegere ervaringen. Ik vind dat heerlijk om te doen, soms in de avond op de bank met een muziekje uit mijn jonge jaren op, of in de ochtend op een koude dag nog even omdraaien in bed en lekker liggen mijmeren. Om eerlijk te zijn vind ik de huidige wereld weer wat hard en zakelijk geworden en met de cancel cultuur word je gelijk afgestraft voor (in andermans ogen) iets te vrijpostig of niet zo gangbaar gedrag. Ook zijn er weer veel ongeschreven regels en we worden zo gevoelig dat we er telkens maar weer nieuwe regeltjes bij verzinnen. Zeker als je een beetje autistisch bent als ik dan kun je niet zo goed omgaan met ongeschreven regels.

In het dorp waar ik opgroeide stond alles strak van ongeschreven regels maar ook met de geschreven regels zei men vaak het ene en deed men het andere. Als kind vond ik dat erg verwarrend en ik vond het ook heel beklemmend. Als late puber sprak mij juist de hippie cultuur aan, weg met ongemakkelijke regels, vrijheid en individu stonden bovenaan en alles moest en mocht anders en opnieuw ontdekt worden. Ik ging op mijzelf wonen en wilde alles ontdekken, de wereld stond open en ik had ook alle kansen. Ik speelde in een band, woonde op mijzelf, kon gaan en staan en doen en laten wat ik wilde. En dat heb ik ook gedaan, met alle klappen die daarbij horen, soms zelfs letterlijk.

Maar als ik “The river” hoor van Bruce Springsteen dan denk ik weer aan de zomeravonden in Emmen in mijn stamcafé, een groep jongens en meiden en eentje zei: “zullen we gaan zwemmen bij de gebroken cirkel?”. Na wat overleg met mensen die een auto hadden propten we ons met zijn zevenen in een auto en met een paar auto’s reden we naar de gebroken cirkel. Kleren uit en allemaal in ons blootje het water in, lachen en plezier maken en na een uurtje weer aankleden en terug naar het café. Aan dit soort onbevangen spontane acties denk ik met veel plezier terug, dit mis is soms wel.

Tegenwoordig hebben we weer zoveel regeltjes, moet je overal eerst toestemming voor vragen en moet iedereen blijkbaar hard en assertief zijn om te kunnen overleven. Ik mis de baldadigheid, de onbevangen spontane acties en de vrijheid om ook eens een fout te kunnen maken zonder compleet afgebrand te worden wel. Ik ben dan wel wat ouder en wijzer geworden, maar van binnen ben ik nog steeds onconventioneel, probeer ik nog steeds dingen op mijn eigen eigenwijze wijze te doen en sta ik open voor een beetje onbevangen baldadigheid. Ik heb liever geluk dan gelijk, ik kan mij financieel goed redden maar ik verkies een fijn relaxed leven boven me kapot werken voor nog meer geld en bezittingen.

Als ik straks op mijn sterfbed lig wil ik me geen zorgen maken over mijn geld en bezittingen maar wil ik met een goed gevoel terugdenken aan een mooi en avontuurlijk leven. Wat ik na wil laten zijn een berg fijne herinneringen van mensen aan dingen die wel samen gedeeld of meegemaakt hebben. Maar zo ver is het hopelijk nog lang niet en ik hoop nog vele leuke onbevangen spontane dingen toe te kunnen voegen aan de lijst. En een open en redelijk onbevangen en altijd weer nieuwsgierige geest helpt daar wel bij. Dit is een grote waarheid: we stoppen niet met spelen omdat we oud worden, we worden oud omdat we stoppen met spelen.

Tot schrijfs, Hein Pragt.