Tag archieven: onbevangenheid

Mijmeren

skinnydip

Mijmeren is eigenlijk wel een leuk woord, ik interpreteer het als met plezier terugdenken aan vroegere ervaringen. Ik vind dat heerlijk om te doen, soms in de avond op de bank met een muziekje uit mijn jonge jaren op, of in de ochtend op een koude dag nog even omdraaien in bed en lekker liggen mijmeren. Om eerlijk te zijn vind ik de huidige wereld weer wat hard en zakelijk geworden en met de cancel cultuur word je gelijk afgestraft voor (in andermans ogen) iets te vrijpostig of niet zo gangbaar gedrag. Ook zijn er weer veel ongeschreven regels en we worden zo gevoelig dat we er telkens maar weer nieuwe regeltjes bij verzinnen. Zeker als je een beetje autistisch bent als ik dan kun je niet zo goed omgaan met ongeschreven regels.

In het dorp waar ik opgroeide stond alles strak van ongeschreven regels maar ook met de geschreven regels zei men vaak het ene en deed men het andere. Als kind vond ik dat erg verwarrend en ik vond het ook heel beklemmend. Als late puber sprak mij juist de hippie cultuur aan, weg met ongemakkelijke regels, vrijheid en individu stonden bovenaan en alles moest en mocht anders en opnieuw ontdekt worden. Ik ging op mijzelf wonen en wilde alles ontdekken, de wereld stond open en ik had ook alle kansen. Ik speelde in een band, woonde op mijzelf, kon gaan en staan en doen en laten wat ik wilde. En dat heb ik ook gedaan, met alle klappen die daarbij horen, soms zelfs letterlijk.

Maar als ik “The river” hoor van Bruce Springsteen dan denk ik weer aan de zomeravonden in Emmen in mijn stamcafé, een groep jongens en meiden en eentje zei: “zullen we gaan zwemmen bij de gebroken cirkel?”. Na wat overleg met mensen die een auto hadden propten we ons met zijn zevenen in een auto en met een paar auto’s reden we naar de gebroken cirkel. Kleren uit en allemaal in ons blootje het water in, lachen en plezier maken en na een uurtje weer aankleden en terug naar het café. Aan dit soort onbevangen spontane acties denk ik met veel plezier terug, dit mis is soms wel.

Tegenwoordig hebben we weer zoveel regeltjes, moet je overal eerst toestemming voor vragen en moet iedereen blijkbaar hard en assertief zijn om te kunnen overleven. Ik mis de baldadigheid, de onbevangen spontane acties en de vrijheid om ook eens een fout te kunnen maken zonder compleet afgebrand te worden wel. Ik ben dan wel wat ouder en wijzer geworden, maar van binnen ben ik nog steeds onconventioneel, probeer ik nog steeds dingen op mijn eigen eigenwijze wijze te doen en sta ik open voor een beetje onbevangen baldadigheid. Ik heb liever geluk dan gelijk, ik kan mij financieel goed redden maar ik verkies een fijn relaxed leven boven me kapot werken voor nog meer geld en bezittingen.

Als ik straks op mijn sterfbed lig wil ik me geen zorgen maken over mijn geld en bezittingen maar wil ik met een goed gevoel terugdenken aan een mooi en avontuurlijk leven. Wat ik na wil laten zijn een berg fijne herinneringen van mensen aan dingen die wel samen gedeeld of meegemaakt hebben. Maar zo ver is het hopelijk nog lang niet en ik hoop nog vele leuke onbevangen spontane dingen toe te kunnen voegen aan de lijst. En een open en redelijk onbevangen en altijd weer nieuwsgierige geest helpt daar wel bij. Dit is een grote waarheid: we stoppen niet met spelen omdat we oud worden, we worden oud omdat we stoppen met spelen.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Onbevangenheid kwijtraken

Gehavend

Als kind ben je meestal vrij onbevangen, je bent je nog niet zo bewust van alle kwaad in de wereld en je bent meestal in staat om enigszins naïef gewoon van alles te genieten. Gaandeweg het ouder worden leert het kind de minder leuke kanten van het leven en de maatschappij waarin het leeft kennen en raakt het wat onbevangenheid kwijt. Meestal gaat dit dan ook gepaard met het verliezen van het vermogen om onbevangen ergens van te kunnen genieten. Niet voor niets verlangen veel volwassenen soms terug naar de kindertijd waarin ze onbevangen konden genieten.

Niet alleen in onze kindertijd krijgen we te maken met onrecht en kwade bedoelingen van andere mensen, ook tijdens onze volwassenheid krijgen we te maken met de minder leuke kanten van andere mensen en onze maatschappij. En elke keer dan proberen we er maar mee om te gaan en wapenen we ons zo goed als kan tegen deze zaken, maar telkens neemt het ook wat onbevangenheid en levensvreugde weg. Niet voor niets is depressie één van de volksvijanden waar we tegenwoordig vaak mee te maken krijgen.

Vanuit mijn autisme reageerde ik sowieso al iets heftiger op onrechtvaardigheden en bij iedere keer dat je het weg relativeert of leert accepteren, sterft er een stukje onbevangenheid af. Vooral in liefdesrelaties, echtscheidingen en relatiebreuken heb ik veel onrechtvaardigheden weg moeten relativeren. Ik leerde helaas dat mensen uit wraak je kunnen beschuldigen van vreselijke dingen maar dat je het bijna niet kunt aantonen of bewijzen dat je iets NIET gedaan hebt. Mensen geloven toch meestal de smeuïge roddels en achterklap en als autist heb je niet de goede sociale vaardigheden om je hiertegen te verdedigen. Zie hier de oorzaak van mijn eerste depressie meer dan twintig jaar geleden.

Het voordeel van veel levenservaring is dat je niet meer zo snel ergens intrapt en dat je de meeste streken van andere mensen wel kent. Uiteindelijk leer je ook deze mensen zoveel mogelijk uit je leven te verbannen, maar de gevolg van al het onrecht waarmee je hebt leren omgaan is ook dat je ook het vermogen om onbevangen te kunnen genieten kwijt raakt. Het kan zelfs zo ver gaan dat je het vermogen om mensen weer volledig te vertrouwen of het vermogen om weer onbevangen verliefd te kunnen worden kwijtraakt.

Bijna niemand komt ongeschonden door het leven, de een wat minder dan de ander, maar bijna iedereen heeft bij het ouder worden littekens op de ziel gekregen. Iedereen heeft uiteindelijk wel een rugzakje en het verschilt hoe (emotioneel) sterk je bent, hoe zwaar deze weegt. Sommige mensen veranderen in knorrige oude pessimisten, sommigen lopen openlijk met hun rugzakje te koop in de stille hoop om erkenning, hulp en steun te krijgen. Vaak maakt het accepteren dat je het rugzakje hebt het minder zwaar om te dragen.

Het leven is vaak niet eerlijk, maar probeer het zelf wel te blijven, ook naar jezelf. Het grappige is dat hoe meer sacherijnige pessimisten ik ontmoet hoe meer ik me er tegen afzet. Nee… zo WIL ik niet zijn en zo WIL ik niet worden. Dan maar af en toe een tik over de neus, dan toch maar af en toe accepteren dat het leven niet altijd rechtvaardig is. Geef niet toe aan het opgeven van je vermogen om nog ergens onbevangen van te kunnen genieten. Liever een optimist die af en toe ongelijk heeft dan een pessimist die altijd gelijk heeft, de grote vraag is en blijft, wil je gelijk of geluk?

Tot schrijfs, Hein Pragt.