blog

Terug naar de top

terug naar top

Het gaat weer goed met mij, na de burn-out en depressie van begin dit jaar voel ik me nu bijna weer op mijn top. Tijdens een depressie is je geestelijke weerstand zo laag dat zelfs de kleinste dingen die je eigenlijk al lang achter je gelaten had, ineens weer levensgroot kunnen voelen. Tijdens een depressie ben je even jezelf niet meer omdat het brein uit voorzorg je eigen wil en wilskracht even uitzet. Dat heb ik gelukkig geleerd tijdens een eerdere depressie, je rotgevoel komt niet voort uit jezelf, het monster van de depressie is daar verantwoordelijk voor. Wanneer je weer uit een depressie omhoogklimt is het wel tijd om naar de dingen te kijken in je leven waar je niet gelukkig van wordt en je eens te bedenken of je daar geen afscheid van moet nemen.

Het is een uitgesproken kans om weer met een schone lei verder te gaan met je leven en je te realiseren dat het JOUW leven is en dat je jezelf niet moet laten beïnvloeden door vooroordelen en oordelen van anderen. Wanneer mensen jouw dingen kwalijk nemen waar je jezelf niet eens bewust van bent en die mensen er niet over willen praten, laat staan het uit willen praten, dan is het tijd om afscheid te nemen en ze achter je te laten. Dit is een bekende valkuil vanuit mijn autisme, ik hou niet van conflicten en zeker niet op onduidelijke conflicten, dan is verwarrend en ik wil graag alles netjes op een rij en eerlijk en oprecht hebben in mijn hoofd. Vaak blijf ik te lang aan dode paarden trekken in de hoop dat mensen ooit eens veranderen, maar sommige mensen blijven liever hangen in hun eigen gelijk en wereldbeeld, ook al is dat gebaseerd op verkeerde feiten.

Ik begin weer mijn hele sterke kanten te zien, ik ben heel goed in orde brengen in chaos en kan hele complexe structuren in beeld brengen en beschrijven en dat doe ik dan momenteel ook op mijn werk, tot groot genoegen van mijn teamchef en collega’s. Ik heb mijn aangesloten bij een paar “vintage computer clubs” en ben weer fijn aan het programmeren, iets dat ik mijn hele leven al met veel plezier doe en waarbij ik ook leuke dingen maak waar ik ook weer waardering voor ontvang. Ik ga er ook weer meer op uit, eventueel samen met mijn dochter, de wereld heeft nog genoeg dingen en plekken om te ontdekken en om van te genieten.

Ik heb mijn leven goed op orde, ik ben financieel onafhankelijk en kan me goed redden, ik heb een goed en betaalbaar huis met tuin en dieren, genoeg mensen waar ik een goede band mee heb en genoeg leuke dingen om te doen. (Om eerlijk te zijn soms meer dan genoeg dingen…) Ik ben voor mijn geluk niet afhankelijk van (de goedkeuring) van anderen en ik heb de mogelijkheid om al vrij vroeg met pensioen te gaan, als ik dat wil. Die vrijheid is voor mij heel belangrijk. Ik ben nu weer op het punt dat ik strijdbaar ben en kan zeggen, ik ben wie ik ben en als je dat niet bevalt dan is dat jouw probleem en zeker niet de mijne. Ik wil op mijn sterfbed zachtjes “Non, rien de rien, Non, je ne regrette rien” kunnen neuriën.  

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Schoon schip maken.

opruimen

Wanneer je door een burn-out in een depressie raakt dan komt oud zeer ineens weer naar boven als je weerstand even weg is. Uiteindelijk voel je het oude zeer nog een keer en kom je het weer te boven en kom je er vaak weer sterker uit dan daarvoor en kun je even schoon schip maken. Ik ben zelf altijd eerlijk en ik kan heel slecht tegen onrechtvaardigheid, of het nu tegen mij gericht is of tegen een ander, het raakt me diep. Het waren vooral weer de keren in mijn leven dat ik onrechtvaardig behandeld werd en dat mensen mij, zonder wederhoor in de steek lieten, mensen die me dierbaar waren. Het is vrijwel onmogelijk om te bewijzen dat je iets NIET gedaan hebt en wanneer iemand heel bedreven is in emotionele manipulatie en keihard liegen, die je zwakke plekken precies kent, dan leg je het af.

Ik ben verder gegaan met mijn leven met de gedacht dat wanneer je mij niet geloven wilt, ik het moet loslaten, maar desondanks probeerde ik het telkens wel weer, in de hoop dat mensen eens wijs zouden worden en de leugens zouden doorzien. Het is een bekende fout van mij dat ik te lang aan dode paarden blijf trekken en mijzelf telkens weer laat kwetsen. Maar als je iemand op de man (of vrouw) af vraagt waarom ze zo doen en het antwoord is “om alles wat er gebeurd is” dan is mijn vraag “wat is dat dan?” Een antwoord als “daar wil ik het niet over hebben” of “dat weet je zelf wel” daar heb ik niets aan, als ik het wist dan zou ik er niet om vragen. Mensen die je duidelijk iets kwalijk nemen en er niet over willen praten, daar kan ik niets mee en dat is heel onbevredigend.

Tijdens mijn therapie heb ik ook gesproken over het feit dat ik me heel vaak in de steek gelaten heb gevoeld bij bepaalde mensen en dat ik desondanks telkens weer probeerde om een vertrouwensband op te bouwen, met vele teleurstellingen tot gevolg. Ik wilde zo graag de leugens en onrechtvaardigheden recht zetten, maar soms kun je beter accepteren dat sommige mensen liever in hun eigen waarheid geloven. Dan is het tijd om schoon schip te maken en jezelf te bevrijden van deze last, ik ben blij dat ik na de goede therapie gesprekken eindelijk de kracht weer heb om het ook echt te doen. Mensen die eigenlijk niets positief aan je leven toevoegen kun je beter achter je laten, de extra energie kun je beter steken in de mensen waar je een goede band mee hebt.

Eigenlijk leer je de mensen waarmee je een goede band hebt, die je echt kennen en die je kunt vertrouwen weer meer te waarderen. Gelukkig zijn dat er ook genoeg, en dat zijn de mensen waarmee ik met veel plezier om wil blijven gaan. Ik had eerder selectiever moeten zijn, maar de wijsheid achteraf moet je niet als falen zien maar een wijze les voor de toekomst. Momenteel voel ik mij een gelukkig mens, ik heb fouten gemaakt in mijn leven, net als iedereen, maar geen opzettelijke fouten en geen gemene fouten. Ik ben altijd eerlijk en integer geweest en heb om eerlijk te zijn, als ik terugkijk op mijn leven, geen spijt. De vertaling van Non, Je ne regrette rien van Edith Piaf hangt op mijn wc om me te herinneren. Even stilstaan, schoon schip maken en je bevrijden van een last, en weer verder met het leven, en eerlijk duurt nog altijd het langst en ik geloof in karma.

Tot schrijfs, Hein.

Terugkijken op het verleden.

look-back

Een bekende dooddoener is dat je niet naar het verleden moet kijken maar naar de toekomst. Laat het verleden rusten je kunt er toch niets meer aan veranderen zeggen ze dan. Ik heb er ook een tijdje in geloofd, het verleden verdrongen, er niet aan willen denken of er mee bezig zijn, maar het brein doet wat het wil. Wanneer het overdag zijn ei niet kwijt kan, dan doet het dit wel tijdens de slaap in de vorm van dromen. Ondertussen ben ik het verleden steeds vaker aan het analyseren en ik merk dat dit juist goed is. Wie niet naar het verleden kijkt, mist een belangrijke kans om iets te leren en niet meer in dezelfde valkuilen te stappen. Alles uit het verleden heeft bepaald waar je nu staat en het verleden negeren lijkt me nu een gevaarlijke actie.

Wanneer ik mijn verleden opnieuw bekijk vanuit mijn autisme dan vallen veel dingen op hun plek en dat is soms een opluchting en soms een eyeopener. Mijn levensloop is op zijn zachts gezegd niet conventioneel gelopen, al vanaf mijn vroege jeugd merkte ik dat ik erg anders was dan iedereen om mij heen. Ik probeerde de wereld te begrijpen, met ook in eerste instantie het Katholieke geloof als leidraad, maar zag steeds meer inconsequent gedrag. Ik begreep de wereld niet echt maar ook de wereld begreep mij niet echt en zo was ik een beetje de “dorpsgek”, want dat gebeurde vroeger met mensen die afwijkend gedrag vertoonden. Mijn muziek gaf me een kans om te ontsnappen en ik had het gevoel dat ik hierin, met al mijn afwijkingen, wel geaccepteerd en gewaardeerd werd. Desondanks was ik nog steeds autistisch, slim en integer, maar ook erg naïef en nog steeds begreep ik de wereld niet echt, maar ik leerde er steeds beter mee om te gaan. Dat is het hoofdkenmerk ven hoogfunctioneren autisme, door de redelijk hoge intelligentie leren we om ons sociaal gepast te gedragen, hoewel dat wel een lang leerproces is.

Ondanks dat we ons leren aanpassen, blijft het brein wel autistisch en draait het overuren om sociaal gepast gedrag te vertonen. Toch lukt dat niet helemaal, smalltalk gaat ons niet zo makkelijk af, lichaamstaal en sarcasme blijft een probleem, en niet iedereen kan omgaan met de extreem eerlijkheid van mensen met autisme. Ook op het eerlijk zijn (maar ook het rechtvaardigheidsgevoel) zit niet een sociale rem, waardoor veel mensen met autisme zich toch vaal onbegrepen voelen. Maar de mateloze interesse, het makkelijk kunnen leren vooral door te visualiseren, het kunnen bevatten van hele complexe (maar logische) systemen, heeft er voor gezorgd dat ik een bloeiende ICT carrière heb gehad, en nog steeds heb ik dat.

Ik denk niet dat ik mijn fouten in mijn leven NIET gemaakt had wanneer ik geweten zou hebben van mijn hoogfunctioneren autisme, ik denk zelf met een glimlach op mijn gezicht dat ik dan ANDERE fouten had gemaakt. Mijn leven heeft enorme hoogtepunten en een paar hele diepe dieptepunten gekend en vooral deze dieptepunten hebben wel een oorzaak in het autisme. Iemand met autisme is ontzettend loyaal en hoop ook op dezelfde loyaliteit van anderen, en daar zit vaak een enorme teleurstelling. Ik heb mijn met regelmaat erg in de steek gelaten gevoeld, vooral omdat ik mensen niet doorzag en mensen teveel vertrouwde. Dit is het naïeve van iemand met autisme en dit is heel lastig om af te leren. Maar ik ben nu 63 jaar en heb een enorme berg aan levenservaringen waardoor ik steeds beter kan functioneren. Het verleden is een, niet altijd even prettige, leermeester geweest.

Ik ben blij men de persoon die ik ben, ik ben mijn hele leven al extreem eerlijk, integer en van goede wil, en kan mijzelf elke ochtend zonder gewetensbezwaren in de spiegel aankijken. Mijn kwetsbaarheid is wel dat deze eerlijkheid en integriteit door sommige mensen met leugens en roddels in twijfel getrokken zijn en dat ik daar met mijn beperkte sociale vaardigheden geen goed antwoord op heb gehad. Ook nu nog niet, het enige wat ik kan doen ik elke dag maar laten zien wie ik echt ben en hopen dat mensen de leugens en roddels kunnen doorzien. Maar ik heb mij ook meer en meer neergelegd bij het feit dat niet iedereen hier open voor staat en dat het voor veel mensen makkelijker is om zich er met een vooroordeel van af te maken, dan de moeite te nemen om te kijken hoe het werkelijk zit. En ik heb geleerd dat wanneer het om de “waarheid” gaat, mensen nog wel eens tegengestelde of eigen belangen hebben.

Ik kijk met regelmaat terug op mijn leven en met de kennis van nu vallen veel dingen op hun plek. Ook leer ik nog elke dag en probeer ik elke dag weer een betere versie van mijzelf te zijn. Mijn levensvisie is dat je moet leren van het verleden, moet hopen op een toekomst maar moet leven in het NU.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Van vriendschap naar een relatie?

Vriendschap Liefde

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef, ik ben een paar maanden door ziekte “uit de running” geweest, zoals dat heet. Nu de lente weer aanbreekt en alles weer ontluikt, de natuur weer opbloeit en de wereld er weer wat vrolijker uitziet, bloeit ook het verlangen naar een liefdespartner weer een beetje op. Ik ben ook weer actief op enkele datingsites en apps, maar met beperkte verwachtingen. Ik heb genoeg ervaring, ik zoek het een beetje in de buurt, een beetje rond mijn eigen leeftijd, gezonde levensstijl, geen honden, golfclubs of sportwagens en veel verre vakanties, gewoon iemand die mij de leukste en liefste op de hele wereld vindt en wederzijds.

Ik begrijp dat mensen op mijn leeftijd ook weten wat ze willen en wat niet, maar de wensen en eisenlijstjes liegen er soms niet om. Ik bekijk dat laconiek, wanneer je zo veeleisend bent dan pas je echt niet bij mij, ik ga voor liefde, oprechte aandacht, wederkerigheid, samen genieten van kleine dingen enz. Ik ben een romanticus en geloof nog steeds dat twee mensen binnen een paar seconden verliefd kunnen worden en neurowetenschappers bevestigen dit ook. Zie daar mijn alfa en bèta kant.

Wat mij het meest opvalt is dat veel mensen zo voorzichtige en wantrouwend geworden zijn, eerst maar eens een vriendschap en dan zien we wel of het verder gaat, lees ik maar al te vaak. Nu heb ik nog nooit in mijn leven meegemaakt dat een vriendschap overgaat in een relatie, dus ik heb daar zo mijn twijfels bij. Wanneer is het moment dat je denkt, ach dit is wel een leuk man / vrouw, hier zou ik ook wel intiem mee willen zijn. Als er al wederzijdse aantrekkingskracht is, dan is het toch een marteling om dat zo lang te moeten onderdrukken. En wees nou eerlijk, ik denk dat de meeste mannen eerder de behoefte hebben om intiem te zijn dan de meeste vrouwen en als zij het afhoudt, bepaald dat al mooi de machtssituaties in de nieuwe relatie.

Ik geloof niet dat je vanuit vriendschap een relatie kunt opbouwen, ik geloof dat mensen bij de eerste ontmoeting al weten of de ander bij hen past en voor hen aantrekkelijk is. Dat is geen garantie dat er een goede relatie uit kan ontstaan, maar het is wel eerlijk omgaan met je gevoelens. “Het is het hart, dat bang is om te sterven, dat nooit leert om echt te leven”, zong Bette Middler al in “The Rose” en ik geloof daar echt in. Wie te voorzichtig is en alle risico’s uit de weg wil gaan, die zal ook het leven niet echt genieten. Leven is risico’s durven nemen, soms op je muil gaan, soms tot in de hemel gelukkig te zijn, en soms tot het diepst verdrietig. Het hoor er allemaal bij, zonder dalen ervaar je meestal ook niet de pieken.

Mijn levensgeluk is niet afhankelijk van een liefdesrelatie, maar als het weer op mijn pad zou komen, dan zal ik er weer tot in de diepte induiken op alle risico’s van een eventueel opnieuw gebroken hart op de koop toe. Echt leven is niet alle risico’s vermijden, echt leven is alles in het leven te omarmen zoals het is en komt. Ik stap echt niet overal in, ik geloof in die klik op het eerste moment en als die er niet is voor mij, dan zeg ik dat ook eerlijk. En wie weet wat het leven nog voor mij in petto heeft! Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Hoogfunctionerend autisme

autisme

Ik ben hoogfunctionerend autistisch (HFA) en dat houdt in dat ik een autistisch brein heb maar ook een hoog IQ waardoor ik geleerd heb om het autisme zeer goed te verbergen. Je zult dus aan een HFA persoon niet snel merken dat hij of zij autistisch is. Ik noemde mijzelf vroeger “licht autistisch” omdat er nog steeds een stigma van “stoornis” hangt rond autisme. Veel mensen met hoogfunctionerend autisme kunnen zeer goed carrière maken en komen ook op hoge sociale posities voor. Ook ik heb altijd een goedbetaalde baan gehad en dat heb ik nog steeds. Toch hebben mensen met HFA een aantal eigenschappen die hun leven en hun levensgeluk behoorlijk kunnen belemmeren.

Voor mensen met autisme moet alles in hun hoofd altijd kloppen, tegenstrijdigheden worden als zeer storend ervaren. Dit is een van de redenen waarom ik bijvoorbeeld niet kan liegen of onwaarheden kan vertellen, dit zou een inconsistentie in mijn hersenen veeroorzaken die een soort kortsluiting zou veroorzaken. Ik heb geleerd dat niets zeggen ook geen liegen is en zo omzeil ik soms lastige vragen. Mensen met HFA hebben veel moeite om mensen in te schatten, lichaamstaal en hints te herkennen en politieke spelletjes en slechte bedoelingen te doorzien. Ze zijn dus vaak heel gevoelig voor misbruik en manipulatie, zeker wanneer dit heel subtiel gebeurt. Dit is één van mijn grote valkuilen geweest in mijn leven.

Veel mensen met HFA zijn ook eerlijk, betrouwbaar, loyaal, zorgzaam en intelligent maar dit is vaak ook hun grootste valkuil, ze zijn vaak ook een beetje naïef helaas. Hoewel mensen met HFA vaak levenslustige mensen zijn met een zeer brede belangstelling, zijn ze door hun autisme ook wel gevoelig voor burn-out en depressie. Omdat in hun hoofd het plaatje helemaal moet kloppen verwachten ze vaak ook van anderen dezelfde kwaliteiten die ze zelf hebben zoals loyaliteit, zorgzaamheid en eerlijkheid. Voor mij is wederkerigheid in een relatie dan ook erg belangrijk.

Mijn eigen ervaring is helaas dat er in veel liefdesrelaties behoorlijk gebruik en misbruik is gemaakt van mijn HFA karakter en dat ik erg veel moeite heb om mijn grenzen te bewaken. Aangezien ik meestal liever geluk dan gelijk heb, ligt een onevenwichtige relatie snel op de loer. En wanneer een relatie in mijn hoofd niet meer “klopt” probeer ik het te herstellen, maar vaak ik het zo dat een eenmaal verstoorde machtsverhouding in een relatie moeilijk terug te draaien is. Mijn partnerkeuze was niet altijd even slim, dat kan ik mijzelf aanrekenen. Maar net zoals je een vrouw niet kunt zeggen dat ze seksueel misbruik zelf heeft uitgelokt, zo kun je ook niet zeggen dat het misbruiken van iemand die zich makkelijk laat misbruiken te rechtvaardigen is.

Voor mij is vertrouwen dat iemand mij accepteert zoals ik ben en dat iemand geen misbruik maakt van mijn autisme heel belangrijk geworden, maar ook dit is weer een enorme valkuil. Ik merk dat ik bang ben geworden om weer een relatie aan te gaan, omdat elk klein signaal van gedrag van eerdere liefdes mij gevoel weer helemaal laat dichtklappen. Desondanks verlang is nog steeds naar die ene liefdespartner die van mij kan houden om wie ik ben en niet ondanks wie ik ben.

Ik heb redelijk goed leren leven met mijn HFA en ik leer nog steeds, ik ben blij dat de opvatting van een “stoornis” wat is herzien en dat het gewoon als een bijzonder karakter gezien kan worden. Soms vragen mensen: “ben jij autistisch, maar je ziet er helemaal niet autistisch uit?”. En dat gaat voor veel mensen met autisme op en het komt ook voort uit de vooroordelen die er zijn over autisme. Met HFA is zeer goed te leven, maar het is niet altijd even makkelijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Lees meer over HFA op: Hoogfunctionerend autisme

Maakbaarheid van geluk?

maakbaarheid

Wie veel zelfhulpboeken leest krijgt eigenlijk vaak te horen dat geluk maakbaar is en dat men alleen maar de aanwijzingen in het boek hoeft te volgend om gelukkig te worden. Maakbaarheid van geluk en succes heet dit en het is een vrij populaire opvatting, ik wilde er ook best we een tijdje in geloven. Tot ik er ook verder over ging nadenken en ook de andere kant eens ging lezen. Als geluk maakbaar is dan is de eenvoudige conclusie ook waar dat ongeluk dus gewoon je eigen schuld is. Had je maar beter je best moeten doen, had je maar niet ze eigenwijs moeten zijn, had je jezelf maar moeten laten bekeren, je ongelukkig gevoel is dus gewoon eigen schuld, dikke bult.

Maar is dit wel zo? Nee, net zo goed als dat geluk niet maakbaar is, kunnen we ook stellen dat ongeluk geen eigen schuld is. Iemand van Joodse afkomst die in de tweede wereldoorlog opgepakt en afgevoerd werd naar een concentratiekamp had daar geen enkele eigen schuld aan. Een kind dat in Afrika in een hongersnood gebied woont heeft daar zelf geen enkele schuld aan. Niemand zal het in zijn hoofd halen om Iemand die door gruwelijke ervaringen als verkrachting, oorlogstrauma, mishandeling of andere gruwelijke ervaringen PTSS (posttraumatische stressstoornis) heeft opgelopen te zeggen dat het zijn of haar eigen schuld is. Ook het feit dat andere mensen geen problemen hebben met dezelfde ervaringen maakt deze mensen geen “aanstellers” of “zwakkelingen” zoals soms heel kortzichtig geoordeeld wordt.

Jezelf ongelukkig voelen en een eventuele depressie is geen eigen schuld, dikke bult, maar het hele idee van maakbaarheid van geluk kan deze mensen nog een extra domper geven. Men is al depressief en krijgt eigenlijk een beetje te horen dat het eigenlijk je eigen schuld is want als je gewoon doet wat iedereen doet of gedaan had wat er in de boekjes staat dan was je niet ongelukkig geweest. Bang om als “aansteller” of “zwakkeling” beoordeeld te worden stoppen veel mensen hun gevoel maar weg en doen ze ook alsof er niets aan de hand is om maar gewoon mee te kunnen doen en geaccepteerd te worden. Maar juist door jezelf groot te houden zorg je ervoor dat de oorzaken voor jezelf ongelukkig voelen of zelfs een depressie zichzelf alleen maar opstapelen. En ik weet uit ervaring, dat je dat gevecht uiteindelijk verlies.

Gelukkig word er tegenwoordig ook nog eerst gekeken of er een medische oorzaak voor depressie gevonden kan worden, want ook een depressie kan het gevolg zijn van een verstoorde balans in het lichaam of een onderliggende ziekte. Maar er zijn ook mensen die vanuit hun aanleg in de genen, te weinig endorfine stofjes aanmaken waardoor ze veel gevoeliger zijn voor tegenslagen en vervelende ervaringen. Ook geen eigen schuld zou ik zeggen.

Tegenwoordig kan ik mij alleen nog maar kwaad maken op geluk goeroes die met een kreet zoals “tjakka” aangeven dat men zich niet moet aanstellen en sterk en met zelfvertrouwen elk probleem om kan zetten in geluk en gelijk. Geluk is niet maakbaar, ondanks dat de illusie erg aantrekkelijk klinkt, en ongeluk is ook niet iemands eigen schuld. Door mensen die zich ongelukkig voelen te bagatelliseren drukken we ze alleen nog meer in een hoek. Social media speelt hier ook een belangrijke rol in, ik pleit er voor dat we eens wat meer aandacht gaan besteden aan het “echte” leven en minder aan die schone onwerkelijke droom die we elkaar voorspiegelen.

Door de cijfers dat een gelukkig stel “het” zeker twee keer per week doet, zal men snel geneigd zijn te denken dat er iets mis is met de eigen relatie als men het “maar” twee keer per maand doet. Terwijl de meeste stellen na een paar jaar hier super gelukkig mee zijn, zullen er genoeg mensen zijn die hun relatie laten verpesten door de drang om ook aan de “normale” cijfers te voldoen. Zo is het ook met alle andere aspecten van het leven, het streven naar de zogenaamde ideale schone schijn maakt eigenlijk alleen maar ongelukkig. Laten we ons eens sterk maken om ons niet meer allerlei ideale plaatjes te laten voorschotelen die ons eigenlijk alleen maar onzeker, ontevreden en ongelukkig maken. Er is al een stukje beweging in de goede weg gelukkig door niet meer zoveel met modellen te werken met de “ideale” maten, maar we hebben nog wel een weg te gaan.

Ik heb zelf ook nog een stukje verleden te verwerken, vooral van dingen die mij ongelukkig gemaakt hebben of mij nog steeds een ongelukkig gevoel geven. Mijn eigen aandeel heb ik ruimschoots onderzocht en nu komt daar ook een stuk inzicht vanuit autisme bij. Nu is het ook tijd om eens de ellende te onderzoeken waar ik geen enkele schuld aan had en die confrontatie is soms erg hard en ik ben bang dat ik dit niet alleen “opgelost” krijg. We gaan het zien, Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Eerste verliefdheid

verliefd

Deze nacht had ik een droom over mijn eerste verliefdheid, ik was veertien, een onzekere puber en heel naïef. Elke zondagmiddag hadden we van twee tot vijf uur een disco in het buurthuis “De Collink” waar we onder toezicht van enkele ouderen van de kerk in het schemer met flitsende lichten, konden dansen op de toen populaire top 30 muziek. Ook ik ging er naar toe samen met mijn buurjongen die alles durfde en ik deed mijn best om mee te doen, stiekem sigaretten roken, maar met meisjes praten durfde ik niet, daar had ik gelukkig de buurjongen voor die alles durfde en mij wel op sleeptouw nam. Zo kon het gebeuren dat ik opeens naast een zekere Marianne W. zat (ja ik weet haar naam nog steeds) lang en dun, donker lang krullend haar, uit Klazienaveen, waar ik een minimaal gesprek mee had want de muziek stond wel erg hard.

We zaten voor het gordijn van het podium en voordat ik er erg in had zaten we er achter en begon ze mij te zoenen, mijn eerste tongzoen en ik wist niet wat mij overkwam. Voor mij mocht het eeuwig duren. Na de soos stonden we bij de bushalte nog even te zoenen en liep ik op een roze wolk naar huis, zo verliefd was ik. Ik weet dat ik niet kon wachtten op de volgende zondag en ja, ze was er weer en weer was het een beetje praten maar vooral veel zoenen. Ik was smoorverliefd en wilde dat het nooit meer voorbij zou gaan.

Echter een week later ging ik weer hoopvol naar de soos, maar ze ontweek me en haar vriendin kwam vertellen dat het uit was. Ik begreep er niets van, ze wilde ook niet meer met mij praten en ik zat daar met mijn ziel onder de arm. Ik ging al vroeg naar huis en was extreem verdrietig, mijn eerste lulleverdut. Toen ik thuis ook nog door mijn zusjes werd uitgelachen en mijn moeder troostend zei dat er geen handvol maar een landvol was, liep ik verdrietig naar mijn slaapkamer om daar lang uit te huilen. Ik voelde me ellendig en leeg en snapte er niets van.

Toch is deze eerste verliefdheid mij altijd bijgebleven, de eerste keer verliefd zijn en zoenen is ook heel bijzonder. Waar ik nog soms nog naar terug verlang is het heerlijk naïef verliefd kunnen zijn. Na vele relaties en zoveel relatie ellende meegemaakt te hebben in het leven, is dat er wel uitgeslagen. Eerst verloor ik mijn naïviteit, toen verloor ik mijn vertrouwen en nu merk ik dat ik niet eens meer “normaal” verliefd kan worden. Soms verlang ik er weer naar om weer eens onbevangen verliefd te kunnen worden en dan droom ik over mijn eerste verliefdheid om met een glimlach wakker te worden.

Nu ik, met de kennis van mijn autisme, op mijn leven terugkijk herken ik veel van de mij bekende valkuilen en welke indrukken dit ook bij mij heeft achtergelaten. Ik ben altijd diegene geweest die liever geluk dan gelijk had, die altijd voor de ander door het vuur ging om zelf altijd teleurgesteld te worden als dit niet wederkerig bleek te zijn, en die altijd als eerste naar mijzelf keek als er problemen waren. Net alsof ik de persoon was die alles kon (en moest) oplossen en veranderen, de ander wilde dat meestal niet. Mijn partnerkeuzes waren niet altijd even goed en met de kennis van nu kan ik dit ook logisch verklaren, maar dat neemt het aangedane leed niet weg. Nu ik zo lang alleen ben, heb ik de stap genomen om er toch eens weer met een “professional” over te gaan praten, deze keer ben ik weer degene die het zal moeten oplossen, maar nu wel voor mijzelf.

Toch heeft het leven maar één richting en dat is vooruit, en daar probeer ik mij maar op te richten, al is soms mijmeren over mooie ervaringen zoals een eerste liefde wel heerlijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Met de kennis van nu

kennis_van_nu

Wanneer je terugkijkt op je leven met de kennis van nu vallen soms heel veel dingen ineens op hun plek. Ik ben altijd al een vreemde eend geweest, als kind al was ik het buitenbeentje in het dorp en vonden mensen mij gek. Maar ook later is mijn levensloop niet zo vanzelfsprekend geweest. Ik las al vrij vroeg over autisme maar vond altijd dat dit niet voor mij opging omdat ik veel van de bekende symptomen niet had. Enkele jaren geleden begon ik het andersom te bekijken, ik begon mijn eigenaardigheden te mappen op autisme en de hele puzzel klopte ineens. Ik begon aan te geven dat ik licht autistisch was omdat autisme nog steeds als “stoornis” wordt gezien en je jezelf niet als gestoord wilt afschilderen. Pas toen ik veel meer ging lezen over hoog functionerend autisme en dat er vele soorten autisme zijn die de meeste mensen met dit soort autisme niet als “stoornis” zien, begon ik ook aan te geven dat ik “gewoon” hoogfunctionerend autist ben.

Het viel allemaal op zijn plek, het extreem eerlijk en integer zijn, introvert zijn, erg slim maar sociaal niet altijd even handig, makkelijk manipuleerbaar maar ook een heel groot rechtvaardigheidsgevoel en gevoel voor wederkerigheid en hoog gevoelig voor alle sociale prikkels. Als kind begreep ik de wereld niet en zocht ik houvast, maar de wereld begreep mij ook niet. Ik trok me vaak terug, maar had stilletjes ook een geldingsdrang, ik wilde graag gezien worden en geaccepteerd zoals ik was. Ik wilde weten hoe de wereld in elkaar zat en wat mensen bewoog om dingen te doen die ik niet begreep, ik zoog alle informatie op als een spons en probeerde alles te doorgronden. Maar ik leerde ook iets anders en dat was dat wanneer ik sociaal gepast gedrag kopieerde van andere mensen, ik een sociaal geaccepteerde reactie kon tonen. Dit is de strategie die bijna alle hoogfunctionerende autisten gebruiken, ze imiteren sociaal gedrag om niet op te vallen. Ze begrijpen de wereld en de mensen om heb heen nog steeds niet, maar weten het steeds beter te verhullen. Toch is dit erg zwaar, om zo te leven, maar het werkt wel.

Vanaf mijn vijftiende ging ik ook alles lezen over psychologie, weer om de mensen om mij heen te leren begrijpen. Maar met veel theorie maar geen praktische sociale vaardigheden werkt het maar beperkt. Wat wel werkte was gewoon altijd eerlijk zijn en nooit liegen, de loophole is dat wanneer je niets zegt je ook niet hoeft te liegen. Voor mij moest altijd alles kloppen in mijn hoofd en door altijd eerlijk te zijn hoefde ik niet moeilijk te doen met herinneren wat ik nou gezegd had. Altijd eerlijk zijn was een goed strategie maar soms ook wel moeilijk want niet iedereen is gediend van altijd eerlijk zijn. Omdat ik bedrog ook niet zo goed doorzag, ben ik ook veel in mijn jonge jaren belazerd en bedrogen. Nu ik ouder ben en veel ervaring heb gebeurt het amper nog, maar ik ben dan ook wat onbevangenheid kwijtgeraakt.

In een aantal van mijn liefdesrelaties heb ik me verschrikkelijk laten manipuleren en heb ik verschrikkelijk misbruik laten maken van al mijn beste bedoelingen en oprechte eerlijkheid, met de kennis van nu had ik het nooit zo ver moeten laten komen. Met de kennis van nu weet ik dat ik geen schijn van kans maakte met eerlijkheid en integriteit tegen mensen die het liegen en manipuleren heel goed beheersen. Met de kennis achteraf weet ik dat ik het anders had kunnen doen maar dat ik nu nog steeds ben wie ik echt ben en dat ik op een altijd eerlijke en integere wijze gekomen ben waar ik nu sta. Ik kan mijzelf oprecht in de ogen kijken en helaas moet beseffen dat er nog steeds mensen zijn die nog steeds leugens over mij geloven en dat ik daarin moet berusten. Het zegt meer over die andere mensen dan over mij, wanneer ze geen hoor en wederhoor hebben gedaan en niet in mijn oprechte eerlijkheid willen geloven.

Ik was een goede muzikant want ik kon muziek en gedrag heel goed imiteren, het jammerlijk was wel dat het niet vanuit een natuurlijke aanleg kwam en dat beperkte me ook wel. ICT was voor mij een zegen, logica paste 100% bij mijn brein en ik kon enorm complexe systemen in mijn hoofd krijgen en alle interacties doorzien. Daarom werd ik zo goed in mijn ICT carrière, niet door sociaal goed te zijn of hogerop te komen, maar alleen op technische vaardigheden en een enorme kennis, want mijn brein was nog steeds een enorme spons die alles opnam. Maar mijn gebrek aan het doorzien van mensen met minder goede bedoelingen heeft me wel vaak tegengewerkt, veel spanning gekost en ook veel verdriet opgeleverd, niet alleen in werk maar ook in relaties en omgeving. Met de kennis van nu weet ik beter hoe ik in elkaar zit en kan ik ook steeds beter met mensen omgaan, maar het kost me moeite en samenwerken in een team of in een grote groep bij een evenement of vereniging kost me enorm veel energie. Maar met de kennis van nu durf ik ook te zeggen dat ik autistisch ben en geef ik ook steeds beter mijn grenzen aan. En gelukkig heb ik genoeg mensen om mij heen, privé en op mijn werk, die me kennen en helpen en soms ook beschermen, tegen anderen maar ook tegen mijzelf.

Met de kennis van nu weet ik dat mijn leven niet altijd even goed is verlopen en dat heel veel verklaarbaar is vanuit het perspectief van een hoogfunctionerend autist. Ik heb wel altijd mijn best gedaan en ben altijd eerlijk geweest voor anderen, soms had ik ook iets eerlijker naar mijzelf moeten zijn en had ik moeten durven doorpakken. Cest la vie, met de kennis van nu kan ik nog hopelijk vele jaren verder, ik zal niet veranderen maar heb steeds meer geleerd van het leven en weet steeds beter om te gaan met wie ik ben. Ik probeer negatieve mensen uit mijn leven te weren en koester de mensen van goede wil om mij heen. En mijn lijflied blijft het nummer van Ramses: “laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan, ik heb het altijd zo gedaan!”.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Superveilig en supersaai

veilig

Begin van dit jaar had ik een heel vervelende liefdeservaring en besloot ik daarna oprecht dat ik er vrede mee had dat ik nooit meer een liefdesrelatie zou hebben en om eerlijk te zijn leek dat goed te werken. Ik ben overtuigd dat ik zelf voor een heel groot deel verantwoordelijk ben voor mijn eigen levensgeluk en ik was druk bezig om dit ook goed in te vullen. Ik ben altijd al de man van de honderd hobby’s geweest en ik heb een mateloze belangstelling Fvoor heel veel dingen, dus vervelen zal ik mij niet snel. Toch overviel me soms een lusteloosheid die ik niet goed kon plaatsen. Ook riep mijn autisme inzicht een nieuwe blik op dingen die in het verleden niet zo succesvol zijn afgelopen en dat speelde wel door mijn hoofd. Soms kan een nieuw inzicht ook wat verlammend werken en een beetje overweldigend zijn.

Zoals ik elk gevoel van mijzelf analyseer, deed ik dit ook met deze lusteloze gevoelens, ik begreep het niet goed, ik had zoveel dingen die ik kon doen, zoveel mogelijkheden en toch kon ik me er niet toe zetten om iets te gaan doen. Tot ik me realiseerde dat ik met de gedachte van nooit meer een liefdesrelatie en daar vrede mee hebben, ik ook mijzelf eigenlijk een beetje opgegeven had. Door niet meer open te staan voor wat er eventueel best nog zou kunnen komen gaf ik mijzelf wel een veilig wereld, maar ook een ernstige beperking. Een gesloten hart is superveilig maar ook zo supersaai.

Wanneer ik er over nadenk heb ik mijn leven heel vaak niet op veilig gespeeld en mijn kansen genomen ook al zeiden anderen dat het nooit zou lukken, dat het gedoemd was te falen, ik geloofde er soms in, en vaak ook terecht. Veel van de mooie dingen in mijn leven heb ik te danken gehad aan het nooit opgeven, aan het geloven in mijzelf, het nooit opgeven van hoop en een mateloze nieuwsgierigheid. Waarom word ik dan op mijn oude dag ineens bang en zoek ik veiligheid en ga ik steeds meer uitdagingen uit de weg.

Ik denk dat ik in mijn spirituele reis en inzichten de laatste jaren ergens een verkeerde afslag heb genomen en dat dit inzicht een soort veilige rust creëerde. Zonder er goed over na te denken of ik wel die veilige rust wilde! Maar ook de coronacrisis stimuleerde natuurlijk veiligheid en rustig aan doen. Die veilige rust is af en toe wel even fijn maar op de lange duur doodsaai. Wil ik doodsaai richting mijn pensioen gaan of ben ik nog steeds de jonge onderzoeker die alle kansen onderzoekt en daarbij met regelmaat zijn neus eens stoot. Wil ik leven of nu al langzaam en veilig richting mijn graf kruipen. Soms heb ik dit soort lompe stellingen voor mijzelf even nodig, als enorme schop onder mijn kont.

Ja, weer een nieuw inzicht, “La donna è mobile” (de vrouw is veranderlijk) gaat ook voor mij op, niets is erger dan veilige vastgeroeste overtuigingen die je leven meer belemmeren dan goed doen. Met deze gedachten ga ik de komende tijd eens aan de gang, en wat er ook gaat gebeuren, het gaat zeker niet saai worden. Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Mijn liefdesvalkuilen

valkuil

Ik heb nu al meer dan 7 jaar geen langdurige liefdesrelatie meer gehad, ik heb vrienden en vriendinnen maar van een liefdesrelatie met wederzijdse fysieke en emotionele aantrekkingskracht is het sinds mijn laatste relatie niet meer gekomen. Natuurlijk heb ik me wel eens op dating sites en Tinder ingeschreven, maar ondanks de belangstelling die er met regelmaat was, is het er van mijn kant niet meer van gekomen. En dat ligt echt aan mijzelf, ik ben bang dat de (voor mij) aantrekkelijke en leuke vrouwen ondertussen allemaal (nog) een fijne relatie hebben en dat ik op mijn leeftijd echt achter het net vis. En van sommige vrouwen zijn de eisen en wensenlijstjes ook wel zo hoog dat ik onmiddellijk opgeef. Bij iedere vorm van assertief, dominant of extreem zelfverzekerd gedrag knap ik onmiddellijk af en ik weet ook heel goed waarom.

Ik heb zo mijn dingen, ik heb een redelijk aantal langdurige relaties gehad, die me ook vijf mooie kinderen opgeleverd hebben, die uiteindelijk wel misgelopen zijn, waar ik ook mijn aandeel in had. Ik ben nou eenmaal een licht autistische introverte man en geloof in eerlijkheid, wederkerigheid en echte intimiteit binnen een relatie en ik heb best een sterke maar warme persoonlijkheid. Daarnaast ben ik een zogenaamd zeer zorgzaam type, en daar is in mijn vorige liefdesrelaties met regelmaat “gebruik” van gemaakt, vandaar dat wederkerigheid voor mij zo belangrijk is geworden. Ik ken deze valkuil heel goed en ik heb ook geleerd om er mee om te gaan, in mijn werk ben ik bijzonder assertief, maar in de liefde is iemand weer volledig vertrouwen in dit opzicht is best wel een dingetje.

Ik zie mijzelf niet als een woest aantrekkelijke man (wel een leuke persoonlijkheid) en ik heb ook niet veel geld, aanzien en verre reizen en luxe leven meer te bieden. Ik zoek geen reismaatje, golfmaatje of iemand die graag uitdaagt en uitgedaagd wil worden. Ik ben geen carrière tijger en zoek ook geen carrière tijgerin, ik kan mijzelf zeer goed redden en werk om te leven en niet andersom. Ik ben een gevoelsmens maar ook een wetenschapper en ik zie spiritualiteit ook als een geesteswetenschap, ik geloof absoluut niet in complottheorieën. Ik val helaas ook niet op erg gezet en volle vrouwen, ik hou heel erg van dieren maar heb iets tegen honden. Tel mijn dingetjes en de dingetjes van de dames rond mijn leeftijd bij elkaar en doe de kansberekening.

Ook moet ik er regelmatig niet meer aan denken dat ik zou moeten veranderen of alles moet overleggen, of nog erger, toestemming moet vragen om dingen te doen die IK leuk vind om te doen. Ik heb een rijk leven, ik doe veel leuke dingen en ik geniet daar ook heel erg van. Natuurlijk duikt het verlangen wel weer af en toe op, zeker wanneer je wel twee mensen tegenkomt die na jaren nog een harmonische en gelukkig relatie hebben. Ik gun het iedereen en ik ben ook oprecht blij voor deze mensen, maar na even zelfreflectie weet ik dat dit verlangen voor mij niet meer realistisch is. Dat geeft weer lucht en plezier in mijn leven zoals het is.

Mijn vorige relaties hebben de nodige schade aangericht en ik heb er veel van geleerd, ook over mijzelf. Ik weet dat het voor mij weer heel moeilijk zal zijn om iemand volledig te vertrouwen en in mijn hart te sluiten en daar heb ik mij ondertussen ook bij neergelegd. Ik weet dat veel mensen moeite hebben met dit soort bekentenissen en openhartigheid, maar zo open ben ik wel, voor mij is alles bespreekbaar. Ik ben wie ik ben en IK ben tevreden en blij met mijzelf en met alles wat ik doe, ook met mijn minder leuke en goede kanten. Carpe Diem en dolce vita.

Tot schrijfs, Hein Pragt.