blog

Nog eens wederkerigheid

wederkerigheid

Of het nou met mijn autisme en daar uit voortvloeiend rechtvaardigheidsgevoel te maken heeft weet ik niet zeker maar een vaak weer terugkerend probleem in mijn leven is wederkerigheid. Voor mij is wederkerigheid het gevoel dat geven en terugkrijgen gevoelsmatig in balans is, zonder weegschaaltje te gebruiken. Dit gaat eigenlijk op voor alle relaties die je hebt, zoals die met je liefdespartner, familie, vrienden, kinderen en zelfs je collega’s. Ik ben mijn hele leven al een beetje een zogenaamde “pleaser” geweest, ik ben me bewust dat het soms wat naïef is maar ik vind het ook wel iets positiefs hebben. Ik maak het anderen gewoon graag naar de zin en pas me regelmatig aan bij wat de ander graag wil. Ik heb een vrij zorgzaam karakter en dat geeft me ook veel energie. Ik vind het fijn om bijvoorbeeld als eerste op te staan en een ontbijt te maken (of eten te koken) in de wetenschap dat we daarna samen gezellig gaan eten. Wederkerigheid kan iets leuks terug doen zijn, maar ook waardering, liefde en aandacht geven maar ook bijvoorbeeld rekening houden met de ander.

Ik heb een redelijke behoefte aan waardering, aandacht, genegenheid, begrip en intimiteit en meestal is dit in het begin van een relatie gevoelsmatig fijn in evenwicht. Maar in veel relaties die ik had kwam er een moment van verzadiging en begon de ander alles een beetje als vanzelfsprekend aan te nemen en kwam er steeds minder terug. Een neurotypisch persoon zou dan ook minder gaan teruggeven, maar ik deed er nog eerst een schepje bovenop in de hoop het tij te keren. Maar er kwam vaak een moment dat ik ontdekte dat de wederkerigheid totaal zoek was en wanneer ik dit kenbaar maakte werd dit vaak als kinderachtig en aanstellerig afgedaan. Alles ging toch goed, ja voor de ander wel!

Als autist had ik niet de sociale vaardigheden om dit tij te keren en ontstonden steeds meer conflicten als ik ook niet meer zo vrijgevig was. Ik heb ook best in wat relaties gezeten waar de ander dan overging in emotionele manipulatie (en soms zelfs emotionele chantage) om toch alles wat men zo gewend was te krijgen weer terug te krijgen. Ook hier kon ik niet zo goed mee omgaan omdat dit het gevoel van onrechtvaardigheid nog meer aanwakkerde. Ik heb me op latere leeftijd wel vaker afgevraagd waarom ik regelmatig voor dit soort meer egocentrische partners koos, ik denk dat het zo was dat ik in het begin erg genoot dat ik zoveel waardering voor mijn liefde en aandacht kreeg.

Ik heb door therapie wel geleerd mijn verwachtingen bij te stellen en niet meer vanzelfsprekend iets terug te verwachten, maar zelfs dan zijn sommige mensen nog in staat me te verbazen. Ook vind ik het niet zo leuk dat ik heb moeten leren om iets meer berekenend te zijn, ik weet dat het nodig is, maar het gaat vaak tegen mijn gevoel in. Ik heb gelukkig ook wel wederkerige relaties gehad, dus ik weet dat het wel kan, vandaar dat ik meestal wel duidelijk aangeef dat wederkerigheid voor mij heel belangrijk is. Het is beter om er wederzijdse duidelijkheid over te hebben voor het een (relatie) probleem gaat worden. En wat er ook ooit gebeurt is, meestal denk ik gewoon maar, Cest la vie!

Tot schrijfs, Hein.

Autonoom

Autonoom

Het woord autonomie is afkomstig uit het Grieks en autonomos  betekent  “geregeerd door eigen wetten”.  Voor mij staat het voor onafhankelijkheid en zelfbeschikking, twee dingen die voor mij erg belangrijk zijn. Als kind groeide ik op een dorp dat geregeerd werd door vele ongeschreven wetten en de kerk, afwijkend gedrag werd sterk veroordeeld je moest “gewoon” normaal doen wat iedereen deed. Als autist paste ik niet in het “normale” stramien dus was het leven voor mij best zwaar.  Maar op mijn achttiende ging ik op kamers wonen, werd ik beroepsmusicus  en stond voor mijn gevoel de hele wereld voor mij open en was ik totaal autonoom. Ik heb in die jaren vele dingen meegemaakt en beleefd waar andere mensen alleen maar van durven dromen.

Na vele jaren en vele ervaringen rijker (ook de nodige klappen gehad, soms letterlijk), wilde ik proberen ook een “normaal” leven te leiden, trouwde ik en kreeg ik kinderen. Mijn relatiekeuzes zijn niet altijd even handig geweest, hierin heeft ook mijn autisme wel meegespeeld. Ik heb vaak met gedragsstoornissen, drama, emotionele manipulatie en chantage te maken gehad, ik doorzag mensen niet zo goed en bleef vaak veel te lang hangen in “toxic” relaties. Pas als ik door kreeg dat het echt niet meer oke was, was het al te laat om het nog terug te kunnen draaien. Gelukkig heb ik uiteindelijk met de nodige therapie en levenservaring wel geleerd om uiteindelijk afscheid te nemen van dingen die niet oke zijn.  

Uiteindelijk was ik vaak weer alleen, maar wel onafhankelijk en autonoom en meestal ook best wel gelukkig. Ik heb nog een tijd gedacht dat een echt wederkerige relatie nog mogelijk was, maar telkens weer kwamen toch bindende en beperkende zaken om de hoek kijken. De laatste tien jaar weet ik ook dat ik hoogfunctionerend autistisch ben en ben ik mijzelf en mensen om mij heen ook beter gaan begrijpen. Ik heb mijn leven goed op orde, heb een leuk huis, leuk werk, leuke mensen om mij heen, ik ben financieel onafhankelijk heb veel leuke dingen te doen en kan doen wat ik wil, ben autonoom en voel me gelukkig.

Natuurlijk ben ik geen kluizenaar, ik heb vrienden en vriendinnen en de nodige kennissen waar ik mee omga en ik heb mijn kinderen en  ex stiefkinderen waar ik een goede band mee heb. Ik vind het heerlijk om een dagje te stappen in Utrecht of naar de Parade te gaan en dan ’s avond ergens aan het water gezellig wat te eten. En als iemand op bezoek komt maak ik graag wat lekkers te eten klaar, hou ik van een goed gesprek en geef ik met alle plezier even een nek en schoudermassage. Maar meestal geniet ik van het alleen zijn en kunnen doen wat ik zelf wil. En als ik op zaterdag boodschappen doe en het gedrag van de stelletjes zie waarvan het maar al te vaak lijkt dat ze gelaten tot elkaar veroordeeld zijn, dan fiets ik fluitend weer naar huis. Carpe Diem (pluk de dag).

Tot schrijfs, Hein Pragt

Mijn autisme verhaal

autisme

Hoe meer ik lees over autisme en andere mensen met autisme leer kennen, hoe meer ik ook zie dat ASS een heel breed spectrum is en dat de indeling in drie niveaus ook erg kort door de bocht is. Daarnaast hebben veel mensen met autisme nog een andere “stoornis” erbij wat het allemaal niet makkelijker maakt om het te begrijpen. Als kind was ik een redelijk onbeholpen autist die de wereld om hem heen niet begreep en ook door anderen niet begrepen werd. In het kleine dorp waar ik opgroeide was ik dan ook al snel de dorpsgek. Ik had gelukkig wel een vrij hoge intelligentie en een behoorlijk doorzettingsvermogen.

Ondanks dat ik ook qua motoriek de nodige beperkingen had leerde ik door heel veel oefenen vrij goed orgel en gitaar spelen en dat zou mijn redding worden. Op mijn veertiende besloot ik dat ik toch nooit geaccepteerd zou worden door mijn omgeving, hoe ik ook mijn best deed. Ik besloot om dan maar bewust “anders” te zijn en mij een “persona” aan te meten die ik graag wilde zijn. Het anders zijn was niet meer iets dat mij opgelegd werd, maar waar ik zelf voor koos.

Dat maakte het niet altijd makkelijker, ik was nog steeds autistisch maar had ook een mateloze belangstelling in psychologie (ik wilde weten hoe mensen in elkaar zaten) en sociologie. Let op, ik wist toen nog niet dat ik autistisch was. Logica was iets waar mijn brein voor gebouwd was en ik probeerde alles om te zetten in logica, ik bouwde als het ware een enorme bibliotheek op in mijn hoofd van sociaal gepast gedrag en sociale situaties. Ik leerde ook om te kunnen praten over alles, zoals gevoelens en emoties omdat ik alles wilde leren en begrijpen. En ik las enorm veel boeken over bijna elk onderwerp.

Hiermee was ik in staat om redelijk goed te functioneren en de persona van de “late hippie” die ik me aangemeten had paste goed bij mij, maar desondanks bleef ik een eenling. Ik zei hiervoor al dat muziek mijn redding was, toen ik zestien was werd ik al meegenomen op het podium voor bruiloften en partijen en ondanks mijn enorme podiumangst die ik met diverse biertjes en sigaretten moest overwinnen, leerde ik om op het podium te staan en hoe ik me daar gedragen moest. Toen ik achttien werd kreeg ik de kans om beroepsmusicus te worden in een top-40 band en als muzikant mocht je wat excentriek zijn. Ik voelde me als een vis in het water, maar was wel erg naïef waardoor ik ook meermaals besodemieterd ben. Het muzikantenleven is heel mooi en avontuurlijk, ik heb veel dingen gezien en meegemaakt waar andere alleen maar van kunnen dromen, maar het is ook erg hard.

Op mijn twintigste kocht ik ook mijn eerste computer en dat sloot perfect aan bij mijn logica brein. Ook het feit dat ik hele grote complexe dingen als een soort grote plaat in mijn hoofd helemaal kon overzien en alle verbanden kon zien, maakte mij een goede programmeur. Dit deed ik naast mijn muziek, en toen ik op mijn vierentwintigste voor de zoveelste keer weer eens belazerd was, ging ik mijn ICT studie doen. Ik slaagde met allemaal 9+ en heb sindsdien altijd een goede baan in de ICT gehad. Ik besloot een zo normaal mogelijk leven te leiden, ik trouwde en kreeg kinderen en wist nog steeds niet dat ik hoogfunctionerend autistisch was. Pas toen ik eind vijftig was kwam het hoogfunctionerend autisme in beeld.

Ook nu nog heb ik een goede baan (en een zeer goed inkomen) waar men goed gebruik maakt van mijn autisme. Maar ik heb ook een lange geschiedenis van mislukte relaties en huwelijken, stressvolle banen, migraine, burn-out, heel veel onbegrip en vooroordelen en twee depressies achter de rug. Ik heb heel veel baat gehad bij cognitieve therapie en schema therapie om dingen voor mij duidelijk te maken. Ik hou van therapie die dingen logisch op een rijtje zet en duidelijk maakt. Maar uiteindelijk ben ik “trots” op wie ik ben en durf ik voor mijzelf op te komen. Toch moet ik nog elke dag voor mijn autisme knokken.

Ik snap dat lang niet elke autist (ja ik noem het zo) zelfredzaam is, integendeel, maar ik stoor me ook aan het over de hoofden heen praten van mensen met autisme wat als een bevestiging van het onvermogen overkomt. Ik kan me de boosheid van sommige mensen met autisme over “onbegrip” zo goed voorstellen, het is ook heel vervelend om telkens langs de lat van “normale” mensen beoordeeld te worden wat de eigenwaarde nog meer omlaag haalt. Hoewel ik ook maar één van de vele kleurtjes van autisme ben, heb ik ook nog genoeg om over te schrijven. In de strijd voor meer begrip en emancipatie van autisme.

Tot schrijfs, Hein.

Zoek de hond!

Hond

Mijn dochter moet vaak lachen als ik (pakweg eens per jaar) in een meer naïeve zorgeloosheid weer denk dat online dating misschien een goed idee is. Meestal duurt het geen maand voor ik weer volledig afgeknapt ben en ik weer weet dat de mismatch tussen wat ik leuk en aantrekkelijk vind en wat mij leuk vindt iets te groot is. Ik neem het tegenwoordig wel met een korreltje zout. Maar ik zie wel vaak jarenlang dezelfde gezichten opduiken en denk dan dat ik niet de enige ben die kieskeurig geworden is.

De tijd heeft ook mij niet altijd goed gedaan maar de dames ook niet, vaak had het “goede leven” ook voor hen wel zijn prijs. Maar een van de leukste spelletjes die ik voor mijzelf speel tijdens het “swipen” door de profielen is: “zoek de hond”. Ik ben geen fan van honden en dat geef ik in mijn profiel ook aan. Best veel vrouwen die wat ouder zijn hebben toch vaak een hond (of soms zelfs meerdere honden) als trouwe metgezel genomen en staan daar dan ook mee op de foto. Soms zie ik een voor mij aantrekkelijk vrouw en al “swipend” door de foto’s kom ik vaak een foto samen met een hond (of meerdere honden) tegen. Dan zeg ik lachen: “en ja…. daar is de hond!”.

En ik kan gelukkig goed om mijzelf lachen en accepteer dat ik eens in de zoveel tijd weer denk dat er ergens nog een leuke slanke, vrolijke, vriendelijke, levenslustige en optimistische dame rondloopt die mij ook erg leuk vindt. Dat laatste is ook erg belangrijk, ik weiger een relatie aan te gaan met iemand die mij “wel oke” of “kan er wel mee door” vindt, ik wens wederzijdse vlinders. Door mijn lichte vorm van autisme was ik vroeger soms wat naïef en te optimistisch bij het aangaan van relaties, het leven heeft mij van de nodige liefdespartners voorzien en door schade en schande heb ik veel geleerd.

Ik zou graag zeggen dat ik mijn rugzakje leeg had maar dat is zeker niet het geval, ik heb alleen geen enkele moeite om het te dragen. Er zit het nodige in maar het is niet te zwaar. Net zo goed als ik geen compromis als partner wil zijn, wil ik het zelf ook niet zo ervaren. Ik heb een bijzonder goed leven en ik zoek een leuke aanvulling, niet een nieuwe invulling. Ik heb regelmatig een luisterend oor en als ik soms de relatieperikelen van anderen hoor, voel ik me als alleenstaande erg bevoorrecht. Ook even letten op de “winkelende stelletjes” bij de AH zet mijn vaak wel even weer met beide voeten op de grond.

Zoals u waarschijnlijk al begrijpt zit ik weer eens in de “naïeve”  maand en probeer ik deze weer met de nodige zelfspot door te komen. Vaak weet je de uitslag al wel onbewust maar denk je toch weer “niet geschoten is altijd mis!”. Deze maand besteed ik er weer even wat geld aan, volgende maand besteed ik het weer lekker aan mijzelf. En zo gaat de optocht door de tijd gewoon verder, het leven kan een leuk feestje zijn, maar je moet inderdaad zelf de slingers ophangen!

Tot schrijfs, Hein.

Eerlijk profiel

eerlijkheid

Een tijdje geleden had ik een kleine discussie met iemand over mijn toenmalige dating profiel. Hij zei “je moet je profiel wat opleuken en niet zoveel vertellen over de dingen die vrouwen wegjagen!”. Ik keek hem met verbazing aan en zei: “wat heb ik daar aan als ik dan dates heb met vrouwen die totaal andere verwachtingen hebben?”. Hij zei: “als je ze eerste maar binnen hebt, dan draaien ze wel bij!”. Dit soort geneuzel is dus niet voor mij, ik ben licht autistisch (merk je normaal niet zoveel van) en hou niet van politiek geneuzel, manipuleren of spelletjes spelen, ik ben (soms iets te) eerlijk en oprecht.

Zo heb ik wel eens weggelaten in mijn profiel dat ik een parttime inwonende dochter heb, wat veel vrouwen doet besluiten om weg te klikken, maar uiteindelijk zul je het toch eens moeten vertellen. En als je dan al verwachtingen hebt opgebouwd van beide kanten is het een extra teleurstelling als de ander dan afhaakt. Ook kan ik wel verzwijgen dat ik hoogfuntionerend autistisch ben, en dat zal iemand de eerste tijd ook niet merken, maar in kleine dingen zal het wel duidelijk worden en dan is het maar de vraag of de ander met deze kwetsbaarheid om kan gaan. Ik wil ook nooit meer iemand die misbruikt maakt van mijn kwetsbaarheid of mij respectloos behandeld, dan kan ik beter vooraf duidelijk zijn.

Dit is waarschijnlijk ook de reden dat ik afknap op vrouwen die dominant gedrag vertonen, die manipuleren, het niet zo nauw nemen met de waarheid of die passief agressief zijn.  Maar ja, er zijn ook veel vrouwen van die al de nodige negatieve ervaringen hebben gehad en heel duidelijk uitstralen wat ze willen en niet meer willen, ook als een soort van zelfbescherming. Ze proberen sterk en onafhankelijk over te komen, maar dit heeft in mijn geval een totaal verkeerd effect. Wat is dan het nut van jezelf anders voordoen of presenteren dan je echt bent. Ik heb veel mensen in mijn leven telkens weer in dezelfde valkuil zien vallen, vaak omdat men zich toch anders presenteerde dan men eigenlijk was.

Natuurlijk probeer ik ook wel door de “opgeleukte” profielen heen te prikken maar alleen al de moeite die je daar soms voor moet doen is vermoeiend. Waarom niet gewoon eerlijk zijn en dan maar niet zoveel dates en niet zoveel aandacht. Als je dan wel eens aandacht hebt dan is de kans van slagen ook veel groter en bespaar je jezelf ook de nodige teleurstellingen achteraf. Iedereen heeft wat onhebbelijkheden en gekkigheid, ik heb sommige onhebbelijkheden en gekkigheid van mijn ex partners soms heel leuk gevonden. In de ideale wereld zou je iemand juist leuke vinden om zijn of haar onhebbelijkheden en gekkigheid en niet ondanks die onhebbelijkheden en gekkigheid.

Ik ga er altijd nog vanuit dat eerlijkheid je niet een enorme vriendenschaar oplevert maar wel een paar hele goede. Het is maar waar je voor gaat in het leven.  Ik ben ook eerlijk in mijn verwachtingen, soms vinden mensen het niet gepast dat ik aangeeft niet op mollig of dik te vallen maar juist op het tegenovergestelde. Ondanks dat uiterlijk voor mij best wel meespeelt val ik ook niet op mode popjes of uiterlijk vertoon, ik val meestal op wat meer meisjesachtige types. Ook hou ik niet zo van honden en daar ben ik ook maar eerlijk in, hoewel dan wel best veel vrouwen afhaken.

Ik leef een gelukkig alleenstaand leven, ik heb een goed gevuld leven en hoef geen liefdesrelatie om maar niet alleen te zijn. Een vriendin zei laatst: “als je dochter straks het huis uit is ben je echt alleen”, maar ik zie dat helemaal niet als probleem. Voor mij zou het nog een leuke aanvulling zijn, maar als het niet meer gaat gebeuren dan is het geen ramp. Vandaar dat ik ook erg eerlijk ben en als er  nog een speld in de hooiberg rondloopt dan hoop ik dat we elkaar nog eens treffen. Eerlijkheid boven alles, geen verwachtingen scheppen die je achteraf niet waar kunt maken!

Tot schrijfs, Hein.

Commitment

commitment

Ik mag dan licht autistisch zijn maar ik ben niet dom en heb best wel veel dingen door schade en schande leren doorzien. En één van de dingen die ik nu begrijp is dat mensen vaak iets zeggen, wat best logisch klinkt, maar wat eigenlijk een behoorlijk diepere onderliggende betekenis heeft. Zo hoor ik vaak vrouwen van mijn leeftijd klagen dat mannen geen commitment meer willen en alleen nog maar niet bindende relaties willen voor de leuke dingen. Maar ik heb er eens een beetje op doorgevraagd en dan begrijp ik het wel.

Ja, ook ik ben één van die mannen die geen behoefte meer heeft aan “commitment” want ik weet wat er vaak echter zit. Ik was, zeker door mijn autisme, vroeger vaak erg op de ander gericht. Ik wilde het gewoon goed doen en de ander in alle behoeftes te voorzien, in de hoop dat dit ook wederzijds zou zijn, wat meestal niet zo was. Dat maakte mij ook erg kwetsbaar voor emotionele manipulatie en emotionele chantage. Vaak is dit zogenaamde “commitment” het op  een vrij ongezonde wijze voor elkaar krijgen wat men graag wil, door de ander op (emotionele) verplichtingen te wijzen en op het gevoel van verantwoordelijkheid te werken. De drang naar macht kan rare vormen aannemen.

In het verleden moest ik na mijn echtscheiding  constateren dat een vriend van mij, die een wat lossere en luchtigere kijk op het leven had, na een avond stappen het bed deelde met een leuke vrouw en plezier had, terwijl ik met regelmaat de hele nacht een luisterend oor was voor alle problemen en drama in het leven van mijn “verovering”. Hij trok met zijn luchtige levensstijl ook vrouwen aan met een luchtige levensstijl en ik met mijn rustige zorgzame stijl vaak het tegenovergestelde. Natuurlijk leerde ik na een tijdje ook wel mijn lesje.

Nee, de meeste mannen van een zekere leeftijd hebben geen zin meer in drama en moeilijk doen, de meesten willen de laatste fase van hun leven nog gewoon leuk en gezellig doorbrengen en hebben hun portie “commitment” wel gehad. Er zullen zeker nog mannen zijn die geen problemen hebben met drama en problemen, maar probeer niet de mannen die dat niet meer willen te veroordelen of te bekeren, meestal hebben zij hun portie “commitment” al ruim gehad.

Wanneer je niet op een gezonde wijze een evenwichtige en gelijkwaardige relatie kunt hebben waarbij je beiden nog van het leven kunt genieten, dan hoeft het voor mij niet meer. Ik heb mijn voelsprieten voor drama en emotionele manipulatie erg uitstaan. Natuurlijk ontloop ik mijn verantwoordelijkheden niet, ik ben en blijf een zorgzame man, maar ik doe het nu  omdat ik dat fijn vind en niet omdat ik ertoe verplicht wordt.  Ik heb ondertussen ook geleerd om gelukkig te zijn zonder afhankelijk te zijn van een ander en kom niets te kort. “Liever rukken dan haar nukken” zei een Haagse vriend ooit tegen mij en hoewel het iets grof klinkt zit er wel een waarheid in. Als je gelukkig en tevreden leeft moet je de moeilijkheden zeker niet opzoeken. Carpe diem.

Tot schrijfs, Hein.

Emancipatie van autisme

autisme

Deze week heb ik een nieuwe e-reader gekocht om ook luisterboeken mee af te spelen. Ik lees graag, veel en snel maar de laatste tijd “struikel” ik vaker over zinnen en moet ik zinnen opnieuw lezen wat het plezier van het lezen een beetje bederft. Ik vind luisterboeken heerlijk, ik ga lekker liggen op de bank een laat me een boek voorlezen en ik kan me met de koptelefoon helemaal afsluiten. Dit weekend luisterde ik: “Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit” van Bianca Toeps en het was een feest van herkenning op vele gebieden.

Wat ik alleen jammer vond was dat ze veel best wel succesvolle mensen met autisme beschreef wat misschien niet zo fijn is voor mensen met autisme die het allemaal net een beetje redden. Maar desondanks een fantastisch goed boek omdat het opkomt voor mensen met autisme. Ook ik kan nog steeds kwaad worden op mensen die autisme willen “genezen”. We hebben meer baat bij een beetje begrip en hulp waarbij we kunnen zijn wie we zijn, dan medicatie en het min of meer gedwongen leren aanpassen aan de norm.

Ook ik heb een goede baan (en een zeer goed inkomen) waar goed gebruik gemaakt wordt van mijn autisme, maar ook ik heb een lange geschiedenis van mislukte relaties en huwelijken, stressvolle banen, burn-out, heel veel onbegrip en vooroordelen en twee depressies achter me. Ik heb heel veel baat gehad bij cognitieve therapie en schema therapie om dingen voor mij duidelijk te maken. Ik hou van therapie die dingen logisch op een rijtje zet en duidelijk maakt. Maar uiteindelijk ben ik “trots” op wie ik ben en durf ik negatieve mensen los te laten en te verbannen. Toch moet ik nog elke dag voor mijn autisme knokken.

Ik snap dat lang niet elke autist (ja ik noem het zo) zelfredzaam is, integendeel, maar ik stoor me ook aan het over de hoofden heen praten van mensen met autisme wat als een bevestiging van het onvermogen overkomt. Ik kan me de boosheid van sommige mensen met autisme over “onbegrip” zo goed voorstellen, het is ook heel vervelend om telkens langs de lat van “normale” mensen beoordeeld te worden wat de eigenwaarde nog meer omlaag haalt. Ik vind het heel goed dat Bianca in haar boek opkomt voor mensen met autisme en ze handvatten geeft en (h)erkenning.

Hoewel ik ook maar één van de vele kleurtjes van autisme ben, heb ik ook nog genoeg om over te schrijven. In de strijd voor emancipatie voor autisme.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Alleen is niet eenzaam

vrijheid

Maar al te vaak denken mensen dat mensen die alleen zijn of alleen wonen eenzaam en een beetje sneu zijn. Niets is minder waar, ik kan uit ervaring zeggen dat ik me vaker eenzamer gevoeld heb binnen een relatie dan daarbuiten. En nu ik de zestig gepasseerd ben en veel mensen bekijk die al hun hele leven bij elkaar zijn, zie ik mensen die nog steeds gelukkig zijn met elkaar maar ook genoeg stellen die “tot elkaar veroordeeld” zijn.  Dan denk ik soms aan de Sigmund strip waar een man die 40 jaar getrouwd is het woord “tweezaamheid” als overtreffende trap van eenzaamheid bedacht heeft.

Al jong was ik (ook toen ook al autistisch) vaak alleen en genoot ik van het leven in mijn eigen  fantasie wereld. Toen ik het dorp waar ik geboren werd verliet lag de wereld helemaal open met alle mogelijkheden en avontuur en ik was op zoek naar mijzelf en bezig om vrij te leven op mijn eigen eigenwijze manier met heel veel vallen en opstaan. En in de zes jaar dat ik beroepsmusicus was, woonde ik altijd alleen. Ik was niet eenzaam, ik had genoeg mensen om mij heen en altijd wel vriendinnen met voordelen. En hoewel ik soms wel eens verlangde naar een vaste langdurige relatie, kwam het daar, mede door mijn levensstijl, nooit van. Vrij zijn en alles ontdekken en beleven was voor mij het leven, met alle mooie maar soms ook tragische momenten.

Toen besloot ik om toch maar te gaan doen wat er van mij verwacht werd in huisje, boompje beestje, maar mijn partnerkeuze was niet zo succesvol. Mijn toch wel autistische brein met een sterk gevoel voor eerlijkheid en wederkerigheid was ook wel een uitdaging, maar mijn partners hadden zo ook hun eigen serieuze stoornissen. Ik heb meerdere keren in mijn leven compleet opnieuw moeten beginnen en dat was altijd een moment van diepe bezinning waarbij ik vaak mijzelf weer helemaal terug moest vinden. Maar de tijden dat ik alleen was waren vaak hele gelukkige tijden. Toch wisten vrouwen mij altijd weer te vinden, zelfs als ik niet op zoek was, en liet ik me weer overhalen in een relatie die zeker in de verliefde fase ook erg fijn was, maar wat vaak niet zo goed afliep. Desondanks heb ik met de meeste ex partners geen problemen en soms zelfs een goed band en is het gewoon gegaan zoals het gegaan is.

Na mijn laatste relatie van ruim twee en half jaar, nu meer dan tien jaar geleden is het er niet meer van gekomen, ondanks dat er regelmatig belangstelling was. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn lesje wel geleerd heb. Maar ondertussen heb ik als alleenstaande een prima leven en voel ik me zelden eenzaam. Ik ken nog steeds genoeg mensen waar ik een warme band mee heb, ik heb nog steeds vriendinnen, en mensen die me alleen maar een negatief gevoel gaven heb ik uit mijn leven verbannen. Ik ken mensen van mijn leeftijd die niet met pensioen willen gaan omdat ze er enorm tegenop zien om de hele dag met hun vrouw door te moeten brengen, dan tel ik mijn zegeningen af en toe.

Ik had een hele goed band met mijn inmiddels overleden, ook alleenstaande, buurman en over één ding waren we het eens, we waren gelukkig als alleenstaande mannen en we dronken af en toe samen één (soms twee) biertjes in de tuin bij mooi weer en konden lachen om de vreemde relatieperikelen die we af en toe om ons heen zagen en de wensen en eisen van zoekende dames van onze leeftijd. De laatste weken van zijn leven in de hospice heb ik hem nog elke dag bezocht en hebben we samen nog geproost op het leven.

Ik vind sommige vrouwen prachtige wezens, maar niet meer als bindende, dwingende, beperkende levenspartner, ik heb mijn portie manipulatie en misbruik ruimschoots gehad. Ik geniet van mijn vrijheid en vind het heerlijk om samen met anderen (ook vrouwen) van deze vrijheid en het leven te genieten. Niemand gaat mij meer vertellen hoe ik leven moet, dat bepaal ik zelf wel.  Hoezo, eenzaam?

 Tot schrijfs, Hein Pragt.

Kijk ook eens op het: Alleenwonen forum op deze website!

Verliefd op ADD en ADHD vrouwen!

add / adhd

Ik ben in mijn leven regelmatig verliefd geweest op een vrouw die ADD of ADHD had en daar heb ik uiteindelijk ook wel een goede verklaring voor gevonden. Ik heb ook een aantal relaties gehad met vrouwen die ADD of ADHD hadden en al deze relaties zijn uiteindelijk niet goed afgelopen. Desondanks merk ik nog steeds dat ik het type ADD of ADHD vrouw vaak nog steeds erg aantrekkelijk vind en dat ik met de kennis van nu misschien wel een langdurige relatie zou kunnen opbouwen met een liefdespartner met ADD of ADHD.

Waarom voel ik mij dan zo aangetrokken tot vrouwen die ADD of ADHD hebben? Dit heeft vooral te maken met het feit dat deze vrouwen vaak wat minder conventioneel en nog wat spontaan, onbevangen, speels en avontuurlijk zijn. Ik weet uit ervaring dat dit speelse, onbevangen en avontuurlijk ook zeker voor de liefde en intimiteit opgaat wat bijzonder prettige en aangenaam kan zijn. Qua lichamelijk intimiteit waren mijn beste en meest avontuurlijk ervaringen met partners die ADD of ADHD hadden. In een relatie met een ADD of ADHD vrouw had ik vaak het gevoel dat ik weer achttien jaar oud was en dat alles aan nieuwe ervaringen en mogelijkheden nog open lag.

Waarom kon ik dan op de duur niet omgaan met ADD of ADHD gedrag? Dit heeft ook te maken met mijn hoogfunctionerend autisme. Van één kant vind ik het heerlijk dat ik iemand heb die mij af en toe uit mijn comfortzone trekt en mij het avontuur intrekt, maar als autist heb je ook behoefte aan een gezonde basis van vertrouwen en zekerheden. De vrouwen met ADD en ADHD waar ik mee samen geweest ben hadden geleerd om hun soms wat onverantwoordelijke gedrag te maskeren, dingen verborgen te houden en zonder blikken of blozen te kunnen liegen alsof het gedrukt stond. Dit triggerde al mijn autistische onzekerheden. Dit zorgde weer voor afstand in de relatie waardoor mijn autistische behoefte aan vertrouwen en eerlijkheid uiteindelijk beklemmend werd voor mijn ADD of ADHD partner. Vaak eindigden deze relaties in overspel van mijn partner waarna voor mij de kous af was.

Met de kennis van nu over mijn hoogfunctionerd autisme en mijn opgedane kennis van ADD en ADHD zou een relatie heel anders gelopen zijn. Ik heb geleerd om op een betere wijze voor mijzelf op te komen en ik ben makkelijker geworden in het loslaten van zaken. Vroeger was wederkerigheid dat ik eigenlijk van de ander hetzelfde terug verwachtte wat ik zelf gaf, tegenwoordig geef ik in dezelfde mate als ik krijg. Ik heb genoeg eigenwaarde om iemand redelijk vrij te kunnen laten, maar dezelfde vrijheid eigen ik ook mijzelf toe. Ik zal mijzelf nooit meer in een afhankelijke positie plaatsen want ik weet wat er dan allemaal mis kan gaan, ik geniet van de mooie dingen en geef terug naarmate ik ook zelf krijg. Ik heb geleerd dat dit niet egoïstisch is maar een vorm van gezonde eigenwaarde.

Ik geniet van het leven en ben een beetje wars van conventies en “zo hoort het”, mijn beperking is mijn autisme maar na zoveel jaren kan ik daar steeds beter mee omgaan en ook steeds beter mijn grenzen bepalen en aangeven. Ik hou nog steeds van mensen die speels en onbevangen zijn en ik laat me ook nog steeds met alle plezier meenemen om te verdwalen. Met de kennis van nu neem ik niemand uit mij relatieverleden iets kwalijk, het ging zoals het ging met de kennis van toen. Ik zou alleen sneller een einde gemaakt hebben aan een paar relaties of de zaak wat losser gehouden hebben, maar daar ben ik nu veel makkelijker in geworden omdat ik dit geleerd heb.

Terugkijkend heb ik met ADD en ADHD vrouwen enorme hoogtepunten gekend maar ook soms enorme dieptepunten, maar één ding was zeker, het was nooit saai.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Vrij van cynisme

vrij

Als ik ergens een hekel aan gekregen heb in mijn leven is dat cynisme, sarcasme en steken onder water. Als HF Autist heb ik daar veel moeite mee, ik ben altijd recht door zee en zeg wat ik denk en doe wat ik zeg. Vanuit mijn autisme had ik altijd wel moeite om cynisme en steken onder water te herkennen. Sarcasme ligt er zo dik bovenop dat ik dit wel herken en er ook wel de humor van in kan zien. Wat mij het meest stoort aan mensen die cynisme en steken onder water hanteren is dat ze iets (bijna) gemeens zeggen, maar als ze er op aangesproken worden zeggen dat het een grapje was.

Zo heb ik jarenlang met Rotterdamse collega’s gewerkt die heel vaak pessimistisch cynisch waren en ook ruimhartig waren met vooroordelen en steken onder water. Ik had daar best veel moeite mee en als ik er eens wat boos op reageerde kreeg ik permanent te horen dat het maar een grapje was. Het komt bij mij over als manipuleren, het is vaak geen teken van een leuke eerlijke persoonlijkheid en het komt een beetje superieur over. Door de jaren heen ben ik het beter gaan herkennen, maar soms staan de voelsprieten wel iets te gevoelig afgesteld. Ik heb in ieder geval geleerd om de eerste reactie uit te stellen en er vrolijk op te reageren om het daarna even rustig te analyseren.

Ik heb best een tijd lang in mijn leven gevochten om “erbij te horen” vanuit mijn HF Autisme, ik probeerde zo hard om “normaal” over te komen dat mijn brein overuren draaide en ik bijna alles wat er tegen en over mij gezegd werd zat te (over) analyseren. Ik heb de nodige levenslessen gehad in “reputatieschade” door mensen die onwaarheden vertellen en manipuleren. En nog steeds stoort het me af en toe dat karma niet haar best doet en het vaak toch goed lijkt te gaan met slechte en manipulerende mensen. Vanuit mijn kerkelijke opvoeding leerde ik dat kwaad zichzelf bestraft, maar soms twijfel ik daar wel een beetje aan.

Met het stijgen van de leeftijd ben ik steeds makkelijker geworden in het loslaten van mensen die niet helemaal eerlijk zijn, ik ben wel erg eerlijk en als je daar misbruik of gebruik van maakt, dan neem ik gepaste afstand. Ik hoef niet zo nodig meer aardig gevonden te worden door iedereen, ik kies zelf wel uit welke mensen voor mij belangrijk zijn en bij wie ik met een glimlach alles het ene oor in en het andere oor uit laat gaan. Ik zoek en maak geen ruzie of conflicten, dat heeft geen enkele zin en daar heb ik alleen mijzelf mee, ik negeer het gewoon en lach er om. Waarom zo moeilijk doen in het leven, je leeft maar één keer en probeer er gewoon zoveel mogelijk van de genieten.

Wanneer je een probleem met me hebt, zeg het dan en praat er met mij over, wees eerlijk en ik ben ook eerlijk en wanneer je dan nog steeds een probleem met mij hebt, dan is het maar zo maar is het voor beiden kanten duidelijk. De meeste problemen zijn zo makkelijk de wereld uit te helpen als mensen eens meer MET elkaar zouden praten dan OVER elkaar. Ik laat mensen die wel OVER me praten maar niet MET me willen praten de laatste jaren met veel gemak los. Iedereen mag zijn eigen menig hebben en leven zoals hij of zij wil, maar val mij er dan niet mee lastig. Ik vul mijn leven liever met mensen die wel prettig zijn in de omgang.  Cest la vie.

Tot schrijfs, Hein Pragt.