The road goes on

The Road Goies On

Een van de dingen die ik altijd wel wist maar een beetje vergeten was is mij de laatste tijd weer heel erg duidelijk geworden, wat er ook gebeurt, je levensweg gaat altijd gewoon door. Sinds ik weer elke dag een pilletje slik dat het serotonine niveau in mijn hersenen stabiliseert, gaat het weer helemaal goed. Ik accepteer het maar, sommige mensen die diabetes hebben moeten hun hele leven insuline nemen, ik heb het vergelijkbare met een ander stofje. Cest la vie.

Ik zing al mijn hele leven in bands maar ook solo en ik merk dat de laatste tien jaar mijn stem aardig gezakt is, ik kan lager zingen dan vroeger maar ook minder hoog. Mijn uitvlucht was dan een nummer een octaaf lager te zingen, maar hoewel dat voor sommige nummers wel mooi klinkt, is het funest voor andere nummers. Omdat ik die nummer weer graag op de originele toonsoort wilde zingen ben ik weer op zangles gegaan. Ik moest een nummer hebben dat een eerste uitdaging was en dat werd het nummer “The road goes on” van de band Toto.

Ik ben al mijn hele leven een Toto fan, om hun uitmuntende muzikaliteit maar ook hun mooie teksten. In 2000 heb ik in Ahoy hun concert bezocht en heb ik keihard mee staan zingen en aan het einde van de avond was ik “natural high”.  Het nummer “The road goes on” heeft voor mij een bijzonder betekenis en het nummer zingen werkt voor mij helend. Wat er ook gebeurt is en waar ik ook geweest ben, ik ben nog steeds verrast dat de weg telkens maar door gaat!” Dit is de strekking van de laatste zinnen van dit nummer.

Ik heb in mijn leven een aantal best zware traumatische ervaringen overleefd, ik ben er altijd weer uit opgekrabbeld en doorgegaan, ik heb mensen verloren, los moeten laten, ik ben alles kwijt geweest. Maar ik ben er altijd weer uitgekomen en heb mijn leven weer opgebouwd en ik ben altijd een vriendelijke optimist gebleven en ben niet verbitterd geworden. Het leven kan soms verschrikkelijk hard zijn, maar als het er op aankomt gaat de weg altijd maar door en door.

Het Unalome symbool dat ik op mijn arm heb geeft dit ook goed weer, in het begin slingert het alle kanten op, maar de slingers worden steeds kleiner tot ze overgaan in een bijna rechte lijn, het punt van levenswijsheid en verlichting. De laatste punt of punten staan voor Nirvana of Nirwana, Sanskriet voor “De hoogste staat en het einde van begeerte, aversie en verwarring”. In Zuid Afrika zeggen ze het korter “Alles zal recht kom” ofwel alles zal goed komen.

Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen had, is ook een grote waarheid die ik me dagelijks realiseer. Het grootste leed doen we vaak onszelf aan door verzet omdat het niet gaat zoals wij het graag wilden. Het loslaten van dingen die ik toch niet kan veranderen was voor mij wel moeilijk maar uiteindelijk wel heel gezond. Je levensweg gaat gewoon door, laat je meenemen zonder verzet en probeer te genieten van alles wat het je brengt op je reis naar het Nirvana. Dit probeer ik mijzelf weer duidelijk te maken als het weer even niet zo goed gaat en dan zing ik weer even “The road goes on”.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *