I am still standing

I Am Still Standing

Binnenkort ga ik 65 jaar oud worden, toen ik jong was kon ik me dit absoluut niet voorstellen, maar het leven kabbelt gewoon door, en voor je het weet ben je ineens een oude jongeman. Het vreemde is dat ik me niet oud voel, ik voel mij niet anders dan twintig jaar geleden. Ook fysiek ben ik gelukkig nog sterk en fit. Wel stukken wijzer en met veel inzicht en ervaringen, niet altijd even positieve ervaringen, het leven heeft mij zeker niet gespaard.

Een leraar deed eens een experiment in de klas, hij gaf alle kinderen een mooi strak wil vel A4 en vroeg de kinderen om het tot een propje te vouwen en er dan op te gaan staan. Daarna moesten ze het weer uit elkaar trekken en de eventuele scheuren weer met plakband plakken. De opdracht was om van het verfrommelde propje weer een zo net mogelijk velletje papier te maken. En hoe ze ook hun best deden, de scheuren bleven een beetje zichtbaar en de kreukels gingen er niet echt meer uit, hoe goed ze hun best ook deden.

Kijk zei de leraar, dit velletje papier is wat het leven en wij mensen elkaar aandoen, elke keer kreukelt het een beetje of ontstaat er een scheur. En hoe we ook ons best doen om alles weer glad te strijken, de kreukels en de scheuren zullen nooit helemaal weggaan, hoe we ook ons best doen. Wanneer je een ander beschadigd of iets aandoet, dan kun je proberen het weer goed te maken en weer glad te strijken, maar de schade zal altijd een beetje achterblijven.

Ik heb heel eigenwijs niet altijd de makkelijkste weg gekozen in dit leven en mijn partnerkeuze is niet altijd even goed geweest. Als man is het soms moeilijk toe te geven dat je soms gemanipuleerd, misbruikt, gekleineerd, bedrogen en zelfs geslagen bent en dat er soms met nog meer leugens en bedrog ongenadig wraak genomen is.  Echte mannen overkomt dit niet, dus je praat er niet over, tenzij het in het vertrouwen van een therapeut is, maar zelfs dan is het niet makkelijk. En al deze ervaringen hebben het papiertje gescheurd en verkreukeld en ik heb het zoveel mogelijk weer proberen glad te strijken en te repareren.

Natuurlijk was het leven niet een en al ellende, ik heb meer schitterende hoogtepunten gekend dan deze dieptepunten, ik kan nu al terugkijken op een vol en mooi leven.  Maar eens in de zoveel tijd valt je blik even op  het papiertje en de scheuren en kreukels. En ondanks dat er op geschreven staat: “I am still standing”, heeft het papiertje mij ook iets voorzichtiger gemaakt, iets meer achterdochtig, iets meer zelf beschermend. Ook ben ik bang dat het papiertje er voor gezorgd heeft dat ik de laatste tien jaar niet meer verliefd geweest ben.

Maar op de vraag of ik me gelukkig voel kan ik oprecht “ja” antwoorden! Één van de wijze lessen van het leven was dat ik mijn geluk niet afhankelijk moest maken van anderen, maar dat een gelukkig leven mijn eigen verantwoordelijkheid was. Ik ben altijd een optimist geweest ook onder minder goede omstandigheden en de glimlach is er nog steeds. Ja, ik kijk met een glimlach naar deze wereld,  blijf me soms verbazen en blijf met een open geest steeds weer nieuwe dingen ontdekken. En “het komt zoals het komt en gaat zoals het gaat”, zijn de wijze woorden die mijn moeder mij geleerd heeft. Cest la vie.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *