Maand: augustus 2022

Lone wolf

lone wolf

Ik heb begin dit jaar helaas weer even een ernstige dip door moeten maken als gevolg van een burn-out en dat zet uiteindelijk wel weer alles in perspectief. Ik ben in mijn leven vaak alleen geweest, zelfs in relaties en ik kan u zeggen dat eenzaam zijn in een relatie vele malen erger is dan gewoon alleen zijn. Ik heb ook de natuurlijk neiging om vervelende dingen te vergeten (verdringen) en de positieve dingen te koesteren. Zo kan ik nog steeds genieten van alle positieve dingen en bijzondere ervaringen die de menige liefdesrelatie in mijn leven gebracht hebben en is het van sommige ook een goed gevoel dat ze voorbij zijn. Desondanks is voor mij wel een belangrijke les dat ik blijkbaar niet zo geschikt ben voor een liefdesrelatie, dit heeft zeker ook te maken met mijn autisme in combinatie  met de eigenschappen van sommige vrouwen.

Ik ben nogal geneigd om iemand te accepteren met alle kleine gebreken en minder leuke kanten, ik leg niet graag zout op slakken en heb meestal liever geluk dan gelijk. Helaas was dat vaak niet wederzijds en probeerden diverse dames mij aan te passen aan hun visie van een ideale man. Soms mocht ik ineens niet meer met de knieën over elkaar zitten, omdat dat niet “mannelijk” was en werden mij diverse vrouwelijk eigenschappen toegekend die ik maar snel moest afleren. Het vervelende was dat ik vaak in het begin nog wel meegaand was om de ander te plezieren, maar als ze te ver gingen, en dat gebeurde meestal, dan begon ik tegen te sputteren. De eindeloze zeurende gesprekken die ik dan had met irrationele argumenten en gevoelens, die keer op keer herhaald werden zodat ze op het laatst zo irriterend werden dat ik er maar een ruzie voor over had. Om eerlijk te zijn ben ik heel allergisch geworden voor emotionele manipulatie en drama.

Ik heb een aantal vriendinnen waar ik prima mee op kan schieten en waarvoor ik ook goed een luisterend oor kan zijn en ik sta altijd klaar om iemand te helpen. Maar uiteindelijk ben ik ook weer blij wanneer ik dan weer alleen thuis ben en mijn eigen ding kan doen. Ik denk dat het irrationele van veel vrouwen een beetje botst met mijn autistische brein, ik kan er tot op zekere hoogte in meegaan omdat ik mijzelf dat aangeleerd heb, maar wel tot een bepaalde hoogte want dan slaat mijn brein letterlijk op tilt.

Ik ben meestal erg gelukkig als alleenstaande man, ik geniet van mijn vrijheid, van mijn zelfstandigheid en van een leven dat lekker op orde is. Ik ben financieel onafhankelijk, heb vele hobby’s waar ik alle tijd voor heb en de inrichting van mijn huis is praktisch en voor mij gezellig. Ik vind het niet erg om alleen te zijn, ik heb altijd wel iets te doen en soms geniet ik ook gewoon van de rust en de kleine dingen zoals de vogeltjes in mijn tuin. Ik denk vaak oprecht dat ik beter af ben als alleenstaande en dat het verstandiger is om niet weer aan een liefdesrelatie te beginnen. En als ik zo om mij heen kijk dan geloof ik ook dat de kans dat ik nog eens zo verliefd ga worden dat ik er anders over ga denken heel klein is. Helaas trekken de meeste dames van mijn leeftijd mij niet meer zo aan en bovendien heb ik niets met honden, golfclubs, sportwagens en wereldreizen.

Het leven is goed en ik wil er nog een tijdje fijn van genieten op mijn eigen eigenwijze wijze. En ja, ik ben een beetje een lone wolf, maar niet ongelukkig maar een soort van oude wijze wolf. “Laat mij, laat mij, laat mij mijn eigen gang maar gaan”, zong Ramses Shaffy en die woorden spelen vaak in mijn hoofd. Ik heb tot nu toe een behoorlijk bijzonder en goed leven gehad en veel meegemaakt waar anderen van kunnen dromen en ik hoop het nog een tijdje vol te houden, maar wel graag op mijn eigen eigenwijze wijze. Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Terug naar de top

terug naar top

Het gaat weer goed met mij, na de burn-out en depressie van begin dit jaar voel ik me nu bijna weer op mijn top. Tijdens een depressie is je geestelijke weerstand zo laag dat zelfs de kleinste dingen die je eigenlijk al lang achter je gelaten had, ineens weer levensgroot kunnen voelen. Tijdens een depressie ben je even jezelf niet meer omdat het brein uit voorzorg je eigen wil en wilskracht even uitzet. Dat heb ik gelukkig geleerd tijdens een eerdere depressie, je rotgevoel komt niet voort uit jezelf, het monster van de depressie is daar verantwoordelijk voor. Wanneer je weer uit een depressie omhoogklimt is het wel tijd om naar de dingen te kijken in je leven waar je niet gelukkig van wordt en je eens te bedenken of je daar geen afscheid van moet nemen.

Het is een uitgesproken kans om weer met een schone lei verder te gaan met je leven en je te realiseren dat het JOUW leven is en dat je jezelf niet moet laten beïnvloeden door vooroordelen en oordelen van anderen. Wanneer mensen jouw dingen kwalijk nemen waar je jezelf niet eens bewust van bent en die mensen er niet over willen praten, laat staan het uit willen praten, dan is het tijd om afscheid te nemen en ze achter je te laten. Dit is een bekende valkuil vanuit mijn autisme, ik hou niet van conflicten en zeker niet op onduidelijke conflicten, dan is verwarrend en ik wil graag alles netjes op een rij en eerlijk en oprecht hebben in mijn hoofd. Vaak blijf ik te lang aan dode paarden trekken in de hoop dat mensen ooit eens veranderen, maar sommige mensen blijven liever hangen in hun eigen gelijk en wereldbeeld, ook al is dat gebaseerd op verkeerde feiten.

Ik begin weer mijn hele sterke kanten te zien, ik ben heel goed in orde brengen in chaos en kan hele complexe structuren in beeld brengen en beschrijven en dat doe ik dan momenteel ook op mijn werk, tot groot genoegen van mijn teamchef en collega’s. Ik heb mijn aangesloten bij een paar “vintage computer clubs” en ben weer fijn aan het programmeren, iets dat ik mijn hele leven al met veel plezier doe en waarbij ik ook leuke dingen maak waar ik ook weer waardering voor ontvang. Ik ga er ook weer meer op uit, eventueel samen met mijn dochter, de wereld heeft nog genoeg dingen en plekken om te ontdekken en om van te genieten.

Ik heb mijn leven goed op orde, ik ben financieel onafhankelijk en kan me goed redden, ik heb een goed en betaalbaar huis met tuin en dieren, genoeg mensen waar ik een goede band mee heb en genoeg leuke dingen om te doen. (Om eerlijk te zijn soms meer dan genoeg dingen…) Ik ben voor mijn geluk niet afhankelijk van (de goedkeuring) van anderen en ik heb de mogelijkheid om al vrij vroeg met pensioen te gaan, als ik dat wil. Die vrijheid is voor mij heel belangrijk. Ik ben nu weer op het punt dat ik strijdbaar ben en kan zeggen, ik ben wie ik ben en als je dat niet bevalt dan is dat jouw probleem en zeker niet de mijne. Ik wil op mijn sterfbed zachtjes “Non, rien de rien, Non, je ne regrette rien” kunnen neuriën.  

Tot schrijfs, Hein Pragt.