Maand: juli 2021

Wederkerigheid

wederkerigheid

Een telkens weer terugkerend probleem in mijn leven is wederkerigheid, voor mij is het heel belangrijk dat geven en terugkrijgen gevoelsmatig in balans is, zonder weegschaaltje te gebruiken. Dit gaat niet alleen in liefdesrelaties op maar ook in alle andere relaties die je hebt, zoals die met je familie, vrienden en kinderen. Ik ben mijn hele leven al een “pleaser” geweest, ik ben me daar zeker bewust van en vind het wel iets positiefs hebben, veel mensen worden tenslotte blij van je. Ik maak het anderen gewoon graag naar de zin en pas me regelmatig aan bij wat de ander graag wil. Ik heb een vrij zorgzaam karakter en dat geeft me ook veel energie. Ik vind het fijn om als eerste op te staan en een ontbijt te maken in de wetenschap dat we daarna samen gezellig gaan ontbijten. De wederkerigheid zit hem hier vaak in waardering, liefde en iets leuks terugdoen of ook rekening houden met mij en mijn gevoel.

Ook ik heb behoefte aan waardering, aandacht, genegenheid, begrip en intimiteit en meestal in het begin van een relatie lijkt de wederkerigheid gevoelsmatig fijn in evenwicht. Tot er een moment van verzadiging komt, de ander begint het een beetje als vanzelfsprekend aan te nemen en er komt steeds minder terug. Een “normaal” mens zou dan ook minder gaan geven, maar een echte “pleaser” doet er nog eerste een schepje bovenop in de hoop het tij te keren. Maar er komt altijd een moment dat de “pleaser” ontdekt dat de wederkerigheid totaal zoek is en wanneer hij of zij dit kenbaar maakt dan vind de ander dit vaak kinderachtig en aanstellerig. Alles gaat toch goed, ja voor de ander wel!

Het blijft me verbazen dat er mensen zijn die blijkbaar een gezond sociaal leven hebben, die desondanks amper gevoel van empathie naar een ander tonen. Ja, hun eigen gevoel en emoties zijn erg belangrijk, maar de empathie naar anderen lijkt soms bijna gespeeld te zijn. Ze lijken zich maar niet te kunnen verplaatsen in het gekwetste gevoel van een ander. Soms lijkt het een vorm van egocentrisch gedrag en botheid die een “pleaser” zo in verwarring brengt met de vraag: “waarom was ik zo aardig en lief tegen jou?”. En de “nemer” lijkt zich vaak van geen kwaad bewust, die snapt niet dat de ander zo “moeilijk” doet.

In mijn werk ben ik behoorlijk assertief maar privĂ© wil dat niet zo goed lukken, meestal moet het eerst qua wederkerigheid uit de hand lopen, voor ik assertief ga worden. En dan begint het commentaar: “je slaat ook wel rigoureus om in het andere”. Ja, dat klopt, wanneer de spreekwoordelijk druppel de emmer heeft doen overlopen, kan ik vrij koel en berekenend worden en heel goed loslaten, hoewel dat eigenlijk tegen mijn karakter ingaat. Maar ik moet wel oppassen want ik laat me maar al te snel met een paar tranen en een beetje liefdevolle aandacht weer manipuleren in “pleaser” gedrag.

Vooral het voor vanzelfsprekend aannemen en bij het bijna emotieloos af geen aandacht teruggeven of rekening houden met de ander, of zelfs negeren, kan heel kwetsend zijn voor een “pleaser”. Ik vind het altijd jammer dat dit de aanleiding moet zijn voor mij om weer wat assertiever te zijn en het geeft me altijd een rotgevoel dat wederkerigheid voor veel andere mensen niet een natuurlijk gedrag is. Zeker wanneer je van iemand houdt die jouw liefde en aandacht maar voor vanzelfsprekend aanneemt zonder iets terug te doen of rekening met jou te houden, kan dit zeer kwetsend zijn, En mij verbaast het telkens weer dat de “nemer” het eigenlijk heel vanzelfsprekend vind en jou maar een aansteller vind als je het ter sprake brengt.

Ik heb wel wederkerige relaties gehad gelukkig, dus ik weet dat het wel kan, maar helaas heb ik ook de nodige niet wederkerige relaties meegemaakt. Veel “nemers” vallen ook op een “pleaser” en vis versa. Het blijft een pijnpuntje, ik kan er beter mee omgaan dan vroeger, maar het onrechtvaardige gevoel blijft wel, ook als kun je er wat meer afstand van nemen. Paul van Vliet zong ooit eens aan het einde van in een lied waarin hij zich telkens afvroeg of je hard moest zijn om te overleven: “ja je moet hard zijn om te overleven, maar echt leven is dit niet!”.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Pipi Langkous gehalte

pipi

Ik zeg wel eens dat mijn leven een hoog Pipi Langkous gehalte heeft en dat wil ik wel even uitleggen. Een van de uitspraken van Pipi waar ik me altijd aan opgetrokken heb is: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Het volwassen worden draagt in onze maatschappij verantwoordelijkheden met zich mee, bepaald gedrag kan niet meer omdat het als kinderachtig, te risicovol of onacceptabel wordt beschouwd. Sommige dingen kunnen ook echt niet, maar veel dingen zijn ook door de maatschappij of door onszelf opgelegde grenzen. Kortom, we leven vaak zoals “het hoort”.

Pipi Langkous staat een beetje voor: wars van sociale conventies, wars van wat zou moeten, de moed hebben om te doen wat jou energie geeft en durven dromen en fantaseren. Dit is wat ik mijn hele leven al gedaan, ik heb me soms willen houden aan conventies en degelijk sociaal passend gedrag, maar altijd kwam de opstandige Pipi Langkous in mij wel weer naar boven. Waarom zou ik dingen niet mogen of kunnen doen als ik er niemand kwaad mee berokken, omdat het ongewoon is of niet gepast? Omdat het niet bij mijn sociale status zou passen of bij mijn man zijn? Dit zijn allemaal dingen waar ik me altijd weinig aangetrokken heb, het maakt mij niet uit wat anderen voor oordeel of vooroordeel hebben, ik bewijs wel het tegendeel.

Ik voel mij op en top een heteroseksuele man, maar dat houdt toch niet in dat ik geen dingen mag doen die de meeste mensen als typisch vrouwelijk bestempelen. Dan loop je het risico dat er een vooroordeel ontstaat dat je misschien wel homoseksueel bent (wat mij echt wel eens is overkomen) en dat is voor veel mannen al een goede reden om sommige dingen niet te doen. Ik vind het heel normaal om homoseksuele vrienden op de wang te kussen bij een begroeting, net als ik zou doen bij vrouwelijke vriendinnen. Ik heb mijn hele leven al de typisch man en vrouw zaken genegeerd, ik geloof dat iedereen gewoon moet doen wat zijn gevoel en interesses ingeeft en daarbij niet over sekse specifieke dingen moet hoeven nadenken. Ik vind vrouwen prachtige wezens en geloof ook heilig in verschillen tussen geslachten die ik vaak ook erg prettig vind, maar ik bestrijd dat mogelijkheden en kansen verschillend mogen of moeten zijn.

Ja, ik ben vaak wars van sociale conventies, maar ik heb ook een aantal uitvindingen op mijn naam staan die voortkomen uit dit wars zijn en anders denken. Ik heb heel vaak meegewerkt aan nieuwe technische ontwikkelingen, juist omdat ik anders dacht. Ik heb een groot aantal schitterende verhalen van dingen die ik meegemaakt heb in mijn leven, meestal omdat ik open stond voor dingen en omdat ik de stijfkoppigheid had om iets anders te doen. En ja, veel keurig nette mensen hebben daar wel een oordeel over, maar ik leef niet voor hen, ik leef mijn leven voor mijzelf. Natuurlijk wil je niet een sociale outcast zijn, ook ik pas me wel een beetje aan, ik vind dat ik een goede baan nodig heb om mijn leven en al mijn hobby’s en belangstellingen te bekostigen. Maar ik werk wel om te leven en leeft niet om te werken.

Ik wil op mijn sterfbed terug kunnen kijken op een rijk leven en vooral geen spijt willen hebben van dingen die ik NIET gedaan heb. Op deze wijze leven is niet altijd de gemakkelijkste wijze van leven, soms sta je alleen en ben je alleen wanneer je je eigen eigenwijze weg gaat, maar ook dat hoort er soms bij. Maar de grens tussen compleet je eigen ding doen en je wens om ook sociale contacten te hebben en een sociaal leven is iets wat je zelf altijd kunt bepalen en bijstellen. Maar zo gauw je er teveel over gaat nadenken leg je jezelf al weer beperkingen op, het blijft een gulden middenweg waarbij je jezelf het gelukkigst voelt en vaak sluit het ene het andere helemaal niet uit. Mijn enige advies aan anderen is dan ook: “leef je leven, geniet er van en denk soms even als Pipi”. Capre diem, C’est la vie en La dolce vita.

Tot schrijfs, Hein Pragt.