Maand: oktober 2017

Familie en vriendschap

geen_familie

De laatste weken dacht ik weer eens na over familiebanden, mede omdat ik daar best veel verschillen in zie. Soms zie ik hele hechte families die hun hele sociale leven rond de familieband hebben gebouwd, soms zie ik families die amper iets met elkaar hebben en soms zelfs families die alleen maar ruzie en strijd met elkaar hebben. Soms zie ik op het oog hechte families die totaal uit elkaar vallen nadat er een erfenis te verdelen is. De bloedband lijkt soms een vreemde verbinding te zijn.

Ik heb zelf geen sterke band met familie en ik voel zelf ook niet echt een familie “verplichting”, ik ga om met mensen waarmee ik een wederzijdse verbinding ervaar op wat voor vlak dan ook. Ik belde mijn moeder vroeger wekelijks omdat we dat beiden zeer prettig vonden, niet omdat het een verplichting was. Mijn ouders waren de bindende factor tussen mij en mijn broer en zussen, sinds het overlijden van beide ouders is die band ook zeer klein geworden. Ik spreek mijn broer en zussen heel af en toe wanneer ik ze eens bel en we reageren soms even op Facebook, maar daar blijft het ook bij. Op zich is dat prima want we zijn allemaal heel verschillende mensen geworden met heel andere kijk op de wereld en andere familiebanden van een partner. Van de rest van mijn familie ken ik er een paar en ook hier gaat op dat ik familiebanden niet als iets vanzelfsprekend of iets verplichtend vind maar dat dit op basis van wederzijdse interesse en persoonlijke belangstelling gebaseerd is.

Mijn kinderen zijn iets anders, als ze me nodig hebben zal ik er altijd voor ze zijn en dit gaat ook op voor alle kinderen waar ik een band mee heb zoals de kinderen van ex partners. Ik ervaar het dingen doen met en voor mijn kinderen als een fijn gevoel voor mijzelf maar ook hier gaat wel een zekere wederkerigheid op. Met mijn oudste zonen heb ik al meerdere jaren geen contact meer en soms vragen mensen me wel eens of ik daar geen moeite mee heb. Ik heb daar geen moeite meer mee, ik heb dit al jaren geleden los gelaten en ervaar het ook zo dat ik geen zin heb om aan een dood paard te trekken. Ze hebben hun eigen leven en als dat geen raakvlakken heeft met mijn leven dan ga ik dit ook niet forceren. Ik verdeel mijn energie dan liever over de mensen die het wel nodig hebben en waarderen. Zo eenvoudig kan het leven soms zijn als je oprecht leert loslaten en kiezen.

In de tijd dat ik musicus was kende ik erg veel mensen, pas toen ik helemaal aan de grond zat leerde ik dat ik maar een paar vrienden had. Het bekende nummer van Eric Clapton, “nobody knows you when you’re down and out” ging ook hier op. En ook deze ervaring heeft mijn kijk op familiebanden wel beïnvloed en veranderd. Mijn definitie van vriend is er ook door beïnvloed, ik heb er een paar en helaas zijn er de laatste jaren ook een paar overleden, dit is helaas één van de dingen die bij het stijgen van de leeftijd horen. Ik heb geleerd dat de wederzijdse verbinding die ik ervaar men mensen niet vanuit een sociale of emotionele verplichting komt, maar van binnenuit. En voor al onze relaties die we hebben met andere mensen gaat voor mij de spreuk “wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.” erg op, maar ook “behandel de ander zoals uzelf ook graag door de ander behandeld zou willen worden”.

Mijns inziens hoort een vriendschappelijke verbinding of familiegevoel niet gebaseerd te zijn op “hoe het hoort” of “verplichting”, maar op oprechte wederzijdse belangstelling en als dat er niet is dan is het ook wat het is ,en dus prima. Desondanks behandel ik iedereen zoals ik ook graag door heb behandeld zou willen worden en alles was daarvan terugkomt is meegenomen. En ook wanneer er liefde in het spel is, moet er sprake zijn van wederkerigheid om de liefde in stand te houden. Het leven hoeft niet zo moeilijk te zijn, we maken het onszelf vaak zo moeilijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Nostalgie

nostalgie

De afgelopen week zag ik dat een Amerikaanse vriend van mij naar een TRS80 computer evenement ging. Voor de mensen die dit niet weten, dit was mijn eerste computer 40 jaar geleden en allerlei nostalgische gevoelens overmeesterden mij. Wat was dat een geweldige tijd, we speelden en programmeerden tot diep in de nacht in die tijd en spontaan keek ik of er nog eentje te koop was. Ik was zo enthousiast geworden dat ik op Internet naar een emulator ging zoeken en die was er, ik had het idee dat ik weer 18 was en achter het toetsenbord zat. Met gespannen verwachtingen zocht ik weer de commando’s op en dat viel niet mee. Ook bij het eerste spel wat ik weer speelde dacht ik even: “dat ik dit ooit leuk vond?”. Na een half uur was mijn hele droom in duigen, wat was het een primitief ding en wat had ik met dat ding zitten zwoegen en me zitten ergeren. De werkelijkheid was dus iets heel anders dan de nostalgische herinneringen.

Veel mensen hebben het vaak over “vroeger” toen alles nog veel beter was en veel mooier, dit is helemaal niet zo. Vaak verlangen we terug naar datgene wat we er geromantiseerd van gemaakt hebben omdat het leven nu niet zo perfect is. Maar wat we vergeten zijn is dat het toen ook niet perfect was. Toen ik een paar maanden geleden voor het eerst in de middelbare school van mijn dochter liep, kwamen ineens weer allerlei herinneringen naar boven van mijn middelbare schooltijd en ook weer een gevoel van nostalgie. In mijn gedachten was mijn middelbare schooltijd zo’n mooie tijd, maar achteraf dacht ik er aan dat ik toen een hele onzekere puber was, met ook best wat problemen die elke puber had.

Ik hoor ook wel eens mensen die terugverlangen naar een relatie die op niets is uitgelopen en die vaak nogal dramatisch is geëindigd waarbij mensen toch denken dat ze het een tweede keer beter kunnen doen en terugverlangen naar de partner die hen verlaten heeft. Ik heb ooit geleerd dat je oude koffie en oude liefde niet moet opwarmen en dat advies geef ik dan ook regelmatig. Ook hier gaat het op dat men de goede leuke is dat het achter me ligt en dat het geweest is, ik heb er geen last meer van, ik pik er soms de leuke dingen uit om te herinneren. Alle andere dingen zijn geweest, ik kan ze niet meer veranderen en er aan denken kan pijnlijk zijn maar ook erg zinloos. Wat er gaat komen is onzeker, dus ook dat heeft geen zin om je hersenen er mee te pijnigingen. Wat er wel is dat is het NU, en dat werkt heel goed wanneer je maar twee soorten gedachten toelaat in je hersenen. Leuke en prettige gedachten en nuttige gedachten. Veel mensen denken dan, “ja, dat is makkelijke gezegd dan gedaan” en daar hebben ze een beetje gelijk in, maar het kan en is niet onmogelijk. Wanneer ik denk, “had ik dit toen maar zo gedaan” dan is dit een vrij zinloze gedachte die alleen maar negatieve gevoelens oproept. De kracht is dan om “rot op” tegen je eigen brein te zeggen en je eigen brein te corrigeren met: “wat je nu doet is pijnlijk en zinloos, hou daarmee op!”.

En nog een les is dus dat u kunt genieten van alle nostalgische gevoelens maar dat u niet moet proberen ze in de praktijk terug te halen, dat is meestal een enorme teleurstelling. Dus wanneer u nog eens aan doe goede oude tijd denkt, geniet er dan stilletjes van maar blijf bedenken dat het leven NU is en dat de kansen op geluk ook NU zijn. En zo veranderen heel veel ervaringen in het NU in wijze en positieve levenslessen en die mogen blijven.

Tot schrijfs, Hein Pragt