Echtscheiding en kinderen

© 2012 Hein Pragt

ouders (c) Romy Pragt 2016 De meeste kinderen gaan er van uit dat hun ouders voor altijd bij elkaar zullen blijven en dat ze in een veilig gezin kunnen opgroeien en bijna elk kind wil graag dat zijn of haar ouders van elkaar houden en dat ze gelukkig met elkaar zijn. Wanneer een relatie niet meer goed is hebben kinderen dit vaak zeer goed in de gaten maar onbewust willen ze het meestal niet zien of koesteren ze in stilte de angst dat hun ouders uit elkaar zullen gaan. Soms gaan kinderen in deze situatie zelfs actief proberen de relatie tussen hun ouders te verbeteren en kunnen ze met een schuldgevoel zitten omdat ze soms denken dat het aan hen ligt dat het niet goed gaat tussen de ouders. Vaak denken mensen alleen aan de moeilijke periode na een echtscheiding, maar voor kinderen kan er al een hele moeilijke periode aan vooraf gegaan zijn.

Maar dan opeens vertellen de ouders dat ze uit elkaar gaan en dan is het werkelijkheid geworden. Voor kinderen is dit vaak een verwarrende tijd en vragen ze zich af wat er nu gaat gebeuren? Bij wie en waar moet ik nu wonen? Vinden ze mij ook niet meer aardig en niet meer lief? Ook in deze fase denken veel kinderen dat het aan hen ligt en proberen ze soms wanhopig om hun ouders toch weer bij elkaar te brengen. Voor kinderen is het belangrijk om bevestigd te krijgen dat het niet aan hen ligt ook als ze bijvoorbeeld een moeilijke puber zijn. Het is belangrijk om kinderen rustig duidelijk te maken dat het aan de ouders ligt die niet meer samen verder kunnen en niet aan hen.

Maar wanneer ouders gaan scheiden of uit elkaar gaan zijn beide (ex) partners vaak zo druk bezig met hun eigen leven weer op orde krijgen en vaak sterke emoties waardoor de belangen van de kinderen er vaak bij inschieten. Dit is niet altijd boze opzet maar komt meestal voort uit onvermogen. Soms kunnen kinderen een van beide ouders veel minder zien en moeten ze steeds weer afscheid nemen van een van de ouders. Soms worden kinderen gedwongen te verhuizen en van school te veranderen en ontstaan er voor de kinderen ineens twee werelden, de plek van papa en de plek van mama. Vaak zijn kinderen boos en verdrietig over wat hen is overkomen, sommige kinderen uiten zich agressief en onhandelbaar, anderen worden angstig en trekken zich terug. De onzekerheid dat beide ouders van ze blijven houden en dat ze van beide ouders mogen blijven houden kan voor een kind een enorm probleem zijn. Voor volwassenen is er vaak wel steun en hulp tijdens de echtscheiding maar vaak is dat er niet voor de kinderen. Die proberen soms steun te vinden bij vriendjes en vriendinnetjes of ze sluiten zich af wat later vaak weer voor de nodige problemen kan zorgen. Ook zijn er vaak praktische zaken zoals de sportclub of de vereniging waar het kind lid van is, van verjaardagen en feestdagen. Voor veel kinderen is een echtscheiding of het uit elkaar gaan van hun ouders een vaak traumatische ervaring die men vaak erg onderschat. Soms komt het voor dat gescheiden ouders problemen of woordenwisselingen die ze hebben met de andere ouder, gebruiken om kinderen te beïnvloeden of dat ouders via hun kinderen de andere ouder proberen te kwetsen. Zelfs als een van beide ouders kwaad spreekt over de ander in bijzijn van een kind is dit al erg onprettig voor een kind en moeten ouders zich realiseren dat ze hiermee hun kind belasten met hun problemen.

Sommige ouders proberen zonder te veel ruzie uit elkaar gaan, maar soms kunnen ze ook heel erg veel ruzie en conflicten hebben. Voor kinderen zullen er bijna altijd spanningen merkbaar zijn en ouders zullen zich los moeten maken van elkaar en dat zal voor beiden moeilijk zijn. Wanneer ouders erg veel ruzie maken is dat als kind erg vervelend en is het zeker erg belangrijk om de kinderen niet in de conflicten te betrekken en zeker niet over te laten halen om partij te kiezen. Het is het probleem van de ouders en die zullen het moeten oplossen en ze mogen de problemen niet bij de kinderen neerleggen. Ook wanneer een kind geen zin heeft om geconfronteerd te worden met verdriet of boosheid van de ouders dan moeten de ouders dit respecteren. Kinderen zijn zeker geen hulpverlener voor de ouders en moeten ook niet die rol krijgen. Ook moet een jongen niet de rol van de vader of een meisje de rol van de moeder moet proberen over te nemen. De meeste kinderen hebben het al moeilijk genoeg in een echtscheiding van hun ouders en het is heel onredelijk en oneerlijk als ouders hun zorgen ook nog bij de kinderen neerleggen.

Kinderen houden meestal van allebei je ouders en ze willen beiden geen verdriet doen. Vaak gaan ouders op een ander adres wonen en zullen de kinderen bij de ene ouder gaan wonen en bijvoorbeeld in het weekend naar de andere ouder gaan, dit heet een omgangsregeling. Tegenwoordig is ook co-ouderschap steeds meer een norm waarbij kinderen bijna evenveel bij de ene ouder als de andere ouder verblijven. Dit is voor kinderen en ouders vaak de beste situatie omdat kinderen hun beide ouders als opvoeders en verzorgers houden en voor ouders dit vaak makkelijker is om zorg en werk beter te combineren. Het kind of de kinderen wonen dan bijvoorbeeld een week bij de ene ouder en de andere week bij de andere ouder of de helft van de week bij de ene en de andere helft bij de ander. Voorwaarde is meestal wel dat wanneer een kind naar de basisschool gaat dat beide ouders in dezelfde plaats blijven wonen. Het is belangrijk om kinderen niet weg te houden van de andere ouder tenzij beide ouders die zo afgesproken hebben. Wanneer een kind officieel bij de moeder woont maar na schooltijd graag bij de vader langs wilt gaan dan is dit heel normaal en is het niet in het belang van het kind om dit te verbieden. Het is heel belangrijk om een kind nooit te laten kiezen tussen ouders. Stel je als ouders een voor dat je maar één kind kunt redden en het andere moet laten verongelukken, deze keuze is onmenselijk en net zo onmenselijk is een kind voor de keuze stellen om te kiezen voor één van beide ouders.

De fabel van kiezen voor een ouder met 12 jaar

© 2012 Hein Pragt

Het is een zeer hardnekkig misverstand dat een kind vanaf 12 jaar mag kiezen bij welke ouder het wil wonen. Telkens weer hoor ik deze verhalen waarmee ouders elkaar het leven zuur maken en kinderen voor een dilemma plaatsen. Dit is echter een hardnekkige fabel die op Internet maar steeds weer bevestiging krijgt door mensen die de klok hebben horen luiden maar niet weten waar de klepel hangt. Dit misverstand is ontstaan omdat rechters een protocol bedacht hebben voor echtscheiding waarbij kinderen van twaalf jaar en ouder bij betrokken zijn. Wanneer er sprake is van een omgangsregeling dan kan de rechter bepalen dat hij kinderen vanaf 12 jaar graag persoonlijk (zonder dat er ouders bij zijn om het kind te beïnvloeden) wil horen voor het bepalen van de omgangsregeling. Het kind heeft geen keuze de rechter kan de mening van het kind mee laten spelen in zijn oordeel. Na de beslissing van de rechter staat in de uitspraak en het convenant de afspraken waar beide ouders zich in het geval van geschillen aan moeten houden. Wanneer beide ouders hier in goed overleg van af willen wijken is dat geen enkel probleem. Vaak ziet men dat in het begin men de regels en tijden die in het convenant staan strikt gaat uitvoeren maar vaak vinden ouders en kinderen hun eigen weg die voor iedereen het beste is.

Dit hoeft ook niet opnieuw in een convenant aangepast te worden, maar het kan wel nuttig zijn. Wanneer de betaling van alimentatie aan de andere ouder stopt omdat het kind bij de andere ouder gaat wonen, kan de andere partner (uit wraak) na jaren nog steeds de zogenaamd achterstallige alimentatie opeisen. Ik heb het eens zien gebeuren bij een collega en het LBIO is dan zeer onredelijk en legt zelfs loonbeslag omdat deze organisatie geen rekening wil houden met de werkelijke situatie maar alleen het (oude) rechtelijk vonnis zal uitvoeren. Voor mensen die hier een leuke wraakactie tegen de ex partner zien wil ik wel zeggen dat dit geld via een tegen rechtzaak met oplag van alle gemaakte kosten voor de gedupeerde wel weer terug te eisen is en men er dus uiteindelijk wel veel geld aan zal verliezen, de wraak van korte duur is en tegen zichzelf zal keren. Dit voorbeeld geeft tevens aan hoe gemeen en onredelijk, maar ook goed van vertrouwen ex-partners soms kunnen zijn. Om dus problemen en misverstanden te voorkomen is het dan verstandig de nieuwe regeling in een aangepast convenant vast te leggen en dat via een advocaat te laten bekrachtigen. Dit hoeft niet erg duur te zijn en kan veel problemen voorkomen. Maar ook als er al (jarenlang) een omgangsregeling is, dan is er met 12 jaar niet ineens een keuze voor het kind om te kiezen bij welke ouder het wil wonen. Dit blijft een hardnekkige fabel die op diverse internet fora in stand gehouden blijft worden.

Dit is de juridische kant van het verhaal, er is ook een morele kant. Veel gescheiden ouders doen er moeilijk over op welk adres het kind woont maar eigenlijk is dit niet zo belangrijk. Wel kan het vervelend zijn dat de ene ouder meer tijd door kan brengen met het kind dan de ander. Maar veel ouders denken daarbij alleen aan hun eigen belang en niet het belang van de kinderen. Het kind moet zich prettig en veilig voelen en wanneer het een tijdje vaker bij de andere ouder wil zijn dan moeten ouders daar gewoon rustig over kunnen praten zonder aan zichzelf te denken maar juist in het belang van het kind. Vooral puber kinderen moeten niet de ouders gaan manipuleren en wanneer de puber kinderen weten dat ze de ouders kunnen "pakken" door te dreigen met wonen bij de een of ander dan hebben ze de ouders in de tang. Het is beter om de pubers de vrijheid te laten om bij beide ouders te zijn en te laten merken dat beide ouders zich niet tegen elkaar laten uitspelen om dit dilemma te voorkomen. Mijn ervaring is dat kinderen vanaf een jaar of veertien vanzelf gaan bepalen bij welke ouder ze willen wonen of dat ze een weekend of vakantie niet willen komen of juist extra. Wanneer het kind puber problemen heeft kan de andere ouder hier bijvoorbeeld beter mee omgaan of heeft deze er meer tijd en aandacht voor. Dit zegt niets over de andere ouder en het is echt geen nederlaag als uw kind een tijd wat meer bij de andere ouder wil zijn, het is belangrijk dit met het belang van het kind in gedachten rustig met het kind en de ex partner te overleggen. Persoonlijk vind ik 12 jaar wat jong om dit soort beslissingen te nemen, maar bij het bepalen van een middelbare school kan het een keuze zijn.

Sommige ouders denken ten onrechte dat ze het kind kwijt zullen raken aan de andere ouder en door deze angst proberen ze de kinderen bij zich te houden met alle middelen. Soms door zich te beroepen op de wet maar ook door manipuleren en zelfs de kinderen opzetten tegen de andere ouder. Dit alles uit eigenbelang om de kinderen aan zich te binden of om oud zeer te vereffenen naar de ex partner. Soms maken ze hierbij zelfs ten onrechte misbruik van het zogenaamde belang van het kind. Wanneer u gescheiden bent en kinderen heeft dan is het belangrijk om het eigen ego eens aan de kant te zetten en echt aan de belangen van de kinderen te denken en te proberen in goed overleg het best voor de kinderen te regelen. U bent beiden ouders van de kinderen en moet in het beste belang van uw kinderen handelen waarbij u terdege rekening moet houden met de wensen en de belangen van het kind zelf. Verstandige ouders komen er wel samen met het kind uit en zorgen er voor dat het kind, ondanks dat beide ouders gescheiden zijn, toch op kan groeien in een veilige omgeving tot een emotioneel stabiel persoon die in staat is om zonder te veel "oud zeer" een stabiele relatie aan te gaan.

Informatie van scholen

(C) 2001 Hein Pragt

Volgens de wet hebben beide ouders recht op dezelfde informatie van alle mensen die beroepshalve contact met kinderen hebben. Dat recht blijft na echtscheiding bestaan maar als niet verzorgende ouder moet u wel zelf om informatie vragen. Wanneer u gescheiden bent neem in ieder geval zo snel mogelijk contact op met de school om toezending van de rapporten te vragen en om een uitnodiging voor de ouderavond. Scholen en leerkrachten gaan soms heel verschillend om met dit recht op informatie van de verzorgende en de niet verzorgende ouder. Ook zijn scholen vaak niet op de hoogte van de wet of leggen de wet gewoon naast zich neer. Natuurlijk is het voor een school een lastige situatie. Vaak moeten ze oppassen om niet tussen de ouders in te gaan staan en bij een conflict betrokken te worden. Vaak laat de school zich door de verzorgende ouder vertellen hoe zij moeten handelen.

Als de school niet wenst mee te werken kunt een vriendelijke brief schrijven waarin u de zaken toelicht. Als u wat meer dwingend wilt zijn dan sluit u wat extra informatie in zoals een kopie van de wet op informatie. Het kan voorkomen dat scholen niet of maar minimaal wensen mee te werken aan uw recht op informatie. Dan is het is mogelijk om een klacht in te dienen bij de klachtencommissie van de school, de ouderraad of het schoolbestuur. Als dit ook niet het gewenste resultaat heeft kunt u een verzoek richten aan de Onderwijsinspectie van uw provincie. Het is zinvol om een kopie van uw brief aan het schoolbestuur te zenden. Sommige scholen verschuilen zich achter de term "het belang van het kind". Vraag dan wat in hun ogen dit belang is. Ook beroepen scholen zich soms op de bescherming van privacy van de verzorgende ouder, geef dan duidelijk aan dat u geen enkele informatie wenst over de andere ouder, maar wel over het kind.

Help, mama heeft 'n nieuwe vriend!

Bron: AD.nl
Het is altijd een shock voor de kinderen als één van de ouders een nieuwe partner heeft. Wanneer stel je ze aan elkaar voor? Daniëlle Hartog met haar dochters Robyn en Frederique en haar nieuwe vriend Sander. Neem je elke scharrel mee naar huis of wacht je totdat het serieus is? ‘Je hoeft een nieuwe partner niet meteen voor te stellen als de ware. Het is gewoon een vriend met wie je leuke dingen doet. De rest komt later wel,’ zegt familietherapeut Ietje Heybroek.

Jan Hein van Spangen (40) zag er tegenop om zijn vriendin Jolanda aan zijn zoontje Thies (9) voor te stellen. Hij wilde geen verwachtingen scheppen bij zijn kind en hem niet opnieuw teleurstellen.

,,De scheiding was een klap voor Thies. We waren nu al een paar jaar verder, maar ik wilde hem niet nog meer pijn doen. Het is naar als hij aan een nieuwe vriendin went en we dan na een tijdje uit elkaar gaan. Daarom was ik voorzichtig. De eerste drie maanden hebben ze elkaar niet gezien. Ik heb co-ouderschap en als Thies zondagochtend kwam, was Jolanda al weg.

We hebben het contact daarna rustig opgebouwd. Jolanda kwam eerst gewoon als vriendin over de vloer. We deden soms leuke dingen met z’n drieën, maar ze was er meestal niet bij. Na twee maanden vertelde ik hem dat er meer speelde tussen ons. Inmiddels vond hij het eigenlijk best gezellig met Jolanda. Hij zag dat ik met haar in de buurt vrolijk was, dus had er niet zoveel moeite mee.’’

Jolanda (30) moest wel enorm wennen aan haar nieuwe rol als stiefmoeder. ,,Ik was er helemaal niet aan toe om een soort moeder te zijn en een gezin te vormen. Ik wilde Jan Hein voor mezelf hebben en had moeite hem te delen. Dat klinkt egoïstisch, maar zo was het wel. Ik zag Thies als een last. Nam hem eigenlijk op de koop toe, maar dat is heel oneerlijk. Ik realiseerde mij dat ik niet alleen voor Jan Hein koos, maar ook voor Thies. Dat ik mijn best moest doen voor een band met hem. Dat heb ik ook gedaan. Ik nam hem mee naar de dierentuin, een speeltuin of deed iets anders met hem alleen. Zo is onze band gelukkig gegroeid. Nu ben ik daar heel erg blij mee.’’

Toch botst het nog steeds wel. ,,Nu niet zo met mij, maar meer met zijn ouders. Thies trekt het slecht om tussen twee huizen heen en weer geslingerd te worden. Hier gelden andere regels dan thuis en dat begrijpt hij niet altijd. Hij heeft het niet makkelijk. Hij is stapel op beide ouders en inmiddels ook op mij, maar voelt zich soms ontheemd. Dat is sneu, maar waarschijnlijk realiteit voor veel kinderen van gescheiden ouders.’’

Ietje Heybroek komt deze problemen vaak tegen in haar praktijk voor ouder- en kindrelaties in Blaricum. Ze meent daarom dat iedereen zich goed moet realiseren wat het inhoudt om in een stiefgezin te wonen. ,,Het is voor alle partijen niet makkelijk. Het is voor kinderen vaak een shock als papa of mama met een nieuwe partner thuiskomt. Niks lijkt aan die persoon te deugen. Hun eigen ouder is altijd beter. Het is daarom belangrijk meteen duidelijk te maken dat jouw partner niet de plaats van de andere ouder inneemt. Maar dat jij je prettig voelt bij die persoon en hoopt dat jouw kind hem of haar ook aardig vindt.

Zeker in de puberleeftijd is het lastig voor kinderen. Ze zitten dan al met zichzelf in de knoop en hebben geen zin in een verliefde ouder. Ook kleintjes snappen het niet altijd. Dan kun je er het beste een opvoedboek over dit onderwerp bij pakken. Daar staan plaatjes waarbij je het verhaal uit kan leggen.’’

De nieuwe partner hoeft ook niet meteen als de ware geïntroduceerd te worden. ,,Een nieuwe partner kan eerst alleen af en toe als vriend langs komen. Het hoeft niet meteen allemaal zo officieel. Kinderen hebben zelf ook vriendjes en vriendinnetjes, dus snappen best dat ouders ook graag mensen om zich heen hebben. Maar wordt het echt serieus, wacht dan niet te lang. Het is heel vervelend als kinderen van anderen moeten horen dat papa of mama verliefd is’’, zegt Heybroek.

Een nieuwe partner hoeft niet dramatisch te zijn. Soms willen kinderen juist dat hun ouders weer verliefd zijn. Zo ook bij Daniëlle Hartog uit Amsterdam. Haar oudste dochter Robyn (12) vond het tijd voor een nieuw vriendje. ,,Ze zei zelfs dat haar leuke meester Sander nog een lieve vriendin zocht. Of hij niks voor mij was.’’

Op dat moment speelde er nog niks, maar na de zomer kregen de twee contact. Hartog vertelde het niet meteen aan Frederique (9) en haar zus. ,,De relatie voelde eigenlijk meteen goed, maar ik wilde het niet direct vertellen. Hun vader en ik waren al een tijd niet meer samen en we hadden beiden een andere relatie achter de rug. Dan ben je toch voorzichtiger. Uiteindelijk kon ik het niet lang rekken, omdat het roddelcircuit op school al in gang was. Ze moesten het wel van mij horen, dus na twee weken vertelden Sander en ik hoe verliefd we waren.’’

Robyn was blij, maar Frederique moest wel even wennen. Daniëlle: ,,Frederique had het er best moeilijk mee dat Robyn en Sander al zo close waren. Zij kende hem natuurlijk nog helemaal niet. Dat moest groeien. We deden leuke dingen met z’n vieren, maar ze gingen na een tijdje ook samen op pad. Ze houden allebei van koken, dus stonden gezellig samen te kokkerellen, bezochten musea en hij hielp haar met dingen van school. Dat was fijn.’’

Het stel is nu twee jaar verder en het gaat goed. Sander en de meiden zijn heel hecht en beginnen zelfs op elkaar te lijken. ,,Ze dansen opeens alle drie hetzelfde, hebben interesses gemeen en Robyn kopieert zelfs zijn kledingstijl. Het is zo leuk om ook dingen van hem terug te zien in mijn meiden.’’

Jan Hein van Spangen heet in werkelijkheid anders. Ook de namen van zijn zoon en vriendin zijn gefingeerd.

het Pas of ouderverstotingssyndroom

PAS staat voor Parental Alienation Syndrom in het nederlands het ouderverstotingssyndroom. In de medische wetenschap is een syndroom een groep van symptomen die bij elkaar mogen worden geplaatst omdat ze zich gezamenlijk voordoen. Een goed voorbeeld van een syndroom is het downs syndroom, waarin een combinatie van een geestelijke handicap en een gezichtsuitdrukking die lijkt op die van Aziatische mensen. De kinderen met dit syndroom hebben ook allemaal een relatief korte vijfde vinger. Begin jaren ’80 werd het ontdekt door Prof. R. Gardner die zich bezig houd met kinderpsychiatrie.

Wat is PAS?

PAS is een verstoring die ontstaat exclusief in een dispuut om het gezag om een kind. Meestal gaat het om de vader en de moeder, soms ook de grootouders. Maar het gaat altijd om een gezagskwestie. Het gaat om twee componenten. Ten eerste is er sprake van het systematisch hersenspoelen van het kind, een campagne van denigreren van de ene ouder door de andere.

De tweede component, en dit is belangrijk, is de eigen bijdrage van het kind. Het syndroom van ouderverstoting is de echtscheidingsziekte bij uitstek. Elk kind heeft daar in meer of mindere mate last van. Er ontstaat een verwijdering tussen de kinderen en de niet verzorgende ouder. Vaak gebruikt de verzorgende ouder allerlei manieren om die oudervervreemding zo groot mogelijk te maken. Daartoe aangemoedigd zal ook het kind hierin een rol vervullen en ontwikkelt zich bij het kind het zogenaamde Ouderverstotingssyndroom: het Parental Alienation Syndrome (PAS).

Dit syndroom kan het verdere hele leven van het kind sterk beïnvloeden, maar kan ook in de volgende generatie merkbaar zijn. PAS is dermate ernstig dat dit in het diagnostisch handboek voor psychische stoornissen (DSM-V) zal worden opgenomen. (WWW.familycourt.com)

Volgens prof. Gardner is PAS een stoornis omdat ‘geen enkel kind door zijn genen geprogrammeerd is om een ouder af te wijzen die van dat kind houdt’. De stoornis bestaat uit hysterie, in ernstige gevallen uit paranoia. Bovendien handelt een kind dat zonder reden een ouder verstoot, consequent tegen zijn belang in en ook dat wijst niet op geestelijke gezondheid. Gardner benadrukt dat PAS niets te maken heeft met die kinderen die om een gegronde reden (b.v. ernstige mishandeling of verwaarlozing) een ouder verstoten. In die gevallen is verstoting immers een normale reactie, zij wordt pas een stoornis als zij niet gegrond is en tegen het eigen belang indruist.

Lees hier meer...

 

Boeken over echtscheiding en kinderen.

boek boek bestellen Kinderen en echtscheiding - lees- en werkboek voor echtscheidingskinderen, ouders en hun begeleiders. Kinderen vormen de eerste doelgroep van dit boek. Het gaat over Thomas, 12 jaar, van wie de ouders scheiden. Thomas moet dit ingrijpende gebeuren verwerken. Hij schrijft in zijn dagboek op wat er zich allemaal afspeelt en hoe hij zich daarbij voelt. Het verhaal verloopt in drie grote fasen: veel ruzie tussen de ouders, de echtscheiding, de nieuwe relatie van moeder en het nieuw-samengestelde gezin. Kinderen kunnen dit dagboek van Thomas op hun eentje lezen. Bij elke dag staan een aantal vragen waar ze over na kunnen denken, als ze dat willen. Ze kunnen er misschien met vrienden over praten. Maar ze kunnen het boek ook lezen samen met hun ouders of andere opvoeders, met begeleiders, hulpverleners. Of sommige delen ervan. Samen lezen heeft het voordeel dat kind en begeleider het kunnen hebben over de specifieke situatie waarin het kan verkeren. Echtscheidingen verlopen natuurlijk op verschillende manieren. De eigen belevenissen van het kind, met eigen opvattingen, gedachten, gevoelens, reacties kunnen dan voorwerp van gesprek zijn. Ze kunnen immers best verschillen van die van Thomas. De vragen bij de dagboekfragmenten moeten niet worden 'opgelost', ze zijn enkel als aanzet bedoeld. Ze kunnen dus worden aangepast en aangevuld. Het verhaal van Thomas is een volledig verhaal. Thomas heeft alle stappen van het echtscheidingsproces met bijhorende ervaringen meegemaakt. Sommige kinderen verkeren nog maar in de eerste fase, ruzies, andere kinderen zullen nooit de derde fase, nieuw-samengesteld gezin, kennen. Weer andere kinderen zitten midden in de fase van de eigenlijke echtscheiding. Daarom kan de begeleider keuzes maken. Een andere doelgroep zijn uiteraard de ouders. Wat Thomas schrijft, kan hen beter doen begrijpen wat hun eigen kinderen ervaren. Dit kan ouders helpen hen optimaal te begeleiden.


boek boek bestellen Mars & Venus beginnen opnieuw - Iedereen wil een liefdesrelatie die eeuwig duurt. `En ze leefden nog lang en gelukkig´ is voor velen het grootste ideaal. Maar ook een bereikbaar ideaal. Vaak genoeg eindigt een relatie in een scheiding of verliezen mensen hun partner door de dood. Opkrabbelen en je leven opnieuw inrichten na een dergelijke gebeurtenis is niet gemakkelijk en ooit weer gelukkig worden lijkt heel ver weg. John Gray brengt dan met Mars & Venus beginnen opnieuw een helder toekomstbeeld. Hij geeft waardevolle adviezen en vertrouwen in een eventuele nieuwe relatie. Dr. John Gray is psycholoog en gezins- en relatietherapeut. Naast zijn Mars & Venus-boeken schreef hij ook: Liefdesgeheimen van Mars & Venus en Krijgen wat je wilt en willen wat je hebt. Dit boek is een aanrader voor mensen, die gescheiden zijn of een partner door de dood hebben verloren en opnieuw proberen een relatie aan te gaan of voornemens zijn dat te gaan doen. De bekende psycholoog, schrijver van dit boek, hoeft geen introductie. Dit is inmiddels het zevende boek over het 'dilemma' Mars-Venus. Het boek staat vol waardevolle adviezen om weer vertrouwen te krijgen in een nieuwe relatie en hoe dat proces aan te pakken. Deel I, het grootste deel van dit boek, geeft alle aandacht aan de heling ofwel de verwerking van de pijn over de verloren liefde of liefdesrelatie. Deel II geeft adviezen aan vrouwen en deel III aan de mannen. Een goed, concreet praktisch boek, dat gemakkelijk leesbaar is en geschikt voor een breed publiek.


boek boek bestellen Je wordt weer gelukkig - Positief scheiden. Zet je leven weer op de rit. In dit boek laat Eveline Jurry zien dat je positief uit een scheiding kunt komen. Dat je leven er uiteindelijk sterker, onafhankelijker en rijker uitziet. Maar dat vergt moed en energie. Je moet een actieve rol gaan spelen in het begeleiden van jezelf. Natuurlijk wordt aandacht besteed aan de juridische en psychologische aspecten van een scheiding, maar de kern van het boek is dat de weg vooruit zelf bepaald kan én moet worden. De echtscheidingsellende van de schrijfster en ervaringen uit haar scheidingspraktijk zijn de aanleiding voor dit boek, bestemd voor diegene die reeds besloten heeft om te gaan scheiden. De boodschap is dat je een actieve rol op je moet nemen. Een echtscheiding is een onoverzichtelijke toestand en dit boek moet overzicht en rust brengen, aldus het persoonlijke voorwoord. De chaos wordt overzichtelijk neergezet en in figuren geïllustreerd om een nieuwe basisstructuur te geven. Ga aan het werk met behulp van dit boek om je eigen innerlijke drijfveren te herkennen. Verantwoordelijkheid nemen, geen slachtoffer zijn, veerkracht tonen en gericht het heft in handen nemen. Formuleer je toekomst en nieuwe doelen. Je hebt een netwerk nodig van ondersteuners en adviseurs en wees duidelijk wat je van hen verwacht. Verder krijg je in het boek inzicht in het scheidingsproces betreffende praktische en juridische zaken, wat je emotioneel en fysiek kan overkomen, het regelen van kwesties van de kinderen, maar ook eventueel een nieuwe partner. Belangrijk is het om gezond met je leven om te gaan in regelmaat, rust ontspanning, verzorging van je lichaam, zelforganisatie en leefstijl. Een van de betere boeken over echtscheiding vanwege de concreetheid. Bevat enkele invuloefeningen.


boek boek bestellen De eerste 100 weken na je scheiding - openhartig, aangrijpend en herkenbaar: 21 vrouwen vertellen. In dit boek vertellen eenentwintig vrouwen openhartig over hun scheiding. Stuk voor stuk emotionele en herkenbare verhalen over angsten, zorgen, schuldgevoelens en rouw: kortom, over de ingrijpende weg van vrouw naar ex-vrouw. Over hoe het heeft kunnen gebeuren. Maar ook over het opkrabbelen, het vallen en opstaan, de bevrijding en het hervinden van een balans in dat nieuwe leven. 'Mensen scheiden tegenwoordig veel te makkelijk ...' - het wordt vaak gezegd. De werkelijkheid is anders. Want een scheiding - zelfs als die helemaal 'goed' verloopt - is altijd heel ingrijpend en gaat gepaard met diepe emoties. Vrouwen die dit hebben meegemaakt zullen in dit boek veel (h)erkenning vinden. Met praktische tips en adviezen van een mediator. "Ik heb de verhalen van de vrouwen verslonden. [...] Scheiden doet altijd pijn. Verhalen van anderen die in hetzelfde schuitje hebben gezeten, kunnen je troosten. Deze eenentwintig vrouwen hebben mij getroost. Ik ben niet alleen. Je bent nooit alleen." - Heleen van Royen, gescheiden sinds 2013. Yolande de Best is mediator, pedagoog en ervaringsdeskundige. Ze heeft een succesvolle scheidingspraktijk en is bekend uit de media, o.a. van het programma Echt Scheiden. Daarnaast is zij journalist. Jarenlang was ze hoofdredacteur van Ouders van Nu en momenteel is zij hoofdredacteur van Balans Magazine. Een onmisbaar boek voor alle vrouwen die denken aan scheiden, er middenin zitten of terugkijken op die ingrijpende periode.


Last update: 02-05-2013

 Lees hier de privacyverklaring van deze site.

Disclaimer.

Hoewel de heer Hein Pragt de informatie beschikbaar op deze pagina met grote zorg samenstelt, sluit de heer Pragt alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die, in welke vorm dan ook, via zijn site wordt aangeboden. Het opnemen van een afbeelding of verwijzing is uitsluitend bedoeld als een mogelijke bron van informatie voor de bezoeker en mag op generlei wijze als instemming, goedkeuring of afkeuring worden uitgelegd, noch kunnen daaraan rechten worden ontleend. Op de artikelen van de heer Pragt op deze Internetsite rust auteursrecht. Overname van informatie (tekst en afbeeldingen) is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende. Voor vragen over copyright en het gebruik van de informatie op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Dit is mijn