De schuld externaliseren

schuldig

Een van de belangrijkste lessen die ik geleerd heb in dit leven is dat de grootste stap die men kan zetten in de persoonlijke ontwikkeling is: stoppen met het spelen van het slachtoffer en stoppen met anderen de schuld geven voor alles wat u is overkomen. Door het nemen van deze belangrijke stap neemt u de verantwoordelijkheid en controle over uw leven in eigen hand. Het is zo eenvoudig dat bijna iedereen het wel eens doet, de oorzaak en schuld bij iemand anders te leggen wanneer iets mis gaat. Maar ook is het makkelijker om de oorzaak en schuld bij iemand anders te leggen wanneer we een conflict met iemand anders hebben. Dit principe komt ook sterk terug in de boeken over omdenken, door niet de schuld en verantwoordelijkheid bij de ander te leggen maar goed naar uzelf en uw eigen gedrag te kijken, kunt u uw eigen sociale vaardigheden verbeteren en weer controle en verantwoordelijkheid nemen over uw eigen leven. Vriendelijke groet, Hein Pragt

Op de inhoud van deze pagina rust copyright © Hein Pragt.

De schuld of oorzaak externaliseren.

We geven vaak de schuld van alles wat er mis gaat aan onze werkgever, onze partner, onze ouders, de kinderen, de school, de regering, enz. maar niet aan onszelf. Wij zijn goed, de ander is fout, wij hoeven niet te veranderen of ons te verantwoorden want de ander is fout. Dit is zeer comfortabel voor het eigen ego, men hoeft zelf niets te doen of te veranderen en vaak wil men zelfs gecompenseerd worden voor het aangedane leed. In het ergste geval moet het aangedane leed zelfs gecompenseerd worden met wraak. Maar wanneer we anderen de schuld geven, leggen we ook ons lot en geluk in handen van de ander. Doordat we niet de verantwoordelijkheid en controle over ons leven in eigen hand nemen maken we ons eigen geluk dus afhankelijk van anderen. In een andere vorm zoeken mensen bij commentaar of kritiek snel naar een fout bij de ander, waarna ze de aandacht omleiden naar de fout van de ander. De boodschap is dan heel eenvoudig, wie is de ander om commentaar of kritiek te leveren als hij of zij zelf nog grotere fouten heeft. Ook dit is de kop in het zand steken voor de eigen fouten en tekortkomingen en het sparen en voeden van het eigen ego. Mensen die dit doen blijven hun hele leven steken in de slachtofferpositie waarbij ze hun eigen ego juist ten koste van alles beschermen. Ze kloppen zichzelf op de borst dat ze sterk zijn en weten te overleven in een wereld die alleen maar onaardig en onrechtvaardig is tegen hen, maar ze begrijpen niet dat ze architect zijn van hun eigen ongeluk en onvrede.

Wanneer u hier iets in herkent is het misschien tijd om eens na te denken over verandering, te stoppen met anderen de schuld te geven en de controle over uw eigen leven terug te nemen. In de sterkste vorm durft u de fout eerst bij uzelf te zoeken en te kijken wat uw aandeel was, waarna u kunt kijken hoe u dit in het vervolg anders kunt aanpakken. In een wat mildere vorm waarbij u het eigen ego nog wat wilt sparen kunt u de oorzaak en schuld in het midden leggen en daarmee de angel uit het conflict halen. Nadat u uw eigen ego gerust gesteld heeft dat het aan beide partijen ligt kunt u ook weer uw eigen aandeel analyseren en proberen persoonlijk te groeien door het eens anders aan te pakken. Wat vaak helpt is de situatie eens eerlijk te bekijken vanuit de positie van de ander, wat zou u doen of denken als u in de positie van de ander zat. Maar het vergt vooral eerlijk kijken naar uzelf en soms een knieval durven maken en "mea culpa" (ik beken schuld) durven zeggen. Over de eigen schaduw heen stappen kan niemand maar over het eigen ego heen stappen kan iedereen met een beetje goede wil.

Externaliseren naar de ex partner.

Binnen mijn vrienden en kennissenkring heb ik veel verbroken relaties meegemaakt en zelf heb ik ook een aantal relaties achter de rug. Vaak hoorde ik van deze ex partners verhalen over partners met een (vermeende) persoonlijkheidstoornis of een bijzonder moeilijk karakter maar ook mensen die bijvoorbeeld in een eeuwige slachtofferrol zaten. Vaak gaven de ex partners de schuld aan het moeilijke karakter van de partner en werden alle problemen die er waren toegewezen aan de (vermeende) persoonlijkheidsstoornis of het moeilijke karakter van de ex partner. Ook ik moet bekennen dat deze valkuil van externaliseren ook mij wel eens is overkomen, ook ik heb wel eens de oorzaak helemaal bij de ander gezocht, terwijl ik later pas mijn eigen aandeel kon inzien. Vaak blijken deze zogenaamde moeilijke partners wel in staat te zijn tot een goede stabiele relatie met iemand anders en dit geeft toch wel te denken. Een voorbeeld is iemand die een zeer aantrekkelijke en uitdagende vriendin had die gediagnosticeerde adhd had samen met een gebrek aan verantwoordelijkheidgevoel en compassie. Achteraf gaf hij toe dat de aantrekkingskracht ook het meest lichamelijk was geweest en toen de relatie op een ellendige wijze verbroken werd, wees hij bijna alle problemen van deze relatie toe aan de ex partner en haar adhd en karakter. Hij was goed, zij was fout, de boodschap was zo simpel en spaarde zijn gekwetste ego. Maar de relatie die deze ex vriendin daarna kreeg met iemand anders bleek zeer langdurige te zijn, blijkbaar kon de nieuwe partner wel goed omgaan met zaken waar hij niet mee om kon gaan. Hier moest het gekwetste ego uiteindelijk wel even over nadenken.

Ik heb veel geleerd over psychologie, menselijk gedrag en het ego en de belangrijkste les is toch dat het falen van een relatie altijd aan twee mensen ligt, ongeacht of een van de partners een persoonlijkheidsstoornis heeft of een moeilijk karakter. Het bewijs voor deze stelling ligt in het feit dat deze mensen vaak met andere partners wel een goede langdurige relatie kunnen opbouwen. Die andere partners kunnen blijkbaar wel goed omgaan met het moeilijke karakter of de gedragsstoornissen, u blijkbaar dus niet. Dit is wel iets om eens goed over na te denken wanneer u weer eens de schuld voor alle problemen na een verbroken relatie bij de ex partner legt. Ik geef toe dat het veel eenvoudiger is om de schuld en fout bij de ander te leggen en weer door te gaan met het leven zonder zelf iets aan uzelf te doen. Veel mensen moeten eerst meerdere keren in dezelfde valkuil stappen om hun eigen aandeel te willen zien en door persoonlijke groei hun eigen vermogen tot een goede en gelukkige relatie te verbeteren. Helaas zijn er ook mensen die dit nooit zullen leren en die relatie na relatie blijven slijten waarbij het altijd aan de ander ligt en ze zichzelf hoogstens kwalijk nemen dat ze altijd de verkeerde partner kiezen. De grote vraag blijft, wilt u gelijk of geluk?



Nuttige boeken.

De kracht van zelfkennis - Dit boek laat op een verhelderende en toegankelijke wijze zien dat jij niet het gevolg bent van de omstandigheden maar dat jij ze 'maakt'. Het is speciaal geschreven voor mensen die meer vreugde aan hun eigen leven willen toevoegen en op een krachtiger manier willen bijdragen aan onze samenleving. Echte verbeteringen kun je pas maken als je werkelijk jezelf hebt leren kennen. Dit boek helpt je daarbij. Wanneer je niet bang bent voor verandering en nieuwe zienswijzen durft aan te nemen, dan wordt het eenvoudig om elke situatie te beïnvloeden en naar je hand te zetten - en ervoor te zorgen dat zowel jijzelf als anderen het beste uit die situatie halen. Dit boek is een synthese van wijsheden en vaardigheden die, als je ze vrijelijk en enthousiast inzet, je leven spelenderwijs en op de meest uiteenlopende manieren verrijken. Alles wat geschreven is in dit boek is voor iedereen toepasbaar en geeft direct resultaat. Je hoeft het alleen maar te doen. Michel Tomaello (Vlaardingen, 1966) studeerde bouwkunde. Hij richtte in 1990 een aannemingsbedrijf in natuursteen en tegelwerken op en gaf ruim twintig jaar leiding aan zijn bedrijf. Ondanks het succes in de bouw voelde Michel dat hij zijn gevoel en creativiteit niet meer kwijt kon in dit werk. Hij volgde een studie als erkend natuurgeneeskundig therapeut en begon met een eigen praktijk. Samen met zijn vrouw Silvia ondersteunt hij in hun Centre for conscious creation (www.cfcc.nu) mensen die door middel van persoonlijke groei en ontwikkeling zichzelf beter willen leren kennen en daardoor het leven met meer kleur en glans willen kunnen beleven.


Problemen laten bij wie ze horen Auteur: G.B. Lundberg Taal: Nederlands 6 reviews Stel een vraag E-mail deze pagina De hele wereld op je schouders? Velen van ons gaan gebukt onder het gevoel dat het onze verantwoordelijkheid is om naasten te helpen hun problemen op te lossen. Gary en Joy Lundberg zijn ervan overtuigd dat het beter is deze last niet op je schouders te nemen. Zij laten zien hoe je in moeilijke situaties helderheid en luchtigheid kunt brengen. Door de vaste patronen van "klaaggesprekken" te doorgronden, leer je al snel hoe je anderen kunt helpen door begrijpend te luisteren. En door hen de ruimte te geven zélf hun problemen op te lossen, zal je eigen leven vrolijker, productiever en plezieriger worden.



Forum vragen over: Menswerk  : Externaliseren

Vraag of reactieReactiesDatum en tijd
• reactie op en als het nou wel zo is(0 )2015-02-20 17:51:00
• Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn(10 )2014-08-19 01:17:00
• Reacties op de pagina: Externaliseren(13 )2014-01-24 11:49:00
• En als het nou wel zo is...????(2 )2013-07-11 12:47:00

Laatste 10 reacties!

En als het nou wel zo is...????
Wat is normaal? Volgens mij heeft normaal altijd te maken met het vergelijken van iets, met iets anders. Het één is dan normaal en het ander is dan niet normaal. En zoveel mensen er bestaan zoveel versch illende meningen zullen er zijn. Dus de vraag of dit normaal is? Voor de één wel en voor de ander niet. Het enige wat men kan doen is inderdaad afstand nemen van mensen, waarbij je voortdurend pijn ervaart en waarmee geen goede communicatie mogelijk is. Door deze contacten niet los te laten, gaan de verschillen tussen normaal en niet-normaal gewoon door. En wie daar nu baat bij heeft? Soms scheppen mensen er een zeker genoegen in om door te gaan met onprettige patronen. De keus is aan u.
En als het nou wel zo is...????
zondag 12 januari 2014

Lees uw schrijven... zéér herkenbaar, alleen in een andere context. Maar het schijnt dus dat deze situaties in allerlei vormen en maten te verkrijgen zijn... Even leek het of u het verhaal voor ons had opgeschreven... Zit op het moment in een situatie waarin het onduidelijk lijkt te zijn wie nú de SLACHTOFFER is. Ben er onlangs ook over uit om HET LOS TE LATEN. Er is geen mogelijkheid om maar iets te zeggen of ernaar te handelen dat het er beter of anders zal gaan uitzien. probeer begrip en geduld te tonen..wat voor ons heel gezond is, na vele keren proberen een goede verstandhouding erop na te houden. heb al menige mooie benamingen deze kant op gekregen over het profiel waar we ons in zouden bevinden (volgens hem).
Het is de frustratie en onzekerheid van hem, wat wordt geïnterpreteerd als nonchalant en arrogant..?? (ons gedrag, stem) voor ons is het pure nuchterheid en zelfverzekerdheid. hij kan er niet tegenop en blijft maar met woorden gooien. voel me eigenlijk helemaal geen SLACHTOFFER!! eerder NIET BEGREPEN..? Soms lijkt het wel oneerlijk, maar heeeé niets in deze wereld is EERLIJK, alles is één grote spel. En ZÉLF SPELEN WE DE HOOFDROL IN ONZE EIGEN FILM... KEUZES MAKEN???
Liefde & licht, maar in ieder geval hopen we dat uw situatie een positieve kant is opgegaan.
Reacties op de pagina: Externaliseren
U bekent dat deze valkuil van externaliseren ook u weleens OVERKOMEN is...
Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn
Je hebt helemaal gelijk. leg altijd de schuld bij een ander daar schiet je lekker veel mee op!
Hoe er verder mee om te gaan, met de boosheid en frustratie daar houden we ons niet mee bezig, we hebben de dader gevonden, hoera!
Reacties op de pagina: Externaliseren
Schuld is iets achterhaalt men maakt graag een zondebok en waar komt dat vandaan? vaak zijn het hele angstige bange mensen die van de kern afdraaien hun pijn moet een andermans pijn worden en ze hebben steeds weer nieuwe slachtoffers nodig en nog meer onwaarheden en vooral zelfverheerlijking.
eerst proberen ze je slachtoffer te maken en dan dader zodat hun fouten niet aan het licht komen en vooral een ernstig vergrijp van hen zelf verbergen niet toe kunnen geven kost wat kost en en ze gaan er zelf dood aan.
vaak zit er een stoker achter waar ze ook geen nee tegen kunnen of durven zeggen en die stoker hemelt hen nog op ook om zo eigen tekortkomingen te verdoezelen.
een heel ziekelijk patroon en als je ermee opgeroeid in familie op school en omgeving en het pesten houd niet op kan het iemands leven vergallen en om hier uit te komen kijk ik inderdaad heel veel naar mij zelf en de oorzaken de oorsprongen. wat wist ik en wat wist ik niet
ik laat mij niet meer uitdagen en kijk naar de feiten en houd mijn mond niet het gaat mij niet om gelijk te halen maar duidelijk te maken dat ik er niet van gediend ben en de aangewezen persoon om al die negatieve en slechte gevoelens van anderen over mij heen te krijgen.
en door de telefoon doen ze het dan is het niet makkelijk te achter halen en ze denken dat zij wel vertrouwt worden en eerlijk zijn en zitten vaak in systemen waar de mantel der liefde wel erg groot is en nog meer met schuld gaat strooien
en valse beschuldigingen en zo nog een smerigere olievlek er van maken.
ja ik durf best naar mij zelf te kijken en ik kan toe geven als het ook daadwerkelijk zo is en vooral bij de kern blijven van iets
en vaak is de kern ' ANGST '
Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn
Ik vind dit een beschadigende reactie. Kunnen we daar nog verder over?
Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn
Nog even een commentaartje. Stalking is een misdaad. De gestalkte heeft er *niet* om gevraag, evenmin als een vrouw heeft gevraagd over verkrachting. En u beeweert dat een stalkingsslachtoffer de schuld bij zichzelf moet zoeken? U ben een grote, nietswetende charalatan, en ik ben maar blij dat U geen therapeut bent, of althans de mijne niet. Je bent *nooit* schuldig aan een misdaad die tegen je gepleegd wordt. Als je het onderscheiud tussen dader en slacthoffer niet kan maken, wat zit je hier dan advies te geven? Bah! Broddelwerk.
Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn
Ik ben het zeer met u eens dat een slachtoffer van een misdrijf niet schuldig is en dat bijvoorbeeld verkrachte vrouwen er NOOIT om gevraagd hebben. Ik ben zelf wel eens het ziekenhuis in geslagen omdat ik net op de verkeerde plaats was op het verkeerde moment (in een verdachte kroeg omdat een kennis van mij even wat "zaakjes" moest regelen) en dat was wel mijn eigen beslissing. Ik kon de gevolgen vooraf niet overzien maar achteraf dacht ik wel dat ik daar niet naar toe had moeten gaan. Dit zegt niet dat ik zelf schuld had, deze man had mij nooit mogen slaan, maar ik was wel zo dom geweest om daar naar toe te gaan en dat was mijn levensles. In alles wat je doet en overkomt zit ook een aandeel van jezelf maar dat is geen schuld. Het aandeel van jezelf moet je ook kunnen inzien maar dat neemt niet de schuld van de dader weg.
Ik controleer elke reactie en soms zijn deze tegen het randje aan en soms ook wat provocerend, maar dat kan dan ook weer leerzame tegenreacties uitlokken. Dingen zijn meestal niet zwart / wit en ik sta ook reacties toe waar ik het niet altijd mee eens ben omdat ik ook in hoor en wederhoor geloof (waarbij het beschadigen van anderen voor mij uitgesloten is).
Vriendelijke groet, Hein Pragt
Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn
Nou, een redelijke reactie. Ik geloof ook in hoor en wederhoor. Dat u niet naar die kroeg had moeten gaan betekent niet dat u het geweld zelf heeft uitgelokt. U heeft het recht te gaan en staan waar u wilt. U experimenteerde met een donkere hoek. Voor hetzelfde geld kan je zeggen 'je moet niet benauwd zijn en af en toe een achterbuurt opzoeken'. Met WOORDEN kan je alles bewijzen. Die stalker was trouwens niet iemand die ik uitgezocht had, en waarvoor ik op ook maar enige manier verantwoordelijk kan worden gehouden. Een slachtoffer van een misdrijf is NOOIT verantwoordelijk voor dat misdrijf, ook al oogt hij/zij kwetsbaar, en ook al droeg zij een kort rokje, een laag decolete, en 'vroeg ze er zelf om'. Alleen in een verwarde cultuur als de Nederlandse is de slachtoffer dader en de dader slachtoffer. Na het misdrijf was ik getraumatiseerd, en raakte nog verder getraumatiseerd door mensen die mij de schuld gaven, of er een aandeel van mij in zagen, of die aan 'blaming the victim' deden. Heel erg beschadigend. Het heeft me jaren gekost om over dit popi-psychpologie geouwehoer waar iedereen aan doet heen te komen. Mijn levensles: je hebt het recht te doen wat je zelf wilt zonder dat je er anderen kwaad mee doet, te gaan en te staan waar je wilt, en anderen hebben je daarbij met rust te laten. In de VS wordt de wet nog toegepast, hier is, zoals ik al zei, de dader slachtoffer en de slachtoffer dader.
Anderen de schuld geven is juist goed - je moet de schuld leggen waar die ligt. Dan kan bij jou zijnen bij anderen zijn
Nou, ik vind dat in een er in een vreemde (ze was een dokter) die mij stalkt *geen enkel* aandeel van mezelf zit. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat ze dacht, maar ik ben welbespraakt, intelligent, en zie er redelijk leuk uit. Dus misschien wilde ze mij wel 'hebben'. Moet ik nu minder welbespraakt worden, minder intelligent, en/of minder leuk er uitgaan zien? Kom! Het is wel zo dat bij een normaal conflict je je eigen aandeel moet bekijken.

En wat wat betreft begaafde mensen? Die ondervinden vaak jaloezie, het leven lijkt voor hen makkelijker, en veel mensen staan vijandig tegenover dit soort mensen. Zo zat ik eens over mijn vak te vertellen, en begon mijn gespreksgenoot mij ervan te beschuldigen op te scheppen. Opscheppen kwam niet bij me op. Moet ik nu ook gaan binnenvetten in mijn eigen aandeel daarin? Nee, zo iemand kan oprotten, en ik ga mijn gedrag niet aanpassen. Ik geef mezelf de schuld niet van enthousiasme over mijn vak, en als hij dat niet leuk vindt kan-ie barsten.

U schrijft veel over emotionele chantage. En terecht. Veel 'kritiek' valt onder die noemer. Maar je hebt kritiek en kritiek. En dat was mijn oorspronkelijke punt: *soms* moet je de schuld bij jezelf leggen, maar soms ook helemaal, echt helemaal, duidelijk *niet*. Bij dat opscheppen, bv, leg ik de schuld *helemaal* niet bij mezelf.
Last update: 08-05-2020


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (mail@heinpragt.com).