Het nahuwelijk, verder na een echtscheiding

hein pragt pasfoto Met twee echtscheidingen en dus twee nahuwelijken heb ik enige ervaring opgedaan in het omgaan met de ex partner na het huwelijk. Een paar jaar geleden werd ik benaderd om een recensie exemplaar van het boek het nahuwelijk van Djoeke Veeninga (journaliste en programmamaakster bij de VPRO) te ontvangen en na het lezen van een korte beschrijving bestelde ik het recensie exemplaar van de uitgever. Ik heb het boek in één ruk uitgelezen en het was een feest van herkenning en ook nog een aantal waardevolle tips. De ervaringen van andere ouders waren ook goed om te lezen en zeer goed voor het eigen inzicht. Djoeke Veeninga ging ging voor dit boek op zoek naar het “nahuwelijk” als sociaal ideaal, ze interviewde deskundigen en beschrijft haar eigen ervaringen. Via een televisie programma introduceert de VPRO dit nieuwe woord in de Nederlandse taal en het beschrijft een nieuwe wijze waarop ex paren als verstandige ouders goed met elkaar om blijven gaan voor de eigen gemoedsrust en vooral die van de kinderen. Want wie kent niet de exen die na het beëindigen van het huwelijk nog jarenlang doorgaan met elkaar het leven zuur maken. Vaak als ik dit zie of hoor heb ik medelijden met de kinderen die zulke ouders als voorbeeldfunctie krijgen. Want wie eerlijk naar zichzelf durft te kijken in de vechtscheiding situatie en daarna moet inzien dat de problemen, meestal voortkomen uit één achterliggend probleem: "IK krijg mijn zin niet, het gaat niet zoals IK het wil!". Zie hier de bron van de meeste problemen die mensen met elkaar hebben.

Veel van deze kinderen krijgen dan later ook last van psychische problemen en dan kunnen beide exen elkaar weer de schuld geven van deze problemen. Het lijkt soms nooit op te houden en toch is het in het belang van de kinderen dat de exen de strijdbijl begraven en weer als “normale” mensen met elkaar omgaan. En daarvoor hoeft het verleden niet helemaal uitgepraat te zijn, soms is het beter het verleden te laten rusten voor wat het is geweest en aan het NU te denken. Wat voor zin heeft het om na jaren strijd eindelijk gelijk te krijgen dat het meer aan de ander heeft gelegen, ten koste van een enorme psychologische klap voor de kinderen. In zulke gevallen kun je niet meer over liefde voor de kinderen spreken, het eigen ego is dan toch belangrijker dan de liefde voor de kinderen.

Net na de scheiding is eerste afstand nodig voor er weer sprake kan zijn van een goed contact, dit is heel natuurlijk. Voor veel mensen is ook verzoening veel moeilijker dan lekker kwaad blijven en daar in te blijven zitten. Het kost echt moeite en het eigen verstand boven het gekwetste ego te zetten om weer een goede werkbare verstandhouding te bereiken. Haat en wrok koesteren kost net zoveel energie maar levert weinig of niks op. Ex paren moeten verstandig willen zijn en echt aan het belang van de kinderen denken om er voor te kiezen het verleden te laten rusten en te kijken naar de toekomst. Omdat een belangrijk onderdeel van de echtscheiding toch het loskomen van elkaaren elk weer een eigen leven opbouwen is, kan het werken aan een nieuwe werkbare situatie tussen ex partners vaak best moeilijk zijn. Zeker omdat er tijdens en na de echtscheiding een zekere mate van samenwerking voor de kinderen nodig blijft. En in veel gevallen hadden ex partners al voor de echtscheiding problemen op het gebied van samenwerking. Het is belangrijk om te realiseren dat ex-partners niet meer samen hoeven te werken als partners maar alleen nog maar als ouders. Twee mensen, die een zeer groot gezamenlijk belang hebben en dat is de goede, gezonde en evenwichtige opvoeding van datgene dat hun het liefst is, hun kinderen.

Probeer tijdens deze eerste emotionele fase dan ook af en toe tot tien (of soms tot honderd) te tellen en soms een oogje dicht te knijpen en vooral niet te luisteren naar het eigen gekwetste ego. Het gaat niet om wie er gelijk heeft ten koste van de ander en wat is de winst van het bewijzen dat de ander meer schuld heeft dan u. Probeer zover te komen dat u samen tot de conclusie komt dat de breuk onvermijdelijk was en dat beide partners evenveel aandeel in de problemen gehad hebben zonder een balans te gebruiken. Wat ook wel helpt is om soms eens te proberen door de ogen van uw ex-partner naar uzelf te kijken en probeer uzelf af en toe eens te verplaatsen in uw ex-partner. Realiseer uzelf dat het voor beide ex-partners niet makkelijk is en probeer elkaar, hoe hoog de emoties ook kunnen oplopen, met respect als mede ouder van uw kinderen te behandelen. Op de pagina over “opnieuw beginnen” op deze site heb ik een aantal tips voor ex partner beschreven. Ex-partners hoeven tenslotte niet meer op alle terreinen met elkaar samen te werken, maar het is vooral belangrijk een goede werkbare situatie te creëren als twee volwassen en verstandige mensen die elkaar met de nodige respect behandelen uit echte liefde voor de kinderen.

Het boek van Djoeke Veeninga, het nahuwelijk

Djoeke Veeninga (journaliste en programmamaakster bij de VPRO) ging voor dit boek op zoek naar het nahuwelijk als sociaal ideaal, ze interviewde deskundigen en beschrijft haar eigen ervaringen. In het boek komen deskundigen aan het woord zoals mediation-advocaten, scheidingstherapeuten, een hoogleraar familierecht en een pedagoog. Ook beschrijft ze interviews met ex-paren over hun relatie na de scheiding en introduceert voor deze relatievorm de term 'nahuwelijk'. In combinatie met een televisie programma introduceert de VPRO dit nieuwe woord in de Nederlandse taal en beschrijft het een nieuwe wijze waarop ex paren als verstandige ouders goed met elkaar om blijven gaan omwille van de eigen gemoedsrust en vooral die van de kinderen.

Djoeke Veeninga hoorde voor het eerst van het begrip uit de mond van de schrijver Boeli van Leeuwen, toen ze met haar dochter en haar ex partner op Curaçao was toen ze al negen jaar geen paar meer waren. 'Dus je hebt een goed nahuwelijk,' zei de schrijver, toen ze hem tegenkwamen, 'dat is verstandig, verstandige ouders zorgen daarvoor.' Dit is een zin die blijft naklinken omdat er zo veel wijsheid in zit. In het boek beschrijft ze de ervaringen van negen paren die er met vallen en opstaan in zijn geslaagd tot een goed nahuwelijk te komen en ook schetst ze de verschillende fasen van haar eigen nahuwelijk. Uit de gesprekken met gescheiden mannen en vrouwen, therapeuten, mediators en andere ervaringsdeskundigen komt eigenlijk maar een conclusie, dat een min of meer goed nahuwelijk bijna noodzakelijk is, zeker als er kinderen zijn.

Het boek ondersteunt mijn mening dat men met de (ex) partner uit elkaar gaat als liefdespartner en dat men de ander los moet laten en het eigen leven weer op moet bouwen. Al dan niet met een nieuwe liefdespartner, maar dat men voor de rest van het leven wel samen ouders blijft voor de kinderen. U hoeft geen beste maatjes te zijn met de ex partner maar wel op een verstandige en respectvolle wijze samen te werken voor de kinderen. Dit is niet altijd eenvoudig, zeker als er nog "oud zeer" zit, maar het is de kunst om hier verstandig mee om te gaan. Wanneer er oud zeer op gaat spelen is het verstandig even afstand te nemen en proberen niet de strijd of confrontatie aan te gaan. Wie na tien jaar echtscheiding nog steeds bevestigd wil zien dat de ander fout is geweest blijft in het verleden leven en heeft het verleden niet afgesloten. Verstandige mensen gunnen de ander dan maar het gelijk want wat doet het er nog toe?

Toen ik laatst iemand vertelde over mijn nahuwelijken stond ze verbaast te kijken want in haar belevingswereld liepen alle echtscheidingen uit op een drama voor beide ex partners en vooral de kinderen. Dit is niet mijn ervaring, veel gescheiden partners hebben in de de eerste tijd wel strijd en problemen maar meestal komen ze weer in een nieuw soort stabiele omgang met elkaar als het erste leed geleden is. Volgens mij vallen de "slechte" echtscheidingen meer op en de "goede en verstandige" minder waardoor het beeld ontstaat dat de ellende overheerst. Iedereen kent ook wel de voorbeelden van nare, langslepende scheidingen met enkel verliezers en frustraties. Toch lijkt het er op dat het steeds meer ex-paren lukt om op een harmonieuze manier met elkaar om te gaan na een echtscheiding. Bij veel ex echtparen ziet men hetzelfde patroon bij het opbouwen van die nieuwe omgangsvorm met de ex partner en de kinderen. Na een eerste periode van wrok, gekwetstheid en teleurstelling, volgt berusting en acceptatie en daarna zelfs berusting en soms de verzoening, als het allemaal een beetje meezit. Net na een echtscheiding is afstand nodig om tot rust te komen voor er weer sprake kan zijn van een goed contact.

En natuurlijk is lekker kwaad blijven en de strijd aan blijven gaan makkelijker dan moeite doen en het ego aan de kant zetten om een goede verstandhouding te bereiken. Wrok en boosheid blijven koesteren kost ook veel energie en levert meestal niets zinnigs op behalve ellende en verdriet voor kinderen, grootouders en vrienden en kennissen. Werken aan een goed nahuwelijk is wat men met het verstand kan beslissen, waarbij men het verleden laat rusten en kijk naar de toekomst in het belang van zichzelf, dat van de kinderen en de mensen om zich heen. De ex-stellen die in het boek aan het woord komen laten zien hoe het nahuwelijken vorm kan krijgen. In het ene geval verloopt dit soepeler dan in het andere, maar alle hebben ze iets gemeen, de ex-partners kunnen met elkaar op acceptabele wijze omgaan. Hoe belangrijk het is om een scheiding tot een goed einde te brengen kan men afleiden uit de cijfers. (2000-2010). Momenteel beëindigen in Nederland bijna driehonderd paren per dag hun relatie, wat neerkomt op 100.000 per jaar. Hierbij zijn ongeveer 60.000 thuiswonende kinderen betrokken en een kwart van de kinderen van gescheiden ouders verliest uiteindelijk het contact met een van de ouders, meestal de vader. Dit zijn trieste cijfers waar veel verdriet en ellende achter schuil gaat.

Dat kinderen contact verliezen met hun ouders is meestal het gevolg van voortdurende ruzie en soms geniepige strijd (zelfs som geraffineerde emotionele manipulatie) tussen de ex-partners. Ook blijkt dat kinderen van gescheiden ouders statistisch gezien een grotere kans hebben op leer- en gedragsproblemen, verslaving, depressie en angststoornissen. Bovendien hebben veel kinderen van gescheiden ouders als ze volwassen zijn meer moeite om zelf relaties aan te gaan en te behouden. Maar een scheiding hoeft niet te eindigen in een trauma voor kinderen, alles hangt af van de manier waarop men als ex-partners afscheid van elkaar neemt. Probeert u de kinderen te helpen wennen aan de nieuwe situatie en hen bij te staan in hun verdriet, probeert u de strijd met uw ex te staken en ergernissen in te slikken en gunt u elkaar respect en de rol als ouder? Dit zijn belangrijke zaken waar u over moet nadenken wanneer u uit elkaar gaat. Het is belangrijk om als verstandige mensen te zorgen voor een goed "Nahuwelijk" om samen met de ex partner toch goede ouders te blijven in uw eigen belang en dat van alle mensen om u heen.

Het boek is te bestellen bij Bol.com

Bol.com - Nahuwelijk

Alleenstaand ouderschap

© 2011 Hein Pragt

Wanneer ouders gaan scheiden of uit elkaar gaan heeft dit vaak ook grote invloed op kinderen, echter zijn beide (ex) partners vaak zo druk bezig met hun leven weer op orde krijgen en gaan ze gebukt onder vaak sterke emoties waardoor de belangen van de kinderen er vaak bij inschieten. Dit is niet altijd boze opzet maar komt meestal voor uit een onvermogen door alle beslommeringen en ellende die het uit elkaar gaan met zich meebrengt. Soms zullen kinderen één van beide ouders veel minder zien en moeten ze steeds weer afscheid nemen van een van de ouders. Maar soms worden sommige kinderen gedwongen te verhuizen en van school te veranderen. Er ontstaan voor de kinderen ineens twee werelden, de plek van papa en de plek van mama. Maar ook kinderen zijn vaak boos en verdrietig over wat hun is overkomen en sommige kinderen uiten zich agressief en onhandelbaar, anderen worden angstig en trekken zich terug. De onzekerheid dat beide ouders van ze blijven houden en dat ze van beide ouders mogen blijven houden kan voor een kind een heel groot probleem zijn. Voor volwassenen is er vaak wel steun tijdens de echtscheiding of het uit elkaar gaan maar vaak is dit er niet voor de kinderen, die proberen soms terug te vallen op vriendjes en vriendinnetjes of sluiten zich er zoveel mogelijk van af wat later vaak weer voor de nodige problemen kan zorgen. Maar er zijn naast alle emotionele problemen ook praktische zaken zoals de sportclub of de vereniging waar het kind lid van is, van verjaardagen en feestdagen. Ook voor kinderen is een echtscheiding of het uit elkaar gaan van hun ouders een vaak traumatische ervaring die men vaak erg onderschat.

De meeste kinderen gaan er van uit dat de ouders altijd bij elkaar blijven en dat ze in een veilig gezin en thuis kunnen opgroeien. Ieder kind wil graag dat zijn of haar ouders van elkaar houden en dat ze gelukkig zijn met elkaar. Soms vermoeden kinderen het al langere tijd en soms hebben de ouders het heel goed verborgen weten te houden, maar ook al weten kinderen het vaak al onbewust meestal willen ze het niet zien. Maar dan opeens vertellen de ouders dat ze uit elkaar gaan en dan is het werkelijkheid geworden. Voor kinderen is dit vaak een verwarrende tijd, wat gaat er nu gebeuren? Bij wie moet ik nu wonen? Vinden ze mij ook niet meer aardig en niet meer lief? Ook denken veel kinderen dat het aan hen ligt en proberen ze wanhopig om hun ouders toch weer bij elkaar te brengen. Voor kinderen is het belangrijk om bevestigd te krijgen dat het niet an hen ligt ook als zijn ze bijvoorbeeld een moeilijke puber, het ligt aan de ouders die niet meer samen verder kunnen.

Sommige ouders proberen als vrienden uit elkaar gaan, maar soms kunnen ze ook heel erg ruzie hebben. En zelfs al gaan ze als vrienden uit elkaar, er zullen zekere spanningen zijn en ouders zullen zich los moeten maken van elkaar en dat zal voor beiden moeilijk zijn. Wanneer ouders erg veel ruzie maken is dat als kind erg vervelend en is het belangrijk om de kinderen niet in de conflicten te betrekken en zeker niet over te laten halen om partij te kiezen. Het is het probleem van de ouders en die zullen het moeten oplossen en ze mogen de problemen niet bij de kinderen neerleggen. Wanneer een kind geen zin heeft om geconfronteerd te worden met verdriet of boosheid van een van beide ouders of beide ouders dan moeten de ouders dit respecteren. Kinderen moeten weten dat ze geen hulpverlener voor je ouders zijn en dat een jongen niet de rol van de vader of een meisje niet de rol van de moeder moet proberen over te nemen. De meeste kinderen hebben het al moeilijk genoeg mee en het is heel oneerlijk als ouders hun zorgen ook nog bij de kinderen neerleggen.

Wanneer je als kind even geen zin hebt in de ruzie van je ouders kun je bijvoorbeeld rust zoeken bij een vriendin, buren of familie. Het is belangrijk dat je als kind ook je grenzen aangeeft en zorgt dat je rust en afleiding krijgt wanneer je ouders gaan scheiden. Het zorgt voor veel spanning en onzekerheid en iedereen voelt zich anders als zijn of haar ouders gaan scheiden. De een voelt angst, de ander onzekerheid, boosheid of schuldgevoelens maar al deze gevoelens zijn normaal en je hoeft je er zeker niet voor te schamen.

Kinderen houden meestal van allebei je ouders en ze willen beiden geen verdriet doen en vaak willen ze (onbewust) het liefst dat hun ouders bij elkaar blijven of weer bij elkaar komen, maar dat kan meestal niet. Vaak gaan ouders op een ander adres wonen en zullen de kinderen bij de ene ouder gaan wonen en bijvoorbeeld in het weekend naar de andere ouder gaan, dit heet een omgangsregeling. Voor kinderen is het belangrijk om te weten dat het een regel is voor de ouders, als kind mag als jij dit wilt gewoon naar de ouder gaan waar jij op dat moment wil zijn, tenzij BEIDE ouders aangeven dat dit niet kan. Wanneer een kind officieel bij de moeder woont maar na schooltijd graag bij de vader langs wilt gaan dan is dit heel normaal en mag je jezelf als kind dit ook niet laten verbieden.

Een andere optie is dat een kind bij beide ouders blijft wonen en dat deze de tijd voor de zorg eerlijk verdelen. Dit noemen ze co-ouderschap en dit is tegenwoordig de regel bij een echtscheiding. Als kind woont dan bijvoorbeeld een week bij de ene ouder en de andere week bij de andere ouder of de helft van de week bij de ene en de andere helft bij de ander. Voorwaarde is meestal wel dat wanneer een kind naar de basisschool gaat dat beide ouders in dezelfde plaats blijven wonen. Maar ook als er sprake is van co-ouderschap is het goed dat de ouders begrijpen dat een kind, wanneer het daar behoefte aan heeft, de andere ouder mag bezoeken. Het is heel belangrijk om een kind nooit te laten kiezen tussen ouders. Stel je als ouders een voor dat je maar één kind kunt redden en het andere moet laten verongelukken, deze keuze is onmenselijk en net zo onmenselijk is een kind voor de keuze stellen om te kiezen voor één van beide ouders.

Ook worden kinderen geconfronteerd met verschillende huisregels bij beide ouders, niet alleen kinderen maar ook de andere ouder zal dit moeten leren accepteren. Natuurlijk is er overleg en inspraak mogelijk maar de ene ouder heeft niets te beslissen over de huisregels van de andere ouder. Als kind moet je jezelf ook niet laten overhalen door een van de ouders om ruzie te maken met de andere ouder. Het beste is om niet te veel te vertellen over de andere ouder en je niet te laten betrekken in problemen tussen beide ouders. Vaak is het zo dat gescheiden ouders problemen of woordenwisselingen die ze hebben met de andere ouder, gebruiken om kinderen te beïnvloeden. Laat je hier als kind niet voor gebruiken en praat er niet over met de andere ouder als dit soort dingen gebeuren. Het gebeurt helaas nog veel te vaak dat ouders via hun kinderen de andere ouder proberen te kwetsen. Maar ook als een van beide ouders kwaad spreekt over de ander in bijzijn van een kind moet je als kind kunnen aangeven dat je dit niet wilt en dat je jezelf daar erg onprettig bij voelt. Ouders moeten dit respecteren en als kind moet je aan kunnen geven dat je hier geen zin in hebt.

Last update: 04-08-2014

 Lees hier de privacyverklaring van deze site.

Disclaimer.

Hoewel de heer Hein Pragt de informatie beschikbaar op deze pagina met grote zorg samenstelt, sluit de heer Pragt alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die, in welke vorm dan ook, via zijn site wordt aangeboden. Op de artikelen van de heer Pragt op deze Internetsite rust auteursrecht. Overname van informatie (tekst en afbeeldingen) is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende. Voor vragen over copyright en het gebruik van de informatie op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Dit is mijn