Foute mannen en vrouwen


03 - Liefde »  -  Foute mannen en vrouwen »
2009-09-10 10:15:00
verliefdheid in de midlife
Na meer dan 25 jaar, gelukkig, getrouwd heeft mijn partner gekozen voor een ander. Hij houdt veel van mij maar is stapel verliefd geworden op een ander. Zijn vriendin (een "paardenvrouw") heeft 10 paarden terwijl hij een zware paardenallergie heeft. Duurt verliefdheid in de midlife langer? Hoe lang kan het duren tot hij weer "landt".

Ga naar onderwerp op de site »  Go to topic page in the site »
Reageren!

Antwoorden / Answers
2009-09-10 10:15:00
Moeilijk voor je! Knap en liefdevol dat je wil weten hoe lang het duurt voordat hij "landt' en niet meteen de handdoek in de ring gooit. Eerlijk van je partner dat hij het heeft geuit. Uit mijn omgeving ken ik 2 situaties. goed vergelijkbaar, waar afstand houden, en accepteren wat op dát moment was heeft gewerkt. Het ging in mijn ogen om een man die zijn laatste kans zag op bevrijding, zich wilde ontdoen van al te vaste patronen, iets compleet nieuws willen, weg willen zijn van de sleur. Een nieuw mens kan verfrissend zijn, tot de verschillen boven water komen, en de roze wolk vervaagt. Dan komt het besef van de waarde van de relatie met de partner, de hang naar het vertrouwde, de spanning voorbij, het weer terug willen zijn op het honk. De partner(s) in deze situatie hadden het zeker niet makkelijk. Hun mannen zijn beide geland. Er is geen formule om je partner 'terug te krijgen'. Het beste wat je in mijn ogen kan doen is: laten, accepteren en je eigen leven leiden. Succes en veel liefde voor jezelf gewenst.
(2157) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-09-11 13:49:00
Ben het met vorig antwoord niet eens hoe kun je gewoon doorgaan als je weet dat je partner met iemand anders aan de gang is. Als je dit kunt zegt dit denk ik toch ook wel wat over hoe je zelf in de relatie staat. Voor mij is het onverdraaglijk en wil ik nog eerder van mijn partner af dan te weten dat eea doorsuddert wetende dat ze iemand anders ziet. Gr M.
(2158) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-09-22 09:11:00
lieve m,
Ik heb de wijsheid niet in pacht. Wat ik wel merk, is dat mijn kinderen er door mijn gedrag (ruimte geven, afstand houden, accepteren en respecteren) minder moeite hebben met het uit huis gaan van hun vader. Ik zie mijn man zeer regelmatig. Hij is óók nu, nog steeds niet gelukkig. Ikzelf begin mijn draai al weer aardig te vinden. Mijn man probeert écht zijn best te doen om alles zo goed mogelijk te doen. Uiteraard doet hij (met regelmaat) dingen waar hij me mee op de ziel trapt. Dit doet hij (en daar ben ik van overtuigd) niet met opzet. Door hem los te laten (hoe moeilijk dat ook is) heb ik mezelf weer terug gevonden. Er zijn nu (na ca. 4 maanden) zelfs weer momenten dat ik met even gelukkig kan voelen. Ik twijfel minder over mijn toekomst omdat ik nu weet dat mijn toekomst zonder mijn man ook leuk en bijzonder kan zijn. Dat straal ik uit, dat pikt mijn omgeving op en dat nemen mijn kinderen over. Iedereen heeft recht op geluk. Ook mijn man. Hoe triest het ook is, als hij denkt dat bij ons niet te kunnen vinden, moet hij zich daar niet verplicht toe voelen. Ik ben nu zelfs al zover dat ik helemaal niet meer met die vriendin en zijn "landing" bezig ben. Als zij het niet geweest was, was het ongetwijfeld een andere vrouw geweest. Niet zij, maar zijn gevoel heeft deze stap veroorzaakt. Ik zie weer verwondering, bewondering en respect in de ogen van mijn man als wij elkaar zien. Ik raak hierdoor niet in verwarring maar voel me trots. Trots op mezelf omdat ik weet dat ik het ook alleen kan. Ik heb zeer bewust een stap terug gedaan maar ik heb iets heel waardevols teruggevonden. Namelijk MEZELF.
(2211) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-09-25 17:08:00
Beste, Via een omweg kwam ik bij toeval op deze site en dus ook op dit stukje forum. Allereerst denk dat niemand de wijsheid in pacht heeft en dat iedereen wordt gevormd door zijn/haar ervaringen en karakter. Ik heb met bewondering het stukje gelezen. Niet alleen de eerlijkheid van jou en je man, maar ook de eerlijkheid naar jezelf toe trof mij. Veel vrouwen (en ook mannen) maken een gelijksoortige situatie door of zijn bang deze te ervaren. Immers, je leeft al jarenlang met elkaar en deelt lief en leed. Je raakt vergroeid en vergeet vaak je eigen ik. Bijna iedereen heeft de intentie de ander gelukkig te maken/houden, en is niet van plan de ander te kwetsen lijkt me. Wanneer je dan op jezelf wordt teruggeworpen kun je ook enkel alleen op je EIGEN gevoel afgaan. Dit kan een ander niet bepalen of voor je invullen. Vaak heb je de neiging om door onzekerheid en gekwetsheid je hakken in het zand te zetten en reageren mensen naar elkaar met haat en nijd. Ik vind het moedig en knap van je dat je je zo opstelt en wens jou en je man alle goeds voor de toekomst.
Heel veel sterkte gewenst!
(2227) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-09-26 00:00:00
Dank je wel voor de bemoedigende woorden. Ik blijf ze nodig hebben. Het is inderdaad een gegeven, dat karakter voor een groot gedeelte bepaald wordt door hetgeen je gevormd heeft. En inderdaad wij zijn 28 jaar getrouwd en hebben emotionele hoogtepunten gehad. Uit al deze hoogtepunten groeide iets moois. We werden er samen sterker van. We smolten hierdoor samen. Raar eigenlijk, dat ik altijd gedacht heb, dat mijn man de stérke was in onze relatie. Maar nu hij 4 maanden het huis uit is, merk ik dat de drie schakeltjes die over zijn weer een nieuw kettinkje gaan vormen. Natuurlijk mis ik mijn man ontzettend. Maar de leegte wordt (gedeeltelijk) gevuld door vrienden, familie en kennissen die ik nu pas écht mag leren kennen. Ik huil niet, heb niet gehuild en kan (denk ik) niet huilen. Fijn dat ik wel mag leunen en praten. Mijn man is veel eenzamer. Hij reageert wantrouwend en voelt zich onterecht in een hoek gezet. Ik heb onze vrienden gevraagd om niet te "kiezen". We hebben mijn man (met z'n allen) jarenlang mogen ervaren als een aardig , betrouwbaar en intens lief persoon. Ik veroordeel hem niet. Natuurlijk verdient het geen schoonheidsprijs als je het gezin de rug toekeert. Maar als ik in zijn ogen kijk zie ik verdriet, wanhoop, angst, schuld en paniek. Heeft hij voor de situatie gekozen..?, of is het hem overkomen?. Ooit komt er een moment dat hij alles weer helder krijgt. Als het zover is, hóéf ik hem niet te verwijten, hóéf ik hem niet uit te maken voor klootzak. Ik mag alleen maar dankbaar zijn dat ik niet in zijn schoenen sta. Voor de resterende periode hoop ik voor mezelf, de kinderen en voor al mijn lotgenoten dat de "tijd" ons vriendelijk gestemd is. Ik hoop dan ook dat dit dieptepunt in ons leven mag uitgroeien een (nog) sterkere relatie in de toekomst.
liefs,Y
(2231) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-01-12 16:06:00
Hallo,
ook ik kwam onverwachts op deze site terecht, omdat ik wijze spreuken aan het zoeken was, blijkt hij van Hein te zijn die ik ook tegen kwam op hyves, toeval, nee, toeval bestaat niet en dan ook nog op dit onderwerp terecht te komen, zo mooi, want ook ik ben een van die vrouwen die dit hebben meegemaakt, als ik mijn verhaal weleens vertel aan derden kijken ze altijd een beetje van dat bestaat niet, maar ik kan zeggen het bestaat WEL.
Ik weet niet hoelang het geleden is bij het verhaal hierboven maar ik ben inmiddels 9 jaar verder.
Ik had een heerlijk huwelijk leerde elkaar kennen toen we 17 waren erg jong misschien is dat wel de reden van alles, waren 25 jaar getrouwd 2 kinderen mijn ex-man veranderde op een gegeven moment werd een beetje kort aangebonden, op een avond kwam hij thuis en vertelde dat hij verliefd geworden was op een collega, toen hij tegen me zei ik moet je wat vertellen ging er automatisch een bel bij me rinkelen waarom weet ik niet, weet nog steeds waar ik stond op dat moment en wat voor kleren ik aan had, de meeste mensen beginnen op dat moment te schelden wat ook heel begrijpelijk zou zijn, maar ik reageerde anders, net of er een gong in mijn hoofd afging en ik werd rustig, ben gaan praten, nam touwtjes in handen, mijn ex was op dat moment helemaal overrompeld, we hebben gepraat dagen en nachten, waarom ik dat kon, gewoon, ik hield nog zielsveel van hem, om het verhaal iets korter te maken maar na een zware strijd (emotioneel gevoel) besloot mijn ex te kiezen voor mij en zijn gezin, ook hij hield van mij maar ook van die ander, dat kiezen heeft hij dat jaar 3 keer gedaan, je snapt natuurlijk wel wat dat met mij deed, ik liep op mijn teenen, mijn fundamenten en zelfvertrouwen gingen helemaal aan gruzelementen, maar ik was en bleef ijzersterk en hoe gek het ook klinkt ik bleef achter hem staan, (waarom omdat hij eerlijk naar mij toe was) mijn lat van geven schijnt erg hoog te liggen maar op een gegeven moment had ik mijn grens bereikt, en volgde de scheiding, hoeveel ik ook van hem hield ik wist dat ik hem los moest gaan laten, om mezelf weer te kunnen terug vinden.
We hebben alles samen geregeld, hebben samen in die periode afscheid genomen van alle plekjes en huizen waar we gewoond hadden om afscheid te nemen, het eerste jaar na onze scheiding kwamen we maandelijks 1 dag bij elkaar samen koffie drinken in de stad of dierentuin dat hadden we gewoon nodig, we moesten allebei leren om elkaar los te laten, waren we aan elkaar verplicht maar ook aan onze kinderen, mijn dochter was 21 en mijn zoon 19 jaar toen, jong volwassene die hielden van papa en van mama heb als een leeuwin gevochten dat ze nooit een keus hebben hoeven maken, want de buitenwereld bemoeit zich graag daarmee, maar heb dat nooit toegelaten.
De eerste drie jaren waren hard, houden van en weten dat je ex bij zijn vriendin woont, je komt hoe je het wend of keert toch in een rouwproces terecht, praktisch gezien had ik het heel druk, dag en nacht werken nieuw bestaan opbouwen, heb veel in mijn werk verwerkt en de uurtjes alleen,
nu terug kijkend waren dat gouden jaren voor mezelf, leefde heel dicht bij mijn gevoel, en ben door de muren heengegaan. Tot de dag kwam na 3 jaar, ook dat weet ik nog, zat in de auto dat die zware steen van mijn schouders rolde, ik voelde me weer licht. Ik had het verwerkt. Mijn geliefde mijn minaar hoe je het noemen wilt was weg maar mijn maatje had ik behouden.
Dat litteken raakt je niet kwijt, maar hoeft ook niet is een deel van mijn leven geworden, heeft me gevormd in wie ik nu ben.

Een nieuwe relatie opbouwen is moeilijk voor me, ik neem niet genoegen met half maar ga alleen voor het hele gevoel, dat is moeilijk zoeken, maar kom ik het niet tegen alleen kan ik het ook heel goed, bewijst dat al 9 jaar.

Een ding ben ik heel blij om, heb mezelf helemaal terug gevonden zelfs nog veel meer als dat, weet nu dat ik diep kan gaan, dat ik sterk ben en heel krachtig, maar ook heel kwetsbaar dat zie ik als mijn grootste kracht.

Marianne
(2518) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-11-18 10:59:00
Ik ben Y. Ik ben de persoon uit 2009. De vrouw die haar man moest loslaten omdat hij koos voor zijn "paardenvrouw". Inmiddels ben ik 6 jaar verder. Het proces van loslaten ging niet gemakkelijk. Sterker: het voelde sls een boze droom. Zo flink als ik me voelde, zo verdrietig verliep de afwikkeling. Ik ben in 2011 gescheiden. Mijn exman wilde niets liever. Tegenhouden gaat niet, wilde ik niet en kon ik niet. Ik WILDE het niet. Het pad laten zoeken en volwassen laten worden was aan mij niet besteed. Mijn "maatje" moet graag bij me willen zijn. Zo niet, dan niet. Houden van heeft grenzen.
Mijn exman werd boosaardig, zo egoïstisch en heeft mij pijn gedaan. Rouwe pijn die voelde als een rouwprop. Ook naar onze kinderen kende hij geen grens.
Ik heb besloten dat ik dit niet had verdiend. Heel bewust heb ik mijn grenzen gezet. Klinkt misschien rationeel en dat was het wellicht ook. Ik vond dat ik het niet verdiende om me zo eenzaam te voelen. Na bijna twee jaar ben ik gaan daten. Een van de afspraakjes resulteerde in een hele lieve, zorgzame man. Mijn "maatje" heeft me opnieuw leren vertrouwen. Ging eigenlijk vanzelf. Alles klopte. Sinds oktober wonen we samen. Mijn exman voelt zich depressief. Ik ben niet blij voor hem. De mooie jaren samen met hem koester ik. Want ze zijn er geweest. Ik heb mijn pad opnieuw gevonden. Mijn nieuwe partner voelt als een puzzelstukje dat past. We hebben samen hindernissen moeten nemen en hij heeft "mijn proces" moeten delen. We hebben het gered. Niets is goed of fout. Het maakt niet uit wie het "licht door de midlife-tunnel" gaat zien. Als ex-partner heb ik gekozen om het initiatief te nemen. Als mijn exman ooit "landt", dan zou het fijn zijn om elkaars waarden te respecteren. We zijn en blijven tenslotte gezamenlijk ouders. Meer verwacht ik niet. Het klinkt cliché "midlife" is een groeiproces. Ook voor de "achterblijvende" partij. Ik ben niet achtergebleven maar doorgegaan. Heel veel succes iedereen. Ik hoop van harte dat iedereen die met heg bijltje moet hakken, mag groeien en weer bloeien.
Y.
(5532) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-12-21 22:27:00
Wat fijn dat je nog laat weten hoe het met jou is gegaan. Gelukkig heb jij jouw geluk weer gevonden!
(5711) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-05-11 21:07:00
Bij toeval kwam ik op deze site, was ook naar spreuken aan het kijken en ja mij is hetzelfde ook overkomen. Na 22 jaar te zijn samen geweest, herinner het me nog goed dat hij me vertelde verliefd te zijn geworden op iemand van voor mijn tijd, jeugdliefde en was totaal in paniek. Heb ervoor gevochten op mijn manier, maar hij zag het niet, hij was totaal anders die vrouw die hem opzocht via faceb was blijkbaar ongelukkig en heeft mijn man van mij weggetrokken en van onze jongens. Lig nu in scheiding doordat ik het vechten beu was ging eraan onderdoor en ja was niet mijn keus maar moest de stap nemen. mijn man bijna ex zegt nu enorme spijt te hebben, het was het niet waard. Neem nu afstand van hem, hij gaat nog steeds om met die vrouw, dus moet aan mezelf denken hoe moeilijk het ook is. Hij had een kans, maar zag het niet. Getouwtrek van een andere vrouw is blijkbaar niet te winnen, was moe en mager geworden. Nu ga ik verder zonder mijn maatje zonder mijn alles, maar moet verder en wordt met de dag sterker. Mijzelf weer worden en gelukkig zijn. as
(6355) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-02-16 20:40:00
Na veertig jaar verlaat mijn man mij onverwacht en plots voor zijn eerste lief. Een meisje waar hij naar zijn zeggen toen niet verliefd op was. Hij heeft haar terug opgezocht na het herlezen van zijn brieven en geeft toe dat hij verliefd op haar was voor hij haar had teruggezien. Zij was weduwe en ze zijn nu smoorverliefd. Na zes weken is hij teruggekomen en daarna na terug zes weken is hij terug naar haar vertrokken. Zij is echt het type waar hij vroeger op neer keek maar nu is alles ok voor hem. Zij cijfert zich volledig weg en onderhoudt hem volledig.
Ik moet nu loskomen maar ga door de hel ben regelmatig wanhopig. Hij wordt 59 jaar en zij is 58. Hij heeft geen empathie meer en verwaarloost zijn kinderen.
(7825) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-05-14 01:37:00
Bericht van Y (zie eerste bericht in de reeks)
Inmiddels heel wat witte haren verder.
Tip: wat ik schrijf is niet leuk. Doe er voordeel mee als je dit wilt en kunt. Het is niet bedoeld om te ontmoedigen of te kwetsen.

1) vertrouw hem niet.
2) liegen gaat hem zo gemakkelijk af, dat je aan jezelf gaat twijfelen.
3) luister naar je eigen "goed geijkte" gevoel en blijf dat volgen
4) het wordt nooit meer als het was
5) je man is een zombie geworden of he dat nu wilt of niet
6) hoop doet leven maar ga door met je leven
7) ga niet mee de afgrond in en zien hem niet als een zieke, zielige lieverd want dat is hij niet meer (medelijden doet je de das om)

Ik vond het allemaal gefrustreerd gezwets. Mijn man was anders. Maar hemeltje wat hebben ze gelijk gehad. Als je dit onderstreept ben je inmiddels jaren verder en een illusie armer. Misschien wel weer gelukkig met een man die jou verdient. Want je bent de moeite waard. Het aantal mannen dat openlijk spijt betuigt en er ook nog naar handelt, Is op een hand te tellen. Dus lieve lotgenoten m/v, mijn lief bedoelde, welgemeende advies is:
Maak jezelf gelukkig met jezelf of met een ander lief maatje.
Nooit gedacht in mijn eerste bericht in 2009 dat ik dit zou schrijven. En let wel, de jaren die er ooit waten, waren mooi en echt (al zou je er bijna aan twijfelen)

Niet leuk om te lezen, vond ik ook niet.
Sterkte 💋
(8008) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2018-05-16 13:44:00
Nadat een jongere collega mij in vertrouwen nam over haar huwelijkscrisis, man met midlifecrisis, kwam er bij mij heel veel naar boven. Ook ik was 25 jaar getrouwd. De laatste jaren daarvan waren zwaar geweest. Ik had heel hard moeten werken, zodat mijn man de ruimte kreeg een bedrijf op te bouwen. We hadden 3 kinderen, 17, 19 en 21.
Eindelijk ging het heel erg goed. De bomen groeiden tot in de hemel. Ik zou dat jaar eindelijk gaan minderen met werken en zou een studie op pakken. Mijn man vond dat ik nu aan de beurt was. Ik had immers zo veel voor hem gedaan. Het was de dag voor kerst. Plotseling ging hij weg zonder echte opgaaf van reden. Ik was kapot. Iedereen was stomverbaasd. We hadden zo'n goed huwelijk. Na een jaar hoorde ik de reden, mijn oudste kon het niet langer voor zich houden. Hij had een relatie met het meisje van kantoor, 22 jaar. Hij vond haar altijd een keiharde, berekenend. Ik begreep er niets van. Mijn kinderen noemden haar een golddigger.
Mijn gezin was kapot. De jongste twee zaten in hun eindexamen, maar daar hield hun vader geen rekening mee. Zodra de echtscheing rond was trouwde mijn ex met die meid. Er kwam zelfs een kind. Tijdens de echtscheiding, die twee jaar vroeg, was er plotseling geen geld meer, het ging zogenaamd heel slecht met het bedrijf. Ik moest uiteraard volledig blijven werken.
Twee jaar na de scheiding verkocht mijn ex het bedrijf voor miljoenen. Ik wist dat ik beduveld was. Het kapitaal waarmee we het bedrijf ooit kochten was smartengeld van een zeer zwaar ongeluk dat ik ooit had gehad. Het was de bedoeling dat ik dit opzij zette voor als ik op een bepaald moment niet meer kon werken. Ik ben behoorlijk versleten en heb al diverse operaties ondergaan. Helaas moet ik nu tot 67 doorwerken. Daarna krijg ik pensioen, waarvan een gedeelte naar mijn ex moet.
Mijn ex en die meid rentenieren al jaren. Gaan 5 tot 6 keer per jaar op vakantie. Ik krijg geen pensioen van mijn ex, dat is verdwenen.
Hij heeft niet alleen ons gezin kapot gemaakt, maar leeft nu in feite met die meid van het geld waar ik zoveel pijn voor heb geleden. Gewetenloos.
En dat na zo'n goed huwelijk.....
(8925) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2018-05-31 09:53:00
Wat is het leven toch moeilijk. Ik heb een relatie met een getrouwde midlife man. Hij kan stap niet zetten. Wat speelt er af achter de muren van het mooie huis, wat speelt er af als je 20+ jaar samen bent en je deelt niets meer, behalve een dak en kinderen. Waarom doen mensen dit elkaar aan, te goed om te blijven, te slecht om te gaan? Maar dan komt er verliefdheid, ook jeugdliefde en nog vertel je het niet. Ik snap het niet.
(8956) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2018-06-01 07:17:00
En ik snap niet waarom iemand een relatie aangaat met een getrouwd persoon.
(8959) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2018-06-22 21:35:00
Aan diegene die een relatie heeft met een getrouwde midlifeman: Realiseer jij je wel dat de kans heel groot is dat jij slechts fungeert “zelfmedicatie” voor deze midlifeman? Bovendien werk je mee aan het ruïneren van een gezin, en waarschijnlijk voor een man die jou maar een halve waarheid vertelt. Word wakker! Een stevig huis bouw je niet op de puinhopen van een ander!
(8993) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-05-09 16:10:00
Mijn man zit een midlife crisis. Ben er net achter gekomen dat hij vanaf april 2018 een LAT affaire heeft met een andere jongere vrouw die nog kinderen wil. Ik kwam hier in juni 2018 al achter, ik voelde hetaan, confronteerde hem en hij heeft toen uitiendelijk toegegeven. Ik heb hem vergeven, want we zijn al bijna 30 jaar samen en hebben 3 prachtige kinderen. Ik was erg jong toen we elkaar leerden kennen. Nu kwam ik er deze week achter dat hij, ondanks al zijn mooie beloften, ondanks zijn grote berouw, toch door is gegaan met deze affaire op afstand. Heb een email gelezen van hem aan haar waarin duidelijk werd dat hij ook tegen haar loog, zei tegen haar dat wij al lange tijd van tafel/bed zijn gescheiden, wat absoluut niet waar is. Hij wil een kind met haar, dat is wel waar. Hoort ook bij de midlife crisis.
Ik heb hem een kans gegeven in juni en gezegd dat dat ook zijn laatste kans was, hij heeft nu zijn eigen glazen helemaal ingegooid, we gaan scheiden. Als hij verder een lieve fijne man zou zijn kon ik het misschien nog overwegen, maar feit bijvoorbeeld dat ik maanden lang met een SOA rondliep, hem had verteld dat ik dacht dat ik een erge ziekte had, en hij dus gewoon zijn mond heeft gehouden ondanks dat hij mijn symptomen kende, maakt dat ik hem niet kan vergegeven. Ook is hij emotioneel labiel en kan agressief worden. Hij is onbetrouwbaar, het is nu klaar. Hij is depressief, enorm zoekende, maar hij moet het nu maar uitzoeken. Ik heb hem heel erg gesteund het afgelopen jaar, denkende dat hij depressief was vanwege een verloren baan, maar er bleek veel meer aan de hand. Ik ben kapot. Maar heb er ook vrede mee. En voor wat betreft die andere vrouw, ik vind het erg voor haar, hij heeft ons beide voor de gek gehouden om zijn eigen leegte te vullen, en dat is onvergefelijk. Liefde gebeurt, verliefdheid kan iedereen overkomen, maar liegen en bedriegen is een keuze. Hij heeft manipulatief en egocentrisch gehandeld. Ik heb geen respect meer voor hem. En dat vind ik het allerergste.
(9351) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
Reageren!
Om dit snel terug te kunnen vinden kunt u door onderstaande knop deze pagina toevoegen aan uw favorieten!
Toevoegen aan uw favorieten!


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die via deze site wordt aangeboden. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Voor vragen hierover kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com).