Verliefdheid


03 - Liefde »  -  Verliefdheid »
2008-04-25 10:48:00
ik ben niet verliefd maar toch een relatie
Ik heb ruim een jaar een relatie, woon samen en denk zelfs aan kinderen. Mijn probleem is alleen dat ik niet verliefd ben en ook nooit verliefd ben geweest op mijn partner. Dit probleem blijft door mijn hoofd spoken,zo erg dat ik er niet van kan slapen en ik er dagelijks mee bezig ben. Mijn partner weet dat de gevoelens voor hem ontbreken maar hij vind dat ik zelf een beslissing moet nemen. Ik vraag me dan toch af waarom ik deze relatie ben begonnen en waarom ik het tot zo ver heb laten komen. Ik denk er nu over om de relatie te verbreken omdat ik er zo ongelukkig van wordt. Maar tegelijkertijd twijfel ik omdat ik bang ben dat ik een verkeerde keuze maak. En daarbij komt dat ik 33 ben. Als ik het nu uit maak, kom ik misschien pas veel te laat iemand tegen waar ik wel verliefd op ben. Wie zegt dat ik daar ook een fijne relatie mee op kan bouwen en wanneer komt die baby dan?

Ga naar onderwerp op de site »  Go to topic page in the site »
Reageren!

Antwoorden / Answers
2008-04-25 10:48:00
Ik kan me je verwarring voorstellen, het eerste dat bij mij opkomt is de vraag of je bang bent om alleen te zijn?

Vriendelijke groet, Hein Pragt
2008-04-28 11:46:00
Goede vraag denk niet dat ik bang ben om zo zeer alleen te zijn, vond het heerlijk toen ik geen relatie had. Maar ik wil wel graag een vaste relatie en stabiliteit. Denk dat ik meer bang ben om de stabiliteit te verliezen. Ik vond het wel onrustig toen ik geen relatie had en om die rede ben ik er ook weer aan begonnen tegen beter weten in.
(596) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2008-05-17 12:16:00
Hoi, Na het lezen van jouw bericht, wil ik je schrijven. Ik ben 16 jaar getrouwd geweest met iemand op wie ik nooit verliefd ben geweest. Dit is een grote fout van mij geweest, omdat zowel mijn partner als ik onder een slecht huwelijk hebben geleden, evenals onze kinderen. Het was een huwelijk zonder liefde en affectie. De enige reden die ik kan bedenken dat ik ja tegen hem heb gezegd is dat ik geen nee kon zeggen, omdat ik hem niet wilde kwetsen. Eigenlijk wilde ik geen relatie met hem, ook geen lichamelijkheid. Hij was verliefd op mij, ik niet op hem. Nu weet ik dat ik hem en mezelf tekort heb gedaan. Verleden jaar ben ik gescheiden, en heb een hele harde les moeten leren. Nooit meer zal ik een relatie aangaan zonder verliefd te zijn.
(669) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2008-08-13 14:55:00
Ik (man) zit met ongeveer hetzelfde probleem als jou. Ik heb nu ruim een half jaar een relatie en ben eigenlijk nooit echt verliefd geweest denk ik. In het begin was het allemaal leuk en spannend, maar achteraf kwam dat misschien wel, omdat zij mij zo ontzettend leuk vond en nog steeds vindt. Het is voor mij nu een soort toneelspel geworden. Ik weet op dit moment nog niet wat ik moet doen.
Omdat ik je verhaal nu pas lees, vroeg ik me af, hoe het nu met je gaat?
(1106) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2008-11-19 09:55:00
Hallo bedankt voor de reacties
Ik heb nog steeds de relatie. Ik merk wel dat de weinige gevoelens die ik had verdwijnen en dat het steeds moeilijker wordt om lief te zijn voor mijn partner. Ik heb de relatie al geprobeerd te verbreken maar we hebben afgesproken dat ik eerst met een psychologe er over zou praten. Mijn partner denkt dat ik niet lekker in mijn vel zit, terwijl ik denk: "het komt gewoon door jou"..... maar dat is nou ook niet iets wat je tegen iemand zegt die veel van je houd. Ik merk dat ik graag wil voldoen aan bepaalde maatschappelijke maatstaven... goede baan, leuk huis, vaste relatie... maar als je daar zelf niet gelukkig van wordt dan is het toch beter, hoe moeilijk dat ook is voor mij, om daar niet aan te voldoen maar gewoon te doen wat ik wil en leuk vind.
(1353) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-01-02 12:55:00
Hoi, ik vraag me af hoe het nu allemaal met jou en je relatie gaat. Ik zit nu ook met die gevoelens en ben zo op deze site terecht gekomen. Ik ga nu 2 jaar met een man bij wie ik alles krijg. Hij zal me nooit kwetsen en doet dus echt alles voor me. Ik ben verliefd geweest op mannen die minder goed waren dan hem, maar ben toch niets begonnen met hen omdat ik bang was voor een slechte relatie. Ik lig ook nog wakker van het idee dat ik eigenlijk niet verliefd op hem ben.Hij is het ook nooit op mij geweest maar wil wel heel graag met mij verder. Ik wil weten of ik de juiste keuze maak.. ik mis wat maar ben ook bang om spijt te krijgen als k t uitmaak. Ik krijg veel goeds ervoor terug behalve de kriebbels!!!
Misschien heb je zin om met mij hierover verder te praten?
Mag ik ook weten rond welke leeftijdscategorie zit?
Misschien hebben we wat aan elkaars gesprekken.
(1498) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-03-16 17:18:00
ohhh, wat klinkt dit bekend allemaal. Ik heb nu ook 3 maanden iets met een jongen die ik onwijs graag mag; ik krijg alles bij hem wat ik altijd wilde, maar de heftige kriebels ontbreken. Terwijl ik die wel zo ontzettend graag wil hebben bij hem! Ik voel me rot, maar voel me ook rot om het feit dat ik het uit moet maken. Maar ben tegelijkertijd ook bang dat ik nu in de relatie blijf, terwijl ik mezelf voor de gek houdt. Waarom kan ik niet gewoon verliefd worden? Ergens zegt een stemmetje in me: maak het uit. Dit wil je niet.
Maar dat andere stemmetje zegt: hij is heel leuk, gun het jezelf nou.
Moet je je gevoel volgen, terwijl je dat eigenlijk niet wilt? Waarom kan mijn ratio mijn gevoel niet veranderen?
(1717) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-04-28 10:23:00
Ik ben ook niet verliefd op mijn vriend waarmee ik eerst 4 jaar lang een soort van lange afstand vriendschap had maar waarmee ik sinds 1 maand een relatie heb. Maar ik voel me zů fijn bij hem! Ook het vrijen en knuffelen, de intimiteit is heerlijk. Ik kan goed met hem praten, hij is lief, hij is intelligent, heeft humor en een schattig koppie. Hij geeft me wat ik nooit heb gehad: begrip, communicatie, liefde. Maar ik heb geen kriebels in mijn buik en eerlijk gezegd mis ik ze ook niet want de enige keren dat ik kriebels in mijn buik had was bij mannen die mij niet behandelden zoals het hoort, mannen die geen respect voor me hadden. Verliefdheid is dus niet altijd een goede graadmeter.
(1847) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-06-09 14:20:00
Op mijn huidige partner ben ik ook niet langdurig verliefd geweest. Maar alles voelt goed, we hebben het ook goed samen. Verliefdheid gaat ook over he.
Als alle faccetten van wat jij in een relatie wil (bij mij is dat aandacht voor elkaar hebben, lekker 'samen' kunnen zijn, elkaar waarderen, iets voor elkaar over hebben, elkaar niet willen veranderen, natuurlijk elkaar echt lief vinden, trots zijn op elkaar en last but not least, goede lichamelijke intimiteit met passie) zou die fase van verliefdheid dan echt nodig zijn? Of mis je misschien iets anders wat jij wel in een relatie wilt?
(1943) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-06-18 23:53:00
Wat herkenbaar! Ik heb al meer dan 4 jaar een relatie met iemand die erg verliefd op mij was en ik niet op hem. Ik heb rationeel de keuze gemaakt met hem verder te gaan. Ik heb een chronische ziekte en vond dat ik iemand nodig had voor als het erger werd en hij is heel betrouwbaar. Ik vind hem heel lief enzo maar ik heb af en toe problemen met mijn gevoel. Heb het ook besproken en al een paar keer de relatie bijna beŽindigd. Maar hij liet de beslissing aan mij, hij wilde het liefste door. En mijn ouders zijn zo blij dat ik hem heb, hoeven zij zich minder zorgen te maken om mij. En zo gaan de jaren voorbij. De laatste tijd denk ik hoe het anders had kunnen lopen. Ik heb het gevoel hem aan een lijn te houden en hij kan nu ook geen gezin stichten bijvoorbeeld met iemand anders. Het alternatief (stoppen) is voor mij ook niet zo aantrekkelijk, en de zekerheid en veiligheid zijn ook belangrijk voor mij. Maar het voelt oneerlijk, als de liefde van 1 kant komt.
(1961) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-08-04 20:54:00
Heel moelijk allemaal. Ik zit in dezelfde situatie en blijkbaar niet de enige. Ik ben al ruim 8 jaar samen en heb sinds een jaar een kind wat het allemaal een stuk gecompliceerder maakt. Feit is wel dat we enorme maatjes zijn, dezelfde hobbies en interesses, elkaar niet irriteren etc etc. Ik ben alles voor haar.
Maar op een of andere manier heb ik altijd het idee gehad dat ik iets mis. Heel vreemd, verliefdheid had ik ook niet. Hou wel erg van haar maar op een andere manier. De passie en intimiteit voel ik niet helaas. Lichamelijke intimiteit voelt anders en de tederheid en intimiteit die ze wil kan ik gewoon niet geven omdat ik het niet voel. Zou het maar wat graag doen voor haar hoor. Verder kan ik haar onmogelijk kwetsen helemaal nu ik ook nog de verantwoordelijkheid van een kind heb.

Een tijd terug heb ik iemand anders ontmoet waar ik helemaal gek van ben. Kan niet van haar afblijven, arm om haar heen, hand vasthouden en zitten helemaal op dezelfde golflengte.

Ik kan nu gewoon geen beslissing meer nemen en voel me slechter en slechter en iedereen lijd eronder. Is het gewoon tijdelijk wat ik voor die ander voel, heb ik het gevoel omdat ik de ander niet hebt????? Vragen vragen. Zou willen dat dit nooit gebeurd was.
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Bij mijn partner en kind blijven, alles is vertrouwd en goed, maar verliefheid en passie heb ik nooit gehad of moet ik het uitmaken met alle risico's van die. Wellicht past die andere partner toch niet op termijn omdat samenleven toch heel iets anders is dan een "maitresse". Ben alleen bang dat als ik bij mijn partner blijf dit gevoel toch blijft en dat ik ooit toch weer in de fout gaan.

Of moet ik mezelf gewoon "aanpakken" en bij mijn huidige partner + kind blijven en dat gevoel dat ik nooit gehad heb proberen wel te drukken?

(dit van me afschrijven lucht wel op trouwens)
(2078) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-08-25 19:12:00
ik zit met dezelfde problematiek,ik ken haar 5 maanden Heb gťťn verliefdheid, maar kom meer dan bij gelijk wie met haar overeen. vrije tijd intimiteit en noem maar op. ik zou bovendien ook wel die onstuimigge verliefdheid willen.... maar ze is er niet. moet ik haar laten vallen ???? waarschijnlijk kom ik er zo gťťn meer tegen.
zij heeft er anderzijds wel last van, omdat je bij verliefdheid vooral dat speels hebt.
er zijn echter andere faktoren die nog op de relatie drukken ( een echtscheiding en financiele problemen) op dit ogenblik zitten we weer in ee dieptepunt en zijn we even uit elkaar. ik denk dat dit een gezonde bekoelingsperiode is die zal uitmaken of we tot elkaar geroepen zijn.
kan ik professionele hulp vragen via het net ??
DANK U
(2130) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-08-27 17:21:00
Blijkbaar blokkeren die problemen (scheiding, fin.problemen) jouw gevoelens voor haar. Neem je tijd. Als je eerst je eigen leven op een rijtje zet en zelf tot rust zou komen, kom je er misschien achter dat je wel op haar verliefd bent. Zo niet, doe haar geen verdriet meer aan. Ik heb onlangs precies zelfde meegemaakt. Een geweldige man ontmoet die nog niet helemaal klaar was met zijn verleden. Ik was (ben nog steeds) verliefd op hem maar ik voelde dat hij niet zo gek op mij was. En het doet pijn!!!
(2134) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2009-12-18 22:03:00
hallo,ik heb ook zoiets vergelijkbaars,ik scharrel nml al 1,5 jaar met een meisje waar ik vanaf het begin al niet verliefd op was,maar toch gingen we zoenen en later met elkaar naar bed,ik ben dus niet verliefd maar de lichamelijke aantrekkingskracht is er wel,ze is lief leuk sociaal,ze heeft alles wat ik zou willen ,maar toch voel ik niks bij haar,de genegenheid is fijn,maar er moet toch meer zitten volgens mij,heb haar ook wel eens een poosje niet gezien,dan misttei k haar ook niet,maar zodra we weer es smsten dan was het weer raak en zoek je elkaar toch weer op,zwak he? ach ja tis wat.ik weet wel dat ik verliefdheid wel nodig heb anders hou je het nooit lang vol en ga je toch om je heen kijken op den duur,dat is mijn mening.ik zou niet bij elkaar blijven als ik jou was,als het goed zou zitten dan zou je er ook niet zo over piekeren,toch?dat heb ik tenminste wel,groetjes
(2442) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-03-03 09:23:00
ik ben 50 jaar, en nog nooit echt verliefd geweest. wel relaties gehad, maar daarbij nooit kriebels in mijn buik gevoeld. Zou dit toch wel eens willen mee maken. Zou het kunnen dat sommige mensen nooit verliefd kunnen worden??
(2646) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-03-12 23:59:00
Wat fijn om te lezen dat anderen dit ook hebben.

Ook ik zit in een relatie waarvan ik me afvraag of ik wel echt verliefd ben....Ik kan niemand echt aanraden wat te doen, uiteindelijk blijft het natuurlijk je eigen keuze. Zelf denk ik nu na nu mijn partner voor zijn werk een aantal maanden weg is. Wellicht kan die afstand en tijd iets doen voor mijn gevoelens? Hij draagt mij op handen, maar ergens, ergens heb ik het gevoel dat ook hij misschien wel twijfels heeft? Het is allemaal lastig, allemaal veel sterkte.

Om de laatste post te beantwoorden: ik denk dat je verliefd word, en daar kun je niets aan doen. dus het zal mogelijk zijn dat je dat (nog) niet bent geworden. Ik gun je de kriebels!Jullie allemaal trouwens
(2675) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-04-15 01:15:00
Denk niet teveel na, zou ik zeggen. Stel jezelf niet van die moeilijke vragen. En luister naar de stem van je hart. Misschien dat het antwoord dan vanzelf komt.
(2738) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-07-24 01:24:00
Heel herkenbaar allemaal. Ik woon al elf jaar samen met mijn vriend hoewel ik nooit verliefd ben geweest op hem. Intussen hebben we vier kinderen en vaak komt de idee nog bij me op of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Ik heb destijds voor mijn vriend gekozen omdat een andere relatie is afgesprongen waardoor ik heel erg in de put zat. Mijn vriend heeft me toen ontzettend goed opgevangen, heeft een geweldig gevoel voor humor en ik heb toen besloten, omdat het goed voelde, gewoon met hem verder te gaan en die verliefdheid maar te laten omdat dat toch niet goed uitdraaide voor mij.

Intussen heeft onze relatie het zwaar te verduren gehad, in die zin dat we veel ruzie hadden, ik regelmatig aan de deur werd gezet omdat het huis niet van mij is, maar ik wil niet weggaan. Ik heb mijn vriend verteld dat ik niet verliefd op hem ben geweest en hij wel ontzettend op mij. Voor hem is dat nooit een probleem geweest, de moeilijke momenten worden altijd weer bijgelegd, hoe gekwetst ik me ook voel. Ik mis het wel om een relatie te hebben met iemand die op dezelfde golflengte zit, die me begrijpt en en bij wie ik meer over mijn gevoelens kan praten. Maar langs de andere kant vullen we elkaar goed aan, hebben we stabiliteit, hebben de kinderen het goed en verliefdheid gaat ook over.

Wanneer ik mijn vriend zeg dat ik graag anderen wil ontmoeten vindt hij dat geen probleem wanneer dit tenminste geen mannen zijn. Dus, dan denk ik, ik voel me goed bij bepaalde vrouwen en ik spreek dan ook met hen af en breng het onderwerp verliefd zijn ter sprake. Op die manier zoek ik eigenlijk nog iemand om wat ik mis aan te vullen, maar ik wel bij mijn vriend blijven.

Het gebeurt ook, wanneer we ruzie gehad hebben en ik echt vindt dat hij me onheus behandelt, dat ik zeker weet dat het geen goed idee is geweest om destijds toch voor hem te kiezen. Dat gebeurt, maar elke keer opnieuw ben ik blij dat ik bij hem terecht kan. Hij is er altijd voor me, wat ik ook doe of uitspook en dat wil ik niet kwijt.
(2903) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-08-02 17:23:00
Jeetje!!! En ik maar weer denken dat ik alleen was... :-)
Ik ben op dit moment een relatie van bijna 20 jaar aan het 'openbreken' . . .
Ik was ook nooit verliefd . . . en heb daar altijd mee gestoeid . . . We hadden/hebben een goede vriendschap als basis . . en daar kom je heel ver mee!
Echter . . .
Ben 12 jaar geleden al eens hevig verliefd geworden . . . maar heb daar verder helemaal niets mee gedaan . . alleen maar in de ogen gekeken . . jeee wat was dat toen der tijd sterk . .
En dan twijfel je over je oprechte reden om in de relatie te blijven waar ik nu nog steeds in zit . .
Het is een sturk vertrouwen . .zekerheid . .hij is er altijd . .veilig vangnet . . en wie weet wat voor ellende er allemaal aan die andere kant ligt . . . doe het allemaal maar eens alleen! Verantwoording . . . eenzaamheid . . .
Pffff
Maar toch ga ik het nu doen . . .
Ik heb in mijn leven het geluk dat ik nogmaals iemand tegen mag komen . . . en ben op dit moment helemaal in de wolken! Zo'n roze . . .
Het is nog allemaal enorm onzeker en ik ga ook eerst een tijd zelfstandig wonen . . en van daaruit kijken wat er groeit :-)
Ik ben 12 jaar geleden door de pijn gegaan om een verliefdheit te vergeten . . . omdat ik niet sterk genoeg was (ha (sarcastisch bedoeld!)), te weinig zelfvertrouwen en eigenwaarde . . . en ik kan je vertellen dat dat geen eenvoudige opgave was! Het heeft diepe littekens achter gelaten . . en waarvoor? voor een goede vriendschap? (de basis van mijn huidige relatie)

Ik ga er weer voor!!!
De liefde is zo fantastisch . . . stel jezelf er voor open . . . ik wens jullie allemaal dit mooie gevoel toe! Blijf niet hangen met je verstand en alle goede bedoelingen . . . als je hart iets anders roept! Volg het dan!!!

En Hein, je hebt een aantal prachtige gedichten geschreven . . . recht uit het hart . . sommige heel herkenbaar en een aantal die ik hopelijk nog mag gaan beleven!!
(2912) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2010-11-12 10:55:00
Ik zit in de omgekeerde situatie. Ik heb al 20 jaar een relatie met iemand die niet verliefd is op mij, ook nooit geweest. Hij heeft het mij ruim 10 jaar geleden pas opgebiecht. Ik ging toen door een hel. Heel mijn wereld stortte in, maar hij is gebleven en alles ging schijbaar goed. Nu (een paar weken geleden) ontdekte dat hij een relatie had met iemand anders. Hij was dus verliefd geworden.
Opnieuw stortte mijn wereld in. Is mijn hele leven dan op een leugen gebaseerd ? Betekent ons leven samen (wat in mijn ogen toch niet slecht is) en ons gezin dan niets voor hem. Toch wel. Hij twijfelde weer en koos 'opnieuw' voor ons gezin en voor mij. Hij heeft (zegt hij toch) gebroken met de andere maar treurt er zichtbaar om.

Mijn partner heeft het gewoon lastig met zichzelf, stelt alles in vraag en piekert volgens mij veel te veel over zaken die wel belangrijk zijn, maar niet alles bepalend. Ik ben van mening dat verliefdheid niet alles is. Het is een chemische reactie die overgaat. Een nieuwe verliefdheid is spannend en leuk maar die gaat ook over. Wat er in de plaats komt is respect en liefde.

Wij hebben ons altijd goed samen gevoeld en vormen een geweldig team. We zitten over (bijna) alles op dezelfde golflengte. DAT is toch wat telt in het leven. Een goede soolmate is toch veel meer dan een vluchtige verliefdheid ??!!


Wat dit nu wel met zich meebrengt, is dat ik nu ga twijfelen. Kan ik dit nog eens aan, wil ik nog wel verder, kan ik mijn partner nog vertrouwen, wat als hij weer een dipje heeft , ... ? Het vreet aan mij en de twijfel steekt telkens weer de kop op.
Ik weet het gewoon niet meer. Moet ik voor mezelf opkomen en een eind maken aan deze hele historie ? Moet ik weer uit mijn reserves gaan putten en alle energie die ik heb steken in onze relatie ? En voor hoe lang weer ?
Maakt mijn partner een soort midlifecrisis door en komt het weer goed ?
Het grootste probleem is dat ik hem doodgraag zie en hem eigenlijk niet kwijt wil. Hij weet dat. Gaat hij daar geen misbruik van maken ?

Wie heeft dit al meegemaakt en hoe is het afgelopen (op lange termijn) ?

Ik word hier gewoon gek van !
(3102) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-02-24 23:03:00
ik heb sinds twee jaar een relatie met een lieve jongen,we wonen samen en hebben net een zoontje samen. Voor deze relatie ben ik 9 jaar alleen geweest samen met mijn dochter van inmiddels 12.Dit was een zeer moeilijke periode en ook heel zwaar.Ik had in deze tussentijd een lat relatie met een 22 jaar oudere man die me nooit met rust liet en waar ik vreselijk graag vanaf wilde/Ik heb die relatie verbroken en ben toen weer 2 jaar vrijgezel geweest.De eenzaamheid werd me op een gegeven moment wel veel waardoor ik open ging staan voor iemand.En met deze partner woon ik nu samen.We hebben veel ruzie zitten vaak niet op 1 lijn,ook omdat we uit twee heel verschillende werelden komen,ik vind hem nog jong en naief. soms vraag ik me af ben ik nou met hem gegaan omdat ik na die negen jaar toch wel onrustige periode gewoon een stabiele factor in mijn leven wilde?ook voor mijn dochter hij is erg goed voor haar.Of........ben bang voor t antwoord en wat moet ik dan?
(3324) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-05-30 11:44:00
hallo, ik heb dat precies het zelfde, ben al 11 jaar getrouwd en hebben een kind,
hij weet nu dat ik altijd heb moeten doen alsof,omdat ik verliefd ben geworden op iemand anders, ik ben nooit verliefd op hem geweest,en veel ruzie al die jaren,en vraag me af wat er nu allemaal gaat gebeuren, want hij huilt er veel om,vraagt zich af waar mijn gevoelens zijn, ik kan me niet meer geven!
en raakt me dan toch aan, waardoor ik me alleen maar slechter voel,
en voel ook pijn,want ik zie m meer als mijn maat, weet ook niet wat ik moet, durf niet te zeggen dat ik een tijd zonder m wil, ook bang voor wat komen gaat,en dan sta ik overal alleen voor,heb een gehandicapte dochter enz.
en weet niet goed hoe alles gaat in het leven, financieel enz. ik ben zo ziek geworden van deze situatie,dat ik aan de antidepressiva zit,
al 5 jaar,word er alleen maar verwarder van,vind het fijn dat ik me kan uiten,
ik wens iedereen veel sterkte want dit is niet niks. Het enige wat ik denk te kunnen doen is afwachten, wat er verder gaat gebeuren,alles op je af laten komen, en er toch over proberen te praten,eerlijk zijn, en zeggen dat je niet weet wat je met de situatie aanmoet, maar het je is overkomen,maar dan nog, hoe verder........
(3508) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-06-02 23:01:00
Hallo,

Ik ben heel benieuwd naar jullie mening over het volgende verhaal.
Ben inmiddels bijna 8 maand samen met mn huidige vriend.
In het begin waren we heel close en was alles leuk.
Nu 8 maanden later mis ik veel, heel veel van die romantiek/intimiteit.
Het is of alles anders is.
Wat moet ik doen.
(3509) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-06-16 14:45:00
Inmiddels ben ik (degene die het 1e bericht geschreven heeft) al weer 3 jaar, en een dochter erbij, verder. De gevoelens zijn nog steeds het zelfde, gelukkig houdt het me niet meer van mijn slaap maar ze spoken(zoals ik dat schreef) nog wel elke dag door mijn hoofd. Heb 1,5jaar lang therapie gehad en dat heeft geen verandering gebracht, wbt de relatie dan. Na mijn zwangerschap belande ik ook nog in een postpartumdepressie, maar daar ben ik ook weer boven op gekomen, en de relatie ook! Heb drie keer de relatie echt verbroken maar alle drie de keren was het de volgende dag weer"aan". Ik denk nu, ik kan wel piekeren maar weggaan doe ik toch niet dus laat ik er maar het beste van maken. Mijn ouders zeggen dat ze 10jaar lang ongelukkig zijn geweest, en ze zijn nu super gelukkig met elkaar.
dus nog 6 jaar te gaan;-) heb ook niet meer de illusie dat een kind, verhuizing enz. de problemen gaan oplossen, Alhoewel: in de planning staan een verhuizing en een 2ekind in de toekomst. Nu maar afwachten hoe het dan met me gaat.
(3533) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-06-29 19:49:00
Eigelijk duurt eerlijk het langt, maar al jij een beslissing moet nemen zou je het dan best zeggen dat je niet verliefd bent. Zo kun je anders de gevoelens van je partner kwetsen!
(3586) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-07-19 10:37:00
Ik ben de persoon van 2010-11-12, ruim een half jaar verder.
Ik heb het een kans gegeven. We zijn nog steeds samen en sommige dagen gaat het goed (lees: de dagen dat ik op mijn tanden bijt) en sommige dagen zijn hels.
Het vertrouw is ver zoek en ik kan het niet verbergen. Als hij op de baan is voor zijn werk, stel ik mij daar meteen vragen bij. Waar zit hij, wat doet hij, ... ? Het liefst zou ik hem voortdurend controleren, maar gelukkig kan ik mij beheersen.
Als hij een beetje knorrig is, zoek ik daar meteen meer achter. Als hij lief doet, kan ik het soms niet verdragen. Ik duw hem weg en als hij wat afstand neemt, wil ik een knuffel. Ik weet gewoon met mezelf geen blijf.
Het liefst zou ik een ganse dag slapen, zodat ik nergens hoef aan te denken. Maar zelfs dan ben ik niet helemaal gerust, want ik droom geregeld over hem met iemand anders. Het beheerst mijn hele leven. Ik ben gewoon op, maar wil hem niet kwijt. Ik vrees dat ik stilaan in een depressie aan het zakken ben en weet niet meer welke kant ik op moet.

Als ik weer eens een moeilijk moment heb en de discussie hoog oploopt, vraagt hij of ik wil dat hij weggaat. Enerzijds ben ik boos op hem, wil ik hem pijn doen, ... en maar anderzijds kan ik hem niet loslaten. Ik wil dus niet dat hij vertrekt.
Het doet zoveel pijn als ik eraan denk zonder hem voort te moeten, de kinderen te kwetsen, alles te moeten opgeven wat we samen hebben (en daar is veel goeds bij). We hebben onlangs gebouwd en ons weer in de schulden gestoken. Eindelijk wonen we zoals we dat zelf willen, maar anderzijds is het maar een hoop stenen en weegt die niet op tegen geluk. Maar wat zou ons gelukkig maken ? Een leven afzonderlijk ? Ik zou daar wslk niet gelukkiger van worden en de kinderen al zeker niet. Een leven samen? Zoals het nu loopt, in geen geval. Maar wat moet er dan veranderen. Meer tijd samen ? In het begin (half jaar geleden) lukte dat. Ik vond dat een geweldige tijd en voelde mij geliefd. Hij gaf een beetje tijd voor zijn hobby op en spendeerde meer tijd aan mij. We gingen samen sporten, een etentje, een weekendje weg, samen skiŽn, enz. Maar stilaan sluipen de oude gewoontes er weer in. Onder het motto van : geen tijd, te duur, behoefte aan ontspanning in mijn eentje, de kinderen, ... moeten de leuke momenten weer plaats maken voor 'verplichtingen'. Ik haat het gewoon.
Ik wil ook geen energie meer steken in dingen waar ik geen zin in heb. Ok, sommige zaken kan je niet opzij blijven schuiven (het huishouden), maar waarom energie steken in bvb etentjes met mensen waar het niet echt mee klikt, maar waar je je verplicht voelt om hen uit te nodigen. We hebben al zo weinig vrije tijd. Ik wil die graag in 'ons' investeren. Hij ziet dat anders. Soms heb ik de indruk dat die afspraken, sporten, uitjes met zijn vrienden, enz gewoon een vlucht zijn. Als dit zo is, kan ik dan niet beter een eind maken aan onze relatie ? Of zie ik het verkeerd?

Als ik hem hiermee confronteer, ontkent hij dat in alle toonaarden. Ik heb het mis! Volgens hem weeg ik de liefde van hem voor mij af aan het aantal opofferingen die hij voor mij doet. Sorry hoor, maar als eens tijd vrijmaken voor je vrouw of gezin moet gezien worden als een opoffering ????? Als je fiets thuislaten (hij fietst graag in zijn eentje) tijdens de enige week gezinsvakantie op een jaar moet gezien worden als een opoffering?
Ik kan hier nog uren mee doorgaan. Elke dag zit ik te piekeren. Ik kan maar niet besluiten wat de beste oplossing is. Ik ben gewoon doodsbang om de verkeerde te nemen.

Sorry voor mijn chaotische uitleg. Ik heb gewoon neergetikt wat in mij opkwam omdat ik daar behoefte aan had.

Wat denken jullie van dit verhaal?
(3606) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-08-08 23:50:00
Ik heb precies hetzelfde. wat fijn dat er meer mensen zijn die dit hebben. ik ben zes jaar samen met mijn vriendin en ik ben nooit verliefd op haar geweest. Niet op de manier althans die ik zou willen. we zouden gaan trouwen en zelfs kinderen krijgen maar mijn twijfels speelden weer eens heel erg op en nu dus weer aan het uitzoeken wat ik wil. Ik ben hier altijd eerlijk over geweest tegen haar.

Dit is wat ik er nu over denk, hoor het graag als je denkt dat ik een fout maak:

Veel van jullie schrijven: volg je hart. ga voor de verliefdheid.
De moeilijkheid daarbij is dat een vaak nog groter deel van je hart nog harder roept dat je bij die persoon moet blijven omdat hij/zij zo goed voor je is. we proberen hier met z'n allen een oplossing te zoeken. En dat is menselijk. Maar ik ben bang dat we er sowieso geen collectieve oplossing voor zullen vinden omdat het per persoon en situatie verschilt.

en dan denk ik: volg inderdaad je hart. Dat is het enige wat je kunt doen.dat betekent ook dat als je er niet uit komt, je dus blijkbaar de keuze niet KAN maken! dus maak hem niet! En dat betekent dus ook dat als -zoals in mijn geval- je hart zo hard roept dat het stukje 'verliefdheid' lang niet zo belangrijk is als al het andere goede van de relatie, dat je dan ook daarvoor moet gaan en dat je dan dus ook je hart volgt. misschien niet goed, maar daar kom je dan wel achter! we kunnen niet alles weten.

En ga vooral niet dingen uit de weg! zoek de verliefdheid niet op. dat is niet eerlijk naar je partner.-ik betrap mezelf er wel op dat ik het soms wel opzoek, zo heftig kunnen die gevoelens zijn. Maar als het zich voordoet sluit het ook niet af. Maak dan ook de fout. durf die te maken. En ga 'vreemd' - misschien vertel je dat daarna aan je partner en kan die daar niet mee om gaan. misschien wel. misschien kom je er dan wel achter dat je het toch heel belangrijk vind dat je die verliefdheid hebt. Of misschien kom je erachter dat je je na de lustvolle avond des te meer beseft dat het het niet waard is om daarvoor je relatie op te geven. en maak je vijf jaar later dezelfde fout. Mensen die wel verliefd zijn en dan in een relatie belanden kunnen net zo goed twijfelen. over andere dingen. en die maken net zo goed fouten.

Het helpt jullie helaas niets vrees ik, maar ben ook mn ei kwijt:)

Veel succes allemaal

ps. Volgens mij is angst trouwens wel altijd een slechte raadgever. doe iets niet omdat het veilig en vertrouwd is, omdat je bang ben voor het onbekende. Als je daarom twijfelt: gaan.
(3645) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-08-15 20:50:00
pfff heb veel verhalen gelezen hier....en wil ook graag advies.. Ik heb sinds 3 maanden contact met een oude schoolvriend...en ik heb alle symptomen van verliefdheid...tot hij me duidelijk maakte dat hij niet verliefd is...hij vind me leuk zegt hij, en voelt aantrekkingskracht...geeft aan dat we elkaar nog niet zolang kennen....volgens mij ziet hij ook geen toekomst in mij.

Toch wil hij graag bij me zijn, ik ben heel verdrietig geweest (net paar dagen achter de rug) en probeer mn gevoel in de ijskast te zetten voor een gewone vriendschap, en dan krijg ik weer dubbele signalen...wat moet ik hiermee en wat denkt hij nou?

thanks alvast..
(3657) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-10-10 07:37:00
Ik ben nooit verliefd geweest op mijn vriend. Maar ik weet wel waarom het wat geworden is tussen ons. Ik heb verder niemand. Geen familie. Wel vriendinnen maar die zijn er nooit als ik ze nodig heb. Ik was zo blij toe ik hem ontmoeten. Dan gevoel verwarde ik met je dat verliefdheid. Hij was er altijd voor me.Hij helpt me met alles en ik hem ook. Toch voel ik me schuldig dat ik niet verliefd op hem ben. Ik hou wel veel van hem. De relatie niet helemaal gelijk waardig. Hij heeft heel veel mensen om zich heen. Veel familie en ook een dochter. Ik kan zelf geen kinderen krijgen. Dit is erg confronterend als hij samen met zijn dochter uit gaat. Ik kan het verdriet van kinderloosheid ook niet met hem delen. Hij is namelijk wel blij dat er tussen ons geen kinderen meer komen. Hij is ook 13 jaar ouder. Ik denk er aan om bij hem weg te gaan. Maar waar heen. Is niet zo makkelijk om woonruimte te vinden.
(3710) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-11-06 14:00:00
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik opgelucht ben dat ik niet de enige ben. De verliefdheid voor mijn vriendje was al na een paar weken bekoeld; als vriendje bleek hij anders te zijn dan als vriend en studiegenoot. Hoe meer ik hem leer kennen, hoe meer ik me realiseer dat ik niet zijn vriendin wil zijn. Je hart volgen is voor mij inderdaad de beste optie. Ergens mee doorgaan waar je zelf ongelukkig van wordt, dat kan niet goed zijn.
Dit opschrijven lucht overigens ook enorm op.
(3747) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2011-11-28 21:39:00
Goh, fijn om dit tegen te komen en te weten dat ik niet alleen ben - en tegelijk ook triest natuurlijk dat er zoveel mensen twijfelen aan hun relatie. Ik ook. Mijn man heeft mij na 4 jaar verkering ten huwelijk gevraagd. Omdat ik niet wist wat ik anders moest zeggen heb ik maar ja gezegd, terwijl ik me toen al in mijn hart afvroeg of ik dat nu wel moest doen. Maar ik wou hem niet teleurstellen en al helemaal niet kwetsen.
Ondertussen zijn we 15 jaar, 3 kinderen en 1 huis later. Het is een tijd best goed gegaan. Maar de dingen waar ik me vroeger een klein beetje aan stoorde, die worden een groter en groter struikelblok. Ik heb het niet over rondslingerende sokken of zo, maar echt zaken waar ik in een relatie nood aan heb en die hij me niet geeft. Ik heb dat al met hem besproken, en waar hij me vroeger nog beloofde dat hij zou proberen zijn best te doen is zijn antwoord nu dat hij nu eenmaal zo is en niet kan veranderen. En vroeger was ik daardoor overstuur, tegenwoordig kan het me eigenlijk allemaal niet meer zo schelen. Dan denk ik: doe maar, op een dag merk je wel waar het toe leidt. Hij zegt wel van me te houden en me niet kwijt te willen, maar ik merk op geen enkele manier dat hij moeite doet. Ik heb het gevoel dat hij eigenlijk met eender wie die het huishouden draaiende houdt tevreden zou zijn, dat het niet uitmaakt of ik dat nu ben of iemand anders, zolang hij maar zijn eigen ding kan blijven doen en ook af en toe aan zijn trekken komt, om het maar zo te zeggen.
Ik ben ondertussen zo ver dat ik over praktische dingen begin na te denken: hoe organiseer ik het leven als alleenstaande moeder met 3 kinderen, welke woning kan ik me permitteren, hoe zit het financieel?
Het kleine vonkje dat er nog is voor hem, is hij eigenhandig aan het uitdoven...
(3790) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-01-23 13:11:00
Goh wat een gedoe? Ik denk dat we allemaal bang zijn alleen te blijven, willen kinderen, willen een maatje voor het leven en als we het eenmaal hebben, waarderen we het niet meer op zijn waarde. Willen we onbevangen verliefdheid, passionele nachten. Ik worstel ook met mijn mijn gevoelens, of laat ik het zo zeggen met gevoelens die er niet meer zijn. En ik ben open en eerlijk daarover naar mijn vriend. Niet altijd even leuk, maar beter dan het niet uitspreken en over 10 jaar te moeten vertellen dat ik eigenlijk al 10 jaar lang geen kriebels meer voel. Ik denk dat een relatie spannend gehouden moet worden. Wij zijn ook aan het ontdekken hoe we dat gaan doen. Mijn vraag is vaak, wie heeft er ooit bedacht dat 2 mensen ene heel leven samen horen te blijven? Ik denk dat het een geschenk uit de hemel is dat je verliefd wordt en blijft op 1 en dezelfde een heel leven lang. En dat het maar voor een paar mensen is voorbestemd. Er zijn genoeg andere redenen om voor elkaar te kiezen. En eerlijk zijn daarover is de enige manier om het leuk te houden! De ander heeft er recht op en het is zijn of haar keus! En wat andere daarvan vinden is onbelangrijk! Voelt het alsof je de ander aan het lijntje houdt? De ander is er zelf bij en kiest er voor! Gaat er een keer iemand vreemd, dan kan je daar ook over praten. Het hoeft niet het einde te zijn van de relatie? En soms ook wel. Als je maar verder komt in je eigen ontwikkeling of het nu uit gaat of aan blijft, we leren heel veel van elkaar. Tot die conclusie zijn wij nu gekomen. haha met dit verhaal schiet ook niemand iets mee op, we zijn opzoek naar kant en klare antwoorden, maar die zijn er niet, elke relatie is anders en iedereen accepteert meer of minder van elkaar in een relatie. Waarom blijven mensen bij elkaar en waarom gaan ze uit elkaar? Het is maar net wat jij wil in het leven?
(3853) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-01-28 16:52:00
Ik ben ruim 23 jaar getrouwd, eigenlijk om de verkeerde redenen. Een verschrikkelijke lieve man, die ik nooit heb willen kwetsen. Ups and downs. Mezelf zo vaak compleet weggecijferd, zoveel verdriet, mezelf afgevraagd: En IK dan? En dan uiteindelijk bijna twee jaar geleden verteld dat ik alleen nog als maatjes met hem kan samenleven. We hebben 2 kinderen en ook voor hen wil ik alles bij het "oude" laten. We hebben sinds ruim anderhalf jaar geen s&ks meer. Ik kan het niet meer. Heb het jarenlang volgehouden en het was ook vaak prima, maar heb mezelf ook vaak in slaap gehuild. Er Moet meer zijn. Mijn man snapt het niet, s&ks hoort erbij, zelfs als je het niet wilt....Hij doet ook wel eens iets waar hij geen zin in heeft!! Hierover lees ik niet zoveel in jullie verhalen. Wat mij betreft hoop ik dat we nog verder kunnen zo, en hij heeft een vrijbrief om een vriendin "erbij" te nemen, maar daar lijkt hij, vooralsnog geen behoefte aan te hebben, hoewel hij wel sinds kort veel contact heeft met iemand met wie hij goed kan praten...Ik ben ban dat onze relatie de langste tijd heeft gehad omdat ik voor mezelf heb gekozen, en mezelf niet langer wil verloochenen.
(3857) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-02-03 13:19:00
hoi, Ik ben een vrouw van 46 jaar ik ben al 28 jaar getrouwd , maar ik was ook niet verliefd toen ik pas getrouwd was. ik durfde ook geen nee te zeggen. om financiele redenen bleef ik maar bij hem als je kinderen heb is het moeilijk te redden in het leven vooral als je zo onzker bent en geen diploma in je zak hebt.Ik werd ook niet gesteund door familie om te scheiden. Ze kunnen je ook niet financieel helpen als je in nood zit omdat ze zelf hard nodig hebben.
(3866) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-02-06 12:04:00
Hallo, Goed te weten dat er zovelen zijn die met dezelfde problemen worstelen! Ik ben zelf 6j samen met mijn vriendin, maar ben nooit verliefd op haar geweest. Ik heb ook heel vaak het gevoel dat ik "iets" mis. Heb al vaker gedacht om uit elkaar te gaan, maar vaak weet ik dan niet waarom (er moet precies altijd een goede reden zijn). We hebben dezelfde hobby's, maken mooi en leuke reizen.. op papier lijkt alles super. Maar ik voel me rot :-( Ik heb heel vaak het gevoel dat ik leef met de voet op de rem.. maar ik durf niet uit de relatie te stappen. Mijn vriendin was in het begin ook heel onzeker, ik kreeg voortdurend de vraag of ik haar nog graag zag, dat zij nooit meer zonder mij zou kunnen, dat eender wat mag gebeuren zolang als we maar samen zijn. Heb eens geprobeerd om eerlijk over mijn gevoelen te praten, maar ik zie dan dat ik haar hart aan het breken ben en ik geef teveel om haar om haar te kwetsen. Vervolgens minimaliseer ik wat ik net daarvoor heb gezegd en je leeft dan maar verder met het idee van "we zien wel..". Nu zijn we 6j verder en ik wou dat ik in het begin de moed had gehad om mijn hart te volgen. Nu durf ik het niet meer.. wat moet je gaan doen als je terug alleen bent? Ook financieel, ik zou me mislukt voelen.. zal geen woning kunnen kopen, zal zelfs geen deftig appartement kunnen huren. Moet ik terug op een studentenkamer gaan zitten? Alle vrienden zijn ondertussen ook getrouwd en/of een gezinnetje aan het stichten. Ik vrees dat mijn gevoel dat zegt dat mijn relatie niet 100% juist zit nooit zal veranderen, maar ik durf ook geen actie te ondernemen. Het alternatief lijkt me gewoon nog zoveel slechter...
(3868) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-02-10 23:00:00
hallo allemaal.
een paar maand terug biechtte mijn vrouw op dat ze nooit verliefd op me was geweest tijdens onze relatie.we hebben ondertussen al een huis gekocht en een dochter van 5 jaar oud.ze vertelde me dat ze vaak dat gevoel miste en dat na zoveel jaar iets mee moest doen.dus heeft ze de relatie verbroken.ik hou zielsveel van haar.ze is mijn alles.ik ben natuurlijk ook niet meer verliefd op haar zoals die gevoelens in het begin je bespringen.maar als je het nieuws krijgt dat ze de relatie verbreekt toen stortte mijn wereld in.we hadden vroeger bijna nooit ruzie voor dat ze het bekend maakte en nu is het constant ruzie.onzekerheid heeft daar natuurlijk mee te maken.als ze nooit verliefd op me is geweest waarom heeft ze het dan zo ver laten komen.kind,huis,toekomstdromen alles valt in duigen.en dit voor een gevoel.ik vraag me dan af of ze bij een volgende relatie wel gelukkig zal zijn.en voor mij.ik begin geen relatie meer.ik zal nooit meer van iemand houden zoals ik van haar heb gehouden.en de pijn is ondraaglijk.ik pas voor nog eens zoiets mee te maken al heb ik nog een heel leven voor de boeg.
(3871) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-03-07 20:55:00
Ik denk dat je niet blind moet staren op verliefdheid, maar eerder moet kijken naar goede punten en accepteer dat je het verliefde gevoel niet hebt. Luister naar jezelf en niet wat anderen van vinden of hoe het zou moeten zijn. Je hebt nooit garanties en dit met of zonder verliefdheid. Heb dit zelf meegemaakt en iemand zei tegen mij dat ik niemand verantwoording schuldig ben over mijn verliefdheidsgevoelens, dit is zo persoonlijk. Bedenk ook hoe gelukkig of ongelukkig was toen je verliefd was en of dit werkt. Sommige mensen worden sneller verliefd en andere mensen weer niet. Iedereen is zo verschillend in. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om verder te gaan en merk dat dit voor mij de beste keuze is geweest en ben echt gelukkig. Hij is lief, zorgzaam, intelligent, knuffelbaar, kan mijzelf zijn en ik hoef geen rekening houden met een verborgen agenda. Geniet van wat je hebt en als dit niet werkt en je wordt er ongelukkig van, dan zul je een keuze moeten maken.Misschien wel goed om met een psycholoog of iemand te praten die er neutraal in staat. Mij heeft het geholpen en ik ben achter gekomen dat verliefdheid ook samenhangt met je verwachtingen, hij was een heel ander type qua uiterlijk en karakter dan mijn andere vriendjes. Heb daardoor anders moeten kijken en uiteindelijk ben ik toch verliefd geworden, niet heel heftig, maar wel af en toe van die vlinders en miste hem als ik niet bij hem was. Kortom, ga uit van je eigen gevoel en kijk er ook rationeel als emotioneel naar, zoek uit wat het is. Succes!
(3891) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-03-08 14:42:00
Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Ik ken mijn vriend nu 3 jaar en heb al vaak geprobeerd de relatie te verbreken.
Maar elke keer miste ik toch zijn gezelschap en vond ik het zo naar om hem pijn te doen. We hebben ondertussen een dochter van een half jaar en stonden op het punt om te trouwen.. ik ben helemaal in paniek geraakt en we hebben de bruiloft afgelast. Ik weet niet of ik ooit echt gelukkig met hem zal worden.. maar bij hem weggaan durf ik niet.. nog even doorworstelen.. we wonen nog maar een half jaar samen... Wou dat ik nooit aan deze relatie was begonnen!
(3892) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-03-16 14:23:00
Ook ik heb het zelfde probleem. Ik was 6 jaar samen met m'n vriend alles voelde goed en vertrouwd maar nooit echt verliefd geweest (al dacht ik altijd van wel). Ik wilde huisje, boompje, beestje met hem. Totdat ik een 10 jaar oudere man ontmoette. Maanden lang hebben we hele dagen met elkaar gesproken via sms en e-mail. Hij werd verliefd op mij en ik wilde me er in eerste instantie niet aan overgeven, omdat ik al zo'n tijd met mijn vriend samen was. Ook wilde ik niks met die man omdat hij al getrouwd was en 2 kinderen had.

Meerdere keren heb ik geprobeerd om het contact te verbreken maar telkens trokken we weer naar elkaar toe. Ik voelde me *** omdat ik me gelukkig wilde voelen met mijn vriend en niet met die man. Maar die man gaf mij een gevoel die mijn vriend mij nooit had gegeven. Ik was verliefd.
Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Heb t geprobeerd te onderdrukken maar het ging gewoon niet. Heb me er aan overgegeven hoe slecht dit ook is. Ik wilde gewoon onderzoeken of dit niet zomaar verliefdheid was.

Ik voelde me zo goed bij deze man. Hij was ondertussen in scheiding met z'n vrouw en woonde weer bij zijn moeder. Ik was nog steeds samen met mijn vriend, omdat ik bang was om de verkeerde keuze te maken. Bang voor het wat mij te wachten zou staan met deze man en 2 kinderen. Bang om m'n vriend te verliezen waarmee ik zoveel heb gedeeld en meegemaakt.

Nu een half jaar later heb ik toch besloten om het contact geheel te verbreken met die man en om toch bij m'n vriend te blijven. Ik heb het er wel onwijs moeilijk mee. Het is nu een maand geleden dat ik de man zag maar iedere dag kijk ik op whatsapp of hij nog online is geweest en hoop ik dat hij mij een berichtje stuurt. Zelf heb ik meerdere malen op het punt gestaan om een berichtje te sturen maar verwijderde deze dan weer direct, omdat ik bang ben om mezelf alleen nog maar meer pijn te doen als de verliefdheid weer oprakeld en ik dan alsnog m'n vriend hierdoor pijn doe. Dat is echt het laatste wat ik wil, want ik hou ontzettend veel van mijn vriend maar ik mis gewoon iets denk ik.

Hierdoor denk ik ook dat ik verliefd ben geworden op deze man, omdat hij gevoelens bij mij losmaakt die ik nooit eerder heb gevoelt. Maar is het liefde of lust? Ik ben er nog steeds niet uit. Ik twijfel aan alles. Ik herken mezelf niet meer.
Bij mijn vriend weet ik dat het houden van is maar bij deze man weet ik het gewoon niet. Ik weet ook niet meer wat ik moet doen.
(3900) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-03-18 02:51:00
pff heb ik ook.. het voelt goed alle vertouwen etc etc. 11 maanden hebben we.. maar als ik het uit maak ben ik bang dat ik hem kwijt ga raken.. omdat ik gewoon zo goed me 'm om kan gaan, en hij is smoor verliefd op mij.. en ik denk dat ik het alleen niet wil uitmaken omdat ik straks een vriend kwijt ben, en toch wil ik bij hem zijn, maar niet close.. maar ik hou van mijn vrijheid

ik ben echt in de war, iemand een oplossing pfff.. afentoe haat ik gevoelens.
(3903) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-03-18 15:27:00
wat een eerlijke mensen hier allemaal, een hart onder de riem
bestaat de ideale partner wel?
soms denk je het te zien (te vermoeden) bij een ander koppel, maar je weet niet wat daar aan vooraf is gegaan, noch wat zich nog achter de schermen afspeelt, noch of ťťn van beiden of allebei tenslotte gekozen hebben voor een compromis, noch of ťťn van hen zich daarbij deels of volledig wegcijfert.
Dat dilemma blijft bestaan, moet ik helaas vaststellen.
Een lang verhaal:
Na een mislukt huwelijk waar ik gelukkig een schitterende dochter (inmiddels 33) aan heb overgehouden, ben ik altijd serieel monogaam geweest, met relaties die van enkele maanden tot 7 jaar lang hebben geduurd.
Tussendoor was er een wederzijds intens passionele verhouding met P., een getrouwde vrouw, door haar met veel verdriet al na amper 2 maanden bruusk afgebroken, een relatie die nog 13 jaar lang met een mengsel van vreugdevolle herinneringen en verdriet in mijn kleren is blijven hangen.
Schrijven werkt ook voor mij louterend:
Slechts door het P. schrijven van een eerlijke brief (die onbeantwoord bleef) raakte ik daar van af, dit dank zij de hulp van vrouwen die wisten dat ik innig van hen hield, maar niet verliefd op hen was, en toch een tijd mijn pad hebben willen delen. Zij zijn goed en helend geweest voor mij, ik voor hen.
Overgangspartners, noem ik ze, en dat woord houdt alleen maar dankbaarheid in, dankbaarheid omdat ze mijn onvolmaakte liefde en tederheid een tijdlang hebben aanvaard en mij veel hebben gegeven.
Dit soort relaties heeft wel degelijk zin.
Ik zie velen hier op deze pagina hun spijt uitdrukken dat ze een dergelijke verhouding zijn aangegaan. Niet doen!
Anderhalf jaar geleden, ik was toen (al) 59 en single, ontmoette ik M., een paar jaar jonger, ook single.
Van het allereerste moment zag ik het zitten, en ik ging er voor.
Voor mij en ook voor M. werd voortdurend alles bevestigd: we vinden elkander "mooi" (voor zover dat op onze leeftijd nog geldt), zowel qua uiterlijk als persoonlijkheid, hebben nagenoeg dezelfde smaak in en honger naar cultuur (met een sterk accent op muziek, van klassiek over pop naar jazz) en naar lekkere dingen die we dan samen koken, zelfde wereldvisie, we kunnen bijzonder goed praten en relativeren, maar vooral: humor en voortdurend lachen, en blijven lachen, ook op de moeilijke momenten.
Samen zijn is dan ook bijna altijd meer dan een feest.
Talloos zijn de keren dat we een gevoel kregen van telepathie, als dat al zou bestaan.
Voor mij allemaal erg stimulerend om door te zetten.
Maar M. aarzelde, ze voelde de kriebels niet, hield de boot af, zag me als beste vriend en wou me zo behouden en zeker niet verliezen.
Ik schikte mij daar voorlopig in, hopend op meer, goed wetend (met alle respect, ik beschouw vrouwen niet als dieren) dat je een kat kan, mag en moet verleiden wil je dat ze spontaan op je schoot komt zitten, en dat je haar nooit het gevoel mag geven, gevangen te zitten.
Sommige mannen beschikken over net dat ietsje meer, waardoor vrouwen automatisch bij bosjes voor hen vallen. Dat heb ik al vaak opgemerkt.
Hoewel ik als "aantrekkelijk" omschreven word en vele vrouwen mij op slag vertrouwen, heb ik dat niet.
Die feromonen, blijkbaar verspreid ik ze niet, die hormonenstoot bij vrouwen, blijkbaar kan ik die niet op gang brengen. Of anders zag ik niet wanneer het toch zou gebeurd zijn.
Een nadeel, maar ook een voordeel: ik ben verplicht geweest, mij de verleidingskunst eigen te maken, met vastberadenheid, charme, humor, tederheid, romantiek en vooral geduld.
Ook dat werkt.
Op een dag gingen M. en ik samen op stap.
Na afloop zette ik haar af bij de slager, we zouden (als beste vrienden) bij haar thuis nog samen koken en eten.
Wachtend in de auto stuurde ik haar, in een opwelling, een sms: "ik vraag het aan".
M. heeft daar (bij de slager) blijkbaar zo om moeten lachen dat ze "ok" heeft geantwoord. Die dag begonnen we een relatie.
Die eerste keer samen in bed was, tot onze verbazing, een nieuwe blije openbaring voor ons allebei: ook dat ging goed, wat zeg ik, veel meer dan uitmuntend.
M. bleef echter de vlinders missen en voelde zich ontoereikend: voor zichzelf wou ze het en ze vond dat ik beter verdiende, iemand die helemaal voor mij zou vallen.
Ze houdt zielsveel van mij en wil heel graag voor mij die gevoelens hebben, zodat we samen verder kunnen. Helaas laat dit zich niet controleren, hoe zeer we het allebei toch zouden willen.

Na zowat 4 maand maakte ze het voor de eerste keer uit.
Mijn reactie (onmiddellijk ruimte geven, zeggen dat mijn verdriet mijn exclusieve eigendom is, en haar daarvoor geen enkele verantwoordelijkheid treft) heeft haar dusdanig aangenaam verrast, dat ze na 3 dagen verdriet, mij terug binnen liet, en het was beter dan voorheen.
Dit is inmiddels nog 3 keer gebeurd.
M.'s twijfels hebben er haar van weerhouden, al te lief tegen mij te zijn: ze wou mij geen valse hoop geven. Pas enkele maanden terug heeft ze mij haar beste minnaar ooit genoemd. Zij is dat ook voor mij.
Allebei pijnigen we ons hoofd over het waarom.
Allicht heeft het te maken met keuzes die je lichaam voor je maakt: de genen kiezen voor de best mogelijke partner voor de voortplanting en het verder overleven daarvan.
Dat is het doel van s&ks en waarom we zo graag vrijen.
Puur dierlijk gezien zou ik elke vrouw bespringen, de vruchtbaarste eerst.
Rationeel is bij (60) mij die voortplantingsdrang voorbij, mijn lichaam wil echter nog meer kinderen verwekken. Zonder vrijen kan ik (nog) niet.
Emotioneel denk ik aan met wie ik aangenaam de avond in wil gaan, en dan gaat het om stabiliteit.
Een compromis dringt zich op.
Mijn keuze staat vast, maar om die te verwezenlijken moet ook M. zich daar meer dan enkel goed bij voelen.
Ervaring, zowel goede als slechte, zorgt er helaas voor dat de laat steeds hoger ligt.
Na 40 jaar zoeken is er ondanks die hoge lat M., die aan al mijn verlangens voldoet. Ik heb geen zin in een nieuwe zoektocht.
Wil ik nog wel terug naar die verliefdheid die mij 13 jaar in de ban heeft gehouden? Been there, done that, enjoyed it, not need to go back again.
En dan is er ook de angst voor het zwarte gat en om verliefd te worden op de verkeerde persoon: iemand die (ook alweer) je liefde niet beantwoordt zoals je liefst zou willen, erger nog, iemand die helemaal niet bij je past. Of te belanden bij iemand wiens liefde je niet helemaal kan beantwoorden.
Die angst heb ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor M.: als ik zou weten dat ze gelukkiger zou zijn met een ander, dan zou loslaten mij beter afgaan.
Het dilemma blijft, ook als je ouder wordt.
Het enige wat je kan doen is je waardering voor de andere blijven uitdrukken en hen vrij laten in hun keuze.
F.
(3904) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-05-11 13:36:00
veel reacties al, moeilijk om hier een 'advies' in te geven omdat jaren aan de andere kant heb gestaan. Bijna 8 jaar een relatie gehad met een man die altijd zei dat hij nog nooit verliefd is geweest, niet op mij, niet in zijn vorige relaties. (hij is nu 54, ik 40) Ik was wel heel verliefd op hem en heb veel van hem gehouden en we hebben het ook bijna 7 jaar erg leuk en gezellig met elkaar gehad. ergens op de site lees ik dat iemand zegt "ik ben niet verliefd, maar zij is wel gek op mij". en dat is dus precies het stukje waar het bij mij stuk liep. Want als jij wel veel van iemand houdt, dan wil je op een gegeven moment ook wel iets meer van hem horen dan "ik mag je graag" en "je ben een leuke meid". Door deze ervaring ben ik geneigd te zeggen dat je egoistisch bent als je zegt "ach, maar hij/ zij is zo verliefd". Lekker voor je eigen ego, want overduidelijk gewaardeerd en lief gevonden worden door een ander willen we allemaal.
Mensen die van zich zelf weten dat ze niet verliefd worden, doen er beter aan helemaal geen langdurige relatie meer aan te gaan, het eindigt er namelijk altijd mee dat de andere partij gekwetst achterblijft. Dus dat is mijn advies, niet aan beginnen. En zit je in zo'n situatie dat het object van jouw verliefdheid steeds zegt, "ik ben nog nooit verliefd geweest", "voor mij is het gevoel heel anders", en, wat deze personen ook vaak zeggen "jij houdt meer van mij dan ik van jou". kappen, zo snel mogelijk en op zoek gaan naar iemand die wel gelijkwaardig om jou kan geven.
(3951) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-08-28 00:36:00
Ben met het zelfde probleem als de meeste hier terecht gekomen op deze website. Op vakantie ben ik iemand tegen gekomen die ik een week later heb opgezocht, nu nog een week later hebben we al een relatie en mijn partner is helemaal verliefd. Dit komt echter niet wederzijds. Ik denk er heel de dag aan maar weinig van deze momenten ben ik er gelukkig over. Ik vind het moeilijk om deze relatie te verbreken omdat mijn partner dit absoluut niet wilt en ook erg lief is etcetera. Moet ik dit toch doen, zelfs ookal wil een deel van mij dit ook niet?
(4022) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-09-18 22:06:00
Ben altijd blij als ik niet de enige met een bepaald probleem ben.
Ik heb sinds 3 maanden een relatie. Heb deze jongen via internet leren kennen en in het begin dacht ik ook echt verliefd op hem te zijn. Toen ben ik 3 weken op vakantie gegaan en toen ik terug kwam begon ik te twijfelen wat ik echt voor hem voelde. Heb dit uiteindelijk ook tegen hem gezegd en we hebben toen besloten om gewoon rustig aan te doen en wel zien waar het schip strand.
Nu ruim een maand verder weet ik het eigenlijk nog steeds niet. Ik heb in die periode echt geprobeerd om niet te veel na te denken en mijn gevoelens te volgen, maar daar wordt ik ook niet wijzer van.
Ik zit er nu ook echt aan te twijfelen of ik mijzelf niet voor de gek heb gehouden. Ik ben 24 en heb nog nooit een vriendje gehad. Ik weet dus ook niet hoe het is om echt verliefd te zijn. Toen ik hem tegenkwam vond ik hem ook echt aardig, maar misschien heb ik mijzelf toen voor de gek gehouden door te zeggen dat ik verliefd op hem ben. Ik denk dat ik het nog even aan zie en anders toch een punt erachter te zetten. Heb gewoon het idee dat ik iets mis. Het is ook niet eerlijk naar hem toe om hem aan het lijntje te houden. Hij verdient ook iemand die echt verliefd op hem is.
(4030) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-09-29 10:38:00
Hoi, ik ben man 35 jaar oud. Na een lange pijnlijke voor mij relatie van 8 jaar zijn we 2 jaar gelden uit elkaar gegaan.
6 maanden gelden heb ik een andere vrouw ontmoet die stapel verliefd op me is geworden. Vanaf het begin ben ik nooit verliefd op haar geworden. Wel ben ik de relatie aangegaan en zijn we vrij snel samen gaan wonen. Ik blijf vaak aan mijn ex deneken, weet ook al dat dit voor mijn zelf niet goed is.
Ik ben niet verliefd en zal het ook nooit worden op haar daar ben ik nu wel achter, ik denk dat zij het ook voelt, ook al lukt het me aardig om toneel te spelen. Wel gaat het heel goed voor de rest, ze is eigenlijk mijn beste vriendin en ze doet echt haar best, ik wil haar ook echt niet kwetsen ook al zal dit op een dag onvermijdelijk zijn. het is stom en eigenlijk is het ook oneerlijk voor haar, ik vind het nu wel goed zo we delen tenslotte alles samen, een teken dat ik dus egoÔstisch ben en eigenlijk bang ben om alleen te zijn al dan niet onbewust. het is een hele lieve vrouw, alles waar ik over droomde, ik wou dat mijn ex zo als haar was en toch is de aantrekkingskracht er niet voor mij. Zo raar. Ik zie het ook als een les in mijn leven. Eerst een zeer slechte relatie waar ik alles moest geven en dol verliefd was, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt en nu iemand die alles om mij geeft, maar ik geen gevoelens heb althans niet verliefd ben, heb wel gevoelens voor haar, maar niet wat het moet zijn. Ik ben ook geen 20 meer dus ik vind het een heel moeilijke situatie. Ik zou zo graag weer verliefd willen zijn. Vrienden van mij zeggen, het is beter dat iemand van jou houdt als dat jij alles van je zelf geeft voor iemand. Ik heb het ook natuurlijk zelf ervaren, maar weet niet of ik op deze manier zo als nu ooit gelukkig kan worden. Ik blijf namelijk wel geloven in echte liefde en hoop toch op een dag deze weer tegen het lijf te lopen. Dit zal natuurlijk voor mijn huidige relatie onvermijdelijk een pijnlijke ervaring zijn ook al zal ik er alles aan doen om gewoon eerlijk tegen haar te zijn. Zo als ik hier lees zijn er meer mensen die in de zelfde situatie zijn of zijn geweest, hoe gaan jullie ermee om hebben jullie tips en is er iemand die ervaringen wil delen via mail of msn enz. Mijn mail is titi77_@hotmail.com
(4035) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-09-30 14:42:00
Ik woon nu 2 jaar samen met mijn vriend. Toen ik hem leerde kennen was ik nog altijd verliefd op iemand anders die me niet erg serieus nam en mij gwn heeft laten vallen, hij was mijn eerste grote liefde en het heeft jaren geduurd dat we elkaar bleven horen en afspreken, ik was echt gek op hem( hij vond me ook erg leuk maar was niet verliefd denk ik) en nu ergens diep vanbinnen heb ik nog gevoelens voor hem( hij heeft ondertussen al bijna 3 jaar een andere vriendin) en ik woon al 2 jaar samen. Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen vond ik het een hele leuke, lieve jongen. Hij was ook niet bepaald mijn type maar als we aan 't kussen waren had ik wel kriebels en het was zo spannend. Toen was hij wel nog samen met zijn ex vriendin waarmee hij ook een kind heeft maar ik wist het niet anders was ik er nooit aan begonnen. Hij is zo erg verliefd geworden op mij dat hij haar heeft verlaten en ik kon gwn geen nee zeggen. Ik besefte ook dat er niks ging worden met de jongen waar ik verliefd op was omdat hij doorgegaan was met zijn leven. Ik dacht in mezelf komaan geef het gewoon een kans ook al voelde het niet 100% zeker aan. Ik dacht je kunt niet alles hebben. Mijn vriend is een super goed persoon hij zou zijn leven geven voor mij. En ik hou gewoon heel veel van hem maar toch ontbreekt er iets. Hij is al aan het praten over trouwen en snel een huisje kopen. Plannen aan 't maken voor de toekomst maar ik ga dood van binnen. Ik twijfel alle dagen. Het gaat niet uit mijn hoofd, ik vraag me de hele tijd af is het wat ik wil? Ik voel me niet gelukkig en ik moet de hele tijd een masker opzetten. Momenteel zit ik int buitenland bij mijn familie en iedere dag krijg ik berichtjes van hem hoeveel hij van mij houdt en niet kan leven zonder mij. Ik hou ook van hem en ik mis hem maar toch klopt er iets niet. Ik ben op deze site toevallig uitgekomen omdat ik gewoon geen raad meer weet en begon van alles op te zoeken op het internet. Ik was gisteren avond jullie verhalen aan het lezen allemaal en daarna was ik de hele nacht aan het wenen. Ik ga kapot vanbinnen ik kan het niet meer aan ik wil hem niet kwetsen, ik voel me zo schuldig. Ik wil hem ook niet kwijt ik hou van hem als van een persoon maar niet als van mijn toekomstige man. Hij betekent heel veel voor mij maar waarom voel ik me zo rot. Waarom ben ik zo ongelukkig. Ik zou zo graag verliefd op hem willen zijn hij zou zo een goede vader zijn mijn kinderen. Ik zou zo veel goede dingen over hem kunnen zeggen maar het verandert mijn gevoelens niet. Ik ga kapot van binnen als ik denk hoe hard ik hem ga kwetsen want hij heeft me nooit iets misdaan en hij staat er alleen voor omdat hij geen familie heeft. Ik voel me momenteel ook nog niet klaar om hem te verlaten omdat ik hem ga missen. Ik voel me een lafaard, verrader en een egoist. Ik wou dat ik niet in deze situatie zat want hij verdient het niet maar ik kan mezelf niet opofferen voor hem ik ben nog jong(25j) en hoe graag ik niet alles aan hem zou willen geven wat hij verdient kan ik niet over mijn eigen hoofd springen. Ik hoop gewoon dat de tijd alles oplost, ik wil geen spontane beslissingen nemen. Veel succes allemaal ik hoop dat iedereen alles kan oplossen en gelukkig worden want hoe ik me momenteel voel wens ik niemand toe ;(
(4036) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-10-11 05:44:00
Verliefdheid kent geen leeftijd. Ik ben 55. Mijn situatie is zo ongeveer als die man van 35 hierboven. Heb een huwelijk achter de rug van 20 jaar, met een vrouw op wie ik nooit echt verliefd was. Al die tijd samengewoond als goede vrienden zeg maar, bijna nooit ruzie. Tot ik het voor gezien hield en scheidde.

Vervolgens knetter verliefd geworden op een vrouw van 44. Drie jaar lang...constant ruzie...nooit samengewoond...totdat ook dit knalde. Ik kon niet meer: heb er zowat huilend een punt achter gezet. Maar ik wist wel weer wat verliefd zijn was.

Een jaar later via een dating site een leuke vrouw van 48 in een ander land ontmoet. Zij was volledig verliefd op me en voor mij was zij eigenlijk ook de perfecte vrouw, maar ik raakte er helaas niet verliefd op. We hebben elkaar 2 keer opgezocht. De dag dat zij haar koffers zou pakken en bij me zou komen wonen heb ik het uitgemaakt. Nog nooit in mn leven heb ik mezelf zo slecht gevoeld, wat ik die vrouw heb aangedaan valt met geen pen te beschrijven.
Maar ik wil weer verliefd worden... en hopelijk heb ik de goede beslissing genomen.
(4041) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-11-05 14:50:00
Ik woon al 13 jaar samen met een man op wie ik nooit verliefd ben geweest. Hij ook niet op mij. Ik denk dat we elkaar eerder als goede vrienden zien met af en toe s&ks. Ik was 27 als ik met hem begon, dus ik ben zeker niet bang om alleen te zijn. Ik word binnenkort 40 en denk eraan om de relatie te verbreken. Ik ben nog te jong om zo verder te gaan. Heb nooit met hem willen trouwen of kinderen willen krijgen. Doe mijzelf en hem tekort. Zit financieel wel erg laag, dus ik moet het eerst praktisch bekijken allemaal. Zou het liefst zo snel mogelijk op mijzelf wonen, maar financieel (nog) niet haalbaar.
(4044) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2012-11-28 21:50:00
Ik ben bijna 15 jaar getrouwd en ben 18 jaar samen met mijn vrouw. 3 kinderen tussen de 10 en 17 jaar. Mijn vrouw is vreemd gegaan met mijn zgn beste vriend en wat ik te horen kreeg was 1) ik was altijd met mijn werk bezig en weg & 2) zij is nooit echt verliefd op mij geweest en blijkbaar heeft zij nu dat gevoel van echte 'verliefdheid' mee gemaakt wat geleid heeft tot het vreemd gaan. Mijn leven is momenteel een hel maar ik moet verder voor de kids en ook voor mijzelf. We gaan op dit moment wel naar een relatie therapeut echter mijn vrouw ziet er (nog) geen heil in; mijne inziens omdat zij zich geheel afsluit en blokkades opwerpt. Ik zelf heb er wel degelijk bast bij en voel mij steeds een stukje beter ten aanzien van mijzelf. Ik hou nog veel van mijn vrouw maar zie nu ook in dat ik 'verliefd' op haar ben geworden omdat zij op dat moment voldeed aan mijn ideaal beeld. Alleen als ik nu terug kijk en de laatste maanden nog eens goed overdenk ze ik pas echt karaktertrekken bij mijn vrouw die absoluut niet passen in mijn beeld van de ideale partner. Mijn vrouw zegt er nog steeds niet over uit te zijn wat ze wil, ik geloof dat echter niet maar laat dat haar niet weten omdat het haar probleem nu is en zij een beslissing voor zichzelf moet nemen. Ik ben onderwijl mijn eigenwaarde weer aan het terug vinden en realiseer mij nu dat ik ook verder kan zonder haar. Ik weet nu ook dat indien zij alsnog er voor kiest om verder te gaan in onze relatie, dat ik er nog niet zo zeker van ben of ik dat wel wil, al denkt zij dat ik er nog steeds 100% voor wil gaan. Ik begrijp van alle verhalen hiervoor hoe moeilijk het voor mijn vrouw moet zijn geweest om dat gevoel te missen alleen ik zal nooit begrijpen waarom zij het zover heeft laten komen dat zij mij bedrogen heeft en hem zal ik nooit kunnen vergeven dat hij onze vriendschap zo misbruikt heeft. Wat er in de komende weken en maanden ook zal gebeuren, ik weet dat ik er met een hervonden gevoel voor eigenwaarde uit zal komen en mijn kinderen en mijn (nieuwe) partner nog meer liefde, warmte, genegenheid en vertrouwen zal geven dan ik tot nu toe al gedaan heb. Ik wens een ieder in een soortgelijke situatie alle sterkte toe.
(4061) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-01-01 10:35:00
zoveel gelijkaardige situaties, zo duidelijk dat iedereen vastzit in de doctrine van de maatschappij: een relatie moet gebaseerd zijn op intens geluk, verliefdheid en het moet bovenal eeuwig duren.

Mijn situatie is enigszins anders maar vergelijkbaar. Ik heb jaren een vriendin gehad, alles ging prima en alles verliep heel vlot. Af en toe kreeg ik opflakkeringen van verliefdheid maar geen aanhoudende verliefdheid, geen intens gevoel. De gevoelens van haar kant zijn wťl intens en uitbundig, ze is stapelzot op mij. Na 5jaar leidt het tot een breuk, zij was verliefd op een ander. Mijn wereld stortte in, ondanks het gebrek aan het echte intense gevoel.

Ondertussen heb ik een aantal nieuwe vrouwen leren kennen, relatie mee gehad en gemerkt dat het niet ging. Ik maakte steeds ruzie en ik merkte ook dat ik me steeds minder en minder aan een vrouw kon geven.
Als er al sprake was van een intens gevoel van verliefdheid, dan was dit vaak voor de verkeerde vrouwen, vrouwen in relatie, vrouwen waarvan ik wist dat dat nooit zou werken, enzovoorts.

Ik ben nu geruime tijd alleen en dat voelt goed, ik doe wat ik wil, ik vertrek en kom wanneer ik wil en ik hoef niemand iets te verantwoorden. Toch mis ik de intimiteit het samen delen. Het lijkt mij dat ik noch voor een relatie, noch voor een eeuwige vrijgezel beschoren ben. Steeds terugdenkend aan die relatie van 5jaar, waar ik steeds meer spijt van heb dat die het niet gehaald heeft.

Onlangs leerde ik dan een fantastische vrouw kennen. Net het tegenovergestelde van waar ik jaren voor gevallen ben, geduldig, begripvol, wilt me niet veranderen, een vleugje naief, superlief, knap, alles erop en eraan. Het is ook het type vrouw waar je gewoon geen ruzie mee kunt maken (hoewel ze soms heel vurig kan zijn). Ze is alles waar ik op dit moment in mijn leven (die constant veranderd) nood aan heb. Maar ik voel geen verliefdheid. Volgens mij wordt die geremd door het feit dat ze twee kinderen heeft en waar ik nog niet klaar voor ben. Ik voel mij wel fysiek aangetrokken, als ze even wegloopt, kan ik het niet nalaten haar lichaam effe te bewonderen.
Ik loop constant met de vraag: is dit het dan wel? dit is wat ik wil, maar ik voel het niet. wat moet ik hiermee? kortelings zaten we samen in de zetel en elke moment kwamen we korter bij elkaar. Ik wou haar zou graag kussen en vastnemen maar heb gekozen dat niet te doen.
(4069) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-01-18 15:52:00
Ik heb de liefde van m'n leven gevonden. Die gevoelens bij hem zijn ook heel sterk. Ik heb jarenlang het gevoel gehad dat het bestond en daar was hij dan. Omdat ik altijd heb gedacht dat dit soort liefde mogelijk was was ik onrustig in mijn relaties. Nu voor de 2e keer in scheiding. Ik ben er materieel enorm op achteruit gegaan, heb nog geen echt plekje voor mezelf, maar de onafhankelijkheid en ruimte in doen en denken heb ik veroverd door weg te gaan bij m'n man.
Tijd en ruimte om me volledig te wijden aan m'n nieuwe leven, en m'n grote liefde zonder me schuldig te voelen, ik hoef niet vreemd te gaan. Maar helaas is hij ook getrouwd en heeft na ups en downs toch gekozen om bij z'n gezin te blijven vooralsnog. Want hij is niet klaar en misschien zal het beter gaan. Ik heb geprobeerd om toch elkaar te kunnen zien, vele scenario's doorlopen, elkaar geprobeerd los te laten, weer bij elkaar gekomen. Veel verdriet van beide kanten, maar het is dus niet voor ons weggelegd om echt samen te leven. Veel verdriet gehad de laatste tijd. De momenten met hem waren zo intens, maar het afscheid en het niet elkaar kunnen zien was moeilijk. Geen goede situatie dus en het ging niet goed met me. Heel veel geluk en heel veel verdriet maakt put je uit.
In die tussentijd heeft mijn leven niet stilgestaan. Ik was vrij en ontmoette een man en er was een vonkje tussen ons. Niet meer en niet minder.
Na verloop van tijd is het tot meer gekomen en zat ik dus met een aanstaande ex, de man waar ik m'n leven zou mee willen delen en een derde die vrij is en we dus elkaars gezelschap konden zijn. Beiden heb ik van de situatie verteld en beiden vonden ze dat ze niets over me te vertellen hadden. Wel begon het moeilijker voor hun te worden en ook voor mij.
Het was teveel allemaal. Ik heb uiteindelijk gekozen om te stoppen met m'n grote liefde. Ik voelde me verscheurd en vond het moeilijk omdat hij vreemdging met mij.
Nu kom ik steeds vaker bij de man die het laatst in beeld kwam. Ik ben niet verliefd op hem. Er zijn veel mogelijkheden voor de toekomst met hem, we hebben dezelfde affiniteit met sommige dingen.
Ik ben heel open en hij weet wat er aan de hand is. Maar hij vindt het prima zo. Elkaars maatje, lekkere en leuke dingen doen samen en ik hou m'n kamertje. Toch ben ik ook bang dat het overvloeit in een relatie. Wanneer zeg je halt.
En ik vraag me af: als je ooit de man (of vrouw) hebt ontmoet waar je zoveel van houdt.... kan je dan ooit nog zoiets voor een ander voelen? Ik ben zo vaak verliefd geweest. Maar in een relatie rollen waar geen verliefdheid bij is dat is totaal nieuw voor me. Ze noemen het ook wel 'troostrelatie'. Kan goed gaan.
Maar dan dan zal je de rest van je leven het met 'minder' moeten doen, of geen relatie aan moeten gaan. Maar zo steek ik niet in elkaar. Ik vind het fijn om met een ander te leven blijkbaar. Daar funtioneer ik het beste bij denk ik. Maar de basis moet toch wel goed zijn?
Als ik intiem ben met die nieuwe man dan voel ik die warme liefde niet die ik wil geven. Ik kan hem dat niet geven en dat stoort me.
Hij laat me me gang gaan en ziet wel wanneer het schip strand. Ik weet het niet.... Gewoon maar doorgaan en goed naar je hart luisteren. Als het tegen gaat staan dan hoop ik dat ik sterk genoeg ben om ermee te stoppen en zonder man te gaan leven voor een tijdje. Het lijkt wel of dat me niet lukt vooralsnog....
(4084) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-01-30 21:45:00
Ben al 17 jaar samen, kinderen, en naar de buitenwereld toe erg happy. Maar nooit verliefd geweest op mijn vrouw. Sterker nog, nog nooit op een vrouw verliefd geweest. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen homo. Maar ondanks dat ik vrouwelijke vrouwen fysiek erg aantrekkelijk vind, ben ik nog nooit iemand tegengekomen waar ik werkelijk verliefd op was.

Wat is er mis met mij. Ik heb diverse (buitenechtelijke) vriendinnen gehad. Lichamelijk allemaal heerlijk. Maar geen van de -ca 18 dames- heeft mij verliefde gevoelens gegeven. Wat is er toch met me aan de hand. Wie kan me helpen? Soms denk ik er aan, om mijn relatie te stoppen, vanwege mijn ontrouw, en mijn zoektocht naar de ideale vrouw....maar ik ben al ca 30 jaar aan het zoeken.
Van de andere kant, moet ik mijn egoisme maar aan de kant zetten voor het geluk van vrouw en kinderen? Voor de rest heb ik alles wat mijn hartje begeert.
Kunnen jullie je voorstellen, dat ik soms van mezelf walg?
dank voor jullie aandacht en reactie alvast.
RR.
(4089) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-02-02 14:59:00
Ook ik zit met mijzelf in de knoop. Ik had een relatie met een hele leuke jongen, maar doordat er veel is gebeurd liep het stuk. Daarna hebben we echter goed gepraat en hebben het weer heel leuk samen. Hij geeft me een fijn gevoel, ik kan met hem praten, lachen, huilen en ik weet dat hij alles voor me over heeft. Ik heb alleen altijd al problemen gehad met gevoelens die ik niet goed kan plaatsen. En toch echt moet ik een keuze maken. Moet ik bij hem terug en er vol voor gaan, want als het weer aan is weet ik dat ik sowieso er vol voor zal gaan en hopelijk kan ik het gevoel dan plaatsen onder verliefdheid. Of moet ik voor mezelf kiezen? Alleen zijn spreekt me namelijk ook ergens wel aan en ik ben gewoon bang dat ik kies voor hem terwijl ik niet verliefd ben. Kan er echter niet aan denken dat hij iemand anders zou tegenkomen.. Wat denken jullie? Geef me alsjeblieft advies aan de hand van wat ik heb gezegd.. Alvast bedankt
(4090) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-02-17 03:08:00
Alle verhalen hier op deze site lezend zie ik veel dezelfde problematiek. Een relatie lijkt in deze tijd niet meer eeuwigdurend te (kunnen) zijn. Iedereen is toch op zoek naar eigen geluk. Vaak lijkt te worden vergeten dat een relatie hebben ook sociale status geeft, vroeger misschien nog wel meer dan nu, waardoor er tegenwoordig ook meer scheidingen zijn wellicht.. Maar meer nog lijken velen (nog) niet direct in te zien dat een "mislukte" relatie ook zijn goede kanten heeft op een ieder persoonlijk. Verhalen over goed uit elkaar gaan bestaan er namelijk ook. Veel relaties eindigen volgens mij door het uit elkaar groeien. Je deelt minder interesses met elkaar dan daarvoor, je hebt andere prioriteiten in het leven. Je kunt dan ook de relatie beŽindigen door tegen de ander te zeggen dat je een hele goede tijd hebt gehad en dat nooit had willen missen en dat je er door gegroeid bent, persoonlijk, maar dat nu de tijd is gekomen om een andere weg in te slaan. Of dat nu met een andere partner is of juist eerst weer single te zijn en je vrijheid en eigen identiteit weer te vinden. Weer gelukkig worden met jezelf. De beste keuze is misschien wel om eerst (weer) 'verliefd' te worden op jezelf, zonder narcistisch te zijn. Zodat je ook sterk genoeg bent dat je een zogenaamde troostrelatie of een zeer afhankelijke en obsessieve verliefdheid niet meer nodig hebt..
(4094) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-06-18 11:23:00
Bovenstaande reactie is misschien wel de meest waardevolle en nuttige....
(4158) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-03-24 21:46:00
Wat een wijsheid hier allemaal zeg!
Iedereen weet het eigenlijk al. Stiekum weten ze dat dat stemmetje in hun hoofd het bij het goede einde heeft. Dat stemmetje stopt ook niet. Totdat je het benoemd en er mee aan de slag gaat. Benoem je innerlijke wijsheid. En voel je daarna een stuk beter!
Niet in een relatie zitten en dat stemmetje maar negeren. Aanpakken!
Bang voor de toekomst? dat mag. Maar luisteren naar je innerlijke wijsheid geeft je kracht voor die toekomst. Luister je daar niet naar, dan maakt je dat zwak. En dus bang voor die toekomst. Luister en benoemen. Omarmen die innerlijke wijsheid!
(4652) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-07-11 00:25:00
Mijn vriend en ik zijn bijna 7 maanden bij elkaar. Het klikt goed tussen ons en zijn over het algemeem vaak met elkaar eens, hij is zorgzaam, lief, belangstellend, respectvol,romantisch en noem maar op.. inprencipe gewoon een droomprins.

Maar waar is mijn verliefdheid? Nooit gehad, en ik twijfel echt of ik ťcht van hem houd? Hieraan zou je denken; maak het uit, wat doe je nog bij hem?
Bij deze gedachte word ik enorm emotioneel, en de gedachte dat hij dan straks met een andere meid loopt maakt mij echt gek. Kortom, ik wil hem diep van binnen gewoon echt niet kwijt!!! Maar ik ben bang als ik hem dit vertel, dat het einde is van onze relatie.

Wij zien elkaar zowat wel elke dag, maar wanneer ik hem 1 of 2 dagen niet zie, mis ik hem ook niet. Komt dit allemaal omdat wij elkaar te vaak zien? Want wanneer hij bij mij is vind ik het wel weer fijn opzich. En wanneer we samen op bed liggen, verlang ik wel naar zijn lichaam. Knuffelen vind ik echt fijn met hem, en van alles samen doen voelt altijd goed. Maar altijd als hij zegt: ik hou van jou. Dan vraag ik me elke keer af diep van binnen; hou ik eigenlijk wel van jou?

Heeft iemand een oplossing?
Ik wil hem dit ook niet aandoen al dat gelieg. Ik voel me zo schuldig =(
(5066) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-08-23 22:20:00
Jemig zeg, wat een herkenbare situaties. En ik maar denken dat het niet zo regelmatig voorkwam. Ook ik heb een relatie van 5 maanden gehad met iemand die weinig tot geen verliefdheidsgevoelens naar mij had. Een paar reacties hierboven las ik iets over verminderde gevoelens waarschijnlijk door stressvolle tijden door bijvoorbeeld een scheiding, financiŽle problemen. Ook ik zat in zo'n soortgelijke relatie/situatie. En dat doet pijn, vreselijke pijn.
(5268) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-08-29 21:21:00
Jup, ik kan mij in alle reacties vinden.
Ik ben gelukkig nog jong, studente en de wereld ligt aan mijn voeten. Maar oh, wat heb ik het moeilijk met precies hetzelfde probleem als jullie.
3 jaar geleden heb ik mijn relatie met mijn eerste en enige grote verliefdheid verbroken. Hij papte aan met anderen, ik voelde gewoon dat hij niet van mij hield zoals ik van hem. Daar kwam ik enkele dagen na de breuk wel achter, toen ik telefoon kreeg dat hij met een "vriendin" van mij aan het vrijen was in de kroeg.
Een tik waarbij ik pas later de impact zou gaan zien. 9 maanden later was ik verhuist naar de stad en ben ik daar een nieuw leven begonnen. Ik kwam toen ook de jongen van mijn dromen tegen. Zwoele zomeravonden, alles klopte, maar ik zat nog met pijn in mijn hart van mijn oude relatie. Ik brak abrubt met hem. Mijn leven in de stad was zo goed tov van eerst, ik wilde die pijn nooit meer meemaken. Tot ik enkele maanden later op Facebook zag dat hij (de droomprins) een nieuwe relatie had. Dat stak! Ik heb geduldig afgewacht want ik wilde daar niet tussen gaan stoken en gelukkig voor mij was dat al snel voorbij. Ik sprak hem weer aan en het bleek dat hij niet op kon houden met denken aan mij.
We begonnen weer met afspreken en startte een relatie, nu alweer 1,5 jaar geleden. Maar ondanks dat ik in hem mijn droomman zie, voel ik het houden van zoals ik in mijn eerste relatie zo erg had niet. Ik bleef twijfelen, net als jullie en heb het uiteindelijk nog 2 keer uitgemaakt. Afgelopen zomer besloten om een paar maanden naar het buitenland te gaan, met de voornaamste reden om alles even op een rijtje te zetten.
Ik ben hiervoor bij een psycholoog geweest en zij zei me dat ik bindingsangst heb. Maar ik weet het niet.. Ik heb sinds ik voor mijzelf koos 3 jaar geleden zo'n ontzettend goed en gelukkig leven en ben enerzijds bang als ik me weer zo verlies in een man dat ik dan weer zo'n pijn voel terwijl deze jongen aan mijn droombeeld in Šlles voldoet. Ik hoef bij hem niet bang te zijn dat hij mij zoiets aan zou doen, hij is 100% betrouwbaar, hij is gek op mij, knap, lief, zelfstandig, slim en zo kan ik doorgaan. Maar ik blijf aan mijn gevoelens twijfelen.. Wanneer ik er aan denk dat ik hem kwijt raak, valt er een baksteen in mijn maag want ik wil hem absoluut niet kwijt! Maar, die twijfel of ik wel echt van hem
hou als ik denk hoeveel ik van mijn eerste grote liefde hield... De maanden buitenland hebben me niets opgeleverd behalve een boost in mijn ontwikkeling. Als er afstand is en ik sta op het punt hem kwijt te raken als hij zegt dat hij mijn getwijfel beu is, dan voel ik weer veel gevoelens voor hem. Maar als alles goed is en stabiel, dan vraag ik me echt af: is dit het nou, hou ik van jou? Wil ik wel voor jou aan, er is nog zoveel te ontdekken! Terwijl hij zů perfect is... God, ja, wat herkenbaar al deze verhalen. Ik hoop vurig dat ik de juiste keuze ga maken en het lezen hier doet me goed om te weten dat er herkenning is!
(5308) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-09-02 00:41:00
Mijn vriend is veel te goed voor deze wereld, denk ik soms. Zo iemand kom ik nooit meer tegen. Hij zou hemel en aarde voor mij verzetten. Moest sks er niet bijhoren, ik zou tevreden zijn. Maar doordat ik niet verliefd ben, kan ik dat heel moeilijk opbrengen. Hij wil na acht maanden samen optrekken gaan samenwonen. Het zou mijn leven stabieler maken, praktischer. Ik zou tenminte eens iets overhouden. Maar ik voel enkel vriendschap ... en ik wil hem niet kwetsen, maar nu doe ik mezelf te kort. Er zit niet veel anders op dan er een punt achter te zetten. Niet?
(5338) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-10-05 08:49:00
Jeetje, en ik ook maar denken dat is alleen rond liep met zulke vragen. Merk dat het veel mensen wat doet. Ik ken hem ook drie maanden niet verliefd hij wilt wel serieus verder. Ik weet niet wat ik moet doen. Want het is wel een lieve en leuke jongen.
(5438) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-10-24 09:36:00
Wat een herkenbare verhalen, Momenteel heb ik de knoop doorgehakt, Ik heb het een paar maanden geprobeerd maar ik wordt er doodongelukkig van..

Het is de meest zorgzame, lieve, goeduitziende man die er bestaat, de rode loper ligt nog net klaar voor me elke dag weer, maar ik kan het niet, ik kan hem zelfs niet eens meer aankijken en ik baal ervan want ik zou het leventje krijgen waar ik altijd van had gedroomd, maar ik kan het echt niet, het idee de aanrakingen... ik krijg er rillingen van..

Hij is zo fantastisch, maar ik wil en zal en moet geen man aan het lijntje houden om er zelf beter van te worden of omdat ik misschien niet beter kan krijgen.
Deze man verdient een vrouw die net zo voor hem gaat als hij voor haar. Niks is zo egoistisch als iemand valse hoop geven zonder dat diegene het uberhaubt weet dat je eigenlijk niet verliefd bent.

Mijn ervaring is dan ook... Nee ik kan niet gelukkig zijn als ik geen aantrekkingskracht voel en als het gevoel er niet is zal dat er ook nooit komen.
Je hoort wel eens verhalen van mensen waarbij de liefde gegroeid is, no way dat dat bij mij gaat gebeuren. Het is er of het is er niet..

En hoeveel verdriet ik er nu ook van heb, want ik mis hem echt, hij verdient dit niet, hij verdient ook geluk oprecht geluk.
(5485) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-10-24 15:54:00
Heb Sinds kort een dwingend slecht gevoel bij vriendin, die ik eerder al eens laten staan heb. Ik kan niet zeggen wat er scheelt maar ik voel me er gewoon niet goed bij. Ze is de allerbeste en aantrekkelijk en noem maar op maar dat maakt het zo moeilijk om haar te laten, wat ik overigens niet eens wil... het is net alsof een kronkel in mijn hersenen zegt : ze is niet goed genoeg. ratio en hart zijn in conflict.ik vrees dat ik niet verliefd (genoeg) ben om alles te blijven opbrengen. gaat dit slecht gevoel na een tijdje over? graag help !!
(5492) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-12-01 21:02:00
Wat een hoop mensen die samenwonen of een relatie hebben met iemand waar ze niet van houden of niet verliefd op zijn. Waarom woon je dan samen of heb je dan een relatie? Een relatie hebben met iemand waar je helemaal gek van bent is toch echt veel mooier dan met iemand waar je niks om geeft. En voor je partner zou het ook een stuk eerlijker zijn om er niet mee verder te gaan.
(5606) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-12-21 08:25:00
Ik kan niet begrijpen hoe jullie het in de botte hersenpan te halen om zonder Ťcht gevoel met iemand samen te gaan wonen/relaties aangaan. Dan ben je dus iemand die op het succes van een ander meelift. Nog stuitender is het geloof daadwerkelijk belangrijk voor diegene te zijn: 'je belazerd die andere dan gewoon. In mijn ogen.

Voor mij is het simpel:
Liefde van 2 kanten? Doen!

Liefde van 1 kant of helemaal geen liefde:
No f#cking way op een relatie. En daarmee dus het voorbehoed op belachelijke situaties zoals een die eigenlijk niet meer wil en de andere die dan die een gaat proberen te helpen om erachter te komen of de ander wel verliefd is ofzo.

Jullie mensen maken dingen zoveel moeilijker dan ze zijn. Echt ik irriteer me. Heerlijk. Lang niet meer gehad. Haha.

Gr.
(5704) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-01-25 18:56:00
Ik herken mijzelf ook erg in deze situatie.. Ik had een relatie van 3 jaar een jaar geleden opgegeven omdat ik maar niet kon stoppen met twijfelen. We hadden veel ruzie en er is genoeg gebeurd. Toen ik begon met twijfelen of ik hem nog wel leuk genoeg vond wilde ik vooral niet twijfelen.. Ik deed er alles aan om hem nog leuk te vinden en bij hem te blijven. Mijn hele wereld draaide om hem en ik moest er niet aan denken om de relatie uit te maken. Uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan. Helaas bleef ik erg aan hem hangen omdat ik niet alleen kan zijn. Ik raakte in een erge depressie en had regelmatig last van suÔcidale gedachten. Pas als ik iets van hem gehoord had ging het beter met me. Ik heb erg behoefte aan vastigheid, stabiliteit en kan niet alleen zijn. Na een tijdje kwam ik een andere jongen tegen die ik van vroeger kende. Ik was vroeger erg verliefd op hem. Nu ik met hem ging daten merkte ik dat ik dat nu niet meer voelde. Kortom het was erg gezellig en we hadden het heel goed samen. Dit is uitgedraaid op een relatie. Dat het toen om de verkeerde redenen was begin ik nu wel te merken. Ik hou van hem, ik ben graag bij hem en ik mis hem. Niks mis mee zul je denken! Helaas lijkt het alsof ik in een schijnwereld leef. Zolang ik een relatie ben gaat het prima met mij en kan ik mijn leven leiden. Helaas heb ik daarnaast veel twijfels over de relatie of ik wel gelukkig ben, ik heb vaak genoeg gedacht: '' ik ga het nu uitmaken'' Maar bij die gedachte werd ik vreselijk depressief.. Ik wil niet alleen zijn, want dan wil ik dood.. Klinkt heel raar allemaal en schokkend. Heb het ook al met de psycholoog erover gehad, en heeft niet veel zin gehad. Zij kan er immers niks aan veranderen. De relatie met 'de nieuwe jongen' is heel goed, in tegenstelling tot mijn vorige relatie waarin ik alleen maar ruzie had. Ik twijfel of ik hem wel leuk genoeg vind.. Ik denk het eigenlijk niet.. Iig ik ben niet verliefd op hem maar we hebben het wel leuk samen. Aan uitmaken moet ik echt niet denken, maar aan de andere kant word ik boos dat ik het dan steeds loop uit te stellen. Heel frustrerend allemaal..
Soms zie ik er erg tegenop om hem te zien en soms wil ik hem erg graag zien.. raar he?
(5924) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-02-06 11:10:00
Na zo ontzettend veel reacties van mensen met problemen te hebben gelezen, heb ik besloten om ook maar even te reageren, om even mijn verhaal kwijt te kunnen.

Voor anderhalf jaar terug leerde ik mijn huidige vriend kennen. Ik kwam op een nieuwe school en een klas met nieuwe gezichten. Jullie raden het al, ook "hij" kwam bij me in de klas. Toch was het niet liefde op het eerste gezicht, maar dat duurde niet lang. Door zijn humor kreeg ik meer interesse in hem en ik wilde dus alles van hem weten. Via via kwam ik erachter dat hij uit het zelfde dorpje komt dan mij. Via Facebook kreeg ik meer contact met hem, en ja hoor... Hij vroeg of ik met hem mee wilde gaan rijden naar school toe de volgende dag. Natuurlijk wilde ik dit, ik twijfelde geen moment. We spraken meer af en van het ťťn kwam het ander. We begonnen. Wat te zoenen en te knuffelen en ik voelde zoveel.. Achteraf waren dit gevoelens die ik kreeg omdat het allemaal spannend was en elke dag was het weer een verassing wat we gingen doen. Hij zat vol met leuke ideeŽn. Tot hij op een dag vertelde via de app: ik kom even naar je toe, ik moet je wat vertellen.

Ik voelde het al aankomen, hij ging wat vertellen wat ik niet wilde horen.
Ik kon wel janken van verdriet, want alles voelde zo perfect voor mij.

Een paar maanden later kwam ik hem weer tegen in een feestgebouw bij ons in het dorp. Ik was met een andere jongen (geen relatie). Hij zag dat en kwam naar mij toe. En zo bleef hij de hele avond en nacht bij me staan. Hij pakte zijn telefoon en appte me: stiekem mis ik jou wel heel erg. Ik was dolgelukkig, en even later kregen wij een relatie.

Nu een jaar samen te zijn, merk ik dat ik niet verliefd ben. En nooit geweest ook. Terwijl ik hem zo graag wilde vanaf het begin. Wat is er mis?

Ik ben niet gelukkig, en het is gewoon zo moeilijk om lief tegen hem te blijven
Terwijl hij echt een droomprins voor me is!! Ook ik vraag om hulp
Het is zo moeilijk om dit voor hem te verzwijgen.
(6003) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-02-09 20:57:00
Heel herkenbaar! Heb ondertussen al 2 jaar een relatie met een schat van een meid maar zit zelf ook nog steeds met twijfels. Ze is echt lief en begrijpt me, steunt me in alles, maar toch lijk ik niet echt verliefd te zijn... Zij ziet me dan weer zo graag dat ik haar zelfs niet durf kweten om te zeggen dat ik niet verder kan zo... Ze is het beste meisje dat ik ooit heb gehad maar toch zijn die gevoelens er niet die er normaal zouden moeten zijn... In het begin dacht ik dat dit wel zou groeien maar ondertussen 2 jaar verder zit ik met hetzelfde gevoel... Weet ook niet meer wat te doen en blijf dus dag in dag uit piekeren... Heb al veel slechtere relaties gehad met vrouwen waar ik dan wel verliefde gevoelens voor had. Nu nooit geen ruzie, ze vind alles goed, ziet me graag,... Weet het zelf niet, schrik om relatie te beŽindigen en in slechtere relatie te belanden...
(6020) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-02-22 10:31:00
Ook ik herken dit probleem als geen ander. Ik heb op een gegeven moment de knoop doorgehakt, omdat ik er psychisch onder ging lijden. Voor mij een hele opluchting, maar voor hem een gigantische (onverwachte) klapper. Het is de liefste man die je je kunt voorstellen, maar ik was niet verliefd en mistte 'iets'. Hij accepteert het echter niet en doet er alles voor om me terug te winnen en geeft meerdere malen aan hoe kapot hij ervan is en smeekt om een 2e kans. Omdat hij zo lief is krijg ik medelijden, maar probeer mijn poot stijf te houden. Dit wordt voor mij bemoeilijkt, omdat hij me dagelijks contact en z'n verdriet uit. Uiteindelijk ingestemd om als 'vrienden' door te gaan en af en toe samen iets leuks te doen, maar ik merk dat hij dat niet aankan.Ik zou dat het liefst willen, maar hij geeft teveel om me om me als 'vriend' te zien. Hij overlaadt me met aandacht en affectie, op zich fijn, maar het is niet wederzijds. Hij blijft constant volhouden en hoop houden en denkt ook dat het aan mijn gestel ligt en weer over gaat. Ik wil hem geen pijn doen, hij verdient al het goede, maar ik ga steeds meer betwijfelen of ik hier goed aan doe... Geen idee meer wat ik ermee moet, heel verwarrend...pff
(6106) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-02-24 12:35:00
Het verhaal van de 60 jarige F. ontroerde me. Wat mooi geschreven. Wat wijs. Wat lief. De tranen wandelden zachtjes richting mijn kin.

De flinterdunne grens tussen verliefdheid en affectie ligt ook hier wat in de knoop.
Een prachtman, in een ingewikkeld parket. Warm. Lief. Grappig. Inspirerend. We hebben conversaties van hoger niveau. We vrijen de sterren van de hemel. Ik geniet van de geluiden die hij maakt. Hoe hij me streelt. Om alleen maar in zijn ogen te kijken. Om met mijn vingertopje zachtjes de vorm van zijn mondhoek af te tasten. Hij bouwt droom na droom en plaatst mij daar onbedoeld en onuitgesproken middenin. Hij intrigeert me.

Op de momenten dat hij er niet is, overlaadt hij me met berichtjes. Geen avond vliegt voorbij zonder dat we iets van elkaar hebben gehoord. Hij overdonderd me. En toch ben ik er niet helemaal. Zů graag wilde ik dat ik dagen niet kon eten bij de gedachte aan hem. Dat ik huppelend mijn leven paste naar het zijne. Dat ik op een berg stond en tegen de wind in kon schreeuwen; 'Ik heb je liever dan lief! Oud worden wil ik met je!'
Maar dat is er niet. En ik snap het niet.

De facetten zijn er; de aantrekkingskracht is er. De gesprekken zijn er. De uitdagingen zijn er. We zijn aan elkaar gewaagd. De eerlijkheid is er. We vullen elkaar aan. Hij is dol op me, zijn verliefdheid doet me denken aan mijn eerste verliefdheid.
Maar waar zijn die clichťmatige vlinders in mijn buik? Waarom twijfel ik aan alles? 'Bij twijfel, niet oversteken.' Denk ik weleens. 'Afkappen en rechtsomkeer.'

Als ik alle verhalen hierboven lees denk ik dat ik mijzelf geen illusies rijker moet maken. Dat verliefdheid iets is wat er is, of niet. Het geforceerd laten groeien heeft geen zin en gaat ten koste van de ander. Ik vind het verschrikkelijk dat ik hem dit aandoe. Dit wordt een pijnlijke en lastige periode.
(6115) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-02-24 22:23:00
Wat is dit alles herkenbaar.ik zit met een zelfde probleem ik heb omgang met een man die heel erg verliefd is op me ik niet op hem.nou zit ik niet echt op een verliefdheid te wachten maar ik mis een bepaald gevoel naar hem. Ik kan het niet verklaren hij is heel erg lief voor me heeft alles voor me over gaat door het vuur voor me en als we bij elkaar zijn, zijn we net twee magneten. Alles zit op 1 lijn zelfs sxueel gaat het goed maar ik mis een gevoel van houden van. Ik heb al meerdere keren er mee gestopt en iedere keer na een week of 2 zoek ik weer contact. Ik moet er wel bij vertellen ik ben 30 jaar getrouwd geweest maar daar heb ik geen hinder meer van. Ook heb ik 5 jaar samen gewoond wat jammer genoeg tot een einde kwam omdat hij alcoholist was.dus de nodige problemen mee gehad stonden op het punt van trouwen toen ik erachter kwam dus moest een keus maken. Toen kwam ik alleen te staan voor de eerste keer in mijn leven. Ik kan niet goed tegen alleen zijn. Daarom vraag ik me af is dat het probleem waarom ik iedere keer weer contact zoek. Het gevoel blijft knagen. Wie o wie kan mij begrijpen en evt. antwoord geven.
(6120) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-03-30 02:11:00
Verliefdheid, een heerlijk gevoel, maar tegelijkertijd heel intensief en toch ook pijnlijk. Je wilt de ander zo vaak mogelijk zien. Altijd samen zijn. Maar contacten met anderen maakt je jaloers. Je bent afhankelijk, je wilt de ander vasthouden en nooit meer laten gaan. Dit kan best 'verstikkend' zijn voor de ander. Daarnaast doe je alles voor de ander als je verliefd bent. In het ergste geval cijfer je jezelf helemaal weg voor de ander. Je wilt dat het gevoel van verliefdheid nooit meer weg gaat.
Maar gelukkig gebeurt dit wel! Anders overleef je dit nooit en kun je nooit echt groeien in een relatie of zelf persoonlijk groeien. De mooiste boeken, films en muziek zijn vaak geschreven met dit soort liefdesgevoelens, dus goed voor veel inspiratie, maar je gaat er onderdoor als het niet minder wordt. Verliefdheid is als een drug, die je steeds weer opnieuw opzoekt en waar je op een gegeven moment niet meer zonder kan.

Het ultieme plaatje is als je tegelijkertijd met je partner evenveel verliefd op elkaar bent, maar zelfs dat kan door de hevigheid soms zeer pijnlijk zijn. Als het vervolgens lukt om van verliefdheid naar houden van te gaan en je nog steeds op hetzelfde niveau zit, dan kun je spreken van een duurzame relatie en mag je jezelf heel gelukkig prijzen! Veel mensen hebben allerlei moeilijkheden in relaties door bijvoorbeeld verkeerde verwachtingen van elkaar. De beste remedie is eigenlijk altijd om open en eerlijk naar elkaar toe te zijn ten alle tijden. Daardoor kom je ook dichter bij elkaar als het goed zit en zit je op een meer gelijk niveau. Je bent dan ook in staat om de ander in zijn/haar waarde te laten en vrijheid te gunnen als die dat nodig heeft. En mocht de liefde te eenzijdig zijn, dan is het goed om dit te realiseren en de relatie te beŽindigen, want dan kun je pas verder groeien. En mocht je toch graag verder leven in die utopie van verliefdheid die je hebt, maar niet wederzijds is.. geniet van de passie met elkaar als de ander je wel accepteert met jouw gevoelens, maar weet dat dit nooit een duurzame relatie wordt en je zolang je daarin blijft hangen, nooit echt verder groeit..
De keuze is aan jou, maar wees eerlijk naar jezelf en de ander!
(6236) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-05-16 08:20:00
Zo herkenbaar. Ik zit nu ook in zo een relatie. Hij is al heel lang knetter verliefd , we kennen elkaar al bijna 3 jaar. Ik heb het al een paar keer uitgemaakt puur omdat ik niet verliefd was en dat nog steeds niet ben , dit gaat ook niet meer komen.

Wel waardeer ik hem , voel ik me vertrouwd met hem hij is veilig hij geeft rust hij is stabiliteit passievolle fantastische sks. Maar die elementen geef ik mezelf ook (behalve de passievolle sks ;-) ), kan erg goed alleen zijn, heb die behoefte ook heel erg. Hij een stuk minder, ik mis hem niet echt als hij er niet is. We zien elkaar 1 a 2 x pw voor mij echt meer dan genoeg , mijn leven is als alleenstaande bijna fulltime werkende moeder van 3 erg druk en vol. Ik merk aan hem dat hij allerlei " klusjes " verzint om te kunnen komen , dingen die ik zelf kan maar waar ik niet aan toe kom , maar waarvan hij weet dat ik ze wel gedaan wil hebben. Enerzijds heel lief natuurlijk , anderzijds krijg ik weleens de kriebels van zijn "please" gedrag want zo zie ik het soms.
Heb het gevoel dat hij continu met mij in zijn hoofd zit terwijl ik druk ben met mijn werk/huishouden/ kinderen/ vriendinnen/ of gewoon een film kijk of een boek lees.
Dat merk ik aan zijn appjes, " saai alleen eten / in bed / noem maar op.
Dat irriteert me eerlijk gezegd weleens. Alsof hij naast zijn werk en kinderen niks anders te doen heeft. Het liefste spreek ik af als we beide geen kinderen hebben , hoewel onze kinderen het samen heel goed kunnen vinden , evenals hij met de mijne en ik met de zijne. Ik vind het lastig die voor mijn 2 verschillende werelden te delen , ik voel die behoefte ook niet zo.

In de tijd dat we elkaar niet zagen miste ik zijn aanwezigheid pas na een tijdje. Miste zijn gezelschap en de sks. Vaak voel ik me schuldig , hij is stapelverliefd draagt me op handen , en ik? ik waardeer hem geniet van de sks , vind het samen zijn fijn , maar kies er even zo vaak voor om alleen te zijn al dan niet met mijn kinderen. Hij weet dit, hij accepteert dit , omdat hij me niet kwijt wil. Als hij mijn beste vriendin was , zou ik zeggen " kies voor jezelf deze persoon gaat niet 100% voor je ". Of ik ooit nog 100% voor iemand kan gaan weet ik niet , heb 2 lange relaties gehad een keer getrouwd en een keer jaren samengewoond. Ik ben mezelf toen zo kwijt geweest ,dat ik erg vast hou aan wat ik bereikt heb toen ik alleen was met mijn kinderen.

(6361) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-06-06 08:54:00
Ik heb zo'n 7 jaar een lange afstandsrelatie met een man. We leerden elkaar op internet kennen toen ik 16 jaar was en toen was hij een goede vriend geworden. Hij ontwikkelde gevoelens voor mij en ik ging ik dacht dat ik verliefd op hem was. Misschien was dat ook wel zo maar gedurende de jaren ben ik me aan hem gaan irriteren. Het enige waar we toen over praatten was wanneer ik naar hem zou komen, dat hij van me hield en dat hij niet zonder me kon. Het voelde bedrukkend en ik begon hem te vermijden.

Hij kon heel lief zijn. Ik vertrouwde hem en hij was een goede vriend. Ik had (en heb nog steeds) geen vrienden en ik wilde hem niet kwijt. Voorzichtig heb ik een paar keer laten doorschemeren dat ik niet diezelfde liefde mee voor hem voelde maar hij negeerde dat. Een paar keer heb ik het ronduit uit willen maken omdat ik het niet meer aankon. Ik wilde geen valse gevoelens meer hebben en verder met mijn leven. Maar elke keer als ik het uit wilde maken brak hij en smeekte me weer terug te komen. Dat hij zo ongelukkig zou zijn als ik weg zou gaan. Hij was mijn vriend dus ik kwam weer terug...

Ik heb de relatie al die tijd geheim gehouden maar uiteindelijk heb ik het mijn ouders verteld. Die waren niet blij toen ik zei dat ik hem wilde ontmoeten. Uiteindelijk hebben we elkaar vorig jaar in het echt ontmoet. Ik was nieuwsgierig naar hem en ik voelde me schuldig als ik hem niet zou ontmoeten. We hadden het fijn en het voelde vertrouwd. Uiteindelijk heb ik het er alleen maar ingewikkelder gemaakt door met hem naar bed te gaan. Het voelde fijn maar er ontbrak iets. Ik heb daarna tegen hem gezegd dat ik die soort liefde toch echt niet (meer) voor hem voelde. Hij stortte in. Ik had voet op stuk moeten houden maar ik ben er toch weer in meegegaan en nu twijfel ik nog steeds.

Ik ben zo ongelukkig. Het zorgt ervoor dat ik voor mijn gevoel niet verder kan. Dat ik niet leef. Hij is plannen aan het maken om bij mij te kunnen zijn en het maakt me nerveus en ik raak ervan in paniek. Ik wil niet meer met hem maar ik kan hem ook niet alleen laten, bang voor hoe hij zich zal voelen. Ik ben zo in de war.
(6399) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-07-02 17:21:00
Wat een reacties en ook wel herkenbaar soms. Toch verbijsteren mij de reacties alsof het in het leven alleen maar om verliefdheid zou draaien. Maar er is volgens mij helemaal niemand die langer dan 2 jaar heftig verliefd kan zijn op de ander. Dat betekent dus dat elke relatie ten einde zou komen na een aantal jaren. Ik heb gewerkt met veel mensen uit culturen waar wordt uitgehuwelijkt en geloof me dat zijn lang niet altijd slechte huwelijken. Ik hoorde eens iemand zeggen: in West-Europa beginnen huwelijk warm maar eindigen koud, bij ons beginnen ze koud of op z'n hoogst lauw maar eindigen warm. Ik geloof heel erg in trouw en achter je keuze blijven staan.
Ik ben ook nooit heel erg verliefd geweest op mijn man en hij ook niet op mij maar we konden het goed samen vinden, er was sksuele aantrekkingskracht en we hebben dezelfde overtuigingen. Er was beslist wel meer dan alleen maar vriendschap overigens. En ik was ook financieel zelfstandig. Als je alleen maar trouwt omdat je anders alleen bent of geen inkomen hebt is een slechte start denk ik. Ik wel heel erg getwijfeld zelfs nog vlak voor mijn huwelijk maar nu 10 jaar verder ben ik dankbaar en blij dat ik voor hem gekozen heb. We proberen er beide het beste van te maken, hij heeft humor ( erg belangrijk!) we hebben twee gezonde kinderen gebleven en ondanks zorgen om zijn gezondheid heel gelukkig.
Mijn advies aan een ieder is je niet blind te staren op verliefdheid. Ik ben heel erg verliefd geweest maar als ik de persoon nu zie en hoe hij in het even staat ben ik ervan overtuigd dat ik een veel matiger huwelijk zou hebben gehad. Stop met aan verliefdheid zo'n grote waarde toe te kennen ga voor trouw en trek samen op uiteindelijk wordt je gelukkiger en het is ook beter voor je kinderen!
(6432) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-11-06 20:32:00
Ik heb hetzelfde meegemaakt, ik was ook niet verliefd op mijn partner. We konden het samen erg goed vinden. We zijn in de tijd van elkaar gaan houden. We hadden een mooie relatie. Mijn relatie heeft uiteindelijk 10 jaar stand gehouden.
Mijn vriendin heeft na 10 jaar de relatie verbroken. We hebben samen een mooie tijd gehad. We hebben veel gereist, en gezien. Mijn partner veranderde waardoor we uiteindelijk uitelkaar zijn gegroeid.
(6572) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-11-15 16:29:00
Ik heb ook zoiets. Ik ben eigenlijk niet echt verliefd op die persoon maar hou echt van m....what to do???
(6591) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-11-30 22:54:00
Ik heb een relatie van 4 maanden gehad met mijn ex waar ik echt superverliefd op ben. Zij heeft het toen uitgemaakt omdat zij niet verliefd genoeg is op mij voor een lange relatie. We hebben een half jaar weinig contact gehad maar ik heb iedere dag aan haar gedacht in die periode. Uiteindelijk zijn we weer gaan afspreken en zijn we weer intieme dingen gaan doen. Ik werd weer enorm verliefd op haar maar zij alsnog niet verliefd genoeg. Ze zou het wel willen bij mij omdat ik heel goed voor haar ben en we het geweldig hebben. Het voelt helemaal perfect op de kriebels na. Wat moet ik nu doen?
(6620) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-12-18 12:33:00
Herkenbaar en pijnlijk. Ik heb t zelfde meegemaakt, Maar na een jaar twijfelen was mijn vriend en zat en hakte de knoop door. We zijn nu al een jaar uit elkaar, ik mis hem verschrikkelijk. In plaats van genieten en loslaten was ik krampachtig aan het twijfelen. We gaan nog steeds met elkaar om, en nu is het hij die me op afstand houdt. Ik vraag me af of dit ooit nog goedkomt, nu is hij het die aan zijn gevoel twijfelt. Opeens was de maat vol, was ie het beu. Over uit, klaar!
(6653) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-12-19 13:34:00
Het komt vaker voor bij mensen die enige tijd alleen zijn geweest. In deze tijd niet meer nieuw. Het is.meer het verlangen naar liefde en dat gevoel kan heel intiem worden.
Dat je geen verliefdheid hebt gevoelt is niet het probleem dat je.twijfelt of je verliefd geweest moest zijn wel. Twijfel is in een relatie belangrijk dat geeft.vrijheid.en maakt verbinding. Zo kunnen jullie bijv in de relatie telkens de grenzen verleggen.
In elke relatie zitten periodes waarbij jullie het gevoel voor elkaar kwijtraken. Leef je echter totaal gevoelloos? Dat uit.zich o.a in een extreem dominante rol. Of veel willen doen zonder hem, jezelf op afstand houden en of telkens naar afleiding grijpen. Bang voor medelijden en de gevoelens om de liefde te gaan missen dat is mensenlijk maar dat.is niet houden van.
Als tip.zou ik zeggen. Luister echt naar je gevoel in deze sneltrein tijd wordt dat als maar moeilijker. En besef je dat.een relatie zoals.vroeger.verleden tijd is misschien is deze man toch de juiste..
Groet Manuel Booij
(6659) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-01 00:34:00
Dag lieve mensen, ik ga ook even kort reageren. Allereerst een gelukkig 2016 gewenst !!! Ik zit nu op mijn eigen slaapkamer en heb de jaarwisseling zojuist alleen (heerlijk rustig, niet eenzaam) doorgebracht. Mijn partner zit ook in zijn eigen slaapkamer. We hebben de relatie een uur geleden verbroken, op mijn initiatief. Wat voel ik me opgelucht. Het zal financieel niet gemakkelijk zijn, maar wat voel ik me opgelucht. Het hoge woord is eruit ... na 16 jaar. Echt een opluchting. 16 jaar samengewoond met een man op wie ik nooit verliefd ben geweest. Ik zag hem meer als een grote broer. Ik ben daarom ook nooit met hem getrouwd en ook geen gezin begonnen. Ik kon het niet. Hij wilde wel. We sliepen in aparte slaapkamers. We vreeŽn wel, maar hadden elk een eigen slaapkamer. Het klinkt bizar voor een buitenstaander, ik weet het. Niet verliefd, waarom al die tijd een relatie met elkaar gehad? Zelfs daar weet ik het antwoord niet precies op. Ik ben zeker niet bang om alleen te zijn. Ik vrees dat het gewoonte werd. Een ding weet ik wel: ik moet echt verliefd zijn. Anders begin ik er gewoon niet meer aan. En vertrouwen met een grote V. Want daarmee zat en zit het bij ons ook niet snor. Hij had een geheim leven ernaast, waar ik uiteindelijk achterkwam. Maar ik wilde al veel langer bij hem weg. Het is wat ik net al zei: gewoonte. 2016 maakt voor mij nu een eind aan deze gewoonte ... opluchting.
(6711) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-09 18:26:00
Ik ken je niet, maar heb wel de behoefte hierop te reageren. Hoewel ik nog wel wat vragen heb,
maar laat het aan jou over wat daarmee te doen. Ikzelf denk dat dit te maken kan hebben met jou thuissituatie. Maar er zijn meerdere opties.
(6737) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-14 15:36:00
Hoi.ik ben ook nooit echt verliefd geweest op me huidige vriendin...dat komt ook ik ben de laaste keer zo verliefd geweest maar ben na 3 jaar via whats app aan de kant gezet...ik was ontroostbaar.snapte er niks van...toen kwam ik op Internet een vrouw tegen .ik vond er niet echt herl knap en dacht nog ach dat komt welweer.nu ruim een jaar later zijn we nog samen ok heb het wel gezegd .maar ik hou wel van der de sx is goed praten ook veel.maar soms denk ik wel is ..is er niet meer voor mij..passioneel..tja het is er wel en we hebben elke dag intimiteit..maar ik denk wel is .nog ik ben niet verliefd op der en mis ook wel het grrr gevoel maar ik denk ook wees blij met wat je heb.en wees dankbaar voor wat er is..zei is wel helemaal gek vsn mij..maar soms voel ik me schuldig...en denk ik wel is ik wil der ook niet midsen ze is dood goed voor mij en ze gaat door het vuur voor me..ik heb er lief en hou van der..ik heb het geaccepteerd. .
(6744) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-16 09:04:00
Hoi
Ik heb sinds kort een relatie maar ik ben niet verliefd en hij wel en ik huil heel vaak omdat ik weet dat dit een stomme keuze is geweest want hij denkt dat ik ook verliefd op hem ben
Maar dat ben ik niet. En we zijn 7 jaar vrienden geweest, maar hij voelde dus meer maar ik niet heb ik ook nooit gevoelt ook en nu weet ik niet wat ik moet doen.. En wat ik wel heel speciaal vind is dat ik dacht dat ik de enige was maar dit gesprek gaat al 8 jaar over hetzelfde dus ik ben blijkbaar niet de enige!
(6749) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-21 15:25:00
Hallo,
Ik had ook geen idee dat we met zoveel waren, heel veel mensen in een relatie waar de ene niet verliefd is op de andere... Het stemt tot nadenken. Ik kan me vinden in heel veel reacties hierboven en wat sommigen inderdaad bevestigen heb ik ook meegemaakt: ik zat 26 jaar in een relatie en huwelijk met een man waarop ik dolverliefd werd toen ik 17 was, maar die na drie jaar verkering, en zodra we getrouwd waren, me echt slecht behandelde zowel geestelijk als op fysisch vlak, me kleineerde, me verwijten gaf die echt geen steek hielden, dingen naar mijn hoofd gooide. Het duurde 20 jaar nadenken eer ik de stap zette om uit dit huwelijk te stappen, maar oh wat was ik verliefd geweest op die man (ik weet het: onbegrijpelijk gewoon!). Mijn zelfvertrouwen zat duizend onder nul, ik had heel wat tijd nodig om terug omhoog te klimmen uit mijn put. Na mijn scheiding had ik een paar kortstondige relaties, nadien nam ik het besluit minstens een jaar alleen te blijven. Nu zit ik 9 jaar in een relatie met een man die verliefd op mij werd, me zeer goed behandelt, zo ongeveer alles voor mij zou doen, me nooit kleineert, we doen heel veel dingen samen en hebben veel dezelfde interesses, maar ik voel het niet! Vreselijk dit gevoel...je wil hem veel beter geven maar het lukt gewoon niet. Jezelf moreel verplichten om af en toe het bed te delen, kussen te geven terwijl je er niks bij voelt en je je verstand op nul moet zetten om er tijdens niet aan te denken. Ik vind het bijzonder moeilijk om hier in door te gaan, ik wil passie voelen, echte passie, verlangen om met iemand het bed te delen, verlangen naar een innige kus, een hand vasthouden. Ik heb er tot hiertoe nog niet naar gezocht aangezien ik al zolang vastzit in deze relatie, het hem niet durf te zeggen en hem zeker niet wil kwetsen.
(6760) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-22 16:59:00
Hoi, ik ben Sarah, 21 jaar. Ook ik heb een verhaal. Meer dan een jaar geleden werd ik gedumpt door een jongen, waar ik niet verliefd op was, maar waar ik wel van hield. We hadden een relatie van een jaar. Hij begon te twijfelen aan zijn gevoelens. De eerste avond was ik er kapot van. De dag erna besloot ik het positief te bekijken, ik was weer single! Het spannende vrijgezellenleven wachtte op mij. En die dag, de eerste dag van mijn single zijn werd ik verliefd op een jongen. Ik kende hem al, hij was er voor mij toen ik een periode het gevoel had dat ik geen vrienden had. We waren vrienden. Maar mijn gevoelens voor hem maakten alles tussen ons veel moeilijker. Ineens voelde ik mij onzekerder, begon ik liever op te trekken met andere mensen omdat hem ontvluchten makkelijker was.
Enkel op feestjes als ik al wat gedronken had, durfde ik hem onder ogen te komen en met hem te praten. Het was dan wel heel duidelijk dat ik hem leuk vond. Toen heeft hij mij gekust. 3 dagen kon ik niet eten en slapen. Zo verliefd was ik. Maar hij liet niks van zich horen tijdens die 3 dagen. Ik heb hem dan maar na 3 dagen gestuurd of hij naar een de les ging de dag nadien. Ik zag hem en ik werd helemaal zenuwachtig. Hij vroeg of ik naast hem wou zitten in de les, ik heb geweigerd. Ik had schrik om als een zwetende otter naast hem te zitten van de stress die hij in mij teweeg bracht. En ik kende zijn vrienden niet zo goed.
Vanaf toen is het bergaf gegaan. We hebben een paar keer dronken gezoend op feestjes, maar een echte relatie kwam er niet van. Ik heb ook een paar keer de moed bijeen geraapt om af te spreken. Waarop hij telkens enthousiast ja antwoordde, maar tijdens die afspraakjes gebeurde er nooit iets meer. We waren beiden te verlegen om de eerste stap te zetten. En na die afspraakjes liet hij nooit van zich horen. Dan dacht ik altijd: "hij vindt mij saai, hij vindt mij niet de moeite waard." Dan stopte ik ook een tijdje het contact.
Na een tijd hoorde ik van een gemeenschappelijke kennis dat hij wel een relatie wou, maar dat hij er geen moeite voor wou doen, heeft te maken met zijn adhd. Dan dacht ik van: "laat maar, ik wil iemand die wel moeite voor mij wilt doen." En dan heb ik het opgegeven, ik zag hem bijna niet meer. En ook hij liet niks van zich horen. Dus ja, we hebben allebei opgegeven denk ik dan. Toen ben ik mijn huidige relatie begonnen met een jongen die mij wel de moeite waard vond. Maar ik voel geen verliefdheid voor hem. En ik heb nog steeds gevoelens voor die eerste jongen. 3 maanden had ik er geen probleem mee alles met mijn vriendje te doen wat normale koppeltjes doen. Tot ik de jongen waarop ik verliefd ben, zag wandelen in de stad. We hebben niet gepraat, maar mijn hart begon te kloppen, ik werd helemaal warm en ik begon te wankelen op mijn knieŽn. Vanaf toen ben ik beginnen twijfelen, en dat is nu al 4 dagen aan de gang. Al 4 dagen probeer ik mijn gevoelens te begrijpen, mijn gedachten te ordenen, na te denken over wat ik echt wil. Ik kan niet eten en slapen. Er zijn tijdens deze dagen heel wat dingen in mij naar boven gekomen die ik probeerde te onderdrukken. Ik heb toegegeven aan mijzelf dat ik eigenlijk nog steeds de jongen wil waar ik verliefd op ben. En de reden dat het niet lukte is omdat ik bindingsangst heb elke keer er diepe gevoelens bij betrokken zijn. De reden dat hij geen moeite deed, is omdat ik hem zo vaak afgewezen heb. Of het komt door zijn adhd. Ik weet het niet. Ik weet niet of hij mij nog steeds wil. Maar hij moet weten wat ik voel. En zolang ik niet met hem gepraat heb, wil ik single zijn. Mijn huidig vriendje weet nog niet van mijn twijfels. Maar ik zie hem vanavond en ben van plan het hem te vertellen. Het is best dat ik het uitmaak, en ik kijk er enorm hard tegenop. Ik wil hem niet kwetsen. Het lastige is dat mijn vriendje en ik volgende week samen op skireis vertrekken met Skikot. Soms denk ik eraan te wachten, maar ik kan hem niet aan het lijntje houden. En het idee nog intiem te zijn met hem nu ik weet wat ik voel, vind ik niet okť.
(6766) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-23 22:56:00
Je hoeft niet verliefd te zijn, soms sla je die fase over en houd je gewoon van iemand, deel jullie mooie leven en maak jezelf niet gek om de vraag of je verliefd bent. Je houd van iemand of niet, daar hoeft geen verliefdheid aan vooraf te gaan alleen maar een simpele klik kan genoegvzijn,ja even erbij zeggen dat dat mijn ervaring is en we nog steeds ups en downs hebben maar inmiddels elkaar 12 jaar kennen en 8 daarvan als stel.
(6768) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-02-08 16:05:00
Hallo, ik heb een liefje. Maar ik ben op iemand anders. En daar bij heb ik een probleem mijn bff is daar mee samen. en ik wil het niet kapot maken met onze vriendschap help mij!
(6816) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-02-25 07:57:00
Ik ben een vrouw van 54 jaar en ben nu 8 jaar geleden gescheiden.ik ben gaan scheiden omdat ik mijn hoofd op hol heb laten brengen door een zeer charmante man,(achteraf een eersteklas player alleen maar uit op een avontuurtje)ik werd zo zwaar verliefd dat ik nog maar 1 ding wilde..scheiden! Mijn exman en ik pasten eigenlijk heel erg goed bij elkaar op vele fronten,maar de passie ontbrak en wij leefden als broer en zus...nu 8 stormachtige jaren later zeg ik volmondig dat ik spijt heb dat ik ooit ben gaan scheiden...ik ben het daarna nooit meer echt tegengekomen...het is elke keer wat..de laatste 4 jaar heb ik een relatie gehad met een man waar ik heel gek van was maar hij bleef volkomen zijn eigen leven leiden en ging er niet voor..het was trekken aan een dood paard..vorig jaar kreeg ik voor de tweede keer in mijn leven weer kanker..ik heb er helemaal alleen voorgestaan..mijn exvriend ging nog wel eens mee met de behandelingen...ik sta door mijn ziekte erg kwetsbaar in het leven. .ik ben nu 8 maanden na de laatste chemo..zodra mijn haar terug was ben ik direct weer op een site gegaan..ik ben 54 jaar,maar zie er ondanks mijn zware kuren en operaties 10 jaar jonger uit..ik had al snel mijn eerste date..de man in kwestie was direct helemaal weg van mij..het kon hem helemaal niks schelen dat ik zo ziek was geweest..het mooie ook is dat hij er helemaal voor wil gaan en dat we veel dingen gemeen hebben!!ook is hij welgesteld..is eigenaar van 2 grote bedrijven en verwend mij en is net als ik het alleen zijn spuugzat!!ik ben alleen totaal niet verliefd...hij heeft een zwaar rugprobleem en slikt zeer zware medicijnen voor de pijn..(met de nodige bijwerkingen)hij leeft erg ongezond en ik kan daar niet goed tegen..ik sport en leef heel bewust,maar merk dat ik nu hem aan het opvangen ben terwijl ik zelf op dit moment aan het herstellen ben..ook raak ik mijn baan nu kwijt en ben bang dat als ik weer ziek zou worden ik nog helemaal alleen zou zijn en in de bijstand terecht kom...ik zie er ondanks alles nog erg goed uit,ben een slanke meisjesachtige vrouw.stoer hip en vrouwelijk..aan de andere kant is daar mijn slechte gezondheid en somber toekomstbeeld..ik heb door eerdere kanker nooit kinseren kunnen krijgen en ben ook geen stapper maar huiselijk.ook heb ik niet een enorm grote vrienden kring dus voel mij vaak erg eenzaam..mijn exvriend waar ik een erg stormachtige relatie mee had,was sportman/ marinier..leefde heel gezond..hij benaderd mij nig steeds en ik hou de boot af want hij heeft mijballeen maar gebruikt..dat wil ik dus niet meer..de man waar ik het echt een kans mee wil geven ziet er in aanleg goed uit maar door zijn levensstijl morfine gebruiken ,roken ,slecht eten komt hij veel ouder en uitgeblust over..maar zou mij een rustig leven kunnen bieden zonder zorgen..ik probeer maar steeds die verliefdheid te krijgen maar het lukt mij niet..ik ben er zeer verdrietig om en sta op het punt de relatie te verbreken...maar ik durf niet uit angst voor de sombere toekomst...nou is angst een slechte raadgever en moet ik misschien toch de kracht uit mijzelf halen in plaats wat ik op dit moment doe...ik ben doorlopend bezig hem op te peppen en te sturen..eet gezond,stop met roken,zoek andere alternatieven voor je rugpijn,koop eens wat vlottere kleren etc. etc...ik weet zeker dat hij vroeger een erg aantrekkelijke man is geweest,ik probeer dat er weer uit te halen en hem te stimuleren..hij is al gesopt met roken..alhoewel hem dat weer somber maakt...ik kan zelf nu alle energie gebruiken,ben in een reintergratietraject bezig,en moet zeer veel verwerken...ik heb vorig jaar 2 zware operaties gehad,en 12 zware chemo,s mijn vader is overleden,ik moest vehuizen,mijn hond in laten slapen en mijn relatie verbroken..en nu weer dit..leer ik een man kennen die helemaal voor mij wil gaan,maatschappelijk zeer welgesteld is,maar door onderliggende problemen zichzelf nou niet bepaald aantrekkelijk maakt.ik heb er de laatste tijd echt huilbuien van...wat moet ik doen??vanavond komt hij eten en ga ik in ieder geval met hem praten...verliefdheid gaat ooit over en kamaraadschap blijft over,zorg en respect voor elkaar.maar is verliefdheid dan toch een gevoel wat je eerst moet hebben voordat je daar bent? Ik ben bang doordat dat fundamentele gevoel ontbreekt je irritaties blijft houden waardoor een diepe hechte relatie nooit van de grond zal kunnen komen.....moest dit gewoon even kwijt..iedereen met hetzelfde dilemma heel veel geluk en wijsheid..liefs yvonne
(6881) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-03-02 17:05:00
Wat een verhaal weer zeg! Respect! Ik heb de waarheid ook niet, maar het doet mij wel denken aan wat al veel gezegd wordt over verliefdheid: overrated! Het verlangen naar verliefdheid maakt dat je niet in het hier en nu leeft en steeds maar weer kijkt naar wat je niet hebt! Terwijl je eigenlijk juist moet koesteren wat je wel hebt! Levenslange relaties zijn misschien niet meer van deze tijd, maar van relatie naar relatie vliegen, omdat je denkt dat er altijd wel wat beters zou moeten zijn tussen al die potentiŽle partners is jezelf ook niet toestaan om je huidige relatie te verdiepen en het geluk daarin te vinden..
(6904) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-03-07 22:06:00
Ik heb het afgelopen weekend uit gemaakt..ik heb besloten dat ik niet om de verkeerde redenen wil doorgaan en het ""een kans geven""
vanwege mijn kwetsbare positie..het gaat om het goede gevoel..ik ben alleen maar aan het piekeren en huilbuien..dat kan toch nooit echt de bedoeling zijn als je een nieuwe liefde hebt... ben nu wel alleen, maar voel mij toch opgelucht..nu eerst maar even mijn leven goed op de rit krijgen en vertrouwen op mijn eigen kracht!!
(6912) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-03-27 08:59:00
Ik ben nu ook 8 jaar samen ze is een heel ander type dan waar ik normaal op val ik voelde me vrij eenzaam voor die tijd en kreeg wel genoeg aandacht maar was te verlegen er voor en nu denk ik vaak terug aan die vrouwen die ik heb laten lopen vooral een die ik regelmatig tegen kwam met uitgaan sprak haar weleens maar deed er verder niks mee helaas zit nu met een vrouw die eigenlijk niet mijn type is en denk vaak wat moet ik doen ondanks dat ze heel lief voor me is en goed voor me zorgt
(6938) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-04-05 10:12:00
Wat een heftige verhalen. Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen. Ik hou ontzettend veel van mijn vrouw en doe alles voor haar. Van mijn kant is er naar mijn idee altijd verliefdheid geweest, maar nu twijfel ik aan haar gevoelens. We konden soms best heftig naar elkaar reageren en er waren irritaties, maar altijd won het gevoel en het houden van. Tenminste dat dacht ik. Ik ben heel gemakkelijk in het geven van aandacht en lichamelijk contact, maar mijn vrouw heeft daar meer moeite mee. Dat geeft niet, want we weten dat van elkaar. Toch heb ik nu het gevoel dat ik te kort ben geschoten en ik meer had moeten doen. Verleden week heeft ze bekend dat ze niet meer van me houdt en verlieft is op een ander. Ik kon het niet geloven en nog steeds niet. Omdat ik nog steeds ontzettend veel vn haar houdt kan ik zelfs niet boos op haar zijn. Een ander zou waarschijnlijk woest zijn geworden en haar er hebben uitgezet, maar dat kan ik niet. We hebben afgesproken dat zij uitzoekt of haar gevoel echt is en dat we niet gelijk onze relatie verbreken, maar het voelt zo vreselijk dubbel. Ik probeer natuurlijk van alles om haar te doen beseffen dat het niet klopt wat ze doet, maar wil haar ook niet onder druk zetten. Het ergste is dat ik me zelf kwalijk neem dat ik het heb laten gebeuren. Ik voel me op het moment k*t.
(6968) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-04-06 11:31:00
Knap dat je er zo mee omgaat dat je het haar laat uitzoeken. Ik hoop voor je dat zij weer terugkomt. Het kan zo maar zijn dat ze spijt gaat krijgen als ze teveel haar gevoel volgt en jou verliest. Soms weet je pas wat je mist als zij/hij er niet meer is..
Maar wellicht is het ook een goed idee om naar jezelf in de spiegel te kijken op een andere manier dan je nu doet, zonder jezelf de schuld te geven. Hiermee bedoel ik: of je wel de relatie 'spannend' hebt kunnen houden. Als de sleur in een relatie komt is er kans dat negatieve gevoelens de overhand kunnen krijgen, ook al biedt de relatie nog wel een fijn en veilig gevoel, maar dat is dan niet meer genoeg..
Wellicht komen jullie er na een tijd beide als een nieuw herboren stel uit, wat mooi zou zijn, maar houdt er ook rekening mee dat het al een verloren zaak kan zijn en dat jullie misschien al teveel uit elkaar zijn gegroeid en dat je de tijd die je had met elkaar moet koesteren en een nieuw leven zonder haar moet beginnen..wat ook mooi kan zijn met veel nieuwe mogelijkheden, al zal je dit misschien nu nog niet zo in zien. Het heeft dan waarschijnlijk ook wel even tijd nodig. Sterkte in ieder geval!
(6969) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-05-12 19:20:00
Zelf zit ik ook in zo'n situatie.
Ik heb 7 jaar een super leuke relatie gehad. Ik was 16 toen ik hem leerde kennen, hij vond mij toen leuk en ik wist niet wie hij was. Na veel praten hadden we afgesproken en ik was helemaal in de wolken toen we elkaar voor het eerste zoende. Ik ben 3 jaar lang gek op hem geweest. Toen we het 4e jaar ingingen begon het minder te worden, alles werd vanzelf sprekend en zag ook zijn andere kant. In de zomer van 2015 begonnen mijn twijfels op te spelen, ik was benieuwd hoe het met andere mannen zou zijn. Ik besloot om een wat losser leven te gaan lijden en ging naar feestjes toe. Op dat moment begon de ellende , ik zoende met andere mannen en had ook 2x sx met 2 verschillende mannen. Spijt had ik niet, maar ik was niet verliefd het was spannend. Mijn vriend wist van niks, en ik vond het wel prima. Op een gegeven moment leerde ik een jongen kennen. Hij was niet knap maar wel heel lief , leuk en ik kon goed met hem praten. We praatte heel veel en in eerst instantie was het niet meer dan dat. Tot op een avond hij wat wilde gaan drinken. Ik vond dat prima en ben dat gaan doen. Die avond zoende ik hem, ik had iets te veel gedronken maar ik voelde een bepaalde aantrekkingskracht. Het was spannend en ik gaf hem een goed gevoel.
Na deze avond heb ik 2 dagen later opgebiecht dat ik een relatie had , maar dat ik twijfelde aan deze relatie. Hij was in eerst instantie boos , hij vergaf het me en begreep mij ook wel. Hij vond alleen dat als ik verder met hem wilde ik mijn huidige relatie moest verbreken. Ik kon het niet ik twijfelde en ik stelde het maar uit, ondertussen sprak ik wel veel met hem af op een gegeven moment hadden we ook sx. De sx was echt heerlijk, iets wat ik echt miste in mijn huidige relatie. Tot op een maandag ik tegen mijn huidige vriend gezegd had niet meer verder te willen gaan. Hij begreep er niks van en kwam via mijn email account erachter dat ik vreemdging. Hij was ontzettend boos en teleurgesteld wat ik goed begreep. We hadden ervoor gekozen om toch verder te gaan omdat ik hem niet zo kon aanzien. Mijn scharrel was ontzettend boos hij voelde zich aan het lijntje gehouden en had het gevoel dat ik uit medelijden handelde. De dagen erop zag ik die jongen vaak (zelfde school) en ik zag dat hij het moeilijk had, ik was zijn droom vrouw. Ik had het moeilijk om hem zo te zien en ik dacht veel aan hem. Ik schreef mailtjes naar hem met dat ik spijt had en dat hij ook gelukkig gaat worden. Hij begreep mij niet en was helemaal van slag af. Ik wilde hem vergeten maar het lukte me niet, ik wilde met hem praten. We spraken af en dit afspraakje leiden tot weer zoenen.
Voor de 2e keer had ik een punt achter mijn relatie gezet, en ik wilde rust van allebei de mannen. Na die week rust miste ik mijn huidige vriend misschien kwam het doordat ik wist dat hij met mijn moeder appte en met een goede vriendin van mij. Door hun wist ik dat hij er verschrikkelijk onder leidde. Ik heb mijn scharrel die week geen kans gegeven. Ik besloot weer verder te gaan met mijn huidige vriend, mijn scharrel werd gek en was ontzettend kwaad op mij. 4 weken heb ik geen contact met hem gehad en ik zag dat hij er moeite mee had maar hij mij probeerde te vergeten. 4 weken verder en ik begon weer te twijfelen aan mijn huidige vriend, hij vertrouwde mij niet meer en deed er alles aan om ervoor mij te zijn. Elke dag wilde hij afspreken en mij zien ik werd helemaal gek. Ik was boos op mezelf dat ik mijn scharrel nooit een kans had gegeven. Ik besloot om met mijn scharrel af te spreken , hij had iets voor mij geschreven en wilde het voorlezen. Hij las het voor en hij zei als je mij wilt , laat het dan zien. Ik wacht niet op je. Hij wilde weg gaan en zoende mij, op dat moment begon het te regenen en de zon scheen. Het voelde niet als een afscheid en hij zei dat ook. Vanaf die dag waren we weer met elkaar aan het praten en spraken we af totdat mijn vriend er weer achter kwam. Hij wilde dat ik een keuze ging maken. Vanaf dat moment heb ik gevraagd om rust en wilde ik hem niet meer zien, ik had in eerst instantie duidelijk gemaakt niet meer verder met hem te willen. Hij bleef me weken erna aapjes sturen en mailtjes. Hij had spijt van de dingen die hij had gezegd en wilde dat het goed kwam. Ondertussen had ik mijn scharrel een kans gegeven en sprak vaak met hem af , we had een dagje weg voor mij geregeld om te laten zien wie hij was. We hadden het leuk samen, de sx was heerlijk en we konden goed praten. Nu slaan mijn twijfels toe. Ik ben vanaf het begin nooit verliefd op hem geweest, ik denk soms dat het meer lust is dan liefde. Ik ben niet verliefd op hem, ik mis hem niet als ik hem niet zie en de kriebels ontbreken ook. Als ik aan een toekomst denk met hem dan zie ik die niet, het voelt onzeker en ik ben bang voor wat mensen van hem vinden. Het is niet een hele knappe jongen maar hij heeft wel een mooi lichaam. Als ik aan een toekomst met mijn huidige vriend denk dan voelt dat als iets moois en ik denk ook dat dat goed zal komen. Mijn huidige vriend wil mij terug en denkt dat het allemaal goed komt zolang ik ervoor ga. Ik twijfel of ik verder moet gaan met mijn scharrel of mijn huidige vriend, of moet ik ze beide loslaten?
Ik ben ontzettend in de war en ik word van 2 kanten getrokken, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ben ik echt niet verliefd op mijn scharrel of is het door de situatie?
(7077) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-05-21 14:55:00
Hallo ik ben K uit E en ik zit ook met die problemen ik ben ook al bijna 4 jaar een relatie maar ik hou ook niet meer van hem ik heb die gevoelens niet meer zou het liefst weer vrijgezel willen zijn maar ik durf hem het niet te zeggen hij houd super veel van mij ik weet als ik het uit zou maken dat hij kapot gaat van verdriet en ook mijn vrienden zullen het dan niet begrijpen hij en mijn dochter dat gaat ook niet samen ze is 17 jaar we zijn dan ook in weekend bij hem ik wil ook wel eens met goede vrienden afspreken hij zegt dat hij niet jaloers is is hij in begin wel geweest het is wel even uit geweest toen heb ik hem toch weer terug genomen maar ik realiseer nu dat ik geen vrijheid meer heb ik wil hem ook geen pijn doen. Ik ben ook al paar keer vreemd gegaan ik kan er niks aan doen de verleiding kan ik niet weerstaan ik blijf eigenlijk bij hem uit medelijden ik kan niet van 1 man houden
(7104) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-06-03 19:47:00
Hallo ik heb een relatie maar weet niet hoe ik het moet beŽindigen? ik vind een ander leuk!
Maar ik wil wel vrienden blijven, hoe moet ik het uitmaken?
ps we hebben al 3 maanden.
(7149) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-06-06 00:11:00
Hoi allemaal,
Ik heb 2 jaar geleden iemand die 4j oider was leren kennen via Tinder, een datingsite (ben ondertussen al 19). Na ongeveer 4 maanden chatten gingen we eindelijk afspreken, alles was gergeld tot de dag voor onze date hij het helemaal afblies. Ik was er helemaal kapot, de gesprekken die we hadden heb ik nooit eerder met iemand gehad. Ze deden me lachen, maakten me gelukkig en we konden wel uren blijven praten. Ik was gewoon echt dolverliefd op die jongen ookal heb ik hem nog nooit in het ecjt ontmpet en kan hem nog steeds niet vergeten!!
Heb nu ondertussen al 8 maand een relatie met een andere jongen die echt alles voor me zou doen, hij zou zijn leven geven voor mij. Alleen 1 probleempje, ik ben niet verliefd op hem en neem het me elke dag zooo kwalijk...:(
Laatst werd ik nog zooo verdrietig omdat ik op social media heb gezien dat mijn "tinderliefde" pril een relatie had met een ander meisje.. ik was er kapot van en dit na al ruim 2 jaar. Ik snap het gewoon niet, waaromm??
En waarom kan ik hem gewoon niet vergeten, ik moet letterlijk nog elke dag aan hem denken en hoop gewoon dat we elkaar later nog gaan tegenkomen ofzo.. eigenlijk hoop ik gewoon stiekem dat hij later de mijne wordt en de vader wordt van mijn kindjes.
Ik weet het gewoon allemaal niet meer, ik weet niet wat ik moet doen, ook met mn huidige vriend nu.. ik geraak er maar niet uit;-)
Gr
(7158) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-06-19 17:14:00
Hey allemaal, bij mij zit het zo ... ik woon nu ongeveer 1jaar een half met iemand samen.. maar na 1 jaar heeft hij mij late voele dat bij hem de gevoeles zo goed als weg zijn... maar ik zie hem zo groog :o we wone nog steeds same, doordat we same een zaak hebben en samenwerke. Ik heb in der tijd mijn job enzo opgegeve... wat moet ik doen, ik zie hem zo graag, ik zou er alles voor doen, ik weet het effe niet meer... we hebben niet echt ruzie, maar ik voel dat hij niet echt meer verliefd is op mij... :s help me :s xx grtjes
(7201) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-07-06 23:07:00
Alles gelezen en het voelt als een enorme opluchting dat er zůveel herkenbaarheid is. Ik dacht ook dat ik de enige was die zich zo voelt. Even mijn situatie: ik ben 3 maanden samen met een geweldige jongen. Hij heeft alles wat ik ooit heb gewild. Ik weet diep vanbinnen dat hij degene is met wie ik oud zou kunnen worden. Als ik eraan denk dat hij het uit zou maken doet dat ongelooflijk veel pijn. Maar nu komt het... Ik ben niet verliefd. Ik houd van hem maar er is niet dat pure gevoel van liefde, de vlinders, de zenuwen, het spannende. En het maakt me kapot. Het doet me elke dag meer pijn. Want ik wil hem niet kwijt, ik wil wat we hebben niet kwijt. Maar elke keer twijfel ik weer of ik niet gelukkiger ben als ik het uitmaak, of ik niet iemand tegen ga komen die alles heeft wat mijn vriend heeft maar waar ik ook verliefd op wordt. Ik vind het ook ontzettend pijnlijk voor mijn vriend om dit door te zetten. Ik wil hem niet kwetsen en geen pijn doen. Hij is alles voor mij. Alleen ik mis die liefde, die passie. Voor mijn huidige relatie had ik een korte relatie met een jongen waar ik die passie wel voor voelde, ik weet dus dat het gevoel wel bestaat. Helaas heeft hij mij zonder reden gedumpt, achteraf heeft hij mij dus gewoon gebruikt om sx te kunnen hebben. Dit heeft mijn hart gebroken en nog steeds mis ik hem wel eens. Of ja, je kunt beter zeggen: ik mis het gevoel dat hij mij gaf. Ik ben bang dat er iemand buiten rondloopt die net zo fantastisch is als mijn vriend en mij net zo een gevoel kan geven als mijn ex. De grootste angst is dat ik momenteel het beste heb wat ik kan krijgen en dat ik nooit meer zo een leuke vent in mijn leven krijg als ik dit opgeef. Maar aan de andere kant is mijn grootste angst dat ik over 10 jaar nog steeds bij iemand ben waar ik niet verliefd op ben en dat ik dan spijt heb dat ik het niet eerder heb gestopt. De twijfel is zo groot. Ik snap waarom iedereen hier er zo veel moeite mee heeft. Het is bijna onmogelijk om een keuze te maken.

Ik ben benieuwd of er ook mensen zijn die de relatie wel verbroken hebben en nu wel verliefd zijn en gelukkig zijn met een ander. Of mensen die de relatie niet verbroken hebben en nu jaren later spijt hebben. Of die hun relatie niet verbroken hebben en nu juist onwijs blij zijn dat ze dat niet hebben gedaan.
(7279) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-09-10 11:44:00
10 jaar ben ik alleen geweest met mijn kinderen, naast het werken en alle daagse dingen heb ik mijn leven opgebouwd (alleen). Nu bijna een half jaar ben ik een man tegen gekomen, een man waar ik alles mee kan delen, we vinden samen heel veel de zelfde dingen leuk. Maar als hij er is en mijn kinderen zijn er ook zie ik hem liever gaan. Als de kinderen er niet zijn ben ik opeens weer verliefd. Dit is zo enorm verwarrend. Die verwarrende gevoelens maken mij erg ongelukkig.. Als hij er is als de kinderen thuis zijn irriteer ik mij aan heel veel dingen die hij doet/zegt en zelfs het lachen na elke zin die hij zegt. Ik ben benieuwd of er mensen zijn die zich irriteren aan hun partners en hoe ze daar mee omgaan?
(7438) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-11-06 04:04:00
Lieve allemaal....
Wow al 8 jaar is dit topic gaande. Wat een herkenning lees ik hier. Ikzelf heb 4 weken geleden de knoop doorgehakt. Ik ben weggegaan bij mijn man. We zijn 3 jaar getrouwd en onze zoon is 2,5 jaar oud.
Het was de moeilijkste beslissing in mijn leven tot nu toe. Ik heb eigenlijk altijd geweten dat t m niet was. Jullie weten nagenoeg allemaal waar ik het over heb....hij snapte er niks van. Ook ik had een heftige katalysator nodig om de kracht en energie te vinden deze knoop door te hakken. Ik kreeg tijdens een korte vakantie alleen met mijn zoontje bij mijn ouders in Frankrijk, gevoelens voor een oude bekende op een camping waar we vroeger kwamen. Het gevoel was extreem. Nog nooit zoiets heftige gevoeld. Het was ook helemaal wederzijds. Nou ben ik nogal spiritueel ingesteld en geloof ik in dat dingen gestuurd worden. Dit was overduidelijk iets bijzonders maar wat precies wist ik niet. Het heeft me zoveel inzicht gegeven dat ik eigenlijk na 3 dagen al wist wat me te doen stond.

Ik moest weg bij mijn man. Na HET gesprek voelde ik me 20 kilo lichter. Wat een last viel er van me af. Hij was me niet tot last maar ie eeuwige twijfel wel. Ik kreeg er enorm veel energie van. Er is een blokkade opgeheven waardoor alles in mn lijf weer stroomde. Mensen die hoog sensitief zijn konden mij letterlijk voelen tintelen als ik erover sprak. Ik heb geleerd, en eigenlijk wist ik het altijd al, dat je een bepaald pad afloopt door je hart te volgen. Als je dit niet doet en van je pad afwijkt zul je dit dus duidelijk voelen. Dat knagende gevoel, dat is je innerlijke stem die je heel duidelijk probeert e vertellen wat je moet doen. Ik heb 11 jaar lang tegen die stem gezegd dat ze haar mond moet houden en haar genegeerd. Maar ze ging eigenlijk steeds harder schreeuwen. Sommige periodes kon ik haar niet goed horen. Dan stortte ik me weer op een project zoal een trouwerij, kind krijgen, verbouwing/renovatie van 2 jaar.

Ik snap inmiddels ook waarom ik nooit durf te luisteren naar de stem. Ik heb een diepgewortelde angst vanuit mn moeder meegekregen om alleen te zijn. En daarbij een angst om afgewezen te worden. 'Als ik iemand pijn doe vindt diegene mij niet meer lief. Dan ben ik afgewezen en voel ik me slecht over mezelf.'
Ik realiseer me dan ook donders goed dat ik dit eerst moet doorbreken alvorens de persoon mij tegen gaat komen/kan vinden die ik mijn soulmate noem. Ik weet dat dit bestaat. Ik voel het aan alles. Heel sterk. Ik ben een sucker For love. Het is er echt. Nu 4 weken later heb ik ook de jongen waar ik gevoelens voor kreeg moeten vertellen dat er geen toekomst zit in onze flirt. Dat was gisterenavond en werkelijk waar nog veel moeilijker dan mijn huwelijk beŽindigen. Man wat voel ik me rot.

Ik heb hem helemaal op het verkeerde spoor gezet. Onbewust uiteraard. Ik dacht en hoopte eigenlijk dat dit was waarnaar ik al die jaren heb verlangd. Maar diep van binnen voelde ik dat hij er is gekomen om mij dit inzicht te geven. Ons denkniveau ligt te ver uiteen. Hij beweert nu dat ik hem in de maling heb genomen. Precies net als mijn ex-man. Hij voelt zich gebruikt om weg te gaan bij mijn ex-man. Ik vind t heel erg dat hij me niet meer lief vindt, boos op me is, dat ik hem heb gekwetst, misleid misschien wel al dan niet bewust....
Vooral het voelen is zo belangrijk. Wat voel ik precies....het mag gevoeld worden sowieso. Ik voel angst. Nu nog meer omdat ik ook hem niet meer heb. (Het was echt heel intens) Maar ik moet hier doorheen. Alleen. Dat voel ik heel sterk. Ik moet eerst gaan ervaren zelf gelukkig te zijn.....met mij.....mezelf in het licht zetten en mijn eigen soulmate zijn.

Ik blijf deze lessen tegenkomen totdat ik korte metten heb gemaakt met deze angsten. Wat ik jullie wil meegeven....vertrouw op je innerlijke stem. Deze stuurt jou een kant op en zolang je hier geen gehoor aan geeft zal ze blijven roepen. Je hebt hier zelf helaas weinig regie in. Voor de spiritueel ingestelden onder ons.....deze link vertelt je precies wat bepaalde personen die je tegenkomt in je leven met je doen en waarom ze er zijn een sinds ook weer moeten gaan. Mijn Frankrijk was echt een OVERDUIDELIJK geval van een Twinflame. Als je dit kijkt zal veel je duidelijk worden. Ik wil jullie dit graag hebben omdat het mij zoveel geleerd heeft. Het is even inkomen en Engels gesproken maar heel erg de moeite waard. Als ik al 1 iemand hier kan helpen dmv deze lezing....zoals het mij heeft geholpen....zou fantastisch zijn.
Dus.....just going to leave this overhere.

Lieve mensen heb vertrouwen. Geloof in jezelf en zet jezelf in het licht. Voel wat je moet voelen om te leren en groei als mens. Vooral dat voelen. Laat het toe. Het mag er zijn. ❤️

Kijk dit, doe maar gewoon, you'll see ☺️
https://youtu.be/n2da2CQEyy0
(7584) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-11-06 14:35:00
Fijn dat je zo ontzettend jezelf heb gevonden. Misschien kan je je komende weg een tijdje alleen verkennen zodat je de heren die op jouw pad vindt, wat minder kwets en een rad voor ogen draait. Spiritualiteit is vaak een excuus om behoorlijk egoistisch in het leven te staan en in het kader van "verlichting, geluk, pad volgen etc" andere mensen te kwetsen. Tussen je volkomen aanpassen, je sociaal wenselijk opstellen en het volledig je eigen pad gaan zonder rekening te houden met andermans gevoelens zit wel een een balans die veel mensen die claimen spiritueel te zijn (of HSP waarbij iedereen rekening moet houden met de HSP-er) niet meer kunnen of willen zien. Kortom, zoek je pad alleen en ga daarna pas weer een relatie aan. Gebruik geen relatie om tot zelfontdekkingen en inzichten te komen en vervolgens iemand weer toedeloe te zeggen omdat iemand tot een inzicht is gekomen.
(7586) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-11-18 11:25:00
Hi war herkenbaar zit nu ook 2 jaar in de relatie en heb moeite ermee.ik kan niet over heen zetten dat ik die chemie niet heb.ik heb alles met hem emotioneel,aantrekkingskracht,alleen ontbreekt er fisieke aantrekkingskracht.Kan je dat aan leren of het onmogelijk.ik slaap ook slecht en ben constant aan het piekeren.Elke x als ik het wil verbreken dan slaat de angst uit en durf ik niet .Wil een juiste keuze maken.
(7635) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-11-18 18:04:00
Er is geen goede of foute, juiste of onjuiste keuze. Waar voel je je in het diepste van je hart het beste bij? Dat is de vraag. En daar kies je voor. En stiekem weet je dat anders had je dit bericht niet gepost. Overigens wil een keuze maken niet zeggen dat de wel dan een een peulenschilletje is.
(7636) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-02-28 15:44:00
Ik heb ook pas iemand ontmoet, voel me er veilig bij maar ben niet verliefd en verlang echt niet zo naar hem....hoop dat die klik er ooit gaat komen. Langs de ene kant wil ik hem niet kwijt, maar ben ik dan eerlijk tegenover hem en mezelf?
(7859) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-02-28 23:20:00
Ligt eraan wat je zoekt in een relatie. Als je veiligheid en geborgenheid het belangrijkste vindt houd je niemand voor de gek. Als je verliefdheid en verlangen in een relatie essentieel vindt, houd jezelf en hem wel voor de gek.
(7860) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-03-03 17:25:00
ik heb 2 jaar een relatie en een kindje van ons 2 nu een 6 maand al ik hield in het begin heel veel van mijn partner tot de ruzies begonnen vertrouwen die misbruikt werden zelfs fysiek geweld (gevochten tegen elkaar ) was vd partij nu sinds een jaar is alles wel goed geen stommiteiten meer enz.. maar raar maar waar wij hebben mekaar zoveel veranderd en nu begin ik wel sommige dingen te missen zoals men beste vriend (vriendschap van 11 jaar ) mag hem niet zin want mijn man snapt niet dat een jongen en meisje zolang bevriend kunnen zijn zonder iets gehad of gedaan te hebben? ( bullshit nee? ) gwn is naar het stad gaan waar ik ben opgegroeid mag ook al niet... schrik voor de mannen komt erop neer stikjaloers ik leef dag in dag uit thuis of bij familie van hem of bij mijn familie en dan moet ik nog vertellen wat ik doe ik voel me als een klein kind behandeld en heb het gevoel dat hij mij volledig wilt domineren ( zelfs zo erg dat tv kijken al reacties komen van "da vind ge wel ne schone vent eh ) nu slaagt mijn verliefdheid al maanden minder en minder intiem is minder enz ook.. ik ben het beu niks te mogen en zijn stiefkind ( die niet eens fatsoenlijk opgevoed word door moeder nog vader ze mag alles doen en laten wat ze wilt en doet mijn kindje achter onze rug pijn!! ) ik ben op van deze relatie maar ik doe het grotendeels voor ons kindje en ik zie hem eigenlijk ook heel graag Ín wil niet zonder hem voort maar zoals nu .... ik kan niet meer 1 moment hou ik zoveel van hem ander moment haat ik hem gwn ergens dat hij me zo behandeld...
(7867) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-06-25 18:02:00
Ik heb nu ruim 2 jaar een relatie met een lieve man maar ik kan maar niet verliefd op hem worden .
Hij heeft het over samenwonen ik denk dat ik dat niet wil zit er nu ook aan te denken om de relatie te stoppen ik weet dat ik hem daar veel verdriet mee doe maar om zo door te gaan is voor mijn gevoel niet goed.
Hij wil echt alles voor mij doen in het begin voelde het ook heel fijn en was ik ook wel verliefd maar dat ging langzamerhand over ik voel nu meer vriendschap.Wie kan mij adviseren wat het beste is
(8068) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-06-25 23:16:00
Char is mijn naam. Je verhaal neertypen kan soms helend werken... Ik hoop dat het werkt. Want na 4 jaar begin ik toch bijna te denken dat ik 'ziek' ben, ofwel 'getekend voor het leven'.

7 jaar geleden, 21 was ik toen. Ik werd stapelverliefd, eigenlijk van de eerste blik die ze in mijn ogen wierp. En een jaar aan een stuk bleef het bij die ene blik. Ze vertrok naar Australie, haar droom achterna. Ik bleef achter met een gelukzalig gevoel, die voor het eerst in mijn leven me overkwam. Mijn wereld ging open, ik wist niet waar ik het had. Ik had plots een andere kijk op alles. Alsof ik voorheen nooit echt geleefd had, en nu pas begon. Ik was een grote eeter, plots werd eten bijzaak. Ik werd op slag creatiever, kwam elke ochtend wakker met een heerlijke zin om op te staan, ik snapte plots waarom er zoveel over liefde gezongen werd, waarom romantische films niet saai zijn. Ik zag plots in dat het leven zoveel meer te bieden heeft, dat het zo fantastisch kon zijn.
Het was zot eigenlijk. Want ik had nog geen woorden gekregen van haar. Alleen die ene blik. Ik moest er een tijd lang aan wennen. Was dit verliefdheid? Was ik verliefd op een meisje? Het duurde niet lang of ik gaf het toe aan mezelf. Na een tijdje verbiede ik mezelf niet meer om meermaals per dag haar facebook te checken. En haar Blog over haar reis had ik al 100 keer gelezen. Dit was alles wat ik had. En ik kon er bijna een jaar lang mezelf verliefd mee houden.

Toen was ze terug. Zeer onopvallend probeerde ik haar te benaderen. Na een tijdje lukte het. Als ik momenteel terug denk aan het moment dat ik voelde dat de interesse weederzijds was, dan moet ik mezelf terug wakker schudden en de glimlach van mijn gezicht vegen. Die periode, van prille en extreem intense verliefdheid, en de onzekerheid of het zou beantwoord worden, was tot nu toe de mooiste periode uit mijn leven. De herinneringen eraan kunnen me doen wegzweven, weg van alles, een zalig warm gevoel.

We begonnen een relatie. Mijn verliefdheid kwam steeds sterker. In het begin had ik het zo zwaar te pakken dat ik amper mezelf kon zijn bij haar. Als ik terug kwam van een date had ik vaak extreem veel buikpijn van de stress. Toen al zag ik dat ze niet perfect was. Maar het kon me geen bal schelen. We waren steeds meer en meer bij elkaar. Ik kon zo hard genieten van naast haar te liggen, in haar armen, van haar huid te voelen. Sks hebben met haar was voor mij veel meer dan lust. Het was een manier om nog dichter bij haar te komen, ik kon eindeloos lang in haar armen liggen, haar kussen. Het verveelde me nooit. Alles wat we samen deden was zo veel leuker, ik kon niet meer alleen zijn. In mijn eentje zonder haar, dat voelde onvolledig.

De komende twee jaar waren we elke dag samen. We woonden nog elk bij onze ouders maar we sliepen bijna elke avond samen. Ik was een deel van haar familie geworden. En ik hield van haar familie en gewoon van haar ganse leven en alles errond. Ik had altijd het gevoel dat ik haar liever zag dan zij mij. Ik bidde erzelf voor dat het omgekeerd zou worden. Na een tijdje voelde ik mij even graag gezien. Ik was compleet mezelf. Voelde me jong, en zeer gelukkig. Ik was helemaal into her. De rest kon de pot op.

Na twee jaar kreeg ik plots een kronkel in mijn hoofd. De intense en extreme verliefdheid begon plots af te zwakken. Van mijn kant. Het zal verschillende oorzaken gehad hebben. Zij zat niet super in haar vel. Ze wist niet wat ze wilde in haar leven, waar ze naar toe wou, hoe ze alles voor elkaar zou krijgen, ze wou vooral veel reizen, kortom, ze zat in een moeilijke periode.
Ik was nog te jong en te stom om haar daarin te steunen. Ik kreeg plots het deksel op mijn neus en bestefte dat mijn grote liefde niet zo perfect is. Het werd zelf moelijk om een week geen ruzie te hebben. Maar ondanks de ruzies en de moelijke, uitzichtloze periode, zij behield haar liefde voor mij, ik was hem aan het verliezen.

Ik begon ook mezelf vragen te stellen. Wat moet ik met haar? Mijn ouders accepteerden het toen na 2 jaar nog steeds niet. Een jongen zou me zoveel meer te bieden hebben. Het bleef me achtervolgen, die schaamte, die preutsheid die ik van thuis mee gekregen heb, bleef in me zitten en vreete aan me. Het stootte me meer en meer van haar af.

Ik maakte het uit. Ik besefte niet wat ik aan het doen was. Ik was plots gevoelloos. Ik weet nog steeds niet wat me bezielde. Ik moet volledig weg van de kaart geweest zijn, radeloos, compleet in de war. Zo ongevoellig dat ik toen was, ik was plots totaal niet meer verliefd op haar, ik kon haar niet meer aanraken. Voorbij was alles.

Kort daarna, veel te vroeg had ik een date met een jongen. Wat een domme, impulsieve beslissing om met hem iets te beginnen en zijn hoofd zot te maken. Hij was verliefd op mij, nogal. Ik niet echt op hem. Het was een topkerel, hij verdiende zoveel beter dan dat. Ik kende hem al lang, ik voelde me goed en safe bij hem. Hij was leuk en ik keek op naar hem. Maar de verliefdheid die ik gekend heb bij Haar, was zo heftig, het had echt iets achtergelaten bij mij. Ik kon dat voor hem belange niet voelen.

Enkele maanden later gingen mijn ogen open. Ik was precies uit mijn put gekropen en kon terug licht zien. De ravage die ik aangebracht had was immens. Ik kon mezelf wel schieten toen. Ik miste haar zo enorm. Het maakte me ziek. Ik verloor mezelf erin. Ik zocht een project om me op te storten, anders ging ik die periode nooit overleefd hebben.

Alle contact werd verbroken. Mijn dikke eigen schuld. Ze had me uit haar leven verbannen. Ik kon er niet mee om. Maar ik liet haar, al koste me dat heeel erg veel moeite. Het enige wat me nog een beetje recht hield was hoop. Een heel klein tikkeltje hoop, dat het ooit terug goed zou kunnen komen. Maar maanden vlogen voorbij, en het zag er als maar slechter uit. Zij stelde het goed, zij kon verder met haar leven. Ik bleef achter. Ik hield me sterk, niemand merkte het aan mij. Maar eigenlijk ging het echt niet goed.

Nog steeds niet eigenlijk. Ondertussen zijn we 3 jaar verder. Ik heb veel pogingen ondernomen om opnieuw verliefd te worden. Ik heb zelf een tweetal relaties achter de rug. Maar niets blijft duren. Ik ben nog steeds aan het afkicken van dat gevoel dat ik met haar had. Het is de sterkste drug ooit, en het afkicken is moeilijker dan wat dan ook. Misschien wel onmogelijk.

Ik sus mezelf met de herinnering. En de hoop. Nee, niet de hoop om haar ooit terug te krijgen, maar de hoop dat ik hetzelfde ooit nog zal kunnen voelen voor iemand anders.
En nu lieg ik eigenlijk. Want zo ziek ben ik, dat ik nog steeds dagelijks aan haar denk, haar nog dagelijks mis. Zelf als ik in de armen lig van iemand anders. Opstaan was vroeger zo heerlijk, want zij was het eerste wat in mij opkwam, die eerste minuten na het wakker worden. De laatste drie jaar is dat zo gebleven. Met dat verschil dat ik me nu in die eerste minuten verdrietig en eenzaam voel.
(8070) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-07-10 10:37:00
Sorry dat ik het zeg, wat een stelletje egoisten hier op het forum, ik zie iedere keer terug komen, dat ze het maar wat fijn vinden dat ze niet de enige zijn met dit probleem,.. en ja ik zit ook in zo'n situaitie, maar ik gun deze situatie helemaal NIEMAND!!!!! en ik vind het dus helemaal niet fijn dat er meer mensen zijn die in dit zelfde schuitje zitten. het maakt me eerder verdrietig!
(8089) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-07-10 11:13:00
''Hoop dat dit klik er ooit gaat komen''. Beste als de klik er niet is, dan gaat hij er ook nooit komen..

Nu mijn verhaal... mijn verhaal is behoorlijk complex, ik zat al 10jaar in een relatie waarin ik niet gelukkig was, alles ging goed, maar ik miste de spanning.. die is er ook nooit geweest in onze relatie.. we hadden 1 of 2x per week sx op best wel vaste tijden, eigelijk nooit zomaar spontaan... en ik ben op een gegeven moment iemand anders tegen gekomen, waar ik stapel verliefd op geworden ben. heb de scheiding aangevraagd, bezoekregeling met mijn zoontje, huis verkocht ect ect allemaal ellende en verdriet maar hier overheen gekomen..

Mijn nieuwe vriendin zat in de zelfde situatie, en woonde ook nog samen.
ik heb een huisje geregeld voor mij zelf en ik zag mijn vriendin 2 a 3x perweek ofzo... toen heeft ook zij officieel haar relatie verbroken en is er bij mij ingetrokken na ca 6mnd ofzo

Alleen sinds wij samenwonen, is ook het gevoel voor haar helemaal veranderd.. ik ben dus wederom niet meer verliefd!!!!!
ik ben ook gaan nadenken wat ik nu wil... wil ik terug naar mijn ex, dan denk ik nee ik ben toch blij dat ik gescheiden ben, nu denk ik, heb ik mijn huidige vriendin gebruikt om het emotioneel voor mij makkelijker te maken om te scheiden???

afgelopen jaren wilde ik er al langer mee stoppen, maar ik kon dit gewoon niet, had al vaker aangegeven dat ik mij thuis niet thuis voelde, en dat ik soms gewoon weg bleef om maar niet thuis te zijn... daar werd mijn ex vrouw heel verdrietig van, en dat kom ik eigelijik ook weer niet aanzien.... ik hield namelijk wel heel veel van haar, maar ik voelde totaal geen passie of verliefdheid... met als gevolg dat ik steeds meer vreemd ging..

Maar nu zit ik dus wederom in een relatie waar ik niet in wil zitten... ik heb het gevoel dat ik alleen maar levens van andere vrouwen kapot maak...
sinds ik nu weer samen woon, is de spanning weer weg.

maar nu 6mnd later kan ik gewoon niet meer verder en heb ik dit tegen mijn huidige vriendin gezegt.. mijn huidige vriendins wereld stort nu compleet in, zij weet niet helemaal niet meer waar ze naar toe moet, heeft geen werk, heeft voor mij het huis van haar ex verlaten ect ect
en ik krijg haar nu het huis niet meer uit??? nu zijn we 8mnd later we hebben geen relatie meer, alleen maar stress in huis, ik moet 1x per paar dagen opnieuw aangeven dat ik niet verder wil, zij blijft hoop houden... doet volgens mij te weinig moeite om haar leven op te pakken en woonruimte te zoeken, ze heeft geen familie of vrienden waar ze terecht kan.. en tja haar spullen op straat gooien en haar het huis uit zetten kan ik gewoon niet, daar ben ik niet hard genoeg voor
tevens is haar dochter van school veranderd doordat ze ook bij ons kwam wonen, dus als ik haar er uit gooi, dan moet ik ook haar dochter eruit gooien,

onze relatie was helemaal top en ik was tot over mijn orenverliefd, tot ze dus bij mij in huis woonde... vanaf dat moment ging er bij haar een knop om dat ze er niet zo nodig elke dag lekker uit hoeft te zien, haar dochter van 16jr kwam ook bij ons in huis, en zij is behoorlijk aan het puberen... en tja dan is het leven ineens helemaal anders, ik kan haar niet meer pakken wanneer ik wil, op de eettafel, in de keuken, matras in de woonkamer en hele avond en nacht sx hebben ect ect... altijd rekening houden met haar dochter.. zij heeft geen vader dus niet om het weekend weg... en met haar dochter erbij is mijn (nu ex)vriendin veel gereserveerder kwa gedrag ect thuis

eindelijk zit er nu schot in de zaak en is zij zeer waarschijnlijk weg voor het nieuwe schooljaar begint van haar dochter...

En dan...... voorlopig een jaartje vrijgezel blijven en ff doen wat ik wil, volgend jaar maar eens rustig aan kijken of ik nog een leuke dame tegen kom... en ik ga absoluut niet meer binnen 2jaar samen wonen, of elk geval in een situatie komen waarbij 1 van ons 2 geen escape heeft mocht het fout lopen....
(8090) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-07-10 21:13:00
Mss de vlg keer ook even goed nadenken voor je iemand haar leven verwoest.
(8094) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-10-26 14:41:00
ik heb nu een relatie maar ik weet niet of ik verliefd ben het is heel ingewikkeld aan de andere kant voel ik wel wat voor hem maar aan de andere kant ook weer niet ik weet echt niet wat ik nu moet doen ik vond hem eerst echt leuk maar nu k heb nu gewoon een dubbel gevoel ik twijfel of ik het moet uitmaken maar dat wilt ik juist niet misschien krijg ik wel spijt maar ik hou nog steeds van hem ik weet het echt niet meer kan iemand mij helpen?
(8244) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-11-13 14:44:00
Mijn advies: Heb je nog geen relatie en ben je niet verliefd, begin er dan ook niet aan.

Ik heb een tijd gedate met een ontzettend leuk meisje. We hadden zo'n ontzettend goede klik en konden werkelijk overal over praten, lachen en alles met elkaar bespreken. Nog nooit had ik zo'n klik met iemand gevoeld. Zelfs niet met mijn ex, waar ik ooit smoorverliefd op ben geweest. Zij was al snel verliefd op mij, maar over mijn eigen verliefdheid was ik niet zeker. Ik vond haar erg leuk, maar echte vlinders ontbraken. Toch ging ik met haar een relatie aan, omdat we zo'n goede connectie hadden. Maar vanaf de eerste week dat het officieel was begon ik ontzettend te twijfelen. Ondanks dat we het heel fijn hadden samen, werd ik doodongelukkig van een naar onderbuikgevoel. Vond ik haar wel echt leuk? Wilde ik wel de rest van mijn leven bij haar zijn? Vond ik haar wel echt de leukste ter wereld? Het antwoord daarop was nee. Het was uiteindelijk niet zij die mij ongelukkig maakte, maar de wetenschap dat ik niet honderd procent voor haar ging. Ik vond het afschuwelijk om het uit te maken, want ik we hadden iets heel bijzonders. Toch ben ik nu blij dat ik de keuze heb gemaakt.

Weet dat je zonder relatie echt niet minder gelukkig zult zijn dan in een relatie. Neem geen relatie om heb hebben van een relatie, maar omdat je niets liever wilt dan dat die persoon de rest van je leven aan je zijde is. Houd je relatie niet aan omdat je de ander geen pijn wilt doen, want oneerlijk zijn over je gevoelens voor de ander is zoveel wreder. Luister naar je onderbuikgevoel! Dat zit er niet voor niets!
(8318) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-05-06 20:13:00
Ik heb al 1,5 een relatie met iemand wat begon als een scharrel. Na een tijd ging het over in een relatie, alleen had ik hem nooit zelf uitgekozen. Ik vind hem niet zo aantrekkelijk, maar we hebben het heel fijn samen. Nu we stappen willen nemen twijfel ik of ik dit wel moet doen. In de relatie hiervoor was ik zooo verliefd en wist ik altijd 100% zeker dat hij het was en vond ik alles geweldig aan hem. Dat heb ik nu niet en dat maakt mij onzeker. Daarnaast wil hij graag kinderen nu, ik ook liever gister dan vandaag, maar mijn twijfel maakt mij bang.
(9346) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-05-09 17:24:00
Bij je vorige relatie wist je het zeker. Dat was blijkbaar geen garantie voor succes anders zou je nu niet deze relatie hebben. Dus dat gevoel van 100% verliefdheid en "hij is het helemaal" is geen graadmeter voor de duurzaamheid van je relatie. Daar zou ik een eventuele beslissing dus maar niet op baseren.
(9352) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-05-27 01:21:00
Nou verliefdheid is niet een voorwaarde voor een goede relatie. Het hebben van die roze bril vertroebelt de realiteit. Houden van kan groeien en is meer op basis van waardering van de ander, het is veel stabieler, geen emotionele rollercoaster. Maar om er de sjeu in te houden moet je soms wat creatief worden. Dat gaat niet vanzelf. Bedenk eens iets nieuws en ga samen leuke dingen doen. Verliefdheid is soms een voorafgaande fase om tot een liefdevolle relatie te komen maar geloof dat een relatie meer kans van slagen heeft zonder verliefd te zijn. Dat groeit naarmate de tijd verstrijkt.
Echt.
(9367) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-07-09 22:52:00
Dat dit topic zo lang door gaat, en dat zo veel mensen hetzelfde voelen..

Tot een paar dagen geleden had ik een vriend. Hij woonde in Belgie, ik in Nederland. Ongeveer 1,5 uur reizen. Voor beide niet echt een probleem trouwens.
Voordat we uberhaubt uitgingen, vertelde hij me al dat hij gek op me was. We hadden elkaar daarvoor 1 keer gezien, met een groep andere mensen. Ik keek toen niet op zoín manier naar hem en was toen ook verrast toen hij me vertelde dat hij interesse in mij had. Omdat ik er bij de eerste ontmoeting niet bij stil stond, besloot ik op een date te gaan met hem. Hij kwam naar mij en we hebben een leuke avond gehad. Natuurlijk was het de eerste keer een beetje vreemd, maar het was zeker heel gezellig. Daarom wilde ik ook graag op een tweede date toen hij dat vroeg. Op dat moment vertelde hij me dat hij al verliefd op me was en dat hij van me hield. Ik vond dit toen best snel gaan en nam een stapje terug. Toen ik zei dat ik nog niet hetzelfde voelde, was hij best teleurgesteld. Maarja, wat wil je nou? Bij de 4e date, kwam hij bij mij thuis langs en hebben we een film gekeken voordat we een hapje gingen eten samen. Voordat we begonnen te daten, wist ik dat hij vrij ďoverskstĒ was. Hij had al toegegeven dat hij ongeveer 6 jaar geen sks had gehad. Begrijpelijk dat je er dan behoefte aan hebt, toch? Ik ben nog maagd, en wilde het dus rustig aan doen. Hij begreep het, en had totaal geen haast. Terug maar de film; we hebben de laatste 40 minutes gemist.. We zoende tot de film afgelopen was, tot ik zei van ďik denk dat we het einde hebben gemist.Ē Tijdens het zoenen, merkte dat hij graag meer wilde. Dit zei hij de dag erna ook via de app. Nogmaals liet ik hem weten dat ik er nog niet klaar voor was. Daarna praatte hij meer over sks. Het voelde alsof hij me pushte en hierdoor voelde ik me oncomfortabel. Maar nog steeds was ik niet verliefd op hem.

Toen hij op een dag wakker werd, appte hij me en zei dat hij zin in me had. Ik wist niet zo goed wat ik hierop moest zeggen en lachte maar. Daarop zei hij dat hij had gehoopt dat ik ook wel zin zou hebben in hem. Dit was eigenlijk de druppel. Sinds dien was ik constant geÔrriteerd en alles wat hij zei kwam mn strot uit. Over het algemeen kon ik ook nooit ergens serieus over praten. Alles kwam uiteindelijk maar op mij uit. Stuur ik een foto van een mooie auto, kreeg ik terug ďsxy! Maar niet zo sxy als jijĒ etc. 1 keer is leuk, maar daarna is het genoeg.

Nog steeds was ik niet verliefd op hem, hoe lief hij verder ook was en hoeveel hij ook voor me deed.

Na een paar dagen aan irritaties en negeren, vroeg hij me toen of ik hem nog wel zag zitten. Ik wilde hier met hem face to face over praten, maar toen hij het vroeg wilde ik niet verder blijven liegen. Ik vertelde hem wat me dwars zat. Dat ik me gepusht voelde op sksueel gebied, dat mijn gevoelens er niet zijn en dat dat wel zou moeten na 2 maanden.

Hij is erg onzeker en heeft vaak last van depressie etc. Ik probeerde het daarom ook lang uit te stellen. Ik was bang dat hij naar de drank of de drugs zou grijpen, of missen erger.. toen ik mijn ei kwijt was, appte hij een vriendin van mij die hij kent. Hij vertelde haar dat hij kapot ging van binnen en dat hij zichzelf te pletter wilde rijden. Maar ik kon hier niet over beginnen, want hij neemt die vriendin in vertrouwen. Ik heb het gelaten voor wat het is.

Nu ben ik nog steeds niet verliefd op hem, maar ik mis hem wel. We hadden het zo gezellig als we samen waren en we hadden al een aantal plannen gemaakt. Maar zijn wil naar sks staat tussen ons in. Het voelt alsof hij niet begrijpt dat ik nog nooit sks heb gehad, en dat ik dus niet zomaar met 1e de beste het bed in duik. Ik ben 21 btw. Oud, I know. Maar ik doe waar ik me goed bij voel. Een grote reden waardoor ik nog maagd ben, is dat ik erg onzeker ben over mezelf en mn lichaam. Ik ben bang mezelf bloot te geven (letterlijk). Ik wou dat hij hier gewoon begrip voor had en wilde wachten. Als hij al 6 jaar geen sks heeft gehad, kunnen die paar weken/maanden er ook nog wel bij toch?

Dit is echt veel langer geworden dan dat ik wilde, maar het voelt fijn het van me af te schrijven.
(9411) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-07-16 20:47:00
ik geloof er geen snar van ,dat hij zes jaar geen sx heeft gehad. Vlg mij is dat gewoon een praatje om jou van je maagdelijkheid te beroven, wat blijkbaar erg opwindend voor hem is. Jij...jij moet doen wat goed voor je voelt. En laat je niet aanpraten dat je te oud bent voor je maagdelijkheid. Jij bepaalt het moment, niet een ander. Als ben je potverdrie 25 of 30. Laat je letterlijk en figuurlijk niet opnaaien.
(9415) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
Reageren!
Om dit snel terug te kunnen vinden kunt u door onderstaande knop deze pagina toevoegen aan uw favorieten!
Toevoegen aan uw favorieten!


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die via deze site wordt aangeboden. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Voor vragen hierover kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com).