Borderline en relaties


03 - Liefde »  -  Borderline en relaties »
2014-08-30 12:58:00
Wat is de beste beslissing voor mijn kinderen?
Hoi allemaal, Na een paar uur op dit forum gelezen te hebben, geloof ik dat mijn partner ook aan bps lijdt. Ik heb ondertussen 9 jaar een relatie met hem en we hebben samen 3 prachtkinderen. Ik kan wel een boek schrijven over wat ik allemaal al meegemaakt hebt, maar de energie ontbreekt me om er te diep op in te gaan. Misschien heel kort. 3 jaar geleden zijn we vrijwillig naar een centrum gestapt voor huiselijk geweld. We hadden een duidelijke hulpkreet gegeven, maar jammer genoeg werd dit allemaal tegen ons gebruikt en zijn we enkel strafrechterlijk 'geholpen' geweest. Spijtig, want dat heeft ons afgeschrikt om sindsdien nog hulp te vragen bij welke instantie dan ook. 2 weken geleden na een heftige discussie, vol blauwe plekken en gekneusde ribben ben ik met mijn kids in de auto gestapt en 1 weekje ondergedoken in een vakantiepark. Nu zit ik bij mijn zus, terwijl zij op vakantie is. Binnenkort is ze terug en wat doe ik dan? Terug naar huis?? Natuurlijk is hij nu lief en belooft hij dat alles zal veranderen, maar het is alsof ik russische roulette speel, als ik terugga. Tuurlijk hoop ik dat deze keer anders wordt, maar het wordt misschien tijd dat ik die na´eviteit loslaat. Ik hou van zijn goede kant, maar zijn stemmingswisselingen worden gevaarlijk en wil ik mijn kinderen opzadelen met emotionele trauma's voor de rest van hun leven? Ik heb precies zo'n jezuscomplex en voortdurend de hoop dat genoeg liefde alles wel zal oplossen. Hij kan zo'n ontzettend lieve vader zijn. Bij momenten begint hij wel te beseffen dat hij echt iets 'mankeert', maar hoe stel je zo'n diagnose en is het veilig voor mij om terug te gaan, wanneer hij bereid is aan zijn probleem te werken? Ik wil graag ons gezinnetje samen houden, maar ik wil vooreerst een goede moeder zijn, die doet wat nodig is voor haar kinderen. Ik voel me gebroken. Wanneer ik hem zeg, dat het misschien beter is om voorlopig een poosje uit elkaar te gaan en een lat-relatie te hebben, wil hij daar niets van weten. Ik ben bang voor wat nog gaat komen. Net nu ik sterk moet zijn, ben ik een emotioneel wrak. Kan zo iemand veranderen? Helpt medicatie? Alle tips welkom! Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Angelique

Ga naar onderwerp op de site »  Go to topic page in the site »
Reageren!

Antwoorden / Answers
2014-08-30 12:58:00
Hoi Angelique.

Je vraagt je af of je partner BPS heeft,alleen een psychiater of psycholoog kan dit vaststellen dmv psychologisch onderzoek. De vraag is of je partner dit wel wilt !!
Je zegt dat hij bij momenten beseft dat hij wat mankeert,je zegt dat je door de jaren heen veel meegemaakt heb met hem.
De vraag is ...wil hij wel hulp??? Als hij wel hulp wilt kan hij naar de huisarts gaan om een doorverwijzing te krijgen naar een psychiater of psycholoog. Dat er iets niet goed zit lijkt mij wel duidelijk huiselijk geweld is sowieso nooit goed en zeker niet voor je kinderen en niet voor jou!! De problemen die jij ervaart in je relatie gaan niet vanzelf stoppen!!
Dus de enige optie is hem te vragen psychologische hulp te zoeken.
Verder zijn er goede sites te vinden op internet die duidelijkheid geven wat BPS nu eigenlijk is. Misschien dat je hem er iets over kan laten lezen waardoor hij zelf dingen herkent en misschien daardoor wel hulp wil gaan zoeken.

Ook ik heb een partner waar de diagnose BPS is vastgesteld door de psychiater.
Vaak is er ook sprake van een combinatie van persoonlijkheidstoornissen,vaak komt ook uit onderzoek naar voren dat er niet alleen sprake is van BPS maar ook anti-sociale persoonlijkheid of narcistische persoonlijkheid. Zoek hier ook informatie over op internet en kijk of jij je partner hierin ook herkent.
Als je partner bereid is zich te laten onderzoeken en als blijkt dat er sprake is van een persoonlijkheidsstoornis verwacht dan niet dat de problemen zomaar voorbij zullen gaan.
Als hij bereid is therapie te volgen ben je vaak 1 tot 2 jaar verder wil je kleine veranderingen zien. Van borderline kan je niet genezen !! Wel kan je leren ermee om te gaan maar vergis je niet zo makkelijk gaat dat niet. De persoon moet eerst goed inzicht hebben in zichzelf ,ziektebesef en ziekteinzicht hebben om iets te kunnen veranderen.
Medicatie kan alleen een ondersteuning zijn,hij moet er zelf ook hard voor werken om te veranderen.
Wil ook even duidelijk zeggen dat jij hem niet kan helpen of redden.... Hij moet dit zelf willen !!! Ik heb jarenlang geprobeerd de problemen op te lossen van mijn partner,het werkt averechts sterker nog je houd de problemen in stand door het allemaal te willen oplossen voor hem en hem te willen redden. Nogmaals alleen hij kan dit doen,hij moet het willen !! Geef hem zelf de verantwoordelijkheid,het enigste wat jij kan doen is steun bieden als hij hulp vraagt. Vraagt hij geen hulp dan wil hij ook geen hulp.

Je hoeft mij niet te vertellen wat je allemaal meegemaakt hebt,daar kan ik mij wel een voorstelling van maken ze zuigen alle energie uit je lijf.
Ik heb zelf een half jaar thuis gezeten met een burn-out en depressieklachten.
Ik zeg daarom ook niet hij alleen heeft hulp nodig maar jij ook !!
Voordat je het weet ga je er zelf onderdoor,er is niks mee dat je zelf eens met een psycholoog gaat praten die verstand heeft van borderline en die je kan helpen met de problemen die jij ervaart. Op dit moment zit je waarschijnlijk in een emotionele achtbaan,zorg goed voor jezelf!! Je kinderen hebben niks aan een moeder die het risico loopt te eindigen in een depressie. Als je in deze relatie verder wilt gaan en hem wilt helpen ( als hij geholpen wilt worden) zal je sterk in de schoenen moeten staan. Hulp van buitenaf heb je zeer zeker nodig !! Je hebt het niet in de hand of hij zich laat helpen of niet!
Je hebt wel zelf in de hand om goed voor jezelf te zorgen en je kinderen !!

Je zegt dat hij een leuke vader is en ik geloof je ook wel als je dat zegt,maar eigenlijk geef je het zelf al een beetje aan. Ja je kinderen zullen hier zeker emotioneel onder te lijden hebben als deze relatie zo blijft.
Helemaal goed zal het nooit komen,ik herhaal nogmaals borderline is niet te genezen !!
Maar ik hoop voor jou en je kinderen dat je partner zich wil laten helpen.

Zorg goed voor jezelf en je kinderen Angelique !!!

Groetjes sandra
(5314) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-24 15:10:00
Goedemiddag. Ik zit met het volgende. Mijn vriendin heeft borderline. We zijn nu zes jaar samen. We hebben hele mooie periodes waarin ik geloof dat het allemaal goedkomt en daarna wordt ik heel hard met mijn neus op de feiten gedrukt. In de zes jaar is ze meerdere malen vreemd gegaan en deonk ze overmatig alcohol. nu is het volgende probleem. Ik heb een zoon van 10. Een heerlijk maar soms druk mannetje die bezig is om alles te ontdekken en grenzen te overwchrijden. Eigenlijk normaal kindergedrag lijkt mij.
Als het in de afgelopen zes jaar fout ging dan gaf zij standaar de volgende reden. Quentin is te druk. Hij praat te hard. Hij is te brutaal. Ie bent te makkelijk je moet hem meer grenzen geven , we hebben geen tijd samen , hij laat spullen slingeren. Hij heeft je altijd nodig. En dan explodeert de boel en hebben we ruzie. Praten is dan niet meer mogelijk omdat ze niets wil horen. Ze gooit de hoorn erop en als ik haar app dan negeert ze alles. Ik ben twee keer naar haar huis toegereden omdat ik van haar hou en het wilde oplossen. Het enige wat ik dan krijg is de ene uitbarsting na de andere over hoe fout ik alles doe en hoe slecht onze relatie is. ze zit sinds kort in therapie maar haar uitbarstingen worden alleen maar erger. Het ene moment wil ze vaker komen en wil ze een gezin vormen maar dat kan een uur later anders zijn en raakt ze gespannen omdat mijn zoon te hard praat naar haar zin. Ik heb hier in huis aardig wat veranderd. Als zij er is komt er verder geen visite. Ook geen andere kindjes zodat ze het aankan. Ik corrigeer continu mijn zoon als hij te hard praat. Ik zorg ervoor dat alle rommeltjes weg zijn als zij komt en probeer alles dan zo rustig mogelijk te maken. Ik regel dat mijn zoon bij zijn vriendinnetje kan slapen zodat wij een avond uit kunnen of een weekend weg kunnen. Maar het is nooit genoeg. Nu is ze twee weken geleden boos weg gegaan. We hebben twee dagen daarna met elkaar gepraat en afspraken gemaakt. Ze komt dan en gaat me aankijken en me vertellen dat ze me niet kwijt wil en de relatie wil redden. De rest van de week stuurt ze dan hele lieve dingen over de app over hoe ze me mist en ga zo maar even door. Vrijdag zou ze komen en dan kijk ik er ook naar uit maar metk ook dat ik weer op mijn tenen ga lopen omdat ik niet wil dat ze van slag raakt. Mijn zoontje besloot net die avond dat hij een aanval van drukte kon krijgen toen ik aan de telefoon zat. Het was een belangrijk telefoontje dus ik maande hem tot kalmte en liep even de kamet uit. Hij bleef echter best wel druk. Zingen en gek doen. Niet echt heel erg verkeerd maar ik zag mijn vriendin alweer gespannen raken. Tijdens het eten corrigeerde zij hem elke keer. Hij wilde een keer zijn pizza alleen door de helft hebben om te kijken hoe dat zou eten. Nu denk ik oke maakt verder niet uit. Als jij gewoon netjes eet ga je gang. Mijn zoon kan moeilijk op zijn billen zitten dus hij zat op zijn knieeen op de stoel tijdens het eten. Dat stoorde haar ook dus hij kreeg weer commentaar. Ik heb toen maar gezegd van quen ga normaal zitten. Wilde het niet verder laten oplopen. na het eten ging hij best wel verdrietig en mopperig naar boven. Ik ben met hem gaan praten en kwam erachter dat ze nogal onaardig had gereageert toen hij probeerde uit te leggen dat hij haar niet hoorde omdat het leek alsof zijn oren dicht zaten maar dat hij het niet zo bedoelde. Zij snauwde toen. Jammer voor je. Na ons gesprek besloot ik toch maar naar de ijssalon te gaan voor ijsjes. Dat hadden we al afgesproken en ik hoopte dat het de spanning zou verminderen. Dat was dus helemaal fout. De rest van de avond wetd er niets meer gezegd en ik bed was het nog kouder. De volgende dag idem en ze is uiteindelijk boos weg gegaan. Daarna heeft ze vreselijke appjes gestuurd met dat ze me nooit wilde zien en hoe slecht ik het allemaal weer had gedaan. Ik had haar moeten helpen omdat ze gespannen was en had quen harder moeten aanpakken. Toen ik haar daarop belde en wilde praten gooide ze de hoorn erop na een aantal harde verwijten. Ik herinnerde haar aan haar afspraak van de week ervoor. Maar kreeg alleen maar meer shit. Zo gaat het nu al een paar dagen. Ik weet het niet meer. Ik wil niet mijn zoon in alles beperken. Dat heb ik naar mijn gevoel nu al genoeg gedaan. Ze zuigt me volkomen leeg. Alles moet gaan zo als zij het wil. Nu verweet ze me gisteren dat ik haar bron ben van irritatie en dat de relatie al zes jaar slecht is en ze het maar af en toe naar haar zin heeft. Dat doet pijn omdat ik me dingen ook ander herinner.
Daarna komt ze daar wel weer op terug en zegt dan dat ze tijd wil om aan haar zelf te werken en ze wil de relatie redden. Twee minuten daarna is het echter weer anders en hoor ik alleen maar weer de zoemtoon in mijn oor waarna ze daarna alles negeert. Ze snapt zelfs niet dat ik mezelf kwel met vragen als waarom gaat het dan weer zo fout. Zij zet haar gevoel uit en ga door terwijl ik stuk op de bank zit en mezelf afvraag hoe nu verder.

Alsjeblieft help. Tips zouden welkom zijn want ik weet het even allemaal niet meer
(7402) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-25 08:21:00
Stop hiermee. Echt..hieveel je ook van haar houdt etc etc. Stop hiermee. Nog niet eens voor jezelf maar voor je zoon! Jij bent volwassen en jij heb al heel veel moeite haar te begrijpe. Laat staan hoe dat voor je zoon moet zijn. Die krijgt dat echt wel mee. Als jij al op je tenen loopt om alles zo soepel en rustig mogelijk te laten verlopen, hoe moet dat dan wel niet voor je zoon zijn. Kinderen zijn er (tot ong hun pubertijd) op gericht om de mensen waar ze van houden het zo goed mogelijk naar de zin te maken.
Dit is niet goed voor joe en al helemaal niet goed voor haar. In 1x alles platleggen zal wel niet mogelijk voor je zijn (je houdt van haar, er zijn ook heel veel goede periodes, ze heeft ook echt haar lieve kanten, ze heeft het al zo moeilijk gehad in haar leven, zij heeft ook niet gevraagd om deze ziekte, zij, zij, zij...etc) Maar neem dan in ieder geval een fikse pauze. Bijvoorbeeld 6 weken totaal geen contact met elkaar (geen tel/app/ social media...gewoon niets) Kan zij aan haar therapie werken en bovenal..jij krijgt weer wat energie en kan er weer zijn voor je zoon, kan je zoon weer lekker laten leven, wiebelen, zingen, dansen, zijn pizza laten halveren, ijsjes eten kortom...kind laten zijn. Iets van je hem nu ontneemt Sorry dat ik zo hard ben maar zo is het nou eenmaal, je ontneemt hem zijn kind zijn omdat alles in het teken van haar staat.
Succes
(7403) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-25 23:48:00
Dank je wel voor je eerlijke reactie. Je bent niet hard. Je zegt wat ik eigenlijk zelf ook al denk. Ook vamavond krijg ik alleen maar appjes met hoe zij niet gier kan zijn omdat ik de dingen niet verander. Het is voor haar na zes jaar opeens onveilig en zij moet zichzelf beschermen. Dank denk ik : wat is dit. Al die zes jaar heb ik je in alles gesteund. Mijn vrienden die ik heb laten vallen omdat jij ze niet mocht. Mijn zoon die ik tegenwoordig vrij vaak corrigeer als zij er is om maar geen spanning te krijgen.
Maar nog is het niet genoeg. Ik moet nu eerst dingen gaan veranderen in huis en dan kan zij haar lontje vergroten. Ik snap er niets meer van. De relatie verbreken is denk ik ook de enige mogelijkheid maar zij is net een soort van drugs. Weet niet zo goed hoe je dat moet uitleggen. als zij in een goede bui is en me dan de hele dag vreselijke lieve appjes stuurt dan kan ik haar niet negeren. Ze draait het dan zo dat het gewoon een meningsverschil was en we hebben het gewoon te groot gemaakt dus niets aan de hand. Daarna praten we er niet meer over tot de volgende uitbarsting. Dan komt alles nogmaals eruit en krijg ik een hele lading ellende over mij heen over hoe slecht ik het allemaal doe. Dus eigenlijk weet ik ook dat ik moet stoppen maar hoe kick je af 😢
(7405) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-26 07:34:00
Ik snap heel goed dat het een soort drugs is. In de goede periode is een een persoon met BPS over het algemeen heel lief, charmant en voorkomend. Daar ben je ook zo verliefd op geworden. En zeg zelf, die grenzeloze liefde en aandacht die je krijgt in goede buien is ook verslavend Bovendien zal het voelen alsof je nog nooit met iemand zo'n klik heb gehad, helemaal op 1 lijn, versmolten zielen, de vrouw van je leven, zo'n diep gevoel.
Tot de volgende bui. Ik ken het. En dan wordt alles zo verdraaid en gemanipuleerd dat je het in de eerste instantie niet in de gaten hebt en denk...."huh"?"
Het enige wat helpt is tevens ook het allermoeilijkste. En dat is alle contact verbreken. Echt alle!! Dus geen telefoon, brieven, kaartjes, haar haar helemaal uit de telefoon zodat je geen appjes kan kijken of sturen of kan zien hoe laat zij heeft gekeken of online is. Geen facebook en andere social media. Gewoon niets. In 1 keer de pleister eraf.
En dat doet pijn, en dat is moeilijk en soms hartverscheurend want je wilt haar ook zien, en je denkt aan die goede tijden. En als je weer wat meer energie krijg ga je alles lezen over BPS en denk je dat jij het wel aankan, en dat je nu weet welke valkuilen je moet vermijden en hoe je het op moet lossen en waar je rekening mee moet houden. Dan probeer je het nog een keer, en weer zal het niet goed lopen en loop je binnen een paar weken als een uitgewreven dweil door het leven. Alles stoppen. In 1 keer. En dan zal ze a) alles uit de kast halen om je terug te krijgen b) je helemaal zwart maken bij iedereen c) zelf het contact ook volledig verbreken en zich binnen korte tijd richten op iemand anders.

Je weet heel goed wat je moet doen. Dat geef je zelf al aan. Het is inderdaad ook een soort verslaving. Fysiek ook met al die dopamine die liefde met zich meebrengt. En met alleen helemaal stoppen gaat dat na verloop van tijd weg. Dat duurt best lang en is moeilijk dus schakel je omgeving in en misschien is het geen slecht idee om eens langs de huisarts of een professionele hulpverlener te gaan. Gewoon dat er iemand is die luistert en waar je je verhaal kwijt kan.
En als je het som voelt alsof je het niet uit kan houden denk dan in vredesnaam aan je zoon. Door deze relatie ontneem je hem de vrijheid, zich vrij te gedragen omdat je voor haar hem vanalles verbiedt. Dat kan gewoon niet. Nogmaals, heel veel succes. Kijk ook eens onder discussie "borderline en relatie"daar vind je lotgenoten waar je verhaal kwijt kan, en mensen met BPS die eerlijk en oprecht over hun ziekte vertellen. Sterkte en groet.
(7406) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-26 09:48:00
Dank je wel voor je eerlijke reactie. Je bent niet hard. Je zegt wat ik eigenlijk zelf ook al denk. Ook vamavond krijg ik alleen maar appjes met hoe zij niet gier kan zijn omdat ik de dingen niet verander. Het is voor haar na zes jaar opeens onveilig en zij moet zichzelf beschermen. Dank denk ik : wat is dit. Al die zes jaar heb ik je in alles gesteund. Mijn vrienden die ik heb laten vallen omdat jij ze niet mocht. Mijn zoon die ik tegenwoordig vrij vaak corrigeer als zij er is om maar geen spanning te krijgen.
Maar nog is het niet genoeg. Ik moet nu eerst dingen gaan veranderen in huis en dan kan zij haar lontje vergroten. Ik snap er niets meer van. De relatie verbreken is denk ik ook de enige mogelijkheid maar zij is net een soort van drugs. Weet niet zo goed hoe je dat moet uitleggen. als zij in een goede bui is en me dan de hele dag vreselijke lieve appjes stuurt dan kan ik haar niet negeren. Ze draait het dan zo dat het gewoon een meningsverschil was en we hebben het gewoon te groot gemaakt dus niets aan de hand. Daarna praten we er niet meer over tot de volgende uitbarsting. Dan komt alles nogmaals eruit en krijg ik een hele lading ellende over mij heen over hoe slecht ik het allemaal doe. Dus eigenlijk weet ik ook dat ik moet stoppen maar hoe kick je af 😢
(7407) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
Reageren!
Om dit snel terug te kunnen vinden kunt u door onderstaande knop deze pagina toevoegen aan uw favorieten!
Toevoegen aan uw favorieten!


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die via deze site wordt aangeboden. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Voor vragen hierover kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com).