ADHD of ADD en relaties


03 - Liefde »  -  ADHD of ADD en relaties »
2013-08-29 19:55:00
Reactie op de pagina: ADHD of ADD en relaties
Reactie op het onderwerp: ADHD of ADD en relaties. Alle vragen en reacties worden gecontroleerd voor ze geplaatst worden. Wanneer een vraag of reactie kwetsend, beledigend, neerbuigend, provocerend of grof taalgebruik bevat, zal deze niet geplaatst worden. Ook is het gebruik van websites adressen, email adressen en huisadressen alleen in overleg met de beheerder toegestaan om uzelf en de lezer te beschermen.

Ga naar onderwerp op de site »  Go to topic page in the site »
Reageren / respond!

Antwoorden / Answers
2013-08-29 19:55:00
Een vriendin van mij heeft ADHD. Ik zie hier en daar "gebruiksaanwijzingen" voor ADHD-ers. Ik vraag me dan af..zijn dit aanwijzingen voor ADHD-ers met medicatie of zonder? creatief,impulsief spontaniteit zijn ook veel gehoorde woorden. Ik vind namelijk dat haar emoties behoorlijk worden afgevlakt door medicatie. Kan ze dan niet beter zonder?
Wietse
(4198) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-09-06 10:13:00
Ik heb een paar maanden geleden een relatie met een vrouw met add verbroken omdat ik er helemaal klaar mee was. Toen ik haar leerde kennen als leuke spontane vrouw die wel op een leuke wijze impulsief was hoorde ik ook van haar add. Ik ben me er toen in gaan verdiepen en ik dacht dat ik dit wel aankon. De problemen waren na een tijdje de standaard problemen, te impulsief, afspraken niet nakomen, altijd te laat, altijd uit op mijn kosten. Maar het ergste vond ik dat ze haar add misbruikte, alles wat er mis ging of fouten die ze maakte werden afgeschoven op haar add. Ze kon lekker losjes leven en tralalalala alles wat er fout ging, alles wat ze vergat, alle foute dingen die ze zei waarbij ze mensen kwetste, alles had de verontschuldiging "sorry maar ik heb add, ik kan er niets aan doen!". Het was de kapstok waar ze alles aan ophing en ze was niet van plan om enige verantwoordelijkheid op enig gebied te nemen. Ja ze probeerde het zogenaamd wel maar altijd liep het mis. Ik was haar wandelende agenda, ik mocht alle ellende die ze veroorzaakte oplossen en haar van geld voorzien als ze weer eens blut was. Later ontdekte ik ook nog dat ze overal diep in de schulden zat, bij postorderbedrijven, bij bedrijven en bij de bank. Dan huilde ze tranen met tuiten en werkte ze zo op mijn gevoel dat ik weer medelijden kreeg, we spraken af wat we er aan gingen doen en een paar dagen later deed ze weer gewoon wat ze altijd deed, zonder na te denken een dure spijkerbroek kopen van het laatste geld dat ze had. Na twee jaar pas vielen me de schellen van de ogen en zag ik dat ze geen enkele verantwoordelijkheid nam voor haar eigen leven en heel gemakkelijk leefde met het excuus van add en alle problemen door anderen liet oplossen. Ondertussen was zij leuk, impulsief en spontaan en zorgde ze wel dat ze er altijd leuk een aantrekkelijk uitzag en wist ze het altijd voor elkaar te krijgen dat iedereen haar altijd alles vergaf en haar weer hielp. Deze tijd heeft mij heel veel geld gekost, al mijn spaargeld is er doorheen, maar ik realiseer me dat ik daar zelf bij was. Drie weken nadat ik was gegaan liep ze al met een nieuwe liefde rond die ze heel spontaan van internet geplukt had.
Voor mij NOOIT meer een relatie met iemand met add.
groet, B
(4302) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-09-17 15:01:00
Ikzelf was gehuwd met een man met "ADHD" en heb één dochter met "ADD", erfelijk.
Toen mijn dochter 11 was kreeg ik een zenuwinzinking van de situatie, je moet alles doen alles regelen. Op school was ze niet welkom. De oudervergaderingen waren een hel?, altijd negatief. Ik was op.
Op haar 15de heb ik de afwijking op papier gekregen door een specialist.
Eindelijk wist ik waarom het allemaal zo abnormaal was.
Ondertussen leef ik gelukkig met een normale lieve partner.
Zij kunnen er niet aan doen dat ze een afwijking hebben maar ik heb medelijden met mensen die hiermee moeten leven.
Je laatste energie wordt opgezogen en ze zijn alleen met zichzelf bezig.
Ik mis ook bij hen empatisch vermogen.
Het lijkt wel of ze constant toneel spelen.
Dit wordt naar mijn mening ernstig onderschat.
Dit is de reactie van iemand die 20 jaar hiermee dagelijks geleefd heeft.
(4308) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-10-27 20:15:00
Goede avond, ik zat er ook in een relatie met een vrouw die add heeft, we hebben ons leren kennen en alles was lekker easy en relaxed noem maar op, toen ons zo genoemde relatie vastigheid aannam, tijdens het voorjaar van 2013 kwamen toch regelmatig dingen te voorschijn van haar kant die haar aan mij niet bevielen, wel dingen die ze van te vore al wist en volgens haar ook geen probleem zouden zijn, dan kwam de zomertijd, erg mooi, samen met mijn zoontje en haar kids dingen ondernomen , ze kreeg ook op een gegeven moment de sleutel van mijn huis dat ze ook daar naar toe kon als ze ff van thuis afstand moest hebben, ook tijdens ik er niet thuis was ivm mijn werk, dat ze dan alle in laden heeft gekeken , enz enz was me toen niet bewust, kwam ik eerst later achter en ook toen ze mij in een mail liet weten wat ze heeft gevonden in mijn la, alles niet zo erg, maar het draait wat ik ook vaker heb gelezen alles om haar persoon, kom je met eigene problemen wordt er wel naar geluisterd maar meer dan ook niet, sks trouwens was geweldig, en toch alles wat misgaat wordt met add in verbinding gebracht,, huishouding, opvoeding , enz , meestal zijn dat soort mensen ook zonder werk, dat heeft allemaal zijn reden, en nu is ze ook nog nadat ik weer weg was voor mijn werk in mijn huis binnen gekomen zonder dat ik het wist, wel de relatie over was en heeft haar spullen en de spullen die ik van haar als cadeau heb gekregen gejat, aangifte is gedaan, omdat ik zeg add beschermt niet voor jou gedrag, dus conclusie voor mij is, never ever again ,
(4340) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-10-30 22:10:00
Sorry, maar bovenstaand is echt geen ADD. Het doet me meer denken aan borderline. ADD'ers hebben zeer zeker empathie en niet egoïstisch.
(4346) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-11-01 11:44:00
Ze zei het zelf dat ze add heeft!
(4348) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-11-27 22:36:00
Dat ze zelf zei dat het add was zegt niets. Een borderliner zal nl nooit eerlijk toegeven dat ze een borderline diagnose heeft gekregen...
(4379) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-11-28 09:02:00
Erg jammer dat veel mensen die eigenlijk iets anders hebben dan ADD, zeggen dat ze ADD hebben. Zo wordt ADD erg negatief belicht....ikzelf heb ADD en ik hoor vaak dat ik een hart van goud heb, ik leef me in en ik ben wel eens wat impulsief maar hier kan ik gewoon over in gesprek gaan.
(4380) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-11-29 14:22:00
Het probleem zit hem ook niet in het hart, maar in het hoofd. Iemand met ADD kan zeker een hart van goud hebben en zich inleven, maar dan moet er wel interesse zijn. Alles voor een ander willen doen is vaak een vraag om aandacht en positieve stimulans voor de ADD-er. Maar als je een gezin met kinderen hebt en je bent altijd maar bij anderen, dan heb je geen tijd meer voor je gezin. Dan ben je meer met jezelf bezig, soms zonder dat je beseft dat je daar je gezin (en/of partner) mee tekort doet. Een ADD-er is ziek en dat beïnvloed veel mensen. Maar dat is niet altijd negatief, maar dan moet de ADD wel de ruimte hebben en iemand die achter die persoon staat om hem te helpen!
(4383) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-12-06 18:37:00
Dat heb ik toen ook gedaan, bedoel achter deze persoon te staan, maar puur egoïsme van haar kant en verder niks, dat soort mensen mogen niet eens in een relatie stappen , je krijgt er als niet ADDer verdriet van, omdat niet naar jou wordt geluisterd, nee het gaat om eigenbelangen, zoals ik moet een time-out hebben, vandaag, ben ik lui, nee ik heb geen zin mijn huishoud op te ruimen of schoon te maken, het enige waar passie achter zit is de s&ks, maar dat heeft maar een doel, om de nieuwe partner aan zich te binden, verder niks, en als je dan begint te achter vragen wat er aan de hand is, werd dicht gemaakt en opeens is de relatie over, maar dan komen rare verhalen zoals , het is meer invulling ip van aanvulling of toevoeging, pure egoïsme, nooit meer met dat soort mensen een relatie.
(4399) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2013-12-08 18:51:00
Ik vind het ook erg jammer, dat hier meer verhalen inderdaad neigen naar mensen met borderline of andere psychische stoornissen, dan perse met add of adhd... Alhoewel add en adhd vaak ook gepaard kan gaan met een andere stoornis. Ik heb ook add/adhd, het is niet echt duidelijk of het meer adhd is of niet... Echter, neig ik eerder naar add.. maar inderdaad ik houd juist erg veel rekening met mijn omgeving. Natuurlijk in gesprekken wil je snel je mening geven en kun je je bijna niet inhouden, maar dat zijn ook dingen waar je naarmate je ouder wordt mee leert omgaan. Ik ben me er bewust van dus dwing ik mezelf er op te letten en echt aandacht naar iemand te luisteren. Op het moment dat ik merk dat een geliefde ergens over wil praten, dan zorg ik ervoor dat ik niet ergens anders mee bezig ben. Ook moet het wel om iemand gaan natuurlijk die mij erg boeit. Verder, het verhaal over "deze mensen zitten vaak ook zonder werk" vind ik een jammere uitspraak. Ik ken ook redelijk wat adhd'ers die juist erg hard werken en zelfstandig zijn. Zo heb ik juist nog harder dan hard gewerkt (ondanks dat ik toen nog niet wist dat ik add/adhd had, maar wel dat ik niet zoals de rest was) om te komen waar ik nu ben. Uiteindelijk studeer ik aan de Universiteit en ben ik bezig mijn dromen waar te maken. Ik word ook door mijn omgeving gezien als een meegaand, empathisch behulpzaam en warm persoon. Altijd klaar staan voor anderen, maar juist erg veel trots als het gaat om hulp ontvangen. En laat staan om financieel onderhouden te worden door iemand. Nee, ik ben niet altijd even gestructureerd, maar het werkt voor mij prima zo. In deze maatschappij moet je je altijd maar aanpassen omdat dat dat "hoort" maar dat werkt niet voor iedereen. Ik heb mezelf altijd moeten compenseren om niet op te vallen dat ik "anders" ben dan anderen. De reden waarom ik zo hard werk is juist om mijn geliefde mensen te kunnen helpen of dat nu financieel gezien is of op ander gebied. Ik heb er juist hartstikke veel moeite mee dat anderen zo egoistisch kunnen zijn en alleen met zichzelf bezig kunnen zijn, dus nee ik kan mij niet vinden in een aantal van de reacties die zijn gegeven. De reden waarom ik een reactie achterlaat is om aan te geven dat je niet iedereen over een kam kan scheren.. Er zijn genoeg adhd'ers en add'ers die niet zo zijn en ik weet niet eens of dat typsich add/adhd kenmerken zijn. Wel vervelend overigens dat je zoiets mee hebt moeten maken. Ik heb wel een lijstje over de "Positieve kanten van mensen met adhd/add". Ik wil alvast mijn excuses maken dat ik de bron er niet meer van ken (ook zie ik een paar tikfouten die ik helaas niet kan verbeteren omdat ik op de een of andere manier niet terug kan... hmm). Wel moet ik meegeven, dat het leven met add'er/adhd'er niet altijd even makkelijk is omdat ze toch best wel gevoelig zijn. Echter, zodra je weet hiermee om te gaan dan heb je goud in handen. Een adhd''er/add'er voelt namelijk vaak dingen aan bij anderen een soort paranormale gaven en erg intuitief. Ik hoor het vaak dat ik bij mensen die normaal erg gesloten zijn er zo doorheen kan prikken en de gave heb ze te openen doordat ze zich erg snel op hun gemak voelen. Ik help vaak anderen ook om door te zetten en ze van hun onzekerheid af te helpen (terwijl ik van binnen dat misschien zelf wel ben, maar niet toon). Kortom, zoals je ziet ik ga van de hak op de tak en praat hier vanuit mijn eigen perspectief en weet dat het idd niet altijd even gemakkelijk is te leven met iemand die add/adhd heeft maar saai is het zeker niet en ze zullen meestal goed voor hun naasten zorgen. Ik kon het gewoon niet aanzien om dit te lezen, want we zijn geen slechte mensen :)

Hier dan de gebruiksaanwijzing:
Gebruiksaanwijzing: ADHD Partner

Zo maar een zondagmiddag..
Is jouw partner gediagnosticeerd met ADHD? Gefeliciteerd! Je hebt een bijzonder exemplaar aan de haak geslagen! Wees er op voorbereid dat het leven met een ADHD’er over het algemeen allesbehalve saai is. Spontane invallen, creativiteit en kinderlijk enthousiasme zullen jouw deel zijn. Om hiervan optimaal te kunnen genieten, vind je hieronder een gebruiksaanwijzing voor partners met ADHD.

Benader je partner met humor. Humor is in elke relatie een belangrijke pijler, dus ook in een relatie waarin sprake is van ADHD. Komt je partner thuis met bioscoopkaartjes, omdat hij/zij vergeten is dat jouw ouders zouden komen eten? Tref je bij thuiskomst een woning aan die eruitziet alsof er een bom is ontploft? Haal diep adem en lach.

Maak een goede taakverdeling. Het voordeel van een relatie is dat je gebruik kunt maken van elkaars sterke punten en kwaliteiten. Bij een ADHD’er zullen die waarschijnlijk NIET liggen op het vlak van orde, netheid en gestructureerd werken. Verwacht dit dan ook niet van je partner, want verwachting is de moeder van de teleurstelling.

Zie de pluspunten van je partner, en benut deze. Juist ADHD’ers zijn bij uitstek capabel om deadlines en onverwachte situaties in goede
banen te leiden. Vraag hem/haar dus niet om de koffers in te pakken als je over drie weken op vakantie gaat, maar wel als je morgen vertrekt en er is haast bij.

Besteed, meer nog dan in “reguliere” relaties, aandacht aan positieve feedback, aanmoediging en complimentjes. Veel ADHD’ers zijn onzeker over zichzelf en hun kunnen en voelen zich snel onbegrepen.

Schaf een whiteboard aan. ADHD’ers zijn over het algemeen geen meesters in plannen: ze leven in het hier en nu. Door op het whiteboard te schrijven welke klussen er gedaan moeten worden en welke
deadline hieraan hangt (vrijwel iedere ADHD’er lijdt aan chronisch uitstelgedrag), help je je partner om enige structuur in jullie leven aan te brengen.

Laat je conventionele gedachten los. Wanneer iets niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. ADHD’ers zijn beroemd (en berucht!) om hun vermogen om “out of the box” te denken. Hier kan je relatie veel profijt van hebben, maar alleen wanneer je zelf bereid bent om ‘anders dan anders’ toe te laten. Voorkom dat je in een hulpverlener-cliënt relatie terechtkomt. Jezelf superieur voelen aan je partner helpt iedere relatie om zeep, dus ook
de ADHD-relatie. Laat je partner in zijn/haar waarde en onthoud je van de neiging om iemand te ‘heropvoeden’: gelijkwaardigheid is het devies.

Gebruik ADHD niet als excuus, en sta ook niet toe dat je partner het als excuus gebruikt. Ook een ADHD’er pur sang is nog steeds 100% verantwoordelijk voor zijn/haar daden. ADHD mag in geen enkele relatie een reden zijn voor ontrouw, lichamelijk geweld en verbale vernederingen.

Stel je in op stemmingswisselingen. Een ADHD’er kan zich dolenthousiast verliezen in een nieuw project, tot aan het obsessieve toe. Dit wordt hyperfocus genoemd. Wanneer de eerste tegenslagen zich aandienen en/of de uitdaging er af is, wordt hetzelfde project argeloos in een hoek geworpen en kijkt de ADHD’er er niet meer naar
om. Dit is een ADHD-trekje dat eenvoudigweg niet af te leren is: probeer dit dus ook niet.

Weet wanneer je wel of niet op de rem moet trappen. Wilde plannen maken om de tuin aan te pakken, het halve tuincentrum leegkopen en
vervolgens de plantjes ongepot laten verpieteren is tot daar aan toe. Overweegt je ADHD-partner om zijn/haar goedbetaalde baan aan de wilgen te hangen om gebruikte autobanden te gaan verkopen in Alaska, dan is het misschien tijd om hem/haar fijntjes de weg terug naar de realiteit te wijzen. ← HAHAHAHAHA

Blijf communiceren. Een ADHD’er is geen patiënt, dus behandel hem/haar ook niet zo.

ADD staat voor ‘Attention decifit disorder’, En is eigenlijk adhd maar dan zonder de H van Hyper. Het zijn geen mensen die rondrennen of staan te tollen van de energie of zich absoluut niet kunnen
concentreren. Er is een tekort aan verschillende hersenstoffen, wat ontstaan is bij de zwangerschap of geboorte (zuurstoftekort bijvoorbeeld) Ze hebben daarnaast een hyperfocus in de hersenen. ADD-ers kunnen zich daarom juist totaal verliezen in muziek of televisie kijken, een boek lezen of het observeren van een Situatie. Andere momenten, gebeurtenissen, de liefde, of een nieuwe baan en
andere projecten. Maar haken vaak na een aantal maanden weer af, omdat er geen uitdaging in zit. Dit komt ook omdat ze vaak over intelligent zijn, en ze willen leren en ontwikkelen. Na een paar maanden hebben ze alles er al uit kunnen halen wat er in zit, hebben ze de boel al helemaal ge-analyseerd en kunnen ze er niets meer mee. Kenmerkend is ook dat de ADD-er vele schommelingen kent in emoties. Dit, omdat ze
alles kunnen aantrekken en overzien. Ze krijgen zoveel informatie binnen, met hun zintuigen, ogen, hersenen, intuitie en zesde zintuig, dat de registratie van al deze dingen veel energie kost. Ze zijn makkelijk ineens erg moe, of moeten zich terugtrekken om alles te laten zinken. Ze concentreren zich vaak maar op 1 aspect in hun leven, waar ze met de hyperfocus zich op concentreren, en andere dingen verslonzen dan. Op het werk zijn ze vaak overvoerd, en laten ze steken
vallen. Ze kunnen zich een uur enorm goed concentreren, maar dan vergeten ze dingen. Ze krijgen regelmatig te horen afwezig te zijn, of vergeten zaken. In gesprekken met mensen of bij lezingen, kunnen ze tijdelijk erbij zijn, maar daarna gaan ze bv. poppetjes tekenen, of merken ze dat ze kriegelig worden omdat ze niet langer erbij kunnen
zijn. Algemeen kenmerkend is dat de ADD-er zich probeert voor te doen als een sterk persoon die alles aankan, om de eigenschap te verbloemen. Ze kunnen slecht grenzen aangeven. Pas op latere leeftijd komt pas uit dat ze het niet allemaal aankunnen zoals gewone mensen, en dat ze teveel hooi op hun vork hebben genomen. Ze zijn gevoelig en trekken zich van alles aan, en zijn dan heel rustig en bedachtzaam en dan weer enorm onrustig en willen uitdaging of spanning opzoeken (adrenaline kicks)

ADD is niet iets ‘engs’, maar juist een hele mooie en bijzondere eigenschap. Als je met een ADD-er een relatie hebt, kan je ervan op aan dat je enorm verzorgd word, in jou word ingeleefd, dat hij/zij met
hart en ziel zich aan je geeft. ADD ers hebben enorm veel talenten en kwaliteiten, het is nooit saai. Het zijn vaak mensen met uitmuntende
carriere, smaak, ze kunnen enorm creatief zijn, passievol en vurige s&ks. Ze zijn intuitief, hooggevoelig en vaak ook paranormaal begaafd
en uitstekende toekomstige ouders. Ze hebben sterke normen en waarden, en willen hier sterk voor opkomen. Vooral houden ze niet van ruzie, schelden en hebben groot respect voor moeder natuur, dieren en mensen. En willen ze absoluut niet behandeld worden als minderwaardig, of als
lustobject. Politiek en maatschappelijk gezien willen ze ook orde en respect en vaak zetten ze zich in of maken zich druk om de normen en
waarden ook binnen de maatschappij. Ze kunnen erg emotioneel raken als mensen elkaar niet goed behandelen, of als hun partner de kantjes
ervan af loopt. Ze houden van terugtrekken in de rust, maar ook van avontuur. Die ze graag met jou willen aangaan, ze zijn vaak erg trouw en loyaal. 1 op de 5 mensen heeft ADD en vaak ook hooggevoeligheid. Het is wel handig als je als partner je verdiept in je ADD partner, zodat je meer weet hoe ze vanbinnen zich voelt. Ik raad niemand aan om enige medicatie hiervoor te slikken (zeker geen ritalin, wat artsen je allemaal willen aansmeren!) Ze willen dat je je ‘rustig’ houd, terwijl
de gave van de ADDér juist haar paranormale gaven en intuitie en creativiteit en sterke gevoel is!
(4403) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-01-06 10:58:00
Lastig toch als je met deze afwijking moet leven en dan jezelf wijsmaken dat je paranormaal begaafd bent. De fantasie bij deze mensen is soms heel groot.
Je kiest er niet voor en je krijgt het gewoon mee bij de geboorte.
Ik heb een kind met ADD en weet ondertussen dat ik niets normaal moet verwachten net zoals de vader die hiermee ook door het leven gaat.
Hoe graag ik ook kinderen zie, hoop ik dat er geen kleinkinderen komen zodat deze ziekte stopt. Ik begrijp heel goed dat mensen die hiermee geconfronteerd waren een grote bocht maken wanneer ze vernemen dat iemand deze afwijking heeft.
Ik heb wel te doen met mensen met deze ziekte en ook met allen die hiermee
op de één of andere manier onder lijden. De thuisomgeving is echt wel heel vaak het slachtoffer. Met vrienden ben je niet constant samen en is het gemakkelijker om de leuke uit te hangen voor een nachtje of een avond. Veel sterkte en moed met allen die in relatie zijn met mensen met deze afwijking en nog meer sterkte en moed aan de add-lijders die hun weg moeten vinden in deze harde maatschappij waar geen plaats is voor lastig gedrag.

Groeten van iemand die hieronder veel geleden heeft en nog.
(4431) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-02-09 02:21:00
Dus als ik jullie allemaal goed begrijp zijn mensen met add zielige monsters waar je vooral geen relatie mee moet hebben. Er met een grote boog omheen lopen enz enz. Ik ben onlangs gediagnosticeerd met add. Dit klinkt bemoedigend voor de toekomst, dus geen kinderen want deze ziekte moet de wereld uit. Heel erg bedankt voor deze ( wijze ) woorden.

--------------------
Noot van Hein: Ik kan me deze cynische reactie goed voorstellen, een van mijn ex partners had ADD en het betekent dat iemand een iets meer gecompliceerde gebruiksaanwijzing heeft en dat je een iets dikkere huid moet hebben af en toe. Het is heel goed mogelijk een relatie te hebben met iemand die ADD heeft en de erfelijkheid valt best mee. Ik ben een groot voorstander van het recht om anders te mogen zijn en zolang de persoon met ADD en de partner er geen problemen mee hebben is het niets om je zorgen om te maken. En wanneer er toch problemen zijn dan is dat een gezamenlijk probleem voor beide partners. Het is makkelijk maar niet eerlijk om alles af te schuiven op iemand die een beetje "anders" is. Vriendelijke groet, Hein.
(4469) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-02-09 22:20:00
Noot aan Hein: Ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik per abuis deze site gevonden had, en was diep getroffen door bijna alles wat hier gezegd wordt. Ik herken mijzelf hier niet echt in. Het lijkt of deze mensen hier hun gal komen spuien over hun relatie met iemand met add, de mevrouw die het verhaal vertelde over het feit dat ze hoopte dat haar eigen kind geen kinderen zou krijgen spande de kroon. Sorry dat ik cynisch overkwam.
gr Ron
(4471) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-02-15 00:17:00
Ik heb adhd en add. Ik bén niet adhd en add. Een gedragsstoornis of echt iets 'fout' in de hersenen? Bij mij hebben ze dat nooit onderzocht. Grappig hè dat ik dan wel medicijnen krijg.
Of eerder triest....? Had ik dat pilletje maar uitgevonden. Dan was ik nu binnen. Maar ook weer niet. Er zijn zoveel bijwerkingen. De ergste bijwerking zo ondervond ik, is voor mij het onbegrip van andere mensen. (Helaas stond dat niet vermeld in de bijsluiter.)

Investeerde men maar meer geld in cultuur, het zou extra banen in de creatieve sector kunnen opleveren en mensen (zonder werk en met ad(h)d) zoals ik een plekje in deze maatschappij kunnen bieden. Kan niet voor anderen spreken maar zelf zou ik het met beide handen aanpakken. Tot nu toe liep het mis op mijn werk en heb ik angst gekregen om in een groep met anderen samen te werken.

Vroeger was ik een Dik Trom, een Kruimeltje of een Pietje Bell geweest. In meisjesvorm dan.
Zouden zij ook ad(h)d hebben gehad? Vroeger noemden ze mij een lastpak. Oh, komt het door zuurstofgebrek bij de geboorte...? Krijg je dan kinderen met ad(h)d? Ik ben niet boos op u. Ik ben verdrietig dat mensen elkaar, met name op deze site, ophitsen met negatieve verhalen. Ik prijs me gelukkig dat mijn concentratie het nalaat alles in detail te lezen. Tenzij het mij zou genezen van mijn ad(h)d.

"Neem een pilletje, dan word je rustig."
"Niet met de kastjes smijten."
"Loop nou eens zachtjes op de trap."
"Rustig praten, niet schreeuwen."
"Eerst denken, dan doen."
Herkenbaar?
Zelfs met een pilletje lukte dat niet. Tot op de dag van vandaag.

Geef haar een potloodje en een papiertje, dan heb je geen kind aan haar. Hyperfocus?
Wellicht. Destijds bestond dat woord nog niet. Ik noem het graag bezieling.
Nu ben ik een volwassen vrouw met ad(h)d en er zat nog meer bij. Daar ben ik van 'genezen'. Maar weet je wat? Daar heb ik heel hard voor geknokt. Maar nu lees ik dit alles.
Zoals ik al zei, gelukkig laat mijn concentratie het na om alle details te lezen.
Ik betreur het verdriet en de pijn die velen (?) hebben ondervonden door negatieve ervaringen met ad(h)d'ers. Al met al hoop ik dat u van de pijn herstelt en realiseert dat iedereen anders is.
Het deed mij wel pijn om te lezen dat ik dan maar geen kinderen moet krijgen. Maar dat vergeef ik u.
(4481) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-02-21 10:10:00
Op aan raden van mijn vriendin in maart 2013 hulp gaan zoeken omdat het in onze relatie niet goed ging en er veel vragen oprezen met betrekking tot mijn gedrag, na een periode bij GGZ te hebben gelopen is de diagnose ADHD gesteld bij mij (op 49 jarige leeftijd) en op het moment dat ik die uitslag kreeg en besproken heb met haar en hoe WIJ nu verder zouden gaan kreeg ik heel bot te horen dat zij daar geen zin in had en heeft mij de deur gewezen.. Juist diegene die je het beste kent en die je vertrouwt met je leven en waar je alles voor over heb, plannen mee heb gemaakt voor de toekomst en die je, juist op zo'n moment het hardste nodig heb, om met vertrouwen naar de toekomst te kunnen blijven kijken.. juist die persoon laat je aan je lot over..

Bah voor mij geen "normale" vrouw meer!!
(4493) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-04-14 23:06:00
Ik ben zelf gediagnosticeerd met ADD en volgens mijn man is het niet altijd eenvoudig met mij samen te leven nee. Vooral omdat ik vaak alles kwijt ben en dingen vergeet. Ook ben ik vaak te laat, omdat ik moeite heb met plannen. Daar staat tegenover dat ik zorgzaam ben, lief, spontaan, flexibel en positief ingesteld, iets wat hij erg waardeert in mij. Zijn zwakke punten zijn mijn sterke punten en omgekeerd, het is daarom echt wel te doen hoor, samenleven met mij. ADD is in sterke lijnen het extreem vergeetachtig zijn en verstrooid. Verder zijn we best normaal en echt wel in staat tot een normale relatie.

Het is de maatschappij die iedereen in een trechter stopt, als je er niet doorheen past deug je niet, beetje jammer. Iedereen heeft recht op een plekje hier, we hoeven niet allemaal door die trechter te passen.
(4740) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-04-18 10:14:00
Sinds 1,5 jaar ben ik er achter dat mijn partner waarmee ik al 18 jaar een relatie heb en mijn zoontje van 9 jaar allebei ADD hebben. Naar aanleiding van deze diagnose heb ik veel informatie verzameld over deze aandoening en er zijn zoals bij velen, veel puzzelstukjes op hun plek gevallen. Helaas en tegelijkertijd ook weer fijn dat dit ´stickertje´ allerlei deuren opent voor hulp die ze beiden hebben gekregen. De school waar mijn zoontje op zit. zet zich goed in voor deze aandoening en er worden allerlei methodes toegepast om hem zo goed mogelijk door het schooljaar heen te krijgen. Resultaat: zeer goede cijfers en een zingend jongetje in huis. Zowel mijn vriend en mijn zoontje worden ook ondersteund met Ritalin. Ik zeg ondersteund want hierdoor is niet alles opgelost. We hebben o.a. gezamenlijk psycho-educatie gekregen van de kinderpsychiater hoe hier mee om te gaan met hele goede tips. En mijn vriend heeft langdurig wekelijks bij de psychiater langs moeten komen voor het aanbrengen van dagstructuur en die volledig eigen zien te maken. Klinkt allemaal best goed toch? In mijn ogen in ieder geval wel.

Maar nu komt het volgende: Ik sta verbaasd over de ondersteuning die je kunt krijgen als je de partner bent van iemand met ADD. Niets dus. Wat ik hierboven heb geschreven klinkt allemaal heel rooskleurig maar leest niemand dan tussen de regels door dat er van de partner veel wordt gevraagd? Begrijp me goed, ik hou erg veel van deze twee 'mannen' in mijn leven. Maar nu de puzzelstukjes in elkaar vallen en ik weet dat ik veel dingen onterecht aan mezelf heb verweten en zie ik ook hoe groot de inpact is op mijzelf. Ik doe alles volgens het boekje, het huis hangt vol met lijstjes en er is een weekplanner. Als er iets niet lekker loopt bespreek ik dat en veranderen we dit zodat het werkt voor iedereen in huis. Maar het blijft een feit dat ik vaak het gevoel heb dat ik in een soort cocon leef. Zowel vriend als zoontje leven erg in hun eigen wereldje waarin ik niet altijd toegang heb. Ik voel me soms eenzaam in mijn eigen huis. Vaak krijg ik het gevoel dat ik niet 'samen' woon maar dat ik het huis bestuur. Het helpt ook niet echt mee dat we beiden een baan hebben met een onregelmatig rooster. Het komt redelijk vaak voor dat dingen niet goed worden geregeld als ik er niet ben. En dat geeft me soms wel eens het gevoel dat als ik alles los zou laten, het hele zaakje in elkaar stort. Ik ben, misschien wat bot gezegd, de spil van het gezin. En het zou fijn zijn als ik hulp kon krijgen maar waar ik woon, is dat er gewoon niet.

Ik ben wel een keer door de huisarts naar een cursus 'mindfullness' gestuurd maar dat is gewoon niet wat ik zoek. Ik denk dat er samen met mij meer partners van mensen met ADD een geschiedenis hebben binnen hun relatie die nog onverwerkt tussen hen in staan. Mede omdat veel mensen met ADD moeilijk hun gevoelens onder woorden kunnen brengen. Dit brengt soms ook een bepaalde afstand en obstakels binnen een relatie met zich mee. Het vervelende is, dat door de bezuinigingen er nog weinig vergoed wordt. En in mijn geval heb ik het financieel niet heel breed, kan ik dit niet betalen en moet ik het zelf maar oplossen. Terwijl deze problemen oplosbaar zijn, alleen kan ik het in dit geval niet alleen.

De enige opmerking die ik nog wil plaatsen voor sommige bovenstaande reacties: Het zou fijn zijn als mensen wat minder kritiek zouden hebben en meer ondersteunend zouden reageren. Ik denk zelf dat het fenomeen ADD al erg lang bestaat maar omdat de maatschappij steeds sneller wordt, dat het moeilijker wordt om met ADD je hoofd boven water te houden.
(4752) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-05-04 02:06:00
Ik heb een relatie met iemand met ADD. We zijn een samengesteld gezin. Vanaf het eerste moment heeft hij het verteld en een boekje gegeven wat je tegen kan komen. De eerste 4 jaar liep alles eigenlijk goed. Hij was mijn grote steun en toe verlaat in het proces met mijn ex, die uiteinde zijn kinderen niet als de wilde erkennen. Tuurlijk waren er strubbelingen.
En nu? Nu staat onze relatie op knappen. En waarom?
We kregen een kindje en gelijk werd hij met kanker, een ernstige geconfronteerd. Letterlijk 8 dagen na de geboorte. Op dat moment draaide alles om hem, verzorgen, troosten, helpen. Maar er waren ook 8 kinderen die hun zorg nodig hadden, troost en bemoediging.
Helaas hij is blijven hangen in zijn ziek zijn, terwijl er niets meer aan de hand is.
Wel tot gevolg dat ik overspannen raakte. Dingen niet meer kon, hij zou helpen, maar hielp de boel verder naar de knoppen.
Eigenlijk is hij blijven hangen in het: ik ben zielig. Professionele hulp weigert hij, of stopt voortijdig.
Fin gezien heb ik er nu een soepzootje van gemaakt. Hij wil helpen, maar gooit het naast zich neer. Verwijt mij wel alles, koopt met Sinterklaas en verjaardagen voor zijn kinderen belachelijke cadeaus, somma 200/300 euro per kind . Als voorbeeld, houd auto's aan die niet door een keuring heen komen, waardoor er boetes komen.
Niet alles is negatief. Het is een lieve man, die in goede doen de wereld voor iedereen veroverd. maar helaas is beland in zijn eigen wereld. En nu niet meer wil vechten voor de relatie, voor zijn kinderen en voor zichzelf.
Kanker? Ja dat had ik, controle: O ja moet wel, maar .... is dus er naar toe slepen. Gaat het niet goed met de ander, zijn probleem. Tegenslagen, de wereld is tegen mij, ze moeten me niet, ze vinden me een lul.
Je kan 1000 x zeggen:ik hou van je en veel mensen, we zijn er voor je, maar een ding moet je zelf doen, erkennen dat je wat moet gaan doen.
Normaal denkend. Hoe moeilijk is dat? Voor mij stond er niemand klaar. Zie maar hoe je het red
(4815) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-05-04 02:13:00
Overigens: ik ben niet van plan om deze man zo maar los te laten. Ik hou van hem en snap zijn belevingswereld. Kanker krijgen is al een verhaal apart. Gecombineerd met ADD zou bijna zeggen: dodelijk. Hoe doorbreek je iemands impasse, zeker bij een add-er als er iemand een antwoord heeft!
(4816) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-05-05 11:29:00
Ik heb zelf ook een samengesteld gezin, mijn partner heeft adhd en zijn dochter ook, mijn zoon heeft add. Ik zou graag met iemand in contact willen komen om ervaringen uit te wisselen.
(4824) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-05-09 11:04:00
Hallo. Ik ben een jongvolwassen vrouw met ADD. Ik was impulsief, ongestructureerd,enz. Nu ben ik dat niet meer, integendeel.
Ik werk hard: ben financieel onafhankelijk, run een huishouden enz enz.
Wat wil ik hier mee zeggen? Ik zet mij, net als ieder ander mens, ontzettend in voor alles. Wél durf ik te zeggen dat dit een ADD-er net een tikkeltje meer kost.
Ikzelf moet naast mijn relatie en werk vaak de leuke dingen laten omdat ik het anders niet volhoudt. Naar mijn mening is het onterecht zo negatief over deze concentratiestoornis te praten als op dit forum gebeurt. Ook mijn vriend loopt vaak tegen mijn emotioneel heftige reacties aan en weet hier niet goed mee om te gaan. Ik zou me hier graag voor inzetten om ook dit (evenals het werk enz) onder controle te hebben. Maar...ik zou wel graag begrip willen en respect voor dat stuk onvermogen dat ik heb. Een niet add-er wil ik vragen zich in te beelden het gevoel te hebben om gedurende een maand constant het gevoel te hebben van een slaaptekort: steeds twee nachten niet geslapen te hebben (in werkelijkheid beperkte concentratie) en dan een drukke werkdag te volbrengen en alles onder controle te houden. Ook binnen de relatie. Nee dit zal niet ten alle tijde lukken maar help ons er mee i.p.v. boos worden enz. Kritisch zijn we zelf wel want we voelen elke dag "een tekort".
(4835) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-06-09 21:55:00
35 jaar ben ik getrouwd met een lieve man. Een man die op afstand het gezin gade sloeg, die van alles vergat, zich focuste op zijn verzamelwoede, boeken, muziek. spontaan? en mij eenzaam alles liet regelen .We hebben veel woorden erover gehad maar het dring nooit door empathie? emotie? door zijn werk als politieman (38 jaar lang) is de emotie weggedrukt, heeft hij een veilige muur om zich heen gebouwd, en dit zal de reden wel zijn dat hij geen emotie meer toont, geen empathie heeft , Hij zit achter zijn veilige muur. Ik was de spil in ons grote gezin, ze zijn nu allemaal uitgevlogen. Toen we een aantal jaren geleden er achter kwamen dat een van onze kinderen ADD heeft viel het kwartje voor mijn man en mij.
Maar ik kan niet accepteren dat hij er niets mee doet. Ik wil nu eindelijk de kar los kunnen laten. Hij versombert steeds meer,geniet niet meer, er speelt meer dat weet ik zeker maar ik moet daar als vrouw weer achteraan? en nu heb ik na 35 jaar gezegd dat ik klaar ben, niet met van hem houden, maar wel om altijd maar weer de kar te trekken, als hij niet een klein beetje aan zich zelf gaat werken ga ik ergens anders wonen heb ik nu gezegd en ik doe het ook .Ik ben heel benieuwd wat hij er mee gaat doen. ADD is een, maar je moet ook hulp willen zoeken.
(4905) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-06-11 23:08:00
Vol herkenning lees ik alle verhalen. Ik ben 29 jaar en 10 jaar samen, waarvan 6 getrouwd met een man met Add. Sinds 9 maanden hebben we ook een dochtertje.
Ik zorg dat alles goed loopt en regel daadwerkelijk alles. En dit doe ik met liefde, maar wat kan ik ook soms moe zijn hierdoor. Ik mis ook echt wel een stukje waardering.
Mijn man werkt in de zorg wat hem erg zwaar valt, ik merk ook dat het werk al zijn energie opslurpt. Ik zou heel graag in contact komen met andere mensen die een partner hebben met Add, lijkt me fijn om ervaringen en/of tips uit te wisselen.
Mijn email adres is lekkerbekje55@hotmail.com.
(4920) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-08-04 00:45:00
Dag ... zielige mannen. Sorry dat ik jullie zo noem, want ik ben een vrouw met ADHD en ik heb geen man nodig om te kunnen leven. Daarentegen werk ik wel om te kunnen leven!!! Oh ja, ik heb al 1001 verschillende werkgevers gehad, en ja telkens hoor ik hoe hard ze me missen nadat ik zelf men ontslag geef. Het is niet omdat ik ADHD heb niet wil werken, vrouwen die dit gebruiken hebben geen ADD of ADHd maar zijn gewoon luilakken ... serieus een luie vrouw met ADHD bestaat niet!

Empathie is mijn tweede naam, mijn jongste broer is een wereldburger met ADHd die binnenkort afstudeert als Ingenieur. Hij had geluk dat rilatine bestond, ik heb geen diploma, maar ben veel slimmer dan de meeste gediplomeerden, een deadline is voor mij de ergste maar de beste motivatie om iets correct en nog beter af te werken.
Ook al loop ik te tieren, huilen en ook soms eens kloppen en smijten (mijn bezittingen) maaaaaaaaaaaar niemand anders loopt dan in mijn buurt en niemand zal horen "het is de schuld van mijn ADHD" (ook al is het soms zo)

Degoutant hoe dit symptoom wordt misbruikt, mja ik kan ook vertellen over mannen die geen ADHD of ADD hebben en toch me het leven zuur gemaakt hebben doordat ze zoals de meeste mannen het oedipuscomplex hebben!!!!

Ik ben gezegend met ADHD, of ik zou nooit het lef gehad hebben om alleen te reizen naar Peru, etc etc etc en nog eens etc etc etc van de wereld te zien hmmmm heb al zin direct te boeken .... Een man die klaagt is gewoon een zaag, uiteraard verwittig ik elke man die me leert kennen.

Hmmm zou Marilyn Monroe ook ADHD hebben "“I'm selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can't handle me at my worst, then you sure as hell don't deserve me at my best.”!!!!!

Mijn dochter is 10j en heeft tja hoe kan het anders ook ADHd. Ze woont bij mijn moeder "het mens verdiend een medaille voor zelf moed en opoffering"!
Gelukkig bestaat Rilatine en nu ook medikinet (stukken goedkoper, want nog steeds niet terug betalend voor volwassenen) ... Anyway, de dagen dat mijn dochter bij me is neem ik medikinet (ook zonder de dochter) en vooral zij geen rilatine, lekker druk en heb zelfs een schommel in men living ... af en toe moet de druk van de ketel, iets meer opvallend dan een voor mij (ab)normaal kind!
Ik ben eerlijk, mocht ik zelf geen medicatie nemen dan zou ik de drukte van mijn dochter niet aankunnen.

Ik heb veel respect voor mensen die het uithouden met het o zo leuke ADHD'ertje, na 38j weet ik nu wel wat ik wil. Met of zonder ADHD, ik zie meer koppels scheiden zonder ADHD dan met het leven is al lastig genoeg en ik gebruik geen enkel excuse om men ADHD te verantwoorden. Integendeel, ik zou mijn ADHD voor geen geld van de wereld willen missen, ik zou me steendood vervelen zonder. Relativeren is de boodschap, en wie zegt dat hij het niet beseft is een grote leugenaar en heeft waarschijnlijk geen ADHD of ADD ttssss 't kind moet ook een naam hebben.

Hoop dat de Borderline vrouwen vlug het loodje leggen, want deprie ze zijn sleuren ze iedereen mee, men ADHD zorgt er enkel voor dat ik net wil leven. doe het maar eens, misbruikt worden in je jeugd en toch nog altijd graag leven. Je hebt maar 1 leven, met of zonder ADHD!!!!!

Amen :D
(5155) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-08-24 12:29:00
Jeetje, ik hoop dat mijn toekomstige partner dit artikel nooit onder ogen komt, want dan wordt het een grote kansloze bedoeling. Ik vind het artikel weinig genuanceerd en sommige reacties idem dito en op vele fronten niet herkenbaar en dat terwijl ik toch een maximale add-er ben. Wat is lees, neigt meer naar de borderline kant. Ongetwijfeld zullen er mensen met adhd/add zijn die wel aan dit profiel voldoen, maar jeetje wat een onzinnig zwart-wit artikel niet berust op volledige waarheden mbt add. Ik ben prima in staat een relatie te onderhouden, mijn financiele zaken op orde te houden, mijn kind een goede opvoeding te geven en een solide basis, ik heb een super groot empatisch vermogen. Het gaat allemaal niet zonder slag of stoot. Waar mijn partner rekening mee zou moeten houden is dat ik drie dagen over mijn stofzuiger in de gang stap zonder dat ik opmerk dat ie er staat, dat ik pas de was opvouw wanneer ik tot de conclusie kom dat de handdoeken op zijn, dat ik de dopjes niet op de tandpasta terug draai, dat ik wanneer ik iets uit de koelkast haal het niet terug zet, dat ik het plannen lastig vind maar het wel altijd red, ik al een week stress heb omdat ik mijn vakantie koffer moet inpakken wat uiteindelijk een half uur werk blijkt te zijn in plaats van gevoelsmatig drie maanden, ik ben wat sneller overbelast in de dingen die doe, minder energie, ik heb oplaadmomentjes nodig, ik vergeet vaak alle boodschappen te halen die op mijn boodschappen lijstje staan, ik vind het lastig instructies meteen te kunnen opvolgen, ik raak van slag van onverwachte situaties maar ik herpak mezelf altijd, maar hee als dat alles is, dat zijn geen wezenlijke dingen, dat zijn bijzaken. Het heeft niks te maken met liefde. Ik ben prima in staat mijn verantwoordelijkheden te nemen en deze ook te zien. Maar wat er bovenstaand wordt geschetst is in vele opzichten iets wat ik niet ben en wat vele adhd.add-er niet zijn. Ik vind dat ik in dit artikel als add-er tekort voor gedaan. Dus leuk geschreven en goed geprobeerd, maar ik vind het een poep artikel. Nou dat was hem, doei.
(5272) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-08-24 15:12:00
Nadat ik in gedachten de stekker uit ons huwelijk had getrokken, kwam ik er tijdens onze relatietherapie achter dat ons huwelijk ook hartstikke goed kan zijn! Mensen... het kan echt! Zoek een goede therapeut, iemand die bekend is met ADHD en jullie allebei écht ziet en hoort. Er is hoop!
(5275) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-10-13 13:46:00
hoi, ik wil ook even reageren.

Eerst, bedankt mevrouw Amen hierboven, voor je spirit! Ik ben ook een vrouw met ADHD en probeer ermee te leven dat mijn ambities in relatie en werk steeds weer gefrustreerd worden.

Waarom 'steeds weer' gefrustreerd?
Je kan toch op gegeven moment je ambities dan maar loslaten?

1 omdat ik de toegevoegde waarde van mijzelf ken en heb leren kennen die ik krijg wanneer zowel ikzelf als mijn omgeving assertief en intelligent genoeg is om 'gebruik' ervan te maken.
2 omdat ik heel graag mijn talent en spirit ten dienst van de wereld wil stellen. ik kan me niet goed erbij neer leggen dat ik al mijn intelligentie en power zo schadeloos mogelijk uitleef in een hoekje.

Omdat ik een vrouw ben met een hoge lading energie en veerkracht ( adhd) blijf ik proberen en dealen met veel afwijzing en teleurstelling en kleine succesjes.

ik weet dat het voor mensen die geen ad(h)d hebben en 'het gemiddelde' van de ander hopen en verwachten, een enorme uitdaging is een antwoord te vinden op het 'niet gemiddelde' gedrag van de AD(h)Der. Hierbij wil ik dus de kanttekening plaatsen dat deze uitdaging niet alleen die van hunzelf is, maar dat deze uitdaging voor de persoon met ad(h)d even groot of groter is. Groter, omdat je van je partner met ad(h)d kan scheiden, of je kind met ad(h)d vroeg of laat een eigen weg zal gaan, maar degene met ad(h)d kan mbt zichzelf geen echtscheiding aan kan vragen.

Waar het volgens mij om gaat is: kunnen we ons nog wel verbinden met moeilijkheden en uitdagingen? Willen we verantwoordelijkheid nemen voor de moeilijkheden die op ons pad komen? Of zijn we niet meer in staat om te gaan met ongeluk dat ons 'toevalt' en moet er een schadeloosstelling komen?

Want de confrontatie met verlies en ongeluk geldt zowel voor de partner, die dan wel eerst gevallen is voor de voordelen van de AdHDer, maar zich rot schrikt van de nadelen, als voor de de ADHDer die functioneert in een omgeving die weinig ruimte en antwoord heeft op AD(h)D gedrag.

De kant die ik hierin wil belichten is dat lijden bestaat. We denken dat we ons weg kunnen kiezen van lijden. Maar het bestaat. En door weg te kiezen van lijden, bescherm je jezelf, maar creeer je ook nieuw lijden. En dat geldt voor iedereen.

Dit geldt voor de ADHDer zelf, die geen verantwoordelijkheid neemt voor het lijden dat hij creeert maar het ontkent of negeert, waardoor een destructieve partner wordt. Maar het geldt ook voor de partner van de ADHDer die kiest voor verlating of echtscheiding, waarbij de ADHDer die de zoveelste afwijzing incasseert. En in any case geldt het voor de kinderen, die het nodig hebben te zien dat beide ouders elkaar kunnen waarderen, ondanks tekortkomingen, om te kunnen leren zichzelf (inclusief een eventuele AD(h)D) te waarderen.

Volgens mij zouden we meer ons ervan bewust moeten zijn dat lijden bestaat! en niet per definitie de exclusieve verantwoordelijkheid is van degene waar het vandaan lijkt te komen! We leven in een ketting van oorzaak en gevolg.

Vergelijk eens met dat je partner bv een zwaar ongeluk krijgt, of vroeg dement wordt. Dit kan trouwens ook jezelf overkomen, of het kind dat je baart. Zeggen we dan: o, wat een onmogelijke vent/wijf, rotkind, moven ermee, GVD waarom ben ik met dat tyfusmens in zee gegaan, ze is SCHULDIG aan het lijden dat ik nu ervaar?

Nee, dan hebben we ook de wijsheid en compassie om respect te hebben voor het lijden van de ander, en beschadigen we degene niet met nieuw lijden door degene als niet- acceptabel weg te zetten! Zelfs al scheiden we van de dement geworden of verlamde partner, we zullen dit duscreet en met respect voor zijn of haar ongeluk doen!

Soms is het wenselijk de grenzen te sluiten, we zijn allemaal verantwoordelijk voor onze eigen overleving. Maar het is sjiek, en een teken van je vermogen tot respect voor verbinding om vervolgens ook verantwoordelijkheid te nemen voor dat dit JOUW keuze is, en niet dat de ander door zijn gedrag je DWINGT deze keuze te maken.

Als je al niet meer bereid bent dit te doen voor degene met wie je ooit het bed hebt gedeeld, doe het dan op zijn minst voor de kinderen die eruit voort zijn gekomen, of anderen met add of adhd die ook proberen een antwoord te vinden op hun eigen afwijkende 'neuro-design'!
(5459) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-10-20 13:42:00
Het is werkelijk belachelijk wat jullie allemaal beweren over ADHD & ADD-ers. Het zijn gewoon mensen zoals jij, alleen kost het dagelijks leven hun iets meer moeite. Het focussen op een ding werkt niet zoals bij "normale" mensen.

Ik ben een meisje van 19 jaar oud en heb ook ADHD. Ik heb nu al 2 jaar een relatie en dat gaat super. Aangezien mensen met AD(H)D wel verantwoording kunnen nemen en wel financieel onafhankelijk kunnen zijn. Mijn vriend hoeft mij niet te onderhouden, sterker nog dit wil ik niet eens!

In het dagelijks leven loop ik 5 dagen per week stage, 40 uur. In het weekend heb ik nog een baantje waar ik 10 uur werk. En dit red ik allemaal prima, ja tuurlijk ben ik af en toe moe. Maar er zijn weinig mensen zonder AD(H)D die dit zouden volhouden. Dus de volgende keer als je de breuk van jou relatie ergens op wilt afschuiven, schuif het dan op jezelf af. Op jou onwetendheid en op het feit dat jij je partner ook zou moeten accepteren hoe die is, en niet constant willen veranderen naar iemand die jij wilt dat het is.

De verhalen die ik hierboven lees zijn zo teleurstellend, jullie trekken iedereen over dezelfde kam. Dit kan niet. Je kan ook niet alle mensen met PDD-NOS met elkaar vergelijken, aangezien ze allemaal een eigen persoonlijkheid hebben. Niemand is hetzelfde. Dus in plaats van dat je je zo erg bezig houd met de tekortkomingen van je ander, houd je eens bezig met je eigen tekortkomingen!

Latur x
(5474) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-10-28 21:21:00
Veel verschillende reacties, veel emotionele reacties. Emoties... iets waar ik als ADHD vrouw van nu 47 (eindelijk diagnose in 2012, concerta en een nieuw mens geworden, daarvoor werd alles afgeserveerd op angststoornissen, borderlinetrekken, depressie, burn-out, emotionele verwaarlozing in jeugd, hooggevoelig, dyslexie enz enz.) wellicht te veel van heb.
"Te veel" , wat is dat eigenlijk? Voor wie? Ja ik ben een creatief, gepassioneerd mens met hoge normen en waarden, als ik iets doe dan doe ik het goed (althans dat is mijn streven). Ja, ik loop vast in planning en het doen van te veel verschillende dingen tegelijk. Het dwingen door de maatschappij en mijzelf om een "normaal" mens te worden, iemand die geaccepteerd wordt door anderen, heeft mij gesloopt, heeft mij mezelf gekost.
Getrouwd geweest met een 11 jaar oudere, in dit geval egoistische ADD-er zonder enige zelfreflectie en wil om te streven naar verandering, een wegloper, geen aanpakker, die in plaats ook eens naar zichzelf de vinger nog steeds richting mij heeft staan, iets wat nooit zal veranderen. Deze combinatie is dodelijk gebleken. Nooit aan moeten beginnen, zeg ik achteraf.... maar ja... jong en naïef hè. Helaas zijn twee kinderen daar de dupe van geworden: zoon met ADD, die gedegen begeleiding en inzicht nodig had maar, die van zijn vader niet gekregen heeft (op 16e bij zijn vader gaan wonen, want ik probeerde hem die begeleiding wel te geven, wellicht TE VEEL... story off my life. Verloren jaren tot gevolg in emotionele ontwikkeling en studie.
Dochter die geen ADD of ADHD heeft, wel dyslexie en bij mij thuis vanaf 12 jaar zonder haar broer, die absoluut niet mee wilde verhuizen naar andere kant van het land (noodzaak),zich heeft ontwikkeld tot een stabiele meid die stevig op haar eigen benen staat. Studeert en heeft alles goed op een rij.

De kids waren 2,5 en 6,5, toen we gingen scheiden. Inmiddels zijn ze 21 en 17 Mijn zoon heeft met zijn hooggevoeligheid TE VEEL, meegemaakt. Mijn dochter heeft er gelukkig minder van meegekregen. Wel hebben ze allebei een slechte relatie met hun vader. Mijn relatie met mijn dochter is goed, altijd geweest. Mijn relatie als ADHDer met mijn zoon met ADD is problematisch. Waar ik juist dingen uit wil spreken (lees: gillen qua gevoel) wil hij het wegstoppen en vergeten. Maar zo werkt het helaas niet.

Nu mijn dochter het huis uit is, merk ik wat deze jaren mij hebben gekost. Voor mijn kids doe ik alles, ga ik door vuur, ben ik de leeuwin, volgens mensen die me kennen. Maar door de chaos en door de hele slechte (negeer degene die hartstochtelijk om antwoorden en oplossingen vraagt) relatie met hun vader en alle bijkomende problemen met instanties door mijn problemen, ben ik niet meer wie ik was.
Hopelijk gaat mijn zoon ooit in op mijn verzoek om met begeleiding alles op tafel te gooien over om de lucht te klaren en vooral om nader tot elkaar te komen, elkaar te begrijpen en samen naar een wel werkende omgang te zoeken, niet naar die van hem en niet naar die van mij, maar die van ons, zodat we toch nog ooit het gezin kunnen zijn dat ik zo graag had willen hebben. Warm, open, hecht, met respect en vooral liefdevol.

Het hebben van ADD of ADHD is nooit een excuus om je acties te rechtvaardigen. Is het fout dan is het ook met ADD/ADHD fout en behoor je ervoor uit te komen en je verantwoordelijkheid te dragen. Een ADD-er kan leren om opener te zijn, hoe vervelend ook, een ADHD-er kan leren om geduldiger te zijn. Er is altijd een weg als 2 mensen bereid zijn om te werken aan die weg. Daar valt of staat het hele succes mee.

Voor mijzelf, zie ik geen relatie meer, hoe graag ik ook gewenst ben. Te beïnvloedbaar, te gevoelig en te diepe dalen bij misgaan, dit geldt voor relaties op alle vlakken. Leugens en manipulatie, ik kan er niet meer tegen. Maar..... heb nu geleerd mezelf leuk te gaan vinden, na een aantal diepe eenzame dalen. Mijn creativiteit ontwikkelen en filosoferen, genieten van mijn eigen dierentuin en van de natuur om mij heen. Mij verdiepen in diepere zaken zoals Boedhisme en het zoeken naar mezelf. Misschien nog een veel leukere relatie dan een relatie van een nieuwe partner ;-)

Wat de toekomst mij en mijn kinderen gaat brengen? Ik zal moeten loslaten en erop moeten vertrouwen dat ook zij hun weg gaan, met of zonder mij, met of zonder hun vader. Hoop dat ook mijn zoon, zoals mijn dochter, mij nog gaat ervaren als een moeder die er ondanks alles is en staat voor ze, die heeft gegeven wat ze kon, die door omstandigheden en neurologische aanleg, niet altijd even stabiel en relaxed was, maar die met haar gekke (prettig gestoorde) inborst een warm gezinnetje had weten op te zetten, waarin we hecht waren en genoten van wat wel mogelijk was.

Ondanks alle negatieve reacties op de medicatie voor ADHD/ADD-ers:
Had ik het maar gehad vanaf mijn puberjaren, dan had ik veel betere keuzes kunnen maken en had ik mijn leven meer "in de hand"gehad. Er is met medicatie een wereld voor mij open gegaan, zonder dat ik lamgeslagen ben of minder creatief. Juist kom ik aan meer dingen toe omdat er meer orde in mijn hoofd is gekomen en dus meer ruimte.

Een lang bericht, daar zijn wij ADHD-ers goed in ;-) Moet wel duidelijk zijn natuurlijk! Hahaha... ik lach erom, maar velen zijn juist hierdoor afgehaakt... broers die me te veel vonden... vrienden... Terwijl een kort berichtje terug van: heb het gelezen, is ok.... lang genoeg is.... hihi... Hmmm begin me nu toch wat ongemakkelijk te voelen over mijn openheid.... maar ook weer bevrijdend.

Moraal van dit verhaal: het hebben van ADHD of ADD of welke andere "afwijking" dan ook is nooit een excuus om niet te hoeven leren en ontwikkelen, niet te hoeven praten en oplossingen te zoeken. Iedere relatie vergt inzet van beide kanten, zeker als er kinderen in het geding zijn. En soms..... is opgeven en verder gaan uiteindelijk het beste, als die inzet maar van 1 kant komt..... ook dan is er een leven!

Op mijn 47e kan ik zeggen dat het hebben van ADHD het probleem niet is. Het echte probleem is de maatschappij die je uitkotst en niet accepteert, niet hoort wat je eigenlijk zegt, maar zich concentreert op de manier waarop te het zegt. Pas als je een diagnose hebt wordt er (hopelijk) naar je geluisterd. Waarom is neurodiversiteit niet iets wat onze samenleving kleur geeft? We hebben nog een lange weg te gaan!

Groetjes, S,
(5498) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-11-09 16:33:00
Mooi verhaal wat je hier schrijft. Heb zelf ADHD of ADD. En als ik aan het begin van deze pagina lees dan is het geen rozengeur en maneschijn te leven met een adhd,er. Stemt me niet al te vrolijk moet ik zeggen. Ben wel blij dit voorgaande bericht te lezen . Ik worstel met: is het een relatieprobleem of is het de ADHD van mij. De eeuwige twijfel aan jezelf en de ander maar voor waar houden. Pffff beroerd.
(5514) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-11-09 18:03:00
Hi S reactie van 28-10-2014 zou ik via Mr Pragt je emailadres mogen ontvangen?
Groet Petra.

*) Noot van Hein Pragt , ik heb het email adres van Petra al, wanneer S het email in een een email aan mij zet dan stuur ik het door. Op deze wijze kunnen mensen via deze site "veilig" contact maken. Vriendelijke groet, Hein Pragt .
2014-11-20 16:11:00
Ik schrik er van, wat hier allemaal staat geschreven over ADHD en ADD. Ik heb twee puberzonen, de ene is klassiek autist en de andere heeft ADHD. Ik heb in 2012 de diagnose ADD gekregen. Ik heb zelf naar een diagnose gevraagd omdat ik zoveel overeenkomsten zag in mijzelf en mijn zoon. Ben in 2012 na een huwelijk van bijna 23 jaar gescheiden. Achteraf heeft mijn ex ook trekken van autisme maar wilde zich niet laten testen. Ik ben blij, dat ik dat wel heb gedaan en heb er direct alles aan gedaan alles beter te laten verlopen. Alle sessies doorlopen met gelijk gestemde, leren plannen en leren omgaan met van alles en nog wat. Ik voel mij helemaal niet anders omdat ik toevallig ADD heb. Iedereen in deze maatschappij moet tegenwoordig plannen en op zijn/haar centen passen toch! En ik ben maar wat blij dat ik zo creatief ben en medeleven heb met mijn medemens en er zo regelmatig nog eens iets voor doe, ook al ligt er thuis nog een mand was te wachten. Mijn kids doen het geweldig en ik heb zelden problemen met ze. Wat alleen (bij mij dan) wel zo is dat ik zo vreselijk emotioneel kan zijn soms en me daarin kan verliezen. Ik had sinds verleden jaar juli een vriend die bijna 12 jaar ouder was dan ik. Het was fijn samen, maar hij had tot 3 keer aan toe de drang me te zeggen dat hij zo worstelde met het feit dat hij niet verliefd was. Misschien heb ik de laatste keer wat heftig gereageerd. Geen boos woord over hem, maar wel zijn familie even verteld, dat hij het uit had gemaakt met een appje en mijn spullen en sleutels had opgestuurd. Ik heb met zijn familie gepraat en bij sommige dingen uit mijn verleden erbij gehaald. Het was in het gesprek verweven en het was geenszins mijn bedoeling iets achter zijn rug om te doen. Het was voor mij groot verdriet en nog (het is nog maar een paar weken geleden)Dat was denk ik wel iets erg impulsiefs, maar als ik op andere sites de verhalen lees rondom een verbroken relaties valt dat ook wel mee. Een sleutel van zijn huis had ik helemaal niet, het zou niet eens in mij opkomen om daar te zijn wanneer hij er niet was! Zijn spullen te doorzoeken of wat ook. Ik heb planningbords, agendapunten in mijn telefoon die worden gesynchroniseerd met mijn kids en de tablet die zij meenemen wanneer zij naar hun vader gaan en eigenlijk alles verder prima geregeld. In deze onrustige maatschappij waarin alles supersnel gaat vergeet iedereen wel eens iets toch? En als ADDer kun je jezelf prima helpen door apps, alarms etc op je telefoon! En anders is daar nog altijd pen en papier. Iedereen moet de tijd nemen om dingen in te plannen en op te schrijven, dus ik ook en dat doe ik ook, Je moet er energie in willen steken, dat moet een ander ook. Wel denk ik dat ADHDers en ADDers sneller niet goed weg weten met verdriet of stressvolle situatie's. Tenminste, ik merk dat wel bij mezelf. Ieder mens heeft wel iets hoor, ik zit er verder ook niet mee eigenlijk en draai prima mee in de maatschappij. Een leuk leven moet je nog altijd zelf maken, maar niet kunnen leven met een ADHDer of ADDer is naar mijns inziens gewoon onzin. Duidelijk zijn en iedere keer gewoon goed op jezelf letten en voor jezelf zorgen. Mensen die in een zware depressie zitten, iedere keer weer, dat vind ik moeilijk. Ik heb het ondervonden. En dan mag hij misschien niet verliefd zijn geweest, maar het lijkt nu alsof alles kommer en kwel was en dat was het dus niet. En dat....vind ik erg jammer, De hele omgeving heeft het allemaal heel anders ervaren en zag ons gewoon als een leuk stel. En dat waren we ook, de kids waren gek op hem. Zelfs mijn ene zoon, die autist is, kroop nog net niet tegen hem aan. Ik denk, dat je omgeving en vooral de mensen om je heen een hele grote invloed hebben in de mate van hoe erg je zelf of die ander jouw ADHD/ADD ervaart. Ik wijs mijn kinderen op hun gedrag en zij mogen mij dat ook doen (wanneer ik eens iets vergeet ofzo!). Wat je ook mankeert, communicatie en duidelijkheid is nog altijd de beste remedie. Een verbroken relatie, met wie dan ook blijft altijd moeilijk. Zeker wanneer het niet jouw keuze is. En waarom, waarom moet je nu van iedereen horen, dat je je er maar overheen moet zetten? Natuurlijk moet je dat, maar dat kan toch niet gelijk? Je moet toch gewoon jouw verhaal even kwijt kunnen en lekker een weekend ofzo onder een deken kunnen kruipen en willen janken zoveel je kunt en verdrietig kunnen zijn? ADD of niet!
(5543) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-11-20 16:15:00
Super trouwens S!
(5545) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2014-12-14 12:30:00
Ik word een beetje naar van de negatieve ervaringen die mensen hier delen. Ten eerste: AD(H)D is GEEN AFWIJKING!!! Hersenen van AD(H)D ers verwerken informatie anders. Dat heeft voor- en nadelen. Natuurlijk zijn er AD(H)Ders die dit als excuus gebruiken, maar als je als AD(H)Der verantwoordelijkheid neemt voor je gedrag, kom je al een heel eind. Leven met iemand met AD(H)D kan inderdaad een uitdaging zijn, maar is echt niet onmogelijk. Zie die persoon niet als een ziek iemand, maar als een volwaardig persoon. En dat geldt ook andersom, want als iemand zichzelf niet serieus neemt komt het niet goed. Het moet van beide kanten komen, maar alsjeblieft: zie AD(H)Ders als normale mensen met iets anders werkende hersenen...
(5680) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-01-15 00:05:00
Sinds april 2014 weet ik dat ik ADD heb.
Als ik terug kijk vallen er zoveel puzzelstukjes op z'n plaats. Vooral na de geboorte van mijn 2e zoon was ik regelmatig overspannen. Achteraf komt dat omdat ik zoveel moest plannen en overal aan moest denken:, oppas regelen,huishouden,hobby's,huisdieren,relatie,vriendinnen...enz. Dus ik was regelmatig het overzicht kwijt en boos op mezelf.
Nu ik dat weet (ADD) ben ik een ander mens geworden.
Met behulp van Ritalin kan ik beter nadenken en heb ik meer overzicht.
Niet alles kan je op ADD gooien. Het is ook het karakter wat je hebt.
Ik ben niet ziek. Ik ben een gezonde moeder en vriendin, maar nu met een gebruiksaanwijzing.
Het is wel belangrijk dat je blijft praten over die gebruiksaanwijzing.
(5872) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-03-22 10:01:00
Ik heb Add ... door mijn zoontje op school is dit aan't licht gekomen.. is dit weerspiegeld geworden.... na 49 jaar ... Heb 2 kinderen alleen grootgebracht... ik ben direct in de steek gelaten,... toen ik klein was , was er incest, door vader afgetroefd .. moeder alcoholiste... Heb heel hard gevochten om mijn identiteit .. om men weg te zuiveren..ga alleen kamperen met de kids etc... etc... etc.. doe alles alleen ... doe wat ik kan doen.... maar er zitten veel blokades.. waardoor je je heel ongelukkig voelt ... Ik heb er soms echt genoeg van.... dikwijls wilde ik dat ik niet geboren was
(6212) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-03-26 14:31:00
Mijn vriend is ook ADD'er. Kwam hij maar thuis met een dure spijkerbroek van zijn laatste centen! Nee, hij heeft zonder het met mij te bespreken een job in het buitenland aangenomen. Ik ga hem nog maar een aantal weken per jaar zien. En ik krijg het niet in zijn hoofd dat zulke handelingen echt niet ok zijn.
Bij hem bemerk ik toch ook een zwaar gebrek aan empathie. Het is een schat van ren kerel en hij bedoelt alles goed, maar de uitvoering ervan eindigt dikwijls zo dramatisch.
Ik besef dat het ook voor de ADD'er niet makkelijk is, maar ik leef echt in functie van hem. Ik vind het jammer voor de ADD'ers hier die het gevoel hebben alsof ze het allemaal niet waard zijn, en dat hier gewoon gal gespuid wordt, maar ik denk dat hier gewoon een verzameling van moegestreden partners zit. Die een voor een respect verdienen omdat ze heel wat mooie dingen in het leven misliepen omdat ze kozen voor hun partner. En ja, dan moet je soms ventileren.
Ik heb net mijn huisje-tuintje-kindje-wens opgegeven voor de liefde. En ik kan alleen maar wachten op de volgende gril. Zeg dus niet dat ik jullie niet naar waarde schat, jullie schatten de rol van partner van niet naar waarde.
(6222) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-04-07 01:10:00
ADD of ADHD is een prachtige eigenschap. Ik heb sinds mijn 4e adhd en nu add.
Het leven is soms extra prachtig met add. werk en sport gaan top, relatie gaat top.
Soms is alles iets minder maar dat is bij iedereen. Goed slapen is de basis, het is geen ziekte mensen! Wie dat zegt is zelf ziek
(6254) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-04-23 16:37:00
Hetgeen wat ik moeilijk vind mee om te gaan qua adhd van me vriend. Is als ik verdrietig ben en troost zoek bij hem dat hij altijd boos reageert waarbij het bij mij lijkt dat hij denkt 'weer' afgewezen te worden. Ik krijg het hem maar niet uitgelegd of vertelt want ten alle tijden word hij boos en is het niet waar. Op moment dat ik troost zoek reageert hij ook boos en altijd is er een excuus waarom het niet uitkomt. Hierdoor voel ik me afgewezen en op mezelf staan. Het geeft je een flink alleenstaand gevoel in de relatie. Ik snap dat het een kwestie van inzien is en Dan aanpassing van beide kanten maar het gevoel van beide kanten blijft weg. Ik voel me giga onzeker in deze relatie doordat ik niet het gevoel krijg mezelf te kunnen zijn en me aan te moeten passen naar zijn adhd waarbij ik vind dat we ons bride moeten aanpassen. Some zegt hij het wel en ik weet dat hij het ook vind maar erna zakt het weer weg. Ool geeft het me het gevoel mede door game verslaving dat ik niet interessanr genoeg ben en alleen hij dat is. Game verslaving worst goes gepraat met Anders ga ik andere dingen down op straat. Ik ben het goed praten zat en wil er samen aan werken ik wil niet heel de tijs horen ik adhd ik wil niet heel de tijs artikels erover lezen ik wil dat hij er wat mee doet zodat ik er ook me voordelen aan heb en niet dat ik het gevoel heb wen relatie hebben waarin ik verplicht mee moet doen met ieder een eigen eindlandje te zitten. Dus eerlijk ik snap de reacties van de adhd ers qua afwijzingen die hier erop staan maar ik snap die verhalen van die mensen ook want een adhd er moet zelf ook willen en beseffen dat hij extra energie Erin zal moeten steken om zichzelf te leren hoe een relatie te hebben met iemand die niet zo is. Groet tussen wal en schip
(6299) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-05-10 12:35:00
ik heb zelf ook add maar heb gehoord dat lto3 een heel goed middel hier voor is ???? is dat zo ik denk zo veel in beelden kan er niet meer tegen....
(6352) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2015-06-12 15:11:00
@ vrouw met vriend met ADHD, dit heeft niks met zijn ADHD te maken maar met hoe hij is en in het leven staat. Ook game verslaving hoeft niks met ADHD te maken te hebben of als excuus gebruikt te worden. Doe hier zelf ook niet aan mee en laat hem niet het slachtoffer 'met ADHD' uithangen. ADHD'ers zijn misschien gevoeliger voor verslavingen, maar ze moeten niet altijd aan iets verslaafd zijn ofzo. Ik heb zelf ook ADHD en heb, gelukkig, geen last van een of andere verslaving.. wel moet ik mijn emoties kunnen uiten (door te praten, muziek of kunst) en dat kan ik bij mijn vriend. Het lijkt er op dat jouw vriend niet weet hoe hij zijn emoties, wat er waarschijnlijk heel wat zijn, moet uiten en/of hij durft het niet bij jou? Mijn ex (geen ADHD) werd ook altijd boos op mij omdat hij zelf problemen had en niet wist hoe hij over gevoelens moest praten.. boos worden en anderen de schuld geven is dan makkelijk. Woede is eigenlijk ook gewoon maar verdriet, maar het is zeker geen goede manier om het te uiten.. helemaal als hij jou er de schuld van geeft, ruzies niet kan uitpraten en dus niet open staat voor nieuwe wegen. Het is geen oplossing. Daarnaast moet hij uiteindelijk toch leren omgaan met zijn ADHD en dat kan door met jou te praten - nu je er nog voor hem bent. Benadruk dat hem maar. En probeer rustig te blijven, ook al wordt hij weer woest.. Hij zal er over gaan nadenken. Succes meid, kan me erg goed in jouw verhaal inleven en hoe zwaar zo'n iemand is.
(6407) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-07 10:45:00
Normaal zou ik niet reageren op een artikel, maar het valt mij op dat ADHD en ADD in zo'n beetje iedere zin gelijk worden gesteld. ADHD en ADD zijn inderdaad in veel opzichten hetzelfde, maar ADD'ers hebben geen last van hyperactiviteit (wel last van een grote gedachtenstroom) en zijn in veel mindere mate impulsief. Dus om nou te stellen dat ADD'ers in relaties de neiging hebben tot vreemdgaan en gevoelig zijn voor flirten vind ik vreemd. Ook het niet om kunnen gaan met geld en impulsieve aankopen doen, felle ruzies met je partner over geld en huishoudelijke taken vind ik een vreemde stelling. Er wordt in dit artikel net gedaan alsof iedere ADHD'er en ADD'er niet bewust is van zijn of haar eigen 'tekortkomingen' en dit altijd discussies oplevert in een relatie. Zelf ben ik een vrouw met ADD en ik heb een haat-liefde-verhouding met structuur. Ik voel me het beste als alles op orde is, maar ik sta tegelijkertijd niet stil bij wat ik in huis laat slingeren als ik alleen woon. Op het moment dat ik met iemand samenwoon, ben ik me bewust van het feit dat de ander last kan hebben van mijn chaos en ben ik in staat om het dag- en nachtritme van mijn partner te volgen en zijn routine in het huishouden. Dit levert echt geen discussies op! Zeker niet als je bereid bent om een coach in te schakelen die je kan helpen om orde op zaken te stellen in huis. De verantwoordelijkheden komen echt niet allemaal te liggen bij de partner zonder ADD of ADHD. Op deze site wordt wel een heel negatief beeld geschetst en er wordt net gedaan alsof mensen met deze stoornis niet flexibel zijn, geen verantwoordelijkheid nemen en niet openstaand voor enige sturing of hulp van de partner of iemand anders. Oh ja en er wordt de indruk gewekt dat een relatie met iemand met ADD of ADHD alleen leuk is op de korte termijn. Wanneer wordt er eens wat meer onderzoek gedaan naar ADD bij volwassen vrouwen?
(6727) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-01-07 23:21:00
Ik probeer wel aan te geven dat er een groot verschil is tussen ADD en ADHD maar er zijn ook veel overeenkomsten. Ik heb zelf ervaring met beide vooral impulsiviteit en niet goed de gevolgen van dingen die ze doen kunnen inschatten gaat voor zowel ADD als ADHD op. Natuurlijk is niet iedereen die ADD of ADHD gelijk en vaak komt dit ook voor samen met bijvoorbeeld een lichte vorm van borderline. Er zijn ook mensen met ADD en ADHD die wel controle hebben over hun leven en hun beperkingen en sterke punten. Ik geloof toch dat ik niet alleen negatief ben over een partner met ADD of ADHD maar dat er wel een aantal veel voorkomende problemen zijn.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2016-02-01 23:03:00
Per 01-02-2016 heb ik het ouder artikel verwijderd en het geheel opnieuw geschreven. Het oude artikel was inderdaad te ongenuanceerd en op veel punten te kort door de bocht. Het was niet als aanval geschreven maar kon wel zo gelezen worden en het was na kritisch lezen van mijn kant ook niet meer een artikel waar ik mijzelf in kon terugvinden. De nieuwe versie bevat nog wel dezelfde elementen, ik hoop het alleen iets zorgvuldiger verwoord te hebben en iets meer genuanceerd beschreven te hebben.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2016-02-02 09:48:00
Beste meneer Pragt,

Fijn dat u meer nuance in uw artikel hebt aangebracht, waarvoor mijn waardering.

Ik ben zo'n ADD-er, en wat mij stoort in het algemeen, is het feit dat alle mensen met AD(H)D toch min of meer over één kam geschoren worden. Dat geldt overigens niet alleen voor mensen met AD(H)D, maar voor mensen met welk stempel dan ook. In een eerdere reactie gaf u aan ook graag te willen horen, wat er wel leuk zou zijn aan een relatie met een AD(H)D-er. Daar is geen antwoord op. 'De' AD(H)D-er bestaat niet, net zomin als 'de' autist, 'de' borderliner, of welk stempel je dan ook zou willen benoemen. Ja, er zijn een aantal zaken waarvan vastgesteld kan worden dat die passen onder de noemer AD(H)D. Maar AD(H)D-ers verschillen onderling net zoveel, als mensen in het algemeen verschillen. Datzelfde geldt voor de valkuilen, ook die verschillen per mens/per mens met AD(H)D. Zoals u zelf terecht in het artikel aangeeft, iemand heeft AD(H)D, en is niet zijn of haar AD(H)D. Daarom is er ook niet een gebruiksaanwijzing voor AD(H)D-ers te schrijven, hooguit tips te geven voor hoe samen om te gaan met diverse valkuilen die kunnen voorkomen, maar waarvan lang niet bij iedere persoon met AD(H)D sprake zal zijn. Samen omgaan met valkuilen is overigens iets dat mijns inziens geldt voor iedere relatie, met of zonder diagnoses van welke aard dan ook.

Daarbij komt nog, dat AD(H)D en ADD veel verschillen kennen. Hiervoor is nog weinig aandacht, ook in de officiele literatuur over dit onderwerp. Wel wordt steeds meer onderzoek gedaan naar de verschillen, en m.n. in de Engelstalige literatuur wordt al wel meer onderscheid gemaakt. De impulsiviteit en spontaniteit die u noemt bijvoorbeeld, nemen algemeen gesteld bij ADD een andere vorm aan dan bij ADHD. Zelf ben ik bijvoorbeeld heel goed in staat de consequenties van mijn handelen in te schatten, en dat geldt ook voor de mensen met ADD die ik ken (en dat zijn er veel). Hoe men vervolgens besluit te handelen, met die consequenties in gedachten, is heel persoonlijk, en wellicht dat iemand met ADD daarbij andere keuzes maakt dan iemand zonder ADD, dat weet ik niet zeker. Ook is mijn ervaring, dat de mensen met ADD die ik ken, juist heel veel nadenken over alles, en heel veel stilstaan bij zowel de ander als zichzelf.

Flirten en overspel zijn niet echt voorbehouden aan AD(H)D-ers. Gezien de percentages die in diverse onderzoeken genoemd worden, is dat een nogal wijdverbreid fenomeen. Wellicht liggen die percentages hoger onder mensen met AD(H)D, maar ik ken veel ADD-ers die ontzettend trouw zijn, waarvan ik er zelf één ben. Waarbij ik de impact voor mensen die daarmee te maken hebben (of gehad hebben) in een relatie zeker niet wil bagatelliseren. Al met al geldt in iedere relatie, dat het een kwestie is van geven en nemen, zoals u ook aangeeft. Een kwestie van soms compromissen sluiten, maar bovenal ook een kwestie van de ander waarderen om wie diegene is, met alles wat bij hem/haar hoort, zonder de ander in al te veel opzichten te willen veranderen. Als de verschillen te groot zijn, lukt dat wellicht niet meer, en is het beter om afscheid te nemen misschien. Iets dat in iedere relatie geldt.

Voor iedereen die zich wat verder wil verdiepen in AD(H)D kan ik van harte het boek 'Scattered Minds' van de Canadese arts/psychiater Gabor Maté aanraden. Gabor Maté is zelf op latere leeftijd gediagnosticeerd met ADHD, en beschrijft in zijn boek onder andere zijn eigen ervaringen en ervaringen met zijn cliënten met ADHD. Met betrekking tot erfelijkheid is zijn theorie, dat er bij mensen met ADHD sprake is van een verhoogde gevoeligheid. Wanneer een kind opgroeit onder stressvolle omstandigheden, ontwikkelen de hersenen zich anders dan wanneer geen sprake is van grote stress, wat kan leiden tot de kenmerken die gediagnosticeerd worden als AD(H)D. Voor hooggevoelige kinderen zullen omstandigheden sneller stressvol zijn, wat weer kan leiden tot AD(H)D.
Met vriendelijke groet,
Christiane
(6804) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-02-02 13:50:00
Beste Christiane, bedankt voor je reactie. Volgens mij geef ik wel een beetje aan wat er wel leuk is aan een relatie met een partner met AD(H)D, het is in ieder geval zelden saai en de relatie kent meestal een redelijke dynamiek. En tegenpolen trekken elkaar soms aan omdat ze vallen op de tegenoverstelde eigenschappen van de ander.

Je hebt ook gelijk dat ADD en ADHD in heel veel variaties voorkomen, je hoef volgens DSM ook maar aan een redelijk aantal van de criteria te voldoen en die set zal voor veel mensen anders zijn. Bovendien weet ik dat bijvoorbeeld ADD kan voorkomen in combinatie met iets anders zoals bijvoorbeeld een lichte vorm van bordeline waardoor er weer een heel andere dynamiek ontstaat. En in de laatste versies van DSM is ADD ook nog ruimer gemaakt omdat het moeilijker vast te stellen was voor jongens waardoor er nu veel meer meisjes aan de criteria voldoen. Waar ik een beetje tegen ben is de combinatie "label en medicatie" die soms als goedkoper alternatief voor therapie en begeleiding ingezet wordt tegenwoordig. Volgens mij moet het meer maatwerk zijn maar ja dat kost geld.

Voor mij is belangrijk dat er bijvoorbeeld in relatietherapie ingespeeld kan worden op het feit dat bijvoorbeeld één van beide partners ADD of ADHD heeft en dat de hulpverlener hier ook iets kennis van heeft in relatie tot relatietherapie. Mijn eigen ervaring is dat dit aspect gevoelig ligt in de hulpverlening. Ik hoop dat ook hier een constructieve reeks reacties zal ontstaan, vergelijkbaar met het "bordeline en relaties" thema waar een leerzaam, fijn en open dialoog is ontstaan.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2016-02-02 23:32:00
Beste meneer Pragt, het doet me deugd te zien dat u de reacties van lezers serieus neemt, en dat u het artikel voor een groot deel herschreven heeft met flink wat meer nuance in de tekst. De strekking van de tekst is - in ieder geval in mijn beleving - nu meer in lijn met de realiteit. Dank daarvoor.

Wat ik nog wel jammer vind is het grote gele vlak met de term 'gebruiksaanwijzing: ADHD partners' als kop. Ik vind het geen sympathieke term eerlijk gezegd, ook al kan ik me redelijk vinden in de daarop volgende woorden, die blijkbaar afkomstig zijn uit een eerdere reactie van een mede-AD(H)D'er. Een gebruiksaanwijzing is doorgaans bedoeld om duidelijkheid te geven over hoe een gebruiksvoorwerp gebruikt dient te worden. Het gaat hier over intermenselijke relaties. De logica van de vergelijking ontgaat me daarbij een beetje. Ik vind het zelfs een beetje stuitend eerlijk gezegd.

En ik weet dat u aan kunt voeren dat het immers niet uw woorden zijn, maar door ze op te nemen in uw artikel eigent u ze zich in zekere zin toe (met toestemming van de bron hoop ik?). U gebruikt ze ten dienste van uw artikel, een artikel met als doel te informeren. (Anders zou uw stuk in mijn ogen namelijk beter op z'n plaats zijn in de blogsectie.) En daar zit het verschil.

Ik ben een mens met AD(h)D, en geen gebruiksvoorwerp met een door u aangeleverde 'gebruiksaanwijzing'. Ik van mening dat een kopje met woorden in de strekking van 'Tips van iemand met AD(H)D ' i.p.v. 'Gebruiksaanwijzing' in ieder geval een stuk sympathieker zou staan.

Verder vraag ik me oprecht af hoe u denkt dat er een 'leerzaam, fijn, en open dialoog' kan ontstaan wanneer ik lees dat alle reacties vooraf door u beoordeeld worden op geschiktheid voor plaatsing. Dat lijkt me nogal eenzijdig sturend en zeker geen basis voor het ontstaan van een leerzame, open dialoog, omdat u dan immers eenzijdig de bepalende factor bent. Van het tweerichtingsverkeer dat past in een dialoog kan in mijn ogen dan geen sprake meer zijn.

Met vriendelijke groet, ervaringsdeskundige Johanna
(6808) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-02-03 07:38:00
Hallo Johanna, ik keur amper reacties af, alleen reacties die bijvoorbeeld niet serieus en beledigend zijn en waarin bijvoorbeeld mensen enge ziektes toegewenst worden e.d. Ik heb jarenlang een forum gehad waar vrij op gereageerd kon worden met moderatie achteraf en ik heb voor sommige reacties mee moeten werken aan een politieonderzoek omdat er op mijn site buiten mijn weten om een strafbaar feit was gepleegd. Sindsdien bekijk ik elke reactie vooraf. Ik keur geen reacties op inhoud behalve wanneer ik denk dat ik iemand tegen zichzelf in bescherming moet nemen of omdat iemand dingen schrijf waar deze persoon later spijt van zal krijgen. Ook kijk ik kritisch naar het gebruik van (volledige) namen, email adressen en telefoonnummers. Dit alles om de site integer te houden. Ik zal bij de handleiding nog vermelden dat het "luchtig" bedoeld is om een beetje te relativeren. Dit is uit de schrijfstijl volgens mij ook wel af te leiden.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2016-02-03 19:26:00
Bedankt voor uw reactie en succes met de voortzetting van uw site. Vriendelijke groet, Johanna.
(6810) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-04-18 14:25:00
Ik ben zelf pas op volwassen leeftijd gediagnosticeerd, na jaren van struggle, geen opleidingen afronden, mensen teleurstellen, van de ene verliefheid naar de andere fladderen en nul zelfvertrouwen. Diepe dalen met mijn man, maar altijd weer samen naar boven. Nu, 23 jaar later, zijn we nog steeds samen en omarmen we "mijn add". De schulden zijn weggewerkt, de agenda hangt A3 formaat aan de muur, to-dolijstjes door het hele huis. Maar ook nog steeds impulsief mogen zijn, kort door de bocht, snel afgeleid en klussen niet afmaken. :) We maken ons er niet meer druk om, we doen het samen en zelfvertrouwen, wat voelt dat geweldig! Zoals we ook samen onze ADHD zoon er doorheen loodsen. Supersociale, lieve, gezellige, intelligente puber. Maar ook een vergeetachtig, chaotisch, ongeleid projectiel wat niet stopt met praten. En wat houdt de wereld van hem zoals hij is. Heerlijk.
En ja, mijn man en onze dochter hebben een "gebruiksaanwijzing" voor ons. Dit moet je met een knipoog zien. Het is bij ons meer een naslagwerk bedenk ik mij ineens. Dat ze af en toe kunnen opzoeken hoe dat ook al weer zat. ;) "Neem het leven wat lichter", is een echt add motto. "Ga je er dood aan? Nee? En door!" Is er ook zo eentje. Alles waar ik niks mee kan of wil, gooi ik over de schutting, dat is het positieve voor mij van de add, ik geniet te intens om me druk te maken om negatieviteit.
(7010) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-04-20 23:56:00
TE GEK!

Eerste keer denk ik dat ik op internet reageer.. Mijn focus op nieuwe liefde/mensen: 3 maanden. Helaas een hele lieve man na 3 maanden weer vaarwel gezegd. Ik voelde ook echt dat ik de humor miste en daardoor afstand creëerde.. Mooi dat ik dat in jou stuk lees... Ik heb enorm en hardop gelachen om je voorbeelden van 'het niks afmaken' of alles inkopen en 2 seconde later weer vergeten etc... Ik ben nu al fan van je.

Ik zit in een burn out. Hele leven was op zijn kop en altijd naar buiten gericht. Nu mag ik alles zelf kiezen en ben muziek aan het maken en zingen. De creativiteit spuit er aan alle kanten uit.. Wel raar om die tijd aan mezelf te besteden.. Het grappige is dat ik herhalen en leren 'haat' .. Maar ik leer zó ontzettend snel dat als ik gewoon 'doe' alles onder de knie krijg.. (mijn creatieve theater familie wou ik nooit iets van weten) allemaal op mijn 27e nu pas ontdekken! Maar na alle rotzooi opgelost te hebben word ik mijn authentieke zelf / eindelijk

Heb zo veel moeite met structuur en ritme en volhouden en prioriteiten stellen. En daarbij faalangst terwijl ik zo veel kwaliteiten heb... Ik heb een geniaal sociaal vermogen ontwikkeld en merk dat ik het DOEN om mijn eigen leven te creëeren het moeilijkste vind.. Ik ben zo goed in het verwoorden van alles en ook wat mijn plannen zijn. Maar ze uitvoeren is een opgave waarin in ik steeds weer verval omdat ik een nieuwe carrière - muziek en passies nu pas aan het ontdekken ben...

Alles begint nu opnieuw met keuzes maken en toekomst... Nooit structuur gehad ook dus alles is een hele klus. Ik weet ook pas sinds kort dat ADHD heb.. Heb mezelf los gemaakt van schulden - zieke relaties - 10 jaar drugs - angststoornissen - werk dat totaal geen voldoening gaf - niet durven leren en naar school gaan - minderwaardigheid - 0 hobbies want was altijd gericht op andere mensen hun leven - helpen en kijken hoe hun het doen. De buitenwereld zal ook nooit verwachten dat ik er zo aan toe was. Lijk zo'n verstandige en slimme dame..... Ik meette me helaas vaak aan de mensen die naar de klote waren omdat ik dacht dat ik ook zo was. Ik haal ook de ingeprente voldoening uit de bevestiging van anderen en daar wil ik zo graag van loskomen. Ik inspireer mensen door mijn enthousiaste zijn en kan introverte mensen altijd uit hun schulp halen en mensen weer vanuit hun hart laten leven. Voor andere weet ik altijd precies het overzicht te scheppen en de pijn punten om te buigen.. De wereld mooier maken is wat ik ga doen... Ik weet wat mij te doen staat maar wát dat zal de tijd leren:) Hein pragt als je een droombaan voor mij weet!

Lekker om ongegeneerd dit op internet te gooien. Ik hoop zó mijn discipline te vinden in de basis en ritme. Was een jaar gestopt zelfs met roken. Sinds paar weken weer begonnen en door het roken kom ik helemaal tot niks... Hyperfocus op het zitten en roken.. Morgen ga ik daar eens mee aan de slag.
2016-07-07 22:21:00
Hallo,

Ongeveer een jaar geleden ben ik gediagnosticeerd met ADD (man, 25 jaar). Ik heb sinds 4 maanden een een relatie met mijn vriendin (19 jaar) waar ik stapelgek op ben. Nu loop ik tegen een aantal zaken aan waar ik behoorlijk hopeloos van word en ik hoop dat iemand hier een nuttig advies in kan geven. Onlangs heb ik 5 maanden ritalin geprobeerd, hier ben ik nu twee weken geleden mee gestopt omdat ik het idee had dat ik er gek van werd. Met name angsten, achterdocht, depressie en jaloezie werden steeds erger. Dit is allemaal minder geworden en ik voel me weer rustig, de oude ontspannen, relaxde gast.

Echter is dit niet altijd het geval, ik maak me nu minder zorgen maar kan nog flink jaloers worden van kleine dingen, zoals als bijvoorbeeld mijn vriendin een beetje salsa danst tijdens het uitgaan met een van mijn vrienden. Waar ik advies over vraag is dat ik me vreselijk zorgen maak om mijn vaak impulsieve, lelijke gedrag. Zoals vandaag gebeurde het weer. We hebben elkaar laatste twee weken weinig gezien, we zouden elkaar misschien zien, maar uiteindelijk wilde ze niet, ze was lui om hierheen te fietsen, daarnaast wilde ze waarschijnlijk gewoon even alleen zijn en vanavond met haar vriendinnen uitgaan die ze een tijd niet meer gaat zien. We zouden elkaar ook morgen en de rest van het weekend zien. Nou reageer ik impulsief en word ik boos, ik denk aan mezelf, ik weet niet hoe ik dit kan beheersen maar ik merk dat als er iets is wanneer ik mij zorgen ga maken ik impulsief en uit emotie reageer, terwijl ik dit niet wil. Ik ben bang dat dit de relatie gaat breken want ditzelfde gedrag waar ik me zo aan irriteer zie ik steeds terug in de relatie. Ik werk als psychiatrisch verpleegkundige en daar kan ik super goed luisteren, samenvatten en doorvragen zonder meteen een dik vet vooroordeel te hebben + een impulsieve negatief getinte reactie die soms erg gemeen kan zijn.

Zijn er mensen die dit probleem herkennen. Zijn er mensen met ervaring die mij tips kunnen geven om hiermee om te leren gaan. Ik hoor het super graag.

Groetjes, M
(7282) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-07-09 00:53:00
Hallo,

Ik ben een vrouw van 31 jaar en weet sinds begin dit jaar dat ik ADHD heb. Erg fijn om te weten, want dit verklaard een hoop en kan ik veel dingen een plaatsje geven. Ik heb deelgenomen aan een AD(H)D cursus, en dit heeft mij veel goeds gedaan. Ik ben laatste 2 jaar enorm gegroeid in positieve zin, en ben veel aan mijzelf gaan werken. Nu heb ik sinds vorige maand iemand leren kennen die ADD heeft en 3 kinderen heeft. Mijn vraag is eigenlijk, kan een relatie tussen 2 personen met allebei AD(H)D goed gaan. Ik ben nogal onzeker.
(7286) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-08 10:36:00
hallo,

ik ben een meisje van 16 die HSP is en ik zit nu bijna 2 maand in een relatie met een ADHd'er. ik weet nu al een tijdje van mezelf dat ik HSP ben en hij weet dat ook. ik heb nu al meer geleerd hoe ik er mee om moet gaan en heb het meer leren begrijpen. hij heeft niet per se een erge vorm van ADHD maar ik herken wel vele dingen die u vermeld. ik weet nu niet of HSP en ADHD een goede combinatie is maar tot nu toe is at wel het geval. mijn mama zei me dat ik me moest verdiepen in wat ADHD is om hem beer te begrijpen en beter te kunnen handelen. omdat ik met bepaalde klachten thuis kwam. en ik weet niet goed of dat komt door zijn ADHD of door zijn opvoeding, maar ik heb soms het gevoel dat hij mij test en een beetje wantrouwt, zijn dit ook voorkomende onderwerpen bij ADHD of is dit enkel bij hem. ik weet bijvoorbeeld ook dat ik gemakkelijk met hem kon praten over de meest diepe dingen en dat het niet uitmaakte dat ik iets te veel naar de filosofische kant ging, maar nu gaat dit precies niet meer goed. ik durf hem er ook niet over aanspreken want volgens mij mama gaat hem dat verstikken en wegjagen? ik weet nu niet of ik hier een antwoord op ga krijgen maar wat moet ik doen?
(7367) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-08-19 02:42:00
Goedendag lieve luitjes, ik kwam op deze pagina en werd niet perse bedroefd, maar meer verontwaardigd over wat er hier allemaal geschreven wordt. Zelf ben ik een 19 jarige kerel met de combinatievorm ADD/ADHD. En het lijkt allemaal heel opgeblazen te worden & te worden gegeneraliseerd. Zeker zullen sommigen 'van ons' niet helemaal goed leren omgaan met hoe je anders reageert en bent dan andere mensen. Het is ook iets 'anders' en zoals ik het zelf zie iets 'speciaals' met voor- en ook zeker nadelen. Net zoals met alle aandoeningen(als ik het zo mag noemen), moet je er mee leren omgaan en als je dat niet doet kan het in sommige situaties voor jezelf( en in veel situaties voor anderen) lastig zijn om er mee om te gaan. Zelf ben ik, ook door wat andere probleempjes waar ik tegenaan liep, zelfbewuster gaan leven en mezelf beter gaan leren kennen(en heb ik nog een lange weg te gaan). Veel mensen hebben gedrag(ingen) waar je je aan kan irriteren, maar omdat je aan bepaald gedrag bovengenoemd naampje kan geven betekent niet dat elk persoon met ADD/ADHD zich hetzelfde gedraagd noch zichzelf even goed kent en weet hoe hij/zij hiermee om moet gaan... En nu ben ik zowel mijn concentratie als de punt van mijn verhaal kwijt :P
(7389) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-09-27 01:36:00
Hello luitjes, (ex) partners van add/adhd-ers en mede lotgenoten,

Mijn naam is Melany en ik ben nu 27. Ik kwam altijd te laat op school en de grote lolbroek in de klas. Maar niemand dacht aan add/adhd. Tot ik zelf 8 maanden geleden het idee kreeg dat ik dat wel moest hebben gezien ik al heel lang over mijn studie doe, (uitstellen, snel afgeleid zijn, na 10 min al geen concentratie meer hebben en niet veel onthouden) en dat mensen mij nooit begrijpen, te direct vinden en langdradig.....
Diagnose was overduidelijk. >> 2 gesprekken van 1.5 uur, vragenlijsten en BAM ''de stempel'' was er. De reden waarom ik die stempel wou, is omdat ik mijn studie wil afmaken. Oftewel: give me medicine please. Nou dat was geweldig maar niet heus. Na meerdere check ups en het bijstellen van de dosering, zit ik nu op 54 mg. Het is geen wondermiddel want afwassen haat ik nog steeds en maak ik niet af, uitstellen doe ik ook nog steeds en ik moet nog steeds 100 tricks toepassen om dingen te onthouden. Ik weet niet of ik mijn studie zal afmaken omdat ik te laat inzag dat ik add/adhd heb. Voor mijn gevoel is het niet meer mogelijk om die verloren tijd in te halen en dat frustreert mij. Ik wil geen mislukkeling zijn.... zo voelt het. niet lullig bedoeld naar anderen mensen toe. Ik wil trots op mezelf kunnen zijn dat ik het toch ondanks alles voor elkaar heb gekregen. Ik heb ook het gevoel dat ik zonder dat papiertje, stom ben, gefaald heb. Ik heb door de jaren heen faalangst ontwikkeld door jawel slechte cijfers.... ik ben meerdere keren werkloos geweest door jawel te direct zijn in de omgang.

Ik ben sinds mijn diagnose begonnen met het schrijven van mijn gevoelens betreft add/adhd etc. Hopelijk kan ik daar wat meer mee doen. Ritalin is een vriend geworden maar ook mijn vijand. Ik heb zo weinig trek en val steeds af. Dus voor de mensen die hier zeuren over anderen die deze aandoening hebben: kijk eens naar jezelf. Wat zijn jouw negatieve eigenschappen? Durf je die hier te benoemen? Je zal nooit maar dan ook nooit weten hoe het is om een tekort aan dopamine te hebben, dus oordeel ook niet zo en probeer ons niet te begrijpen. Want iets wat je zelf niet hebt, zal je niet snappen. Daarnaast mag je in je handen knijpen als je een partner heb met deze aandoening want we zijn niet saai, hebben veel humor en zijn zo ontzettend empatisch en zorgzaam. We kunnen de meest creatieve oplossingen bedenken en geven niet snel op. We zullen er alles aan doen om jou geliefd te laten voelen.

Ik wil nog even kwijt dat ik na een relatie van 5 jaar, 8 maanden single ben. (toevallig een week voordat ik mijn diagnose kreeg) Ik zeg niet dat het uit is door mijn add/adhd, en ook niet dat ik niet weleens vervelend kon zijn... maar hij kreeg na 4 jaar een psychose door een burn out (hoge werkdruk, geen vrienden, laag zelfbeeld) en een jaar later een tweede psychose. Hij maakte het uit tijdens deze psychose. We woonde toen net 4 maanden samen. Ik woon sindsdien alleen en heb altijd mijn eigen boontjes gedopt, financieel overzicht, werk aan mezelf, leer mezelf beter begrijpen en probeer manieren te vinden om makkelijker mijn stempel te accepteren. It is hard. Vooral nu mijn omgeving mij nu niet meer ziet als Melany, maar als add/adhd-er. Ze observeren me meer, alles wat ik doe is nu ineens een symptoom en sommige zeggen zelfs waarom slik je zulke troep, weet je wel zeker dat je het echt hebt en dan die opmerking: ja ik vergeet ook weleens wat.... Krijg ik visite (3-4 man) en vraag ik nadat het drinken op is, of ze nog wat willen drinken dan is het van zo hallo we hebben net op, doe eens niet zo druk, ga eens zitten, kom eens uit die keuken... ik hou niet bij wanneer je stomme glas leeg is he dus even chill als ik gewoon iets vraag.

Voor alle mensen die dit gelezen hebben.. Hier mijn tips als het gaat om iemand met add/adhd willen helpen
---> Doe het klusje waar hij/zij hekel aan heeft. Ik haat de afwas, maak ik ook niet graag af dus geweldig als je de taak op je neemt die hij/zij niet leuk vind. Zeg nooit tegen hem of haar dat je daar ook weleens last van heb. Hou je mond gewoon. Kom met je eigen problemen als je die hebt, dingen die jou echt belemmeren en spreek deze uit. Daar houden we van. ga niet papegaaien. Behandel hem/haar niet als klein kind als we iets een keer vergeten, te laat komen of ergens langer over doen zoals de boodschappen. Ga niet lopen ouwehoeren maar help hem/haar aan iets belangrijks te herinneren, bel af en toe om peilhoogte te nemen betreft planning, prioriteit en motivatie. Als je weet dat diegene een sollicitatiegesprek heeft/examen or whatever, moedig diegene dan extra aan, geef complimenten en help desnoods met het overhoren.

voor de rest weet ik het ff niet meer.... :-)
(7480) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-10-13 10:55:00
Ik ga nooit meer zeggen dat ik de diagnose add heb omdat ik me helemaal niet herken in de omschrijvingen. Ik ben een erg bedachtzaam en niet impulsief type...ik ben niet egoistisch of veeleisend...ik kan prima met (weinig)geld omgaan, neem nooit impulsief beslissingen...denk goed na..mn huishouden is goed georganiseerd, mijn administratie ook...het enige wat ik moeilijk vind door add is dat ik niet voor langere tijd eenzelfde boek kan lezen (ik lees er vaak 5 tegelijk), omdat ik mijn aandacht er niet bij kan houden. Ook ben ik erg gevoelig voor prikkels en heb ik veel tijd alleen nodig (of met een rustig persoon) om weer op verhaal te komen. Ik ben heel gevoelig en dat ik voor mij een nadeel maar niet voor partner want aan begrip en empathie ontbreekt het mij niet. Wat ik wel moeilijk vind is op tijd mijn grenzen aangeven omdat ik eerder overprikkeld ben dan wat "normaal" of gebruikelijk wordt geacht. Mijn ervaring is echter dat mensen die zogenaamd "normaal" zijn, zonder "diagnose" ook een boel kunnen mankeren hoor
(7514) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-10-13 11:06:00
En dan nog iets; ik heb ook geen uitstelgedrag. Eerder het tegenovergestelde. Als ik belangrijke zaken niet kan regelen dan blijft het in mijn hoofd spoken. Daarom probeer ik eventuele problemen altijd direct op te lossen. Ik lig bijv nooit achter met het betalen van een rekening en ik maak eenvoudige to do lijstjes waarin ik heel erg goed hoofd van bijzaken kan onderscheiden. Ik ben ook niet obessief bezig met structuur maar kan goed loslaten. Wel kan ik niet zonder rust en een prikkelarme omgeving. Dat is mijn grootste manko. Ik zou zelf absoluut niet willen en kunnen leven met iemand die past in bovenstaande omschrijving en toch hou ik het met mezelf wel heel goed uit. Laat Add/adhd geen reden zijn voor vooroordelen. Ik ken een hoop mensen die bovenstaand gedrag exact vertonen en geen diagnose hebben (en ook niet zullen krijgen)
(7515) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-10-15 16:41:00
Wanneer je helemaal niet aan de beschrijving voldoet heb je misschien ook geen ADD maar ben je gewoon HSP of zo. Dan heb je het verkeerde labeltje.
(7520) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-10-16 13:29:00
Of misschien is er helemaal geen labeltje. Is een mens gewoon een mens met een eigen gebruiksaanwijzing met pluspunten en valkuilen. En is iedereen daarin uniek. Is een label belangrijk? En zo ja, waarom dan (deze vraag stel ik aan iedereen die er antwoord op kan geven) Leidt duiding tot meer begrip, of kan de gelabelde dan meer begrip vragen van anderen omdat hij of zij nou eenmaal zus of zo aandoening heeft. ("wilen jullie aub wat rustiger doen, ik heb HSP.....zucht, kwel...) Waarom is labeling tegenwoordig toch zo belangrijk? Wees gewoon wie je bent en wat maakt het dan uit of het ADD/ ADHD./ HSP/ ABC of wat dan ook heet.
(7523) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-10-17 15:11:00
Wil een vrouw ook met adhd hoeft niet perse maar waar moet dan wezen iedergeval al bedankt voor info zoals je merkt heb ik wel adhd meeste vrouwen willen me niet omdat druk ben en eigen leven lijdt en veel heb meegemaakt.
(7528) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2016-11-28 02:14:00
Ik weet zeker dat ik geen verkeerde diagnose heb want zit in de familie. 3 directe familieleden waaronder 1 ouder...allemaal gediagnosticeerd en allemaal passen ze niet in de bovenstaande omschrijvingen. Bij ons uit het zich blijkbaar anders. Een concentratieprobleem maakt je gewoon niet automatisch impulsief ombedachtzaam of ongestructureerd....en ook niet egoistisch trouwens. Ik denk dat ik juist vanwege mijn concentratieprobleem het tegenovergestelde ben geworden. Ik zie het verband tussen adhd en egoisme ook niet goed trouwens. Ik leef wel een leven wat niet standaard is en ik voldoe zo weinig mogelijk aan opgelegde sociale druk of verwachtingen zoals verjaardagen ed dingen....misschien zou dat als egoisme omschreven kunnen worden. Maar ja ik heb dan ook alleen maar vrienden die ook geen verjaardagen vieren en ook n "gezonde" hekel hebben aan geforceerde familiebijeenkomsten ed. Dat je voorkeuren en eigenschappen niet passen bij wat als normaal gezien wordt maakt dat je een label krijgt...net als vroeger met homosksualiteit gedaan werd...zo zal wellicht ooit n maatschappij komen waarin add en adhd gewaardeerd worden want je hebt nu eenmaal altijd originele denkers creativelingen en dwarsliggers nodig. Want snel verveeld zijn is echt niet altijd n slechte eigenschap. Het dwingt je om methodes te bedenken saaie taken sneller en efficienter te regelen..je zoekt altijd naar manieren waarop het sneller leuker en makkelijker kan bijvoorbeeld. Ik zie daarom ook heel vaak waarom een systeem niet goed werkt en kan erg goed logisch nadenken en omdat ik me goed in andere mensen kan verplaatsen lukt het me oplossingen te zien waar anderen pas achteraf achterkomen (wat soms wel eens vervelend kan zijn voor mij). Heel vervelend te weten dat iets niet gaat werken of gaat mislukken maar ik heb niet het overwicht het voldoende duidelijk te maken/communiceren. Mensen die hechten aan een werkwijze zijn ook niet blij met (soms noodzakelijke) veranderingen. Ik ervaar wat ik heb echter wel als een handicap voor mezelf want ik kan absoluut niet tegen drukte en lawaai en dat is in deze samenleving bijna een way of life geworden.
(7665) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-02-09 18:15:00
Hoe denk je dat het is om te leven in een wereld waarin iedere spontaniteit wordt doodgeslagen. Waarin alles volgens de regels moet. Waarin op ieder idee wat je hebt automatisch een 'ja maar' volgt, terwijl vaak (veel) later blijkt dat het gewoon een goed idee was. Waar de doorgroeimogelijkheden bij het bedrijf waar je werkt beperkt zijn omdat je geen titel voor je naam hebt staan en waar dat automatisch leidt tot de conclusie dat je niet tot de categorie 'potentials' kan behoren (terwijl je wel een IQ ver boven het gemiddelde hebt). Waarin in het onderwijs geen rekening wordt gehouden met mensen die anders denken. En .............. etc., etc. Ik denk dat de ADD-er er zelf meer last van heeft dan wie dan ook. En ook gemak, want gelukkig heeft deze minder gangbare werking van je brein meer voordelen dan nadelen.
(7807) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-02-09 21:40:00
Tuurlijk, het ligt aan de wereld. en aan je werk, en aan je baas en en... Hoe je bent daar kan je niets aan doen, hoe je ermee omgaat wel. Als jij staat voor je eigen voordelen, ideeën, enthousiasme en karakter zal je echt wel wat hindernissen tegenkomen maar als je jezelf laat zien, word je op een gegeven moment vanzelf gezien. Of je zoekt een omgeving op die meer bij je past, ipv je huidige omgeving aan te laten passen aan jou. Dat werkt bij niemand, ook niet bij een persoon zonder adhd/add/pddnos of autismegerelateerde diagnose.
(7808) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-02-10 08:12:00
Ook ik ben een van de mensen met ADHD. Veel dingen begrijp ik maar ik heb er moeite mee dat twee valkuilen overgeslagen worden. Alle andere ADHD'ers die ik ken gaan net zo als ik heel ver voor mensen waar we om geven. Dit wordt niet altijd gezien omdat het vaak mis gaat in de planning. Op het moment dat ik veel om iemand geef zal ik er alles aan doen er voor te zorgen dat deze persoon niets tekort komt en altijd voor mensen klaar staan, ook in vriendschappen. Op het moment dat je partner (of vrienden) dit onbewust niet terug geven zorgt dit voor erg veel pijn en worden we wat egoïstischer waarin we ook weer kunnen doorslaan, maar wanneer deze persoon weer aankomt is het zorgen voor groter dan jezelf. Dit kan zorgen voor een verkeerde balans in een relatie. Als je een relatie hebt met iemand met ADHD is dit zeker iets wat je in de gaten moet houden. Is je partner af en toe een periode wat egoistischer en helpt die meteen zodra er iets met jou is ga dit dan niet meteen zien als een positieve omslag maar ga ook na waarom iemand zich eerst anders gedroeg.
Ik probeer mijn gedrag aan te passen vanuit mijn gedrag. Ik vind het erg goed dat iemand de moeite neemt het uit een andere hoek te bekijken en er staan veel goede dingen tussen. Maar ik mis het stuk waar je bij jezelf nagaat waarom iemand (iets te) heftig reageert. Iedereen maakt fouten en vaak zijn mensen met ADHD zich erg bewust van hun fouten omdat ze hier dag in dag uit mee geconfronteerd worden. Iedereen vraagt van je dat jou fouten opgelost worden maar mensen vergeten hierbij vaak naar zichzelf te kijken. Want zij zijn niet de persoon met ADHD dus het zal waarschijnlijk aan de ander liggen. Deze twee onderwerpen zijn als ik naar mijn eigen ervaring kijk, en naar die van andere mensen met ADHD om mijn heen, de grootste valkuilen als je het mij vraagt. Juist omdat er altijd maar aandacht is voor de praktische valkuilen.
(7809) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-06-07 18:16:00
Hallo... ik ben augusta, nu 65 jaar oud. Na 2 relaties waarvan één echt desastreus en de volgende ook verkeerd afliep, bleef ik bewust 6 jaar alleen...geen afspraakjes...niets. Men jongste zoon waar ik nog gedeeltelijk de zorg over had, moest ik ook laten gaan. resultaat: voelde me plots heel eenzaam. Via een datingsite ontmoette ik Luk. Al vlug begreep ik dat hij adhd had. Zo druk...etc...maar ook uiterst charmant, charismatisch en 10 jaar ouder dan ik. Beiden créatief bezig hadden we heel vele raakpunten, interesses. Doch na 3 maanden kreeg ik de schok van mijn leven... hij had het regelmatig over een 'wandelvriendin' van de ouderdop van zijn 25 jongere dochter. Bleek dat hij daar niet enkel mee ging wandelen toch een sxrelatie had. Ik die , na 6 jaar, mijn hart terug openstelde, was diep geschokeerd. Hij had allerlei excuses...zij verleidde hem;..het was enkel sx...hij hield van mij.... na een tijdje ging ik terug in op zijn advances.... Was echt verlieft..;was toen 63;..vond het ongeloofelijk dat ik terug verliefd werd. Doch wist altijd dat hij heel goed kan liegen, was dus wel op mijn hoede. En nu... hij zoekt in mij inderdaad iemand die hem tot rust brengt. Doch ben zelf een zenuwachtig persoontje... Resultaat een flikkerlicht relatie. Wat mij echt aan hem stoort is dat hij zo gefixeert is op mooie meisjes/vrouwen. Hij zegt me dan... dat is gewoon toch mooi;..heeft niets met sx te maken.... Ik vind het echter heel vervelend, krijg er buikpijn van. Heb regelmatig geprobeert aan deze relatie een einde te maken... doch op één of andere manier komen we altijd terug samen. Ik zie hem graag.....Dus nu zegt hij dat hij zich bij mij anders gedraagt om mijn gevoelens te sparen. Hoe doet me dat voelen....? als hij hier vertrekt....is hij zichtzelf...; spreekt elke mooi meisje aan;.doch zegt tegelijkerijd dat hij de meest trouwe man is die er bestaat; Hij doet veel voor mij.... iedereen vindt hem symphatiek..tof....Ik ga nu maandag met hem voor 2 weken met een mobilhome naar zuid engeland en ben gewoon bang/zenuwachtig........ik weet het niet meer. Hij zegt dat ik jaloers ben en dat dit de reden is dat het soms uit is tussen ons.....Hulp is hier nodig...ben geen dominant persoon;..zijn vrouw, waar hij 40 jaar mee leefde was dat volgens hem, wel..Daar kreeg hij structuur van...eens die vrouw stierf had hij al binnen 11 maanden een relatie met zijn buurvrouw...etc;..etc.....

bedankt dat ik dit hier even kwijt kan......want ik weet het niet meer
(8037) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-06-11 16:46:00
Ik zou zeggen: geniet van wat je hebt en neem de rest gewoon voor wat het is. Als hij tien jaar ouder is zal hij met zijn 75 ook niet zo heel veel potten meer breken bij de jonge garde. Bovendien...op je 65e nog een heer ontmoeten waar je samen activiteiten mee kan ondernemen is meer dan de meeste vrouwen (en mannen) op die leeftijd nog in de schoot geworpen krijgen. Dat het niet helemaal dat ideaal waar je op je twintigste van droomde doet niets af aan het feit dat je een maatje en geliefde heb! Er is te weinig tijd over om je druk te maken over zaken waar je toch geen invloed op heb. Geniet van wat je heb ipv je druk maken op wat je mist. Dat zou mijn advies zijn. Waar je je overigens totaal niets van aan hoeft te trekken ;-)
(8043) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-06-30 21:43:00
lees nu pas deze reactie.... gok ik goed? ben jij een vrouw? heb jij zelf adhd of ben jij een partner van.....? heb net nog het boek : 'samen leven met adhd' van Ans Ettema-Essler gelezen..;dat gaat meer over jonge gezinnen en structuur.... doch las nog vele andere artikelen en ik ben niet de enige die daar een probleem mee heeft....bedoel dat eeuwige geflirt...het altijd in de belangstelling moeten staan bij de jeugd, dames.... je moet, om dat te verdragen, sterk in je schoenen staan. Ik ben dat klaarblijkelijk niet: " sterk genoeg"...ben te fijngevoelig (ook dingen die hij spontaan zegt)...kwetsen mij. Ben terug van die 2 weekse vakantie en moet zeggen.. we zijn met ruzie uit elkaar gegaan. en nu voel ik mij langs de ene kant een onvriendelijk mens tegenover hem en langs de andere kant opgelucht. Ik kan die hyperactieve man die 56 kg weegt, zich beweegt als een 20 jarige en zoveel energie heeft... niet aan. Daar komt bij dat wij 120 km van elkaar wonen.... dat ik voel dat hem dat uitkomt ... en ik kan slechts zeggen..;als er geen vertrouwen is in een relatie ..is een relatie een hel..... ik wil hieruit geraken........
(8083) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-07-01 11:56:00
Dan zal je heel eerlijk naar jezelf moeten zijn. Wil je deze relatie nog. Of liever...wil je zo door iemand behandeld worden, heb je het ervoor over om door hem telkens weg gezet te worden als een niet avontuurlijke zeurpiet. Ik heb niet de indruk dat hij openstaat voor een goed gesprek. Heb je het ervoor over dat hij je vernedert en beledigt. Of is het alternief van alleen zijn zo onaantrekkelijk dat je alles wat hij doet, laat en zegt uiteindelijk toch maar pikt? De keuze is volledig aan jou.
(8085) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-07-23 22:01:00
5 jaar heeft het me gekost om mijn partner getest te krijgen, om de diagnose add te krijgen. 5 jaar praten, afspraken maken, opnieuw afspraken maken, kapotgespeelde boxen, verwarming in de winter aan met de ramen open, me op de grond laten liggen na flauwgevallen te zijn door vermoeidheid, gaan stappen en niet meer komen opdagen, tijdens de weeën ineens beslissen om naar huis te gaan omdat hij moe is, nul komma nul communicatie, het is steeds de schuld van iemand anders, bij de dokter in de praktijkruimte vragen om te mogen tonen,....
Heel erg droevig word ik er in mijn geval van. Zoals in 75% van de gevallen in relaties waarbij een partner add/adhd heeft, is ook onze relatie stuk gelopen. Ik had 2 kinderen, maar ik kon simpelweg geen moeder van mijn partner spelen. En hij verwachtte dat wel.
De add was er niet alleen, hij is ook anti-sociaal met alle gevolgen van dien.
Ik lach als ik de zoveelste stoere comment lees over het feit dat labelling zo slecht is. Labeling om te veroordelen, akkoord, niet goed. Labelling om oplossingen te vinden, Yes please.
In mijn situatie ben ik mijn job verloren, heb ik een depressie gekregen, chronisch vermoeid geworden, en nu alleenstaande mama.
En ik ben blij dat ik van de persoon af ben die zich niet wil laten helpen, maar wel verwacht steeds in het middelpunt te blijven staan...
(8111) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-08-14 18:24:00
Zijn hier ook mensen die ADHD hebben en met een ADD'er getrouwd zijn?
Dat is dé combinatie want je begrijpt elkaar dus. Ja, het huis is meestal een beetje een puinhoop maar we hebben wel een heerlijk avontuurlijk leven en ik zeg niet meer zo maar mijn baan op. Dat duurde wel even nu verhuizen we wat vaker als ik weer last van enorme impulsiviteit heb, werkt prima. Ik lees net dat er ook partners zijn met chronische vermoeidheid. Mijn vrouw en ik hebben beide 4 jaar ME gehad in combinatie met ADD en ADHD en dat hebben we ook overleefd dus niet allemaal negatief dus. Je kunt heel gelukkig zijn met een ADHD.
(8133) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-12-03 01:03:00
Ik heb zelf ADD en ik herken sommige dingen wel... ik kan me minder lang concentreren, heb moeite met plannen(van huiswerk) en ik ben kwetsbaar voor prikkels. Maar er zijn ook zeker dingen in dit artikel die ik niet herken... snel een nieuwe hobby of beroep kiesen bijvoorbeeld... ik doe al 10jaar aan dezelfde sport, en wist toen ik in groep 7 zat al precies wat ik wil worden, en ik doe nu eindelijk die opleiding. Er word in dit bericht ook best wel gedaan of mensen met ADD/ADHD er iets aan kunnen doen.... ik denk dat ik niet zou kunnen uit leggen hoe ik mijn ADD ervaar, Elke AD(H)D'er is anders, en gaat er zelf anders mee om. Ik zie het bijvoorbeeld niet meer als groot probleem, ondanks de stempel die ik gekregen heb. Vroeger vond ik het zelf wel lastig, want ik had heel sterk het idee dat ik overal het probleem veroorzaakte terwijl ik het goed bedoelde.
Zoals ik al zei in dit bericht staan dingen die ik herken, maar bedenk er wel bij dat jij niet heb ervaren wat een ADD'er/ADHD'er kan ervaren, en dat het ook zeker niet makkelijk is voor diegene. Een ADD'er krijgt een stempel, terwijl andere (normale) mensen gewoon kunnen zijn wie ze zijn. Dit is geen aanval, maar ik vind wel dat ik dit tegenover alle andere mensen met de stempel ADD'er of ADHD'er even moest zeggen, want een leven met AD(H)D is zeker niet altijd makkelijk voor diegene.
(8442) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2017-12-03 12:20:00
Tegenwoordig is niemand meer normaal, en trouwens wat is normaal. Dus afzetten tegen normale mensen is net zo kwetsend voor normale mensen, als dat normale mensen iets te zeggen hebben over ADHD/ADD. Laten we dus ophouden met dat "o, wat-word-ik-toch-niet begrepen gedrag" van wie met welke achtergrond dan ook. En nee, add/adhd los je niet zomaar op door je schouders eronder te zetten, of je niet aan te stellen zoals soms beweerd wordt. Maar je kan er wel mee leren omgaan waardoor er goed mee is te leven en het zelfs hele mooie dingen kan bieden. succes.
(8446) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2018-11-14 08:54:00
Begin er niet aan. Je vergooit je leven. Het is niks dan ellende, drama, bedrog en ontelbare leugens. Een relatie met een adhd-er is een relatie met een egocentrische onbetrouwbare persoon waarbij je eigen gevoelens en behoeften er niet toe doen. Alles draait om de adhd-er. Of je wil of niet. Je wordt er in meegesleurd en voor je het weet is je leven verpest. Je ambities en dromen zijn met de grond gelijk gemaakt. Uiteindelijk ben je alleen bezig met begrip hebben, aanpassen en jezellf wegcijferen. En daar bovenop krijg je ook nog eens overal de schuld van omdat men alle verantwoordelijkheid afschuift. Je eigenwaarde gaat er compleet aan. Je raakt fysiek en emotioneel compleet uitgeput in deze eenrichtingsverkeer relatie waarin je steeds opnieuw beseft dat je overal alleen voor staat.
(9224) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2018-11-27 21:43:00
Ik begrijp waar je op wilt duiden, alleen vind ik dat je wel een erg sterke mening hebt op mensen met ADHD. Ik heb zelf ADHD en het is zeker geen pretje om daar mee te moeten leven. Het is zeker waar dat we ook slechte eigenschappen hebben, maar dat zou niet het goede moeten overschaduwen. Je hebt gelijk dat het lastig is om iemand te daten met ADHD, maar waarom zijn wij meteen weer de boosdoeners? Het is niet alsof wij voor ADHD gekozen hebben, we hebben het nou eenmaal en dat is iets waar we elke dag mee moeten leven. Bij mij is dan het geval, dat niemand mij echt begrijpt en de neiging heeft om me in een hokje te zetten. Wees je alsjeblieft van bewust dat niet iedereen zo in elkaar zit en dat mensen met ADHD er alles aan doen om andere er niet meer lastig te vallen.

Gr. Emma
(9233) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
2019-01-28 15:22:00
Op https://triptherapie.nl/planten-en-kruiden-die-kunnen-helpen-bij-adhd/ heb ik een artikel geschreven hoe probiotica en fytotherapie (kruiden en planten) kunnen helpen zoals:

Lijnzaadolie, bernagieolie en diverse rustgevende bloemen zoals passiebloem
(9273) Reactie van een bezoeker van de site! Response by a vistor of the site!
Reageren / respond!

Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die via deze site wordt aangeboden. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Voor vragen hierover kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com).