Borderline en relaties (Liefde)

Op deze pagine staat een vraag en alle reeds gegeven antwoorden. Op deze pagina kunt u ook zelf een antwoord of reactie toevoegen. U kunt de vraag anoniem beantwoorden maar u mag ook een schuilnaam of echte naam gebruiken. Plaatsing van vragen en antwoorden zal na toetsing door de beheerder plaatsvinden. Deze redactionele toetsing is bedoeld om de integriteit van deze vraag en antwoord sectie te bewaken en de kwaliteit van vragen en antwoorden te controleren. Hierdoor hoeft u niet bang te zijn voor beledigende, kwetsende of onzinnige reacties. De beheerder behoudt zich het recht voor stijl en taalfouten te corrigeren voor plaatsing en mag te allen tijde naar eigen goeddunken en zonder discussie achteraf, vragen of antwoorden weigeren.


2013-08-29 20:24:00
Reactie op de pagina: Borderline algemeen
Hier kunt u reageren op het onderwerp: Borderline en relaties. Alle vragen en reacties worden gecontroleerd voor ze geplaatst worden. Wanneer een vraag of reactie kwetsend, beledigend, neerbuigend, provocerend of grof taalgebruik bevat, zal deze niet geplaatst worden. Ook is het gebruik van websites adressen, email adressen en huisadressen alleen in overleg met de beheerder toegestaan om uzelf en de lezer te beschermen.

Ga naar onderwerp op de site »

Antwoorden en reacties
2013-08-29 20:24:00
Heb juist mijn partner verlaten. We waren 7 jaar tesamen met 4 pauzes. Maar nu was het mij teveel ik had rust nodig ik mijn leven anders zou ik erzelf aan ten onder gaan. Ik denk dat mijn partner borderline heeft maar hem daarvan overtuigen en hem helpen om in therapie te gaan was onmogelijk. Ofwel was hij super enthousiast ofwel was alles negatief nooit eens normaal. Ik word daar gek van en had altijd het gevoel dat ik niks goeds kon doen. Daarbij kwam ook nog eens dat hij een gokverslaving heeft. We hebben daarvoor een tijdje in therapie geweest bij de anonieme gokkers maar plots was hij niet meer gokverslaafd. Ook was hij ziekelijk jaloers, geen enkele man mocht in mijn buurt komen of eens een vriendelijk woordje doen, want dan had ik al een verhouding met die persoon. Zelf zijn beste vrienden die hij had vanaf zijn 3 jaar beschuldigde hij van een affaire met mij. ik kan je nog duizend verhalen vertellen, ik werd leeggezogen, had geen energie meer en stond iedere dag onder stress. Daarom heb ik besloten om alleen te wonen maar niet om onze relatie te verbreken, want hij is wel de liefde van mijn leven. ik wil dat hij iets aan zijn gedrag doet en stilletjes aan terug naar elkaar groeien op een gezonde manier. Ik wil heb niet kwijt want ondanks zijn fouten is hij mijn grote liefde. De rust heb ik terug gevonden maar ik mis hem verschrikkelijk. Hoe moet ik hier mee verder want eigenlijk wil ik geen andere partner in mijn leven ik wil enkel Steve. Kan iemand mij helpen.
Kristien
(4199) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 20:25:00
Hi Kristien, Ik leef ook in deze omstandigheden : ben ook alleen gaan wonen als vlucht voor de ziekelijke jaloezie en heb ook vermoedens van borderine bij mijn partner. Zijn onzekerheid over zichzelf is de oorzaak van alles, maar hij is niet bereid om er iets aan te doen. Sinds ik apart woon, ben ik weer de goeie voor hem, terwijl ik jaren niets goed kon doen en agressie moest doorstaan. Ik heb het gevoel dat je beter wat afstand houdt , dan doen ze moeite en is er ten minste respect wat er niet is als ze je als hun volle bezit beschouwen.
Grtjs Katrien
(4200) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 20:26:00
Hi Katrien, Ik zit nu met het zelfde probleem, Ik heb 2 jaar samen gewoond met mijn Partner in Engeland maar heb ook het gevoel dat die borderline heeft, heb hen 5 dagen geleden verlaten en heb het gevoel dat ik weer beter terug naar Nederland kan gaan. Ik heb hem proberen te overtuigen dat die hulp moet zoeken maar hij ziet het van zichzelf niet. Hij heeft erge stemmingswisselingen en als die agresief werd deed ik alles fout ( hij sloeg niet hoor) Maar begon te schreeuwen en met dingen te gooien en er was soms totaal geen echte reden voor, hij is ook impulsief en maakt rare beslissingen maar ik weet niet wat ik moet doen? Hij is ondanks deze nare kant ook een hele lieve partner en ik hou ontzettend veel van hem..maar ik trok het gewoon niet meer ik had zelf elke keer stress en vooral in het begin dacht ik echt dat het aan mij lag maar door allemaal artikelen te lezen over borderline zie ik echt mijn partner..ik hoop zo dat die veranderd want wil het liefs ook verder met hem in het leven maar ik weet niet hoe? Kan iemand mij aub raad geven? Met vriendelijke groeten, Miriam
(4201) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:18:00
Partners van borderliners missen vooral draagvlak, een systeem waar ze op kunnen bouwen. Ik schreef onlangs een boek uit eigen ervaring: "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf." In "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf" beschrijft Sjoerd de Jong zijn leven met Maaike, een Borderline patiënt. Een leven dat zich af lijkt te spelen als een wervelstorm van gevoelens en emoties. Constant inspelende op de gevoelens van Maaike. Maaike die de grenzen van het leven opzoekt, van de top van de berg naar de diepte van de leegte. Als je als empathisch mens samenleeft met een Borderliner voel je haarfijn aan hoe de stemming is op dat moment en stel je je in op de ander. Met steeds de gedachte: hoe ga ik met de situatie om? Hoe houd ik het hanteerbaar? Doe je dit langere tijd dan komt het moment dat je jezelf af gaat vragen: waar is het punt geweest dat ik mijzelf verloren ben? En kom je voor de keuze te staan: ga ik hier mee verder of kies ik voor mijn eigen leven? Op het punt dat de Jong voor zichzelf kiest, besluit hij dit boek te schrijven als afsluiting van zijn periode met Maaike. ISBN: 9789081832205
Sjoerd de Jong
(4204) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:18:00
Beste mensen, wat een herkenning, en wat een hoop ellende voor iedereen Hoewel bij mijn vrouw de diagnose nog steeds niet officieel is (ik vraag me zelf wel af waarom niet), heeft ze wel erg veel trekken van BL.Of ze verzwijgt wat de psychiater echt zegt.... In ieder geval is het zo dat ik haar 13 jaar ken, en er 11 jaar echt geen vuiltje aan de lucht was. Ze is nu 41, en sinds twee jaar is het gedonder begonnen en erger geworden. Ik ben nu (pas) op het punt om er echt een einde aan te maken(onze "relatie"). Wat ik me wel afvraag is of het mogelijk is dat iemand pas Bl onwikkelt op deze leeftijd? Lijkt me erg laat. Heeft een van jullie ook ervaring hoe het gaat om haar uit de ouderlijke macht te laten zetten? Ze geeft zelf al aan dat ze niet meer voor ons kind kan zorgen,dreigt meerdere keren per week met zelfmoord,gaat om de 2 maanden een week naar het buitenland, ruzies,spanningen etc: kortom een situatie die echt slecht is voor ons kind van 5. Daar wil ik een einde aan maken en weer rust vinden, maar ik ben bang dat dan het getrek pas gaat beginnen. Alhoewel ze zelf ook wel weet dat haar dossier niet in haar voordeel zal werken,als het om het gezag van ons kind gaat. Bij voorbaat dank voor jullie reactie
Henk
(4203) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:19:00
Hoi Sjoerd, Als laatste sluit je de relatie af, voor je eigen bestwil. Maar dan???? Ik leef nu met iemand die 8 jaar lang partner is geweest van een borderliner.We hebben inderdaad hele tafrelen meegemaakt van het smeken terug te komen ( de hele familie werd ingeschakeld) tot stalken. Terwijl al bekend was dat er al een nieuwe relatie was. Maar mijn partner kan niet loskomen. Het lijkt wel of de positieve aandacht ( het op handen dragen) verslavend werkt. Ik, als nieuwe partner kan daar niet tegenop. Heb je wel eens eerder zo'n verhaal als het mijne gehoord?
groetjes, Evelien
(4205) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:20:00
beste geliefdes van borderliners, Het is makkelijk om met de vinger naar ons borderliners te wijzen, maar ook jullie zelf spelen een in rol in de relatie.. door niet of nauwelijks grenzen te kunnen stellen.. en niet op te kunnen komen voor je eigen belangen.. ik denk dat 9 van de 10 geliefdes relatieverslaafd zijn.. en dat is ook niet mis.. Ik zelf ben een borderliner die dankzij intensieve behandeling en jaren hard werken eindelijk zelf mijn wiebelige emtionele huishouding kan beheren... Ik zelf heb aan beide kanten van dysfunctionele relaties gestaan.. de niet borderliner houdt net zo goed de dysfuntionele kant in stand.. en het enige wat je kan doen als je een 'provider' bent is leren je eigen grenzen en eigenwaarde te respecteren.. en niet die ander proberen te veranderen... succes
funckiechickie
(4207) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:20:00
Na een relatie van (maar) 3 maanden met een vrouw van 46 is dit tot een einde gekomen. Groot was mijn rouw. Ik kwam er echter stukje bij beetje achter dat zij borderline heeft Dat maakte de verwerking van mijn verlies wat draaglijker. Ik merkte tijdens de relatie al zo vaak dat zij absoluut de regie wilde hebben en altijd alle opties open wilde houden. Zo kon ze nooit eens iets afspreken voor een paar dagen later, maar pas op de dag zelf. Ook moest het contact altijd van haar uitgaan. Door op die manier over alles en iedereen controle te hebben, kwam ik in een cirkel terecht en zag zelf niet meer hoe ver ik al was meegesleurd in haar manipulatieve gedrag. Ik heb herhaaldelijk meegemaakt dat ze in een diep diep dal terecht kwam die ik dan maar psychose noem. Dan was ze nauwelijks aanspreekbaar, behuild etc. Met veel praten lukte het mij dan wel weer haar op de rails te krijgen. Maar zo kon ze ook opgewekt en blij zijn alsof er nooit een psychose was geweest. De manipulatie stopte niet hierbij maar ze bond mij in het begin enorm snel aan zich door een incestverleden en mishandeling door haar vader te vertellen. Ook haar (aanstaande) ex man zou haar hebben verkracht en mishandeld. Dit bleek allemaal gelogen te zijn. Daarbij kwam ook ut hoe zij haar familie voorloog met werkzaamheden die ze helemaal niet doet en dat alles om zich beter voor te doen dan ze is. Niet alleen aan de buitenwereld, maar vooral ook aan zichzelf. Ze moet wel, om het hoofd hoog te houden want als ze aan zichzelf toegeeft dat ze niet zo heel veel is en voorstelt als ze zichzelf doet geloven dan houdt ze het niet vol. Haar familie kotst haar intussen uit en hoeven haar niet meer te zien. Empathie is iets wat haar volslagen vreemd is en het beroep dat ik er zo vaak op deed was vergeefs. ZIJ is de maatlat waarlangs alles en iedereen gelegd moet worden. Bij problemen ligt het nooit aan haar. Verder is de zwart/witte wereld waarin zij leeft natuurlijk herkenbaar voor velen. Al met al is een relatie met een dergelijk iemand zo frustrerend omdat ze je emotioneel volledig leegzuigen. En als het nieuwtje er dan af is, dan wordt je afgedankt met een onvoorstelbare botheid en doodgezwegen. Het wrange is dat de collega's er geen idee van hebben dat zij zo is. Ze is heel charmant en gevat en windt op die manier iedereen om haar vinger. En uiteindelijk merk ik dat voor een (ex) partner van een borderliner geen begrip is. Je kunt toch stoppen met de relatie, wordt doodleuk gezegd? Maar dat is het geniepige.....de liefde wordt door borderline niet minder...
Thomas
(4206) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:21:00
Hoi Alain, dat klinkt me allemaal bekend in de oren! Ik heb zelf ongeveer 3 jaar een relatie gehad met een vrouw van ruim 40 met borderline. Mijn vriendin was ook extreem wispelturig. Zo vierde ik mijn verjaardag en kreeg ik de mooiste kado's en 2 dagen later kreeg ik dan een Sms dat ze vreemdging met een vage kennis. De tegenstellingen zijn niet te begrijpen en emotioneel maken ze je kapot. Mijn escape bleek uiteindelijk een leuke vrouw die mij wel liefdevol behandelde. Mijn tip is dan ook om ieg geval steun te zoeken en om je heen te kijken en via de achterdeur te verdwijnen, want het gaat nooit over! Al word je 100 jaar! Elke keer trapte ik er weer in, net als jy omschrijft. Ze zijn geniaal in het weer herstelllen van het contact, maar het dal daarna wordt steeds dieper! Ik heb uit zelfbehoud het aangelegd met een leuke lieve vlotte vrouw en die aandacht is dan zo welkom en geeft je de kracht om afstand te nemen en afstand te houden. Dus ga op zoek, want het zal nooit goedkomen! Werk jezelf uit die situatie en richt je op andere mensen en dingen! Succes!
Franz
(4209) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:21:00
Na een relatie van 8 maand , vervolgens een breuk van 1,5 jaar en nu opnieuw 3 maand intens te zijn samengeweest met eenzelfde meisje van 26 jaar met borderline kan ik niet anders dan concluderen dat het narcisten maar bovenal meester manipulators zijn ... Ze weten je te vermurwen , zijn heel ondernemend en consequent , innemend , charmant , welliswaar ziekelijk jaloers waardoor je als partner gaat denken van dit meisje heeft het gewoon moeilijk maar ziet me echt graag , maar spuwen je vervolgens uit als een stuk vuil ... En ook dat proces gaat heel snel eens die klik is gemaakt... Niks inlevingsvermogen hoe dat aanvoelt , niks medelijden , gewoon bikkelhard! Mijn vriendin noemde me 14 dagen terug nog de man van haar dromen, vooral publiekelijk via facebook, postte veelvuldig foto's van ons samen en ga zo maar door, liet me geen moment ff met rust behalve wanneer zij nood had aan rust in haar hoofd waarvoor ze dan een avondje alleen thuis wenstte te zijn maar liet me vervolgens stikken ... Het gevoel zat ineens niet meer juist .... Pief , poef , paf 't is af , daarmee moest ik het doen ... De reden zo liet ze enkele dagen later weten per sms was dat ze zich 0,0 % aangetrokken voelde tot mij ...(?) met verwijten van mijn kant als gevolg waarop zij reageerde dat ik maar weer eens mijn ware aard liet zien (!?) Ik hoor alle borderliners zeggen dat je grenzen moet trekken, wel vertel me maar eens hoe je daarop reageert? Mijn vriendin of liever ex vriendin is een monster, zo simpel is't en inderdaad, ook ik kan haar maar moeilijk uit mijn gedachten zetten, net omdat ze je eerst volledig opeisen en mede daardoor is de leegte achteraf nog zo groot... Het verschil tussen de drukte tijdens de relatie en de leegte achteraf is immens... Zijzelf zal er maar weinig hinder van ondervinden vrees ik, ze is super knap en hield er, daar ben ik zeker van een dubbelagenda op na , mede doordat ze meer in ziekteverlof is dan aan het werk is heeft ze de tijd daarvoor, op dat vlak zijn ze heel inventief.... Bewijs daarvan zijn de korte periodes na iedere breuk waarna ze zich in een nieuwe relatie stort ..... Ik wenstte dat ik haar nooit op mijn levenspad tegengekomen was , want hoewel enigszins voorbereid door onze vorige affaire zo dacht ik ben ik opnieuw stikkapot... Het ergste vind ik is het feit dat ik ze opnieuw in de armen zou sluiten mocht ze opnieuw contact zoeken ineens... Hopelijk heb ik zelf een nieuwe vriendin tegen de tijd dat zich dit zou voordoen zodat ik haar wandelen kan sturen zonder pijn in het hart of schuldgevoel!
Alain
(4208) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:22:00
Tsja Alain, weer herkenning. De wispelturigheid van je ex is echt wie borderliners zijn. Ik ben dit jaar naar een specialist geweest die ervaring heeft met de opvang en begeleiding van mensen met borderline. De uitleg die deze vrouw mij heeft gegeven, heeft me ook een beetje geholpen in het begrijpen van hun gedrag. In feite kennen ze maar 2 soorten reacties bij paniek (iets wat angst veroorzaakt), dat is dreigen of vluchten. Dreigen door je inderdaad te vernederen tot het bot, vluchten door simpelweg te verdwijnen. Dat zijn zeer primitieve reac ties vergelijkbaar met het gedrag van kinderen. Dat is hun verdedigingsmechanisme en de manier waarmee ze omgaan met hun angsten. Ik heb net als jy ook meegemaakt dat in de perioden dat het voor langere tyd uit was, laat ik zeggen 1 maand of meer, dat ik per Sms mocht volgen hoe ze vreemdging en hoe vaak en met wie. Dan gebeurde het soms ook dat ze terugbelde en huilend vertelde dat het niet waar was. Ook dat werd een probleem, want naarmate de tyd verstreek kon ik niet meer snappen/weten wat werkelijk waar was en wat gelogen of fictie was. Ze kunnen dus ook vreselijk goed liegen. En manipuleren! Ik heb in 3 jaar tyd toch zeker 4 keer meegemaakt dat ze met iemand anders op de proppen kwam waarmee ze zogenaamd een affaire of one night stand had gehad, nadat we ruzie hadden gehad om iets onbenulligs. Zij gebruikte dan namen van vage bekenden met wie ze dan zogenaamd zou gaan, maar wat achteraf dan weer niet waar bleek. Of ze was zgn. gaan lunchen met een ex en als ik dat dan checkte, meestal kon ik dat niet, maar soms wel, dan bleek het gelogen. Ze deed werkelijk alles om aandacht en/of haar zin te krijgen! Maar als je eigenwaarde zo minimaal is, dan zoek je ook overal wat achter. Dan is elk minimaal voorvalletje een aanleiding tot ruzie. Op vakantie, thuis, overal en altyd weer ruzies! Maar de momenten dat het wel goed gaat, zijn ze inderdaad ook heel innemend en lief! Dan winden ze je om de vinger. Dan is de relatie zo intens dat je de wereld om je heen vergeet…bij wijze van spreken. En keek ik dan terug, dan besefte ik dat elk weekend er wel ‘ iets’ was. Dat al mijn lange vrije weekenden wel ergens een probleem gaven. Pinksteren, Paasen, hemelvaart, vakanties, nergens vlekkeloos. Had ik dit vantevoren geweten, de signalen gezien, het aantrekken en afstoten, het enorme wantrouwen dat ze hebben, dan was ik er nooit aan begonnen! Want je ziet pas te laat in dat je jezelf aan het kwijt raken bent. Dat je je leven opoffert voor iemand anders. En daarom wordt het ook steeds moeilijker om los te komen naarmate het langer duurt. Het gaat waarin je valt als het dan uit is, wordt steeds dieper, want jouw leven bestaat dan al bijna niet meer. Vrienden, kennissen, familie, langzamerhand zie je niemand meer, omwille van de continue aandacht die ze vragen. Je ex vriendin en haar uitgebreide ‘ verklaring’ over haar affaires en mannen heb ik dus ook ervaren. S&ks is/was just ‘fun’ . Not more than that! Toen ik mijn ex vriendin beter leered kennen kwam ik er achter dat ik vriendje nr. 25 was, maar het zou me niet verbazen als het er meer zijn geweest. Ik wist niet meer wat waar of niet waar was. Mijn huidige vriendin gaf me de kracht om door te zetten. Gevangen in hun web, wordt het een soort obsessie die je hele leven beheerst. Dan ben je dus relatieverslaafd. Niet verslaafd aan relaties, maar aan die ene die je hele leven beheerst. En natuurlijk heb je een eigen aandeel, maar ondanks een eindeloze lijst van vernederingen, hou je wel van iemand! En gevoel en ratio liggen dan ver uit elkaar. Dus ik blijf erbij, met zo iemand kan je geen relatie hebben, tenzij je je hele leven aan de kant zet. Zeg je baan op, vergeet je vrienden en familie en evt. kind(eren), of zie ze minimaal vaak en dan kan je ermee doorgaan. Maar zelfs dan heb je geen garantie. Ik heb het niet zelf verzonnen, maar uit de mond van een specialist gehoort. En ja, eerst doet het pijn, maar het is ook maar gewoon liefdesverdriet, dus het gaat wel over! Groet Franz
(4211) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:22:00
Idd . Franz , het gaat nooit over , dat heb ik ook door , en 't moet lukken , wij kregen ook ruzie op mijn verjaardag , het is te zeggen zij maakte ruzie op mijn verjaardag want de discussie ging om niks en intussen is er ook één en ander gebeurd wat heel tegenstrijdig is , vrijwel alle gemeenschappelijke vrienden verwijderde ze van facebook en op vraag van mijn zus met wie ze goed leek op te schieten waarom ze haar verwijdrd had kreeg ze als antwoord "nog even dikke vriendjes hoor maar ik wil niet dat Alain nog te weten komt wat er zoal in mijn leven gebeurd , op zich gebruikelijk maar ze vertelde tevens dat ze zich niet aangetrokken tot me voelde maar het zelf ook niet gemakkelijk had , bij het zien van een aflevering van Astrid Bryan de week ervoor barstte ze naar eigen zeggen in huilen uit toen ze John zag met wie ik volgens haar gelijkenissen heb , mijn zus begreep dit niet en zei dit ook , je voelt je 0% aangetrokken tot hem maar bij 't zien van die reeks denk je aan hem en barst je in huilen uit , dat begrijp ik niet ? daarop geen reactie van mijn ex uiteraard ... Nu 3 weken terug stuurde ze me émail waarin ze verklaarde dat er altijd aantrekkingskracht zal zijn tussen ons maar ze zichzelf verliest als ze bij me is ...? we mailden wat heen en weer en de communicatie verliep vriendelijk en vlot , zo vertelde ze ondermeer dat ze nu andere medicatie neemt en weer zin heeft vanalles te ondernemen maar toch nog niet opnieuw aan de slag gaat , ze eerst wat rust wil ... 's anderendaags kreeg ik rond middernacht een sms , ze was licht dronken na een etentje , en toen ging de toon al snel de verkeerde kant uit , zo vertelde ze me doodleuk dat ze intussen al ens herhaaldelijk met iemand anders naar bed was geweest , vor het eerst toen we 5 weken uit elkaar waren waarna ze wou weten of ik daar boos om was ?? heb haar duidelijk gemaakt dat ik niet boos maar diep teleuresteld was doch zij vond haar acties normaal en ik citeer " ik ben nu een vrije vrouw , ik doe wat ik wil , tenslotte was het met condoom , ik neem geen enkel risico dus ... " heb niks laten merken van wat er toen door mij ging , enkel gevraagd of ze dan werkelijk geen zelfrespect heeft waarna me verweten werd dat ik in die 1,5 jaar dat we uit elkaar waren geweest toch ook andere vriendinen heb gehad hoewel zij in die periode zelf eens een optie nam om een huis te kopen samen met iemand en met de pil was gestopt om haar kinderwens in te willigen n.v.d.r. Ik heb de discussie afgebroken , had echt geen zin in dit gedoe waarna ik nog een laatste sms kreeg dat ik alles mag en zij niks , en als ik hard ben voor haar dan zij ook voor mij ... let wel , ze slingerde me nog vanalles naar het hoofd de dagen na de breuk maar reflecteert alles naar mij , alle schuld in ieder geval , borderline ten voeten uit ... dat ze "gek" is wist ik allang maar dat ze zo goedkoop is was toch enigszins nieuw , vooral omdat ze voorheen al eens terecht zo dacht ik toen veel drama maakte omdat ze vroeger verkracht zou zijn geweest , nu waren die afspraakjes louter s&x zonder meer ?? In ieder geval leuk om horen allemaal zo kort na de breuk :-( goed om te vallen in een diep dal en daar te blijven zitten met een torenhoge depressie als je niet sterk in je schoenen staat ... provoceren en je de grond in boren als je om hen geeft da's hun sterkste kant ... wat ik zo jammer vind is dat ze er verdomd aantrekkelijk uitziet en zodoende iedereen om haar vingers draait ... zulke mensen zouden moeten wegkwijnen van eenzaamheid , maar die dag komt nog wel zo maak ik me sterk eens ze iets ouder is en niet veranderd , ben ik zeker van ... haar doodzwijgen is 't beste wat ik kan doen denk ik , ofwel vriendelijk blijven vanop afstand of haar negeren , daar ben ik nog niet uit tegen dat ze evntueel opnieuw contact zoekt ... ? ze zal trouwens wel in haar eer gekrenkt zijn nu , daags nadien verwachtte ze de uitslag van een onderzoek want ze had nu voor de 2 de maal na de eerste keer 7 jaar terug het HPV virus en uiteraard vroeg ik na haar uitlatingen zoals eerder beschreven niet hoe die uitslag was ... tenslotte is dit mijn inziens ook wel een gevolg van haar losbandigheid in het verleden nietwaar . ik hoop dat ik net als jij ook eens een vriendin tegenkom die me bekoord en lief voor me is , dat zal ik zeker apprecieren nu ik weet dat er andere zijn die niet te genieten zijn in de omgang ...
groetjes , Alain
(4210) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:23:00
Hoi Franz , mijn excuses voor het laattijdig "antwoord" ... Inderdaad heel bizar hoeveel gemeenschappelijke trekjes borderliners hebben , echt vreemd , mijn vriendin vertelde me dus zoals ik reeds zei dat ze me "bedroog" 5 weken na onze breuk maar dit kon haast niet ,nu ja , ze zal intussen wel s&x met een ander of anderen gehad hebben daar ben ik vrijwel zeker van maar niet die keer waarover zij sprak , het ongeluk is dat ik dagelijks haar woning voorbij moet , ze woont amper een 4 tal kilometer van mij op een steenweg die ik verplicht ben te nemen of ik moet wel een heel eind om , zelf heeft ze geen wagen mede doordat ze momenteel weer eens van een uitkering leeft na het zoveelste ontslag , en ik ken de pakweg 4 wagens van medebewoners die daar altijd staan , en de nacht of avond waarover zij sprak stond daar geen ander voertuig , elders slapen doet ze niet , daar ben ik zeker van omdat ze een chihuahua heeft die ze niet lang alleen laat en nog enkele redenen zoals de vele slaap die ze nodig heeft ... ze slaapt ongeveer 12 u per dag , meestal van 23 à 24 u tot 11u30 , waarschijnlijk deels door de medicatie die ze inneemt , Xanax en Fluoxetine , het 1 is om haar rustig te houden , en de fluoxetine om achterdocht enz. te verbannen , dit zal ze moeten innemen zolang ze leeft . Nu , het is toch bizar dat borderliners hoewel zij zoveel aandacht nodig hebben je zomaar gratuit afstoten ? met het risico je achteraf nooit meer te zien , na die breuk van anderhalf jaar , koos zij eerst en vooral het ideaal moment uit om me opnieuw te benaderen , met name in de week dat mijn grootmoeder overleed , maar in die periode trok ze op met het type vrienden waar ze in feite geen greintje respect voor heeft , dus louter om niet alleen te zijn , vervolgens gaan wij op haar vraag opnieuw de relatie aan maar stoot zij mij na enkele weken/maanden op haar beurt keihard af , waarschijnlijk toch goed wetende dat ze opnieuw in een dal zal sukkelen waarin ze zat op het moment dat ze met mij opnieuw contact zocht ... verkiezen zij dan werkelijk het uiten van hun onterecht ongenoegen , het plezier van je even de grond in te boren boven het geluk iemand te hebben die er voor hun is ? Ik bedoel maar , waarom niet gewoon de relatie verbreken op een normale manier , waarom doen ze dit al keihard kwetsend , dat begrijp ik niet ... misschien dat een borderliner hierzelf als beste het antwoord op weet want dat begrijp ik echt niet ... ik heb al vele watertjes doorzwommen maar zoals zij dat deed , da's echt ongezien zonder de minste anleiding daartoe . Wat je schreef over dat er in feite geen week voorbij gaat zonder drama klopt inderdaad , het is op eieren lopen gewoon voor de rust , als ik bij haar bleef slapen kon ik zien dat ik ook om pakweg middernacht in bed kroop zonder uitzondering of zeker geen s&x . Dat is me opgevallen nu de laatste relatiehelft zeg maar , s&x is ook iets of vooral iets om aandacht te krijgen of hun zin te krijgen in ieder geval ,een chantagemiddel zeg maar ... en maakt deel uit van het manipuleren dus , daar was ze heer en meester in , mede door haar uiterlijk ,en je proberen jaloers maken hé , ook al geloofde ik het meestal niet als ze zei , die of die man geeft me vandaag weer gesmst , hij kan me niet vergeten of ik hebdie ex gehoord , als ik wil staat die hier morgen terug hahaha , je kan erom lachen achteraf eens je hun doorziet , maar toch speelt het al dan niet bewust of onbewust door je hoofd . je raakt aan hen verslaafd zoals je zegt ... Wat je het laatst schreef daarover heb ik wel een dubbel gevoel , het is inderdaad maar liefdesverdriet doch ik verkies nog liever tandpijn ,ik vind dat het ergste wat er is ook al omdat ze geen greintje respect hebben hé ... bij mijn vorige relaties was dat niet zo'n big deal , maar zij liggen mogelijks 's anderendaags al in iemands anders z'n armen wat het pijnlijker maakt en zij was echt m'n ding , ik word iet snel verliefd, een goede vriend van me pleegde 2 maand geleden rond de tijd dat ik hier mijn eerste reactie postte zelfmoord , de nacht waarin zijn vriendin het uitmaakte voor de zoveelste keer ... zij nochtans een ordinaire slet , lelijk erbovenop , af en toe aan de drugs , en hij een knappe gast , bij iedereen maar dan ook bij iedereen graag gezien ... je snapt dat gewoonweg niet ... iemand te graag zien deugd niet me dunkt maar werkt precies averechts , afstoten trekt aan en omgekeerd . Maar we komen er wel uit , ik trek me op aan 't feit dat zij niet te genieten is , en me hoedanook mist , da's tussen jou en je ex waarschijnlijk net zo , laat hen maar nog's zo iemand vinden die zoveel geduld heeft ... die liggen maar dun bezaaid , we horen nog wel van hen denk ik , de kunst is eens een goed iemand gevonden te hebben ons niet meer in te laten met hen , ze zijn bad news ... ! ;D
greetz Alain
(4212) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:24:00
Beste Alain, herken uw verhaal oh zo goed .... ik leerde mijn ex partner/man kennen 2 jaar geleden.. na 2 maanden hield hij het voor bekeken, want hij had geen tijd voor een relatie, (druk bezet zakenman)en beweerde dat hij kanker had (achteraf bleek dat een leugen te zijn)... Telkens wanneer hij zich down voelde of stabiliteit nodig belde hij mij (hij reist veel voor z'n werk en voelde zich veel eenzaam thuis dan vluchtte hij in de drank en het uitgaansleven (hij is wel 55jaar....) fuiven tot 'smorgens met vrouwen en vrienden waarvoor hij telkens alles betaalde..... Hij nam anti-depressiva en beloofde mij hiermee te stoppen. Dat heeft hij ook gedaan en toen werd ik de vrouw van zijn dromen/voor het leven. Superlief was hij, beloofde de hemel en aarde en voor altijd!!!!! Tot hij na 8 maand in een zware depressie belandde.... Ondertussen zijn we getrouwd, 8 maand heb ik voor hem klaargestaan, gepraat, verwent kortom alles wat ik in me had heb ik gegeven.... uiteindelijk was ik helemaal leeggezogen.... Onlangs is hij weer gestart met de medicatie (die hij nochtans beloofde NOOIT meer te gaan gebruiken - bijwerking: geen remmingen meer) Nu welgeteld 3 maand na ons huwelijk, zegt hij me dat hij wil scheiden, dat we te verschillend zijn dat ik heb nooit gesteund heb enz enz. Voor de buitenwereld en zijn collega's is hij de beste baas, tofste vriend en gezelligste persoon. Ik ben er kappot van en hou ook nog steeds van hem.....Ik heb voor hem al mijn zekerheden ( ook financieel ) opgegeven.... Nu rest er mij alleen nog verdriet en boosheid naar mezelf toe.... Maar ik ben er zeker van dat alles terug goed komt in mijn leven, ondanks deze nachtmerrie die nog wel even zal blijven duren....
Groetjes, Greet
(4213) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:25:00
Ook ik heb na een jaar mijn relatie met vrouw met borderline verbroken,als je diep in mn hart kijkt had ik dit al veel eerder moeten doen,en alles wat ik hier over lees is waar. Zo herkenbaar, de stemmingen, alles is zwart/wit, maar ook achterdocht, het was zwaar, op een gegeven moment was ik het die naar een psycholoog ging,en toen werd alles duidelijk, zij was het, werkelijk alles geprobeerd,maar alles werkte maar voor heel even,ben nu leeg en op, en probeer mijn eigen leven weer een kant op te krijgen, moeilijk, heel moeilijk, het gekke is ook, dat ik haar mis, want zij heeft ook haar mooie kanten, charmant, lief, gezellig, maar dat duurde nooit lang. Heb het gevoel dat ik gefaald heb, tekort geschoten ben, eigenlijk is het heel dubbel allemaal.
Peter
(4215) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:25:00
Peter, het is bij mij precies zoals jij het beschrijft. Wat een ellende! Ik zat ruim 5 jaar in een relatie met een borderliner, hoewel het pas sinds kort voor mij een duidelijk is wat het is. Wat het met mij gedaan heeft is niet te beschrijven,dus ook ik moet mijn eigen leven weer zien op te pakken. Wat mij het meest frustreert is dat weinigen weten wie en hoe hij werkelijk was in onze relatie maar dat na het beeïndigen van de relatie ik als het kwaad en hij als het slachtoffer worden gezien omdat hij het zo naar buiten heeft gebracht.
Wilma
(4216) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:25:00
hallo ik ben peter ik wil mijn verhaal kwijt over borderline ik heb het 7 jaar lang volgehouden voor dat ik haar had was ik een erge sterke jongen met een zware jeugd toen kwam ik een meisje tegen die ik dacht echt te kennen we waren vrienden ze was al super verlieft op me toen ze 13 was daarna een tijden niks meer van der gehoord tot dat ze op msn kwam ik was zelf alleen en wist dat zij super lief was en de ware zou zijn dus ging gelijk de relatie aan later de weg ging ik merken dat er iets niet goed was wisselende buien soms erge woede aanvallen zo was ik de prins op het witte paard en zo de grote boe man ik hield zo veel van der zo raar als of ze een verslaving werd en ik dacht altijd ik kan het wel aan ik kan haar helpen geloof me echt dat gaat niet we konden ook niet met elkaar gaan praten want dan was het boem en dan een echte vette boem waar bij de politie aan de deur kwam ik heb haar nooit geslagen 1 keer der keel dicht geknepen maar toen was ik echt helemaal op het probleem was en dat was mijn fout door een keer coke te gebuiken met haar wow we konden praten s&ks was geweldig alleen ik ging zelf steeds meer gebruiken om sterk te zijn jongens ik heb op de rand van de afgrond gestaan heb zelf iedeeen gehad om me zelf van kant te maken omdat ik dacht dat alles mijn schuld is tot dat ik me ben gaan verdiepen naar verhalen van andere mensen die leven met een borderliner ik kan ze wel door gaan zal zelf ook niet altijd heilig zijn geweest ik voelde me gewoon verplicht om wat te schrijven voor mensen die net beginnen aan een relatie met een borderliner geloof me er komt niks goed van je gaat zangzaam kapot ik ben alles kwijt kon niet meer werken omdat ik elke dag bij mevrouw moest zijn heb geen vriend meer over omdat zij alle tijd moest hebben mischien denken andere well had je weg moeten gaan maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan bijna onmogelijk ze maken je het leven onmogelijk op welke manier dan ook ben nu een tijde uitelkaar ze heeft haar eigen huis maar nu gaat het beginnen ze zet iedereen tegen me op ze is me aan het bedreigen alles politie dat ik haar mishandel enz enz en de volgende dag heeft ze weer ontzettend spijt nu trap ik er niet meer in en ga wat van me leven proberen te maken helaas heb ik een kindje met haar van 2 kan 1 ding wel goed zeggen ze is de perfechte moeder echt waar daar ben ik trots op alleen wij met ze 3e is helaas onmogelijk klinkt mischien raar maar het voelt of dat ik verloren hen ik wou zo graag willen dat ze normaal was en dat ik een gezin met der kon zijn zit nu weer met tranen in me ogen en ga stoppen ik hen me hard gelucht veder iedereen wens ik het beste en een super gelukkig leven met een normale vrouw ben benieuwd hoe het is dit was me eeste echt relatie die ik heb gehad van me 21 tot 28
peter
(4214) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:26:00
hallo Wilma, lees nu net jouw reactie,net als ik weet ik het ook soms niet meer, soms zou ik nu naar haar toe willen gaan om alles eens uittepraten, maar dat gaat niet, het is altijd onze schuld, ze hebben gen flauw idee waar je het over hebt, nee ik moet en ga alleen verder, geen valkuilen meer, ze reageert toch op helemaal niets meer wat ik vraag, zwaar is het zeker, maar bovenal nog steeds onbegrijpelijk hoe zij kan reageren, zo ga toch niet met elkaar om, nou sterkte verder.
Peter
(4217) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:26:00
We moeten niet vergeten dat mensen met borderline geen controle hebben op hun acties/reacties. Ik maak hetzelfde mee, aan de kant gezet door mijn vriend, en totaal geen communicatie meer. En hoe rot het ook is, ze gaan allemaal over op hun overlevingsmodus. En er is niets wat je ertegen kan doen.
Saeran
(4218) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:26:00
Hallo Saeran, klopt wat je schrijft, maar het is en blijft nog steeds voor mij totaal onbegrijpelijk, heb haar op vele manieren geholpen, met geld enz.En dan nu laat ze me vallen als een baksteen,ja ik weet het het komt door BLS, vraag me zelf de hele dag af waarom, probeer haar uit mn hoofd te zetten, moeilijk, heel moeilijk, zou er nu een punt achter moeten gaan zetten, maar als zij normaal is, is ze een geweldige lieve vrouw, voor zo lang het duurt natuurlijk, lees veel over dit onderwerp, maar begrijpen doe ik het nog steeds niet, dat iemand je zo kan behandelen, vindt het nog steeds onbegrijpelijk, het liefst zou ik haar op willen zoeken, en door elkaar rammelen en zeggen ga hulp zoeken of zo iets, maar ja, zij ontkent in alle toonaarden dat zij BL heeft. Ben er kapot van.
Peter
(4219) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:27:00
Hoi Peter, Ik snap precies hoe je je voelt. Het liefst wil ik naar hem toe, en hem zien en praten. Maar hij wil helemaal niks met me te maken hebben. De hele dag denk ik aan hem, kan me tot niks anders zetten bijna. Maar we moeten door, want borderline verdwijnt niet. Ook al zou het goed komen (wat ik op dit moment niks liever zou willen) er komt weer zo'n periode aan, en dan ze weer gevlogen, en wij gaan er geestelijk aan onderdoor. Het erge is, ik ben onder dokters behandeling hierdoor. En hij zitzijn ding alweer te doen op internet met andere vrouwen. Ik kan er met mijn kop niet bij, ik heb hem mijn hele hart gegeven, mijn steun alles. En dit krijgen we als het slecht met hun gaat. Er komt een tijd, dat we beseffen dat dit de verstandigste keuze is voor onszelf. Maar zover ben ik nog lang niet. Elke dag is een strijd om door te komen. Dus geef niet op, blijf trouw aan jezelf!
Saeran
(4220) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:28:00
Nee niemand begrijpt ons, omdat ze het niet meegemaakt hebben. Ze kijken er van een afstand naar en zeggen dan heel makkelijk 'besteed je energie niet meer aan hem'. Maar we hebben geen knop die we om kunnen zetten. Ik ga net als jij als een robot door de dagen heen. Geestelijk en lichamelijk zit ik er doorheen. Elke dag opnieuw moet ik vechten, maar soms ben je vechten beu. En toch vind ik de kracht om door te gaan, ook voor mijn zoon. Ook mijn zoon is slachtoffer hiervan. Elke keer als het me teveel word lees ik de verhalen van lotgenoten. En dan weet ik, ik ben niet alleen die hier doorheen gaat. En dit zijn mensen die mij begrijpen, en ik hoef me niet 'groot' te houden. Dus Peter laten we de moed niet opgeven, we komen hier echt wel doorheen. Dit zeg ik ook om mezelf moed in te praten. Hou moed en als je behoefte hebt, kun je altijd je verhaal kwijt.
Saeran
(4222) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:28:00
Hallo Saeran, bedankt voor jouw openhartige reactie, eigenlijk komt het hier op nier, dat wij onze ervaringen alleen kunnen delen met mensen die dit aan de lijve hebben mioeten ondervinden, niemand en dan ook niemand begrijpt ons,iedereen verklaart mij voor gek. Maar het is ook niet niks wat wij allemaal hebben moten door staan, en nu nog natuurlijk, pijn, verdriet, onbegrip, zomaar een paar woorden die op ons van toepassing zijn. En ja wat zou het geweldig zijn als het weer "goed"komt, en wat dan, weer wachten op de volgende blikseminslag, weer al die ellende opnieuw meemaken. Nu zeg ik JA, maar is dat wel reeel, is dat eerlijk naar me zelf toe, nee, maar je wilt iets weer heel maken, iets dat wel werkt, maar ik vindt dat er niets werkt met hen. We hadden 2 geweldige lieve katten en een hond, weg zijn die ook, al met al is het gewoon waardeloos nu. Leef als een robotje, sta met haar op, ga met haar naar bed, krijg haar niet uit mn hoofd, ja dit zegt ook veel over me zelf natuurlijk. Nou Saeran, hoor graag hoe het et jouw nu verder gaat en moet. Sterkte.
Peter
(4221) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:29:00
Gisteravond had ik zowaar een gesprek met mijn ex, via de telefoon weliswaar. Maar toch. Het was in zoverre een fijn gesprek, dat ik nu wel zeker weet dat hij gedurende de relatie altijd van mij gehouden heeft en eigenlijk nu nog. Hij heeft het heel erg zwaar, en drukt het eigenlijk allemaal maar weg. Dus mij ook. Een verzoening zit er nog steeds niet in, ook zou ik niets liever willen. Heb besloten dat ik toch meer hulp nodig heb hierbij, dus ik ga naar een psycholoog. Want ik krijg hem niet uit mijn hoofd, en iedere seconde ben ik met hem bezig. Terwijl ik me toch moet focussen op ook zeer belangrijke dingen.
Saeran
(4223) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:29:00
Hallo Saeran,wat goed van je dat je nu hulp gaat zoeken, eigenlijk is het de wereld op zn kop nu,maar ik hoop van ganse harte dat het werkt, en dat je een manier gaat vinden om hem los te laten, en natuurlijk wil je niets liever dan terug naar de oude situatie, en dan begint alles weer van voren af aan, denk ik. Alleen wij weten hoe het is, om als oud vuil te worden gedumpt, ik probeer haar te vergeten, niet meer steeds kijken of ze smst of een berichtje stuurt. Zij is aan de beurt om de eerste stap te zetten, niet ik meer, genoeg is genoeg, wil me niet meer verdrietig voelen, vecht tegen mn gevoelens voor haar, wil niet huilen, nooit meer, teveel meegemaakt, veel te veel, ook mn eigen schuld om maar steeds weer toe te geven aan haar buien, ben er klaar mee. Nou sterkte en ik verneem graag van je hoe het met jouw nu verder gaat.
peter
(4224) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:30:00
Je hebt helemaal gelijk Peter, de bal ligt nu bij haar. Heb jij al hulp gezocht hiervoor? Soms denk ik als ik bij de psycholoog ben geweest en het komt eventueel weer goed met ons, misschien kan ik er dan beter mee omgaan. Het is moeilijk om afscheid te nemen, want de liefde is er nog steeds.Op dit moment pak ik elke strohalm aan om mijn hoofd boven water te houden, want dit voelt alsof ik verdrink. En dat wil ik niet meer, ik wil mezelf terug. Ook ik ik kijk vaak op mijn mobiel of email of ik bericht heb, misschien moeten we daar ook maar mee stoppen. We maken ons gek, en Daar hefft niemand wat aan. Kop op Peter, we komen hier wel uit! Hou me op de hoogte.
Saeran
(4225) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:30:00
Hallo Saeran, hoop dat je vandaag een fijne maar ook weer een sterke dag heb meegemaakt, want mi verdien je dit nu wel eens een keer,het is beter nu, rust, niet meer op eieren lopen, weer van me zelf gaan houden, ja het is zwaar, maar weer terug gaan naar de oude situatie? nee dat zou ik nu echt niet meer kunnen opbrengen, jij nog wel? Natuurlijk denk ik veel aan haar, te veel eigenlijk, maar ik ben nog steeds van mening dat je zo niet met elkaar omgaat, zeker niet als die gene tegen je zegt dat ik de enigste man ben waar ze gek op is, nee leugens, ze zit nu bij haar ex vriendin, ja ze is bi, ze viel op mensen niet op geslacht, pfff ik had toen meteen wakker moeten worden, en s&ks ja als haar neus weer vol zat, een keer betrapt in de badkamer toen ze stond te snuiven, spiegels werden van de wand getrokken, erg heel erg, was natuurlijk mijn schuld, ik had het nu verpest, ze ging voor straf die nacht op de bank slapen,en ik zo dom nog om sorry te zeggen, nee wil die tijd nooit meer terug, hel op aarde was het.Genoeg is genoeg. Nou Saeran, sterkte en hoop snel weer wat van je te lezen.
Peter
(4226) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:31:00
Hoi Peter, wat jammer dat je zo'n vervelende dag hebt gehad. Maar ik herken je gevoelens als geen ander hoor. Het gevoel van een grote leegte, verdriet, somberheid. En het word inderdaad zwaarder met de dag. Het maakt me soms helemaal gek. Ik heb laatst (toch) weer een email naar hem gestuurd, met daarin mijn gevoelens en dergelijk. Hoe verscheurd ik ben, en hoe ik er helemaal doorheen zit. Als antwoord kreeg ik dat ie het heel vervelend vond, maar dat ie er niet mee om kon gaan. Het was te pijnlijk voor hem. Ik moest maar nieuwe mensen ontmoeten enz enz. En als antwoord gaf ik dat ik daar wel mee bezig was om nieuwe mensen te ontmoeten, en dat ik hoopte ooit weer eens iemand te vinden waar ik mee verder kon. Zijn vervolg email was kwaadheid, hij was nu helemaal klaar met me?? Ik snap er helemaal niks meer van, hij was toch al klaar met me? En elke keer word ik weer boos op mezelf, waarom blijf ik ook emails sturen naar hem? Ik kan het gewoon niet loslaten. En zo rommelen we maar weer door. Hopelijk heb je vandaag een betere dag dan gisteren. Dat gun ik je van ganser harte. Probeer het "waarom" los te laten, het lukt mij ook nog niet hoor. Maar we komen er nooit helemaal achter wat er in hun hoofd omgaat. Heel veel sterkte Peter, en houd moed.
Groetjes Saeran
(4229) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:31:00
Dank je voor jouw lieve woorden Saeran, het is nu meer dan een maand uit, het gekke is dat het steeds zwaarder wordt, heb haar zojuist een wappje gestuurd, over missen en pijn, en je raad het al, geen enkele reactie terug natuurlijk. Moet eerst maar nadenken voordat ik weer zo iets stuur, maar ergens wil ik haar zo graag terug, maar verstandelijk is het niet, had vandaag een slechte dag, de hele dag spelen er films in mn hoofd af met mooie momenten met haar, strand enz. Kom ik ooit nog eens los van haar???? Wordt er soms echt gek van, zo door gaan met mijn leven heeft geen zin,elke dag weer die pijn te voelen van missen, en elke keer weer die vraag in mn hoofd van waarom, heb haar geholpen enz, en nu, niets meer 1 grote leegte nu. Nou hoop dat ik morgen een fijnere dag heb, want zo wordt ik echt gek. Groetjes Saeran, en sterkte meid.
Peter
(4228) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:31:00
Hallo Peter, Als ik jouw verhaal zo lees dan heb jij het echt heel zwaar gehad met je ex. Hoe lang is het nu uit tussen jullie? Gistren was een zware dag helaas zowel geestelijk als lichamelijk. Ik hoefde maar 3 uur te werken, maar het lukte me bijna niet. Daarnaast moet ik het thuis draaiende houden, zowel financieel als emotioneel. Mijn zoon heeft er ook veel verdriet van. Je hebt inderdaad gelijk, met borderline valt niet te leven, maar met de persoon die er achter zit is weer wel prima te leven. Peter er komt een dag dat we merken dat we steeds minder aan hun denken. En hopelijk komen we ooit iemand tegen, waar we weer gelukkig mee worden. Ik hoor graag van je.
Saeran
(4227) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:32:00
Hallo Saeran,ja het grote waarom los laten, soms kan ik het wel, maar de afgelopen dagen weer niet, was zo dom haar vanochtend een wappje te sturen over onze hond, om hem dit weekend bij mij te laten, geen enkele reactie, maakt me somber, en doet pijn. Los laten zegt men, nou het lukt me niet. Nou meid jij ook heel veel sterkte, hoor graag van je, en misschien kunnen we een keer 1:1 praten.
peter
(4230) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:32:00
Mijn voornemen voor de komende tijd: geen contact meer met hem zoeken. Dat gaat moeilijk worden. En waarschijnlijk zal ik ook wel falen. Ik doe mezelf toch alleen maar meer pijn door het elke keer te proberen en een reactie krijg ik toch niet. Je wil 1:1 contact, maar hoe dan?
Saeran
(4231) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:33:00
Hi Saeran, wat goed van je om geen contact meer te zoeken, hou vol alsjeblieft, ik weet hoe verdomd moeilijk dit is, blijf nu sterk, het is niet onze schuld dat wij nu in deze shit situatie zitten, nu is de ander aan zet, als er nog wat over is, geeft alleen maar frustraties en pijn, geef je energie die er nog in je zit aan andere mensen, ik probeer het ook, verdomd moeilijk, ja ik weet het, ik weet niet hoe je 1:1 met elkaar in contact kan komen, probeer pjonker2009at.nl anders een keer. Nou meid heel veel sterkte en kracht van mijn kant. Hoor graag van je.
peter
(4232) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:33:00
Veel energie heb ik niet meer, en dat maakt me zo boos dat ik me zo laat leegzuigen. Ik heb je email geprobeerd maar die klopte niet :-) normaal zet ik niet graag mijn email op een forum, maar bij deze maak ik een uitzondering saeran1970@gmail.com
Saeran
(4233) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:34:00
Hoi Franz , leuk van je te horen , ook al is het al bij al een heel triest verhaal zowel dat van jou als van mij , maar 't doet goed jouw verhaal te horen en je visie ervan ;-) ik hou je dan ook op de hoogte van het verdere verloop ... we zijn nu inmiddels 5 weken verder nadat ik haar voor 't laatst zag of van haar iets vernam en dat heeft zijn reden , sinds een 5-tal weken heeft ze een nieuwe vriend , dat ben ik te weten gekomen op kerst , zoals ik reeds zei moet ik dagelijks langs haar woonplaats , welnu op kerstavond reed ik er langs om bij mijn ouders kerst te gaan vieren en er stonden 2 wagens bij haar thuis , die van haar ouders en een mij onbekend voertuig en een Range Rover die ik er diezelfde week al eens eerder had gezien ... op de heenweg twijfelde ik of haar vader haar niet kwam ophalen maar op de terugwegna middernacht stonden beide wagens er nog , toen wist ik het meteen , ze zou nooit zomaar voor haar ouders kken , dit was om een goede indruk te maken naar hem toe en tevens het moment om haar ouders te laten kennismaken met haar nieuwe verovering. Ben die nacht nog gaan stappen en de range stond er 's morgens vroeg nog , énfin. Daags nadien , eergisteren meerbepaald kreeg ik een boos telefoontje van haar omdat haar nieuwe vriend verwittigd zou zijn geweest dat er bij haar een steekje los zit zeg maar, hij vernam dit van een vriend van me waarmee hij ook bevriend is en die een praat/danscafé uitbaat waar hij geregeld komt of liever kwam , want dat zal voortaan niet meer mogen , ook zo ken ik haar. Die vriend van me met zijn café zei dit losjes terloops omdat de nieuwe vriend er nogal warmpjes inzit, hij bordie al enige tijd kent en ook weet dat ze draait als de wind etcetera, de interacties en relatiestatussen op facebook zeggen soms veel ... énfin , blijkbaar heeft ze het momenteel heel erg naar haar zin, de eerste week al meteen 3 dagen Disneyland Parijs, en nu hoewel er een overlijden en dus begrafenis is van haar grootvader verkiest ze van met hem op reis te gaan inplaats van de begrafenis bij te wonen, dat zegt toch veel ... , op zijn kosten uiteraard, want zoals ik eerder zei, zij werkt niet, heeft geen eigen vervoer, ze heeft niet eens een fiets en met wat geluk misschien voldoende cash een nieuwe gsm te kopen that's it ... o ja , toen ze me belde om me op mijn donder te geven dat ik over haar ziekte loslippig was geweest tegenover mijn vriend met het café ronde ze af met de boodschap "luister eens hier, ik ben met Dieter al een maand samen, dat gaat in tegenstelling tot met jou supergoed en we zitten nu op restaurant dus ik hou het kort en haak zo meteen in, 't beste nog ... " hahaha ;-) Ik moet toegeven, deze keer is mijn nieuwsgierigheid groot, ik benieuwd in hoevere geld een motivatie is haar manieren te houden deze keer, want in feite heeft ze iemand nodig als hem die haar financieel steun of onderhoud gezien ze zelf niet werkt, op financiële steun van haar ouders moet ze ook al niet rekenen want dat zijn gewone mensen zonder eigendom ... Ik ben echt eens benieuwd hoelang ze het masker ophoud, of 'm misschien met een zwangerschap of verloving vastbind en of ze vervolgens die 9 maand of de pauze tot aan het huwelijk uitzingt want dat is wat ze zal proberen doen, ben ik zeker van , maar of ze het ook kan ... ? ik hou je up to date in ieder geval ... ;-) prettige eindejaarsfeesten hé!
Alain
(4236) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:34:00
hoi.a dat heb ik nou precies zo meegemaakt.ik had er maar 2 maanden mee.en ik ben er al een half jaar vanaf maar denk nog elke dag aan moeilijk om aan iets anders te denken
bas
(4234) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:34:00
He die Alain, Ja ook van mijn kant excuses, ik was druk met werk (en nieuwe vriendin). Maar het is een mooi verhaal dat je schrijft. Situaties van jou zijn heel goed vergelijkbaar met die van mij! (Wat betreft mijn nieuwe vriendin, dat gaat prima. Geen ruzie of rare dingen, alleen maar relaxed en rust). Je zou bijna gaan verlangen naar de excitement van een borderline type! En ook dat is iets wat meespeelt: Kennelijk raak je daar ook een soort verslaafd aan. Het wordt ‘ normaal’ om ruzie te maken en gemanipuleerd te worden. En om daar weer onderuit te komen. De adrenaline is verslavend. Een emotionele achtbaan die niet ophoudt. Wat betreft het manipuleren. Daar zijn ze extreem goed in. Manipuleren deed mijn ex ook met exen die ze dan zogenaamd in de stad tegenkwam: “Ik kreeg een Sms van A, maar dat is echt over, heb alleen gevraagd hoe het met hem ging..”. Twee dagen later Sms-te ze dat ze met A op pad was in de auto naar een of ander bestemming. Achteraf bleek dat dan weer gelogen! Dat heb ik zeker 10 x meegemaakt met exen van haar of mensen die zogenaamd in beeld kwamen om een of andere reden. Je weet uiteindelijk niet meer wat waar/niet waar is. En s&x is inderdaad HET manipulatiemiddel. Ik heb een dochter waar ik zo nu en dan iets mee ging doen. Dan kreeg ik een Sms dat het niet kon zijn dat ze een weekend geen s&x had en dat ze het dan maar ergens anders moest halen! Stel je voor, ik met dochter op pad en zij geen aandacht en dreigen met vreemdgaan! S&x was voor haar, dat zei ik haar vaak, als een ‘ broodje kroket’ . Ze kon het overal krijgen, zei ze altyd, dus het was voor haar geen middel om 2 mensen aan elkaar te binden. Haar focus ging ook altyd naar s&x. Dat was voor haar het onderwerp om dingen naar haar hand te zetten. Om te manipuleren dus. Ik heb deze overdreven focus op s&x nagevraagd bij de dame, arts, waar ik langs ben geweest voor advies. Haar verklaring is dat het mogelijk kan zijn, dat vanwege de lage eigenwaarde en het gevoel minderwaardig te zijn, s&ks hun enige houvast is, iets waarvan ze weten dat ze er goed in zijn en het dus een bevestiging voor ze is. (Dat is het voor ‘normale’ mensen’ ook, maar niet in die mate!). En jawel, dat moet gezegd, de s&x met haar was ook heftig! Maar dat komt vooral vanwege alle onzekerheden. Het is 1 grote emotionele snelkookpan, met alle emoties door elkaar heen. Ja, dan wordt de s&x een soort uitlaatklep! Maar andersom gebeurde ook. Dan kwam er met veel drama een verhaal dat ‘haar lichaam zich van mij afkeerde’ . Beetje rare uitdrukking, maar dat soort grootspraak was ook kenmerkend. Hele kleine dingetjes opblazen tot enorme proporties! Er zat altyd drama bij. Anyway, het is lastig dat je ex vriendin in de straat woont! Dan word je er idd steeds mee geconfronteerd. Ik zou bijna gaan verhuizen, maar ja, dat is eigenlijk ook weer vluchten. En zoiets loslaten is heel moeilijk, tell me!! Wat ik heb gedaan is om me heen kijken en het spel meespelen. Het was zogenaamd aan, eigenlijk wist ik al een half jaar lang niet meer of het aan of uit was en ik ging een beetje daten met vrouwen. Als zij het doet, dan mag ik het ook toch!? Dus het contact met mevrouw borderline bleef (eigenlijk alleen via de Sms!) en ik was in de tussentyd al op zoek. Dat is ook uit nood ontstaan, want verbreken ze het contact, dan blijven ze toch Sms-jes sturen of emails. Ik heb meerdere keren gezegd daarmee te stoppen, maar dat kon ze niet. Dus zogezegd zo gedaan. Ik ging mijn eigen dingen doen en het was een soort van ‘aan’ op afstand en kwam een leuke vrouw tegen met wie ik nu een leuke relatie heb. En nog steeds krijg ik zo nu en dan Sms-jes van mijn ex. Meestal verwyten of pogingen om het contact terug te herstellen. En daar zijn ze extreem goed in. De laatste was ook heel fraai toen ze beweerde een geslachtsziekte te hebben gehad op het moment dat we voor de laatste x s&ks hadden gehad! Maar ik wist dat dat niet kon want ik had daarna een test laten doen via het ziekenhuis. En ik had niets. De andere pogingen waren vrijwel altyd jaloersmakende verhalen. Ik ga nu met A, X, of P! En nu heb ik een goed leven! En met jou was ik ongelukkig, die strekking. Dus Alain, hou haar op afstand! Dat heb ik gedaan en dat doe ik nog steeds. Want wil jy zo tot je dood doorgaan? Ik dacht haar te kunnen redden, de fout die veel mensen maken, maar dat zal NOOIT gebeuren. Je kan ze niet redden. Ik heb alles geprobeerd, maar tevergeefs. Ik heb alle rollen aangenomen, boze man, dominante man, rustige-, meedenkende man, het blijft een drama. Het wantrouwen van hun kant is niet mee om te gaan! Ze hebben die afstand nodig. Want hun angst jou kwijt te raken is extreem groot. Dus scheppen ze afstand door vreemd te gaan, en zich emotioneel los te maken. Inderdaad op een keiharde manier! Op die wijze hebben ze vele exen die te pas en te onpas weer in beeld komen, al naar gelang de situatie. Hou me op de hoogte! Ben benieuwd hoe het met jou en ex verder gaat!
Franz
(4235) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:35:00
Bizar, hoe herkenbaar bepaalde dingen zijn die hier als reactie staan. Iets wat eruit springt is de ”verslaving" aan een partner met borderline. Hoe zij je in haar macht kan hebben EN houden. Maar heeft dat niet óók te maken met het feit zo behandeld te zijn/worden? Het idee hoe het kan bestaan dat iemand zó met je omgaat? Terwijl je zèlf alles gaf? Het negeren en de verwijten, hoe onheus ook? Ik denk aan Hein, de auteur van deze site. Te oordelen aan alle reacties en de emotie daarin, roept dat om een aanvulling op zijn topic. Een reactie, een overpeinzing van iemand anders. Iemánd die niet is voorgelogen en gemanipuleerd. Die, in tegenstelling tot veel exen van borderliners, kan weten wat ècht was in een relatie. Iemand die advies kan geven hoe hiermee om te gaan. Wat ik zèlf op dit moment het liefste zou zien? Dat mensen uit haar omgeving, vrienden en collega's, zouden weten hoe zij wèrkelijk is. Achter het masker zouden kijken. Ik vraag me tegelijk af wat het zou helpen; iemand als zij heeft altijd een publiek dat haar de aandacht geeft die ze zo hard nodig heeft om het hoofd hoog te kunnen houden. Intussen blijf ik zelf laveren. Tussen boosheid en de herinnering aan de fantàstische en romantische momenten die er toch ook waren...
Thomas
(4237) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:35:00
Thomas, Jij slaat de spijker op zijn kop.Als partner heb je zel een aandeel, een groot aandeel. Daarom is zelfreflectie de sleutel tot herstel van een relatie met een borderliner. Wij lieten het zelf toe en zullen moeten inzien dat wij op tijd onze grenzen hadden moeten stellen. Zij kúnnen dat immers niet en zullen ook nooit in staat zijn dit te kunnen. Ik deed aan zelfreflectie wat resulteerde in een boek dat al menig partner, ex-partner en zelfs borderliners liet ervaren en herbeleven wat hun relaties zo moeilijk maakte. Via mijn site krijg ik nog steeds regelmatig vragen en reacties. Mijn zelfreflectie en verwerking zullen nog lang doorgaan. Doordat we samen een kind hebben zal ik ook altijd de confrontatie moeten aan gaan. Conflicten ga ik niet uit de weg, maar ik zal er alles aan doen om uit de strijd te blijven omwille van ons kind.
Sjoerd de Jong
(4238) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:36:00
Zoals beloofd hou ik jullie up to date , hoewel ik voorlopig of misschien definitief niks meer of weinig zal te vertellen hebben over mijn ex-vriendin gezien ik gemeenschappelijke vrienden heb gevraagd me niks meer mede te delen over haar en ikzelf in geen geval nog contact zoek ... verder ben ik blij alles te hebben kunnen plaatsen en dat er nu 3 maand later geen hartpijn meer is :-) Toch een kleine "gebeurtenis" die ik niet anders kon dan zien , mijn ex-vriendin haar appartement staat te huur ! 6 weken nadat ze iemand totaal nieuw leerde kennen , de jongen met de Range zoals ik eerder schreef is ze ingetrokken bij hem ! :-) Toch heel snel maar ook weer typisch borderline , "consequent" uhumm zijn ze wel ... Ik ben eens benieuwd hoe dit afloopt als het aan mijn oren komt tenminste want bij mij is ze niet langer welkom ! Groetjes , Alain
(4241) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:36:00
Sjoerd, ik ben het met je eens dat grenzen stellen de sleutel zou moeten zijn in theorie, maar Alains laatste reactie herken ik heel goed: het patroon is ruzie maken om niets, vervolgens verdwijnt je vriend(in), er zijn ook mannen met borderline, uit beeld en ze houden je op afstand zo lang als nodig. Er komt een stortvloed aan verwensingen en ellende op je af en je komt niet tot een fatsoenlijk gesprek. Probeer dan maar eens een grens te stellen!? Wanneer en hoe? Moet je dan als partner gaan zitten wachten, moet je contact zoeken? Ik heb vele varianten geprobeerd, maar niets hielp. En het eindigde altyd met de door Alain genoemde 'smoes', een zeer opvallende poging om het contact weer te herstellen. Uiteindelijk heb ik haar gewezen op het feit dat ik vond dat ze moest inzien dat ze een probleem had, maar ook dan kreeg ik allerlei ellende over me heen. Dus ik vraag me af hoe die grenzen dan gesteld hadden moeten worden en wanneer. En natuurlijk een gelukkig 2013 gewenst! Groet Franz
Franz
(4240) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:36:00
Het woord zelfreflectie of aandeel vind ik niet erg gepast, zo lijkt het wel alsof de niet-borderliner in de relatie mee schuldig is aan hoe het uitdraait of evolueert... Het trekken van grenzen zoals je zegt zal wel uitkomst bieden bij x aantal borderliners maar bij niet allemaal , tenslotte heb je gradaties van de ziekte en heb je onder hen zowel intelligente als koppige personen wat het grenzen trekken bemoeilijkt. Ik zal een voorbeeldje geven. De ouders van mijn borderline ex-vriendin zeiden me eens "je moet grenzen trekken", volledig mee eens, welnu op een gegeven moment kwam ik thuis van mijn werk en was ze ronduit bot, snauwde me vanalles toe zonder dat ik ook maar de minste aanleiding gaf. Mijn enige rustige reactie nadat ze me van alles toebeet was "ik ben de ganse dag weest werken, ik keek ernaar uit je te zien, laten we gewoon vriendelijk zijn voor elkaar, heb je geen zin om te praten is dat voor mij ok, wil je eerst even nadenken over wat je zo ergert en dat morgen bespreken is dat ook goed, ik ga nu ff fitnessen tenzij je het liever eerst bespreekt...". Haar reactie daarop was: "ik hoef niks te bespreken domme gast, bol het af" waarop ik antwoordde , "we bevinden ons wel in mijn appartement , dus als je alleen wenst te zijn kan je beter naar jouw appartement toegaan, ik hoor het wel als je opnieuw rustig zijt, tot dan kunnen we elkaar beter niet zien, dat heeft toch geen zin...". Bijgevolg hoorden we elkaar een 6-tal weken niet waarin zij intussentijd weet ik veel wat deed tot 1 van beide opnieuw contact zocht, meestal zij met een "smoes". Als ouder kan je makkelijker grenzen trekken, je borderline dochter kan niet ineens zeggen je bent mijn vader of moeder niet meer, maar als vriend? Iedere borderliner is volgens mij verschillend, individueel, wel hebben ze gemeenschappelijke trekjes zoals het manipuleren en je kleineren en zo, een handleiding is er dus niet. Er is maar 1 ding wat je kan doen als de situatie je niet meer bevalt en dat is hen definitief de rug toekeren, tenslotte weten ze dat doordrammen, koppig zijn en moeilijk doen als jij niet van hen wegstapt vroeg of laat zijn vruchten afwerpt, ze krijgen zowaar hun zin zoals hen dat vroeger onbewust of bewust is aangeleerd door het toegeven van de ouders op termijn... Tenslotte , mocht je weten dat zij zich intussen gedragen kan je ook koppig zijn en het gemis uitzweten tot de borderliner zijn of haar fout inziet en "plooit ", en zich vervolgens in de toekomst herpakt, maar in die periode dat jij hen mist zoeken zij bij anderen aandacht en bedriegen je voor of zonder dat je het weet... Manipulatieve leugenaars zijn het . mocht het van mij afhangen kregen ze verplicht een sticker "borderline" op het hoofd geplakt zoals de gele sticker "hoogspanning" op een electrische kast, dan weet je meteen waaraan je begint. Een bepaald percentage borderliners pleegt vroeg of laat zelfmoord, maar volgens mij is het percentage zelmoorden bij de omstaanders even hoog...
Alain
(4239) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:37:00
Hallo Sjoerd, Dat is een mooi voorstel. Het lijkt mij zinvol een keer van gedachten te wisselen, omdat het naar omstanders niet uit te leggen is hoe een relatie op die manier kan bestaan/bestond. Mensen in je naaste omgeving begrijpen er niets van en kunnen zich niet inleven. Dat resulteert uiteindelijk in wat jy noemt een isolement en eenzame strijd die je in je eentje mag voeren. Ik zie graag dar er een initiatief door jou wordt genomen en zie een voorstel met interesse tegemoet. Groeten Franz
(4243) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:37:00
Franz, Alain en anderen, Wij hebben iets gemeen. We hebben allemaal een lange heftige relatie met een borderliner achter de rug en ruimen daar nog steeds puin van. We zijn uit een isolement gekropen waar we in gevangen zaten. Allemaal hebben we dit op eigen kracht moeten doen. Denken jullie eens na of het zinvol is om elkaar eens te ontmoeten en te wisselen van gedachten. Ik wil die kar wel trekken om wat te organiseren, eventueel in samenwerking met de webmaster. Zoals mij zullen ook jullie veel vrienden, omstanders zijn kwijtgeraakt die nu langzaamaan weer terug in jullie leven komen. Ze werden om de een of andere reden afgestoten. Ik herinner mij mijn eerste nieuwjaar zonder haar. Mijn buurman kwam naar me toe en zei: "Nu kunnen we eindelijk buren worden." Dat maakte indruk want ik woonde al vijf jaar naast hem....
Sjoerd de Jong
(4242) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:38:00
Mag ik ook mee biertje doen? zelfde situatie.
talman
(4244) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:38:00
Voor wie daar behoefte aan heeft wil ik, uiteraard met de goedkeuring die de webmaster me gaf, een ontmoeting organiseren. Ik heb in mijn netwerk meerdere mensen met dezelfde behoefte. Het samen zijn en er nog eens, onder het genot van een bak koffie of een biertje, rustig over na babbelen is de simpele opzet van iets dat voor sommigen misschien wel heel veel kan opleveren. Mijn voorstel is om in april een datum te prikken ergens in den landen. Mail me naar info@sjoerdjong.nl Groet Sjoerd de Jong
(4245) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:39:00
Voor wie nog wil aansluiten. 22 mei a.s. organiseer ik samen met andere lotgenoten een bijeenkomst in Rotterdam. Mail me gerust naar sjoerddejong365@gmail.com en je krijgt de details van me. Tot nu toe zijn er zo'n 15 lotgenoten in mijn bestanddie de bbehoefte hebben om elkaar een keer te ontmoeten. Gewoon een gezellig samenzijn waar we openlijk kunnen brainstormen over dit onderwerp.
Sjoerd de Jong
(4246) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:39:00
Beste allemaal, Als sociaal hulpverlener ben ik al vaak in contact gekomen met mensen die slachtoffer zijn geworden van een een borderliner/narcist of anti-sociale persoonlijkheid en mensen die deze persoonlijkheidsstoornis hebben. Nooit gedacht van mijzelf dat ik privé ook getroffen zou worden door een dergelijk figuur.Zo zie je maar dat zelfs specialisten om de tuin worden geleid. Gelukkig heb ik op tijd kunnen ingrijpen maar ben nog herstellende van dit misbruik/agressie en zit nog vol ongeloof dat mij dit is overkomen. Het is een enorm persoonlijk leerproces maar stelt mij wel in staat om nog beter slachtoffers te kunnen begeleiden. Daarom zou ik het heel fijn vinden om met lotgenoten in contact te komen. Omdat ik nu alle in en outs heb mogen meemaken van beide kanten. Als je een ontmoeting met lotgenoten wilt regelen dan wil ik mijn praktijkruimte hiervoor ter beschikking stellen indien je dit wenst. In oktober houd ik een lezing in Heeze welke gaat over de toename van asociaal gedrag in onze maatschappij en wat wij kunnen doen om onze kinderen hiervoor te behoeden. Wellicht voor sommigen interessant om bij te wonen.
Warme groet, Esther Nent
(4247) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:40:00
Esther, geweldig voorstel! Via mail hebben een aantal zich al gemeld. Kunnen wij de handen in elkaar slaan om samen wat op te zetten? Met mijn achtergrond als sociaal hulpverlener kunnen wij daar samen vast iets bijzonders en vernieuwend neer zetten. Wat mij betreft moet dit, gezien we allemaal lotgenoten zijn, op vrijwillige kosteloze basis zijn. Als jij je praktijk ter beschikking stelt is dat al een heel mooi initiatief. Kunnen wij via mail wat afspraken maken? Groet Sjoerd de Jong info@sjoerdjong.nl
Sjoerd de Jong
(4249) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:40:00
Hallo allemaal. Heel herkenbaar deze verhalen. Van buitenaf kijkend lijkt het wel mijn relatie van 13 jaar. Ook ik ben oud politieman. Nooit heb ik gedacht dat mij ooit zoiets zou kunnen overkomen. Toch wel. Ik heb me in deze relatie laten zuigen en me onderwijl geheel kwijtgeraakt. Ik heb meerdere mallen aangegeven niet meer zo verder te kunnen. De scheldpartijen, haar dronken zijn, comazuipen, mutileren, chatgedrag, vreemdgaan,slaan, hysterische emotionele uitbarstingen. Waar ook de kinderen getuigen van waren. Nu ben ik sinds 4 weken weg en uitgeroepen tot boosdoener van het jaar. Alles is mijn schuld en de gedragingen van haarzelf , kwamen door mijn gedrag en reactie. Erg kort door de bocht gedacht dus. Meerdere malen bereikten mij al tijdens de relatie berichtten dat ze vreemdging als het slecht ging tussen ons. Meerdere malen heb ik haar betrapt op sms teksten, chats waarin ze onze relatieproblemen met wildvreemde mannen richtte. Nu heeft ze sinds een paar weken haar pijlen op een ander gericht en negeerd ze mij. Ik probeer steeds meer afstand te nemen, wetende uit eerdere relatiebreuken. Dat er na dit soort periodes weer een periode komt waarin ze mij weer gaat zien als de grote steunpilaar in haar leven. Want ja hij gaat hoe dan ook niet aan de eissen voldoen. Wil ik me omwille van haar eissen nog ooit opzij zetten ?. Nee dank je zelfreflectie heeft me tot nu toe sterker gemaakt.
Mman
(4250) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:40:00
Kan ik in contact komen met je? Ik zit er nog middenin en ik weet niet meer hoe ik het op moet lossen.. Ben zwanger en zie gewoon de toekomst vol met zijn drama.
wendy
(4248) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:41:00
Op verzoek heb ik de naam van één van de mannen die reageerde aangepast om privacy redenen. Deze persoon heeft nu als pseudoniem: Franz Vriendelijke groet, uw webmaster.
Hein Pragt
2013-08-29 22:41:00
Hoi Alain, Leuk nog wat van je te horen! Dat is een rare gewaarwording, dat je ex zich in een nieuw avontuur stort. Impulsief, dat is idd kenmerkend. Denk maar zo, het is jouw zorg niet meer en stel je voor wat haar nieuwe vriend voor zorgen erbij krijgt. Jy bent er vanaf… Klinkt eenvoudiger dan het is, dat weet ik, maar uiteindelijk ben je beter af. Lees maar eens op de website van Shari Schreiber, gettinbetter.com. Veel artikelen over borderline. Ook confronterend voor jezelf! Mannen die alles kwijtraken, werk, hun geld, kinderen etc etc. Het was een ‘ Hell of a job’ om los te komen van mijn ex, maar voorlopig heeft ze het opgegeven, sinds nieuwjaarsdag 2013. Na een Sms van haar op nieuwjaarsdag dat ze wel weer wilde afspreken maar geen s&ks wilde, want dat kreeg ze al genoeg, heb ik terug ge Sms-ed dat ik een nieuwe vriendin had. Twee weken geleden deed ze opnieuw pogingen via een populaire internet website om te chatten! Ik heb niet gereageerd. Een plaat voor de kop! Weer dat uitdagen en mij treiteren om mee te doen aan een ‘ratrace’ om met haar te mogen daten. Absurd! Ik vind de rust langzaam terug. En zie nu steeds vaker in hoe stom ik ben geweest! Dat ik veel eerder eruit had moeten stappen! Als de stofwolken verdwenen zijn, kan je dingen beter in hun perspectief zien. Ik hoop dat jy hetzelfde hebt, zo te horen wel… Mocht je in de buurt wonen dan kom ik eens een biertje drinken!
Groeten Franz
(4253) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:41:00
Hallo Esther en anderen. Zijn jullie een groepje opgestart? Ik ben bijna klaar met de opleiding voor psychodynamische therapie en ga een scriptie schrijven over liefdesverdriet. Het liefdesverdriet om iemand met een borderline stoornis is vaak heel intens( dat weet ik uit ervaring en dat is ook de reden voor de keuze van dit onderwerp) en kan heel lang duren. Voor mijn scriptie wil ik gaan onderzoeken wat iemand met dit verdriet nodig heeft en wat therapie daar in kan betekenen. Als jullie al een groepje zijn opgestart en interesse hebben om aan mijn onderzoek mee te werken dan hoor ik het graag. Heel veel sterkte!! Een persoonlijke conclusie na mijn eigen proces: Het voordeel is dat je in een relatie met iemand met borderline heel veel van jezelf leert kennen. Het maakt je achteraf rijker.
Marjon
(4251) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:42:00
Hi Denise, Leuk dat je reageert! Misschien krijg ik nu eindelijk de kans op de discussie die ik niet met mijn ex kon aangaan. Daar zit denk ik een groot verschil. Kennelijk kan jij wel kritisch naar jezelf kijken en niet alle schuld naar je vriend schuiven. En misschien ben jy jonger? (Niet ruim 40 zoals mijn ex). Ik heb me laten vertellen dat als iemand ouder is, verbetering bijna onmogelijk wordt. Dus, als eerste, ja je hebt gelijk. Borderliners zijn ontzettend leuk. Never a dull moment! En ik geloof ook werkelijk dat mijn ex van mij hield. Gezien alle dingen die ze voor me deed. En de liefde die ik kreeg. Ik heb tegen mijn gevoel in besloten bij haar weg te gaan. En ja, ik was heel verdrietig! En ik begrijp het nog steeds niet….. Ik hielt ook echt van haar…maar kon niet tot haar doordringen. De muur om wie zij werkelijk was, liet ze niet omlaag zakken. In haar slechte momenten was ze onbereikbaar. Meestal als ik niet bij haar thuis was. Dan leek ze wel een ander persoon. Dan sloeg haar fantasie op hol en ging ik zgn. vreemd en was ik een monster. Door die fantasieen en extreme jaloezie besloot ik ermee te stoppen. Dus wat je nu noemt, jaloezie, ik geloof meteen dat jij met je vriend daardoor in de problemen komt. Zo is het bij ons ook gegaan. Wat ik ervan geleert heb: Probeer eerlijk te blijven! Schuif niet alle schuld naar je vriend. Bij ons gingen fantasie en werkelijkheid door elkaar lopen. Ik wist niet meer wat waar was. Dus blijf open! Blijf praten en zeg wat je op je hart hebt. Als de emoties te hoog oplopen, ga even naar buiten en zeg dat je daarna terugkomt. Dat je heel even moet nadenken. En blijf zeggen wat je voor elkaar voelt. Laat het geen machtsspel worden. Mijn ex ging er een spel van maken: Het vertrouwen was er niet en kwam ook niet. Door die frustratie, wilde ze me kwetsen op alle mogelijke manieren. Had ze meer openingen gegeven, haar hart opengesteld, haar angsten benoemd, haar frustraties met mij gedeeld, dan was het vast goed gekomen. Maar die mogelijkheden gaf ze niet. De muur die bleef! Als jy dat wel kan, dan heb je jezelf overwonnen. Ik weet zeker dat daar de oplossing zit. Maar het vergt wel de nodige moed. Maar zo te lezen zit dat bij jou wel goed!
Groeten Franz
(4255) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:42:00
Beste Franz en Alain, Aan zelfmedelijden ontbreekt het jullie beide ook niet. Ik zal de laatste zijn die zegt dat jullie ernaast zitten maar dit gaat wel erg kort door de bocht en worden de borderline vrouwen echt even door jullie mannelijke gebrek aan inlevingsvermogen slecht neergezet. Tuurlijk, het leven met een borderliner is alles behalve makkelijk maar jullie kunnen er "vanaf" komen door een einde te maken aan de relatie. De persoon met borderline moet hier elke dag mee leven en geloof me ook die weet wel wanneer die fout zit en kent schaamtegevoelens. Mijn vriend wordt ook vaak knettergek van mij en ik weet achteraf (meestal) wel dat ik ernaast zat (dit kan ff duren) . Vooral heftige jaloezie dreigt ons nu uit elkaar te drijven. Wat jullie hebben meegemaakt weet ik natuurlijk niet precies maar een beetje begrip voor deze ziekte mag wel aangezien dit een van de redenen is waarom bordeliners verkeerd begrepen worden. Omdat ze "lastig" zijn. Reacties zie ik overigens graag tegemoet :-)
Groet Denise
(4254) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:43:00
He die Etienne, Kijk eens hoe ‘gelukkig’ je NU bent! En dat zal doorgaan tot Sint Juttemis: gaat het heel even goed en dan begint het gelazer weer! Je leest het in de verhalen hierboven. Kijk eens hoeveel van je tyd je in de ‘shit’ zit en wanneer je ECHT gelukkig bent. Dan weet je het antwoord al. Er zijn 2 mogelijkheden. 1. Heel veel afstand nemen en je op andere mensen/leuke dingen voor jezelf richten met een ‘relatie’ op de achtergrond. 2. Hetzelfde maar dan zonder ‘relatie’. En sowieso, zonder hulp van buitenaf ga je er in verzuipen. Als ik je verhaal lees, dan krijg ik er geen warm gevoel bij! Je vrouw/vriendin liegt sowieso en houdt dingen achter. Dat vind ik meer dan verdacht! Klopt gewoon niet. Dus mijn antwoord: focus op vrienden, andere contacten, hobbies, afleiding. Worstel je hieruit! Je geeft zelf al aan dat je gevloerd bent. Is dat goed in jouw ogen? NO WAY! Iemand met Borderline kan je geen ‘normale’ relatie mee hebben is mijn ervaring. Daar heb je specialistische hulp bij nodig en willen ze dat niet, dan pleeg je een soort zelfmoord door met zo’n relatie door te gaan. Ervan uitgaande dat je een serieuze relatie wil… En als vrienden verder gaan is af te raden: Het liegen en fantaseren zal niet ophouden. Dat is mij verteld door de ‘mensen die het weten’ en zo heb ik het ervaren! It’s up to you…. Sterkte!
Groeten Franz
(4258) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:43:00
Beste Denise , zelfmedelijden zeg je ? Ik denk het niet ! Onze verhalen klinken mischien overdreven en triest maar dat is het samenleven met een borderliner ook . OK , ze zijn heel consequent , en op de goede momenten extreem lief en innemend maar doorgaans stikjaloers om niks , theatraal , manipulaief , agressief , leugenachtig en bijwijlen sletterig om hun doel te bereiken , sorry , maar zo heb ik het ervaren hé , en daar heb ik net zoals mijn lotgenoten , slachtoffers zeg maar geenszins om gevraagd . U bent daar misschien anders in doordat u een lichtere vorm van de geestesziekte heeft weet ik veel, maar ik was niet enkel op deze site of forum actief en las het elders ook . Wij kunnen er vanaf komen door er een einde aan te maken zeg je !? De gemiddelde borderliner laat zich wel niet zo gemakkelijk dumpen zonder slag of stoot , meestal gaat dit gepaard met dreigementen van zelfmoord , chanteren etcetera ...mijn borderline ex-vriendin ging zelfs zo ver dat ze tijdens de breuk van anderhalf jaar achter mijn rug om mijn nieuwe vriendin contacteerde om die te verwittigen dat ik zogezegd losse handjes had en nog zoveel meer ...daarbij kon ze heel ernstig en overtuigend overkomen . nu goed , gesteld dat wij gevoelloze manen zouden zijn en het keihard spelen en desnoods klacht neerleggen voor stalking komen we ervan weg inderdaad , maar wat met de broers , zussen of ouders van borderliners dan ? Wat moeten die doen of zeggen ? " Je bent mijn dochter niet meer " !? Want in de periode dat mijn ex nog bij haar ouders woonde vocht ze wel vaker een robbertje met haar pa thuis waarschijnlijk ook om 2 keer niks en ze was er zo kon ik me niet van de indruk ontdoen nog fier op ook toen ze me dit terloops vertelde of ze lachtte de feiten nu jaren later doodleuk weg ... Begrip tonen zeg je !? Niks te begrip , ik heb alles samen 2,5 jaar lang begrip gehad en getoond en ging er bijgevolg zelf bijna onderdoor ... en zo kom ik bij mijn allereerste reactie enkele maanden geleden terug hier ,ik was stikkapot !! Die periode is gelukkig voorbij . Ik kan het leven met een borderliner kort en vriendelijk samenvatten voor je " onleefbaar "! Fijn weekend ;-)
Alain
(4256) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:43:00
Hallo! 7 jaar geleden leerde ik (via een datingsite) mijn vrouw kennen. Ongelooflijk maar waar klikte alles vanaf t begin. Ze was ànders dan de 'gewone doorsnee' en mijn kunstenaarszieltje hield daar wel van... Reeds na 3 weken viel al een eerste atoombom op mijn dak: een hevige discussie over banale feiten, ruzie waarna zij na het soldaat maken van 1 fles whiskey mij de borstkas openkrabde. Duizend mensen vragen mij waarom ik er toen niet mee kapte, ik had alle kans en de relatie was nog vers... Ik had al een mislukt huwelijk en nadien een relatie achter de rug en wou en zou het deze keer wél tot een goed einde brengen. Tijdens gesprekken vertelde zij mij dat ze genoot van een uitkering... Op een dag vond ik tussen onze administratie (we woonden al samen en zouden op haar vragen(eisen) ZEER snel trouwen, een mysterieuze map uit de psychiatrie. Schizofrenie, borderline... Na wat gegoogle wist ik hoe het kwam dat we enkele keren per week zo heftige ruzies hadden. Het was me zeer duidelijk, alles kwam met de symptomen overeen. Ik dacht dat ik het ging aankunnen want ik was gekend was als een kalm iemand die 'zich eerder liet doen dan zou reageren"... Voor heel het dossier had ze maar één uitleg tegen iedereen : de TOTALE ONTKENNING. Zij ZOU via een bevriende psychiater een psych dossier hebben verworven met de bedoeling een maandelijkse invaliditeitsuitkering te krijgen en zodanig niet meer te moeten gaan werken. Mijn twijfel bij het verhaal is : Waarom zou en psych zijn job en naam riskeren voor een 'grijze muis uit de maatschappij' die dan ook nog eens bij elke ruzie zich lazarus zuipt? Ja, want bij elke ruzie of schermutseling werd alles nog eens verergerd door 6 tot 7 glazen Duvel... Dan werd ik verweten voor vuile vis en kreeg ik de schuld van alles... Tijdens de afgelopen 7 jaar heb ik een kleine tiental maal de relatie verlaten, uit laffe vlucht, omdat ik het niet meer aankon, om me te redden enz... Telkens 'riep' ze me terug na drie maanden, d.m.v. vriendelijke telefoon, sms-jes 'gaan we ene drinken' en : 'nu heb ik het begrepen enz...' Ook heb ik me telkens laten leiden in het 'nieuwe' verhaal, de 'nieuwe' aanpak, tiental verhuizingen meegemaakt, we gingen zelfs voorgoed in Spanje wonen, want dààr lag de redding... (was ook van korte duur). NU bij mij schaamte allover omdat ik met blinde ogen deze jaren heb doorworsteld, en VOORAL een enorm schuldgevoel omdat ik de kracht niet gehad heb dit alles aan te kunnen. Rond kerstmis 2012 verliet ze de woning (zoals bij elke eindejaar in t verleden). Zelf heb ik drie schatten van kinderen en de band met hen is enorm! Spijtig staat dit in schril contrast met de band die mijn partner heeft met haar enige dochter. Toen ik mn vrouw leerde kennen zei ze dat ze haar kind maar eenmaal per twee jaar zag, en onmiddellijk nam ikzelf die al als een soort van taak in mij op : ik ging moeder en kind terug dichter brengen. De rode draad in het leven van mn vrouw (ex) is dat haar dochter koos voor een lesbische relatie, een kind van 4 opvoedt, maar zelf ook twee jaar in de psychiatrie heeft doorgebracht 10 jaar geleden. Sorry mensen dat mijn verhaal zo lang duurt. Ik probeer er zo weinig over te vertellen tegen de mensen die me nauw aan het hart liggen (kinderen, oude vader van 89) want ik wil niet dat ze zien dat ik ongelukkig ben. Bij kerst is zij dus vertrokken (weer eens) omdat MIJN kinderen rond de feesten ons zouden bezoeken... "Ge gaat toch wééral niks organiseren dit jaar" waren de woorden van de aanzet tot ruzie. In maart 2011 scheidden wij uit de echt, 3 maanden nadien woonden we al terug samen IN SPANJE, in december 2011 zaten we terug in Belgie. Sindsdien is ze twee maal vertrokken. Onlangs ben ik te weten gekomen dat zij overal rondstrooit dat ik een zeer agressief persoon ben, haar mishandelde. Hiervoor ben ik uit eigen beweging naar de politie gestapt om me te beschermen (ik ben zelf 36 jaar politieman geweest !) Het ergste is dat ik heen en weer geslingerd word tussen een enorm groot schuldgevoel, waarvan ik wel weet dat je als partner van een borderliner op die manier geconditioneerd wordt, en tegelijkertijd het hiaat, de leegte : is dat dossier wel de waarheid? Heeft zij misschien toch gelijk en lijd zij nergens aan? Maar waarom zijn er dan TOCH die symptomen...? Al veelvuldig heb ik gewenst dat mijn liefde voor haar niet zo groot was, want dan kon ik me gemakkelijker terug aan mezelf beginnen te denken. Zo, mensen, ik vind de waarheid ERG, ook wanneer ik VEEL VEEL VEEL van hetgene dat IK meemaakte moet tegenkomen op internet van mensen die hetzelfde vertellen... Dan moet ik met eigen ogen ZIEN dat het waar is, maar het is ondraaglijk! Maar DE LIEFDE die je hebt voor die persoon, tegen het onvoorwaardelijke, maakt alles zo zwaar. Ze hebben zich zo DIEP onder je huid genesteld, dat je in je volle eenzaamheid er ELKE SECONDE van de dag aan denkt. Ik slaap niet meer, bij alles wat ik doe in de loop van de dag vraag ik me af of ZIJ het zo goed zou vinden enz enz… Ik hoop dat jullie me een beetje kunnen steunen, met heel vriendelijke groeten...
etienne
(4257) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:44:00
Hoi Etienne , ze lijd sowieso ergens aan , geen zinnig mens die het in zijn of haar hoofd haalt te doen "alsof" , om vervolgens een uitkering te genieten dus ... Maar ff serieus ... wat wil je man ? Bij wijze van steun ? De antwoorden op de vragen die je mogelijk wil stellen weet je zelf al ... tracht je te focussen op iemand anders , probeer je liefde te verplaatsen naar een ander persoon , neem er in ieder geval een gezonde afstand van ... aan een borderliner ga je als normaal persoon kapot , punt .
Groetjes Alain
(4259) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:45:00
Het verhaal van jou komt me heel bekend voor! Deze man is een rasechte narcist, die altijd het slachtoffer is. Een vreemdganger die de moeder van zijn dochter ook meerdere malen bedroog, zn nieuwe energiebron gebruikte hij als troost, aandacht en zorg, zij gaf en hij nam alleen maar! De vrouw die hij hier borderliner noemt had idd geen enkel vertrouwen in hem, word ook lastig als een man een dubbele agenda op na houdt, niet welkom was in zijn flat, hij wel een sleutel had van haar huis maar alles van hem werd gescheiden en verborgen gehouden! Totdat zij erachter kwam dat hij op meerdere datingssite actief was en het kwartje viel! Het rare was dat hij haar verweet een pathologische leugenaar te zijn, vreemdging enz maar dat is precies wat een narcist doet, projecteren! Deze man kleineerde de vrouw regelmatig in haar eigen huis, waar hij gratis en voor niks verbleef! Drankje doen, etentjes, bioscoop, theater betaalde hij liever voor zn dates! Terwijl deze vrouw die hij nu borderliner noemt hem onderdak, warmte en liefde gaf toen hij alles weer moest opbouwen voor zichzelf! Toen hij eenmaal gesetteld was en haar niet meer nodig had kreeg ze regelmatig naar haar hoofd gesmeten dat ze useless was, hij een mooie, jonge vrouw had gescoord die net zoveel als hem verdiende, wel nog kinderen kon krijgen, s'avonds en 's ochtends s&x met haar had en eindelijk zn exotische reisjes nu kon gaan maken! Maar met de borderliner wilde hij best een x nog eten of film! Deze man beweert dat hij goede s&x had met deze vrouw haha ze hadden nauwelijks of geen s&x omdat ze zichzelf niet kon geven aan hem! Als hij terug kwam van 'borrel met vriend of collega' rook hij naar s&x en had hij sporen van make-up op zn gezicht en kleding. Borderliner of niet, deze vrouw had naar haar vrienden, kennissen, fam moeten luisteren! Zij waarschuwden haar allemaal dat ze hem niet vertrouwden en idee/gevoel hadden dat hij haar misbruikte! Oh nog zoiets! Zij nam hem altijd mee naar fam, vrienden en kennissen! Omgekeerd was zij niet welkom bij zijn fam, vrienden en kennissen! Zoals haar psycholoog tegen haar zei, de troep is voor u! Inmiddels heeft deze ex alis borderliner een stabiele man, die begrijpt wat geven en nemen is maar belangrijker, hij is betrouwbaar, ze kent haar plek bij hem en is geen oppas, kokkin en troostbeer, speelpop meer;-)
Christine
(4262) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:45:00
He die Guido, Het lijkt er op dat ze borderline zou kunnen hebben. Maar maakt dat wat uit?: Veel borderliners ontkennen simpelweg dat ze zoiets zouden hebben! Overigens een zwangere vrouw is wel kwetsbaar. Dus jouw mailtjes kwamen het niet ten goede. Al met al een stressvolle situatie waar je vriendin dus moeite mee had! Maar ik geloof toch dat als ze echt van je houdt, dat het met praten opgelost zou zijn geweest. Herken je het volgende gevoel: Continue in een High Alert modus staan, nooit weten wat er precies gaat gebeuren, geen deelgenoot zijn van gedachten en gevoelens bij je vriendin die er ECHT toe doen, je afvragen wat voor een (emotionele) band je met je vriendin hebt? Toen ik alles op een rijtje ging zetten, kwam ik er achter dat er in praktische zin niets bijzonders aan mijn ex was. Je wordt gebrainwashed omdat je telkens weer het bos in wordt gestuurd! Je wordt 50 x op het verkeerde been gezet en die ‘voorvalletjes’ appelleren aan je zelfvertrouwen en de manier waarop jy naar dingen kijkt. Alles waar jy voor stond, waar jy overtuigd van was, wordt even in 50 x overhoop gehaald. Alsof je algemene beeld op mensen en dingen ‘gereset’ wordt. En dat is de magie, daardoor raak je erin verstrikt, omdat dat erg interessant lijkt. En totaal anders dan je gewend was. Maar ik zeg je, voor mij nooit meer!! Mensen met BPS zijn meesters in het omleiden van hun emoties: Je wordt afgeserveerd en afgedankt als ze het zelf ‘ moeilijk’ hebben. Maar dat is altyd 1-richtingsverkeer. Zit jy zelf met shit, dan zijn ze er niet voor jou. En ja, je hebt gelijk: de s&ks is geweldig! Ik kreeg meer en meer het gevoel dat dat het enige was wat mijn ex en mij bij elkaar hielt. En dat klopt dus. Voor de rest is er geen band. Want emotioneel blijf je op grote afstand staan. En hun vertrouwen is zo broos als de botten van een 100-jarige! Een minimaal voorvalletje, hoe klein ook, en je bent weer bij af! Dat is nog het ergste, je blijft er energie in steken, maar je bouwt NIETS op! Ik ga je geen advies geven hoe je de situatie kan redden. Als ze echt BPS heeft, is de eerste stap dat ze het zelf onderkent. Anders ben je kansloos! En zelfs als ze het toegeeft…dan geen hoge ambities voor jezelf koesteren… Alles begint met praten. Mij is een constructief gesprek nooit gelukt. Een gewaarschuwd mens….
Franz
(4261) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:45:00
@All, zie heel veel herkenning in de verhalen van hierboven en en voor mezelf op zoek naar antwoorden op mijn eigen (ex-)relatie.... Via datingsite heb ik mijn ex leren kennen, zij was net alleenstaande moeder met 2 schatten an kinderen....onze relatie bengon als een sprookje en zo voelde het ook echt...echter behield zij wel nog dagelijks contact met haar ex, volgens haar zeggen omwille van de kinderen en de financiën die nog afgehandeld moesten worden.... Relatie ging eigenlijk super al was ik vanuit mijn eigen verleden toch niet echt zeker en behield via E-mail contacten met vrouwen(vriendinnen) uit mijn verleden. Tot zover niks aan de hand totdat wij samen hadden besloten om ook nog een kind te willen, en slechts 2 weken later was zij al zwanger.... Op hetzelfde moment ontdekte ze mijn E-mails, resultaat een heftige periode met veel verwijten etc.....uiteindelijk heeft ze plots besloten om een abortus te plegen...sindsdien is onze relatie al tig keren door haar beëindigd..... Ze zoekt dan telkens contact met andere mannen om zoals ze zegt maar zo snel mogelijk over mij heen te kunnen komen...toch telkens weer hersteld onze relatie zich weer.... Zit als het ware in een achtbaan van verwijten en vernedering en dan weer het ultieme geluk..... Als ik 's morgens de deur uitga om te gaan werken weet ik niet hoe de stemming 's avonds zal zijn.... Zij wantrouwt mij en verwijt mij telkens Alles weer..... Ook haar dreiging van zelfmoord omdat haar leven niks voorsteld klinken mij bekend in de oren, slechts haar kinderen houden haar in leven, ook drinkt ze als de kinderen bij haar zijn geen druppel, maar zodra de kinderen naar haar ex gaan, ontstaan heftige excessen, veel drinken, agressie en provocerend gedrag tov zijn dan orde van de dag....ze gaat zich omkleden en alleen op stap...krijg dan tig berichtjes hoeveel aandacht ze wel niet heeft van leuke aantrekkelijke mannen etc en dat ik als "nietsnut " haar weer kwijt ben..... Dan besluit ze ook weer resoluut dat onze relatie voorbij is en dat ik haar totaal met rust moet laten....na variërend paar dagen of weken wordt het contact weer hersteld.... Verteld ze me wel aan het dagen te zijn geweest maar dat ze geen se heel contact heeft gehad omdat mr. Right er niet tussen zat.... De S&x tussen ons beiden is meteen vanaf begin super geweest en lijkt op de een of andere manier ook onze binding te zijn???? Nu heeft ze het alweer uitgemaakt met de mededeling dat ze echt geen toekomst meer voor ons ziet en dat het beter voor ons beiden is totaal geen contact met elkaar te hebben.... Heb dit inmiddels al zo vaak meegemaakt dat ik me afvraag hoe serieus is het nu....? Vraag aan jullie? Heb ik te maken met iemand met borderline of is mijn stiekume E-mail contact de reden dat ik in een chaotische relatie terrecht ben gekomen? Overige kenmerken van mijn (ex)partner zijn; Impulsief; aankopen kleren(deze niet of nauwelijks dragen) voor haar en de kinderen, kopen van honden en deze na poosje weer weggeven, reis boeken en dan toch niet willen of kunnen gaan.... Huishouden verslonzen, ze brengt kinderen naar school en gaat dan hele dag telefoneren of dingen doen die zij wel leuk vind, maar de dingen die ze eigenlijk zou moeten doen, no way Financieel en administratief complete wanorde, geeft ze de schuld van aan haar ex.... Met haar familie heeft ze ook regelmatig onenigheden....aan/uit contact. Terwijl zij beweert dat zij zich geweldig vind uitzien heb ik zelf het idee dat ze dit juist zegt omdat ze oo zo onzeker over zichzelf is.... Alles heeft en komt in haar ogen altijd door anderen en nooit door haar.... Hoop dat er hier mensen zijn die mij kunnen helpen, wil niet iemand zomaar de titel borderline toedienen zonder dat ik daar zelf ook maar iets vanaf weet, ben wel op zoek naar antwoorden of en zo ja hoe ik mijn relatie met deze vrouw kan herstellen zodat de chaos verdwijnt en er toch meer harmonie ontstaat....zij en ook haar kinderen hebben mijn hart gestolen.... Zie jullie reacties graag tegemoet.
Gr. Guido
(4260) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:46:00
Hallo Anne,u bent de eerste die een positieve reactie en ervaring heeft met iemand met borderline ik ben echt blij voor jullie.als u uwe ervaring met mij wil uitdelen zou ik heel dankbaar zijn.vooral de grenen stelen want blijkbaar dat ik heel slecht daar in. ik heb ook een man met borderline we zijn 13 jaar getrouwd en hebben kinderen.ik sta nu op de punt om een echtscheiding aan te vragen.ik heb als geprobeerd maar met een dikke mislukking helaas.ik ben uitgeput en geestelijk helemaal kapot.een eigen Wooning voor hem heeft niet echt geholpen.hij zit me onder de loep en wil alles onder zijn controle houden.ik heb me zelf te veel aan hem aangepast denk ik.hij heeft alle mijn contacten en familie relaties kapot gemaakt.hij beperkt me enorm.ik ben nu helemaal geïsoleerd.want ik kan de grenzen niet goed vast stelen denk ik!!!alvast bedankt Anne en ik wens aal ander mensen heel veel sterkte.
Vriendelijke groeten Amina
(4264) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:46:00
Beste ,ik ben ondertussen 22 jaar getrouwd en heb 5 kinderen,wij kwamen er ongeveer 2 jaar geleden achter dat mijn man borderline had. Op dit moment vind ik het ontzettend moeilijk.zou graag met vrouwen spreken die een man hebben met borderline. Ik weet niet meer hoe nu verder want ik ben kapot. discussies zijn altijd uit den boze en dus blijf je met opgekropte gevoelens zitten. Mijn man zal vanaf volgende maand in therapie gaan ,3 keer in de week en dat 1,5 jaar lang,weet iemand wat ik kan verwachten? Oja ik heb het heel moeilijk met de mensen die doen of het aan de ander ligt,kijk in een relatie ,zijn er meestal 2 schuld aan een ruzie of wat dan ook,maar mensen dit is niet vergelijkbaar met een normale relatie. want hoe kan het feit dat je gewoon op de bank zit al een ergernis zijn?had ik dan moeten staan?of op een stoel zitten,je iedere dag afvragen wat je dan fout hebt gedaan,zorgt aan het eind van de week dat je onder een kei zou willen kruipen. hoop hier wat ervaringen te kunnen uitwisselen.
moedervan5
(4265) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:46:00
Hallo. Ik vind het vreselijk hoe mensen met bordeline hier worden afgeschilderd als monsters. Zelf ben ik al 20 jaar samen met iemand die bordeline heeft. Ik denk dat je als partner van een bordeliner je goed moet realiseren waar je mee bezig bent. Uiteraard begrijp ik dat het niet altijd makkelijk is om met een bordeliner samen te wonen, maar ik en onze 3 kinderen hebben mijn man altijd gesteund. We hebben hem nooit laten vallen, en een structuur aangebracht in ons leven, want naast een man die bordeline heeft hebben we ook een dochter en een zoon die beide ADHD hebben. je kunt dus rustig zeggen dat ons leven een en al structuur bevat. Ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat ik niet tegen zijn woede uitbarstingen in moet gaan. Ik laat hem....en na een kwartier loop ik naar hem toe, sla mijn armen om hem heen en zeg dat ik van hem hou. Ook discusie's doen we hier niet aan. Hij kent mijn grenzen, en gaat daar ook niet overheen. gelukkig heeft ie goede proffecionele hulp gehad, en kan inmiddels zonder medicatie. In tegenstelling tot velen van jullie ben ik supertrots op mijn man!!!!
Anne
(4263) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:47:00
Beste Me Even over het gebruik van de juiste term: Borderline (een borderline persoonlijkheids stoornis) hèb je. Of je bènt een Borderline. Ik lees een aantal zaken die kúnnen duiden op die stoornis maar het hóeft niet. Er bestaan ook gewoon lelijke mensen. Bordelines zijn er briljant in om zich beter voor te doen. Om belangrijker te lijken. Ook in een werksituatie en nee, het is geen wetmatigheid dat "ze" steeds van baan wisselen. Bordeline moet door een arts worden vastgesteld voor je het zo kan noemen bij iemand. In de DSM-IV staat vermeld hoe en wat. Typische kenmerken vindt je genoeg op internet beschreven. Lees en leer. De emotionele cut-off die je beschrijft is heel herkenbaar. Het kenmerkt de zwart/witte wereld waarin geen plaats is voor iets wat de borderline verweten kan worden. Het ligt nóóit aan hún. Als er iets gebeurt wat ze emotioneel zou kunnen raken dan gaan de luiken dicht. Dat is hun zelfverdedigingsmechanisme. Op die manier overleven ze. Ze zijn daarin vaak hard en drastisch. Je hebt daarnaast reden om te twijfelen aan dingen die je vriendin je vertelde. Met name het feit misbruikt te zijn. Wat voelde je toen je dat hoorde? Iets beschermends? Gaf je haar aandacht, iets wat bordelines absoluut nodig hebben. Is het wáár gebeurd? Tenslotte, geen enkele borderline is hetzelfde. Er zijn er die prima functioneren in hun werk, maar privé maar met moeite het hoofd hoog kunnen houden.
Thomas
(4268) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:47:00
Hallo, Wie weet kan iemand mij helpen? Ik ben een man van 36 een een tijd geleden kwam ik op de bruiloft van een vriend van mij mijn droomvrouw tegen. Het was "pats boem" van twee kanten. Toen ging het allemaal heel erg snel. Ze verklaarde mij bijna theatraal en grotesk de liefde. Als ze bij mij was keek ze mij smachtend aan en zei (tig keer per dag) 'heb je enig idee hoe geweldig ik jou vind?' Ze kwam bijna superlatieven tekort voor mij. Maar alhoewel ik het wel een beetje moeilijk te geloven vond (tempo's voor woorden om dit van zo'n mooie en leuke vrouw te horen) wilde ik het graag geloven. Ik had eindelijk iemand gevonden die net zo gek met mij is als ik op haar. Als ze bij mij was geweest en ze was net een half uur weg kreeg ik alweer een sms met ik mis je. Ze trok al vrij snel half bij mij in en was van donderdag t/m maandag bij mij. Ze sleepte mij mee naar haar familie en het voelde allemaal zo geweldig goed. Ze besloot een vakantie naar bali te boeken en dit zonder annuleringsverzekering, want 'er zou toch niets gebeuren' ... Een week later: die vrijdag kom ik thuis; en het leek wel alsof ze betoverd was. Ze gedroegen zich ijzig kil en negeerde mij eigenlijk. Dat hele weekend kon ik niets goed doen en ze kleineerde mij op een hele pijnlijke wijze. Ze snauwde naar mij en bekeek mij ineens niet meer als haar droomman, maar het leek meer alsof ze een walgelijk insect bestudeerde. Die zondag hield ik het niet meer en durfde ik eindelijk te vragen wat er nu aan de hand was. Vroeg haar of het allemaal te snel was gegaan en of ze misschien ineens bindingsangst had gekregen? Nee zei zei. Heb ik wel gehad maar bij jou heb ik dat niet. Ik kan toch gewoon een keer zo doen? Ik kan af en toe een bitch zijn. Ik heb iemand nodig die mij corrigeert anders zoek ik steeds verder de grens op' Maar (we hebben het over 2,5 maand relatie) al die tijd had ik niets aan haar gemerkt. Er viel niets te corrigeren. Ze was knettergek met mij en ik op haar. Die avond ging ze met een rotsmoes weg. Zei nog wel dat er niets aan de hand was en ik mij geen zorgen hoefde te maken. Vanaf dat moment begon het negeren. De dinsdag erop belde ze mij en zei dat ze er geen heil meer in zag. Ze voelde geen geborgenheid bij mij. En ze heeft een krachtige man nodig. Helemaal mooi was de reden; ik vind jouw huis smerig en dat zegt heel veel over een persoon' Toen ze haar spullen op kwam halen gedroeg ze zich bijna woedend tegen mij. Dat terwijl er totaal geen aanleiding voor was geweest. We hadden immers geen ruzie gehad. Ik was alleen intens verdrietig. Ze wilde ook niet praten. Daarna heeft ze mij tot op de dag van vandaag compleet genegeerd. Heb haar een brief geschreven en kreeg geen antwoord . Toen ik haar smste n vroeg of ze het gelezen had kwam de reactie; 'ik heb je brief gelezen. Hoop dat alles goed met je gaat. Dit is mijn rekeningnummer voor de annuleringsverzekering. Dat is het laatste wat ik van haar heb gehoord. Ben er totaal kapot van en kan het zo moeilijk afsluiten omdat ik het totaal niet begrijp. Hoe kan iemand zonder reden vanuit het niets ineens zo 180 graden omslaan? Mij eerst op een voetstuk zetten en mij er dan keihard vanaf schoppen? Zou ze borderliner kunnen hebben?? Ze werkt al wel 5 jaar heel succesvol bij hetzelfde bedrijf. Borderliners kunnen dat toch niet? Die hebben toch bijna elk jaar een ande baan? Ze ziet er keurig uit is charmant en hoffelijk. Denk dat haar familie en vrienden deze kant totaal niet kennen. Durfde dit verhaal ook niet aan mij vrienden te vertellen. Ze is namelijk (naar buiten) zo leuk dat niemand mij toch zou geloven dat zij zoiets zou doen. Ik geloof het zelf nog niet eens. Kan iemand hier alsjeblieft iets over zeggen? Ik ben 2,5 maand met haar smaken geweest en nooit iets gemerkt. Ze was super zorgzaam en lief. Borderliner had ik toch eerder moeten opmerken? Of kan jet zo zijn dat sommige vrouwen wel bepaalde trekken hebben. Ze is geadopteerd en ooit als kind in pleeggezin ook misbruikt. Dus ik dacht zelf eerder aan hechtingsstoornis. Maar nu deze verhalen gelezen te hebben meen ik er toch echt ook wat borderliner trekken in te zien. Soort voor mijn lange verhaal. Wilde het graag even kwijt.
Me.
(4267) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:47:00
Hallo Anne, Ik vind mensen met borderline absoluut geen monsters. Ze kunnen er niks aan doen dat ze deze ziekte hebben. De ziekte is een monster. Als partner moet je inderdaad erg stevig in je schoenen staan, anders red je het niet. Mijn vriend heeft de relatie verbroken, hij is gevlucht en ik krijg geen contact meer met hem. Zie daar maar eens mee om te gaan. Ik zit zwaar in de put en hij vreet van alles uit. Soms is het dan lastig om te denken, dit is borderline gedrag en niet je vriend zelf.
Saeran
(4266) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:48:00
Wat een herkenbare verhalen allemaal, ook ik had een relatie met iemand die borderline heeft. We zijn 4 jaar samen geweest en hij is de liefde van mijn leven, maar een week geleden was het over. Het begon allemaal een paar maanden geleden toen onze financiële situatie moeilijk begon te worden. Hij kon geen werk vinden en hij had nog een schuld boven zijn hoofd hangen. Hij ging terug naar zijn ouders om het op te lossen, en sindsdien ging het snel bergafwaarts. Ineens was zijn oude woonplaats the place to be, terwijl hij tegen mij altijd zei dat hij blij was dat hij daar weg was. En nu wilde hij ineens niet meer in mijn woonplaats wonen. Contact opnemen met hem was moeilijk, hij ervoer het als irritant. Hij sloeg als een blad aan een boom om. Ik herkende hem eigenlijk niet meer. Iedere poging tot toenadering die ik ondernam, werd afgekapt. Keihard en meedogenloos. Uiteindelijk is het vorige week van zijn kant beëindigd. Mij gebroken achterlatend. Ik twijfel nu overal aan, aan onze hele relatie die we de afgelopen 4 jaar hadden. Ik voel me ontzettend dom, en naïef. Mijn eigenwaarde is nu 0,0 Hoe ik verder moet? Geen idee, want ik houd nog steeds intens van hem. Hij heeft niet 1 keer gevraagd hoe het met me gaat, alsof het hem geen zak interesseert en ik een vage kennis ben.Diep van binnen hoop ik dat het goed komt tussen ons, maar verstandelijk denk ik "nee niet meer aan beginnen". Ik ga nu mezlf oprapen en dat gaat een lange tijd duren.
Saeran
(4270) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:48:00
Exact! Mijn ex (7 mnd relatie, 3 maanden voorbij nu) heeft haar eigen waarheid en (ziekmakende) waarheden. Ook over mijn denkpatronen. Dit waren niet mijn gedachtegangen, maar je raakt jezelf langzamerhand kwijt als partner van een BPS en gaat erin geloven. Ik was ook niet sterk in die periode, maar genoot van de extreme liefde die ze mij gaf. ONGEKEND! Ik verwijt haar niets, ik zie het niet als leugens. Ik heb haar kei hard zien proberen om onze relatie niet destructief te laten worden. Terugkomend op de woorden van Me; Mensen met een BPS kunnen (zeer veel) theatrale trekjes vertonen. Bij mij is het nu zo dat haar ouders en een paar goede vriendinnen weten hoe de vork in de steel zit. Andere mensen in haar omgeving, werk etc. hebben een zwak voor haar of weten van niks. Mijn ex is zich deels bewust van haar problemen en laat zich behandelen. Wel meldt ze veel last te hebben trauma's uit haar jeugd, maar inderdaad Tom, in hoeverre zijn die waar? Zijn dat trauma's? Ik hoop oprecht dat ze gelukkig wordt. Ze is een geweldige vrouw met een BPS. Ik ben nog knetterverliefd op deze knappe vrouw. Ook al heeft het me ontzettend veel kruim gekost om psychisch weer op het goede pad te komen, ik heb mijn pad weer in zicht in ieder geval. Dat is een tijdsissue met psychische hulp en ondertussen hoop ik dat mijn gevoelens voor haar naar een niveau zakken wat controleerbaar is. Jezelf voorop stellen is waar ik nu al even mee bezig ben, dat moet ik echt weer leren. Boeken lezen zoals de Borderlinedans en verhalen bestuderen van anderen met dergelijke ervaringen zorgen voor bevestiging en voelen aan als steun.
Groet R.
(4269) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:49:00
Bart, prent je in je hoofd dat ze mogelijk al iemand anders heeft waar ze intiem en eerlijk tegen is. Ze zal jou een schuldgevoel aanpraten en doen alsof ze nu voor haar man kiest. Meer uitleg moet je niet verwachten. Ik hoop voor jou dat het anders uitdraait maar hoop dat je haar een koekje van eigen deeg geeft anders. Waarom stap je niet gewoon op haar man af?
Joris
(4273) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:49:00
Door bijna alle verhalen herleef ik me eigen relatie van 3,5 jaar met iemand die Emotie regulatie stoornis heeft ( borderline). Alles is zo herkenbaar, zodra het moeilijk wordt stoppen ze met alles en kiezen ze voor hun zelf. Worden ze koud en gevoelloos. Geen woorden, reacties , daden kan hun nog bereiken. Ze zitten in hun bunker en laten ons maar kreperen. Bij mij is het u is het 1,5 maand "uit". Ze is nog steeds aan het duwen en trekken. De eerste weken dat ze weg was, wist ik niet wat me overkwam. het gat dat ze achter liet. Nu spreek ik haar af en toe. De ene keer zegt ze dat ze me mist en van me houd om 5 minuten later boos op me te worden en me dingen verwijten. Ik ben nu voor mezelf afstand aan het nemen. En wat gebeurt er...... afgelopen zondag na 1,5 week geen contact, zoekt ze contact met mij, dat ze vreselijk depressief is maar nog steeds niet eruit is wat ze nu wilt ( wel of niet verder met mij). Normaal gesproken was ik in de auto gesprongen om er voor haar te zijn, helaas voor haar had ik andere plannen en heb ik me maar eens aan gehouden. ik ben nu zover dat zij maar eens moeite moet gaan doen voor mij, want zij heeft mij zoveel pijn gedaan!. Wat moet gebeuren zal gebeuren, tot dan leef ik me eigen leven ( en toch is het na 1,5 maand HEEEEEEEEEL zwaar want er is bijna geen moment dat ik niet aan haar denk).
A.K.
(4271) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:49:00
Allemaal zeer herkenbaar. Ikzelf heb drie maanden een hevige relatie gehad met een borderline-dame. Die diagnose stelde ik zelf tijdens deze maanden, en ze beaamde dat ze er inderdaad wel wat kenmerken van heeft. Ze heeft een relatie en een kind, en ik ook. Ze zette mij steeds onder druk om formeel voor haar te kiezen. Ons samenzijn was steeds hevig en goed, en de s&xuele momenten geweldig. Alleen... de eeuwige stemmingswissels, plots is de liefde over, plots wil ze je terug, plots is onze relatie hopeloos, plots wil ze morgen trouwen en zwanger worden... Ze wilde ook niet bij haar man blijven, dat kon gewoon niet, ze zagen elkaar niet graag meer, het was al jaren gesukkel. Na een hevige ruzie, die er bijna op uitdraaide dat haar man het te weten kwam werd alle contact verbroken. Drie weken lang reageerde ze op niks, de week nadien enkel verwijten. En nu zitten we alweer in de fase dat ze me mist en dat we misschien toch een kans hebben. Wel doet haar man plots zeer vriendelijk, dus op dit moment kan ze niet bij hem weg.... Ik hoef geen tekeningetje te maken dat dit voelt als 'aan het lijntje houden'. Het enige probleem is, zoals vaak, ik zie die meid dooddraag! Ik zou haar steeds terugnemen. Al weet ik nu al dat nog even koen en afstandelijk zal zijn en nadien weer opeisend, en vervolgens weer "gedaan" als haar man onraad zou ruiken... Hoe ga je daar in s hemels naam mee om. Ze heeft wel nooit gezegd dat ze me 'niet' graag ziet, integendeel. Wel weet ze intussen zeker hoe graag ik haar zie, dat ik zowiezo bij mijn partner zou weggaan, dus haar machtspositie is compleet. Dit is zo fucking moeilijk. HELP!
BartD
(4272) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:50:00
Beste Bart, liefde kan heel mooi zijn en in ons geval meedogenloos. Ik wist niet dat het zo'n pijn kon doen. Laten we hopen dat we er ooit overheen komen en er sterker uitkomen!
Saeran
(4276) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:50:00
Beste Bart, Ik snap precies hoe je je voelt, vooral dat HELP herken ik. Ik las dat je een kind hebt, kies voor je kind! Dat moet ik nu ook doen. Mijn kind En ik hebben 4 jaar met een borderliner samen gewoond, en dat ging goed. Mijn kind vond hem fantastisch. Maar hij heeft ons nu keihard laten vallen. Alsof we niet bestaan. En op dit moment ga ik kapot van verdriet, en het liefst wil ik hem terug. Maar mijn verstand zegt, zodra er weer problemen zijn is meneer weer gevlogen. Borderline verdwijnt niet. En dat wil ik mijn kind niet aan blijven doen. Geloof me, mijn gevoel dn hart ligt nog steeds bij die man. En ik weet zelf ook niet hoe ik verder moet. Elke dag is en strijd. Terwijl mijn ex vriend doet alsof alles ok is wat hij gedaan heeft. Ook al weet ik dat bij een borderliner het aan de buitenkant zo lijkt, maar van binnen bij hun is er wel degelijk wat loos.
Saeran
(4274) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:50:00
Dank Saeran, ik probeer dat, maar het is inderdaad moeilijk als je iemand graag ziet... Ook laat zij me niet volledig gaan, ook al kiest ze "nu" voor haar man. Ik weet best dat ik van mijn hard een (nog hardere) steen steen zou moeten maken, maar zoals gezegd... liefde is iets vervelends in situaties als deze.
BartD
(4275) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:51:00
Jeetje wat een herkenning. Ik heb zelf kort geleden zo'n relatie beëindigd. Ik was een half jaar samen en jaren daarvoor hebben wij ook een relatie gehad (hij was mn eerste liefde). Hij was extreem jaloers, telefoon werd dagelijks gecheckt, hij bepaalde met wie ik wel en geen contact mocht hebben, er mocht met niemand over de relatie gepraat worden, sporten mocht niet meer. Er kwam ruzie als ik online was geweest op Facebook en niks tegen hem had gezegd. Hij wilde bepalen hoe ik mij kleedde (erg bedekt). Met al die dingen zocht ik aandacht van mannen, was zijn theorie. Ik heb mij tegen al deze dingen proberen te verzetten maar om de een of andere reden kan hij mij zo goed inpakken dat ik hem ga begrijpen en met liefde rekening wil houden met hem. Ook was hij jaloers op mijn kindje. Wanneer die tegen mij aanhing ging hij boos naar huis of naar buiten. Er kwamen steeds vaker ruzies die echt nergens over gingen. Zolang ik bij hem was ging het goed, maar als ik of hij moest werken dan kwamen de stemmingswisselingen. Ik wist nooit hoe hij zich zou voelen. Het ene moment zei hij dat hij van mij hield en twee minuten later kon hij helemaal omgeslagen zijn en zag hij het niet meer zitten en werd ik de grond in getrapt en kwamen de verwijten. Ik heb verschillende strategieën gebruikt; compleet negeren op zulke momenten en wachten tot de stemming weer beter was, rustig blijven en hem geruststellen, boos worden. Ik heb zelfs aan hem gevraagd hoe ik het best kon reageren als hij zo deed. Niks hielp. Het ergste is de onzekerheid. Je weet dat die stemmingswisselingen gaan komen, maar je weet nooit wanneer. En de dingen die gezegd worden zijn dan zo kwetsend, die vergeet je niet meer. Ik hield (en houd) heel veel van die man en heb echt geprobeerd begrip te tonen en hem te helpen. Ik heb zelfs voldaan aan alle regels die hij mij oplegde. Maar het was nooit genoeg. Na de zoveelste ruzie over niks en het feit dat hij mij opsloot in zijn woning omdat ik weg wilde vanwege de scheldpartij en verwijten die ik over mij heen kreeg, heb ik de relatie beëindigd. Meteen heb ik mijn vrienden en ouders ingelicht over mijn relatie, ik had namelijk al een tijd de schijn opgehouden dat alles goed ging, want ik wilde hem niet in een kwaaddaglicht zetten en dacht dat dit gewoon een fase was waar we doorheen moesten. Maar deze relatie was zo ongezond dat zelfs ik m'n zelfbeheersing verloor (en dat is helemaal niks voor mij) wanneer hij weer eens ruzie begon te zoeken. Omdat ik het zo onredelijk vond hoe hij mij behandelde. Ook lukte het niet meer om mn kindje buiten de ruzies te houden. De hele dag draaide om mijn vriend. Wanneer er niet binnen 2 minuten terug gesmst werd ging ik al vreemd, etc. We zijn nu pas een paar dagen verder maar ik voel me al stukken beter. Geen angst meer om iets verkeerd te doen of te zeggen waardoor ik hem zou kunnen triggeren, zelf mijn keuzes kunnen maken en niet meer geïsoleerd te zijn. Ik houd nog wel contact met hem via sms en soms bellen, omdat ik hem wil duidelijk maken waarom het uit is. Ik wil niet de bitch moeten zijn. Ik wil als 2 volwassenen uit elkaar zijn aan. Of het slim is, ik weet het niet, hij houdt echt van mij dat weet ik echt heel zeker, hij zal alles doen om mij terug te krijgen. Maar binnen een paar dagen of uur (je weet het nooit) zal het wel weer omslaan en wil hij niks meer met mij te maken hebben en zegt hij dat ik nooit iets om hem gegeven heb. Het blijft mn jeugdliefde en de goede dagen waren euforisch, maar alle slechte/onzekere momenten, vrijheidsbeperking en toenemende agressie wogen daar niet meer tegenop. Ook heb ik echt het idee dat hij zelf weinig tot geen invloed heeft op zijn gedrag. Maar hij wil er niet mee naar een huisart of psycholoog, dus dat maakt dat ik ook achter mijn keuze kan staan. Heb ik een zwak moment (als hij mij belt en zegt dat hij van mij houdt en een toekomst ziet) dan beeld ik mij in hoe die toekomst eruit zou zien: geïsoleerd, ongelukkig, op eieren lopen, de hele dag alert zijn en wachten op de moodswings. Ik ben nog jong en wil graag een gezonde omgeving waarin mn kindje veilig op kan groeien en een mooie toekomst tegemoet gaan met iemand op wie ik kan bouwen, aan dat idee houd ik mij vast. Ookal houdt hij altijd een speciaal plekje in m'n hart.
CJ
(4279) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:51:00
En de ellende blijft duren. Ze is buitengesmeten door haar man. Maar na een week wilde hij haar nog een kans geven. Uren met haar aan de telefoon gehangen. Hoe graag ze me ziet. Hoeveel pijn het doet. Ze ziet hem niet graag. Ze kiest voor haar dochter. Ze houdt zielsveel van me en laat me achter. Niet makkelijk te verwerken allemaal, zeker niet na wat ik reeds doormaakte qua stemmiongswissels graag zien/niet graag zien. Aantrekken/negeren. Hoe verwerk je zoiets? mij lukt het alleszins niet.
bart
(4277) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:51:00
Hallo allemaal, zeer herkenbare verhalen. Ook ik heb 13 jaar in een dergelijke relatie verkeerd. Tot het moment dat ik mezelf besefte mezelf helemaal te zijn verloren. Het snijden, slaan, kleineren, manipuleren, verafgoden, de paniek bij iedere woordenwisseling, de zelfmoordpofingen, vreemdgaan, het automutileren etc etc. Ik stond erbij en keek erna. Uiteindelijk besefte ik mezelf dat ook ik niet duidelijk ben geweest in het aangeven van mijn grenzen. Sterkerr nog ik werd zelf grenzeloos, wat natuurlijk ook weer de nodige problemen opleverde. Nu ben ik op het stadium haar eindelijk los te kunnen laten. Toen haar dat duidelijk werd, werden de pijlen vrijwel onmiddelijk op een andere man gericht. Ik hoop dat dat gaat werken en dat ze daardoor mij uit het oog verliest. Daarbij wordt ze natuurlijk geholpen door allerlei goedbedoelende figuren. Mijn rol daarin als haar persoonlijke verpleger (want zo zie ik het) is uitgespeeld. Ja totdat het fout gaat. Maar dan zal ik mijn grens duidelijk moeten aangeven. Nee bedankt ik ben mezelf weer.
Maurice
(4278) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:52:00
Ook ik heb mijn grote liefde gevonden in een vrouw met Borderline. Ik vertel niet over de aanvallen en agressie, de depressiviteit en ander narigheid. Ieder di hier schrift of leest weet wat ik bedoel. Al hoewel ik ook ben weggegaan en mijn eigenhuis heb gehuurd, mis ik haar enorm. Buiten haar aandoening om is zij een hele lieve verzorgende vrouw. Ik had last van angst en paniek aanvallen, in welke moed zij ook was, ze haalde mij er telkens weer uit. Ze had me lief en hield niet normaal veel van me. In de anderhalf jaar dat ik alleen woon heb ik veel geleerd over mezelf, het gaat wel beter met me. Ik heb wel contacten met andere vrouwen alleen kan ik geen s&ks hebben met hen. Ik mis Roos nog zo erg, ik ben nog zo verbonden, zo erg dat ik het liefst weer samen zou willen zijn met haar. Sinds enkele dagen ben ik weer compleet van slag. Nu wil zij afstand houden en ben ik niet meer welkom. Het doet me enorm veel pijn en verdriet. Ik voel me zelf nu schuldig dat ik niet bij haar ben gebleven, aan de andere kant had ik deze tijd nodig om mezelf weer sterk te maken. De angst en paniek zijn zo goed als weggegaan de laatste maanden. Ik voel me weer sterk en wil het liefst voor haar zorgen en voor altijd bij haar blijven. Ik heb me nu veel beter ingelezen en denk dat ik het nu beter aan zou kunnen. kan iemand mij raad geven?
Edwin Loves Roos
(4282) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:52:00
Je maakte de juiste keuze....
Bart
(4280) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:52:00
Alle verhalen zijn inhoudelijk zo herkenbaar. Zelf had ik een beste vriendin, een zus met dezelfde thema. De thema die we hadden was "eenzaamheid". We wonen allebei in een dorp waar we niet zijn opgegroeid. Onze familie wonen ver weg en beide zijn met het gezin in een nieuwbouw wijk komen wonen. Hoewel onze jeugd ervaringen niet hetzelfde zijn, is er wel een situatie geweest waarin we kennismaakten met eenzaamheid. De eenzaamheid was toen ik mijn beste vriendin leerde kennen, van haar lijf af te lezen. Bij mij idem dito. We werden vriendinnen die elkaars eenzaamheid konden opvullen..dachten we. Ondanks meerdere waarschuwingen van haar familieleden, dat zij een stalker is en een zeer slechte karma zou hebben, heb ik gelaten voor wat het was.. Na verloop van tijd betrapte ik haar steeds meer op leugens, valse beloftes en kopieergedrag. Ook haar huwelijk begon scheuren te vertonen. Met als gevolg dat ze verliefd werd op een ander en met hem een een dubbelleven ging leiden. Onze thema was niet belangrijk meer, de liefde voor deze jongen was zoveel keren groter en belangrijker. Het moment voor mij om hulp te zoeken en mijn eenzaamheid te helpen. Ik naar therapie, zij haar vriendje en haar man/kinderen maakte onze vriendschap wankel. Haar vriendje bleek een jongen met een persoonlijkheidsstoornis die door zijn doen en laten iets in haar los had gemaakt wat normaal gesproken altijd onder controle leek... Althans door haar man onder controle leek te zijn.. Naarmate ik meer afstand deed van mijn beste vriendin, hoe meer ze aan mij trok. De schreeuw om aandacht, de pijn veroorzaakt door haar vriendje.. Ze had me nodig. Ja, als maatschappelijk werker.. Haar leven lag overhoop door eigen leugens, bedrog, list, ruzies, manipulatie, schreeuwen naar erkenning, waanideeën, achterdocht, verwijten, stalking, verwaarlozing, intense liefde en haat.. alles kwam tegelijk leek wel. Wie was zij eigenlijk? Wat is er door haar dubbelleven uit haar gekomen? Wederom deed ik afstand maar werd gestalkt door haar. Mijn eenzaamheid is niet meer een motto in mijn leven, het is waar het behoort te zijn. In goede vrede. Na een half jaar is haar man achter haar dubbelleven gekomen. Niet meer met alleen dat vriendje maar met meerdere vriendjes waarvan de relaties als knipperlicht genoemd konden worden. Haar man, de stabiele, goedsullende, goedzak houd nog steeds van haar en wil haar terug. Ik hoop dat hij vind, wat hij zoekt. Nu is zij bij een psycholoog en psychiater in behandeling. Er is BPS vastgesteld. Het is nu vrij recent geleden dat ik eindelijk rust heb. Los van haar! Het enige vervelende is, is dat ik ervoor heb moeten zorgen dat ze mij dumpt: Omgekeerde psychologie. Het huwelijk van mijn beste vriendin begon naar verloop van tijd op spanning te staan.
BF
(4281) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:53:00
Borderline en narcisme hebben ook veel overeenkomsten (maar ook verschillen) maar nu ik heel veel over borderline lees, merk ik dat mijn ex naast zijn narcisme ook veel borderlinetrekken heeft. Over mijn ex heb ik een weblog gemaakt om anderen te waarschuwen en gezien de vele reacties blijkt dat helaas nodig... Misschien heb jij er ook wat aan. Het gaat wel hoofdzakelijk over narcisme, maar zoals ik al zei, er zijn overeenkomsten zoals emotionele chantage en toneelstukjes en aantrekken/afstoten. Een verschil is dan weer dat een narcist niet snel zal huilen (die zijn werkelijk meedogenloos) wat borderliners wel veel doen. Nog een overeenkomst: het zijn net kinderen... Ik volg schematherapie en het helpt zeker wel om vastgeroeste overtuigingen weg te krijgen. De relatie met mijn ex heb ik verwerkt, oa omdat ik altijd probeerde met hem te praten erover (wat nooit lukte hoor, hij werd boos) maar ik heb me destijds wel kunnen uiten tegen hem. Tegen mijn moeder kan ik mijn woede niet uiten, want dan krijg je weer een toneelstukje met huilen en dreigen met zelfmoord. Niet letterlijk, want ze doet alles via subtiele omwegen. Dat maakt het ook weer zo gemeen. Fysiek ben ik nooit geraakt, mijn ex paste echte psychische mishandeling toe. Door de therapie en het lezen van boeken heb ik ook meer inzicht gekregen, en inzicht geeft begrip, en begrip geeft mij weer rust. Maar het is niet zaligmakend merk ik inmiddels, dat inzicht/begrip, je moet ook zelfvertrouwen opbouwen en jezelf sterk maken. En het leren en durven toepassen van de wijsheid die je opdoet. Want mensen kunnen er niet altijd tegen als jij ineens voor jezelf opkomt... En doordat ik met mijn moeder nog wel moet blijven omgaan, en het probleem niet bij haar kan aankaarten, blijf je geconfronteerd worden met aanvallen op jezelf. Daarin moet ik nog wel een weg zien te vinden.
Liefs Sylvia
(4285) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:53:00
Lieve Sylvia, Ik vind het bijzonder dat je zo de moeite hebt genomen om te schrijven, het help me echt verder. Ik val even tussen wal en schip met mijn gevoel. Ook ik ben naar de dokter gegaan voor een verwijsbriefje naar een therapeut. Ook ik heb een slechte jeugd gehad, ik denk dat ik daar kwetsbaar ben gemaakt. Ik denk altijd dat als ik een beter afkomst had gehad ik wel voor haar had kunnen blijven zorgen. Inmiddels relativeer ik steeds beter, ik heb wel behoefte aan meer contact met mensen die de zelfde ervaring hebben om op deze manier meer inzicht te krijgen. Ik heb nu het gevoel dat ik 5 jaar kwijt ben, ik heb daar wel moeite mee. Ik ben benieuwd hoe het met jou gaat nu, en of de therapie werkt. Ben je ook fysiek geraakt?
Groet, Edwin
(4284) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:53:00
Edwin, alsjeblieft! Jij hoeft je nergens schuldig voor te voelen, haar leven is haar verantwoordelijkheid! En ook al kunnen borderliners niet met verantwoordelijkheid omgaan, dan nog is het niet jouw taak om je verantwoordelijk voor haar te voelen! Je bent mens, geen hulpverlener! Jij bent verantwoordelijk voor jezelf en echt, je MOET aan jezelf denken, misschien zelfs wel iets meer dan een gemiddeld iemand zou doen, juist omdat die borderliners je helemaal uitzuigen! Je moet echt jezelf beschermen! Mijn moeder heeft borderline en helaas trok ik een partner (inmiddels ex) aan die dit ook was. Je schrijft dat je haar mist. Ik heb dat ook gehad met mijn ex, maar wat je mist zijn de leuke momenten, en haar leuke persoon. Borderliners zijn net twee personen, een leuke (meestal toneel of uit eigenbelang, sorry) en een slechte. Je mist dus niet haarzelf. Gelukkig heb je de kracht gehad om weg te gaan want daar heb ik helaas jaren over moeten doen. En je beseft ook dat je die tijd nodig had om weer sterk te worden, je beseft dus wel degelijk haar vernietigende kracht. Dat besef moet je gebruiken als uitgangspunt om je leven zonder haar weer helemaal op de rails te krijgen, contact verbreken voorgoed is de enige mogelijkheid anders blijft ze aantrekken en afstoten. Het is heel lief dat je voor haar wil zorgen, maar in de eerste plaats moet een mens altijd voor zichzelf zorgen. En nogmaals je bent geen hulpverlener, jij kan haar niet genezen dus het zal nooit beter worden. Ja tijdelijk, om jou weer even aan zich te binden, maar het is echt hopeloos. Sinds ik bij mijn ex weg ben voelt het alsof ik herboren ben. Cliche maar echt, soms huil ik bijna als ik zie hoe mooi de wereld kan zijn, want dat heb ik jaren nooit kunnen zien omdat ik gevangen zat bij een borderliner. Mijn opvoeding was ook niet bepaald als het moet, ik heb nu therapie om alles te verwerken en een manier te vinden hoe ermee om te gaan. Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid! Probeer heel goed voor jezelf te bedenken wat JIJ wilt, laat je aub net ompraten en hersenspoelen, blijf bij jezelf, blijf trouw aan jezelf!
Sylvia
(4283) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:54:00
Ik zelf ben getrouwd en heb een gezin met 2 zeer jonge kinderen en een man met borderline en heel veel narcisme trekjes. Sinds wij kinderen hebben gekregen is het alleen maar erger geworden. Dagelijks woede aanvallen en jaloers en hij kan zo gemeen doen. Ik ben zelf nu na 5 jaar huwelijk half aan het instorten wat is het zwaar zeg. En 2 kinderen verzorgen die nog geen jaar schelen en daarnaast nog mijn man ( gelukkig ) maken. Gelukkig gaan wij vanaf donderdag beginnen met therapieën ben benieuwd of wij snel veranderingen gaan merken want, dit is voor niemand makkelijk. Iemand van jullie ervaring met therapie? Ook ga ik een boek bestellen en kijken of er nog meer tips zijn om het leven makkelijker te maken voor ons gezin. Bedankt voor de informatie..
Groetjes, brenda
(4286) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:55:00
U schrijft u werkt ermee??? Heeft men dan dat personeel niet doorgelicht inzake psychiatrische problematiek voordat ze aan het werk gaan in een instelling? Stel je voor zeg, zitten patienten sraks hele gesprekken te voeren met een borderliner als personeel? Hoe kan het nog gekker? Mocht het zo zijn: Wegwezen en de grenzen vastleggen. Voor al dat soort figuren. Geen enkele verantwoording overnemen. Geen enkele dus.
Lb.Koppenol
(4288) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:55:00
Mijn naam is Robin, sinds anderhalf jaar werk in een instelling waarbij ik mensen begeleid met een psychiatrische aandoening waaronder borderline, Tot vorig jaar heb ik een relatie gehad met een collega, het bijzondere is dat ik mezelf compleet verloor in deze vrouw, zelf heeft ze ook een relatie maar ze gaf aan dat deze niet goed was, een foto van een leijke blauwe plek op haar arm liet ze me eens ziens gedaan door haar vriend toen hij dronken was( dat was hij nogal vaak vertelde ze) ik voelde me op een vreemde wijze aangtrokken tot deze mooie vrouw, wilde hij beschermen haar liefhebben laten zien dat liefde bestond en waar kon zijn . Mijn leven werd een leugen,mijn vrouw vermoede dat er is aan de hand was maar dacht dat het haar verbeelding was! zelden ben ik zo aangeraakt dan door die andere vrouw mijn hoofd zat vol van haar,ik probeerde zoveel mogelijk bij haar te zijn , de s&x was heel goed en even leek het erop dat ze zwanger van mij was! ik leefde in een roes geleid door berichtjes via sms en whatsapp, deze vrouw haalde dingen uit mij waarvan ik niet wist dat ik ze had!alles ging goed het leek erop dat ik weg zou gaan bij mijn vrouw en ergens een plek zou gaan huren waar we dan samen konden zijn zij zou dan misschien wel weg gaan bij haar vriend . ondertussen ving ik signslen op van borderline gedrag maar kon er niets mee, ze was ontzettend jaloers vooral op een andere vrouwelijke collega, je bent van mij schreeuwde ze soms en ik voelde me gevleid door deze aandacht, ondertussen ging het berg afwaarts met mijn huwelijk liep als een zombie rond mijn kinderen herkenden me niet meer. in alles wat ik deed daar was zij.zo stom dat ik de signalen van borderline niet zag of wilde zien, nog steeds is er soort van ongeloof over wat er gebeurd is, nog steeds wil ik deze vrouw helpen, nog steeds denk ik veel aan haar, als ik beter mijn best doe, of had gedaan waren we nog samen of hadden we gestolen momenten samen die zo intens waren zoveel van mij vroegen,het voelde of ik de wereld wel aan kon. Nu ben ik weer thuis bij mijn vrouw en kids waar ik gelukkig ben, blij dat ik kan genieten van mijn kids, volgende week heb ik gesprekken met een collega over wat mij overkomen is, mijn eigen verleden en wat dat doet in de tegenwoordige tijd. Vanuit mijn werk weet ik dat borderliners kwetsbare mensen zijn, maar helpen is niet goed, en niet helpen ook niet. Ik werk nog steeds samen met deze vrouw, praten over prive dingen doen we niet, wat we hadden bestaat niet meer soms kijk ik in haar ogen zoals ik vaker deed maar ik zie niet de vrouw waar ik helemaal voor ging en compleet mezelf verloor. Ik vraag me af wat ze denkt,, wat ze voelt, vlak voor mijn vakantie werkte ik nog met haar, toen mijn dienst erop zat liep ze mee naar buiten en wenste ze me een fijne vakantie en noemde voor het eerst weer sinds maanden mijn naam!
Robin
(4287) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:56:00
Even een reactie namens de webmaster. Mensen met BPS kunnen inderdaad soms verschrikkelijk gedrag vertonen maar ze zijn niet totaal gestoord. Mensen met BPS zijn soms zeer goed in staat om hun werk uit te voeren en te functioneren in deze maatschappij. We moeten wel oppassen dat we niet alleen de schuld richting de persoon met BPS schuiven. Met een bijl een deur inslaan is niet geaccepteerd gedrag en kan erg vervelend zijn voor iedereen die hiermee te maken krijgt, inclusief de persoon met BPS. Ik wil niets goedpraten maar wel vragen om in redelijkheid te "posten" en niet de indruk te wekken dat mensen met BPS volledig levensonbekwaam zijn, het zijn gewoon "mensen" die een (soms ernstig) probleem hebben en daar zelf soms het meeste last van hebben. Vriendelijke groet, Hein Pragt
2013-08-29 22:56:00
Ga een echt goed boek lezen: Stop walking on Eggshells. Van Paul Mason en Rady Kreger. Ned. Vertaling Leven met een borderliner. Overigens was vroeger de benaming psychopathische hysterie of andersom.. Het is pure schade te noemen dat in het "recht" zelfs rechters velen kennellijk totaal niet beseffen dat een van de kenmerken wel degelijk is: liegen,bedriegen,manipuleren. M.a.w. geen enkele verklaring is op voorhand te vertrouwen gedaan door een zogeheten: borderliner. Anders wordt en maken zij jou tennisbal. Ik sprak in jaren vele vele kapotgemaakte omstanders en gedupeerden die allen eigenlijk gewoonweg niet benoemen wat een eigen dochter (veelal vrouw) flikte. Dat kan toch niet het is zo'n lieve meid...en dergelijke uitdrukkingen. Omdat ouders dan meegaan in handel en wandel veelal uit schaamte houden zij het zieke gedrag ook nog eens in stand. Dat gaat vaak heel heel ver. Tot aan medeplichtigheid in vaak familierechtelijke zaken ook! En kortgeleden is gelukkig een vertrouwensarts Br bereid geweest een prima stuk te schrijven in Blad Kind en Adolescent 2009. Omtrent de "materie"in gezagskwesties. Het houdt gewoonweg in dat men ernaar toe moet deze lieden nimmer gezag over welk kind dan ook te geven. Dat heet kinderrechten en beschermen tegen al dan niet ps. kindermishandeling. Had allang ingevoerd moeten worden in Nederland uiteraard.
Lb.Koppenol
(4290) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:56:00
Laat ik voorop stellen dat zij haar werk goed doet, haar aandoening is geen beperking hierin. High function borderliners zijn heel goed in staat om normaal te functioneren in het dagelijks leven, het zijn vaak de mensen die dicht bij hun staan en dan te maken krijgen met hun gedrag.
Robin
(4289) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:57:00
ik heb zowat een jaar mer iemand en we zijn beiden nog besr jong ik (16) hij (18). En ik moest evht huilen toen ik dit allemaal las.. ik hou zoveel van hem en hij ook van mij dat weet ik en hij kan echt zooo lief zijn.. maar soms echtwaar dan heeft hij OPEENS zin in ruzie, en dat krijgt ie ook want ik heb een kort lontje. maar de laatste tijd is het steeds erger en erger geworden. laatst maakte hij weer ruzie OM NIKS en ik zat me zowat te verontschuldigen terwijl ik niks had gedaab? en meneer vind nu nog steeds dar hij gelijk had.. toen heb ik een paar dagen niet tegen hem gepraat en kwam hij weer terug met 'geef me de aller aller aller laatste kans alsjebljeft' ik gaf hem die kans ( zoals altijd) en vandaag begon hij gewoon weer..? hij maakt me kapot.. ik word er zo gek van.. en als hij ruzie heeft dan is ie jaloers en heel agressief... heeft hij borderline...? pffff
Elisa
(4292) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:57:00
Dan zal persoon dat kunnen vragen bijvoorbeeld bij de ggz-psychiatrie en daar kan iemand zich aanmelden ook. Via Huisarts kan dat ook.
Lb.Koppenol
(4293) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-31 15:03:00
Mijn verhaal begint 2 jaar geleden…
Op een internationale-online-dating-website zag ik een profiel staan van een vrouw die mij interesseerde. Ik was al een tijd alleen, ben lesbisch, en tot dan nooit een vrouw tegengekomen waar het mee “klikte” of de moeite was om iets moois op te bouwen. We begonnen af en toe te chatten en al snel werden het uren en via chat, email, berichten… een heel intense periode van in elkaars leven te komen en het gevoel te hebben iemand gevonden te hebben waar ik plots heel belangrijk en speciaal voor was zonder echt veel te moeten doen buiten mijzelf te kunnen zijn. Aangezien ik een realist ben en met beide voeten op de grond probeerde te staan door niet te vlug van stapel te lopen en bewust een band wilde opbouwen, kon ik het toch ook niet laten mij hierin over te geven in het gevoel dat dit wel eens de vrouw zou kunnen zijn die mijn leven zou kunnen verrijken en andersom. Dus niets belette mij om er dan ook maar eens voor te gaan. Na elke maanden intense communicatie en wederzijdse drang, gevoel, aantrekking zouden we vlug eens moeten afspreken. Zij woont in Zweden, en na overleg zou zij naar hier komen voor een weekend. Tickets werden geboekt, hotel voor 1 overnachting had ik gepland. De dagen vlak voor de ontmoeting waren zeer zenuwachtig, wederzijds verlangen en aantrekking werd ook niet meer geschuwd en dit was duidelijk, verliefdheid in de hoogste graad en toch ook wel het wederzijdse realisme.. stel dat het niets wordt dan is het vast en zeker een goeie vriendschap. Vlak voor onze ontmoeting zei ze mij dat ze iets moest bekennen. In plaats van zaterdag zou ze vrijdag al in het land zijn. Voor die nacht had ze zelf een hotel geboekt en het was in mijn handen om mijn schema te veranderen en dan naar haar toe te gaan. Eigenlijk was dit al een voorteken dat de controle in haar handen was. Ontmoeting was spectaculair. Na enkele momenten van stoom afblazen en de zenuwen onder controle te krijgen werd onze eerste nacht een sprookje. Ongelooflijk hoe goed dit voelde om elkaar in de armen te sluiten. Het weekend was gewoon fantastisch. Zondag zette ik haar terug af op de luchthaven, met tranen namen we afscheid en ik beloofde haar enkele weken later naar Zweden te komen. Eigenlijk vlak hierna begonnen berichten korter te worden, een ontmoeting plannen werd uitgesteld, misverstanden in gesprekken, ze waarschuwde mij plots dat ze heel gecompliceerd was, karaktertrekken van mij die daarvoor zo aantrekkelijk waren voor haar waren plots niet meer wat ze zocht en nodig had, ik was plots heel gelijkend op haar ex die nota bene ons weekend pas uit haar appartement was vertrokken, ze zocht een leider iemand die haar in goede banen kon leiden, ze vond plots dat ik dat niet was en daarom zoals met haar ex niet terug in de rol wou vallen,… kortom meningsverschillen, moest mij al snel gaan verdedigen, uitleggen, verantwoorden.. voor wie ik was. Een goeie relatie is volgens mij een gezamenlijk geven en nemen, maar iedereen is toch verantwoordelijk voor zijn eigen daden en acties, en wetende dat het bewuste weekend ook voor haar heel vlot liefdevol gezellig romantisch magisch een genot was langs beide kanten werd ik opeens verweten dingen wel of niet te hebben gedaan die op die moment perfect waren… dit deed mijn wengbrauwen fronsen want de realiteit en de plotse ommekeer maakte mij verward.
Ook werden onze gesprekken een soort klaagzang langs haar kant, ze voelde zich depressief, wou alleen maar huilen, voelde zich leeg, niet weten wat ze wou of wie ze was. Ik als luisterend oor deed wat ik kon om haar op te beuren om die steun voor haar te zijn die een depressieve nodig heeft. En alles in mij verlangde om terug af te spreken en verder te bouwen waar we mee bezig waren. Maar interesse in mij werd een pak minder en gesprekken waren zo goed als enkel op haar donkere kant gericht. Toen ik haar dan toch concreet een plan wou voorstellen om af te spreken zei ze mij toch niet te willen voorlopig. Ze voelde zich niet goed in haar vel, angst angst en nog eens angst. Als ik dit wou uitdiepen kreeg ik nooit duidelijk wat ze daar eigenlijk mee bedoelde. Ze had de liefde met mij gevoeld en was nu bang om zich daar aan over te geven dus zei ze ik zal je moeten wegduwen… ????? Dit als logische ziel kon ik niet begrijpen. Als je iemand graag ziet wil je erbij zijn. Dit is wat ik heb geleerd uit verliefdheid. Maar hier kwamen de complicaties… Deze gesprekken trok zoveel in twijfel over wie ik was en of ik het wel goed aanpakte aangezien het blijkbaar zo niet werkte voor haar. Verschillende manieren om het aan te pakken geprobeerd maar het leek wel hoe liefdevoller ik voor haar was hoe botter ze reageerde. Deze vrouw begon mij binnenstebuiten te keren en ik had het gevoel het noorden zelf kwijt te geraken. Al mijn sterke kwaliteiten die ik daarvoor had en die haar aantrokken waren niet meer genoeg…
Ook begon ik op haar facebook te merken dat ze veel plezier had met haar vriendinnen. Tijdens een chat met haar om haar nogmaals op te beuren, poste ze foto’s van plezieruitstapjes met haar vriendinnen tijdens de dag. Of begon ik te merken dat ze nogal flirterig was met de een of de ander. Naar mij toe was het enkel verdriet en depressie. Ergens voelde ik me toch waardevol en vereerd in die zin haar ziel te mogen opvangen maar het plezier en fun leek ze voor anderen te bewaren. Een heel verwarrende periode. Als ik nog eens een avondje met mijn vriendinnen op stap ging. Stuurde ze heel de avond berichten en leek plots jaloers te zijn op mijn onschuldig plezier. Plots zei ze mij geen toekomst meer voor ons te zien en een tweede ontmoeting zou niet kunnen. Mijn wereld die maanden was gevuld met haar verdween naar een periode van niets… Een duidelijk, openhartig, respectvol, volwassen gesprek om beiden tot een afronding te komen ging niet of werd afgeblokt doordat ze plots verdween online of zich afsloot tot een gesprek. Een tijd later verscheen ze weer en deed of er niets was gebeurd of besproken moest worden. Want ze vroeg toch vriendinnen te blijven. Onze band was heel belangrijk voor haar. Ik was diegene die haar kalm maakte en ik was iemand die ze niet wou verliezen. Het weekend met mij was het meest romantische wat ze ooit had gevoeld en waarschijnlijk nooit meer zou beleven zei ze… Hoe kon ik het vergeten. De herinneringen aan die korte romance hield mij nog hele dagen en nachten bezig. Hoe zou ik iemand die op korte tijd zoveel voor mij betekende de rug kunnen draaien omdat ze mij niet meer wilde op die manier… Terwijl ik van haar ook
tegengestelde signalen kreeg. Ergens bleef ik hoop koesteren dat ze het op een dag wel zou inzien dat ik ook liefde van haar kant is/was.
Ineens begonnen berichten op haar facebook van andere pas nieuwe vriendinnen van haar wel heel vol te staan met hartjes en flirterige opmerkingen. Ik kon niet anders dan dit aanvaarden dat het voorbij was dus nam ik ook afstand. Als ik dan enkele dagen niet verscheen online kreeg ik berichten dat ze mij miste en hoeveel ik voor haar beteken. Als ik haar dan confronteerde hoe het zat met die andere kreeg ik nooit een duidelijk antwoord.. ze wist het niet…ze was zo verward…
Als ik profielen van die andere checkte dan las ik daar dat ze samen uitgingen, foto’s, en duidelijk meer aan de hand was, op haar profiel waren die foto’s niet te zien… kortom ik voelde mij gaande weg in een obsessie komen om uit te zoeken met wie ze wat deed. Regelmatig als ik via haar inmiddels lief haar profiel zag dat ze weer een weekend samen waren kreeg ik steevast de maandagmorgen die daarop volgde een bericht hoe slecht ze zich voelde en hoe zeer ze mij miste… ???? Terwijl ik eigenlijk gewoonweg wist hoe ze loog, ik was voorbereidt dat ze eigenlijk plezier had gehad. Miste ze mij echt terwijl ze daar met die ander plezier had of was het een kwestie van het vangnet dat ik was geworden niet te verliezen en mij eigenlijk zo te gebruiken om ervoor te zorgen dat in geval het niets werd met die andere dat ik er nog was??? Haar woorden leken niet meer te matchen met haar daden en de afstand die er is tussen ons maakte het nog des te moeilijker om te waarheid onder ogen te zien. 1.5 jaar later.. en denk zeker 5 romances voor haar later… stuurt ze mij nog regelmatig berichten dat ze mij mist, dat ze mij niet wilt verliezen dat ik zoveel voor haar beteken, dat ze mij niet pijn wilt doen…. blabalabala
Ik ben niet meer de vrouw die ik was voordat ik haar kende en ben gaan twijfelen aan mijn roots die stevig en puur waren. Wil van die drang vanaf die af en toe nog de kop opsteekt om haar te gaan checken. Wil tot een punt komen dat ik het kan loslaten en haar leven mij niet meer interesseert.
Ze gaat al een tijdje naar een therapie voor een depressie al is mijn onderzoek zelf online gekomen dat ik vermoed dat ze eigenlijk borderline heeft/is?
Dit wil ik nooit meer meemaken al heeft het mij wel veel geleerd maar ook heel veel verdriet gedaan.
IK kom uit een liefdevol gezin en heb goeie vriendinnen. Op liefdesgebied wat minder geluk gekend maar geen traumautische ervaringen. Hoe is het mogelijk dat ik dit pikte en er lang de hoop is gebleven of het verlangen naar iemand die niet constructief in een relatie is… dat maakt mij kwaad ook de drang te begrijpen wat er gebeurd of wat ik goed of fout deed.
Dank u lezer voor uw aandacht als je tot hier bent gekomen. Tips of meningen of bedenkingen altijd welkom, alle hulp van iemand die weet hoe het voelt of die hier ook is of is geweest. Meeste mensen reageren in die zin van “ach geef het op draai om en ander en beter” “ze is je niet waard” “doe die deur dicht”…. Het is in mijn systeem gekropen wat je enkel begrijpt als je er mee te maken hebt…
Groet, Anon1
(4298) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-04 01:06:00
Hallo, weet iemand soms ook of er psychologische begeleiding is of cursussen zijn voor de (ex-) partners van iemand met Borderline?
(4300) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-08 21:18:00
Lieve, lieve mensen, wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb. Ik heb alle reacties gelezen en herken zo ontzettend veel..... Mijn verhaal begint ruim 2 jaar geleden. Ook ik leerde via een datingsite ( is het toeval dat zoveel van ons hun borderline partner online hebben gevonden?) de man van mijn dromen kennen. Wat een geweldige man. Lief, charmant, welbespraakt, mister perfect. Buiten het feit dat het goed klikte hadden we van het begin af aan een intens heftige lichamelijk intieme en emotionele relatie.... Uren lang praten, vrijen, elkaar de liefde verklaren en intens met elkaar bezig zijn....het leek zo mooi. We zijn nu 2 1/2 jaar verder en ik ben kapot, gesloopt, volledig uitgezogen.... Hoe kon het toch gebeuren dat ik, een 43 jarige weldenkende vrouw, zich zo kapot heeft laten maken maken door deze man. Zoveel leugens, zoveel verwijten, zo vaak ( minstens 20x in 2 jaar !!!!) pakte hij zijn spullen om vervolgens mij de huid vol te schelden en dan snachts weer huilend aan de telefoon zijn excuses aan te bieden. En 20 x sloot ik hem weer in mijn armen, wachtende op de volgende wegloop actie van hem. Want als het meneer even te moeilijk werd ( meestal riep hij volledig ten onrechte dat ik niet te vertrouwen was) pakte hij zijn spullen weer en vertrok. Liep hij weg als we samen waren dan kon ik het vaak nog wel aan, maar het gebeurde ook wel eens in gezelschap. Dan liep hij zonder enige duidelijke rede ( iets wat zich in zijn hoofd ontwikkelde) weg...leg dat maar eens uit aan je familie en vrienden. Maar onlangs alle shit, alle verwijten, wetende dat hij niet echt te genezen is, bleef ik bij hem....want mijn hemel, wat hou ik intens van hem! Voor mensen die niet in deze situatie zitten wellicht onbegrijpelijk....maar hij hield enorm veel van mij. Ik was zijn veilige haven, zijn leven....maar toch presteerde hij het constant om dat af te stoten en weer binnen te halen....en ik ging hier in mee, want eerlijk is eerlijk...ik heb nog nooit van iemand zoveel gehouden als van hem. Ik liet het dus ook gebeuren.... Nu zijn we 2 weken uit elkaar....en dit keer probeer ik mijn poot stijf te houden omdat ik gewoon merkte dat ik hier ook aan onderdoor ga. 2 weken van intens verdriet en gemis. 2 weken waarin ik me constant afvraag of ik hier goed aan doe.... Want 2 mensen die zoveel van elkaar houden, horen toch gewoon bij elkaar....ik heb geen vraag, ik zal hier zelf uit moeten komen, maar wat is dit moeilijk! Borderliners zijn hele intense mensen, die je enorm veel kunnen geven maar ook enorm veel kunnen afnemen.... Ik zit nu midden in relatie afkick periode, want ik ben gewoon verslaafd aan hem.....
(4304) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-21 22:41:00
Verslaafd aan hem ja! Idd wat een herkenning, ook mijn ex is een borderliner en ik ben helemaal gesloopt op, en toch hou ik nog steeds van hem, en ik snap er geen zak van, na alles wat hij mij en mn kinderen heeft aangedaan!
(4310) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-22 10:12:00
hallo ik ben nicky ben zelf een borderline patiënt al zeker 20 jaar .
als ik al die ervaring verhalen lees doet me vreselijk veel verdriet en pijn.
ik heb er zelf niet om gevraagd maar wordt er wel om gestraft door mijn omgeving.
mijn vriend heeft na 19 jaar vechten het opgegeven om met me verder te leven heb ook niemand meer omdat hij overal rond bazuinde dat ik een bl was dit vreet me echt helemaal op ik kan er dus bijna niet mee leven dat ik dat heb.
heb inmiddels al 11 zelfmoord pogingen gedaan maar het lukt me niet en wil het toch zo graag want ik kan hier niet meer mee leven zelf ben inmiddels al 46 en stel me dagelijks de vraag waarom waarom ik
ik ben van aard een goeie vrouw heb mijn kinderen en ex partner heel goed verzorgt maar voel me nu toch verantwoordelijk wat ik ze heb aangedaan terwijl ik dat nooit wilde maar het gebeurde
ik ben en woon nu alleen en leef als een kluizenaar de mensen die dit zelf niet hebben mogen van geluk spreken want om daar zelf als bl mee te leven is als leven in een hel
ja idd het klopt ik heb ook een enorme verlatingsangst en bond me zeer vast aan me ex partner die ik nu naar 4 mnd nog vreselijk mis het vreet me helemaal op die ziekte nu heb ik zoiets ik wil echt niet meer leven
ik weet het is de weg van de minste weerstand maar het leven met deze ziekte en de pijn verdriet en de eenzaamheid vreet me iedere dag een stukje meer op
ik had dan geen afwisselende s&kskontakten maar zocht het bij de drugs is ook niet de oplossing maar voelde me daardoor zelfverzekerder en sterk ben nu aan het afbouwen maar ondanks dat heeft het leven voor mijn geen zin meer na 3 vaste relaties heb ik dan ook besloten om geen relatie meer aan te gaan bang om iemand te kwetsen of mee te sleuren
ik leef nu echt helemaal alleen ja zie me kids af en toe die zijn 18 en 19 jaar ze weten alles en snappen sommige dingen wel maar een hoop weer niet ze zijn jaren terug nog na een KOPP-cursus geweest dat is een therapie voor kinderen van ouders met bl daarom zeg ik ze snappen lang niet alles ze waren tenslotte ook nog jong toen ze die cursus volgen
ik heb van alles geprobeerd ook tot apart wonen toe maar als je bl bent wordt je al snel voor gek verklaard en dat je dingen maar heb verbeeld als je zei dat je partner bv vreemd ging of constant met andere vrouwen flirten ja dat is makkelijk gezegd lag aan mij omdat ik diegene met bl was mensen ben al een paar keer opgenomen geweest diverse medicatie geslikt en nog het zal voor mij wel te laat zijn ik zie het zo mijn leven is over en wacht dagelijks op de dood
maar aub steun die mensen zoals ik ze zijn niet zo geboren maar zo gemaakt door traumatische ervaringen een hond wordt toch ook niet vals gebeuren maar vals gemaakt
aub mensen verdiep U meer wat erin een bl omgaat en hoe het voor hem of haar zelf is om mee te leven ondraaglijk dat kan ik U zeggen
nu ik alleen ben huil ik bijna hele dagen van pijn en verdriet omdat ik hierdoor mijn grote liefde ben kwijt geraakt tot aan mijn kinderen bijna toe en al mijn vrienden daarom heb ik nu zoiets oh lieve heer kom me halen ik kan zo niet meer leven en zelf likt het me niet
heb hele slechte kinderjaren gehad heb mijn eigen zusje op moeten voeden want er werd niet naar ons om gekeken zowel door vader als moeder mijn moeders woorden waren jij bent een ongewenst kind en met die woorden ben ik ook groot gebracht en nu ik 46 jaar ben klinken ze me nog dagelijks door mijn hoofd geen jeugd gekend op mijn 17 het huis uitgezet door de tweede man van mijn moeder de relaties erna bij 2 relaties veel mishandeld bij de ene zo erg dat mijn oudste kind zijn leven lang met een litteken loopt zijn hele buikje lag los doordat ik in de buik werd geschopt en van de trap werd geduwd ect en nu wordt ik ook nog gestraft met deze vreselijke ziekte WAAROM????? blijft me grote vraag ik weet zeker ik ben een goeie vrouw dat zeiden me exen ook maar je hebt af en toe van die buien daar kan ik niet mee leven zeiden ze dan en nu achteraf snap ik dat ook
zijn er nog mensen die me een laatste raad weten te geven want ik ben lichamelijk en psychisch op maar denk aub na voordat U oordeelt over bl -patieneten want ze doen het niet bewust en door ze in de steek te laten daar wordt het voor beide partijen niet beter op want in mijn geval mijn ex-partner zal er ook nog heeel lang last van hebben please help me!!!!!!!!!!!!!!!!! een radeloze en zeer eenzame nicky om privicy redenen heb ik niet mijn echte naam gebruikt mijn dank voor het lezen van mijn bericht
(4311) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-27 15:46:00
Hallo allemaal,

Sinds 3 weken woon ik samen met mijn ware en ben enorm met mijn neus op de feiten gedrukt. Na wat googelen kwam ik op deze site terecht.

Ik ben geboren met borderline en had er vooral in mijn jeugd/pubertijd veel last van. Na wat therapie en medicijnen ging het een paar jaar goed.
Inmiddels ben ik 27 jaar en heb sinds januari voor het eerst een 'normale' relatie. Eentje zonder stress, jaloezie, vluchtgedrag en drama.
Totdat we gingen samenwonen.

De ene dag ben ik super blij en verliefd en de andere dag wil ik alleen zijn en op hem zeuren om iets stoms en denk ik erover om bij hem weg gaan (wat ik nooit zal doen). Het is echt verschrikkelijk!

Heeft iemand hier ervaring mee? Hoe word ik weer normaal?

Groetjes,
Manouq
(4314) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-04 15:36:00
Beste mensen,

Ik ben ook toevallig op deze site terecht gekomen.Ik heb borderline en moet toegeven,het is idd verschrikkelijk om mee te leven
wij zijn heel impulsief,zwart/wit denken,verbaal agressief,hevige emoties,...weet dat wij het goed bedoelen,maar het totaal verkeerd aanpakken.bijvoorbeeld,ipv te zeggen ik mis je of ik heb het moeilijk met een bepaald probleem,gaan we beginnen roepen en tieren uit angst en onmacht.ik spreek hier nu uit mijn eigen ervaring.ik ben al 7 jaar met mijn vrouw en ze wilt voor de tweede keer scheiden.ze kan mijn gedrag niet meer aan.wij zijn hier beide kapot van,want we houden nog steeds van elkaar.onlangs had uitgesteldik een zelfmoordpoging achter de rug.vreselijk,ze hebben mij moeten reanimeren en hebe laten
opnemen.ik laat mij al maanden begeleiden,maar nu is het probleem dat mijn partner niet goed op de hoogte is van hoe ga ik hiermee om.ik had haar gevraagd van laat je ook even begeleiden,er zijn sessies voor partners die leven met een borderliner.ze heeft dit
uitgesteld.nu zitten we terug in een zeer moeilijke periode.ik kan jullie wel duidelijk maken dat het voor partners heel moeilijk is,maar ook voor onszelf.ik ga aan mijn eigen gedrag ook kapot.ik ben heel lief,sociaal,behulpzaam,maar door die klote borderline heb ik een duister kantje die ik nt altijd onder controle kan houden.ik hou heel veel van mijn vrouw en heb spijt van mijn daden.ik kan haar nt tegenhouden om nt te scheiden.
(4319) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-05 11:19:00
Mensen wat een geluk dat ik deze site tegen kwam, heb een relatie zoals een pinklicht achter de rug aan / uit en dit ging zo maar verder. ik was altijd met andere vrouwen op stap als ik snachts om 3h de telefoon niet opnam of niet hoorde was ik met een ander in bed.
Het was een lieve vrouw van inborst maar kon na 8 maand toch de beslissing nemen er van af te zien, niet tegenstaande je constant denkt aan de intense momenten samen liefde als een p&rnoster, en schoonheid van een diva.
koken als de beste maar die momenten dat ze in hun bl veranderen maakt alles stuk.
gebruik van drugs en drank in overmate, versieren van andere mannen waar je bijzit is moordend en doet zoveel pijn dat je gewoon kapot gaat.
je gaat kapot maar toch kan ik niet zonder haar, waarom?? geen idee!
zit nu een week alleen zonder haar en moet zeggen de wereld is van onder je voeten getrokken, het is een zware periode die ik zal moeten doorstaan als ik deze reacties bekijk, maar samen met BL leven dan heb je ook geen leven.
ik steun alle mensen die achtergelaten zijn als vuilnis, een goede raad lees dagelijks deze site en het gaat iedere dag beter, anders denk je zelf schuldig te zijn aan de breuk van je relatie.

veel succes aan de lezers van site
Dirk
(4320) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-06 07:25:00
Mijn vriendin is borderliner en kan er niet mee omgaan (net zoals ik). Momenteel gaat ze elke week naar de therapeute waar ze, volgens mij, goede raad krijgt wat te doen tijdens haar moeilijke momenten. Ze knikt mooitjes 'ja' bij haar maar als ze thuis komt verandert haar stemming, soms al na korte tijd. Volgens mij bezoekt ze de therapeute alleen om aandacht te krijgen, iets wat ze als het belangrijkste in haar leven beschouwt. Er staat echter geen grens op haar aandacht-krijgen wat voor enorme problemen zorgt. Alles is mijn schuld en de wereld moet zich maar aan haar aanpassen. Ik heb meerdere keren verschillende methodes geprobeerd om haar de waarheid te doen inzien : me kwaad gemaakt, haar genegeerd, lief gedaan...niets helpt.
Ze heeft waanideeën (mannen fluiten haar na op straat; autobestuurders stoppen spontaan om haar aan te spreken; ik zou een andere relatie hebben enz). Sinds een jaar woont ze bij mij in, ik heb nog nooit zoveel werk gehad als nu : boodschappen doen, haar eten klaarmaken, de woning onderhouden...kortom 90% van het huishouden. Zelf is ze enorm rommelig, niets is nodig gekuist en zeker nooit dringend. Meerdere keren voelde ik haar van dichtbij kijken naar me tijdens mijn slaap, soms maakt ze me ook simpelweg wakker. Ze zit 20 uur per dag in haar bed te chatten op sociale netwerken waar ze vreemden als 'vrienden' beschouwt terwijl die er alleen maar op s&x uit zijn. Vind ze plezant...Ze geeft uitleg over haar posts maar niet de waarheid, ze verzwijgt dingen om mij de zwarte piet door te schuiven. Ik ben teneinde raad en zie het niet goed komen, zo kan ze zelf niet verder want verminkingen enz zijn haar ook niet onbekend. Zelfs haar medicatie weigert ze te nemen. Een toekomstige opname in een instelling lijkt me onafwendbaar maar wat dan?

grtjs,
Steve
(4322) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-08 11:10:00
Wat een herkenbaarheid!
Ik ben getrouwd met een borderliner. Ik ben in de 10 jaar durende periode dat ik met hem ga wel 10 jaar ouder geworden. Het is continu aantrekken en weer afstoten, zo vermoeiend. Als ik iets niet direct voor hem doe dan ontstaat er een woedeaanval of is hij geërgert. Weekendjes weg en vakanties lopen op een teleurstelling uit, juist tijdens dit soort uitstapjes ergert mijn man zich zonder aanleiding aan van alles en nog wat. Vanwege mijn zware baan heb ik juist vakanties en weekendjes weg nodig. Het teleurstellende is ook dat hij het ene moment tegen vreemden uiterst aardig en innemend is, mensen denken dan ´wat een ontzettend fijne vent´ en kort daarna mij afsnauwt. Aan de andere kant heeft hij ook goede momenten, van deze momenten probeer ik dan extra te genieten. Ik blijf positief en probeer leuke dingen voor mezelf te doen, anders zou ik het echt niet volhouden.
H.
(4324) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-13 12:49:00
Heftig allemaal om te lezen. Zo herkenbaar. Ik twijfel al maanden om mijn relatie met een borderliner te verbreken. Ik zit nog in de fase dat ik niet eens wil accepteren dat hij borderliner is! De eerste 6 maanden waren een sprookje en wist ik niks van de problemen omdat we elkaar weinig zagen. Na anderhalf jaar zit ik nog steeds op die wolk...maar door intensievere omgang heb ik hem pas echt leren kennen.
Ik word heen en weer gesleurd tussen verschillende emoties, mezelf en mijn eigen kracht langzaam kwijt rakend.
Tegelijkertijd wil ik het bij mezelf zoeken. Ik ben degenen die de grenzen niet duidelijk genoeg aangeeft. Ik laat me emotioneel onderuit halen. Ik zou sterker moeten zijn.
Ik twijfel heel erg omdat ik me wel heel erg verbonden voel met hem. Maar ook dit lees ik steeds terug in verhalen met relaties met borderliners. Het lijkt alsof ze iemand heel goed aan zich kunnen binden..
Ondertussen vlucht hij van de ene naar de andere plek, maar trekt tegelijkertijd heel erg hard aan me en zegt dat hij mij nodig heeft om te kunnen genezen. Hij wil telkens bevestiging van mijn liefde voor hem, maar ben ondertussen zo leeg dat ik hem nog maar weinig te bieden heb.
Gelukkig vind ik wel de kracht om mijn eigen ding te doen en daardoor weer sterk te worden, wat hij dan weer moeilijk vind om te zien..
(4331) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-14 09:23:00
zo he... zit ik dan weer te janken achter m'n pc... ik heb al 2,5 jaar een relatie met (wat ik dacht) de man van mijn dromen. Ik ben al 2 jaar aan het bedenken waarom hij doet zoals hij doet. Waarom is hij in godsnaam zo achterdochtig en zo jaloers? Ik geef hem geen enkele aanleiding en ik ben geen fliterig type. We hebben een relatie gekregen nadat we allebei een belangrijk iemand in ons leven verloren waren. Ik was toen eigenlijk nog steeds niet stabiel maar ik dacht hij mij zou begrijpen en dat ik weer op zou knappen. In het begin was dat ook zo, het was geweldig, iedereen vond hem geweldig! Ik ben van nature een erg uitbundig type en door mijn hobby reizen erg ruimdenkend. Ik vind het heerlijk als ik voor een uitdaging kom te staan en mezelf hier goed doorheen sla. Als iets niet gaat zoals het moet dan kan ik dat goed accepteren. Spontane dingen leef ik van, ik hou van gekkigheid binnen de lijntjes. Ik wil mezelf een levensgenieter noemen, ik heb veel meegemaakt en ik wil daardoor niet als een zuurpruim door het leven maar proberen te genieten van alle mooie dingen die er zijn.

Maar goed, ik ben mezelf kwijt. Misschien lijkt het zo dat ik sterk ben, maar dat ben ik totaal niet, ik ben een watje van het eerste soort. Ik kan niet meer opboksen tegen het gedrag van mijn vriend. Ik krijg hartkloppingen als mijn vriendinnen of mijn werk iets organiseren... ik ben meester geworden in het verzinnen van smoezen, want alleen weg gaan dat is geen optie. Ik krijg wel eens te horen dat ik veranderd ben en niet in de positieve zin, mensen die van me houden zeggen dat ze zien dat ik ongelukkig ben. Ik wimpel dit af, want mijn vriend heeft al het idee dat mijn familie en vrienden hem niet meer moeten. Als ik een berichtje krijg of er belt iemand dan is de eerste vraag van hem 'hadden ze nog wat over mij?' Ik leef in voortdurende spanning en eigenlijk wil ik van hem af. Ik wil van hem af om weer vrij te zijn om weer te genieten. Ik durf niet omdat ik weet dat hij het verschrikkelijk vindt om alleen te zijn. Ik durf niet van hem af omdat ik bang ben voor het liefdesverdriet dat ik zal hebben....
(4333) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-14 14:13:00
ik had vanmorgen al een stuk geschreven nadat ik deze site voor het eerst heb bezocht. Mijn stukje is niet blijven plakken, ik heb at verkeerds gedaan denk ik... vanmorgen heb ik voor mezelf bevestigd dat mijn vriend borderline heeft, het kan niet anders. er staan zoveel verhalen op deze site inmiddels, ik herken zoveel! en voor mij geldt ook, ik ben op, moe gesloopt, emotioneel kapot.. ik hou van mijn vriend, maar ik kan niet met hem leven... hij controleert mijn telefoon, vraagt elke dag of ik nog vreemd ben gegaan of ik nog iemand heb gesproken en wat ik dan heb besproken. Ik kan nog uren doorgaan met verhalen te vertellen. Ik heb hem al een paar keer recht in zijn gezicht geslagen om hem wakker te schudden, zo kwaad dat ik soms ben. Wat denkt ie wel? Hallo ik ben een vrouw van 35 die de hele wereld in haar uppie is overgereisd. Ik heb voor de heetste vuren gestaan. Nu bibber ik al als een vriendin vraagt of ik een drankje kom drinken. Het is voor mij vrijwel geen optie om alleen weg te gaan, dat vindt mijn vriend onzin en niet leuk. Iedereen in mijn omgeving (behalve op mijn werk) heeft in de gaten dat ik niet meer ben wie ik was... ik mis mezelf ook. Ik wil zo graag weg hier, ik droom van een vrijgezel leven dat ik mijn eigen keuzes maak. Ik zie er zo tegen op om hem alleen te laten, want ja... ik hou van hem!
liefs jm
(4334) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-14 17:04:00
ik heb ook al veel op deze site gelezen... zoveel herkenbare verhalen... en hoe erg het voor de borderliner ook is om in elkaar te zitten zoals ze zitten, al hun emoties, hoogtes, laagtes, manipulaties... etc etc... Niemand, ook zij niet, mogen blijven verwachten dat ze door hun gedrag of ziekte zoals je het noemen wil iemand anders leven afnemen. Want dat doen ze wel degelijk. Best laatste schrijfster, je beseft het maar al te goed... "je leeft zelf niet meer", "hij leeft je" en geeft je geen goed leven!!!! Je bent op dit moment niet meer wie je werkelijk bent, je durft jezelf niet meer te zijn uit angsten die je moeilijk kan verwoorden, maar velen hier zullen je zonder die woorden al begrijpen. Blijf niet omdat je bang bent dat hij verdriet zal hebben ,omdat je vreest teveel aan de goede momenten te zullen denken als je voor jezelf gekozen hebt. En wellicht zal hij je missen en verdriet hebben..maar borderliners zijn ook sterk!! Vaak zullen ze de liefde al elders gevonden hebben, nog voor jij terug op zoek bent gegaan!! Praat met jezelf, zeg tegen jezelf "ik moet hiermee stoppen voor mezelf", ook al geef ik nog om hem. Ik hoop dat je dan heel snel terug je oude ,nu verscheurde , zelf mag terugvinden. Ik ben moeder van een borderlinedochter. Moeder blijf je voor altijd, al is dat ook niet altijd met evenveel enthousiasme. En ook al hoop ik voor mijn dochter van nu 30 dat ze toch ooit het geluk mag vinden en vasthouden, ... toch wil ik vooral zeggen... stop de relatie vooraleer je voelt dat ze je volledig aan het verteren is. Liefs
(4335) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-30 11:59:00
Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb. Ik heb een intense relatie van 3 maanden gehad met iemand met borderline. Lag sinds begin van het jaar in scheiding en vd zomer kwam ik haar tegen. We raakte in eerste instantie bevriend. Maar zijn na enkele weken een relatie aangegaan. Ze heeft me vanaf het begin alles verteld en we konden goed praten. Ze vertelde over sxueel misbruik in haar jeugd, drugverleden, slechte relaties waarbij ze bedonderd was en met een enorme schuld is komen te zitten, over zelf verminking. Eigenlijk alle punten die worden vernoemd. Ze wilde in eerste instantie ook alleen vrienden blijven en zei dat ze door de borderline geen makkelijk type was. Ik wilde daar niks van weten en kon het eigenlijk niet geloven dat ze dat had. Ze was knap, vrolijk, spontaan, zorgzaam en lief naar mij toe. Toen we iets kregen, spatten de vonken ervan af. Ze deed alles voor me, ze maakte me voor het eerst in 10 jaar tijd gelukkig. Ik wist niet wat me overkwam, hadden 4, 5 keer per dag sx, op de gekste plaatsen. Als ik van mijn werk kwam, sprong ze in mijn nek alsof ik haar weken niet gezien had. Ik was in de 7e hemel. We hebben tot onze breuk nooit geen ruzie gehad. Doordat ze met die schuld zat had ze de verplichting om veel uren te maken. Ze veranderde van werk en begon in eens zoveel te werken, dat ze 84 uur per week van huis was. Ze was helemaal op als ze dan thuis kwam, kroop na een uur in bed en stond dan de volgende morgen weer om 4 uur op om weer te gaan werken. Ze had geen tijd meer voor ontspanning en pleegde roofbouw op zich zelf. Haar eigen kind zag zijn moeder nog maar een uur per dag. Ik wilde haar tegen zich zelf beschermen en vroeg of ze niet wat minder kon gaan werken, om tijd voor zich zelf en haar gezin te nemen. Dit viel niet in goede aard en de laatste 3 weken van onze relatie hield in eens alles op. Geen knuffels, geen sx, geen goed gesprek. Maar nog steeds geen ruzie, ik had begrip voor het feit dat ze gewoon dood op was van al dat werk. Tot op de dag dat ze thuis kwam en er als het ware een schakelaar was omgezet. Ze wilde bij me weg, voelde zich leeg en gestrest. Ik gaf voor haar gevoel niet om haar, omdat ik niet naar haar luisterde, voelde zich bedrogen. Tijd om te praten kreeg ik niet, ze barstte in woede uit en heeft haar spullen gepakt. Ik snap nog steeds niet waar die omslag in eens vandaan kwam. Ik was en ben er nog kapot van. Ben nu al 1,5 week niet gaan werken en elke dag jank ik als een klein kind. Ze gaf me het gevoel dat ik alles voor haar was en dat we ons leven met elkaar zouden delen. We hadden nog nooit geen ruzie gehad en nu in eens dit? Ik begrijp na deze verhalen te lezen het wel al wat beter. Ze kan er in feite niks aan doen, het is de borderline. Ik weet dat ze van me heeft gehouden, maar ze heeft me gekwetst. Ze heeft het advies van een of andere droplul aangenomen, die ze nog maar 2 weken van het werk kende. Die vertelde haar wel even, dat als ze zich gespannen en leeg voelde, ze beter met de relatie kon stoppen. Dat ze zich kapot werkt omdat er een schuld boven haar hoofd hangt en de eigenlijke oorzaak van haar spanning en lusteloosheid is. Nee dat wordt niet gezegd en voor het gemak maar verdwenen. Een vriendin die ze al lang kent, heeft me vd week verteld. Dat ik eigenlijk de eerste man in haar leven was, die haar rust en stabiliteit bood. Daar koop ik nu natuurlijk niks voor. Maar wat ik me afvraag, waarom gunnen mensen met borderline zich zelf geen geluk op die momenten dat het gewoon goed met ze gaat.

gr Johan
(4342) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-30 14:46:00
Hallo allemaal,
Sorry, lange tijd niets laten horen. Was de site kwijt. Maar nu weer gevonden. Sjoerd, ik neem binnenkort even contact met je op om een bijeenkomst te regelen. Is dat oké voor je? Groetjes, Esther, Sociaal Pedagogisch Hulpverlener
(4344) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-30 21:07:00
Nou wat, gisteren plaats ik nog een reactie dat ik medelijden met haar had. Wat blijkt nu, ze heeft sinds 3 weken een relatie met een vent van haar werk. 4 weken geleden hadden we nog sx. Diegene die zegt dat borderliners eerlijk zijn, je weet niet waar je over praat.
(4345) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-04 11:42:00
Hallo Lieve mensen,

Ik denk dat ik een aantal van jullie met de ervaring een ex of partner te hebben met borderline op weg kan helpen. Ik zelf blijf liever anoniem. Ik wil alleen kwijt dat borderline zeker niet onmogelijk is om te overwinnen. Aldus hier het levende bewijs. Ik heb antwoord op een aantal veel voorkomende situaties en voorvallen en vragen. Ik begin met het stukje verlatingsangst en manipulatie te verklaren in het hoofd van een borderliner.

Zodra de liefde aangewakkerd wordt tussen twee mensen (waarvan 1 met borderline) kan je er donder op zeggen dat de borderliner de benen neemt. Waarom: Als eerst vraag ik jullie met het hand op de hart te geloven dat het even afschuwelijk voor de borderliner zelf is als voor de (ik noem het even gedupeerde) op dat moment. De borderliner ervaart vaak meestal een enorm intens gevoel van liefde. Welke 100 procent puur en oprecht is. Al lijkt dit vaak anders door alle nare dingen die er meestal na komen. Ik vertel. Zodra de borderliner liefde ervaart zal zij of hij enorm kwetsbaar zijn. Het hart staat wagenwijd open voor de ander. En dat is het hele eieren eten eigenlijk. Hoe meer het hart open komt te staan hoe gevaarlijker het voor de borderliner zelf wordt. Waarom, dat zal ik zodra uitleggen. Probeer te begrijpen dat dit hetzelfde voelt als midden op een weg gaan liggen met handen en benen vastgebonden wachtend totdat er een auto over je heen zal rijden. Het is niet de vraag OF dit ook daadwerkelijk zal gebeuren. Maar het is puur het afwachten WANNEER het gebeurd. en dat afwachten.... dat is bijna ondraaglijk voor de borderliner. Want wat doe je als je midden op de weg ligt vastgebonden.. dan denk je niet meer na , je wil en je moet vluchten. Overleven. Ik weet wel waar dit vandaan komt. Waarom er zoveel gelijkenissen zijn tussen de borderliners onder ons. Meeste gevallen komen uit de jeugd vandaan. Toen zij nog onschuldige kinderen waren. Iemand heeft deze mensen ooit zoveel pijn gedaan en hun plotsklaps uit de veilige omgeving getrokken. Dat het een trauma is geworden. en onbewust ergens opgeslagen wordt. Dat zodra deze mensen zich veilig gaan voelen bij iemand dat betekent automatisch , dat ze pijn gedaan gaan worden. Zij durven zich daarom niet meer te hechten. Omdat er in de jeugd een hechtingsstoornis is opgetreden. Zij vluchten dan met pijn in het hart weg. Terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet willen! Maar ja , als je moet kiezen tussen doodsangsten doorstaan of weglopen. Dan maar het laatste. Geloof me dat de pijn en de angst echt ondraaglijk is voor de borderliner zelf. De reden waarom ze dan vaak (te) snel weer naar een ander toe rennen, is wel om deze: heel kinderlijk misschien, maar wel de waarheid. GA JIJ MIJ GEEN PIJN DOEN? In wezen zijn borderliners hoe gek dit ook klinkt , de beste partners die je maar kunt hebben. Ik hoor er nu een heleboel Pffff my ass ! , denken. Haha! Dit zeg ik niet om een pluim in mijn eigen.. te steken ,.. maar dit zeg ik puur omdat.. Liefde betekent ALLES voor deze mensen. Zij zullen door het vuur gaan voor hun partner. MITS en nou komt het , mits de borderliner hun eigen gedragspatroon kan doorbreken. Het INZIEN waar ze mee bezig zijn en er dan vervolgens mee kappen! Het kan echt. Ik ben een ontzettend warm en liefdevol mens. In wezen zelfs eerlijk en oprecht in de liefde! Hoe vreselijk ik ook kan manipuleren en liegen. Maar, ik heb werkelijk alles voor mijn vriend over... met mijn eigen fucking hardnekkige borderline en hartenbreek verleden. Ik heb mijn eigen gedrag te weten ontcijferen. Want dit wilde ik doen als eerste voor mezelf om uit een vicieuze cirkel te komen maar ook uit liefde voor mijn huidige vriend, omdat ik niet weer iemands hart wilde breken puur en alleen uit voorzorg. ( zelfbescherming) Ik heb het soms nog steeds moeilijk en ik moet vaak vechten tegen de negatieve gedachten in mijn hoofd. Maar ik weet nu.. hoe ik moet loslaten. en ik kan de meeste! vragen beantwoorden op deze website. Dus ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik iemand ken of heb geholpen. 1 schale troost. Je kunt ze alleen niet helpen. Je kunt ze wel een zetje geven ( de goeie kant uit) maar je kunt ze niet helpen. Het is zo hardnekkig iets dat borderline. Hoe harder je helpt hoe erger het wordt lijkt het wel , want het gaat bijna altijd ten koste van jezelf. Borderliners hebben er een handje van om grenzen op te zoeken. En omdat je je helemaal kunt verliezen in een relatie met iemand met borderline , blijf je je grenzen verleggen. Probeer dus niet als hulpverlener op te gaan treden want dat gaat het geheid fout. Het enigste wat je kunt doen als je echt van iemand met borderline bent gaan houden is. Overstelpen met liefde. En daarin kun je niet overdrijven. Draag haar ( als je een man bent) op handen. en laat zoveel mogelijk iets van je horen. Ook al is het maar een kort smsje op de dag met een lief zinnetje. Dat kost geen moeite en het neemt een hoop nare gedachten weg bij je partner. Een leegte van zie je nou wel...dat hij of zij niet van me houdt want ik hoor niks meer.. ( ook is het maar een dag) Nogmaals je kunt hier niet in overdrijven , wil je echt voor je partner gaan. Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar zeker niet onmogelijk. Hoe meer liefde je geeft hoe meer liefde je van deze bijzondere kwetsbare maar ook sterke mensen zult ontvangen. De liefde kan echt tot zijn recht komen. Je moet ze alleen niet willen helpen want dat kost je vaak je relatie. Borderliners willen niet worden geholpen. Ze willen gewoon eigenlijk dat je ze niet meer loslaat. Zeg dat maar es tussen neus en lippen door tegen je partner.. Ik laat je niet meer los hoor schat. Dat doet echt wonderen! Maar de borderliner moet ZELF het licht zien. en Godzijdank het kan echt.
Groet van een ex borderliner
(4355) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-06 16:30:00
hallo,
Ik heb zo'n 2,5 jr een een relatie gehad met mijn ex, die ook last bleek te hebben van borderline. De relatie is stukgelopen door drugsgebruik en vreemdgaan. Achteraf vertelde ze voor het eerst over borderline en dat deze helemaal onder controle was. Alsof het allemaal mijn schuld was en ze daarom blij was dat ze van me af was. Ze had me nooit eerder hierover verteld, maar ja, waarom zou je ook, als de relatie (te?) perfect is. Ik ben nadien maar gaan googelen om haar te begrijpen en kwam tot mijn verbijstering achter dat er zeer veel raakvlakken waren met het gedrag van mijn ex. Mijn verhaal hoef ik hier niet te herhalen omdat Johan (30-10-2013) dat al heeft gedaan. Bijna exact hetzelfde. In het begin rozengeur en maneschijn. Vervolgens ontploft de "tijdbom" in mijn geval i.v.m. een abortus en begonnen de problemen. Van mij werd verwacht dat ik haar moest ondersteunen in de verwerking van het verlies. Dat heb ik gedaan en geweten. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel alsof ze me aan het uittesten was. Ze werkte zich ook helemaal suf (tot diep in de nacht) en ik kon haar niet weerhouden om rust en regelmaat te betrachten. Problemen volgden elkaar in toenemende mate op, totdat bij mij het belletje begon te rinkelen: "Waar ben ik nu eigenlijk mee bezig". Volgens mij was ze allang klaar met de rouwverwerking. Op een gegeven moment vertelde ze vol trots over drugsgebruik met weet ik veel wie. Ik ben toen maar weggelopen zonder iets te zeggen. Vervolgens enkele weken daarna er achter komen dat ze aanmaningen ongeopend bewaard in een schoenendoos. Ze kon dan wel coke snuiven, maar een enveloppe openmaken, hó maar. De druppel was vreemdgaan. Ik voel me wel een beetje gebruikt door haar, maar dat ligt natuurlijk ook aan mezelf. Ik had te lang naar deze slechte film gekeken, met mijn ex in de hoofdrol, en mijn grenzen niet bewaakt, maar ja op bepaalde momenten hoop je dat het wel overgaat. Dus niet..
(4359) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-10 14:28:00
Simon.aussie (mijn echte naam? Je geloofd het niet: Sjoerd de Jong.
Ik ben nu bijna 24 jaar getrouwd en mijn vrouw vertoond het BPS al 23 jaar. De laatste 10 a 15 jaar zeer heftig. Mijn grootste probleem was "medelijden". Er spelen vele heftige traumatische gebeurtenissen uit het verleden mee. Verder herken ik alles wat Sjoerd de Jong (mijn aamgenoot: toeval?) op deze site zegt en niet alleen hij, zo'n beetje jullie allemaal. De afgelopen 10 jaar heb ik alles afgelopen wat er maar af te lopen viel op het gebied van de hulpverlening. Van allerlei artsen, psychiaters, GGZ, juristen, politie en rechters.
Een tip voor die gene die zijn/haar partner nog gedwongen wil laten helpen. Er bestaat zoiets als een Bopz procedure: Bijzondere Opname Psychische Zorg. In elke redelijke woonplaats vind je wel een gespecialiseerde jurist. Info kan altijd. Bedenk wel dat dit een eventuele echtscheiding jaren kan ophouden. Zelf heb ik jaren gezegd: "Ik wil niet scheiden maar het MOET". Na 23 jaar houd ik het niet meer vol en is het einde nabij (nog een paar weken). Ikzelf ben nu aan het einde van mijn latijn en had na een paar jaar al moeten gaan scheiden maar dacht: "ach, het is zo zielig en dit houd ik wel vol, het gaat wel over". Mijn leven is op, ben kapot en zojuist gepensioneerd. Ik ben alles kwijt geraakt, vrienden, familie en door deze ziekte financieel aan de grond met diepe schulden. Mijn liefde en geduld werd niet beloond en heb nu ook geen toekomst meer. Nee, ik ben echt niet depressief hoor, integendeel, ik zie eerder na al die jaren een verlossing. Alleen, mijn vrouw, "mijn meissie", ik blijf het zielig voor haar vinden maar het MOET. Het GGZ komt nog wel over de vloer (medicatie) maar het heeft geen zin meer. Hoop, hoop blijft altijd in m'n achterhoofd, ik had het boek van Sjoerd ook kunnen schrijven. Ik heb niet alle reacties kunnen lezen maar zag er een van Esther, Sociaal Pedagogisch hulpverlener met een oproep aan Sjoerd voor een bijeenkomst.
Graag zou ik daar nog mee in contact willen komen maar de ervaring leert dat je na verloop van korte tijd een site als deze niet meer bezoekt. Moe gestreden. Misschien kan Esther iets laten weten? De snelkoppeling laat ik dan nog even op m'n bureaublad staan. Nou, het is vreselijk en ik wens jullie allen heel veel sterkte toe. Slechts 1 advies uit ervaring: hoe goed en lief we ook zijn, stop er mee en ga verder met het leven lieve mensen.
Sjoerd de tweede.
(4361) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-10 21:09:00
Ook ik ben 4,5 jaar samen geweest met een vrouw die stille borderline heeft. Zij was een geweldig lieve vrouw, creatief en welbespraakt. Haar moeder heeft aan het begin va onze relatie wel eens gezegd dat mijn vrouw (toen nog vriendin) borderline heeft. Ik heb het achteloos naast me neergelegd. Zij? Mijn lieve en meegaande vrouw? Neeh..... Na 2 jaar getrouwd, huis gekocht en alles liep op rolletjes. Totdat ze verliefd werd op een ander. Dit heeft ze me niet verteld en ik ben er achter gekomen toen ze haar emoties niet meer in kon houden. Ze huilde veel. Nadat ze vertelde verliefd te zijn geworden, heb ik haar gevraagd om het contact te stoppen met die vrouw.
Vanaf toen ging het mis.....; Passief agressief gedrag, ik kreeg van alles te horen wat niet goed was aan mij en 3 weken later lag ze bij de ander in bed. Niet meer voor rede vatbaar. Ze was klaar met me en zei nooit met me getrouwd te moeten zijn. Ze had het in een openbare groep (vrienden) mail over een proces. Nooit iets van gemerkt. De redenen die ze aandraagt zijn futiel. Zo heb ik er naar haar ook nog wel een aantal. Na de plotselinge breuk donderde ik in een depressie waar je u tegen zei. Hoe kan dit? Wat is er in vredesnaam gebeurt? Zijzelf was niet meer aanspreekbaar, werd misselijk van me, vroeg zich af hoelang ik slachtoffer wilde spelen......; Te kwetsend gewoon. Zeker als je iemand volledig als gezond hebt beschouwd. Ze is nota bene coach.
Ik ben nu een jaar verder. We hebben, op mijn verzoek, geen contact. Ik kan het gewoon niet. De pijn, de desillusie, het grote waarom. Het is te absurd voor woorden dat je zo als een baksteen, als een stuk vuil aan de kant gezet wordt. Ik heb haar altijd en overal mee geholpen. Was praktisch de drijfveer achter de relatie. Altijd was ze lief en dankbaar. Ik deed het uit volstrekte liefde voor haar. Het kostte me nooit moeite. Nu noemt ze me dominant. Ik gaf haar geen ruimte om zich te ontplooien. Onbegrijpelijk hoe het goede ten kwade gekeerd wordt.
(4363) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-12 15:20:00
Iemand sprak mij erop aan dat mijn (net) ex-vriendin borderline heeft. Ik weet het niet zo goed. Maar.. ik weet op dit moment helemaal niets meer. Ben compleet in de war. Vorige week was ik nog God, de mooiste liefste etc. Nu ben ik kei hard gedumpt , letterlijk ook.
Enerzijds liet ze me voelen alsof ik alles was en anderzijds kon ze me twee dagen volledig negeren omdat ze kwaad was dat ik iets niet begreep wat ze geschreven had. (Wat binnen 5 minuten opgelost had kunnen worden en ik het wel had kunnen begrijpen). Woest was ze en ik 2 dagen volle stress om uiteindelijk helemaal niks! Ik sprak haar daarop aan maar een " ja sorry dat had ik inderdaad anders moeten doen" of ander soort van begrip.. nee. Niets. Paar dagen later zegt ze dat het voor haar niet vanzelfsprekend is dat ik elk weekend als ik vrij ben naar haar toe kom. Uhmmm pardon? Ik ben verliefd.. dus dan wil je toch bij elkaar zijn? Door de weeks zie ik haar nooit, daarvoor woon ik te ver weg dus dat kan het niet zijn. Dus begon ik te twijfelen of ze me wel echt leuk vond. Lijkt me logisch... Dus ik zei dat tegen haar. Mijn teleurstelling dat ik het gevoel heb dat ze me niet echt wil maar ook dat die woede aanval en mij uitschelden aardig respectloos is als iemand gewoon iets niet begrijpt en dat het door kwaad te worden ook niet maakt dat iemand je dan beter begrijpt.. etc. Ze had het he-le-maal gehad met mij. Bammm de deur dicht. Ik ben de gebeten hond nu. Ik ben vals en het is allemaal mijn schuld. Er is geen ENKEL punt waarbij ze op terug komt van : dat had ik inderdaad ff anders moeten brengen o.i.d. Niks nada niente noppes. En omdat ik dat laatste hier niet terug lees vraag ik me af of ze borderline heeft of dat ik gewoon echt gek ben en zelf hulp moet gaan zoeken. Vooral omdat vorige week nog NIETS aan de hand was. We waren SUPER gelukkig. Laat ik maar niet zeggen dat we eigenlijk per 2 december bij elkaar zouden wonen... was dat misschien te eng? Misschien te veel controle? Snap er geen bal van. maar nogmaals weet niet eens of het hier thuis hoort.
(4365) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-12 21:45:00
Ik lees dit allemaal na en kan me overal in vinden, tis alleen zoooo moeilijk uit te leggen... maar als je met iemand bent die deze stoornis heeft... weet je het gewoon, beter gezegd je voelt het... het klopt altijd net niet, en de vraag die je kunt stellen.. begrijp je het niet? zie je het niet? dat dit (of what ever het punt ook mag zijn) onlogisch is ! maar het is afschuwelijk eng hoeveel ik van haar houdt... maar de begrip en het medeleven dat ik tot nu toe heb moeten opbrengen komt tot zijn einde ben ik bang.... niet omdat ik geen begrip meet heb na 7 lange jaren.... raar genoeg heb ik nog potten vol over heb ik het gevoel... zoveel liefde schuilt er.... maar 't vreet aan je eigenbeeld... en dat komt van mij een persoon niet om over mezelf op te scheppen maar in zijn totaliteit verzekerd is over zichzelf althans altijd geweest...

een vraagje, we hebben het hier over grenzen stellen, geloof me, heb ik gedaan, doe ik, ik denk dat iedereen dat doet! zelf de geen die het zeggen niet te kunnen... op een gegeven moment, lijkt het alsof ze er slim in wordt, heb t gevoel dat ik mijn zin compleet af moet maken en alle mogelijke gronden qua grenzen stellen die ermee verbonden zitten mee moet nemen anders lijkt het alsof wanneer het niet gezegd wordt het niet telt of heeft geteld.... een bijzondere kracht van iemand die BL heeft is, zich laten geloven.... haar vrienden en vriendinnen (vetrouwenspersonen voor haar) zullen allemaal denken dat het aan de partner ligt de manier waarop ze haar frustraties over jou als partner kenbaar maakt.... maar de echte vriendinnen die weten het!

maar ik ga voor haar vechten, altijd gedaan! maar ik begrijp IE-DE-REEN die dat niet doet.... ik ben al ver heen en heb eenmaal een karakter dat alles en iedereen koud laat, dat heb ik nodig gehad moet ik eerlijk toegeven.... ik vraag mij de laatste tijd stiekem toch wel eens af.... is hier echt aan te werken?
(4366) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-15 08:16:00
moeilijk moeilijk moeilijk! ik hoorde laatst een programma op de radio over stigmatiseren, er is een website 'samen sterk tegen stigma' en dan lees ik het verhaal van de ex-borderliner zelf op dit forum (dank daarvoor overigens)... ik heb over een aantal maanden 3 jaar verkering met een borderliner. Hij weet dit overigens zelf niet, ik ben er onlangs na ruim 2 jaar zoeken op internet achtergekomen welke naam ik zijn gedrag moest geven. Inmiddels ben ik best uitgeput, maar ik zie dagelijks zijn strijd en dat doet me pijn. Ik heb moeite om aan mezelf te denken, ik zou willen dat ik wat egoistischer kon zijn maar dat ben ik nooit geweest. Eigenlijk wil ik bij hem weg en weer heerlijk vrijgezel zijn en alles doen wat ik wil zonder dat ik 1000 vragen krijg of ik sks ga hebben met een ander. Woest word ik er van, ik ben zo trouw als een hond. Ik lees in het blog van de ex-bordeliner dat ik overdreven veel liefde moet geven, zucht... ik snap het helemaal en zeker nu ik het allemaal een beetje begin te begrijpen (ik besef pas een paar weken dat mijn vriend borderline heeft). Omdat ik zo moe gestreden ben weet ik niet of ik dat nog kan opbrengen en het voelt 'onterecht' hij mag wel een keer wat liever voor mij doen. Ik herken in het verhaal van de ex-borderliner inderdaad dat ze heel lief en zorgzaam kunnen zijn. Maar het volgende moment is alles weer waardeloos (understatement).

Ik heb de afgelopen jaren zo hard voor mezelf moeten vechten, want ik ben een 'slechte huisvrouw' (ik werk keihard in het huishouden, maar het is nooit genoeg) ik ben dom, wat ik zeg stomme dingen tegen mensen (nee ik ben spontaan en een flapuit) mijn vrienden zijn allemaal waardeloos en mijn familie ook (nee dit zijn geweldige mensen met een brede blik op de wereld en ze zijn ruimdenkend). Ik zit nu al een paar weken te dim dammen, moet ik het nog een kans geven (waar haal ik de kracht vandaan en moet ik hem vertellen dat hij bordeline heeft) of ga ik eindelijk voor mezelf kiezen? Wat zou het fijn zijn als ik een antwoord op een presenteer blaadje krijg... ;-)
(4368) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-15 10:33:00
Even mijn reactie op het laatste schrijven...
Er is zeker aan te werken. Maar niet alleen.
De bordeliner moet het zelf in gaan zien.
Je kunt een ander toch niet (willen )veranderen.
(4369) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-15 17:54:00
Hoi allemaal,

2 weken geleden heeft mijn ex-vriendin, met veel borderlineachtige trekkken zoals de vele hier beschreven, de relatie verbroken. Dezelfde dag had ze al een nieuwe vriend. Gedurende het jaar dat we samen waren heb ik veel moeten verduren, vernederingen, woede aanvallen, geldverkwisting, jaloezie, compleet negeren enz. Ik zeg niet dat ik altijd een braaf jongetje ben geweest en nooit iets fout doe maar de fouten stonden in geen enkele verhouding tot de actie die er altijd van haar uit op volgde. Onfortuinlijk woont mijn ex bij mij in de buurt. Het is nagenoeg onmogelijk haar niet tegen het lijf te lopen. Ik probeer alles om te voorkomen dat ik haar en haar nieuwe vriend zie, want dat trek ik gewoon weg niet. Zij heeft geen enkele compassie en doet alsof het allemaal normaal is. Feitelijk ben ik blij dat ik van haar af ben maar gevoelsmatig ben ik nog steeds verbonden. De komende tijd zal zwaar worden omdat ik niet op een normale manier de breakup kan verwerken. En haar kennende zou het me niet verwonderen als ze me ook nog probeert te kwetsen. Het is wel fijn te horen dat ik niet de enige ben die bijna zichzelf is kwijt geraakt door zich op te offeren aan een borderliner.

Filip
(4371) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-16 05:19:00
Als ik alle reacties lees van zowel de (ex) partners als de mensen met borderline krijg ik tranen in mijn ogen. Zoveel ervaringen komen mij zo bekend voor. Ik heb 2,5 jaar een intensieve relatie gehad met hoogstwaarschijnlijk een vrouw die lijdt aan borderline en het contact is door haar 2 wkn geleden verbroken. Ik heb alle gedragingen, kenmerken, handelingen en ervaringen voor mezelf op een rijtje gezet en ook al ben ik geen medisch specialist, maar na het lezen van diverse boeken, symptomen en mijn eigen ervaringen met haar, weet ik het voor mezelf zeker. Ondanks dat mijn verstand zegt dat het beter is dat ze het contact abrupt voor de zoveelste keer heeft verbroken, voel ik me helemaal gebroken en zou ik ondanks al mijn ervaringen niets liever willen dan weer met haar samen te zijn en haar daar waar ik kan helpen, steunen en vooral samen genieten van al het moois wat het leven te bieden heeft. Ik zou met gemak een heel boekwerk kunnen schrijven over de ups en met name de downs van deze emotionele rollercoaster. Echter wil ik omwille van haar niet in te veel details treden.

Ondertussen ben ik veel vrienden/kennissen en familieleden kwijt geraakt en de contacten die ik weer heb kunnen aanhalen zijn niet meer zoals ze geweest zijn. Ze willen ook sowieso niks met haar te maken hebben. Ik ben tegen alle adviezen in gegaan van mijn naasten en dierbaren. Alles wat ik voor haar deed was niet genoeg en ze wilde keer op keer meer. Ik cijferde mezelf met name in het eerste anderhalve jaar zowat volledig weg. Deed ik grenzen aanduiden, dan hield ik niet genoeg van haar en beëindigde ze de relatie. Dit deed ze nadat ik mijn irritatie en woede uitte na voor de zoveelste keer weer eens valselijk beschuldigd te worden en diverse scheldwoorden en verwijten naar mn hoofd geslingerd kreeg. Ik zou vreemd zijn gegaan met een stuk of 4 a 5 vriendinnen van me, een vriendin van haar en met mannen. We hebben een miskraam gehad, wat me levenslang zal blijven achtervolgen, waar zij en ik het nog steeds ontzettend moeilijk mee hebben, maar volgens haar volledig aan mij te wijten is. Ze heeft 1 zelfmoordpoging ondernomen tijdens haar zwangerschap. Voor onze relatie heeft ze dat ook al een keer heeft gedaan. Daarnaast heeft ze vaak gedreigd met zelfmoord en heeft ze de relatie meerdere keren beëindigd. Ik hoorde vanaf het begin van de relatie van diverse bekenden van me dat ze vreemdging, erover loog als ze gezien was en andere mannen versierde en zoende. Ze nam contact op met bekenden van mij om leugens te verspreiden. Ze beschuldigde mijn naasten, vrienden en kennissen ervan dat ze het niet met me menen en wilde dat ik dat "inzag". Zag ik dat niet in, dan was het voor mijn ex een bevestiging dat ik niet van haar hou en zij dus niet op de eerste plaats komt. Daarnaast was het gooien met spullen en geweld ook een terugkomend iets. Ze kwam met voorstellen die absoluut ongepast zijn (en dan druk ik het nog zachtjes uit).

Neemt niet weg dat ondanks het bovenstaande, ik ook fouten heb begaan. Gezien haar jaloezie, heb ik het contact met o.a. 1 van mn goede vriendinnen moeten verbreken. Maar in de perioden dat de relatie tussen mij en mijn ex weer eens beëindigd was, haalde ik het contact met de bewuste goede vriendin weer aan, omdat ik zoiets had van het komt toch niet meer goed en er speelt absoluut niks tussen haar en mij dus waarom zou ik niet weer dat vriendschap aanhalen. En elke keer dat het weer goed kwam vroeg ze of ik in die perioden contact had met die goede vriendin. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hierover loog en aangaf dat het niet zo was. En na anderhalf jaar en nadat de relatie voor de zoveelste keer beëindigd was, ben ik een nieuwe relatie begonnen. Ze was een hele lieve aardige zorgzame vrouw. Maar ik had nooit een relatie met haar moeten beginnen, omdat ik nog te veel van mijn ex hield en het klaarblijkelijk nog niet had afgesloten. Ik had mn ex bewust niks verteld over mijn nieuwe vriendin, omdat er geen contact was maar bovenal omdat ik niet wilde dat ze daarin zou stoken. Mn ex nam na een maand in de nieuwe relatie contact met me op na een schrijnende voorval waar ze mee te kampen had, en is er van het contact meer gekomen en ben ik met haar vreemd gegaan. En ook al had ik vanaf het moment dat er weer contact was met mn ex, geen sx meer met mn nieuwe vriendin, is dat absoluut geen goedpratertje,omdat ik wel sx had met mn ex en ik de relatie met mn nieuwe vriendin voor nog eens 2 maanden in stand hield. Dit is absoluut niet goed te praten en ik deed dat omdat ik aan de ene kant een vriendin had die wel goed voor me was, maar aan de andere kant door mn gevoelens wilde kijken of mn ex veranderd was. Heel egoïstisch van me waardoor ik meerdere mensen heb gekwetst. Ik heb de relatie met mn nieuwe vriendin uiteindelijk verbroken, maar 2 wkn na de breuk is mn ex daar achter gekomen en is ze er ook achter gekomen dat ik in de perioden dat ik geen relatie met mn ex had, contact had met die goede vriendin van me. Dit was uiteraard een mokerslag voor haar, maar na veel gepraat te hebben, heb ik om een eerlijke kans gevraagd en die ook gekregen.

Die kans heb ik met beide handen aangegrepen en deed weer alles voor haar. Maar na verloop van tijd ging het weer regelmatig mis. Ze begon me weer te beschuldigen, uit te schelden voor van alles en nog wat, te stoken tussen mij en bekenden van me en de relatie meerdere keren te beëindigen. Maar doordat ik wist dat ik hier nu wel debet aan ben door mijn vreemdgaan, heb ik het een lange tijd volgehouden en het gepikt. Ik bleef geven en ondertussen heel veel incasseren. Dat had ik immers wel verdiend na het vreemdgaan. We zouden samen op vakantie gaan. Maar door wederom heftige ruzies en het beëindigen van de relatie door haar, wilde ze niet meer mee en ben ik maar met een vriend gegaan. Ik miste haar te veel en zo zijn we weer in contact gekomen. Na de laatste keer dat ze t uitmaakte (inmiddels 2 maanden geleden) en dat de relatie weer door haar voor de tigste x was beëindigd (zelfs 2 x in 1 week), heb ik ervoor gekozen om het niet langer meer te pikken. Ik wilde geen relatie meer met haar, heb uitgelegd dat het niet continu eenrichtingsverkeer kan zijn en gezegd dat ze nu maar eens aan mij moet laten zien dat ze op een normale manier met me kan omgaan. Hier ging ze mee akkoord. Dit heeft niet lang geduurd en 2 wkn geleden heeft ze het contact verbroken en niks meer van zichzelf laten horen. Zij is namelijk van mening dat ik alles mag en zij niks en dat ik nu vreemd ah gaan zou zijn en daarom met dergelijke grenzen en afspraken kom. Maw wat je ook doet het is nooit goed. Welke oplossing je ook denkt te bedenken. Ze vind altijd wel een manier of een reden om het in het negatieve te plaatsen.

Wat me aan mezelf opvalt is dat ondanks alle negatieve ervaringen met haar, ik haar nog steeds ontzettend veel mis en heel graag bij dr wil zijn. Ik zou haar graag willen helpen, er voor haar willen zijn, haar niet willen laten vallen en ook dat ik me er beter door ga voelen dat er hoop is dat t goed komt en het ook daadwerkelijk goed komt. Nu de dagen en weken verstrijken voel ik me ellendiger. Heb haar vorige week een sms gestuurd maar geen reactie. Ik weet op het moment gewoon niet wat ik moet doen. Ik zou kunnen bellen of langs kunnen gaan, maar doe ik er wel goed aan en krijg ik niet wederom een grote teleurstelling te verwerken? Dat weerhoudt me er op het moment van om het contact op te zoeken. Als ik er met mensen over praat, dan vertellen ze me allemaal hetzelfde; beter kwijt dan rijk. Ze begrijpen ook absoluut niet dat ik het er zo moeilijk mee heb en daarnaast dat degene met het borderline complex er het ook heel zwaar mee hebben.

Het is uiteindelijk toch een boekwerk geworden :( Bedankt voor het delen van jullie ervaringen. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal en de uitlaatklep.
Veel sterkte allemaal en ik hoop voor jullie allen (zowel de omstanders als de mensen met borderline) dat het allemaal goed komt. Gr. Frank
(4372) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-16 11:47:00
@ de borderliner die reageerde op 4 nov 11:42uur: (geef jezelf even een (schuil)naam.
Wat goed dat je hier je uitleg gaf! Ik denk dat je veel mensen hiermee helpt. Ik heb zelf nog een paar vragen en hoop dat je die wilt beantwoorden?

In mijn relatie met een vrouw met BL werd me meer dan eens gezegd dat ik haar niet moest "claimen". Ik begreep dat nooit. Wat is nou claimen? Als je van elkaar houdt, dan wil je elkaar toch graag vaak zien? Vooral als je vergevorderde samenwoon plannen hebt. Ik begreep later dat ze zich "verstikt" voelde. Althans, dat zei ze. Dus jouw verklaring -overstelpen met liefde- werkte voor haar blijkbaar averechts. Ik wilde alleen graag haar niet slechts eenmaal in de week zien. Ze smste mij zelf tientallen keren per dag; dus contact op afstand was blijkbaar wel oké. Dus wat deed ik dan fout?

Ik heb haar zo vaak bijgestaan als ze in een diepe put zat. Helemaal in de mineur en betraand. Met praten kon ik haar uiteindelijk altijd wel weer terughalen en daar was ze ook altijd dankbaar voor. Op die manier kwam dus het "helpen" van mijn kant. Maar hier wordt gezegd dat je "ze niet kan helpen". Ik vraag me nog steeds af wat ik dàn had moeten doen? Had ik haar moeten negeren in zo'n bui? Ze zei ook later eens dat ze "het alleen wilde doen" Uit de put komen dus. Maar je laat iemand van wie je zielsveel houdt toch niet zo in de kou staan? (Waar ze zelf overigens later mbt mij geen enkele moeite mee had. Hoe kan iemand ZO hard zijn...)

Ik ben ontzettend getroffen door de site van Shari Schreiber. (Gettinbetter) Zij zegt "It is NEVER about you". Doelend op het (wederom) aanhalen van contact en het vragen van aandacht. Wat denk jij hiervan?

En ander vraag is of het juist is dat ik denk dat zij (elke BL'er?) zich altijd beter probeert voor te doen dan ze is? Dus opmerkingen als: Iemand complimenteerde haar over haar leuke auto. Andere mannen toonden interesse in haar. Ze zegt werkzaamheden te doen die ze helemaal niet doet, maar wat haar "belangrijker" laat lijken. Allerlei waardering die ze zei te hebben gekregen van anderen (chefs, vriendinnen etc) over werkzaamheden en aktiviteiten.
En verder dat ze ab-so-luut niet tegen kritiek kan. Waardoor je op een gegeven moment op eieren loopt, bang om iets onwelgevalligs te zeggen.
Wat is jouw idee hierover vanuit jouw BL zijn?
(4373) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-16 15:22:00
Een borderliner is een persoon. Zoals een ieder persoon een eigen persoonlijkheid heeft, zo zal je ook aan elke borderliner afzonderlijk een persoonlijkheid moeten koppelen. Geen 1 is namelijk dezelfde en als je bv zeg, dat een borderliner niet te vertrouwen is, kan dat net zo goed de persoon zijn persoonlijkheid zijn. Dus zou deze persoon wel te vertrouwen zijn, als hij geen borderline zou hebben. Borderline is een verzamelnaam voor een persoonlijkheidsstoornis, die zowiezo geen 2x hetzelfde voor zal komen. Hier wordt nu net gedaan, of iedere borderliner manipulatief is, alleen maar leugens vertellen en je zal bedriegen. Nu zijn er idd borderliners, die hierin uitblinken, maar zijn er geen mensen zonder borderline, die dat ook doen. Vaak zie je wel, dat er borderliners zijn, die misbruik maken van hun stoornis en maar vinden dat de ander zich aan hun stoornis moeten aanpassen. Dit is natuurlijk fout. Jij ben degene met de stoornis, jij zal je border zelf moeten gaan herkennen en zo kan je er zelf wat aan doen. Kan je dan je uitspattingen voorkomen? Nee, maar je kan ze wel proberen te voorkomen. Leer jezelf kennen en alleen zo kan je partner je leren kennen en kan deze eventueel, je helpen bij het trekken van een grens. Een ieder heeft een gebruiksaanwijzing en die van een borderliner als persoon, is nu eenmaal een gebruiksaanwijzing, die niet standaard is, maar met een extratje en dit zowel positief als negatief.

Trek een grens voor het teveel wordt. Teveel is nooit goed en zal daarom kwaad worden. Zo wordt houden van ik haat je en bij veel haat, zal dit weer houden van worden. Juist de grens is het grootste probleem, bovenop een of jouw persoonlijkheid. Ben je als persoon impulsief, zal je door teveel impulsief, juist voorzichtig worden...enz.
Koester degene waar je van hou, heeft deze persoon borderline, dan zal dit in beginne zwaarder zijn, maar leren jullie mekaar kennen, dan is er zeker hoop. Borderline is ook gewoon een leven!
(4374) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-24 14:07:00
Ik ben op dit forum beland en ik besef voor het eerst dat ik echt hard hulp nodig heb. Ik ben 21 jaar en heb de ene relatie na de ander. Zit op dit moment ongeveer nog steeds in een relatie. Maar hij is er gewoon helemaal klaar mee. Heb mijn vriend anderhalf jaar geleden ontmoet. Zat op dat moment nog in een andere relatie dus nadat dat uit was heb ik hem weer benaderd. Precies een jaar geleden... Heb ontzettend veel ellende meegemaakt, veel agressie thuis in mijn jeugd, ouders gescheiden, moeder werd ziek, kwam te overlijden, ik kwam bij een pleeggezin te wonen, leerde de verkeerde mensen kennen, werd mishandeld door mijn vriend in die tijd, werd de prostitutie ingedwongen vanaf mijn 17e, gevlucht bij loverboy vandaan, alles opnieuw moeten opbouwen, niemand om op terug te vallen, inbraak, abortus.. noem maar op. Kom nu niet aan werk dus val telkens terug in prostitutie, wat ik totaal niet wil maar de rekeningen gaan door natuurlijk. Deze dingen hebben zich in mijn hoofd opgestapeld en heb heel veel woede pijn en verdriet in mij. Dit heb ik ontzettend op mijn vriend afgereageerd waardoor hij het helemaal zat is. Ik stoot hem af en trek hem aan en het enige wat ik wil is liefde steun aandacht en bevestiging... Logisch dat hij het zat is, maar ik ben opnieuw alles kwijt nu en dat voelt gewoon ondragelijk... Ik wil gewoon 1 persoon ontmoeten die door mijn woede heen kan kijken en weet dat ik het niet zo bedoel en gewoon vanuit mijn pijn praat en dat het niet persoonlijk is. Iemand die mij geneest met zijn liefde. En ik was echt op de goede weg met hem, ben eindelijk tot de ontdekking gekomen dat ik hulp nodig heb en er moet ook echt iets gaan veranderen. Alleen ik kan het niet helemaal alleen. Ik heb tenminste 1 persoon nodig die me geeft wat ik nodig heb.. Gewoon het gevoel dat ik er niet helemaal alleen voor sta. Iemand reacties? Advies?
(4376) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-24 15:58:00
Na 9 maanden een 'relatie' te hebben gehad met een vrouw van 46 met Borderline blijft er 1 songtekst mij bij:

Voor Monique:

She'll let you in her house
If you come knockin' late at night
She'll let you in her mouth
If the words you say are right
If you pay the price
She'll let you deep inside
But there's a secret garden she hides

She'll let you in her car
To go drivin' 'round
She'll let you into the parts of herself
That'll bring you down
She'll let you in her heart
If you got a hammer and a vise
But into her secret garden, don't think twice

You've gone a million miles
How far'd you get
To that place where you can't remember
And you can't forget

She'll lead you down a path
There'll be tenderness in the air
She'll let you come just far enough
So you know she's really there
Then she'll look at you and smile
And her eyes will say
She's got a secret garden
Where everything you want
Where everything you need
Will always stay
A million miles away

Secret Garden - Bruce Springsteen
(4377) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-01 16:46:00
Op 9 september heb ik ook een stukje geschreven hier....en zie, nu nog geen 3 maanden later zit ik weer te janken achter mijn pc. Na september zijn mijn vriend en ik toch weer samen door gegaan. Ik kon niet anders, ik miste hem gewoon te veel....en ondanks dat ik weet dat een partner met Borderline geen makkelijke weg is, koos ik bewust voor deze weg. Mijn gevoelens voor hem zaten zo diep en natuurlijk wist ik dat de bom ieder moment weer kon barsten en dat ik zo weer aan de kant geschoven kon worden. Afgelopen vrijdag heeft hij mij keihard weer aan de kant gezet, zonder opgaaf van rede. Geblokt op iedere mogelijke manier, dus kan ik ook bijna geen contact meer met hem opnemen.....Daar zit je dan als vriendin....je kan niets meer, en bent volledig overgeleverd aan de grillen van de Borderliner. Hij is op dit moment volledig niet aanspreekbaar en hoewel hij afgelopen week nog zei hoe intens veel hij van mij houdt, dat ik zijn ware liefde ben, kan dat dus in een paar dagen omslaan in een diepe haat en stoot hij je keihard weg.... En ik maar huilen, janken, gehoord willen worden. Soms komt er iemand op je pad die je op iedere mogelijke manier raakt, dat heeft hij bij mij gedaan....en ergens weet ik heel goed dat ik hem moet loslaten, maar het doet zo'n pijn. Samen zouden we het lange traject van de Borderline hulpverlening in gaan, ik wilde hem hierin steunen en er voor hem zijn. Dat is een verdomd lastig traject en ik respecteer hem, dat hij hier wel aan begonnen is. Maar wat koop ik ervoor...helemaal niets. Aan de kant geschoven als een stuk vuil en ik weet zeker dat ik dat niet verdiend heb. Op dit moment gedraagt hij zich als de grootste klootzak hier op aarde....en toch hou ik van hem en vergeef ik hem. Want als je je in de Borderline problematiek verdiept, dan weet je dat hij hier niet voor gekozen heeft....het is een optel som van de verschillende nare dingen die je in je leven hebt meegemaakt, die je hebben gemaakt tot wie je bent. Ik zal mijn leven van hem houden en er voor hem zijn. Maar mijn eigen zelfwaarde is dit weekend wel weer behoorlijk geknakt. Ik blijf hopen dat hij contact met me opneemt en dat we in ieder geval weer "on speaking terms" komen. Ik mis hem vreselijk en iedere vezel in mijn lijf gilt om hem.....maar ik kan niets. De regie ligt bij hem!
(4387) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-02 23:24:00
Hallo schrijfster van het voorgaande bericht,
Heel herkenbaar, na 9 maanden waarin een zekere progressie zat de goede kant op ben ik ook zomaar ineens aan de kant gezet door mijn vriendin, zonder opgaaf van reden.
Zeker niet de eerste keer en ik was ook nog eens onbekend met het fenomeen Borderline. Sinds de weken dat ik (net als jij, geblokkeerd ben op alle fronten, tel, sms, whatsapp) ben ik gaan beseffen dat het hier een en al symptomen van een ernstige Borderline stoornis zijn.
De laatste keer dat ik haar sprak werd mij simpelweg verzocht om mijn spullen te pakken omdat ik mij duidelijk uitsprak over haar manier van omgang met mij en mijn dochtertje. Terwijl ik haar nodig had, zat zij lekker thuis aan de wijn met nootjes, de dag ervoor was ze nog langs geweest met wat boodschappen maar zat op de wip alsof ze met iemand een afspraak had.
Al eerder waren er ernstige signalen dat dingen hiet deugden in haar leven, bij het uitgaan bijna comazuipen en met mij ruzie zoeken, vervolgens zwaar bezopen in de auto naar huis rijden. De chaos thuis niet het hoofd kunnen bieden, de fantastische verhalen over zonder reden in de steek te zijn gelaten door haar beide ouders op 13 jarige leeftijd, 2x te zijn verkracht etc. etc. Te mooi om waar te zijn klinkt raar, maar het paste geweldig wel in haar straatje. Ze kan zogenaamd nog geen lampje vervangen als ik er ben maar zonder mij gaat haar hele leven wel door!!

Zogenaamde 'vrienden' die volledig door haar geconditioneerd zijn en precies doen wat en wanneer zij dat wil en telkens weer met hangende pootjes bij haar terugkeren.
Niemand van haar vrienden of vriendinnen stelt zichzelf blijkbaar de vraag wat er mis is met haar... Ik heb het vanaf het begin raar gevonden, als ze alleen thuis was (we latten) kreeg ik steevast bijna wekelijks de shit over me heen via Whatsapp met als uiteindelijk resultaat dat de relatie door haar werd uitgemaakt, enkele dagen later kwam ze met hangende pootjes dan weer terug. Nu heb ik haar duidelijk gemaakt de laatste keer dat ze over MIJN grens heen is gegaan door me aan de kant te zetten en me dagenlang daarna te negeren.
Ik heb mijn spullen opgehaald, en ik ga niet meer in op haar toenaderingspogingen (briefje via de post, mailtjes) die allemaal afstandelijk gedaan worden. Ze geeft zelf aan dat ze niet kan komen praten, want dat is zogenaamd te moeilijk voor haar, ze zou zo weer in mijn armen willen kruipen... Ikke, ikke, ikke,
Maar zó wil ik niet meer behandeld worden, ik heb haar de regie uit handen genomen door me niet meer naar haar Borderline grillen te schikken. De eerste weken waren zwaar, omdat ze probeerde mij een schuldgevoel aan te praten en haar vrienden mij een enorme klootzak vonden op basis van haar halve verhaal. Zij had nooit iets gedaan om zo door mij behandeld te worden de laatste keer. Ze wil geen relatie meer met me, maar kan me ook niet met rust laten, via kleine speldeprikjes probeert ze te peilen hoe mijn gemoed is.

En ik heb volgehouden. Ik wil alleen contact met haar als zij mij met respect gehandeld, eerst haar excuses aanbiedt, me uitlegt waarom ze op de meest hufterige manier mij aan de kant heeft gezet. Zolang ze dat niet kan, helaas, blijft de deur dicht, blijft het aan mijn kant ook stil.
Laat je niet gek maken, het gat waarin je bent gevallen is diep, maar je moet het zo bekijken: sta je op de bodem van de put, dan kun je alleen nog maar naar boven klimmen.
Ook zij was bezig met haptonomie omdat een goede vriendin zei dat ze zo niet verder met mij om kon gaan, wekelijks was het 'uit' om niets... Maar nadat ik aan de kant ben gezet is ze ook direct gestopt met haar sessies, want 'er is niets mis met haar'.

Lullig zoals het klinkt maar je wordt compleet uitgezogen en daarna als oud vuil gedumpt. Tot ze je weer nodig hebben. Empathie is er niet, noch enig gevoel betreffende wat ze jou aandoen. Probeer af te kicken van deze destructieve relatie. Jij bent meer waard, er zijn meer mannen en vrouwen die wel graag liefde willen geven en terug krijgen als gelijkwaardige partners. Suc6, maar vóór hem had je een leven, na hem komt het ook weer terug.

Niet jij maar hij heeft serieuze problemen, hij had het voor jou al en zal het na jou ook nog steeds hebben. Laat je niet een vals schuldgevoel aanpraten en trap niet in mooipraterij. Stel eisen zodra hij weer op het net komt en jou zogenaamd nodig heeft. En hou je poot stijf. Eerst wat jij wil, dan wat hij nodig heeft. Let op: dan haakt hij af en zoekt de weg van de meeste weerstand, hij kiest niet voor jou. Laat dat het ultieme signaal zijn: Dan weet je wat je waard was: weinig of niets, alleen als hij jou nodig had.

Mocht je willen praten, laat een berichtje hier achter, dan zien we wel hoe we in contact komen. Hou je taai en hou vol,
IJsbeer.
(4388) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 12:55:00
Lief meisje van 21,

Ik heb lang getwijfeld of ik een reactie zou geven op je 'noodkreet' hier op 24:11 om 14:07.
Maar om nou helemaal geen reactie te krijgen terwijl je hier je hart uitstort vind ik ook in en in triest.

Allereerst, en ik denk dat je dit niet zo leuk gaat vinden, ik weet niet of je hier op zijn plaats bent. Borderline is een stoornis met een aantal kenmerken waarvan ik niet weet of jij die bezit.
Wat ik wel lees is dat je op zoek bent naar een veilige haven, naar iemand die jouw steunpilaar kan zijn terwijl je het wél zelf moet doen. Niemand anders dan jij kan je problemen voor je aanpakken... En dat je door wat je allemaal hebt meegemaakt nogal afwijkende normen en waarden hebt gekregen. Maar je zelfreflectie klopt: je hebt inderdaad dringend hulp nodig!
Ik ken geen 21 jarige die het een goed idee vinden zichzelf te verkopen voor s&ks om de rekeningen te betalen en dit als enige beschikbare optie ziet. Wel als allerlaatste, die ze nooit werkelijkheid zullen laten worden.

Ik zie dat je helemaal in de verkeerde hoek zit wat betreft je 'vrienden'. Je vriend is er niet voor je, was hij een echte vriend dan zou hij nooit toestaan dat jij jezelf verkoopt. Ik weet niet wat er nog meer voor problemen spelen, en omdat het hier een openbaar forum is zou ik dat ook niet zo maar neerzetten.
Ik denk dat het belangrijk is dat je zo snel mogelijk professionele hulp gaat zoeken en uit de omgeving waar je nu woont vertrekt. Weg bij je oude zogenaamde vrienden, weg bij de plekken waar het makkelijk is om jezelf te verkopen.
Je daarna alleen nog maar bezig houdt met je toekomst, niet met overleven van dag tot dag in de verkeerde richting. Zorg dat je een plek krijgt waar je veilig bent, waar niemand van jou verwacht dat je geld regelt, waar je alleen maar geholpen wordt en voorlopig kunt blijven. Waar men samen met jou een toekomst uitstippelt en je stap voor stap daarin begeleidt.
Mocht ik wat voor je kunnen betekenen, laat me weten wat. Hulpverlening genoeg in Nederland, zowel op financieel gebied als bij andere problemen. Je moet het alleen weten te vinden.
(4389) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 15:47:00
Ik heb al een paar keer een berichtje achter gelaten op de site en ik blijf alle verhalen lezen. Ik ben partner van iemand die met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aan borderline lijdt alleen hij weet het niet... tenminste ik vraag me af wat ie denkt.... Bij sommige mensen die hij al best lang kent wordt hij op handen gedragen, die hebben echt niet in de gaten dat hij voor mij heel lastig kan zijn (understatement!). Een van zijn vriendinnen deelt mijn mening gelukkig dan kan ik ergens mijn ei kwijt....

Ik zie hem strijden en ik hou zoveel van hem, maar oh als hij weer zo'n bui heeft (als hij thuis komt van werk standaard) dan kan ik hem wel wat aandoen!Wakker worden eikel, ik doe ook normaal, sterker nog ik houd me bijzonder gedijsd terwijl ik zo'n expressief type van nature ben, moet je nagaan hoe ik veranderd ben in 2 en half jaar tijd...

Ik snap niets van borderline, alleen ik herken mijn verhaal in alle verhalen op deze site. Vraag aan borderliner zelf;

- heeft iemand zelf in de gaten dat hij niet 'normaal' kan omgaan met alles in het leven. (sorry ik wil niet hatelijk overkomen)
- kan ik hem een zetje in de juiste richting geven?
- welke professionele hulp is er beschikbaar?
- hoe zal hij reageren als ik zeg dat hij bordeline heeft (momenteel is er geen haar op mijn hoofd die dat durft te zeggen, ik weet zeker dat hij me minachtig uitlacht en misschien wel bloedlink wordt)

Laatst is het weer voor de duizendste keer uit de hand gelopen, hij was weer extreem kwaad op alles en ierdereen. Nog even en hij raakt zijn vrienden kwijt. Ik was bijna zover om hem op een soort cursus te krijgen waarbij hij beter om kan gaan met boosheid. Daar had hij wel oren naar... ik zoeken, maar niets in de buurt...

Waar kan mijn partner terecht? Ik weet dat ik hem niet kan helpen, ik kan alleen maar als onderdaan fungeren, ik kan niet tegen hem op. Als ik tegen hem in ga dan hebben we knallende ruzie en daar heb ik niet dagelijks de kracht voor.
(4390) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 19:53:00
Hallo IJsbeer, wat een enorme herkenning lees ik in jouw verhaal als reactie op mijn verdriet. Ik heb diep respect voor jouw manier waarop je met de situatie bent omgegaan....Jij hebt de regie in eigen hand genomen en dat is iets wat mij momenteel helemaal niet wil lukken. Alles in mij schreeuwt nog om hem....hartzeer bestaat echt!

Ondertussen zijn we een aantal dagen verder en heb ik geen contact kunnen maken met hem. Hij heeft me denk ik precies waar hij mij hebben wil...ik eet slecht, slaap slecht en huil mijn ogen uit mijn lijf. Leeggezogen, opgebrand en volledig kapot. En ergens weet ik dat je gelijk hebt, maar ik ben absoluut nog niet zover als jij. Ik weet dat hij mij onterecht zo kwetst en ik weet dat ik veel meer waard ben dan dat.... Maar mijn hemel, wat zit hij diep in mij. Terwijl alle respect naar mij toe verdwenen is, hij mij volledig negeert...kan ik niet loslaten. Wat is dat toch wat ze met je doen? Ik, volwassen en weldenkende vrouw, ben volledig in zijn macht.

Je zegt "sta je aan de bodem van de put, dan kan je alleen nog maar naar boven klimmen"...en dat is inderdaad precies zoals ik me voel. Maar ik sta nog op de bodem en de weg naar boven is nog heel lang. Voorlopig zie ik het licht nog niet....Maar ik vecht en ik blijf vechten voor mezelf.
Het is voor mij nog steeds een raadsel wat er in zijn hoofd is gebeurd, dat hij mij zo plotseling (nou ja, kan je na 20x al aan de kant geschoven te zijn nog spreken over "plotseling"?) volledig uit zijn leven heeft verbannen.
Eerlijk gezegd vraag ik me de laatste dagen ook sterk af of hij überhaupt wel echt zo veel van mij gehouden heeft als hij mij heeft laten geloven. Dat is misschien nog wel het ergst van alles..... Het idee dat hij mij "gebruikt" heeft. Ik kan en wil het gewoon nog niet geloven op dit moment.
Ijsbeer, ik zou het super vinden als je nog eens op mij reageert. Nogmaals, ik heb diep respect voor de manier waarop jij het heft in eigen hand hebt genomen.
Sunny
(4391) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 20:42:00
Beste Hein Pragt , ik wil je enorm bedanken voor het opstarten van dit forum. Na het hele internet afgespeurd te hebben, durf ik te zeggen dat dit absoluut het beste forum is op het gebied van Borderline en Relaties. En dankzij dit forum en alle herkenning die ik hier vind, weet ik dat ik niet alleen ben. Dat er nog zoveel meer (ex) partners zijn van Borderliners die hetzelfde verdriet en frustratie hebben gevoeld als ik. Die zich kunnen herkennen in elkaars ervaringen. En wat eigenlijk nog het belangrijkste is: door het lezen van alle verhalen, voel je je sterker en weet je dat je niet alleen bent. Dank je wel!
2013-12-03 22:52:00
Beste Sunny,

Het is helemaal niet zo dat ik geen gevoelens voor haar heb, zoals jij voor hem. Je verwoordt precies wat ik voelde. Maar als je weer terug in de harde werkelijkheid wordt geworpen nadat je keihard gedumpt bent, om geen enkele zinnige reden, dan moet je eens van een afstand gaan kijken naar jezelf en de relatie waar je nu in zit. Dat heb ik ook gedaan, tegen wil en dank.

Begin jezelf eens af te vragen wat je je beste vriendin zou adviseren als zij in jouw situatie zat en je om raad zou vragen. Zou jij na de 21ste keer en zien hoe zij onder zijn 'liefde' lijdt zeggen: Ik zou er voor gaan? Of zou je haar voor helemaal gek verklaren?!
Een borderliner heeft veel weg van een gokkast. Elke keer als jij denkt: nu is het genoeg, ik speel niet langer geeft hij of zij je net genoeg om toch weer het gokje te wagen. Die kans op de jackpot. En je investeert weer. Maar de jackpot komt nooit. En dat weet je rationeel ook wel. Alleen gevoelsmatig ben je verslaafd. Relatie verslaafd aan een borderliner.
Telkens weer wordt je gelokt met mooie lichtjes en verhaaltjes dat het zometeen écht gaat lukken, die jackpot van het gelukkig leven samen zit eraan te komen. Alleen eerst nog even investeren... Je luistert naar een aandachtsjunkie. Hij/zij is er niet voor jou, hij/zij is er alleen voor eigen belang. De prachtige verhalen, de beloften keer op keer...
En het telkens uitblijven van inzet, nakomen van afspraken, zich verwijderen als het even moeilijk gaat. Borderliners zijn voor ons niet-borderliners keihard. Maar ze zijn het hardst voor zichzelf. Ze zullen nooit in staat zijn om een normale wederzijds gelijkwaardige relatie vol te houden. Niet zonder professionele hulp waarbij grote inzet van de borderliner wordt gevraagd. En daar zit nu juist het probleem. Ze voelen zich beter bij pijn dan bij liefde. Zo is het gegroeid in hun jeugd. Of ze nu zijn genegeerd, zich niet goed hebben kunnen binden of dat er eisen aan ze gesteld werden waaraan ze nooit konden voldoen en zich daardoor minderwaardig zijn gaan voelen, een gorderliner is zó onzeker over zichzelf... En door hun gedrag worden ze beloond, telkens maken ze de relatie kapot zodat ze de schuld van hun eenzaamheid en in de steek gelaten zijn op een ander kunnen projecteren: Zie je wel, ik ben het niet waard dat iemand bij me blijft. Gedrag wat belonend is herhaald zich, keer op keer weer.

En het jammere is, jij hebt er totaal geen vat op. Mijn ex vriendin vroeg mij ooit tijdens een etentje hoe ik onze toekomst zag. Ik vertelde haar heel eerlijk dat zij de sleutel in handen had. Als ze onze relatie niet telkens 'uit' zou maken dan had ik plannen genoeg. Maar telkens zodra zij het uit maakte keek ik in een diep zwart gat waar al mijn plannen in gevallen waren. Ze was boos op mij imdat ik haar dit vertelde en heeft me het weekend niet willen zien, ik kon thuis blijven. Ze appte me dat ze eenzaam was en alleen thuis zat en dat was mijn schuld.
De maandag erna zei ze:Ik heb er nog eens over nagedacht en ik ga ook niet meer zo ver in de toekomst kijken...
Dit gaf mij aan dat ze helemaal niet begreep dat zij het was die de sleutel can haar eigen geluk in handen had. Emotioneel was ze een kind van 3 jaar oud. Knuffelen als 'papa' haar lief vondt maar hard weglopen als 'papa' boos is. En daarna schoorvoetend terugkomen om te peilen hoe 'papa's stemming is. Maar nooit praten over wat gebeurd is. Het moet gewoon weer goed zijn, dan kunnen we weer verder... Alsof er niets gebeurd is,,,

John Mayer heeft een prachtig liedje geschreven over de relatie met een borderliner en de problemen die in haar jeugd begonnen zijn. Je vriends gedrag heeft NIETS met jou te maken. Elke vrouw die ooit dichtbij hem kwam of nog zal komen wordt op dezelfde manier behandeld. En dat pleit jou vrij van schuld en schaamte, dat voelt bevrijdend. Hou je daar asn vast sunny!

Liefs, IJsbeer.
(4393) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 23:17:00
Sunny,

Nagekomen bericht:
Jij denkt dat hij jou precies heeft waar hij je hebben wilt...
Hartzeer, slecht eten, bijna niet slapen, piekeren, schuld voelen, noem het maar op...
Jij denkt niet als een borderliner, je benadert de situatie als een niet-borderliner en daar ga je aan kapot. Zal ik je vertellen hoe zijn wereld eruit ziet? Zijn denkpatroon nu is?

A. Hij is helemaal biet met jou bezig. Hij heeft geen idee hoe jij je nu voelt. Een borderliner voelt dit niet, het gaat immers niet om jou of jouw gevoelens maar om de zijne
B. Hij kan niet, zoals jij en ik, zowel negatieve als positieve dingen tegelijk 'zien'. Wat ik van mijn ex vriendin weet die mij heeft geprobeerd uit te leggen wat er met haar gebeurd is dat ze alleen maar boosheid ervaart. En zichzelf niet kan remmen ook al wilde ze dat nog zo graag.
Zij kon ook geen enkele positieve gebeurtenis terughalen als ze in die staat was.
Alleen negatieve dingen cumuleren (stapelen zich op). Alle positieve dingen, ook al zijn ze 100 tegen 1 vallen weg. Een combinatie zoals wij die kunnen bedenken (ok, vanavond was hij niet zo aardig, maar de hele week hebben we het samen fijn gehad, dus hij is over het algemeen een fijne vent) kan een borderliner niet. Het is of alles is geweldig aan jou, of je bent de duisternis zelve, zo in en in slecht.
C. Deze zwarte kant kan al worden getriggerd door een simpele gebeurtenis, een gevoel of zelf één woord. En dan begint het stapelen, net zo lang tot jij ondraaglijk voelt en hij ruimte gaat creëren voor zichzelf door jou af te stoten. Heeft niets met jou te maken, maar het is de coping strategie (hoe je hebt geleerd om te gaan met problemen en moeilijkheden) waarmee de borderliner zichzelf in leven heeft gehouden, sinds hij/zij op jonge leeftijd geconfronteerd werd met situaties waar hij/zij geen grip op had (afwijzing van ouders, emotionele verwaarlozing etc). Beter niets voelen dan iets. Beter weggaan dan wordt de pijn misschien minder... Maar de pijn blijft en dan komt het automutileren, de woede uitbarsting, zelfmoord neigingen, alles om de pijn en het stapelen van negatieve gedachten masr te stoppen en weer terug rust te vinden.

Kortom: hij heeft jou niet waar hij jou wil hebben. Wij als niet-borderliners voelen dit zo omdat wij oorzaak en gevolg zoeken in handelingen die destructief zijn naar ins toe, omdat wij een andere set normen hebben (zoiets doe je toch niet zomaar, dan moet diegene je wel heel wat misdaan hebben). Wij betrekken, anders dan een borderliner gebeurtenissen op onszelf. Wat heb ik gedaan om dit te verdienen. Maar zo werkt deze stoornis niet, de borderkiner ziet simpelweg niet wat hij jou aandoet met zichzelf terug te trekken. Hij projecteert zijn negatieve gedachten op jou en ziet jou als zijn ellende waardoor hij vlucht.

Ik hoop dat dit je wat verder helpt. Dit was namelijk mijn valkuil ook eerder... Dingen op jezelf betrekken die NIETS met jou te maken hebben. Maar slechts met hoe het in zijn/haar hoofd omgaat.

Sterkte en ik hoop van je te horen hoe het gaat, Sunny.

Groetjes,

IJsbeer.
(4394) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-05 00:54:00
@ Ijsbeer: heel kort, maar: WAT een feest van herkenning. Je schrijft over empathie. Over wat iemand wel niet gedaan moet hebben om ZO te worden behandeld. Over aandacht wat voor een borderliner wel een eerste levensbehoefte lijkt.

Mijn ervaring is die van een (ex) BL vriendin die gewoon haar eigen gang ging. Zich niet afvroeg hoe het met MIJ ging. Alle energie die ik stak in het leren kennen van haar, het doorgronden van mijn nieuwe vriendin om zodoende zo goed mogelijk rekening met haar te kunnen houden. Maar dat was andersom niet zo. Dat zag ik toen nog niet maar later wel. Ik was attent maar kreeg zelf nauwelijks ooit eens een aardigheidje terug. Ze zei me later zelfs dat ik haar op een voetstuk plaatste. Huh? Omdat ik haar graag wilde zien en alles voor haar over had? Achteraf begreep ik dat ze ZELF op dat voetstuk klom.

En verder schrijf je dat het nooit de schuld is van de BL'er. Het ligt altijd aan een ander. Vervelende beslissingen e.d. waren altijd door een ander genomen. Ze verschuilde zich altijd achter een ander. M.a.w. verantwoordelijkheid nemen was er niet bij. Kritiek? Hoe mild ook gebracht, forget it. Daar kon ze absoluut niet tegen.

De verslaving die je noemt is ook ZO herkenbaar. Al is het me een raadsel waarom dat nou zo vaak is bij de partner van een BL'er. Ik bedoel, dat hoor je bij een "normale" relatie nooit.
De pijn die daaruit voortkomt.... 2 jaar verder. Ik ben nu zover dat ik er emotioneel weer redelijk ben. Maar ik denk nog dagelijks aan wat ik meemaakte. Die rollercoaster. Wat ik erin stopte. En hoe ik vervolgens werd behandeld.....

-
(4396) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-08 12:04:00
Wat een herkenning... Veel wijsheid die je verplicht bent op te doen als je een ex of partner met borderline treft en het is enkel door die wijsheid die jij als niet-borderliner nodig hebt om te overleven.
Er is iets wat wij (non bp) dikwijls vergeten te doen... en dat is voelen! Stel jezelf de vraag hoe het voelt. Hoe voelt het als hij/zij je weer eens dagenlang negeert zonder aanleiding? Hoe voelt het als je dan ontdekt dat tijdens die periode hij/zij veel plezier met anderen maakt en misschien wel jou kwets terwijl dat telt niet? Hoe voelt het als je plots uit het niets weer een bericht krijgt dat hij/zij zich toch weer zo slecht voelt? Het voelt slecht voor jou... en geef dat toe aan jezelf. Als partner van een borderliner probeer je alle zaken uit die je maar kunt bedenken om het te doen werken, om je partner te doen inzien hoe het wel of niet werkt in een constructieve relatie waar ieder naar op zoek is. Maar geloof mij, door het denken tot in het uiteinde van je vermogen slaag je er nog niet in... of misschien slechts door 1 zinnetje tussen of na al je tekortkomingen door "jij bent de enige die me begrijpt".. en dat is dan weer genoeg om samen op die rollercoaster te springen.
Stel jezelf de vraag.. Denk je dat je borderline partner het vroeg of laat gaat inzien dat het liefde is tussen jullie? Denk je dat hij/zij dan opeens van haar onverklaarbare grillen zal verlost zijn. Wil jij een relatie waar je op eierschelpen loopt door op termijn een perfecte partner te zijn waar jij uiteindelijk jezelf door verliest? Dat is geen liefde of hoe je beiden een relatie kan doen werken. Want hij/zij zal zich nooit zo inzetten voor jou als jij deed. Hoe goed zou die het toch niet kunnen hebben als ze het inzien... Maar wacht er niet op. Zolang er geen therapie aan de gang is die ze volhoudt.. dan zal het nooit gebeuren.
Leg de focus op zelf uit het dal kruipen, een nieuwe partner zal misschien niet zo intens zijn maar een nieuwe relatie waar jouw welzijn ook telt, iemand waar je op kan steunen en vertrouwen. Als die nieuwe partner ook maar een fractie zou doen van wat jij overhad voor je borderliner.. wow, zou dan geen innerlijk geluk zijn? Wat ieder verdient die het goed meent!
Duik in je gevoel en intuïtie. Een relatie zonder respect voor jou, als jouw gevoel niet telt, .. dat is geen relatie of liefde. Want uit al die respectloze handelingen slechts af en toe een beetje waardering terugkrijgen is niet genoeg om je reserves weer aan te vullen. Want op een gegeven moment zijn die reserves op... en dan hebben ze allang vervanging gevonden. Voor een nieuwe cirkel. Zolang ze daar niet aan werken ga je er zelf onderdoor. Een constructieve relatie met respect, vertrouwen en intimiteit is wat je moet nastreven en dat ga je nooit vinden in een borderliner. Leg de lat voor jezelf daar en dat is wat je verdient!
(4400) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-08 17:57:00
IJsbeer,

Bedoel je het nummer daughters van John Mayer?
I know a girl
She puts the color inside of my world
But she's just like a maze
Where all of the walls all continually change
And I've done all I can
To stand on her steps with my heart in my hands
Now I'm starting to see
Maybe it's got nothing to do with me

Als ik dat nummer hoor denk ik vaak aan mijn ex vriendin, die veel kenmerken van borderline heeft, zie in dat veel van haar gedrag gerelateerd is aan haar opvoeding en de rol van haar vader daarin.
(4402) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-10 14:44:00
Beste reageerders,

Allereerst: ja, het nummer van John Mayor is Daughters, helemaal correct.
De tekst stond onder mijn getypte stukje maar is door de webbeheerder 'weggelaten', geen idee waarom. Het is duidelijk een liedje over een relatie met een BL vrouw die doordat ze in de steek is gelaten door haar vader zo omgaat met de mensen die het dichtst bij haar komen.

Overigens, laten we het menselijke aspect niet vergeten: mijn vriendin had het best moeilijk met zichzelf, maar ze heeft nooit aangegeven dat ze BL had. Wel allerlei voor een niet BL'er vreemde gewoonten die achteraf duiden op een compleet spectrum gerelateerde aandoeningen: 20 sec. handen wassen anders waren de bacteriën niet dood, maar wel paarden en honden aaien, dagelijks terugkerende rituelen die vastigheid gaven in haar chaos.
Ik had er niet zo'n moeite mee, voor mij waren ze niet storend.
We hebben er samen over gesproken en gelachen, zo open was ze wel. Maar voordat ik in haar keven kwam had zij zich nooit afgevraagd of dit wel 'normaal' was. Vriendinnen die ik sprak hadden hetzelfde al opgemerkt in haar gedrag maar er nooit iets van gezegd. Aan mijn verbaasde blik kon ze zien dat ze iets deed wat iet geheel consistent was en waar ik vraagtekens bij zette. Ik doe iets geks, hè, zei ze dan heel ontwapenend...
Maar andere keren kon haar stemming omslaan. Niet bij haar rituelen, maar bv. ooit toen ik een gekookt eitje aan gaf wat niet naar haar zin was.
Weet je niet hoe ik mijn ei wil 's morgens, beet ze me toe. Ik verontschuldigde me, want ik had haar nog nooit een eitje zien eten. Nou, zó dus niet!
Het ei werd terwijl ze briesend opstond naar de hond gegooid die het dankbaar opat. Ik bleef in verwondering achter, ze sloot zich 2 uur op in de douche, douchte, toiletteerde en kwam toen fris eruit alsof er nooit iets was gebeurd...

Toch zijn er in haar leven reeds eerder interventies geweest, ook al zweeg ze over haar verleden het liefst als het graf. Van mijn verleden wilde ze alles weten, of ik eerdere relaties had gehad en hoe ik me daarbij voelde, achteraf gezien mijn zwakke plekken inventariserend.
Maar een opmerking van haar: 'dat het zo druk was in haar hoofd' is een typische psychologie uitdrukking. ADHD'ers die behandeld zijn spreken er ook over. Mensen die nog nooit in aanraking zijn geweest met psychologen hebben het over de vele gedachten, ik pieker, ik wil rust, maar nooit dat het 'zo druk' in je hoofd is.

Ook het verhaal dat haar ouders haar op haar 13e of 14e zomaar ineens de steek lieten, zonder reden, is beter te herleiden naar een opname in een gesloten setting dan dat vader en moeder zonder reden de kuierlatten namen en haar thuis achterlieten. Waar verbleven ze dan? Daar had ze geen antwoord op. Het zal wel een van haar eerste pogingen zijn geweest om aandacht door te dreigen met een zelfmoord poging. Ze pretendeerde ook dat ze de chronologische volgorde van gebeurtenissen die op een gewoon mens enorme impact zouden hebben gehad tot trauma's aan toe, gewoon even niet meer wist. In een 'normaal' mens zijn geheugen zouden datum en tijd gegrift staan, bij haar was het een soort draaiende bingobal waar nog geen nummertje uit kwam... Maar een traumatische gebeurtenissen dat ze al had meegemaakt... Genoeg voor drie mensenlevens.

Toch kon ze de vinger af en toe, wanneer ze zich veilig voelde bij mij, 's avonds in bed onder de dekens, opgerold in mijn armen, foetushouding aannemend met haar rug tegen mijn borst en mijn armen stevig om haar heen vasthouden, op de zere plek leggen. Haar vader had nooit een hoge pet van haar opgehad. Hij had haar altijd minderwaardig behandeld, zij zou nooit iets waar kunnen maken in haar leven, nooit iets bereiken in zijn ogen.
Daar heeft ze vanaf 3 jarige oeuter tegen aan gevochten. Nooit was het in zijn ogen goed genoeg wat ze presteerde, altijd aanmerkingen en als klap op de vuurpijl, verwijdering.
Hij liep altijd gewoon weg als hij niet kreeg wat hij wilde zien van mij, ik kon hem nooit bereiken. Nooit een vader -dochter band, geen genegenheid of knuffels, maar afstand. En krampachtige pogingen van haar om het hem naar de zij te maken, altijd hopend op een positieve reactie. Die ze nooit heeft gekregen van hem. Dat vreet aan een klein kind.
John Mayor zegt:

Oh, you see that skin?
It's the same she's been standing in
Since the day she saw him walking away
Now she's left
Cleaning up the mess he made

Boys, you can break
You'll find out how much they can take
Boys will be strong
And boys soldier on
But boys would be gone without warmth from
A woman's good, good heart

On behalf of every man
Looking out for every girl
You are the God and the weight of her world

Nu zegt ze dat ze niet gemaakt is om een relatie te hebben. En dat er zinder een relatie niets mis met haar is.
Dan zit ze in haar survival modes en kan ze alles aan...
Tot het volgende trauma zich aandoet.

IJsbeer.
(4409) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-10 19:23:00
Onvoorstelbaar wat een herkenning.....
(4410) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-12 18:19:00
Reactie: 2013-08-29 22:25:00 hallo ik ben peter ik wil mijn verhaal kwijt over borderline ik heb het 7 jaar lang volgehouden...
------------------------------------
Hoi Peter,
het bovenstaande stuk is zo eng, je kon het wel over mijn vriendin hebben. ben zelf 27 zij is 24 en hebben een dochtertje van 1 jaar en 2 maanden.
ze is een hele goede moeder, maar wat jij ook hebt voel zelf dat ik gefaald heb, wou zelf zo graag het gezinnetje zijn, zij dreigt me ook met de politie.
weet allemaal niet meer wat ik moet doen ze is nu bij haar moeder, en we staan op het punt definitief een einde aan de relatie te maken, mis haar en hou ziels veel van der maar ben mezelf aan het verliezen en ben bang de kleine meid voorgoed te verliezen. heb alleen maar erkenning, ouderlijkgezag wou mevrouw niet tekenen, dat kwam wel als we waren getrouwd.
HELP Kevin.
(4411) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-18 11:50:00
kan iemand mij alsjebleift vertellen hoe ik mijn partner vertel dat hij borderline heeft en dat hij geholpen kan worden...? Heeft iemand ervaring hiermee? heb je ooit een relatie gehad waarvan je er na een poosje achter kwam dat hij/zij borderline moet hebben (bijna alles op deze site is mijn verhaal)...of kan iemand met borderline mij handvaten geven? 'hoi schat hoe was je werkdag, oh trouwens ik denk dat je borderline hebt' gaat 'm niet worden. Hij is natuurlijk fantastisch en ik ben een waardeloos wezen dat eigenlijk nergens goed in is, waarom zet hij mij er niet gewoon uit? wat zou dat een opluchting zijn zeg!

Hij haalt het bloed onder m'n nagels vandaan, ik doe alles fout ook al doe ik niets anders dan hem te pleasen het is nooit goed genoeg. Ik ben het punt voorbij dat ik rustig kan reageren, ik ontplof vaak. Als ik dan dreig weg te gaan dan is hij poes lief en aardig zoals ik 'm graag altijd zou zien. Ik ben zo verliefd... dit duurt al bijna 3 jaar....

Nog even en ik ben mezelf niet meer, ben ik al mijn vrienden kwijt en is mijn mooiste tijd verloren gegaan aan het overleven in een relatie waarin ik dood ongelukkig ben... ik zou graag kinderen willen, de tijd begint te dringen. In deze situatie wil ik geen kinderen, ik heb mijn partner wijsgemaakt dat ik kinderen haat. Ik lees verhalen op deze site dat het zou moeten kunnen met de juiste therapie...

Tina
(4420) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-19 18:46:00
Beste Tina,

Wat verwacht je van jouw interventie of die van professionals?
Stel dat je hem kan overreden om naar een hulpverlener te gaan, stel in het meest gunstigste geval dat hij zich gaat (en nog veel belangrijker BLIJFT) inzetten voor zijn therapie, hoe lang denk je dat het nog gaat duren voordat er verbetering optreedt in zijn gedrag naar jou toe? Hoe veel kritiek krijg jij nog te voortduren waarbij hij jou aanpraat deel van het probleem te zijn? Of uiteindelijk het hele probleem bij jou neer te leggen, dé reden waarom hij niet meer naar therapie hoeft?! Statistisch gezien verlaat het meerendeel van de BL'ers hun therapie voortijdig. Of 'klikt' het niet (meer) tussen de BL'er en de professionele hulpverlener...

Zoals je het verwoordt heeft je vriend geen enkele notie dat hij jou iets aandoet met zijn gedrag naar jou toe. Ik mis in je verhaal het afstand nemen, wat kenmerkend is voor een BL'er.
Jij zegt dat als jij dreigt met hem te verlaten dat hij weer poeslief wordt. Niet boos? Niet, donder maar op dan...
Hoe vaak heeft hij jou het huis uitgezet intussen? Of hoe vaak is hij vertrokken zonder dat je wist waar hij was, contact niet mogelijk was en als hij dan terug kwam was alles weer koek en ei en hoefde er niet over gesproken worden: Wees blij dat ik er weer ben, waar zeur je over? Het gaat nu toch weer goed met ons...

En er bestaat meer dan alleen maar BL, stoornissen genoeg, BL is een verzamelnaam voor een divers beeld waar een 5 tal overeenkomsten zitten in het gedrag van de BL'er maar de rest van het beeld divers is. Voor geen BL'er hetzelfde. Dus voor je je vriend onder de noemer BL plaatst moet je wel donders goed weten waar je het over hebt...
Zelfs professionals kunnen via DSM-IV niet altijd de juiste diagnose stellen, de 'zachtaardige' BL'er wordt vaak niet eens als zodanig herkent.

Gebruikt je vriend medicijnen, is hij verslaaft aan drank, drugs, koopgedrag, verminderde remmingen op sxueel of sociaal gebied? Alleen een psychiater kan de diagnose stellen rn dan moet jouw vriend eerst meewerken. Eerst door bezoeken aan een psychiater (eventueel samen met jou), vervolgens getest worden en daarna medicatie en therapie gaan volgen die jaren kan duren. Ook de mogelijke bijwerkingen van anti-depressiva ondergaan en continu gemotiveerd blijven voor iets wat de gemiddelde BL'er niet als zijn of haar probleem ziet. Immers zelf hebben ze minder last van hun stoornis dan jij als partner. Natuurlijk voelt een BL'er zich niet helemaal goed in zijn vel, maar om nou direct te zeggen dat er niet mee te leven valt... Vele BL'ers komen er pas op latere leeftijd achter dat ze een stoornis hebben en vonden het acceptabel genoeg om zo verder door het leven te gaan.

De toon van jouw berichtje zegt eerder wat over de staat waarin jezelf verkeert, je bent aardig aan het einde van je latijn, het moet niet lang meer duren, want het geduld is op.
Je sociaal netwerk waar je terecht zou moeten kunnen met je problemen brokkelt snel af en nog even en je bent zelf rijp voor therapie, in plaats van hij.
Hoe hard het ook klinkt: denk eerst aan jezelf en stel korte termijn doelen op die de situatie leefbaar maken, zo spoedig mogelijk. Kijk of hij zich hieraan gaat houden, zo niet dan weet je ook dat commitment aan een langdurige therapie (wat hij dan voor jou doet, niet vanuit intrinsieke motivatie) er nooit zal komen.

Maak ruimte voor jezelf, vertrek voor een bepaalde tijd naar een vriendin of je ouders zodat je uit deze destructieve situatie bent en helder naar de situatie kunt kijken in plaats er continu deel van uit te maken. Lees boeken over BL, in de bibliotheek staan er genoeg.
Praat met mensen die jouw na aan het hart staan en wees eerlijk over je relatie en toekomst perspectief. Zoals je overal kunt kezen raak je relatie verslaafd met een BL'er. Dat is heel wat anders dan verliefd zijn. Het heeft eerder raakvlakken met het Stockholm syndroom dan met echte liefde. En durf beslissingen te nemen, ook al zijn ze moeilijk ook voor hem. In een ongelijke relatie blijven zitten, straks misschien een kind op te laten groeien, is funest voor jou en je toekomstdromen.
Wees reeel, is dit nou waar je aan denkt als ze het over je ware liefde hebben?
Zou jij je beste vriendin deze relatie aanraden?
Suc6, het valt niet mee, been there, did it myself.
Maar voor hem was er leven, na hem ook.
Hou dat in je achterhoofd.

Veel sterkte,

IJsbeer
(4422) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-20 08:08:00
beste IJsbeer,

bedankt voor je reactie, ik ga het op me in laten werken...
ik was een beetje bang voor de reacties, want later las ik mijn bericht terug en die was inderdaad een beetje fel. Ik ben zelf 1 keer vertrokken voor een week met de intentie om nooit meer terug te komen. Maar verliefdheid, houden van, medelijden heeft mij er toe bewogen het nog een keer te proberen. Niet wetende dat hij een serieus probleem had, ik dacht dat ik het wel duidelijk had gemaakt met mijn vertrek en dat hij zou veranderen anders zou ik definitief weg gaan. Nu weet ik hoe pijnlijk het is om te vertrekken en heb ik de kracht niet om weer weg te gaan. Hij zegt wekelijks dat ik niet hoef te blijven, ik mag weg gaan als het me niet zint. Ik heb nog 1 x m'n koffer ingepakt en 1 x overwogen om tijdens een vakantie in m'n uppie het vliegtuig terug te pakken. Voor de rest laat ik het maar gebeuren allemaal. Soms als ik een moment heb dat ik denk 'ja maar wacht eens dit gaat echt te ver, ik heb ook eigenwaarde' dan hebben we echt schreeuwende ruzie... ik laat het vaak niet zover komen of als ik wat zeg waardoor hij ontploft, maak ik hem rustig met 100 x sorry te zeggen. Ik heb niet altijd de kracht om zo'n strijd aan te gaan, dat kost zoveel energie.

Hij zal me nooit het huis uit zetten, ook al krijg ik het soms bijna voor elkaar. Hij haat het om alleen te zijn. Ik kan nooit alleen weg zonder dat hij ook een afspraak heeft zodat hij niet alleen is. Als ik een uitnodiging krijg dan is er meteen paniek in de tent, want wat moet hij gaan doen dan? Je begrijpt dat ik afspraakjes met lul smoezen afzeg, niet eens tegen mijn vriend zeg dat iemand me uitnodigt. mensen zijn het inmiddels na een paar jaar ook wel afgeleerd om mij ergens voor te vragen helaas.... Moet je nagaan dat ik ooit zo'n spectaculair leven had met veel gezelligheid en spontane dingen....

Ik kan een boek schrijven over alles wat er gebeurt en wat zeker niet normaal is. Mijn telefoon wordt gecontroleerd, ik krijg iedere dag standaard vragen of ik vreemd ben gegaan, of iemand nog aan m'n tieten heeft gezeten, enz. Zelf roept hij hardop (zodat ik het hoor) als hij weer een mooie vrouw ziet. Als ik dat zou doen krijg ik weer een heel vragenvuur over me heen over vreemd gaan enz. Hij behandelt mij zoals ik behandeld werd toen ik 5 jaar oud was 'zo praat je niet tegen mij he' 'geen grote mond hebben tegen mij' Hij is erg achterdochtig en denkt dat mijn vrienden en mijn familie een hekel aan hem hebben. Dat is niet zo, tenminste mensen zullen heus hun vraagtekens hebben intussen, maar zijn achterdocht is niet terecht. Ik hou van mijn vrienden en familie en ik vind het vreselijk als hij er steeds slecht over praat. Soms zijn ze opeens weer helemaal het einde, maar meestal zijn ze waardeloos...

Ik durf inderdaad niet met zekerheid te zeggen dat mijn vriend BL heeft maar na lang zoeken op intermet kwam ik deze site tegen en daar las ik steeds herkenbare verhalen. Nu ik denk te weten dat hij BL heeft herken ik ook zijn gedrag moet ik zeggen. Inmiddels heb ik zelf ook therapie nodig daar ben ik van overtuigd, ik moet weer leren om dingen voor mezelf te doen i.p.v. 24 uur per dag bezig te zijn alles toe doen zodat hij 'tevreden' is.

Toevallig heb ik gisteren iets gelezen over stichting borderline, maar inderdaad als ik mijn vriend een beetje inschat die gaat dat niet volhouden. Daar is hij echt te eigenwijs voor, wellicht zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Hij moet zich zo slecht voelen dat kan niet anders, dat zie ik aan hem.

Als ik mijn teksten teruglees dan denk ik ook bij mezelf.... wat doe ik hier nog hoe gek moet je zijn om niet direct je spullen te pakken? Ik ben ook gek geworden denk ik hoor...

Tina
(4423) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-20 13:26:00
beste tina,

ik las je verhaal en ook ijsbeer die je probeert te redden, omdat hij ooit was waar jij nu bent... En als je alles tot je laat doordringen weet je dat hij gelijk heeft.. je besefte het zelfs toen je schreef dat je hem nu niet in de steek kon laten .. dat dat het enige is wat je eigenlijk net voor jezelf wel moet doen.. denk ook niet.. t is nu net kerst , of nieuw.. k zal wachten tot na de feesten... Geef je zelf een mooi nieuwjaarsgeschenk.. begin met iemand op te zoeken die je vertrouwd en die je goed kent.. je moeder? vader?broer?zus? goede vriendin... Vertel de waarheid zoals je dit hier deels deed.. dan wordt de stap minder moeilijk om te zetten. Het is haast onmogelijk dat niemand in je omgeving doorheeft dat jullie relatie niet helemaal pluis zit.. ook al kan een BL heel goed toneelspelen. Dan voel je je al sterker in de stap die je zult zetten omdat je dit aan jezelf verplicht bent. Denk nu aan jezelf en je toekomst en eens niet aan hem.. hoe hij zich hierdoor zal voelen.. mogelijks voelt hij zich hierdoor niet goed en triest etc... zo zou het omgekeerd ook zijn.. Maar je doet niemand een plezier door te blijven. Mijn dochter heeft BL, ik hou nog steeds van haar... , maar berust er ongeveer in dat zij niet bij machte is iemand gelukkig te maken en een relatie in stand te houden. Mogelijks kunnen zij er zelf niet aan doen.. maar het wil niet zeggen dat ze een ander hun geluk niet mogen gunnen. Ook zij heeft haar relatie drie jaar geleden door haar gedrag opgeblazen... maar ze beseft dat ook... en ze gunt die jongen , inmiddels getrouwd en kindje zijn geluk , omdat ze wel beseft dat hij dat verdient. Een gezegde klopt ook heel erg bij BL: aan jezelf ken je een ander. Omdat ze van zichzelf weten dat ze niet te vertrouwen zijn, ook niet in relaties enz.. zijn ze achterdochtig naar anderen toe.. omdat ze denken dat een ander net zo is als zijzelf... Veel BL hebben ook psychopatische trekjes.. Maar ze hebben zichzelf niet gemaakt.. dat is het enige dat je hen niet kwalijk kan nemen.
veel sterkte en doorzettingsvermogen.Op naar een nieuw leven !!!
(4424) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-24 02:10:00
Beste allemaal, Mijn man en ik zijn nu 4.5 jaar getrouwd en sinds een paar maanden ben ik er achter gekomen dat hij een Borderliner is... zijn woede aanvallen en driftbuien waren dagelijks aan de orde, na snufelen op internet kwam ik het tegen.. ja hoor het heeft een naam Borderline. Ik heb veel info uitgeprint en mijn man laten lezen en hij zei meteen ja dat ben ik... hij wist zelf niet waar die woede vandaan kwam, na veel praten en huilen vertelde hij mij dat ooit sxueel is misbruikt toen hij heel klein was, de opa van zijn beste vriendje kon niet van hem afblijven en hij was dan helemaal verstijft en bang, hij kon niet weglopen niets! die oude viezerik deed het zo vaak en altijd als zijn klein zoon maar omkeek dan zat hij aan zijn piemeltje... dit is dan denk de oorzaak van zijn woede en borderline stoornis.. ik ben zijn vrouw en hou heel veel van hem, helaas is hij vandaag vertrokken omdat hij mij een slechte vrouw vindt.. ik doe niet veel voor hem zegt hij en ik ben veel leuker tegen andere en niet tegen hem.. de grootste onzin natuurlijk. Ik ben momenteel kapot van verdriet en weet niet wat er aan gaat komen. Kan iemand mij advies geven om dit te verwerken? mijn man was zo lief en tegelijkertijd een beest. Hij veranderde in een fraktie van seconde en was niet meer te herkenen. Het ergste is dat ik heel veel om hem geef en hij ziet mij nu als zijn grootste vijand. Wat een rare ziekte is dit.Vorige week sprak hij over een kind adopteren en een paar uur geleden wilde hij mij nooit meer zien. Ik vergeet dat zij veel meer pijn hebben dan wij achterblijvers, maar het is gewoon zo moeilijk ik ben nu alleen maar aan t janken omdat ik toch heel van hem hou ondanks het ellendige leven met een borderliner.
(4425) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-24 18:12:00
Beste 'vrouw alleen',

Ik weet niet of het zo is dat een BL'er meer pijn hebben dan wij non BL'ers.
Ik denk dat het anders voelt, eenzamer, niet weten hoe met stress om te gaan, het gebrek aan zelfvertrouwen, de pijn van vroeger die weer werkelijkheid is ineens...
Hoe dan ook, het is nooit een bewuste keuze geweest om BL'er te zijn of te worden...
Wat ik uit jouw verhaal begrijp is dat je hem best wel cru met zijn neus op de feiten hebt gedrukt door hem te confronteren met jouw 'bevindingen'. En dat heeft een hoop losgemaakt waar de deksel op zat, wat gemaskeerd werd met woede aanvallen, zodat de pijn er niet door hoefde te komen. Een woede waar een BL'er, het wetend of niet dat hij/zij een BL stoornis heeft van zegt dat hij er zomaar ineens is, niet te onderdrukken valt en niet te stoppen is. Het moet er gewoon uit! En er wordt geprojecteerd op degene die het meest dichtbij staat, waar een emotionele band mee is, de partner.

Ik denk dat het momenteel een vlucht voor hemzelf is, schaamte, verdriet, herkenning, pijn. En wat hij eigenlijk zegt projecteert hij op jou: Hij is het niet waard om van te houden, hij is geen goede man. Laar hem even proberen de rust weer te vinden na deze shock, dan komt hij weer terug.

Voor het veranderen van de ene in het andere moment bestaat een term: splitsen of in het engels splitting. Men zegt dat het een hele basale manier is om pijn niet te hoeven voelen door woede te uiten of totaal onverschillig te worden. Dan raakt het de BL'er niet in zijn innerlijk. Maar wij noeten er maar mee om gaan als partner of ex partner zonder BL trekjes. En dat doet zo'n pijn, dat is ongekend in een 'normale' relatie.

Vanuit mijn professie als militair kan ik zeggen dat in tijden van stress of verdriet het goed is om je extra lichamelijk te verzorgen. Dat zorgt dat je geestelijk weer een prettig gevoel krijgt, immers, het spreekwoord: goed in je vel zitten zegt genoeg. Blijf jezelf trouw, zorg dat je klaar bent voor de stress, dus probeer in deze periode je toch op te laden met zoveel mogelijke positieve energie. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik, been there, done that.

Zodra hij terug komt of terug wil komen, waardeer hem, zoek niet de confrontatie mAr ben blij dat hij er weer is. Zeg hem wel dat er gepraat moet worden, maar niet meteen. Praat met elkaar: val elkaar niet aan. Jullie zijn een team, jullie moeten het samen doen, dus val elkaar niet af. Stel wel grenzen, maak daar afspraken over. Wat mij en mijn ex vriendin goed heeft geholpen was een schriftje waarin zij schreef als ze voelde dat iets haar ging irriteren, hoe subtiel dan ook. Dan vroeg ze aan mij daarin of het klopte wat zij over mij dacht of voelde. En ik las het en schreef wat ik er van dacht. Zonder elkaar te spreken erover ging dan vaak de boosheid weg voordat het tot een woede uitbarsting of splitsing kwam. Wellicht werkt dat bij jullie ook.

Veel sterkte, juist in deze dagen van bij elkaar zijn. Maar je bent niet de enige: ik mis mijn meisje Monique ook enorm met deze dagen. Zij waarschijnlijk ook ons (ik ben niet alleen, er is hier een klein meisje van 3 die bij mij woont en dol op haar is en zij op haar, hoewel zij niet haar moeder is), maar ze is te trots om dat toe te geven. 'Ik ben niet eerder naar je toe gekomen om te praten, want dan zou ik weer zo in je armen kruipen', was haar laatste e-mail aan mij. Daar moet je het dan mee doen al 2 maanden is ze niet bereikbaar, het doet heel veel pijn dat je hoort dat ze zo met zichzelf aan het vechten is voor niks. Want ik ben ook niet haar vijand, maar zo ziet ze me n ineensu... Mijn deur staat hier wagenwijd open voor haar, maar zij moet de stap nemen om binnen te komen... Je kunt iemand niet dwingen om van je te houden.

IJsbeer.
Nb. Iedereen fijne kerstdagen (zeker als je hem alleen door moet komen)
Houd moed!
Echte wonderen kosten wat meer tijd om te worden gerealiseerd...
(4426) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-28 23:14:00
Beste allemaal,
Helaas ben ik een soort "lotgenoot" en een (ex) partner van een vrouw met gediagnosticeerde borderline. Ik ben nu ruim 3 jaar met haar geweest. In die tijd is het letterlijk 100 keer uitgemaakt. Heb meerdere malen de politie over de vloer gehad vanwege valse aantijgingen van huiselijk geweld. Echt enorme conflicten gehad waarbij werd gedreigd met zelfmoord, midden in de nacht een hoop heisa gemaakt etc.. Jullie kunnen je er vast een voorstelling van maken. Wat ik nu alleen niet begrijp is het volgende. Mijn omgeving (Goddank heb ik nog genoeg vrienden en familie om me heen) verklaren me al jaren voor gek dat ik telkens weer opnieuw met deze vrouw een relatie aanknoop, telkens weer bij haar terug kom. Ik snap niet hoe het kan dat ik dit steeds weer doe? Alsof ik verslaafd ben aan haar? Herkent iemand dit? Dat gevoel van verslaving aan je partner? Het verstand zegt al jaren dat ik hiermee moet kappen maar het gevoel mist haar enorm en schreeuwt om haar. Het liefste zou ik zo weer bij haar teruggaan maar tot nu toe heeft mijn verstand me hiervan weerhouden..Hoe kan het toch dat ik zo weer bij haar terug zou willen ondanks alles wat er is gebeurd? Het is wel een hele charmante en aantrekkelijke vrouw waar je mee dubbel kan liggen van het lachen.
Ik hoop dat iemand zich hierin erkent en misschien me wat tips kan geven om dit achter me te laten of anders?.. Heb overigens wel vaker relaties gehad, die verliepen minder turbulent en ben nu 32 jaar oud.
Alvast heel erg bedankt,

Grt. Klaver.
(4428) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-06 14:19:00
Beste Ijsbeer,
Heel erg bedankt voor je reactie op mijn verhaal, ik zal proberen jullie methode te hanteren, hij is immers al weer terug! maar hij blijft roepen dat ik er niet was toen hij mij nodig had. Ik doe altijd mijn best en heb vaak het gevoel als ik op eieren moet lopen.. Ik heb hoop en hoop natuurlijk voor iedereen hier het beste en beterschap.
(4432) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-06 22:16:00
@Klaver: inderdaad is dat van verslaving heel herkenbaar. Ergens hierboven (zoeken met ctrl-F) staat de website van Shari Schreiber genoemd en zij weet dat ook zo goed te benoemen. (saving your life after loving a borderline)
Elk appje, elke mail is als een fix voor een junk. Ook mijn ex was zeer innemend, charmant en ja, dikke pret. Wat voel je je dan levend!

Maar haar toneelspel bleek mij later pas toen familie een boekje open deed. Datzelfde toneelspel zie jij ook. Je wordt gemanipuleerd! Als er eens iets is, ligt het nooit aan haar! Wat is jouw ervaring: Heeft ze zich wel eens echt ingeleefd in JOU? Want, en dit is niet aardig, het gaat nooit om JOU!

Bedenk ook hoe je zelf in elkaar steekt. Dat je steeds terug wilt naar haar zegt ook iets over jou, namelijk dat je waarschijnlijk een people pleaser bent. Dat je nodig wit zijn. En de pijn om uitgerekend door iemand die je zelf zo'n warm hart toedraagt, verraden te zijn is ondraaglijk. Alles schreeuwt "onrecht" en herstel van respect. Erkenning door haar, die je dus niet krijgt.

De verslaving wordt minder. Trust me, I know. Maar het ligt op de loer...
Thomas.
(4433) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-07 13:39:00
Aan henk post 29-8-13 Bekende ervaring. Als teenager een zeer extreme reactie. Een 20 jaar “niets” aan de hand. Daarna, de 42jr. voorbij en het begon weer, incl. dreigingen! Huisartsen zijn niet capabel om het te onderkennen. De lijdende partner wordt o.a. relatietherapie geadviseerd…! Overal totaal onderbelicht: de veranderende hormonale huishouding bij vrouwen! Het is een bekend verschijnsel (zie fora in de U.S én goede publicaties) dat vrouwelijke Borderliners tussen de 40 en 55 plotseling jarenlange relatief stabiele relaties ineens verlaten! Verlaten zonder om te kijken. Kinderen? Volledig apathisch voor die gevolgen!
Zie het anders. Veel laag functionerende Borderliners (waar hulpverleners mee bekend zijn EN op focussen!) snijden zich om zichzelf te voelen. Een hoogfunctionerende Borderliner is anders, zij snijden mensen uit hun leven, cut en weg! Ik heb ’t ondervonden…

Dreigingen? Ze zijn verscheurt, het is een emotionele hechtingstoornis. Enerzijds zijn ze als de dood verlaten te worden, anderzijds werken ze ernaar toe. Haar pijn wordt op jou geprojecteerd, JIJ bent dan de oorzaak! Jij moet haar jouw liefde bevestigen, als verzachter voor hun pijn! Dreigingen? Hun argument om te krijgen wat ze willen, als een kleuter (echt, emotioneel moet je ‘t daarmee vergelijken)! Geef je toe, is het hek van de dam, JIJ gaat eraan onderdoor! Grenzen stellen, met technieken werken. Zeg niets(!), loop weg, zit ze in d’r eigen sores, wordt ze ontwapend. OF op rustige en kalme toon: ik wil niet zo behandeld worden, je kan met me praten als je rustig bent en weglopen..
Noteer data van voorvallen, beschrijf ze, vooral omdat je eraan denkt om ze uit de ouderlijk mach te zetten. Zorg dat je dossier bij de huisarts komt. Praat met hulpverleners, dossier overhandigen. JIJ moet voorbereid zijn! Het gaat om HUN! Hun overleving NIET het welbevinden van alles waar ze zo van houden. Ze kunnen niet anders om te overleven.

Aan funckiechickie post 29-8-13 Uw reactie is dé typerende reactie! Deflecteren, het probleem bij partners leggen, zij zijn “relatieverslaafd, “hebben geen grenzen”… Neen, in een normale relatie is er gelijkwaardigheid, MOET 1 van de partners niet gedwongen worden grenzen te stellen, kent ook de ANDERE partner grenzen, bejegenen ze elkaar met liefde en respect. Ja, een hoogfunctionerende Borderliner kan zoiets jarenlang. Uit ervaring.
U zegt: wiebelige emotionele huishouding. Deflectie om uw pijn daarover te verzachten? Het is een verstoorde emotionele belevingswereld. Ik hou van je – ik haat je / laat me gaan – blijf in de buurt, enz. Juist het liefste, het meest veilige wordt keer op keer ongenadig hard afgestoten, tot het liefste breekt…!
En een “ander niet veranderen”? Oh, een ander moet u maar nemen zoals u bent? Bent u nog zo instabiel? Geen object constante, zwart-wit denken, uw "oordeel" baseren op de laatste ervaring met de degene die u zo lief is? Respect dat u uw probleem voor een deel onderkent, liet behandelen! Uw reactie geeft aan dat u een erg lange weg moet afleggen… Borderline is géén excuus, Borderline is een verklaring!

Aan anderen lees/ leer en pas technieken toe als je die relatie een kans wil geven. Relatietherapie? Ligt aan de ernst van de stoornis. Als “funckiechickie” het ligt niet aan hun, bij jou, de “provider”… reken er dan op dat ze volledig blokkeren als ze aandeel moeten bekennen of hun diep verborgen emotie wordt geraakt! Bedenk wél dat de voorspelling/toekomst over hun gedrag uit hun historie blijkt (plotseling weglopen, weer terugkomen, etc.), tenzij ze adequaat behandeld worden!
Ons aandeel? Wij zijn geen “provider”, wij zijn normale mensen die met liefde en respect samen met onze partner iets willen opbouwen, daarom voor elkaar willen zorgen, het ervoor overhebben!. Niet meer, niets minder! De ander een volwassene met een emotionele brein van een kleuter, een stoornis (neen het is echt géén ziekte! Een ziekte is te genezen, een stoornis te beheersen door behandeling, waarbij erfelijke factoren een grote rol spelen).
(4434) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-10 21:36:00
Zo herkenbaar allemaal!
Ik had een relatie met een bl vrouw twee jaar. In de begin was ik alles voor haar.Ons relatie was zo intens. We waren zo blij met elkaar. Ze zou me nooit verlaten nooit zonder mij kunnen en willen. Plotseling uit niets verbreek ze relatie omdat ze geen gevoel meer voor mij heeft zegt ze. Ze heeft mij diep gekwetst. Ik vraag me alleen maar af, hoe t kan als borderliners verlating angst hebben zelf mensen afstoten. Ze maken zelf relatie kapot met hun gedrag. We hebben niet samen gewoond dat zou ik ook niet kunnen denk ik.Ik hield wel veel van haar en ze van mij. Van een lieve vrouw verandert ze in een vrouw zonder gevoel. Ze heeft alle contact verbroken nu. Ze vind beter zo voor haar is ook beter zo nu terwijl ze niet zonder mij kon. Ik denk dat ze moeilijk van gedachte zal veranderen. Ik weet ook niet of ik met haar opnieuw zou willen. Ik heb vertrouwen in haar verloren. Ik vind alleen maar jammer omdat we zo een mooie tijd samen hadden.
(4437) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-12 12:33:00
@ Thomas. Ontzettend bedankt voor je reactie. Het was zelfs wel een beetje een `eyeopener` voor me. Je hebt gelijk, het ging eigenlijk nooit om mij. Alles draaide om haar. Het leek soms wel of ze geen empathisch vermogen heeft, zich niet kan inleven in een ander. Ook bespeurde ik weinig oprechte interesse in mij.
Je hebt wel gelijk dat eea ook iets over mij zegt. Het is te belachelijk voor woorden dat ik na al die escalaties nog telkens weer bij haar terug zou willen komen.
Je spreekt uit eigen ervaring toen je zei `die verslaving wordt echt minder`. Mag ik vragen hoe lang geleden jij er een punt achter zette en hoe lang het duurde voordat je voor je gevoel weer verder kon gaan zonder te hunkeren naar een reactie van haar?
Grt. Klaver.
(4438) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-13 15:19:00
@Klaver: Het léék soms wel of ze geen empathie had? Dat is wel zeker! Geen inlevingsvermogen , tenzij ze daarmee iets voor zichzelf bereiken. En dan gaat het vooral om aandacht. Want dat is vaak de spil en veel borderliners (en die van mij dus ook) zijn aandachtsjunkies. Dat maakt ook dat ze vaak zo innemend overkomen en zeker mannen vallen dan al snel voor een dergelijke vrouw.
Vraag je ook eens af hoeveel jij weet van haar en hoe dat andersom zit? Hoeveel vroeg zij eigenlijk naar jouw achtergrond?

Bij mij is het inmiddels 2 jaar geleden. Wat mij voornamelijk (nog steeds) raakt is het totale gebrek aan respect door mij dood te zwijgen. En dat na al die uren dat ik haar problemen aanhoorde en er voor haar was, kan er voor mij nog geen mailtje af. Ik hunker dus niet meer naar een relatie met haar. Maar wel -hoe bizar misschien- naar rehabilitatie. Na wat ze in haar hoofd haalde over mij en daarmee anderen opstookte. Alleen kan ik dat verwachten van iemand met de emotionele ontwikkeling van een kleuter...?
.
(4443) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-13 19:06:00
Kan iemand me antwoord geven waarom borderliners relatie kapot maken en partners afstoten terwijl ze zelf zo een grote verlating angst hebben?
(4444) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-15 14:31:00
Borderliners maken relaties kapot omdat dat hen de zekerheid geeft dat ze gelijk hebben: iedereen verlaat ze. Ze voelen zich namelijk beter thuis bij pijn en eenzaamheid dan afhankelijk te van een ander die ze op elk moment pijn kan gaan doen of ze kan verlaten.
Het is een 'self fullfilling prophecy', hun grootste angst wordt telkens door henzelf waarheid gemaakt.

En zo is het cirkeltje weer rond...

IJsbeer
(4448) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-15 18:50:00
bedankt voor t antwoord ijsbeer, mijn verhaal is bijna t zelfde als die van jou, ze zei zelf een keer dat ze altijd relaties kapot maakt dus ze beseft dat ook ergens wel, maar doet t weer t zelfde... mja ik zou niks liever willen om haar weer te zien, maar van andere kant wil niet meer gekwetst worden door haar...
(4449) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-16 13:36:00
Vind het erg moeilijk om om advies te vragen maar ik die het toch. Weet dat mijn vriend borderliner is, hij had al altijd van die trekjes. Als we ruziemaakten zat hij gelijk een aantal dagen in de put, is dan helemaal niet op te vrolijken etc. Kan niet tegen 'gezag' en als je hem verteld wat ie moet doen doet hij het juist niet. Gewoon omdat hij geen gezag wilt hebben.

Laat ik voorop stellen dat ik altijd voor een persoon ga voor de volle 100%, ik zal altijd trouw zijn en ben voor een 21-jarige nog behoorlijk van de oude stempel wat relaties betreft.

Zelf ben ik ook niet de makkelijkste, ben snel jaloers en onzeker. Maar dat komt omdat mijn vriend erg goed met vrouwen op kan schieten, misschien wel te goed. Ik vertel dan mijn ongenoegen en onzekerheden, maar daar wilt hij niets van weten en als het me niet bevalt kan ik vertrekken.

Laatst een geel goed gesprek gehad en hij vertelde uit zichzelf dat hij een borderliner is. En hij vind het leven saai, als hij naar het werk gaat voelt hij zich 'dood'. Hij wilt zijn eigen leven leiden en lekker de hort op gaan, en het liefst zonder mij.

Zijn een aantal dingen voorgevallen waardoor ik h een tijdje niet kon vertrouwen, en hij bezweerde altijd dat hij nooit vreemd zal gaan. Maar hoe kan dat toch? Als je zoveel aandacht zoekt steeds bij andere vrouwen. Uiteindelijk heeft hij toegegeven dat door de borderline zichzelf niet honderd procent kan vertrouwen. En dat hij me nooit zal kunnen beloven dat hij nooit vreemd zou gaan, maar ondertussen zegt hij dan wel dat het alleen voor de spanning en lust is, nieteens omdat hij wat voornde ander zij voelen want hij komt thuis bij mij en wilt oud worden mét mij!

Hij heeft ook eerlijk gezegd dat ik moet gaan nadenken wat ik wil, of ik hiermee kan leven en of ik hem dan zijn gang kan laten gaan. Ik vondst erg moeilijk en weet totaal niet wat ik hiermee aan moet.

Ik moet ook nog daarbij zeggen dat ik vond dat hij een 'lichte' vorm cam borderline heeft, aangezien hij nooit agressief of jaloers naar mij toe is geweest.

Ik hoop op een antwoord, en eventueel advies. Hoe kan ik deze keuze nou maken en hoe denkt hij over dat eventuele vreemdgaan? Is het gewoon de kick? Kan ik hiermee leven? Ik vind het erg moeilijk.

Hoop op een spoedig antwoord en eventueel advies, zit met m'n handen in het haar. Bedankt alvast voor het advies geven bij mijn uiteindelijke keuze.

Afz. Het meisje dat niet meer weet wat ze moet doen.
(4451) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-18 20:00:00
Dag Meisje dat niet meer weet wat ze moet doen,

Het is een triest verhaal wat je hebt getypt. Jammer dat je in een dergelijke relatie terecht bent gekomen waarin langzaam normen en waarden aan het vervagen zijn onder het mom van een BL stoornis. Is dit nou de relatie die jij altijd gewild hebt, waar je vroeger van droomde? Dat he vriend wellicht een BL'er is is tot daar aan toe, maar dat hij sksuele 'vrijheid' daarmee als vanzelfsprekend denkt te maken gaat er bij mij niet in.
Misschien moet je eens dezelfde opmerking naar hem toe maken: 'Ik wil ook met anderen, wanneer ik dat wil, het bed in kunnen duiken, alleen voor de lust'. En eens kijken wat zijn reactie wordt als je het nog meent ook. Ik denk dat het snel afgelopen zal zijn met jouw escapades buiten de deur.

Het is werkelijk een zwaktebod voor doodgewoon willens en wetens buiten de deur n##ken. Dat heeft niks met BL te maken. Hij weet donders goed waar hij mee bezig is en denkt er nog mee weg te komen ook. Als iemand niet het respect heeft om jou als enige trouw te kunnen blijven, dan is denk ik het Meisje dat niet meer weet wat ze moet doen snel veranderd in een Meisje wat in haar hart best wel weet dat dit niet deugd en verder moet gaan zoeken naar een partner die wel respect voor haar heeft. Nog losstaand van het risico dat hij mee naar huis neemt met zijn wisselende contacten op een geslachtsziekte die niet meer overgaat. Wil jij op deze manier ergens mee besmet raken en je gezondheid vaarwel zeggen? Dát is niemand waard!

Je staat aan het begin van je leven als 21 jarige en dan nu je al zo laten behandelen...
Heel snel vertrekken bij deze 'geile beer' die alleen aan zijn eigen genot denkt.
Genoeg anderen in de wereld die jou wel graag als enigste zouden willen hebben in hun leven.
Laat je toch niet gek maken, hij is het niet waard!
En jij wel!

Groetjes en veel sterkte,

IJsbeer
(4453) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-23 11:24:00
Wat is deze site tot nu toe een enorme steun voor me geweest. Heel veel dank aan allen die hier (on) bewust aan meegewerkt hebben!

Ook ik ben, 'uit het niets' gedumpt door een vrouw, met wie ik 4,5 jaar in liefde heb samengeleefd. Getrouwd, huis, alles liep op rolletjes. Ik was wel de aanjager in de relatie, dwz: degene die alle zakelijke dingen regelde. Huis, hypotheek, financieen, verzekeringen,etc.
We waren gelukkig.

Vanuit het niets verlaat ze me voor een andere vrouw. Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen, omdat ze weg is gegaan en gewoon niet meer terug gekomen.
Toen ik aan de telefoon huilde dat ze terug moest komen, zei ze misselijk van me te worden. Ook nog andere kwetsende dingen. Ik wist niet was ik hoorde en werd wanhopig van ongeloof en verdriet. Wat gebeurt hier??

In de maanden erna heb ik veel kritiek te verduren gehad. Er was van alles mis met me: ik stelde me aan, speelde het slachtoffer, was dominant geweest in de relatie, mijn familie was niet goed, ze had nooit met me moeten trouwen...
Tevens vroeg ze zich af, waarom we nu eigenlijk zo'n ruzie hadden. We hebben het toch goed gehad? Nooit (erge) ruzie?
Dat ik het zo onredelijk vind, dat het op deze manier uit is gegaan en ze direct een ander heeft, wuift ze een beetje meewarig weg: zo lopen dingen nu eenmaal. Ze vind het van zichzelf een beetje dom dat ze daar nooit over gesproken heeft. Maar ja, nu weer verder op de orde van de dag: zullen we scheiden? Huis verkopen (schuld van bijna een ton), spullen verdelen?

Nu, na 1,5 jaar, kan de hele situatie me nog steeds verbijsteren. De manier waaróp: zonder een woord te zeggen je partner dumpen en dit af doen met een 'niet zo handig'.
De hardheid en wreedheid van deze actie lijkt totaal niet tot haar door te dringen. Ze maakt haar eigen fouten klein, en mijn fouten (met terug werkende kracht) groot. Precies omgekeerd, in mijn beleving.

Het schrille contrast tussen de lieve vrouw die ze was en de medogenloos(ogende) vrouw die ze nu (naar mij) is, kan ik niet bevatten. Het is een omslag die ik met mijn geest niet klein krijgt.

Terugkijkend zie ik inderdaad wel bepaalde dingen waar ik nu mijn vraagtekens bij heb: in het begin van onze relatie is ze 2 keer weggelopen zonder reden. Ook had ze enorme woede aanvallen, maar altijd als niemand erbij was. Littekens van automutileren op haar armen, onevenredig verdriet bij een (in mijn ogen) kleine afwijzingen.

Ik zijn nooit alarmbellen bij me afgegaan. 'iedereen heeft wel z'n dingetjes'.
Totdat ze me ineens zomaar als een baksteen laat vallen, met alle gevolgen van dien.
Ik ben op de computer gaan zoeken en vond documenten, waarin ze beschrijft als stille borderliner gediagnosticeerd te zijn. Alle emoties sloegen naar binnen en hebben zich (waarschijnlijk) opgestapeld. Naar buiten toe kwam ze dus als een lieve, makkelijke vrouw over.

Totdat.....

Mijn vraag is: is ze van binnen nu écht veranderd, ziet ze nu echt niet wat ze doet? Of is het een houding en heeft ze stiekem donders goed in de gaten dat haar gedrag niet klopt? Hoe werkt dat in haar hoofd?

Wie helpt me antwoorden te vinden? Ik kom er zelf niet uit?
(4455) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-24 09:45:00
Beste,

dit is een heftig verhaal en moet emotioneel heel zwaar om dragen zijn (geweest..), vooral omdat ineens ook de rollen worden omgedraaid zodat ze ne niet enkel opzadelt met je vertrek maar ook nog achterlaat met een hoop schuldgevoelens ... om je te laten geloven dat niet zij,maar jij de oorzaak bent van de breuk... Ik kan alleen maar bedenken dat ze dit laatste gedaan heeft omdat ze eigenlijk goed beseft dat de manier waarop ze je verlaten heeft niet echt menselijk te noemen is.. en ze dat enkel voor zichzelf kan goedpraten door fouten en schuld bij jou te leggen. Ik vermoed dus wel dat ze beseft dat de manier waarop eigenlijk niet kan en zeker abnormaal te noemen is.. maar tegelijk vrees ik ook dat dit niet echt dieper gaat bij haar dan dat... tussen weten en beseffen en aanvoelen is een grote weg. Die grote weg heeft zij overgeslagen, mogelijks omdat haar manier van zijn, haar persoonlijkheid, niet dieper gaat of kan gaan..
ik wens je alvast heel veel sterkte.. hoe moeilijk het ook lijkt.. probeer het verleden een plaats te geven, de trieste, maar vooral ook de mooie momenten. Sla het op in je archief.. , laat het daar maar onder het stof geraken. Probeer niet verder te dubben over wat jij dan toch allemaal fout of verkeerd zou hebben gedaan... natuurlijk is niemand perfect... maar de oorzaak van de breuk moet je niet bij jezelf zoeken, echt niet..
Kijk vooruit, beetje bij beetje... misschien blijkt over een paar jaar zelfs dat het je geluk is geweest dat ze is weggegaan .. dat je de kans hebt gekregen om opnieuw lief te hebben en te leven in een harmonieus gezin. Het is wat ik je zo toewens!!!liefs
(4458) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-26 03:33:00
Het is momenteel nu 5 weken uit, sinds haar woede uitbarsting tot de dag van vandaag niks meer van haar vernomen. Gelukkig heeft onze relatie maar 8 maand geduurd. Desalniettemin ben ik kapot. De continue achterdocht en claimen, het gaf een gevoel dat ze zelf kwetsbaar was. Echter blijkt niets minderwaar en ging ze regelmatig vreemd. Veelvuldig ruzie uitlokken om vervolgens te huilen en vragen om je liefde. Bevestiging die ik gaf was nooit voldoende altijd meer, en als dat niet voldoende was dan vroeg ze dat dus bij andere mannen. Toen alle leugens boventafel kwamen vluchtte ze weg als een klein kind. Om me vervolgens uit te spugen, en met een ex-vriendje ervandoor te gaan.
(4461) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-26 10:27:00
Beste Ijsbeer, je schrijft op 24 jan om 14.31u: “ BPDer maken relaties kapot omdat dat hen de zekerheid geeft dat ze gelijk hebben: iedereen verlaat ze”. Ik kan in deze gedachte niet meegaan. BPDers hebben een onuitputtelijke behoefte liefde bevestigd te krijgen. Vanuit die core behoefte wordt de partner uitgedaagd, getest. Onbewust voor de partner en zéér zeker voor de BPDer ontwikkeld zich dat tot “afstoten”, echter niet. Zij willen slechts de liefde van hun partner gevalideerd hebben, zoeken daarmee de Border op… Ze willen niet, echter vernietigen juist wel daarmee dat wat hun dierbaar is.
De bij ons aanwezige object constante is bij een BPDer niet volgroeid: “they are like 4 year old”. Met dát emotionele brein leven ze in een volwassen lichaam. Je bent stout, ik speel nooit meer met je… de andere dag, kom zullen we spelen? Het bekende zwart – wit denken. Wij herinneren én zitten met onze emoties nog in dat drama van gisteren! Zij, zien het anders, ik ben nu toch weer aardig…?
Niet voor niets dat allen adviezen voor partners zich toespitsen op: grenzen stellen op hetgeen acceptabel is en niet.
Door dat ontbreken van object constante spiegelen ze zich in het begin van een relatie intens aan hun nieuwe liefde (het beste is gevonden), eindelijk…! Gaandeweg blijkt dat perfectie niet aanwezig is. De BPDer wordt onzeker of die liefde wel daadwerkelijk is, begint foutjes te zien. Foutjes die met tests ontkracht moeten worden. Het drama is geboren. Steeds intenser is die validatie nodig, geëist.
Afhankelijk van de mate van hun functioneren (én dat van de partner!) wordt het een korte of langere “bumpy ride”.

Daarnaast kan ontkracht worden dan DPBer niet voelen, geen empathie enz. hebben. Marsha Linehan, een autoriteit, schrijft dat BPDers zijn als mensen met 3e graads brandwonden, zó intens ervaren zij emoties. Ik kan het bevestigen met mijn voormalige partner. Het punt is dat zij na een uitbarsting, het afstoten zó intens schamen, zó’n intens schuldgevoel hebben dat zij daar niet mee om kunnen gaan.
Ze doen álles om hun pijnen te verzachten, omdat pijn zoveel meer losmaakt! Dáárom ook dat feiten worden verdraait, situaties anders worden voorgesteld, schuld aan het drama wordt gedeflecteerd!
Wij… begrijpen dat niet… tenzij wij…

Als elk mens is BPD ook verschillend (is ook een mens). Het meeste zoals ook hier besproken betreffen de op lager nivo functionerende (de bekendste uit de hulpverlening met automutileren / veel wisselende contacten / slecht functionerend in de maatschappij, vele baantjes, vaak wisselen van studie, niets afmaken). De op hoog nivo functionerende (High Functioning BPD) zijn de “onzichtbare” voor de buitenwereld. Zij vertonen dit gedrag alleen naar hun partner. Een paar bekende (vermeend BPSers) Diana, Madonna.

Ik merk over het algemeen bij partners op deze site (als op die van het Gezondheidsplein) enerzijds veel onbegrip/onbekendheid met de problematiek (niet verwonderlijk) anderzijds het stempel wat zij na enig zoekwerk zetten. Niet zo snel svp, er zijn 256 (!) verschillen… Ook prille relaties zie ik. Juist omdat het gedrag dan in zon’prille relatie al prevaleert, het advies om voor jezelf te kiezen, ga. Het is moeilijk omdat een relatie met een BPDer zovele malen intens is als een andere relatie.

Iemand schreef op 24 jan 11.24u dat hij “uit het niets” werd gedumpt. Bekend verschijnsel. Veel BPDers automutileren (CUT), anderen niet, echter haar beleving is: U bent DE oorzaak van haar verdriet, er rest haar dan 1 ding. Juist CUT (coping mechanisme).
Wat ik schreef, een relatie met een BPDer is vele malen intenser dan andere. Onze onthechting van die relatie zal dan ook vele malen moeilijker zijn! Ons herstel heeft tijd nodig, gun uzelf dat!
O, en houd NIET vast aan haar woorden over liefde, vertrouwen, enz. U bent nu écht split black!

Dutchmill.
(4462) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-26 10:38:00
Beste Klaver.
Een relatie met een BPDer is intens. De partner is ook geweldig (althans zoals ik het heb ervaren) in vele opzichten. Hoe kan het dan dat je dit meemaakt? Het antwoord ligt in je verhaal. Ze is geweldig, doet jou ook zo veel pijn! Drama’s, grote conflicten (een 100 keer?). Verslaving… ja mag u het mee vergelijken, ook met het Stockholm syndrome.
Er is 1 tip hiervoor. Geen contact meer, dus ook niet facebook(!) mailen mail lezen, sms lezen, enz!
Alles voor jezelf, om “af te kicken”..
Dutchmill.
(4463) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-11 20:44:00
Ik vraag me af hoe voelt zich een bl nadat hij/ze een relatie zelf afgebroken had? Voelt een bl niks meer, geen liefde geen behoefte voor partner. Nadat juist een bl grote behoefte aan liefde had en niet zonder partner kon?
(4474) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-12 15:02:00
Wat ik van mijn ex vriendin begreep was dat zij, wanneer zij splitste, ze met het grootste gemak de knop om kon zetten naar 'niets voelen'. Dit bleef zo zolang ik niet in haar buurt was, d.w.z. zij maakte onze relatie 'uit' via Whatsapp, omdat op de momenten dat ik er niet was de twijfel altijd toesloeg, vaak ook onder invloed van een halve of meer fles wijn.
Ik kreeg dan de meest grove gore verwensingen via de app naar mijn hoofd geslingerd die werkelijk zomaar ineens uit het niets konden komen. Vervolgens werd het contact verbroken en werd het letterlijk stil. Als ik niets van mij liet horen, dan bleef het stil en zat zij, zoals ze het verwoordde in haar 'survival modus' waarin ze totaal geen gevoel had.
Pas als ik twee dagen bij haar langs ging en zij mij weer in levende lijve zag, dan ontdooide ze, met enorm aanhankelijk zijn tot gevolg. Ze appte dan steevast dat ze weer 'enorm verliefd was' en me nooit meer zou laten gaan. Tot ik weer enige tijd afwezig was (we hadden een LAT relatie) en dan begon het 'spel' weer opnieuw.
Ze gaf zelf ooit aan dat ze zichzelf niet uit haar 'survival modus' kon halen, het gevoelloos zijn kon heel lang duren.

Misschien heb je hier iets aan.
Groet, IJsbeer.
(4476) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-13 21:10:00
Mijn ex vriendin heeft ook via whatsapp uitgemaakt, zomaar uit niets voelde ze niks meer voor mij en dan nog flink zegt ze. Ik vraag me af hoe iemand zo gevoelloos kan worden. Een dag daarvoor ging nog gewoon normaal tussen ons zoals altijd. Ze hield heel veel van mij, kon niet zonder me, was dol op me, smoor verliefd waren we. Ik kan niet begrijpen dat iemand zo kan draaien en niks meer voelen. Ze heeft me nu geblokkeerd. Ze wil echt geen contact meer. Ik denk dat ze moeilijk van mening kan veranderen. Ze zegt ik heb geen gevoel meer dat is een feit klaar. Als ik relatie uitgemaakt had dan zou die heel lang zitten te huilen. Haar gedrag was sowieso raar en onvoorstelbaar. Ze was altijd bang dat ik haar niet verlaat. Ze wilde hele leven met me zijn. IK was haar alles en ze voor me. Relatie is nu drie maanden uit. Ze heeft iets moois kapot gemaakt en nu is dat nog mijn schuld zo denkt ze. Ik wil haar niet gaan opzoeken omdat ik bang ben hoe ze kan reageren. Ik voel nog steeds iets voor haar, maar ze geeft me diep teleurgesteld.
(4477) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-14 09:24:00
Nadat ik het had uitgemaakt met mijn vriend is hij dingen gaan opzoeken op het internet en is hij erachter gekomen dat ik wel heel veel kenmerken vertoonde van borderline. Voor mijn gevoel is het compleet over, mijn emoties zijn ook nul op dit moment. Maar ben idd op de website gaan kijken op zijn aanraden, want hij wilt er voor me zijn...nog steeds. Ik heb na lang denken gekeken en de test gedaan en het was idd overduidelijk BL. Hij wilt me terug, houdt nog ontzettend veel van me, maar ik weet dat ik soms onmogelijk kan zijn en doen. Dat wil ik hem besparen. Niet alle kenmerken zijn van toepassing op mij (gelukkig niet) maar veel dingen kloppen er helaas wel. Ik kan zo bv dagen mijn mond houden als mij iets niet aanstaat. Dat is toch vreselijk. Ik gun hem iets beters dan mijzelf. Nu zal hij dat nog moeilijk vinden,maar mettertijd zal hij zien dat ik gelijk heb. Hij heeft engelen geduld... maar eens is dat op. En dan zit ik met de pijn.

"stupid me"
(4479) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-14 16:27:00
Beste mensen,
Als ik dit alles lees doet het mij zo pijn,7 jaren ben ik bij mijn vriend,hij heeft Bordeline kwam er pas achter 2 jaren geleden. Hij nog getrouwd,we werden zo verliefd mijn oude schoolvriendje,ik zou eerst scheiden en hij zou me steunen,hij beloofde mij ook te scheiden helaas op de dag van nu is hij nog bij haar.Ik dacht dat zijn gedrag gewoon jaloers was ,elke dag 15 keren bellen ,dacht hij mist mij maar nee het was controle,en nam ik mijn tel te laat op,waar was je ,bij wie was je ,heb je iemand ontmoet enz. Hij beloofde mij elke keer te weg te gaan ,onze liefde was zo goed we waren 1 en zo gelukkig. Maar we kregen steeds meer ruzie ,alles ging om hem draaien. Hij maakte mij uit voor alles,na 3 dagen oh schatje sorry ik hou zoveel van jou ,je bent zo mooi en moet er niet aan denken dat ik jou kwijt raak,en dat ging maar door. Nu heb ik er een punt achter gezet ,ben leeg gezogen vrienden kwijt geraakt want hij was jaloers,ik moest ook alles uitleggen waarom ik mijn auto daar parkeerde ,en waarom niet daar,en als ik hem iets lief stuurde gedicht van wie heb jij dat gekregen enz.Hij probeert nu alles om aandacht te krijgen via zijn moeder,of op mijn gevoel eerst boos ,dan lief.Dan vol onbegrip waarom doe je dit hou je niet meer van mij,of geef mij meer tijd ,ik ga scheiden. Hij is ook impulsief,koopt snel iets kan niet goed alles op een rijtje zetten ,en afwerken. Hoeveel ik van hem hou,en als ik denk aan de momenten van onze leuke dingen onze lach en onze liefde stromen de tranen van mijn gezicht.Ik kan het niet meer en wil nu rust ,ik ben zo moe. Ik ben te lang over mijn eigen grens gegaan.Iedereen wil ik zeggen kies voor je zelf na 7 jaar doe ik het nu .Mijn verdriet is zo erg,maar ik ga kapot er aan.
(4480) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-17 17:44:00
Reactie op mevrouw met 7 jr. vriend, 2014-02-14 16:27:00 Waarom ging u vreemd, pleegde u overspel? Een beetje “uitgekeken” of “uit elkaar gegroeid”? De bekende motieven die inhouden dat de roepende zelf passief is geweest. Was u kinderloos, of kon u alleen maar aan uw eigen “geluk” denken? Kinderen zijn flexibel, zoals onzinnig wordt rondgebazuind. Slechte schoolprestaties, emotionele ontwikkeling die een opdonder krijgt, later hebben ze 50% meer kans te scheiden. Bij stilgestaan mevrouw? Ik heb diepe, diepe sympathie met uw ex! Voor u kan ik niets opbrengen.
Dutchmill
(4484) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-17 22:18:00
Reactie op dame met Bordeline 2014-02-14 09:24:00. Mijn respect dat door u (ex)vriend te vertrouwen(!) zover bent gekomen om op onderzoek uit te gaan. Ik hoop dat u voor uzelf (uw toekomst en die in een relatie) een behandeling gaat volgen. Zo te lezen heeft u het in een bepaalde voor u erg emotioneel bedreigende toestand uitgemaakt omdat u schrijft “voelt nu niets meer voor hem”.
U bent op zijn wél gaan zoeken, dus “voelt” u wél iets voor hem… anders zou uw zoektocht ook dat verhinderd hebben want hij (en alles met hem geassocieerd) zou dan nu “diepzwart” zijn.

U schrijft “ik gun hem iets beters dan mezelf” en “dan zit ik met de pijn”. Mevrouw, het gaat u niet om hem iets te gunnen. Hij is nu al niet ontvankelijk voor die kenmerkende projectie waarmee u stemmingen uit, dát is voor u beangstigend, dát is nu al de vrees voor pijn. Nogmaals alle respect, echter “it’s all about me”, en dat kunt u alleen leren beheersen met intensief DBT of vergelijkbaar.

Groet aan uw (ex)vriend, hij is sterk en oprecht, adviseer hem alléén met u verder te gaan op voorwaarde dat u zich laat behandelen én dat hij leert hoe hij met een borderline partner moet omgaan om zijn intense pijnen te vermijden.
Dutchmill
(4485) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 13:56:00
Even een reactie op dutchmill ten aanzien van de mevrouw met 7 jaar vriend. Ik denk toch dat deze site eerder gemaakt is om mensen te steunen en niet om ze tot op de grond af te breken, en al zeker niet als je de mensen niet beter kent dan uit een paar regeltjes op deze site.
Mogelijks heeft deze jonge vrouw zich zeven jaar geleden laten leiden door enorme emoties bij het terugvinden van haar vroeger jeugdvriendje en was ze op dat moment niet echt bij de realiteit... Ik wil echt geen eten geven aan alle echtbrekers of echtbreeksters in deze moderne wereld.. ik wil het zeker ook niet goedpraten.. Maar het overkomt mensen en nu vooral in een tijd waarin zoveel meer getolereerd wordt is de stap zetten uit een relatie ogenschijnlijk zoveel makkelijker. Maar alleszinds pleit voor deze vrouw dat ze wel degelijk gescheiden is en er geen dubbelleven op wou nahouden. Dat ze intussen door de relatie met de oude vriend die BL heeft zich leeggezogen voelt kan ik heel goed begrijpen .. Haar verhaal is het waard om hier gelezen te worden om aan te tonen wat BL met mensen kan doen. Hou moed mevrouw!
(4487) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 17:11:00
Beste Durchmill,

Er moet mij iets van het hart... Sinds het verschijnen van jou op dit forum is de toon niet ondersteunend meer, maar afbrekend. En dat is een jammerlijke gemiste kans. Blijf in je achterhoofd houden dat veel mensen hier posten in hun uiterste nood en hopen erkenning te krijgen voor hun verhaal. Zij zitten dus absoluut niet te wachten op de zoveelste afwijzing van een derde. Wellicht kun je je toon iets anders reguleren door niet jouw uitgesproken mening te ventileren maar je meer empatisch op te stellen. Immers het zijn vaak summiere gecondenseerde verhalen waar de achtergrond volledig van ontbreekt. Daarnaast, wie ben jij om de keuzes van een ander te veroordelen? Stond jij in hun schoenen, was jij erbij toen zij bepaalde keuzes moesten maken?

Zie dit niet als een aanval op jouw reageren hier: het is fijn als iemand met dezelfde achtergrond uit ervaringsdeskundigheid reageert, beter dan geen enkele reactie. Maar je eigen mening opleggen aan een ander en deze geen eigen keuze meer geven, maar alleen 'afbranden' leidt uiteindelijk tot kaalslag op deze geweldige informatiebron welke nergens anders is te vinden op dit moment. Immers er zijn genoeg websites die spreken over borderliners en hun problematiek, maar bijna geen die gaan over de wijze waarop de partner of familie hier mee om moet gaan. Die tips geven hoe te dealen met splitsen en ophemelen en daarna verguist te worden. Laten we daarom elkaar helpen en vooral niet de grond in trappen.

Ga door met reageren, maar denk eerst hoe je zelf in je eigen situatie benaderd zou willen worden!

IJsbeer.
(4488) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 18:14:00
Update

Nadat ik vorige week op één avond met twee verschillende mensen uitvoerig sprak over de problematiek met mijn ex vriendin in onze 8 maanden durende relatie kwamen tot mijn eigen verbazing de dag daarop allerlei diepe gevoelens vrij waarvan ik dacht dat ik deze vier maanden geleden had opgeborgen en een plek had gegeven. Maar niets bleek minder waar.
Zowel positieve (de onbegrensde liefde die wij beiden voor elkaar hadden) als ook de diepe negatieve gevoelens (pijn en verdriet na wederom verguisd te zijn voor de zoveelste keer, of nadat het door haar uit gemaakt was en er alleen maar stilte heerste) kwelden mij tot mijn verbazing wederom. Ik heb het verwoord als 'dip', maar ook na 2 dagen bleven zij aanwezig.
Het diepe verlangen naar haar, maar ook de diepe pijn wisselden zich af een aantal keren per dag. Kortom het gevecht tussen hart en hoofd, gevoel en gedachten waren ineens weer vol aanwezig.

Als militair weet ik na zoveel uitzendingen en missies dat wanneer er een innerlijke strijd woedt het van het grootste belang is dit vooral niet naast je neer te leggen maar er iets mee te doen. Het simpel wegstoppen van emoties of de put met een deksel afsluiten werkt altijd averechts uiteindelijk. Trauma's zijn zo opgelopen... Gelukkig voor mij heb ik een lieve vriendin die tevens psycholog is. Zei het met specialisatie op relatietherapie en helaas niet op de Borderline stoornis. Toch kan zij vanuit haar professie een ander licht laten schijnen op de situatie waar ik midden in zit en vanuit een ander perspectief (die van buitenstaander) mij advies geven. Haar belangrijkste vraag als goede vriendin was: Wil je weer iets beginnen met haar? Haar vraag als psychologe en relatie therapeute was: En wat wil je met je gevoelens gaan doen?

Beiden leidden tot verrassende keuzes uiteindelijk. Omdat er door iemand een antwoord verwacht werd, ben ik eerder tot een besluit hekomen dan dat ik dat in mijn eentje zou hebben gedaan, maar niet minder doordacht. Thuis bij mij stonden nog spullen van mijn ex vriendin die zij achter gelaten had en nooit meer is komen ophalen. Ik heb haar tijdens onze breuk te kennen gegeven dat ik op geen enkele wijze haar meer tegemoet zou komen, dus als zij haar spullen zou willen hebben ze deze bij mij kon komen ophalen. En dat er dan gepraat diende te worden, niet om onze relatie weer recht te trekken, maar om inzicht te geven in het hoe en waarom zij op deze manier een einde had gemaakt aan iets wat makkelijk op een minder heftige en voor mij pijnlijke manier beëindigd had kunnen worden. Tot niemands verbazing hier op deze website bleef het ijzingwekkend stil aan haar kant.

De eerste vraag van mijn goede vriendin kon ik (tot mijn eigen stomme verbazing) niet eenvoudig beantwoorden met een volmondig 'Nee', ook niet na uitvoerig alle voors en tegens te hebben afgewogen in mijn hoofd en hart.
Wel stelde ik als voorwaarde dat ik, mochten mijn ex vriendin en ik ooit weer samenkomen, veel meer inzicht nodig had in het hoe en waarom een borderliner omgaat met degene(n) die het dichtst bij haar staan. Zonder adequate kennis zou ik een dergelijke relatie nooit 'overleven'.
Op zoek naar diepgravende informatie dus die verder gaat dan alleen de symptomen van BL.

De tweede vraag van mijn goede vriendin in de hoedanigheid van professionele psychologe zette nog meer vraagtekens bij mijn eigen denkpatroon. Ik ben een nuchtere vent die met beide benen op de grond staat en een aantal rotsvaste normen en waarden heeft waar nooit aan getornd wordt. Daarom ook de naam die mijn naaste collega's bij Defensie (met wie ik vele uitzendingen en missies heb gedraaid in alle brandhaarden van de wereld) voor mij verzonnen: IJsbeer. Warm van binnen en indien nodig ijskoud van buiten. Voor degenen die het nodig hebben met de knuffeligheid van een ijsbeer, maar ook aan de buitenkant de meedogenloosheid waarmee een ijsbeer een vijand of prooi kan aanvallen, onoverwinnelijk voor degene die deze ijsbeer voor de voeten loopt. En zij kunnen het weten, zij hebben mij meegemaakt in intens extreme situaties, ik draag mijn nickname met trots. 'Wil je weer contact met haar zoeken, vroeg mijn goede vriendin, en zo ja, wat houdt je dan tegen? Daar moest ik veel langer voor graven diep in mezelf...

Wordt vervolgt...

IJsbeer.
(4489) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 23:17:00
Dag IJsbeer,

In uw reacties heb ik altijd veel herkend. U schrijft, wat ik voel. De steun ligt 'm ook voornamelijk in het lotgenootschap. Daar, waar vrienden op een gegeven moment vinden dat het maar eens ' over' moet zijn, ( ik ben nu 1,5 jaar verder), lees ik in uw reacties dezelfde worstelingen, al waar ik mee zit. Het eindeloze waarom, de kilheid, de eenzame rouw en de altijd voortdurende vragen wat er nu precies is omgegaan in het hoofd van mijn ex-partner.

Ik zou zo graag eens praten met lotgenoten. Vragen en ervaringen delen....

Is dit mogelijk? Bestaat er een praatgroep binnen deze site?
(4490) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 06:09:00
Update 2

Vorige week was ik op het internet aan het zoeken naar spreuken, waarheden, tegeltjes wijsheid, geef het maar een naam. En ik geloof heilig dat als je in uiterste (geestelijke) nood zit er altijd iets op je pad komt dat je verder in een bepaalde richting duwt. Ik kwam ineens de volgende spreuk tegen: 'At any GIVEN MOMENT YOU have the POWER to say this is NOT how the story is going to END'.

Op dat moment voor mij een enorme eye opener. Natuurlijk, ook binnen een gevecht dien je het initiatief bij jezelf te houden anders kun je alleen nog maar reageren op wat de ander doet, ben je de leiding volledig kwijt, wordt je een speelbal van de situatie met alle gevolgen van dien. Blijkbaar is deze simpele regel in tactisch optreden universeler inzetbaar dan alleen in fysieke gevechtssituaties. Waarom had ik dit niet eerder gezien? Neem de situatie weer in eigen hand, ga niet af zitten wachten. Ik besloot dat ik deze wijsheid dagelijks moest zien en zette het als achtergrond op mijn Iphone.

Nog steeds verwachtte mijn goede vriendin antwoord. En als goed psychologe hield zij druk op de ketel, 'Geef nou eens antwoord op mijn vraag' appte ze regelmatig. Het dwong mij om mijn situatie te analyseren, ik had daardoor geen tijd om lui af te wachten, de beslissing voor me uit te schuiven. Ook zij kende blijkbaar onbewust de tactiek van het initiatief bij jezelf houden in crisis situaties. Na veel graven in mezelf, kwam ik telkens terug bij het zelfde gevoel: Ik was gewoon BANG.

Blijkbaar hadden de afwijzingen van mijn ex vriendin mij ongewild geconditioneerd en was ik een soort 'hondje van Pavlov' geworden. Niet een belletje deed dit hondje al kwijlen bij de gedachte aan voer, maar de gedachte alleen al om weer te worden geconfronteerd met een gesplitste vriendin (met staalblauwe kille ogen en een dito houding naar mij toe) die nij vertellen zou dat het 'uit' was, bleek al genoeg om de angst naar boven te halen.
Belachelijk! Terwijl de kogels mij regelmatig om mijn oren hebben gefloten, had ik een dergelijke verlammende angst nooit gevoeld en nu zou een gewone vrouw van 46 mij doodsangst aan kunnen jagen, alleen omdat zij mijn emoties kon conditioneren door haar voor mij absurde gedrag?! Wow, dát was nog eens een openbaring!

Ik was dus bang voor het moment waarop ik afgewezen zou worden. Weer afgewezen...
Belachelijk, op dat punt was ik toch al? Ik zat toch al alleen thuis, dus waar maakte ik me eigenlijk druk om, wat kon er nog erger kapot dan mijn relatie op dit moment? Wat kon zij nog toevoegen dat erger was dan de huidige situatie... Langzaam begon ik te beseffen dat ik mezelf voor de gek hield, dat angst de slechtste raadgever is en mij blokkeerde. Ik mezelf blokkeerde, helemaal niet zij. Dat zij niet die gevoelens bij mij opriep maar dat ik ze op haar projecteerde. De angst zat in mijzelf en zij had het knopje in handen om het naar believen aan of uit te zetten. En dat knopje had ik haar gegeven!

Met die wetenschap en de spreuk in mijn achterhoofd dat IK de kracht bezat om ons verhaal anders te laten eindigen en niet zij, kon ik me beter focussen op 'hoe nu verder', het antwoord dat ik mijn goede vriendin verschuldigd was. Hoezo helder inzicht in mezelf na pakweg een jaar relatie problematiek met (achteraf gezien) een vrouw met de borderline stoornis.

Ooit las ik dat er een methode was om niet geraakt te worden door alle kritiek die mensen hebben op een bepaald handelen van een persoon. Om het niet rechtstreeks allemaal binnen te laten komen en te verdrinken in de negativiteit die ongezouten commentaar je oplevert. 'Houdt een hoed voor je en laat de mensen daar hun commentaar op- of aanmerkingen in gooien, en ik kijk vervolgens zelf wel wat er van bij mij past of niet'. Daarmee gewapend zou ik een stuk verder komen, dan kon kritiek mij niet rechtstreeks raken, ook een eventuele afwijzing niet.

Ja, ik was nog niet klaar met mijn ex vriendin, het probleem dat ze naar mij verlegd had door de relatie te verbreken en mij dood te zwijgen erna kon alleen opgelost worden door die dodelijke stilte te verbreken. En aangezien ik niet hoefde te verwachten dat de eerste stap daarin van haar uit zou komen, lag het initiatief dus bij mij. Tactisch gezien ook de beste zet: de aanval is vaak de beste verdediging! Zorgt voor verwarring bij de andere kant. En reken maar dat die verwarring op til was! De verwarring waarin ze mij achtergelaten had, die mij pijn en een gebroken hart had opgeleverd zou ik haar terug geven: 'Leg het probleem daar waar het hoort', notabene een door mij veel gebruikte uitspraak binnen mijn werk als groepscommandant had ik in op mijn eigen 'thuisfront' vergeten in te zetten. Ik bleek door mijn ex vriendin meer geconditioneerd te zijn dan ik eerder gedacht had... Nu was de tijd gekomen om me te gaan voorbereiden op een 'plan van aanpak'.

Wordt vervolgt

IJsbeer
(4492) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 13:41:00
Dag schrijver 'voor update 2',

Allereerst: ik ben geen 'u' maar gewoon 'jij' hier op dit forum. Dank je voor de bemoedigende woorden. Ik probeer zoveel mogelijk anderen te helpen vanuit mijn dimpele ervaringsdeskundigheid. Vanuit mijn werk ben ik bekend met de interventies die de nazorg bij Defensie gebruikt bij ernstige en minder ernstige traumatische ervaringen bij haar veteranen. Ook heb ik veel contact met oud collega's die op uitzending zijn geweest. Veel van deze uiterlijk 'bikkels' lijkende mannen (én vrouwen) zijn net als jij gestopt met praten omdat ze bij niemand meer hun verhaal kwijt kunnen. Na verloop van tijd heeft iedereen in hun omgeving het wel gehoord, net als bij jou. Alleen diegenen die hetzelfde meegemaakt hebben kennen het gevoel en de voortdurende problemen waar je tegen aan blijft lopen.
Daar eindigt de overeenkomst tussen beide 'trauma's'.

Je vraagt of er een praatgroep is verbonden aan deze site, helaas niet dat ik weet. Ik zal een voorzet doen en samen met mijn goede vriendin die psychologe is eens bespreken wat er mogelijk is. Voordeel is dat wij beiden in het midden vh land wonen en dus voor fysiek contact vanuit heel Nederland centraal gesitueerd zitten aan de rand van de Veluwe. Maar wellicht is het ook een idee om een gesloten forum op te zetten waar de topic Partners en familie van borderliners is?
Met wat voor initiatief zou ik de meesten van ons kunnen helpen?
Graag feedback!

In tussentijd: Hou vol allemaal!

IJsbeer
(4494) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 17:32:00
Als beheerder van deze site wil ik best meedenken over een besloten forum, ik heb dan ook SMF geinstalleerd. Ik heb boven in de balk op de site een link geplaatst naar het forum op deze site en een board gemaakt met beperkte toegang over Liefde en borderline. Ik hoop dat er wel mensen zijn die zich als moderator willen inzetten. Ik sta open voor verdere suggesties.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2014-02-21 22:42:00
Geachte heer Pragt,
Ook aan u als eigenaar van deze site mijn oprechte excuses.
Dutchmill
(4497) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 22:49:00
Beste IJsbeer,
Als ik je goed begrijp behelst je reactie ook andere posts van me, omdat de schrijft “Sinds het verschijnen van jou op dit forum…” Laat er géén misverstand over bestaan dat ik de verhalen schrijnend vind. Bij mij emotie oproept. De herkenbare onmacht, vertwijfeling en het onbegrijpelijk gedrag van de partner die onze liefde zo lijkt te verscheuren.

In mijn erg lange (>30jr) relatie met een HF BPD heb ik het e.e.a. meegemaakt. Jaren geleden heb ik daarom een 2 jaar intensief geïnvesteerd om mijn gezin in stand te houden. Niet alleen kennis opdoen en technieken leren toepassen, ook me (noodzakelijk) laten “fileren” door mijn psycholoog. Achteraf een waardevol diep dal. Met deze kennis en ervaring tracht ik mensen op dit forum inzicht te geven, als een aantal anderen doen, waaronder jij.

Vanzelfsprekend heb ik mijn andere posts nagelezen. Nalezend meen ik getracht te hebben om duidelijk, eerlijk en vooral onomwonden advies te geven. Juist omdat er zoveel onbekendheid en onbegrip voor de eigen situatie is heb ik een aantal basis tips gegeven om jezelf enigszins te beschermen. Een ontzettend waardevol boek is “Stop walking on eggshelss” van Randi Kreger.

Zoals we weten en ook op dit forum lezen is, is onze liefde in een relatie met een BPDer zo ontzettend intens dat daardoor de schade bij ons navenant is. Helaas, schade ook aan onszelf te wijten, ons gedrag, onze liefdevolle welwillendheid (hoe confronterend dit mag klinken). Ik refereer aan een verhaal over “de spons en de spiegel” (Google)

Ik heb er moeite mee om een BPDer als “het kwaad” af te schilderen, ondanks wat ze ons aandoen. Borderline is een persoonlijkheidsstoornis. Wij houden van ze omdat ze juist ook geweldige mensen zijn, niet? Alleen dat gedrag door die stoornis zuigt ons leeg, zover leeg dat wij niet meer kunnen, dat wij degene zijn die hulp zoeken. Hier komen om lotgenoten te zoeken, vaak als “waar anders” (de medische kennis loopt hier nog een 10 jaar achter (ook uit ervaring met gespecialiseerde GGZ psychiaters)).

Het is typerend dat volwassenen/jongeren ook na een prille relatie/verkering evenveel tijd nodig hebben om emotioneel te onthechten én zichzelf weer moeten vinden omdat ze “leeg” zijn. Anderzijds door het ongeloof van de (vaak plotselinge) breuk dat (vaak intense) verlangen erg lang blijven houden om de relatie te herstellen.

Gereageerd heb ik op een post van een BPD mevrouw. Haar gevalideerd voor haar vertrouwen in d’r vriend en inzicht (én moed voor haar), haar wel een duidelijke spiegel voorgehouden. Er is veel goede informatie te vinden (met name Engelstalige sites en een paar fora). Borderliners zelf hebben websites als uitlaatklep waar je veel inzicht krijgt. Er zijn fora waarop Borderliners welwillend vragen van omstanders beantwoorden.

De Stichting Labyrint ( http://labyrint-in-perspectief.nl/ ) informeert, heeft regionaal afdelingen en organiseert bijeenkomsten in praatgroepen onder begeleiding van getrainde mensen.
Dutchmill
(4499) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-22 09:09:00
Dag IJsbeer,

Ik zal je tutoyeren ;-)
Ik zou heel graag eens met je (en anderen) willen praten. Ik woon in Utrecht, dus ook midden in het land. Mocht je een gespreksgroep willen initiëren, dan houd ik me van harte aanbevolen. Het zou heel veel voor me betekenen! Ik geef mezelf bij deze een nickname. Dat praat wat makkelijker.

Rode wijn.
(4528) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-22 11:39:00
Dag 'Rode Wijn',

Ik ken het gevoel. Op afstand blijft het er toch op lijken of je de enige bent met deze ervaringen, verdriet en pijn. Mensen kennen helpt nog meer dan anoniem schrijven op internet. De verhalen horen en in kunnen spelen op wat er gezegd wordt, emoties delen op dat moment. Elkaar tot steun zijn en tips krijgen, feedback. Ik ga van de week met mijn goede vriendin om tafel of wij een gespreksgroep kunnen beginnen. Ook al zouden we maar 1x per maand bij elkaar komen, ik denk dat het voor velen een eind aan het eenzame lijden zal betekenen.
En tussentijds met elkaar bellen of appen als er een dip in je gevoel opkomt. En mocht het blijken dat er weinig tot geen anderen behoeften hebben om contact te keggen dan kunnen we ook nog samen eens praten. Ieders manier van verwerking is anders en kan de ander houvast geven, dingen waar je zelf niet op gekomen was om te doen, voorbeelden waardoor het soms nét even weer gaat in donkere tijden.

Ik doe mijn best en ga er maar vanuit dat we binnenkort starten met een gespreksgroep.

Tot dan: hou vol! Meldt je aan bij Hein op het gesloten forum. Ik zal mijn telefoonnummer daar publiceren, mocht jij of anderen behoefte hebben om te praten. Maar ik ben geen psycholoog, gewoon een ex partner net als velen van jullie. Maar wel met een nuchtere kijk en een enorm doorzettingsvermogen.

Groetjes,

IJsbeer
Nb. Dutchmill, een rectificatie van mijn kant is op zijn plaats: niet al jouw posts waren 'negatief' nadat ik ze nog eens overlas. Blijf reageren! Ook jouw inbreng is een stukje oplossing van de puzzel voor velen hier! Thanx.
(4536) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-24 23:24:00
hallo ijsbeer,
ik las met interesse uw verhaal over hoe u met uw psychologe (vriendin) in gesprek bent gegaan om een manier te vinden om de vroegere relatiebreuk met uw vriendin een plaats te kunnen geven en wat u daartoe zou ondernemen. U schreef dat je het vervolg zou schrijven. Blijkbaar heb je de tijd er nog niet toe gevonden. Maar ik kijk er wel naar uit!
met vriendelijke groeten
(4574) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-25 13:44:00
Sinds ongeveer 1 jaar ben ik bevriend met iemand die borderline heeft. Ik ben zelf vrij extravert en spontaan, dit is wat in eerste instantie aan trok. Wel beschik ik over bepaalde grenzen en zaken waar ik echt niet mee te maken wil hebben. Zij leek hetzelfde te denken over dit soort zaken in ieder geval op hoofdlijnen.

Helaas kom ik er de laatste tijd steeds meer achter dat het haar toch niet goed lukt om haar grenzen te bewaken vooral niet in de relatie met mannen. Drugs gebruik, crimenele vriendjes maken deel uit van haar leven, daar ben ik nu sinds een paar weken achter. De laatste tijd probeert zij mij ook steeds meer bij deze contacten te betrekken. Dat is nu eenmaal gebeurt en de gevolgen van dit incident waarbij iemand mij iets aan heeft gedaan zijn heel vervelend. Ik voel mij door mijn vriendin in gevaar gebracht en in de steek gelaten.

Inmiddels ben ik zo ver dat ik niet meer met haar wil omgaan. Gezamelijke zaken waaronder een vakantie in de toekomst (door mij betaald) wilde ik eerst op een nette manier regelen door haar deel om te boeken zodat zij alleen weg kan. Ik heb paar dagen bedenk tijd gevraagd om hier even uit te komen. Zij heeft mij in deze 48 uur rond de 30x gecontact varierend van hysterie, verwijten tot smeken. Inmiddels ben ik zo ver dat ook de praktische zaken niet meer wil regelen en dat ik denk volledig negeren is misschien nog het beste.

Het lastige is dat ik haar het beste toe wens zonder mij en dat ik bij een contact dat enizings binnen de grenzen was er geen moeite mee zou hebben om wat praktische zaken te regelen. Raar hoe ik mij daar dan weer schuldig over kan voelen terwijl de tijd dat ik mij ooit nog door haar laat schofferen nu echt wel voorbij is.
(4576) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-26 12:41:00
Update 3

Plan van aanpak, makkelijk gezegd...
Wat wilde ik eigenlijk bereiken met mijn aktie. Was het om mijn eigen angsten te beteugelen, mijn gram te halen na zo hufterig te zijn behandeld, of om mijn eigen pijn te verzachten door haar onder ogen te komen en te hopen dat de schellen van mijn ogen af zouden vallen en ik niet een 'monster' maar een lelijk klein eendje zou zien zitten waar ik ooit zo van gehouden had? Ja, wat waren mijn beweegredenen eigenlijk?
Het makkelijkst werk je vanuit het eindresultaat, terug naar waar je op dat moment bent, wist ik uit ervaring. Stel een doel en werk er niet naartoe, maar werk ervan terug naar nu. Dat biedt veel meer houvast dan werk je vanaf hier naar je doel, omdat je dan van het heden de toekomst in mort kijken. Veel makkelijker kijken wij mensen terug op gebeurtenissen. Immers we bestaan voor 100% uit verleden waar we van leren, achteraf.

Ok. Hou het helder, herinner de KISS methode die je ook in je werk als groepscommandant hanteert: Keep It Simple, Stupid! Wat wil ik... 1. Ik wil in iedergeval erkenning voor wat mij is aangedaan, is overkomen. 2. Ik wil weten wat mijn rol was in het geheel, vanuit haar perspectief. 3. Ik wil weten waarom onze relatie kapot moest op de meest hufterige manier. 4. En wat er nog over is aan haar kant van 'ons' 5. Hoe ik verder moet...
Daarbij moest ik niet uit het oog verliezen dat ik te maken had met een volwassen vrouw van 46, die emotioneel en relationeel net 4 jaar oud is, zo ongeveer mijn dochtertje nu.

Ik appte mijn vriendin de psychologe met het antwoord: Ik moet de stilte doorbreken, want zonder dat kan ik niet verder, emotioneel niet en op relationeel vlak ook niet. Ik sta momenteel nergens (meer) voor open meer heb ik ontdekt. Ik ben lam geslagen emotioneel en uitgezogen, uitgeput qua gevoel. Ook al zou de mooiste, liefste vrouw nu voor me staan en me haar liefde verklaren, ik zou haar zo aan de kant schuiven. En zo was ik nooit geweest vóór deze BPS relatie. Ik ging altijd uit van het positieve, 'Alles zal reg kom', zeggen ze in Zuid Afrika, mijn motto in de liefde. Ik zag kansen, geen spoken en beren. Ik zag oplossingen, geen onmogelijkheden. En nu zag ik niks, een soort smog om me heen, zonder zicht, verstikkend...

Ik had een paar dates achter de rug, maar ik was telkens degene die alles afkapte of op lieve leuke vrouwen afknapte zonder reden. Ik ben al helemaal niet van het internet daten, geloof absoluut niet in de hype van datingsites die de 'klik' wordt genoemd. Liefde groeit vanuit vriendschap, niet vanuit 'love at first sight'. Dat is puur lichamelijke aantrekkingskracht, gebaseerd op hormonen, lust dus. En dooft vaak net zo snel uit als het gekomen is als je van elkaar geproefd hebt. Het rare was dat bij elke date die ik afsprak een gevoel had of ik iets stiekems deed, vreemd ging, mijn ex vriendin belazerde. En dan begint een date al niet echt lekker ontspannen... Als het wat verder ging dan een etentje of leuk samenzijn dan viel vervolgens gewoon totaal alle gevoel weg. En kwam mijn ex vriendin op in mijn hoofd, ging ik naar haar terug verlangen. WTF?!

Dit is niet goed... De alarmbellen rinkelden in mijn hoofd als een ouderwetse wekker op een stalen plaat. Hoe was het mogelijk dat na 9 maanden ik zo veranderd was, zo afhankelijk was geworden van wat een vrouw van mij dacht of van mij vond. Dat ik zo kon verlangen naar dichtbij zijn, als een soort beloning voor 'goed gedrag' misschien. Ik dacht even aan het Stockholm syndroom, waarbij gijzelaars sympathie voelen voor hun gijzelnemer, verliefd worden, hen adoreren, parallel aan de intensiteit van de mishandeling. Hoe heftiger ze misbruikt worden hoe groter de liefde voor hun agressor. Pffff, 't zal toch niet. Snel vergeten die vergelijking met mijn eigen situatie.

Wordt vervolgt

IJsbeer.
(4579) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-03 17:36:00
Update 4

Ik kom er steeds meer achter dat ik mezelf voor de gek hou, dat het alleen in mij het gevoel nog zit en dat dat gewoon nergens op gebaseerd is. Een soort fantoompijn in een afgezet arm of been zeg maar. Ik hoorde een liedje van Marco Borsato getiteld: Niemand Weet.
Een stukje tekst daar uit verklaart wat ik bedoel:

... Is dat moment alleen voelbaar voor mij
Niemand ziet, want je bent er niet
't Is enkel mijn hart dat me vertelt dat we nog samen zijn...

En

Elke herinnering, elke schim van elk moment
Ooh, mijn hart hoeft maar iets te herkennen
En het is gewoon echt alsof je nog bij me bent

Kortom, het zit in mij...
Er wordt namelijk niks beantwoord, niks getriggerd want zij is er helemaal niet,
het is stil, er is geen enkel contact. Dus waarom blijft dit gevoel dan in stand?
Ik heb dit nog nooit meegemaakt bij andere relaties die eindigden, soms ook niet op de allermooiste manier. Maar de emotionele blokkade is gigantisch, ik sta niet open voor iets nieuws omdat ik blijf hangen bij het oude. En dat is er niet meer.
Zou het te maken hebben met de stilte die mij is opgelegd?
Omdat ie is opgelegd ga ik zelf invullen? Ik zeg: Mediamarkt! (Ik ben toch niet gek...)
Waarom kan ik het wel beredeneren (met mijn hoofd) maar waarom wil mijn gevoel (mijn hart) nog steeds niet mee? Pffff, ik zou bijna denken, ik blijf mijn leven lang verder alleen, want met een ander lukt het toch niet meer. Ik associeer alles met mijn ex vriendin, vergelijk ongewild.
Wat zij de Dijk ooit in Bloedend Hart:

... Alleen jij kan me helpen
maar je bent er niet

Ik sta op ik ga naar bed
omdat dat zo moet
ik wacht op wat gaat komen
als ik ben leeg gebloed...

En op haar hoef ik niet te rekenen, ik weet niet wat ze nu op dit moment doet, maar ik behoor niet eens meer tot haar sneue vriendenkring, ik ben gereduceerd tot niks, noppes, nada en dan nog minder. Maar de oplossing ligt wel bij haar. Of ze me nu afzeikt of uiterst vriendelijk behandelt, daar zit waar ik verder kan. Ooit heb ik met haar afgesproken: Ik ga pas weg bij je als jij mij persoonlijk komt vertellen dat je niet meer van me houdt, terwijl ik in je ogen kan kijken en zelf kan zien dat je het meent. En dat heeft ze nooit gedaan. Ook op mijn vraag om via de mail uitleg te geven kwam geen reactie. Dát was toch de makkelijkste manier om van mij af te komen...
Ambivalent gedrag, net zoals de keer dat ze me vroeg: Als wij ooit uit elkaar gaan, dan zie ik je vast nooit meer hè. Ik zei hartgrondig: Nee! Wij komen elkaar eigenlijk nooit tegen. Jij bent zelden in mijn buurt en ik zoek jou dan ook niet meer op. Of ze mijn dochtertje dan nog wel eens zou zien. Ik vroeg haar: Wat denk je zelf?
Of ga je me dan misschien wel stalken? Dat klonk tot mijn verbazing niet als een vraag maar meer als een wens. Ook een manier om zelf nooit afscheid te hoeven nemen....

Wordt vervolgd

IJsbeer.
(4583) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-04 11:22:00
Geachte lezers,

ik wil graag mijn verhaal hier ook delen.

Nu ongeveer 2 jaar geleden leerde ik mijn ex vriendin kennen die op dat moment nog getrouwd was. Door gemeenschappelijke vrienden raakten we een keer aan de praat en ik merkte al snel dat ze meer voor me ging betekenen. We zochten elkaar steeds meer op en al snel werd ik ongelofelijk verliefd op haar. We hebben in die korte tijd veel over haar huwelijk gepraat en de problemen daarbinnen.

Een paar maanden later heeft ze de scheiding aangevraagd en dat was het begin van een moeilijke periode in mijn leven. We werden steeds hechter en ik realiseerde me dat zij de reden was waarom mijn vorige relaties niet hadden gewerkt.

Emotioneel maar ook lichamelijk stonden we zo dicht bij elkaar. Ik kon het echt niet geloven dat "echte liefde" toch echt bestond. Alles was zo intens tussen ons.

Maar na een paar maanden begonnen bij haar de twijfels op te spelen. Had ze er wel goed aangedaan om haar huwelijk op te geven. Ze misstte haar ex enorm en twijfelde aan haar liefde voor mij. Ze vertelde me ook steeds meer over haar huwelijk en wat er allemaal gebeurd was. Ze was meerdere malen bedrogen door haar ex en zelfs meerdere keren mishandeld. Het enige was ik wilde was mijn liefde aan haar laten zien en haar laten merken dat ze heel belangrijk voor me was.

Ik deed alles voor haar en heb haar veel ruimte gegeven om achter dingen te komen. Misschien verkeerd maar ik wilde het zo graag laten slagen.

Op een gegeven moment werd ik haar weer teveel en benauwde ik haar met mijn liefde. Ze had zich laten meeslepen door mijn gevoel. En ik had haar dingen laten zeggen die ze niet meende.
Ze wilde alleen zijn om erachter te komen wat ze nou voelde. Na een korte periode zocht ze weer contact en was ik alles wat ze wilde. Ze beloofde me dan de wereld. In de periodes dat ze goed in haar vel zat was ik alles voor haar en als ze een slechte periode had dan kon ik weggaan en moest ik haar met rust laten. Dit was erg slopend voor me omdat ik zo van haar hield en dacht dat ze bepaalde dingen nog moest verwerken van haar scheiding.

Als er drank in het spel was dan kan ze ineens veranderen van liefdevol naar intens gemeen. Ontzettende kwetsende dingen zeggen om me maar weg te duwen. Echt bewust kwetsen. Ze hield dan opeens niet meer van me en wilde me dan ook niet meer in haar leven. Ik betekende niks voor haar en was ik toch niet haar type. Ze wilde contact hebben met andere mannen en dat deed ze ook.
Maar een paar dagen later stond ze weer in tranen voor de deur en had ze zo'n spijt van alles. Ze beloofde me dan de wereld en was ik alles wat ze nodig had.

Ze is ook erg onzeker over haar uiterlijk terwijl ze zo mooi is. Altijd bezig met haar figuur en als ze ook maar een kilo was aangekomen dan
was het weer een week op water en brood leven. Ze kon nooit begrijpen waarom ik haar zo mooi vond. Ik zei dat alleen maar voor haar en ik was
niet eerlijk als zij vond dat ze was aangekomen. Haar zelfbeeld was zo laag.

Het viel me ook op dat er niet veel mensen in haar leven waren behalve familie. De vrienden die ze had waren er ineens en dat kon ze ook ineens afkappen. De mensen waar ze het liefst mee om gaat zijn mensen die haar op een voetstuk hebben staan. Die bij haar komen voor advies en dergelijke of haar nodig hebben voor iets. Daar had ze dan een bepaalde macht over ofzo. Maar zodra zij niet meer nodig was dan kapte ze alles af en waren ze niet te vertrouwen.

Het afgelopen jaar is het 11 keer voorgekomen dan ze de relatie verbrak en weer herstelde. Ik weet ook niet waarom ik het heb geaccepteerd allemaal. Ik hield zo enorm veel van haar en ik wilde haar zo graag begrijpen. Maar ik kon echt niks goed doen. Ja, een paar dagen en dan begon de ellende weer van voor af aan. Ik ben echt blind van liefde geweest, dat zie ik nu.

Twee weken geleden heeft ze ook weer uit het niets de relatie verbroken en daarmee ook het contact. Kort daarvoor wilde ze nog zwanger worden van me, en moest ik snel bij haar in komen wonen als ik mijn huis verkocht had.

Ik weet me soms echt geen raad met de gedachten die ik over alles heb. Dat de relatie geen toekomst heeft dat weet ik nu wel zeker maar de manier waarop het geeindigd is kan ik niet bevatten. Ik sta op dit moment nergens voor open. Ze zit de hele dag in mijn hoofd en bij alles wat ik doe denk ik ik aan haar. Zelfs als ik contact heb met andere vrouwen dan voel ik me schuldig naar haar toe.

Groet Mason
(4586) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-04 20:08:00
Ijsbeer, ik weet precies wat jij voelt. Ik
heb dit 11 maanden meegemaakt. Ik heb het geluk gehad dat mijn ratio het uiteindelijk won van mijn gevoel. Had nog nooit zo intens van iemand gehouden. Maar o wat heb ik veel uiterste met deze man meegemaakt.... zoveel dat ik het uiteindelijk wel af heb kunnen sluiten.... jammer dat jij het niet af hebt kunnen sluiten. ik wou dat ik je kon helpen...
(4587) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-05 22:02:00
Ijsbeer, ik lees jouw verhaal graag, je bent een intelligente man denk ik met duidelijke inzichten. Zelf leef ik al 2,5j samen met mijn vriend die vermoedelijk borderline heeft en ik herken jouw verhaal volledig. Ik ben een zelfstandige, intelligente vrouw maar zo verslaafd aan hem :( Onze relatie is in deze periode al 11x verbroken geweest en elke keer gepaard met grove verwijten en zelfs fysieke agressie. Als hij DENKT dat ik hem niet graag genoeg zie, als ik hem niet constant aandacht geef, als niet alles rond hem draait, dan breekt er iets bij hem en sluit hij hem volledig af, dan moet ik zijn gevoel bevestigen, als ik dit niet toe en dit irreëel vind en dus tegen hem inga, krijgt hij een woede aanval met fysiek geweld tegenover mij, daarna neemt hij voor de zoveelste keer zijn valies en gaat hij lopen..woont momenteel al 1maand terug bij zijn ouders nu. In het begin was ik kwaad en heel zeker dat fysiek geweld DE grens was voor mij maar na een maand mis ik hem alleen maar maar, zelfde verhaal als bij jou, ik ben de slechte, ik doe niks voor hem en hij laat nu al 3w totaal niks meer van hem weten wat ik ook sms of mail..ze straffen ons..zo ken ik hem ook. Van de ene dag op de andere ben je de vrouw van hun leven, de andere dag ben je niks meer..ze gaan van zwart naar wit, van euforie naar depressie, van extreem lief naar agressief..alles in uitersten, aantrekken en afstoten :( tot je volledig leeg gezogen bent..en toch hoop ik nog elk moment dat hij weer aan mijn deur staat, ik ben verslaafd aan hem en hoe hard ik er ook boven wil met mijn ratio..mijn hart wint..voorlopig nog..hoop zo hard met mijn ratio dat hij deze keer volhoudt want ik kan het niet..
Juffie.
(4589) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-06 15:03:00
Update 5

Inmiddels heb ik twee keer op het punt gestaan om naar haar toe te rijden. Telkens kwam ik tot halverwege waarna ik toch weer omdraaide. Blijkbaar is het nog steeds niet de tijd. Ben ik er nog steeds niet klaar voor. Speelt de angst mij nog steeds parten. Belachelijk eigenlijk, ze is 46 jaar, een vrouw, nooit een bedreiging geweest voor me in fysieke zin, eigenlijk een klein meisje vanbinnen, vol angsten en verdriet, extreem afhankelijk van me. Sterker nog, ze wilde me eigenlijk helemaal niet kwijt. Maar doordat ze zo op mijn hart is gaan staan heb ik mijn grenzen op niet mis te verstane wijze aan haar te verstaan gegeven. En zij haar 'verlies' genomen. We wilden elkaar niet kwijt, maar zó kon het ook niet verder. Maar de koek was op. Nadat ze eerst me de wereld beloofde (en door haar akties ook liet zien dat ze het meende) viel ik in een zwart gat en er werd geen hand meer uitgestoken naar me, die me eruit wilde trekken. Ik was er zó klaar mee...

Nu is er stilte. Dodelijke stilte. Wat speelt er aan de andere kant?
Dat is wat mij bezig houdt. Zeg maar dat alvorens ik in actie kom met mijn plan van aanpak ik eerst een verkenning wil doen van het terrein en de plaatselijke omstandigheden. Om zeker te zijn dat de risico's tot een minimum worden teruggebracht worden. Ik heb dringend behoefte aan de laatste 'Intel' zoals dat in vakjargon heet. Maar ik heb geen contact meer met haar vrienden of vriendinnen, dus via het informele circuit hoef ik niets te verwachten. Ook heb ik niet de beschikking over satelliet of drones die de huidige situatie inzichtelijk kunnen maken, haha. Dus zit er niets anders op dan eens langs te rijden.
En daar zit nu net de crux. Mijn auto wil er niet heen sturen...

Enkele weken voordat de hakbijl in het hakblok terecht kwam en de kop (voorgoed) van onze relatie af sloeg had zij voor mijn dochtertje speelgoed gekocht. En een kinderbedje. We maakten plannen om haar logeerkamer in te richten als slaapkamertje voor mijn dochtertje, dan kon ze blijven slapen. Samen speelde mijn ex vriendin met mijn dochtertje met het speelgoed. Ze waren al maanden 4 handen op 1 buik samen en ik genoot er enorm van om ze bezig te zien. De papa ijsbeer smolt dan gewoon weg...

Nadat ik weken niets van haar gehoord had lag er vlak voor de verjaardag van mijn dochtertje een enveloppe in de bus, aan mij geadresseerd. Met daarin een kaart voor de verjaardag van mijn dochtertje en een begeleidend briefje aan mij. Of ik de kaart aan mijn dochtertje wilde geven en of ik het speelgoed wilde hebben dan kwam ze het brengen. Zo niet dan zou ze het aan de kringloop winkel schenken. Ik heb haar een mailtje gestuurd waarin ik aan gaf te twijfelen of ik mijn dochtertje weer wilde belasten met het verlies van haar 'beste vriendin' door haar de kaart te geven en dat ik absoluut geen behoefte had aan het speelgoed omdat dat mij telkens weer zou herinneren aan haar en onze kapotte relatie

Regelmatig keek ik vanaf die tijd op diverse marktplaatsen of het speelgoed of het bedje te koop stond. Wel andere advertenties van haar, maar nooit het speelgoed of het bedje. Ik ben niet verbaasd als dat nog steeds bij haar thuis staat... Ik durf er geen taart onder te verwedden, die ga ik verliezen, mind my words: het staat er allemaal nog steeds.

Maanden geleden het laatste mailtje van haar: 'Als de pijn en het verdiet wegge-ebt is en het vertrouwen in elkaar weer hersteld, dan zit er wellicht vriendschap in. Wil je dat ik je dat persoonlijk kom vertellen? Dat kan ik ook, maar nu nog niet. Geef me nog wat tijd. Ik ben nog niet naar je toegekomen omdat ik zo veel van je hield en ik zo weer in je armen zou zijn gekropen'.

Wat moet ik daar nou mee?! Wat bedoel je... Kun je vrienden zijn met een BL'er die geen grenzen kent? Eerder sprak ze daar ook wel eens over. Mocht het ooit uitgaan tussen ons, dan konden we verder gaan als vrienden. En dan kun je ook best wel hier blijven slapen kwam er achteraan... Enorm verwarrende signalen uit het chaos universum dat Borderline Stoornis heet.

Wordt weer vervolgt.

IJsbeer.
(4593) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-06 15:54:00
Reageerster van 2014-03-04 20:08

Dank je wel voor je steun. Alleen al door te reageren steun je mij (en anderen die hier posten en lezen) enorm. Hier blijkt dat je niet de enige bent, maar één van de (helaas) velen als ex partner van een partner met BL en dat de frustraties, machteloosheid, verdriet en pijn bij ieder hetzelfde is. Dat er zoveel onbegrip is t.a.v. het soms onherleidbare absurde destructieve gedrag van de ander. Dat het niet klaar is als de relatie stopt, maar dat dan pas de 'schade' duidelijk wordt na alles wat gebeurd is.

Dat er zoveel vragen overblijven die wellicht nooit beantwoord zullen worden. Dat de eenzame zoektocht naar antwoorden en terug naar degene die je was voor deze relatie een lange tocht is. Zonder zekerheden, vaak zonder begrip. Ook niet van eerdere vrienden. Zeker bij de stille Bl'ers ziet de omgeving niets van het destructieve gedrag dat jij hebt moeten voortduren en krijg jij vask de schuld. Men gelooft je niet of je ex partner heeft over het gebeuren gelogen. Jouw akties uitvergroot, die van zichzelf verkleint tot speldenprikjes zodat het absurd wordt hoe jij gereageerd hebt. Het bekende broodje aap verhaal van de hond die het kindje bijt en moet worden ingeslapen. Vals tot op het bot! Tot de dierenarts het 23e nietje ontdekte in het oor van het arme dier. Wij als ex partners van een BL'er zijn die hond. Wij zijn vals... En dat vreet aan je. Aan je eigenwaarde, zelfbeeld en blokkeert nieuwe relaties die je wel aan zou willen gaan, maar je blokkeert. Ook de angst om nog eens je open te stellen en een mes in je rug te krijgen omdat de ander precies weet wat jouw zwaktes zijn.

En daarnaast diegenen die nog midden in de relatie zitten. Voor wie het dagelijks op eieren lopen is. Die zo graag er willen zijn voor de ander. Zien hoe je partner het gevecht in zichzelf verliest, maar buitengesloten worden, de bliksemafleider zijn van de tomeloze destructieve woede van degene waar je van houdt. En ook op zoek zijn naar erkenning, maar nog meer naar wijzen waarop het keven weer dragelijk wordt, liefst zonder hun partner te hoeven verlaten. Maar de energie en kracht missen, alsook zich te kunnen verweren tegen de keiharde afwijzing keer op keer.

En de partners met Borderline Stoornis zelf, die dagelijks een gevecht met zichzelf leveren, leeg zijn zonder enig gevoel, zich krampachtig vasthouden aan diegene die ze soms adoreren en anders weer verguizen. Leven in constante angst dat je verlaten wordt, dat de pijn het wint. Of de schaamte na een uitbarsting, na de splitsing, het verdriet waarom je zo bent geworden.
Want niemand van onze (ex) partners heeft er om gevraagd om de Borderline Stoornis te jrijgen en er mee te moeten leven. Zij stoten het liefste wat ze bezitten van zich af terwijl ze juist andersom zouden willen.

Ik ben maar 1 persoon die kort geleden tegen wil en dank ervaringsdeskundig is geworden op dit gebied en er niet over dacht om mijn vriendin te verlaten. Zij was de som de delen, waarvan haar stoornis maar 1 deel was. BL'ers zijn mooie maar kwetsbare mensen en het kost veel liefde om hen naast je te behouden, het kost hun veel moeite om jou voor hen te behouden. Liefde is een werkwoord, hier meer dan waar ook.

Hou vol allemaal!
Ik wens jullie allemaal geluk toe...

iJsbeer.
(4595) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 01:10:00
Beste IJsbeer,

Ik haal veel herkenning uit je verhalen.

Ik zal je toch adviseren het los te laten, antwoorden zal je nooit krijgen.

Het werkt als een verslaving. Probeer aan jezelf te werken, we verdienen namelijk veel beter. In mijn geval was mijn zelfvertrouwen zo beschadigt dat ik alleen nog maar bezig was met mijn ex, zoekend naar bevestiging en antwoorden die ik nooit zou krijgen, voor wat mij was "aangedaan".

Borderliners kunnen ontzettend claimen, Maar je anderzijds keihard afstoten, liegen, manipuleren. Wanneer de bom echt is gebarsten, is er vaak geen enkel contact meer mogelijk.

gr. Jan
(4596) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 08:45:00
Beste Jan,

Ik herken ook echt alles in Ijsbeer zijn verhalen want ik zit in exact dezelfde fase nu, de bom is gebarsten en gelijk hoe je ze benadert, er volgt niks meer..en zoals je zegt Jan, het is een verslaving, ik ben elke seconde van de dag bezig met hem, waarom? komt hij nog terug? kan hij niet inzien dat hij borderline heeft en dat zijn leven kapot maakt? is hij me echt van dag op dag zomaar vergeten? heeft hij al iemand anders? kunnen we nog praten? enz...
Je herkent het vast ook wel, ik MOET idd loslaten hoe graag ik hem ook zie, want fysiek geweld was altijd DE grens voor mij en zelfs deze grens zou ik nu over gaan uit liefde voor hem..loslaten..hoe heb jij het gedaan Jan?
Juffie.
(4597) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 08:53:00
beste ijsbeer,

met belangstelling volg ik je schrijven en herlees je mails ook nog eens opnieuw.Enkel tussen haakjes.. het zou fijn zijn moest er nog eens een boek verschijnen met een waargebeurd ervaringsverhaal van iemand die een zwaarbeladen relatie met een bdl heeft gehad... er zijn genoeg boeken over borderline.. maar de verhalen van mensen uit de realiteit zeggen zoveel meer... k denk hier onder andere aan het boek van sjoerd.. Misschien mogen we ooit een boek van jou lezen??
Deel vijf van je ervaring met je ex vriendin kwam toch een beetje onverwacht. Uit het vorige had ik het gevoel dat er sinds negen maanden een totale breuk was en zij op geen enkele manier nog iets van zich had laten horen. Als ik het goed begrijp had ik dat toch verkeerd begrepen?? en heeft zij toch nog contact gezocht per brief en ook ivm met die vriendschap en dat ze je heel graag gezien had enz.. Eigenlijk zette ze daarmee de deur voor jou terug op een kier??? .. sijpelde ze terug in je lichaam en geest.. en is dat mogelijks mee een van de redenen waarom je er ook zo moeilijk een punt kan achterzetten?? t is maar een bedenking hoor ijsbeer.. groetjes.celine
(4598) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 20:42:00
Hallo 'Juffie',

Het is een fijne bijkomstigheid om te horen dat meer mensen zichzelf herkennen in mijn verhaal. Ik schrijf het van mij af, waardoor mijn denkproces voor mezelf inzichtelijk wordt. Dat ik daarbij anderen tot steun ben, al is het maar herkenning is iets heel moois.
Het kost mij best moeite om te schrijven want dan komt alles weer heel dichtbij. En het is een voortgaand inzicht, dus vandaar de 'wordt vervolgt' onder elk stukje.

Mijn 'geval' staat net als alle relaties van partners en ex partners op zichzelf. Het grootste verschil is dat mijn ex vriendin regelmatig heeft geprobeerd om mij uit te leggen hoe de chaos in haar hoofd er uit zag. Achteraf heb ik daar veel aan, toen ik nog midden in onze relatie zat niet, ik wist er geen 'label' aan te hangen anders dan extreme bindingsangst. Maar dat dekte de lading niet. Er waren teveel extreme situaties die niets met binding hadden te maken.

Plus ik redeneerde volledig vanuit mezelf, mijn gevoelswereld als niet BL'er. De 'echte' wereld zal ik maar zeggen, waarmee ik bedoel, de wereld met normen en waarden waarin de meesten van ons mensen in functioneren omdat we geleerd hebben op elkaar in te kunnen spelen door het hanteren van dezelfde regels en gevoelens. Waardoor we elkaar kunnen begrijpen. Wist ik veel dat er in het universum van de BL'er er heel andere regels gelden of er zelfs soms geheel geen regels en gevoelens bestaan.

In de maanden na de breuk heb ik veel geleerd. Niet alleen op het vlak van de Borderline Stoornis en de problematiek die het voor partners en familieleden met zich mee brengt. Maar ook inzicht in mezelf op persoonlijk vlak ben ik gegroeid. En achteraf kan ik zeggen dat wij het helemaal niet zo slecht aan hebben gepakt samen. Met daar bovenop de kennis die ik nu bezit durf ik te zeggen dat als ik deze persoonlijke groei had doorgemaakt en de kennis eerder tot mijn beschikking had gehad wij samen gelukkig oud hadden kunnen worden. En dat is een enorme frustratie die er nu bijgekomen is.

Bij ons was er eigenlijk nooit sprake van fysieke dreiging. Een keer heeft ze mij tijdens een splitsing bij de keel gegrepen, zo gefrustreerd en kwaad was ze. Maar als militair ben ik wel wat gewend dus bleef ik kalm en terwijl ze me vast hield heb ik haar gezegd niet onder de indruk te zijn van dit gedrag. Ik heb haar dringend verzocht mij los te laten of ik zou mezelf los maken, wat dan pijnlijk voor haar zou worden. Ook gaf ik aan dat dit de eerste en de laatste keer was dat zij mij fysiek kon bedreigen. Ze heeft het zeer ter harte genomen. De volgende dag boodt ze haar welgemeende excuses aan en begreep zelf niet dat dit had kunnen gebeuren. Dat was het enige incident.

Op argumenten ingaan tijdens een splitsing heeft totaal geen zin. Je BL partner is niet voor rede vatbaar. Geen enkel argument haalt hem of haar uit de splitsing. Mijn ex vriendin verwoordde het als volgt: Ik ben soms ineens boos. Dat kan zijn dat er zich dingen hebben opgestapeld, soms hele kleine dingen, maar het kan ook zomaar ineens de kop op steken. Ik wil niet boos zijn, maar ik ben het wel en ik kan het niet stoppen. Het lukt me niet om je te ontzien, jij bent het niet waar ik boos op ben, maar jij bent wel het dichtste bij. Dus richt ik mijn boosheid op jou en dan maak ik van alles stuk. Ik ga maar door en door, dat wil ik niet, maar het gebeurd. Ik kan er geen rem op zetten...

Misschien heel absurd, maar de enige manier waarop zij enigzins tot rede kon worden gebracht was door haar in mijn armen te nemen en te knuffelen. Vast te houden, warmte te geven. Echte aandacht. Ik zei haar dan dat het niet erg was, dat het wel goed kwam. Dat het weer over zou gaan. Dat zorgde voor een omslag, van extreme boosheid werd ze dan ineens weer het kleine meisje waarin alleen maar verdriet en schaamte zat, wat de spanning doorbrak met een intense huilbui. En zich zó schaamde. Bang dat anderen dit zouden weten over haar, maar ook geborgen en veilig was in mijn armen. En er niet meer uit wilde. Dat was de achterliggende behoefte: Veiligheid en geborgenheid had ze nodig.

Heel heftig soms om jezelf weg te cijferen terwijl je net daarvoor enorm gekwetst was door de dingen die ze zei. Je op de meest hufterige manier probeerde onderuit te halen. Maar het resultaat was een immens vertrouwen in mij, wat soms ook weer triggerde dat ze nog banger was mij kwijt te raken.
Ik ben niet verslaafd geweest aan haar of aan onze relatie. Ik zag duidelijk het gedrag dat niet strookte met de normale normen en waarden, ook al deed zij voorkomen dat het heel normaal was. Maar tegelijkertijd zag ik ook het gekwetste meisje in haar dat zo graag weer klein en vrij wilde zijn, opgesloten diep in haar, zó bang om naar buiten te komen. En zo afhankelijk van de liefde en bevestiging van degene die ze durfde te vertrouwen, dus zó kwetsbaar. In de loop van onze relatie, ook al ging het regelmatig 'uit' groeide toch het vertrouwen en heb ik haar haar dik ommuurde bloementuin zien durven verlaten om veilig in de grote boze buitenwereld te komen 'spelen'. Maar wel als we alleen samen waren, alleen met de paarden in de wei of veilig in bed.
Nooit waar anderen bij waren, dan was de dikke deur gesloten en hoewel ik de sleutel van haar in bruikleen had, ging de deur dan nooit open. Bleef ze veilig achter haar muren zodat niemand zag hoe onzeker ze was.

Ik ken haar door en door, zie haar helderder dan ooit, maar kan haar niet meer bereiken. De deur naar de bloementuin in haar zelf is dicht. De sleutel is mij afgepakt en weggegooid. En dat doet zo'n pijn. Omdat ik als enige weet wie ze zou willen zijn, maar ik daar geen deel meer van mag zijn. Het kleine meisje is opgesloten, veilig in haar bloementuin waar ze verborgen is voor de wereld. En nu ook voor mij...

IJsbeer
(4601) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 02:18:00
Beste Celine,

Dank je wel voor je reactie. Ik merk dat er meer mensen meelezen dan ik dacht en er her-en erkenning uit halen. Zoals ik al eerder zei spraken mijn ex vriendin en ik regelmatig over haar soms absurde en destructieve gedrag. Maar op dat moment had ik meer twijfels over de juistheid van wat zij zei dan dat ik haar uitleg geloofde. Nu weet ik inmiddels beter, zij is bijna zeg maar het prototype van een stille hoogopgeleide borderliner uit de literatuur hierover. Achteraf gezien bleek wat ze me vertelde allemaal waar. En het doet pijn dat ik haar uitleg toen niet geloofde.
Wat ook apart is aan onze relatie is dat het splitsen altijd gebeurde als ik niet bij haar was, maar thuis nadat ik een weekend of een dag met haar had doorgebracht in onze LAT relatie.
Veelal was het de avond van de dag dat we afscheid hadden genomen 'raak'. De leegte die dit bij haar opriep werd gevuld door met bier of wijn in een 'roes' te komen die haar angsten verzachtte, maar tegelijkertijd snel zorgde voor een splitsing. Op die momenten dat we niet bij elkaar waren ging ons contact via Whatsapp, dus alle mooie en lelijke momenten zijn daarin gedocumenteerd.

En ja, ik heb er zelf ook aan gedacht om er in de nabije toekomst een boek over te schrijven, zeker nu ik merk dat mijn 'overdenkingen' zoveel mensen 'helpen' in hun eigen zoektocht terug naar hun 'ik'. Ook ik heb eerder ervaren dat het een zware en uiterst eenzame zoektocht is. Er is genoeg te vinden over de borderline persoonlijkheids stoornis, maar zo weinig over hoe je als partner er mee om moet gaan. Laat staan nadat je uiteindelijk definitief aan de kant bent gezet. Daar is eigenlijk niets over te lezen. Maar het zou dan wel een boek moeten worden met tips en trucs om je achteraf weer sneller op het juiste spoor te zetten. En daar ben ik zelf nog druk mee bezig zoals je hebt kunnen lezen.
Ik heb het voordeel dat mijn mentale weerbaarheid groot is door mijn trainingen binnen het militaire apparaat en daarvan kan ik er wel wat in verwerken.

Onze complete breuk begon tijdens een eerste splitsing: ze maakte het weer uit, waar ik verder niet zo op in ben gegaan, ik kende inmiddels het klappen van de zweep, het kwam daarna toch wel weer goed tussen ons. Nieuw was dat ze me daarna enorm heeft geraakt door mij 4 dagen compleet dood te zwijgen. Vervolgens kwam er een berichtje dat ze met me wilde praten. Maar dat kon volgens haar ook pas weer 2 dagen later. Toen ik haar belde dat ik niet van plan was om daaraan te voldoen splitste ze weer en hoefde er ineens niet meer gepraat te worden, ik kon wat haar betreft 2 dagen later 's avonds mijn spullen ophalen. Klaar! En ze hing gewoon op.
Ik ben diezelfde avond in kwaad mijn auto gestapt en heb alles wat er van mij in haar huis en schuur stond in mijn auto geladen, haar uit gemaakt voor alles wat maar lelijk was en ik heb mijn gram gehaald door alles wat ze mij ooit privé had toevertrouwd haar op de meest hufterig manier voor de voeten te werpen. Op dat moment geloofde ik helemaal niks meer van haar verhalen en de traumatische ervaringen die haar vroeger overkomen waren en zeker niet de verhalen waarmee ze zichzelf uit haar absurde hufterige destructieve gedrag naar mij toe eerder dacht te redden. Kortom, ik zat er écht helemaal doorheen. Alle keren dat ik me ingehouden had terwijl zij mij afbrandde heb ik in een keer keihard gecompenseerd en haar alles verweten. En zo heb ik haar achtergelaten. Gesplitst en daarbij geknakt door mij.

Een week later ben ik naar haar toe gegaan en heb geprobeerd met haar te praten, maar ik kwam gewoon niet verder dan dat ik haar de schuld gaf van onze breuk. Zij gaf mij de schuld dat het over was, dit was helemaal niet wat ze uiteindelijk had gewild dat haar acties haar zouden opleveren, maar door mijn enorme woede die ze de avond van mijn vertrek over zich heen had gekregen was het vertrouwen in mij tot nul gereduceerd. Toch was er op een gegeven moment weer wat vertrouwen terug, maar door externe factoren hadden we op een gegeven moment geen tijd meer om verder te praten. Uiteindelijk resulteerde het in de avond in een geagiteerd appen over en weer en werd ik volledig door haar geblokkeerd op Whatsapp en haar mobiele telefoon, ook bellen en smssen was nu niet meer mogelijk.

Ik stuurde haar een lange mail met uitleg over mijn handelen, dat het toch echt actie - reactie was geweest, maar het mocht weinig baten, we bleven elkaar de schuld geven. We luisterden niet meer naar elkaar, zetten ons schrap in onze eigen perceptie, kwamen niet meer tot elkaar. Ik was er echt helemaal klaar mee, ik wilde alleen nog maar erkenning voor wat ze me gedurende 9 maanden allemaal had aangedaan, excuses.. Die kwamen natuurlijk niet.

Ik belde geheel ontdaan met een vriend over het gebeuren en hij wees mij voorzichtig op de borderline persoonlijkheids stoornis. Ik zocht op internet en op 4 van de 5 DSM IV diagnose punten scoorde ze gewoon 100%. Nu kon ik eindelijk een label aan haar extreme gedrag hangen en nam alle informatie die maar te verkrijgen was tot me. In de weken erna sprak ik met psychologen en psychiaters die veel met veteranen omgaan. Ook zij spraken mijn duidelijke vermoedens uit zonder dat ik stuurde richting borderline. Ik begon boeken te lezen uit diverse openbare en gesloten bibliotheken. Daarnaast vond ik ook dat ik aan mezelf moest werken, mijn achilleshiel, buitengesloten worden en daarna doodgezwegen gedurende een aantal dagen moest ik kwijt. Ik wilde dat deze nooit meer een dergelijke extreme woede op kon roepen. Ik ging te raden bij een bevriende Defensie psycholoog. Met enkele weken had ik samen met hem inzicht in het hoe en waarom en was mijn zwakke plek gereduceerd tot iets wat me niet meer overdreven raakte.
Daarnaast meldde ik me aan bij een lotgenoten gespreksgroep over echtscheiding en verlies waarvan de laatste bijeenkomsten nu eind maart zijn. Ik ging uit van het principe: Wil je je situatie écht veranderen, begint bij jezelf, niet door een ander te willen veranderen.

Ik dacht dat ik hiermee onze breuk en de emoties die daarmee gepaard gingen nu wel geparkeerd had, maar alles kwam ineens weer in volle hevigheid weer terug toen ik op één avond met twee verschillende mensen langdurig sprak over mijn relatie met mijn ex BL vriendin. En de rest staat hier boven te lezen...

Groetjes en sterkte,

IJsbeer.
(4603) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 16:49:00
Lieve Ijsbeer, Jouw stukjes lees ik graag. Je bent een wijze en sterke man. Ik denk dat jij haar niet los kunt laten omdat jullie zielsveel van elkaar houden. Jij weet dat je haar kunt helpen en jij weet dat de liefde die ze aan jouw dochter en jou gaf puur is. Jij weet dat ze wel zou willen, maar dat het haar onmacht is. Dit is de reden dat jij haar niet kunt vergeten, geen onwil, maar onmacht. Als er meer stabiliteit en vertrouwen is kan een hoog opgeleide met borderline prima functioneren. Liefs Petra
(4604) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 19:19:00
bedankt ijsbeer voor je toelichting en omdat je je gevoelens en analyse rondom je relatie met ons allen hier wil delen. Het is heel zeker niet eenvoudig en zoals je ook al aangaf is elke relatie uniek, ook die met een persoon met borderline. Anderzijds zijn de overeenkomsten tussen mensen met BL zo frappant dat het haast luguber is en je telkens opnieuw uitkomt op het gevoel van onmacht.. vooral als ze zoals jij het noemt 'in hun splitsing' zitten.. Dan is geen enkele 'rede' mogelijk.. , het is hun vrees ik.. gewoon onmogelijk. Blijkbaar niet altijd.. maar toch , zeker voor wat mijn eigen ervaring met BL betreft.... een zwaar trauma in de kindertijd of vroege jeugd iets dat vrij 'gemeenschappelijk' is. Wij willen proberen begrijpen. verklaren.. stellen onszelf steeds opnieuw in vraag... Maar ik heb sterk het gevoel dat deze desastreuse 'ziekte' zowel naar henzelf toe als naar de dichtste omgeving nog steeds "onbekend" en zo goed als ongeneeslijk is.. Spijtig genoeg... Ik heb heel veel begrip voor de partners of ex partners die een deel van hun leven hebben geinvesteerd met een BL partner. Nochtans ben ik zelf niet de partner van een BL maar wel de moeder van. Mijn dochter van inmiddels bijna 31 heeft op dit moment enkel nog mij in haar leven.. en ik ben er ook nog steeds voor haar.. Zij is soms dat kleine meisje waar jij het ook over hebt.. dan weer een redelijk normaal iemand.. maar dan die niet tot reden te brengen persoonlijkheid.. Er zijn soms geen grenzen aan de leugens, manipulaties, etc etc.. Vandaag nog vertelde ik haar dat ze me doet denken aan de lamp van Aladin. De geest die daaruit ineens tevoorschijn kan komen.. die zich uit die kleine lamp wringt... tegen wil en dank..
groetjes
celine
(4606) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 21:48:00
Beste Petra,

Dank je wel voor je positieve inbreng. Ik denk dat je aardig tot de kern bent doorgedrongen.
Maar of ik haar kan helpen? Zo voel ik dat niet. Allen zij kan zichzelf helpen. Ik ben degene die haar gegeven heeft waar ze haar leven lang naar gezocht heeft, veiligheid, geborgenheid en vertrouwen. De man die haar niet verliet, maar samen met haar vocht tegen de 'monsters' in haar hoofd, zonder een idee te hebben wie of wat ze waren en wat ze van me wilden. Ik zag als enige het al zo lang opgesloten kind in haar dat zo graag naar buiten wilde. En ik gaf haar mijn onvoorwaardelijke liefde.

Nu ik wel weet hoe de monsters er uit zien en waar ze vandaan komen en ik mijn eigen blokkade ook 'opgeruimd' heb sta ik nog altijd alleen. Ik heb namelijk geen idee hoe ik het kind in haar ooit weer kan bereiken. Of er ooit nog vertrouwen genoeg zal zijn bij haar om vrijuit met mij te praten. Immers voor haar ben ik emotioneel niet meer bereikbaar, sinds onze breuk. Zij voelt het alsof ik haar in de steek heb gelaten. Al het positieve is weggestopt, doet te veel pijn momenteel, bij BL'ers bestaat er geen grijs gebied, ik sta nu letterlijk op zwart.

Daarbij, ik ben primair niet op zoek naar een verzoening, ik wil slechts een gesprek met haar. Ik weet zeker dat ze momenteel nog heel kwetsbaar is en de ellende is: dat weet ze zelf ook. Zolang ze me maar op afstand houdt blijven haar angsten hanteerbaar omdat haar gevoelens voor mij dan in de vrieskist blijven: haar liefde en daarmee de afhankelijkheid die ook de angst voor verlating weer doet herleven. Dat is ook waarom er doodse stilte heerst. Want als haar liefde voor mij en mijn dochtertje echt zo diep zat zoals ze zei dan kunnen de pijn en het verdriet nog lang niet zijn verwerkt (als dat ooit al kan). Ze heeft het weggestopt achter dikke muren. Het gekwetste kind zit weer opgesloten in de bloementuin, diep in haar, waar het veilig is. Want ze heeft nooit intentie gehad om het op een breuk aan te sturen, dat is wat ze me zelf zei.

Secundair kan er, indien we samen veel kunnen bepraten, waardoor er weer vertrouwen in elkaar kan komen een kans zijn dat we ooit weer tot elkaar zullen komen. Maar dat is afhankelijk van zoveel factoren. Ik denk daar nu liever niet aan: Of zij open staat voor een eerste gesprek is al onzeker. Ze zal me vast wel binnenlaten maar op afstand zijn. Zij is gekwetst, ik ben gekwetst...
Plus dat haar vrienden door haar verhaal geheel anti zijn op welke verzoening dan ook. En voor hun mening is ze momenteel heel ontvankelijk doordat ze zo kwetsbaar is door het wegvallen van degene die ze vertrouwde.

Dus ga ik er van uit dat ik mijn verlies maar moet nemen, terwijl zij wel mijn beste vriendje ooit was. Ik zou haar nu adequaat kunnen steunen, dat weet ik en dat frustreert mij enorm. Met alle opgedane kennis en mijn eigen groei zouden we samen gelukkig oud kunnen worden. Ik heb antwoord op mijn vragen wat betreft haar gedrag, maar de prijs is (te) hoog geweest. En dat zorgt voor extra pijn en verdriet.

IJsbeer.
(4608) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-10 16:07:00
Beste Ijsbeer,

Mijn gevoel zegt dat ze jou op een dag weer op zal zoeken. Ze weet dat jij het voor haar bent en ze weet ook dat ze met iedere andere man problemen zal hebben, omdat het probleem de ziekte is. Als jij haar wilt helpen om met de ziekte om te gaan en ze wil er zelf aan werken, dan denk ik dat het een fijne relatie zou kunnen zijn.

Ik denk oprecht dat jij sterk genoeg bent om met deze problematiek om te gaan. Als ik jou was zou ik haar langere tijd met rust laten en haar uit je hoofd zetten en kijken wat de toekomst brengt.

Ik ben een vrouw van 39 jaar en ben er sinds kort achter gekomen dat ik drie relaties heb gehad met mannen die aan borderline lijden. De eerste relatie kreeg ik op mijn 22 ste. Ik ben iemand die graag andere helpt en ook van bijzondere mensen houd, dat zal achteraf de reden zijn waarom.. Helaas ben ik niet sterk genoeg om langdurig met deze problematiek om te gaan en wil ik het ook niet meer. Zelf heb ik structuur en regelmaat nodig om goed te functioneren, vandaar.

Hoe jij (Ijsbeer) met jouw ex om ging lijkt sterk op mijn belevingen. Bij mij wilde ze uiteindelijk alle twee weer een relatie, wilde ze mij terug. Eentje na tien jaar en de ander na twee en acht jaar. Mijn laatste relatie is pas sinds twee weken uit, dus van hem weet ik het nog niet. :-( mijn gevoel zegt dat ook hij weer een poging zal doen. Helaas kan en wil ik het niet meer.

Vandaar dat ik denk dat ze (ex van Ijsbeer) op een dag weer voor jou zal gaan. En wat ik van jou lees, dan denk ik echt dat jij het wel kan en wil.

Groetjes,
Petra
(4609) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-10 16:56:00
Update 6

Ok, ik ben geweest.
Ik heb de 'enorme' stap gewaagd en naar haar huis toe gereden. Ze was 's morgens thuis, dat wist ik want 1x per week werkt ze een halve dag thuis en heeft 's middags vrij.
Ik parkeerde mijn auto nu niet achter die van haar maar aan de overkant van de weg in de berm. Ik wist dat ze mijn auto moest hebben gezien en had geen idee wat ik kon verwachten. Ik hielp mojn dochtertje uitstappen en samen liepen we naar het hek. Drie honden kwamen ons tegemoet en ze kenden me nog, ik werd vrolijk onthaald.
Ik opende het hek en samen met mijn dochtertje . Achter de voordeur zag ik haar haar jas aandoen en ze kwam met een verbaasde blik naar buiten. 'Wat kom jij nou hier doen', vroeg ze me terwijl ze tactisch de deur achter haar dicht deed. We liepen het erf op naar de paarden. Ik zei dat ik even met haar wilde praten. 'Waarover dan?'...
'Over van alles. Vind je dat goed'? 'Ja', zei ze: 'als je maar wel weer vertrekt als ik dat aan je vraag'. 'Ok', zei ik.
Ik vroeg of ze niet moest werken, nee ze zei de ochtend vrij te zijn. Raar... Ze miest opruimen want ze kreeg 's middags visite.
Ze vertelde dat ze er een paard bij had, een ex springpaard, nu ter stalling. En dat de andere paarden er ook nog waren. Ongewild terwijl ze samen met mij praatte nam ik de situatie in mij op. Een soort beroepsdeformatie. Sommige kleine dingen knalden bij me naar binnen.
- De schuurdeuren zaten dicht. Raar, die stonden altijd open het hele jaar door. Daar zaten we als het regende terwijl we koffie dronken.
Op de plek waar wij altijd koffie dronken 's morgens en 's avonds, onder het afdak van de schuur, stonden geen stoelen meer terwijl ze normaal zomer en winter buiten zat op die plek. Er stonden twee pallets met drie kleine balen kuil erop.
De paarden stonden naast de stal, voor de langwerpige mestvaalt die ik nog overdekt had, op het verharde deel met de stoeptegels, hooi te eten. Maar in een enorme hoeveelheid paardenpoep, een stoeprand hoog. Raar, dat was niets voor haar, in weer en wind ruimde ze de paardenpoep altijd binnen 1 of 2 dagen op. Haar paarden waren haar alles. En nu... Ik begroette ze en ook zij herkenden me meteen.

We besloten naar binnen te gaan. Daar was nog niets veranderd.
Ik ging op de bank zitten, zij op de hoek schuin tegenover mij aan de rechter kant. Mijn dochtertje en zij waren aan het knuffelen, ik zag dat het beiden zichtbaar goed deed, ze hadden elkaar gemist. 'Nou vertel', zei ze. Terwijl ik normaal mijn woordje klaar heb begin ik aarzelend te vertellen dat ik haar gedrag achteraf begreep. Dat ik buiten proportioneel gereageerd had de laatste keer dat zij het uit had gemaakt. Zij vertelde dat het goed met haar ging. Ze wilde geen relatie meer, ik zei dat ik daar ook niet voor kwam. Ze had nu rust zei ze, ze dronk bijna niet meer, gebruikte haar slaappillen nog minimaal en ze had geen last meer van de gevoelens die mee naar boven waren gekomen toen ze met mij een relatie had. Er was nu meer rust.
Ik keek naar haar, haar gezicht was ouder geworden. Ze zei:'Je hebt wel de volle lading vN mij gehad hè. Ik stemde in. Daar was mijn erkenning. 1 punt van mijn pijnlijke wensenlijstje af. 'Dat had ik nooit mogen doen, maar ik was je vaak aan het testen, zei ze'. Alsof ik dat niet door had gehad. Weet je nog die keer bij jou thuis dat ik wilde stoeien? Toen wilde ik weten if jij me fysiek wel aan kon. Had ik gewonnen dan had ik je gedumpt. Maar ook al lag jouw salontafel helemaal in de hoek, ik kon niet stoppen. Uiteindelijk hield ze aan haar stoeipartij twee zere blauwe polsen over, zo ver was ze gegaan om uit mijn greep te komen. Maar ze had niet gewonnen...

'En nu', zei ze. Ik zei: 'Niets, ik wil dat je weer in ons leven terugkomt, op wat voor manier geen idee. Ik begrijp dat je alles niet op de man hebt gespeeld, dus er zit geen boosheid meer naar je toe. Ook geen persoonlijke pijn meer, vandaar dat ik mijn dochtertje ook heb meegenomen hierheen'.
Plotseling keek ze me indringend aan en pakte mijn hand met twee handen vast en streelde mijn arm. Ik keek haar terug in haar ogen en zag het kleine meisje in haar nu naast me zitten dat in en in gelukkig was dat ik er fysiek weer was. Ze liet even later mijn hand en arm los.
Ik vroeg haar:' Waarom deed je dat?'. 'Wat' vroeg ze alsof ze zogenaamd niet wist waar ik op doelde. Oversprong gedrag, ze geeft zichzelf bedenktijd hiermee, ze kan het dus niet onder woorden brengen als volwassene. Ik had gelijk dat ik het kind in haar naar buiten had zien komen ook al was het maar een kort moment geweest. 'Ik weet het niet', stamelde ze.
Ze vertelde dat haar favoriete hond dood was. Kanker, het was met een paar weken gebeurd. En dat haar andere honden maar gewoon 'honden' waren waar ze niet zo'n band mee had als met dat oudje. Een heel groot gemis. Ik beaamde dat ik het begreep. Toen ik in haar leven kwam hadden we afgesproken dat haar oude hond niet meer het verdriet op zich hoefde te nemen voortaan maar dat ik haar zou steunen. Ik had het haar plechtig beloofd. 'Dan heeft zij vanaf nu een mooie oude dag', zei ze vol begrip, de snuit van haar geliefde hond aaiend en mij een innige kus gevend. Wat is het mooi om iemand zoiets te kunnen beloven...
Ik zag de triestheid in haar ogen terwijl ze het vertelde. Eerder had ze gezegd: 'Als zij doodgaat moet je er voor me zijn, dat kan ik niet alleen aan, beloof je dat'? En ik had ja gezegd met heel mijn hart... Daar zat ze nu, dichtbij mij op de bank, maar emotioneel mijlen ver weg. De pijn was bijna tastbaar. Toch hield ze vol dat het goed met haar ging. Ik werd misselijk vanbinnen. Dacht ze nu echt mij net als de rest van de wereld met dit verhaal me werkelijk te laten geloven... Dat was haar nog nooit eerder gelukt en nu ook niet. Tranen kwamen op, ik probeerde ze achter een pokerface veilig te stellen. Maar het lukte maar half.
'Ik wil het niet te lang maken', zei ik, 'ik ga zo weer'. Ik stond op om het ongemakkelijke gevoel in me weg te drukken. Ik heb nog wat voor je, even naar de auto lopen...
Pffff, daar kwam ik net op tijd mooi weg. Voordat ik haar in mijn armen had willen houden om te troosten, dat zou ongemakkelijk zijn geworden.
Ik liep naar de auto toe en haalde een plastic tasje eruit en liep terug het huis in. Ik gaf haar het tasje. Erin zaten het kinderboekje 'Weet je hoeveel ik van je hou' en een pluizige ijsbeeknuffel met mijn aftershave luchtje eraan. Ze waren door mij aan haar gegeven ooit. Het boek had altijd in haar huiskamer gestaan met nog een boekje over 'nooit vergeten'. Lieve kaarten die ze van me gekregen had lagen altijd op tafel en de ijsbeer daar sliep ze mee in de nachten dat we niet bij elkaar waren. Ook stonden er een foto die ik gemaakt had van haar terwijl ze haar moeder knuffelde en van haar honden met daarboven de tekst Best Friends.
Ik had het allemaal mee terug genomen toen onze breuk een feit was en haar in mijn kwaadheid toegebeten dat ze het helemaal niet waard was om lieve dingen te krijgen.
't Is van jou, ik had het nooit mee mogen nemen, sorry. Ze pakte het tasje, keek erin en pakte de ijsbeer. Ze rook eraan. 'Hij ruikt naar jou', zei ze meewarig. Ik zei iets van dat hij muf had geroken vandaar dat ik hem weer ingespoten had, alsof ze dat ooit zou geloven. Doe er maar mee wat je wilt het is van jou...
Ze vroeg of ik de andere spullen van haar ook meegenomen had die nog bij mij thuis stonden. Ik antwoordde dat ik dat niet gedaan had omdat ik alleen wilde praten. En dat ik haar in de loop van de week zou bellen wanneer het haar uitkwam om ze te brengen. Het bedje en het speelgoed stonden ook nog in huis, vertelde ze. Ik wist het!!! (Daar ging mijn taart) misschien wil jij het bedje hebben?

Ik stond op en maakte aanstalten te vertrekken. Ze liep met me mee naar buiten. Ik vroeg haar naar het menwagentje dat ik aan het restaureren was vlak voordat het tussen ons afgelopen was. 'Dat staat nog uit elkaar in de schuur', zei ze. 'Misschien dat ik hem van de zomer wel voor je in elkaar kom zetten', deed ik een suggestie. 'Dat zou fijn zijn', zei ze tot mijn verbazing. Ze deed het hek open, nam met een dikke knuffel afscheid van mijn dochtertje en zei: 'Nou, tot ziens dan maar'. Ik boog mijn hoofd naar haar toe en gaf haar zacht een kus op haar linker wang. Ze ontving hem zonder terug te trekken. Het voelde voor beiden zó onwennig. 'Hou je goed, meisje', zei ik. En ik liep naar de straat langs haar paardenvrachtwagentje. 'Als je me nodig hebt, weet je me te vinden, hè. Want dat geldt nog steeds, zei ik terwijl ik achterwaarts liep. Je hebt me namelijk nooit gezegd dat je niet meer van me hield terwijl ik in je ogen kon kijken of je het meende'. Dan pas zou ik boj je weg zijn gegaan, weet je nog... Ze knikte zachtjes, haar ogen naar de grond gericht alsof ze me niet aan durfde kijken.

Ik zette mijn dochtertje in de auto, stapte zelf in en startte de motor. Ze zwaaide, ik zwaaide terug. Toen de auto begon te rijden stond ze nog bij het hek, net als toen we samen waren. Ze zwaaide nogmaals. Mijn hart bloedde, ik wist dat dit ging gebeuren. Niet te stelpen...

Wordt vervolgt

IJsbeer 😢
(4610) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-10 22:08:00
Wat dapper om naar haar toe te gaan!

Ze heeft jou gemist, ze wil jou niet kwijt. Mijn ex-partner wilde in dit soort situaties dat ik hem vast hield. Ik denk dat ze even geen energie heeft voor de paarden, misschien kun je jouw hulp aanbieden bij de verzorging?

Groet Petra
(4612) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-11 06:40:00
je verdere verhaal over de ontmoeting heeft me diep ontroerd.Wat het verder ook wordt of niet wordt, ik denk dat het goed was dat je deze stap hebt gezet en dat hij sowieso nodig was om het verwerkingsproces op gang te kunnen brengen.
liefs, celine
(4613) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-11 09:39:00
Drifting away

Kennen jullie het prachtige liedje van Mr Probz - Waves?
Ooit stuurde ze mij dit nummer en zei ze: zo voel ik me als jij er niet bent.
Ik drijf langzaam weg van jou en mijn angst wordt groter en groter en het lukt me niet om hem te stoppen. En ik schaam me om jou te bellen voor hulp. Ik moet het toch alleen kunnen...
En ik zou willen dat ik het jou niet zo moeilijk maakte, laat me maar, kies maar een ander, ik ben het niet waard om van te houden, er zijn veel betere vrouwen voor jou die jou wel gelukkig maken. Ga toch weg en laat mij maar alleen. Het wordt niks tussen ons, wij passen niet bij elkaar, onze levens verschillen veel te veel. Dit werkt niet. Zoek toch iemand anders die wel lief is voor jou, dat ben jij waard. Wat moet je toch met mij...

My face above the water
My feet can't touch the ground,
Touch the ground, and it feels like
I can't see the sands on the horizon
Everytime you are not around


I'm slowly drifting away (drifting away)
Wave after wave, wave after wave
I'm slowly drifting (drifting away)
And it feels like I'm drowning
Pulling against the stream
Pulling against the stream

I wish I could make it easy
Easy to love me, love me
But still I reach, to find a way
I'm stuck here in between
I'm looking for the right words to say

I'm slowly drifting, drifting away
Wave after wave, wave after wave
I'm slowly drifting (drifting away)
And it feels like I'm drowning
Pulling against the stream
Pulling against the stream

Dan belde ik haar op en praatten we samen...
En met soms een kwartiertje maar, kwam ze tot rust en ging het weer.
Dan sliep ze met mijn knuffel ijsbeer, veilig, wetende dat ik maar 7 kilometer van haar vandaan aan haar dacht en haar nooit in de steek zou laten.
46 jaar en soms zo klein, zo'n lief klein meisje op zoek naar echte liefde, geborgenheid en veilig zijn bij iemand die groter en sterker was dan zij. Die haar wilde beschermen tegen de monsters en angsten in haar hoofd. Die er gewoon was als zij het nodig had... Zo lief!

IJsbeer
Mb. Hoe moeilijk ook, laat je partner met BL niet zomaar alleen met zijn of haar monsters.
Vecht mee zolang je kunt... Alsjeblieft, ze zijn het echt wel waard. Achter hun stoornis zit een mooi iemand. Die je zult zien als je ze helpt... Misschien alleen jij krijgt dat te zien, omdat jij er bent in tijd van nood. Jij niet opgeeft waar anderen dat wel deden. Splitsen is een noodkreet in een 'taal' die wij niet verstaan als niet BL'er...
(4614) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-11 22:18:00
Hoi Ijsbeer, Wat waren voor jou de fijne momenten met jouw ex? De momenten die jij koestert? Waarom is ze zo bijzonder voor jou?

Bij ons waren het vooral de momenten in bed, als er geen prikkels waren, alleen hij en ik, heeel veel liefde en passie, magisch. De liefde bleef maar groeien, kon het soms bijna niet geloven.

Vanaf het begin hoopte ik dat de andere momenten samen ook beter zouden worden, helaas werden deze altijd verstoord. Om de kleinste dingen ontstonden conflicten en misverstanden, of hij hield zich niet aan gemaakte afspraken. Continu probeerde ik om hem te begrijpen en hem in zijn waarden te laten.

Jullie noemen het zwart/wit, maar ik erfaarde het als kamertjes waar hij in zat. Soms waren we samen in een kamertje en soms zat de deur potdicht. Als hij boos was, of als hij elders was. Ook kon hij als hij bij mij was alles en iedereen vergeten, ik moest hem er dan bijvoorbeeld aan herinneren dat zijn zieke moeder misschien wel behoefte had aan een bezoekje of hulp. Soms was hij heel blij met mijn mede leven, maar soms werd hij ook boos en vond hij dat ik mij niet met zijn agenda moest bemoeien. Ik wist nooit hoe hij zou reageren.

In de 11 maanden dat wij samen waren is hij ongeveer 20 x bij mij weg gegaan, ik wist nooit of hij terug zou komen en of het uit was en of bepaalde afspraken nog door zouden gaan. Ik kreeg geen reacties en ik was lucht voor hem, dit deed keer op keer vreselijk veel pijn. Soms zag ik hem na 1 dag weer terug en soms na 4 dagen. Ik hield dit vol omdat de liefde voor hem maar bleef groeien.

Helaas heb ik het uiteindelijk niet vol gehouden.
Afgelopen kerst wilde hij niet samen vieren, te veel druk en spanning, vond hij. Dit heeft mij veel verdriet gedaan, zoveel dat ik vanaf dat moment afstand ben gaan nemen. Hij voelde dit ook en wilde samen met mij in therapie. Ik heb gezegd hier over na te denken. Uiteindelijk heb ik besloten dit niet te doen.

Mijn een na laatste appje was: Niet boos zijn, heeft geen zin. Het leven gaat gewoon weer verder.... We komen er niet uit samen, geloof ik niet in. Vind een aantal karakter eigenschappen van jou te heftig, blijven continu terug komen. Zorg goed voor jezelf, ga ik ook doen.

Na deze app was het stil, doodstil.... Ik weet niet of ik goed gedaan om deze bovenstaande app naar hem te sturen. Ik hoor graag jullie reactie.

Vervolgens ben ik gaan lezen op deze site, probeer het allemaal te verwerken. Ik weet wel dat ik erg veel steun heb aan de berichten die op deze site staan. Mijn dank daarvoor.
Groet, Petra
(4616) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-12 20:13:00
Ik lees met veel belangstelling al jullie verhalen en bewonder jou Ijsbeer dat je de stap hebt gezet..ben er zelfs wat jaloers op want bij mij is de ijzige stilte doorbroken :( Ondertussen hoorde ik al 7w niks meer en ging er zelf aan kapot, via sms nam ik zelf contact, liefdevol en begripvol maar kreeg niks anders dan de gebruikelijke verwijten terug. Hij had altijd zo veel schrik dat ik HEM niet graag genoeg zag maar de realiteit is dat ik hier alleen zit in pijn en gemis en dat hij ondertussen al 3w aan een nieuwe relatie is begonnen..niks aan de hand, hij gaat gewoon verder met iemand die hem nu weer bevestigt..doet verschrikkelijk veel pijn maar ik moet het aanvaarden..ik had liever samen met hem tegen zijn monsters gevochten maar voor hem is het duidelijk over :(
Na 2,5j heb ik met hem de hemel gezien maar ook de hel en idd..de momenten in bed zijn zalig..het valt me heel zwaar hem definitief los te laten maar het moet :( Ik hoop dat het jullie beter afgaat want als je idd met hun ziekte kan leven en zij hun ziektebeeld kunnen herkennen, zijn het heel mooie mensen..daar blij ik van overtuigd!
Juffie
(4617) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-12 21:52:00
Beste Petra,
Heb je even een paar uur? Ik zal proberen een keus te maken. Wat ik koester?
In de eerste plaats haar terughoudendheid, ze lijkt een allemansvriendje die het anderen naar de zin wil maken maar dat is slechts de buitenkant. Eenmaal als enige 'binnen' kom je een heel andere vrouw tegen, lief en aanhankelijk, iemand waar je nooit boos op kunt worden, een vrouw en een kind met zoveel lieve en leuke facetten, ontwapenend grappig, aanhankelijk, zich soms van geen kwaad bewust, slim, assertief, een echt maatje door dik en dun, waar ik oud mee kon worden. Tot zover een keus uit haar eigenschappen.

Als ik aan haar denk zijn de eerste beelden die van haar in de wei, ik bezig met de kantenmaaier aan de ene kant van de wei, zij aan de andere kant knuffelend met haar paardjes. Zo zichzelf na al die jaren dat haar echte ik achter dikke muren heeft opgesloten gezeten en nu bij mij zomaar kwetsbaar en kind durft te zijn wat ze nooit heeft mogen zijn. Alle zorgen vergeten, af en toe naar mij kijkend, controleren of het goed is, gewoon zo'n mooi en sereen beeld.

Een ochtend van de laatste drie weken dat we bij elkaar waren waarop ze wakker wordt naast me, haar ogen open doet, mij haar eerste lieve lach schenkt en mijn rechter arm pakt, haar gezicht er tegen aan wrijft, zachtjes mijn arm streelt en naar zich toe trekt. Haar eerste woorden: 'Wat is het heerlijk om met jou wakker te worden, wat ben ik gelukkig'...

's Nachts als ze slaapt ik naar haar kijk zonder dat ze het weet, terwijl ze rustig slaapt, zonder haar angsten en monsters die aan haar trekken maar in geslapen is met de wetenschap dat ik bij haar ben.

Bij onze eerste ontmoeting, uit eten bij de Griek, dat ze haar vork ineens in mijn bord zette en zei: 'Dat ziet er lekker uit'. En bij de koffie mijn koekje pikte, een hap er van nam en de rest weer terug legde terwijl ze zei: 'Getver, die was niet lekker'...

Het moment dat we samen naast elkaar zitten 's avonds, buiten onder het afdak naast de schuur, met koffie, uitkijkend over de oaddock en de wei. Waarop ze haar hoofd tegen mijn schouder aan legt en zegt: 'Zou het dan toch bestaan dat ik samen met jou oud mag worden'? Kippenvel moment...

's Morgens dat ze terug komt lopen over het paadje met de honden, ze mij ziet en lacht, ik haar silhouet zie in de zon die achter haar rug schijnt en denk: 'Jeetje, wat is ze mooi en lief en ze hoort bij mij. Omdat ze dat zelf wil, helemaal vrijwillig...'

Het moment dat we op ons Zand stoeien en ik een enorme hap zand in mijn gezicht krijg, waarna ik haar achterna ren en haar helemaal inpeper met zand, gewoon op een zondag middag, zij, ik mijn dochtertje en de honden. Gewoon alsof we met water speelden... Samen helemaal vol zand naar haar huis rijden en ons douchen.

Het filmpje dat ik maakte van haar dat ze samen met mijn dochtertje aan het rijden is op een kinderkarretje waar ze nauwelijks op paste. Zo verschrikkelijk veel plezier maakten samen.

En als laatste de nacht onder de volle maan op 't Zand waar we stiekem sliepen, vreeën en elkaar onze ringen gaven. De foto mat haar rugzak op op de terugweg, waar ze in en in gelukkig is.

De foto om 06:00 uur achter in mijn tuin gemaakt waar ze mijn hond knuffelt in mijn badjas.

Zij was altijd al voor mij de som der delen waarvan het allergrootste deel mijn beste vriendje was, een heel klein deel dat ik totaal niet begreep maakte al het mooie dat we hadden steeds stuk als ik niet bij haar was... Nu ik achteraf weet waarom kan ik haar dat niet meer aanrekenen, is dat ook een onderdeel geworden van haar waar ik niet meer boos op kan worden...

Bedankt voor je mooie vraag, die ook eens de andere kant belicht.
Groetjes,

IJsbeer.
(4618) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-12 23:23:00
Update 7

Ik weet nu niet zo goed hoe te beginnen. Met mijn verhaal liep ik zo'n 2,5 weken achter op wat er werkelijk gebeurde. Ik kon het gewoon niet direct van me afschrijven, zoveel emoties roept het op bij mij. Emotioneel ben ik in een achtbaan beland, met het enige houvast de stevige veiligheidsbeugel van mijn sterke wil en intuïtie, die mij op de been houdt, de intuïtie die ik soms verguis, wilde dat ik hem niet had of uit kon zetten.
Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit in mijn leven meegemaakt heb, eerst de alles verzengende boosheid, daarna de onmacht, en uiteindelijk het inzicht in mezelf en in haar, de diepe pijn die kwam toen ik erachter kwam dat niet zij maar ik helemaal fout zat en wat ik haar aangedaan heb door in woede te ontsteken omdat ik er zeker van was dat haar gedrag was om mij diep te raken, enorm hufterig te kwetsen...
En het zoeken naar hoe verder. Waar ik hulp kon vinden, om te veranderen, want dit hoorde niet bij haar, deze kwaadheid was oud zeer, van mijn huwelijk dat notabene al ruim 4 jaar voorbij was.
Hoe kan het dan dat iemand op een pijnplek drukt en ik helemaal ontplofte, volledig buiten proporties? Dat was het eerste wat ik aan moest pakken, de drukknop die deze woede kon 'aanzetten' moest geëlimineerd, niet voor haar, maar zelf wilde ik niet zo zijn...

Gister heb ik een berichtje gestuurd naar haar dat ik samen met mijn dochtertje op 't Zand zouden zijn vanmiddag. 't Zand (een groot stuk stuifzand hier in de buurt) waar we zoveel emoties hebben gedeeld. Lief hebben gehad, gestoeid, gelegen in de zon, geslapen onder de volle maan, waar we onze vriendschapsringen hebben uitgewisseld, 3 weken voor het allemaal afgelopen zou zijn.
Waar we gestreden hebben, gelukkig vóór elkaar, vóór ons. Waar harde en gelukkig veel meer hele lieve tedere woorden tegen elkaar zijn gezegd...
Zelfs in het motief van onze ringen kwam 't Zand terug. Over elke ring zat een open golfbeweging, gegraveerd die symboliseerde al het goede op de top van de golf en in het dal dat het weer 'uit' was tussen ons. In die golf, die diep ingegraveerd was was het ruw, het keek sprekend alsof er zandkorrels in zaten. Ons Zand...

Ik kreeg pas vanmorgen een mailtje van haar, niet tot mijn verrassing overigens. Ze had tijd nodig gehad om wel of niet te reageren en daar was het dan. De stress om mij weer te zien was te groot geworden naarmate het tijdstip naderde dat ze wist dat ik daar zou zijn:

IJsbeer

Nee ik zal er niet zijn.
Het is voor mij beter dat wij geen contact hebben.
En ook voor jou.
Dus ajb stop met mailen en/of langskomen.
Als je echt om me geeft, zoals je zegt, laat me dan ajb met rust. Ik wil echt geen contact. Ik wens jou en je dochtertje het allerbeste.

Grappig dat ik in het stukje van Mr. Probz precies de zelfde tekst aanhaalde
Nu kreeg ik hem weer als mailtje toegezonden. Deze 'afwijzing' is zo standaard.
Ik heb het nooit serieus genomen ook eerder niet. Ik ging er altijd vol tegenin, dit is de buitenkant van haar, die de binnenkant op een wel heel wrange manier denkt te beschermen. De eigenlijke boodschap is: Ik heb nog zoveel gevoelens voor jou, wat als je mij verlaat, ik heb nu al pijn, ik ben nu al zo bang, waar ben je, waarom ben je niet hier. Hou me vast tot ik het zelf weer kan. 'Ik begrijp er niets van dat jij voor mij kiest, dat ik gevoelens voor jou (mag) heb(ben).' Ik wist tijdens onze relatie al beter en nu ik haar 'taal' spreek, is het helemaal onmogelijk om dit aan mij te verkopen. Niet dat ze het niet meent: het is bloedserieus gemeend, de enige optie die zij ziet waarop zij denkt het hoofd te kunnen bieden aan de ongrijpbare gevoelens die ik nog steeds in haar opwek als we samen zijn in levende lijve.

En aangezien ik toch al van plan was om haar spullen mee te nemen die hier nog lagen, heb ik ze in mijn auto geladen en ben ik naar haar toe gereden. Maar eerst heb ik haar terug gemaild: Dit is geen keuze, dit is hopen dat je altijd veilig in de luwte in het oog van de storm kan blijven. Dat je je gevoelens weg kunt stoppen en je angsten weg zullen blijven, dat het leven dan toch geweldig is... Zonder gevoel en zinder liefde. Tot de storm verschuift. Want stormen in je leven kun je als mens niet beheersen. Ze doen zich voor, komen en gaan naar believen. Als de goden aanvallen heb je geen andere keus dan buigen of barsten als nietig mens. En de goden vallen aan. Dat is geen kwestie van of maar wanneer... (Het liedje 'Als rennen geen zin meer heeft' van Marco Borsato speelde ooit een grote rol in onze relatie).

De rit erheen kreeg ik door dat ik zowaar wat zat te hyperventileren van de spanning. Toen ik er uiteindelijk was viel die weg. Zoals altijd. Waar maakte ik me eigenlijk druk om...
Ik liep naar het hek en mijn ex vriendin kwam uit de keuken. Ze leek niet eens echt verbaasd.
Ik zei dat ik de spullen kwam brengen die nog bij mij thuis stonden en ze niet opgehaald had.
'Fijn', zei ze. Ik haalde de tv en het tasje met de overige kleine items uit mijn auto en overhandigde ze aan haar over het lage hek heen. Ze zei me dat het beter was om elkaar niet meer te zien, ze was enorm overstuur geweest na mijn eerdere bezoek. Ik zei dat ik dat ook was geweest en dat dat toch een signaal was dat we er beiden nog niet klaar mee waren, dat er nog heel veel gevoel voor elkaar zat kennelijk. 'Dat zal wel, maar ik wil niet praten', zei ze, 'dat kan ik (nu) niet. En een relatie kan ik helemaal niet aan, we brengen het slechtste in elkaar naar boven'.
Ik probeerde haar de andere kant te laten zien, die ze kennelijk zorgvuldig had weggestopt. De goede dingen die er veel meer waren geweest. Ik zei: 'Ik snap niet dat je in je eigen verhaal gelooft, wat zegt het je als je gevoelens blijkbaar nog steeds zo heftig zijn? Die kun je toch niet ontkennen? Terwijl ze met de tv in haar handen stond pakte ik haar hoofd en drukte een kus op haar mond. Ze kuste niet terug. 'Doe dat nou niet, alsjeblieft', zei ze. De blik in haar ogen sprak boekdelen van wanhoop. Ik zag het gevecht dat ze met zichzelf leverde, ratio versus gevoel. En ze wist dat ze weer aan het verliezen was.

Ik vroeg haar waar ze zo bang voor was. Ik ben veranderd, de tomeloze woede die ze de laatste keer dat ze het uit had gemaakt had ervaren had al het vertrouwen in mij kapot gemaakt. Daar zat haar twijfel. 'Ik niet', zei ze. 'En ik geloof niet dat je zomaar kunt veranderen, ik kan dat niet'...
Ik zei haar dat ik durfde te zweren op het leven van mijn dochtertje. 'Doe niet zo gek', zei ze.
Ik zei dat ik geen reden meer had om boos op haar te zijn, ik wist nu dat ze me met haar gedrag niet persoonlijk had willen kwetsen, dus hoe kon ik het haar dan nog aanrekenen?
En dat ik mijn eigen pijnpunt had aangepakt middels therapie, dat het me duidelijk was geworden waarom het zo'n woede had getriggerd en dat dit nu nooit meer voor zou komen omdat de pijn geneutraliseerd was. Ze wilde wel, maar geloofde het niet.
Ik zei dat er diverse mensen konden getuigen van mijn verandering, diegenen die met mij in de gespreksgroep zaten allereerst en ook dat ik hier schreef over haar.
Ze bleef sceptisch, maar er was twijfel in haar ogen re lezen. Ze wilde het graag geloven want daar zat haar angst om verder met mij om te gaan. 'Wij kunnen geen vrienden zijn', zei ze, dat lukt me niet daarvoor wek jij te veel gevoelens bij mij op'. Ik zei: 'Nu nog steeds? Dan zit het wel heel diep, dan denk ik ook niet dat het nog verandert'. 'Ach', zei ze, het gaat al beter, maar haar ogen zeiden wat anders terwijl ze friemelde aan de tv.
'Geloof me, als ik niet veranderd zou zijn, waarom zou ik dan hier staan, ik gun je geen pijn, je was alles wat ik ooit zocht in een vrouw, mijn beste vriendje, dat weet je'. Ik hield haar zo goed en zo kwaad als mogelijk over het hek vast in mijn armen en zag dat gevoelens terug kwamen. 'Doe dit nou niet, sputterde ze tegen'. Ik gaf haar een kus op haar wang. 'Ik wil je terug in ons leven, laten we kijken op wat voor manier dat kan', besloot ik. Wil je lezen wat ik over je schrijf? Misschien geloof je me dan... Zal ik je de link mailen'? 'Is goed', zei ze, 'mail me maar'. 'En praten op 't Zand kan ik niet'. 'Teveel herinneringen daar', vroeg ik. 'Ja', zei ze, 'we spreken wel een keer af in een kroeg in het dorp, dat is meer neutraal'. Ik was verbaasd. 'Ik mail je'. 'Ok', zei ze, 'ik ga nu naar binnen, want ik ga zo paardrijden'. Ik liet haar los en nam afscheid van haar. Ze bracht de tv naar binnen en ik vertrok zonder verder om te kijken...

Wordt vervolgd

IJsbeer.
(4619) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-13 14:16:00
Mensen kunnen heeeeeeel langzaam een beetje veranderen als ze dat willen. Maar op zwakke/zware momenten in het leven zullen ze een terugval krijgen. Mensen met een stoornis zijn gevoeliger voor een terugval en willen een terugval voorkomen. Logisch dat ze een relatie moeilijker aankunnen, dit vergt erg veel van je emoties, dus dit wordt als eerste afgekapt. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze niet anders kunnen om te overleven in deze drukke maatschappij. Het moeilijke gedrag van mensen met een persoonlijkheidsstoornis komt vooral naar boven als ze overbelast zijn. Belast deze mensen minder en het probleem is opgelost. Helaas kan dit meestal niet.

Mijn ex vriend heeft een drukke baan, s avonds zo moe dat hij niets meer kon en wilde, logisch als je borderline hebt. Maar hij moest wel, om zijn hypotheek te kunnen betalen, het huis wat hij nog heeft met zijn ex-vriendin... Door de hoge druk vaak problemen met zijn gedrag. Het resultaat, ook onze relatie verbroken, omdat ik zo geen toekomst meer zie. Bij hem zal de geschiedenis zich blijven herhalen, ben ik bang.😔

Vermoedelijk worden heel veel mensen met bepaalde problematiek overvraagt waardoor de talenten en de mooie persoon die ze zijn niet naar boven kunnen komen. Verdrietig word ik hier van.


Verdrietig ben ik ook, omdat ik voor de derde keer iemand achter laat met borderline, maar mijn ratio heeft mij deze kant opgestuurd. Heel misschien zal ik uiteindelijk toch mijn hart gaan volgen...

Ik denk aan de mooie momenten met mijn laatste ex vriend, hoe hij mij kon adoreren, hoe fijn wij het hadden als we niets hoefde of moesten, hoe hij speelde op zijn basgitaar en hoe mooi hij kon zingen.

Helaas mocht het maar 11 maanden duren. En ik hoop dat ik ooit weer zo veel van een man ga houden. Geen idee of ik mij ook aan iemand anders volledig kan overgeven, misschien kan ik wel alleen zo intens houden van iemand met borderline. Ik zou het bijna denken.... Dit is wat ik de komende periode ga onderzoeken.
Groetjes Petra
(4621) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-14 08:47:00
Ook ik heb in dezelfde situatie gezeten (relatie heeft 3 jaar geduurd) en lees vol verbazing deze verhalen. Hoe herkenbaar allemaal. Vooral de verhalen van Juffie, het lijkt net of ik ze zelf heb geschreven. Ik zou heel graag in contact met je willen komen.

Vrouw, 24
(4622) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-15 09:02:00
Dag vrouw 24,
Aan de ene kant een kleine troost dat iemand zich zo herkent in mijn verhaal, aan de andere kant heel triest dat iemand dit ook heeft meegemaakt :( je wil graag in contact komen met mij? Prima voor mij maar hoe? Mijn persoonlijke gegevens zet ik niet zo graag publiek op deze site..doe maar een voorstel.
Juffie.
(4623) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-15 17:58:00
Beste schrijvers en lezers hier,

Jullie willen heel graag begrijpen hoe je partner met BL zich voelt.
Hieronder staat een opdracht die je in staat stelt om jou de gevoelens te kunnen laten begrijpen die dagelijks in het hoofd van iemand met BL spelen.

Oefening: BEKIJK DE WERELD VAN JE PARTNER DOOR HAAR OGEN.
- Deze oefening in empathie duurt ongeveer 2 maanden.
- Koop een dik schrift of schrijfblok en gebruik een potlood of pen.

Week 1.
Ga zitten met je schrijfblok voor je op tafel en denk terug aan al de keren dat je je in het openbaar vernederd of beschaamd voelde, te beginnen met de lagere school.
Schrijf voorlopig geen incidenten op die iets te maken hebben met je gezin.

Week 2.
Ga je leven na, vanaf je vroegste herinneringen.
Denk aan ogenblikken waarop iemand binnen het gezin iets zei of deed wat je kwetste. Probeer nu alle gevoelens die je toen had te herinneren.
Doe vervolgens hetzelfde voor al je liefdesrelaties.

Week 3.
Denk terug aan de momenten dat je woedend op iemand was.
Heb je tijdens een ruzie ooit het gevoel gehad iets tegen de muur, of zelfs tegen iemands hoofd, te willen smijten?

Week 4.
Doe nogmaals hetzelfde en concentreer je op de volgende punten: heb je ooit het gevoel gehad dat je dood wilde zijn? Echt dood?
Zijn er aspecten in je leven waar je geen controle over hebt, zoals bv. te veel eten of drinken, te veel geld uitgeven?
Maak een lijstje van dingen die je haat aan jezelf.

Week 5.
Denk aan alle momenten dat je anderen gekwetst hebt.
Heb je ooit een belofte aan een kind gebroken of onterecht bestraft?

Week 6.
Neem je aantekeningen door.
Zoek, hoe absurd het ook lijkt, iets wat, of iemand die je de schuld kunt geven, zoals een goed functionerende onzichtbare (stille) Persoon met de Borderline Persoonlijkheids Stoornis zou doen. Neurie in jezelf: 'Het was niet mijn schuld. Het was zijn/haar schuld'.
Voel de opluchting die als een herstellende aftersun lotion werkt en het gloeiende gevoel van je emotionele huid wegneemt.
Doorloop alle weken nogmaals en werp met kracht alle schuld en kritiek van je af.
Stel bijvoorbeeld dat de ánder het er naar maakte dat hij door jou gekwetst werd, het was zijn eigen schuld.
Beloon jezelf als je klaar bent: Wie met dergelijke idioten heeft moeten omgaan heeft een beloning wel verdient!

Week 7.
Doe nu wat sommige slecht functionerende en conventionele personen met de Borderline Persoonlijkheids Stoornis doen: Geef jezelf de schuld van elk pijnlijk incident.
Als je ouders je verjaardag hebben vergeten denk dan dat dat is omdat je iets hebt misdaan of omdat je zo waardeloos bent dat je het niet verdient dat je verjaardag gevierd wordt.

Week 8.
Nu komt de moeilijkste opgave: Lees een paar uur in je schrift en sla al je aantekeningen op in je geheugen, ook, vooral eigenlijk, als ze elkaar tegenspreken, zoals: 'geef jezelf de schuld' en 'geef alle anderen de schuld'.
Je zult ontdekken dat je aan bijna niets anders kunt denken, zodat het moeilijk wordt om nog te functioneren.
Laat gerust je tranen de vrije loop.

Suc6.

IJsbeer.
(4624) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-15 22:48:00
Beste ijsbeer en andere slachtoffers

Lang volg ik dit forum en het heeft mij erg geholpen om me door een enorm moeilijke tijd te helpen. Echter nu ik de laatste maanden je reacties lees ijsbeer moet ik eerlijk zeggen dat het me enorm aan het hart gaat, ik zie wat een enorm warm en lief persoon je bent, een echte patriot. Ik zie echter hoe je jezelf ten gronde werkt en volledig de controle aan het verliezen bent, je eigen ik kwijt aan het raken bent en obsessief bezig bent met je borderline ex, het doorgronden van haar en op alle manieren proberen haar te helpen….Ik snap je zo ontzettend goed, ik zat in dezelfde situatie en zal je allereerst een stukje over mijn afgelopen 4jaar vertellen zonder daarbij namen of wat dan ook te noemen.
Ik leerde haar 6-7jaar geleden kennen als een enorm leuke, knappe en energieke meid in een plaatselijke sportschool, ze gaf daar allerlei lessen en iedereen vond haar leuk en vriendelijk. Ze had destijds een relatie van 6jaar met haar toenmalige vriend en ze hadden samen net een huis gekocht. Ik was in die tijd net 2jaar single en veel aan het sporten. Ze vertelde iedereen op deze sportschool keer op keer hoe verschrikkelijk haar vriend was en wat hij allemaal wel niet deed, een week later was hij weer oké en zo gingen de verhalen over en weer. Uiteindelijk zagen we haar steeds magerder worden en begon ze zelfs een hele gele kleur te krijgen, het kwam door een bacterie die zij opgelopen had tijdens een verre reis met haar vriend vertelde ze iedereen….de eerste maanden geloofde we dit, echter….wat later bleek ze echter al maanden ziek te zijn en hoorde ik via via dat ze was opgenomen in het ziekenhuis en dat ze anorexia had…Ik vond dit vreselijk om te horen, het meisje waarmee ik zoveel had gekletst en waarvoor ik zeker een goede vriendschap voelde was erg ziek…Ik heb haar in die tijd een sms gestuurd om te vragen hoe het met haar gaat. Ik kreeg vrij snel een berichtje terug dat het niet zo heel goed gaat maar dat ze ervoor zou knokken en dat ze beter wilde worden. Ze hield ons op de hoogte middels een mailgroep. Weer enkele maanden later was ze uit het ziekenhuis en zat ze bijna op streefgewicht, ze mocht weer dingen gaan ondernemen. Ze nam contact op en ze kwam een kopje thee bij me drinken….erg gezellig en we kregen steeds meer contact, ze vertelde daarbij ook dat ze geen relatie meer had en dat haar ex haar had gedumpt. Uiteindelijk werden we tot over onze oren verliefd en was er vreemd genoeg erg snel enorm veel sks en ook enorm intens en fijn, zo fijn als ik nog nooit had meegemaakt…uren en uren, we gingen helemaal in elkaar op: ik geweldig en jij geweldig. Ze wilde bij me zijn.
Toen brak een enorm moeilijk jaar voor me aan, in die tijd is ze 3-4x terug geweest van haar ex naar mij, over en weer. Telkens weer twijfel en telkens namen wij haar weer terug. Structureel was ze ons stuk aan het maken. Uiteindelijk zei ze haar keus gemaakt te hebben en we kregen een vastere relatie, haar ex had binnen een half jaar weer een andere vriendin en dat hield haar stiekem nog lang bezig. Toen dat alles wat bekoeld was hebben we een erg mooi en enorm heftig jaar gehad, vol met uitstapjes, ze wilde iedereen leren kennen: mijn vrienden, ouders, familie. We gingen samen op een erg mooie vakantie en hadden dezelfde hobby die we elk weekend beoefende….maar toen, na 1 jaar begon de echte ellende pas echt, ze werd enorm jaloers en ik kon nergens meer heen, claimgedrag, jalousie, enz. Zo erg zelfs dat ze helemaal panisch werd als ik een serie op tv keek (married with children) waar een meisje redelijk sxy gekleed was (kelly), ik zou een zieke jongen zijn die die troep moest kijken, ze wilde dat niet en trok haar hele blouse stuk, knopen vlogen in het rond. Uiteindelijk eindigde ze op de grond tegen de muur bonkend met haar hoofd tegen de muur, schreeuwend, huilend en helemaal hysterisch. Ik wist me geen raad meer, alles zou mijn schuld zijn volgens haar. Toch was ik sterk genoeg om te zeggen: ik leef een gewoon normaal leven en een komische serie kijk ik graag dus ik zal daar zeker niet mee stoppen. De relatie werd erger en erger en haar grillen werden allen maar heftiger. Diverse keren zijn we bij haar dokter geweest en ook zijn we terug gegaan naar het GGZ, uiteindelijk kreeg ze de diagnose: diepgewortelde borderline met narcistische kenmerken…wow dat was schrikken. Maar we wisten het nu, ze kon in therapie en ik ging de cursus “omgaan met borderline” volgen want dan zou ik haar helemaal gaan begrijpen en pas echt kunnen helpen….Elke woensdag avond ging ik naar de cursus, 15x achter elkaar en ontmoette daar lotgenoten: ouders van, partners, enz. waar ik overigens nog steeds contact mee heb en zelfs nog mee afspreek. Deze mensen waarschuwde mij in het begin al aangezien zij ouders van waren en kinderen hadden, ze zeiden maar 1 ding: stop ermee, begin opnieuw please want je verdient zoveel meer…..Ze zagen net als wat ik in jou zie ijsbeer: het lieve en het goede en de vechter en redder…… Ik wilde niet luisteren….Ik ging haar helpen en ze zou gelukkig gaan worden met mij……
Even leek er hoop maar……het ging snel weer de andere kant op, ze kreeg ambulante sessies bij een psychiatrisch verpleegkunde in het GGZ, elke week een uur dus ik dacht dat gaat de goede kant op, vervolgens ging ze vrij snel een VERS therapie volgen, de bekende pannetjes waar ik ook veel van geleerd heb in mijn cursus. Geloof me: Ik heb enorm veel boeken gelezen, stukken gelezen, we zijn naar een borderline open dag in Utrecht geweest vanuit “de stichting borderline” enz. enz. En wat zei ze op deze dag: wow…die mensen zijn echt veel erger als mij…..de moed zakte in mijn schoenen….ze wilde maar 1 ding: bewijzen dat ze echt wel kinderen kon krijgen als meisje met borderline….ze wilde naar sessies op die dag waarin dit werd uitgelegd maar kwam helaas bedrogen uit….ik werd in mijn gelijk gesteld toen ik aangaf dat ze eerst veel therapie nodig zal hebben en haar probleem zal moeten erkennen, familie en ouders moeten in kunnen springen wanneer het fout gaat zodat kinderen zo min mogelijk meekrijgen van het borderline gedrag…het is niet zomaar iets. Ze was boos op me en wilde naar huis.
De maanden daarna werden slechter en slechter…Ik was een boeman geworden, ik wilde geen kind met haar, ik wilde niet samenwonen en zal dat waarschijnlijk nooit willen volgens haar. Agressie in haar werd steeds heftiger, ze heeft me zelfs hard in mijn gezicht geslagen en het dashboard van mijn nieuwe auto stuk getrapt…Het ging allemaal veel en veel te ver. In deze tijd had ze ook net een andere baan gekregen en ging ze opnieuw de sportwereld in….Daar begon haar nieuwe cyclus…..inderdaad, ze ontmoette een nieuwe jonge jongen (20jaar jonger als mij, ik ben 38 en zij 28 en hij 18). Met deze jongen begon ze vreemd te gaan en ze begon op haar nieuwe werk dezelfde leugens te vertellen over mij als over haar ex destijds… Ik zou haar misbruiken, slaan en tegen haar zin in bij me houden… ik ging door de grond toen ik erachter kwam dat dit allemaal speelde…..ik die haar al jaren aan het helpen en begrijpen was…Het werd zelfs zo erg dat deze nieuwe scharrel van haar de politie inschakelde zodat ik een bezoekje in de wijk kreeg….tot op de dag van vandaag vind ik dit nog het verschrikkelijkste wat er gebeurd is: 5 man politie in de wijk vragend aan de buren waar ik ben omdat ik een agressief persoon zou zijn en mijn ex in gevaar zou zijn…koophuis, goede baan en nooit met politie in aanraking geweest….:-( ja ze had een knap staaltje toneelspel neergezet…Ze was wederom het hulpbehoevende zielige meisje wat gered moest worden….nog gaf ik niet op maar daarna begon ze me te negeren en ging ze gewoon door met dat jonge mannetje….ik moest ermee stoppen, er bleef anders niets meer van mij over… ik maakte het uit met heel veel pijn in mijn hart. Veel verdriet en direct hulp gekregen van maatschappelijk werk en mijn ouders die elke dag bij me waren om me er doorheen te helpen (ontzettend bedankt lieve pap en mam!!!). mijn ouders smeekte me nooit meer naar haar terug te gaan als dat ooit nog een keus zou zijn. Wat hebben die 2 lieve mensen enorm geleden toen ik mentaal helemaal stuk ging (10kilo afgevallen en depressief).
Wat betreft mijn ex…..die had een week nadat ik het uitmaakte al op facebook staan dat ze in relatie was met die jongen en met de mooiste foto´s gemaakt bij het water in de wijk waar ik woon…..hoezo empatisch???…...ook hij verzeilde in een heftige romance met waarschijnlijk enorm veel sks en adoratie. Tot op de dag van vandaag (het is nu 8maanden uit) hebben zij een heftige relatie, hebben al 2 vakanties achter de rug, woonde na 2-3 maanden al samen…..en ga zo maar door.
Wat ik met dit alles wil zeggen ijsbeer, en ik snap dat niet elke borderliner hetzelfde is en de mijne ook een narcistische kant heeft...ze hebben wel allemaal iets gemeen: zwart/wit denken… zodra je om welke rede dan ook zwart wordt is het gewoon klaar (de borderliner kan hier niets aan doen of veranderen zonder veel therapie). Daarbij komt ook dat je ze echt niet kan helpen, ze zullen vanuit zichzelf en vaak vanuit een heel diep dal zelf hulp moeten zoeken en echt beter moeten willen worden. Het is verder ook zo dat echt beter worden waarschijnlijk nooit gaat gebeuren, ze kunnen bij heel veel inzet inzicht gaan krijgen in hun eigen gedrag waarbij ze technieken aanleren om op tijd aan de rem te trekken zodat veel minder escalaties ontstaan…1 ding wat met ons gebeurd zonder dat we er erg in hebben…we zijn alleen nog maar met hun bezig, we bestaan zelf niet meer en onze missie is: redden want we houden zover van ze……begrijpelijk maar: destructieve relaties werken niet! En nog een vraag: wat vind jij leuk in het leven en wat deed je voordat je haar leerde kennen, waar zijn je hobby´s, heb je nog vrienden?
Ik denk dat het tijd is om jezelf te gaan redden voordat je zelf psychische hulp nodig hebt, ik heb echt ontzettend met je te doen en ik hoop met heel mijn hart dat je los kan laten en dit alles als een wijze les voor jezelf kan zien, lees ook eens iets over codependency en stockholm syndrome misschien helpt dit je dichter bij jezelf te komen en uit te zoeken wat je zo naar haar trekt en wat je mist in je leven. Verder heb ik veel youtube gekeken van Sam Vaknin en A.J. Mahari wat mij enorm veel inzicht heeft gegeven. Twee erg goede links:

http://www.youtube.com/watch?v=_PEJToZ-its
http://www.youtube.com/watch?v=sU305NqXT94

Ik heb daarnaast ook het boek van Sjoerd de jong gelezen en andere boeken over borderline. Sjoerd wilde ook een bijeenkomst organiseren via dit forum samen met een psycholoog hier op het forum. Helaas heb ik hier nooit meer iets over gelezen en heb ik hier enorm veel interesse in. Het delen van ervaringen is een erg kostbaar iets heb ik gemerkt.
(4625) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-16 07:27:00
Volgens mij heb je verschillende types met borderline. Mijn ex kon zich over het algemeen best goed beheersen. Wat hij deed was weglopen en onbereikbaar zijn. Verder excuseerde hij zich altijd. Ik zag hem vechten tegen zijn ziekte.

Als dit het enige zou zijn, dan zou ik daar uiteindelijk wel mee kunnen leven. Helaas had hij ook erg veel moeite om prioriteiten stellen en was hij heel minimaal belastbaar. Hij was behoorlijk inaktief en ik juist aktief. Ik probeerde hem bij te sturen, soms werkte dat, soms niet. Eigenlijk niet mijn taak, een van de redenen waarom ik niet verder met hem wilde. Hij heeft weleens aangegeven mij nodig te hebben, omdat ik een sterke vrouw ben.

Dit lees ik niet terug bij IJsbeer. Zijn ex vriendin lijkt goed voor zichzelf te zorgen en gaat niet vreemd of wat dan ook.. Ook denk ik dat hij in de afgelopen periode ontzettend veel geleerd heeft. Of je nu tv gaat kijken, of je gaat je in een bepaalde ziekte verdiepen? Het is toch fijn om je medemens beter te kunnen begrijpen.

Ik denk wel dat je op een bepaald moment los moet laten, maar dit zijn processen. Je kunt beter een relatie verwerken, dan direct een nieuwe te starten. Als je 11 maanden een relatie hebt gehad is het goed om jezelf ook weer 11 maanden te geven voor de verwerking.

Volg je hart en soms moet je naar je ratio luisteren. Hoe moeilijk dit ook is. Ik heb ook momenten dat ik denk, het komt wel weer goed tussen hem en mij. Ik denk dan even aan de mooie momenten, en denk dat ik het wel aankan, maar gelukkig helpt mijn ratio mij dan.

Groet Petra
(4626) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-16 15:19:00
Beste anonieme reageerder,

Ik ben best vereerd dat er mensen zijn die ook mij willen proberen te redden. Zeker vanuit hun eigen ervaringsdeskundigheid na de triestheid van een verbroken relatie met iemand met BPS.
Ik waardeer enorm dat hier samen MÉT elkaar naar oplossingen wordt gezicht, men elkaar probeert te ondersteunen en verder te helpen in hun immense verdriet. Want het verdriet om soms zonder enige reden je relatie kapot te zien gaan, of ineens eenzijdig het contact opgezegd te zien grenst aan het verlies van een dierbare zoals bij de dood. Heeft een enorme impact, hetzelfde rouwproces, maar met nog enkele extra dimensies: schuld zoeken bij jezelf, en weten dat deze persoon nog verder leeft, zonder jou, maar nu met een ander of met anderen om hem of haar heen. En jij telt niet meer mee, vooral jij die het dichtst bij hebt gestaan.

Beste anonieme reageerder, misschien een open deur voor mij: Ik hoef niet gered te worden. Ik ben namelijk het meest irritante bijna onuitroeibare onkruid dat er op deze planeet rond loopt. Ik douche me dagelijks met Round Up om zo maar te zeggen. Mijn blaadjes hangen soms wel slap en dan hunker ik naar water en voeding, maar ik geef nooit op.
Ik ben alleenstaand vader van een dochtertje van 3 jaar die door mij verzorgd wordt. Naast alle andere redenen om door te gaan is zij wel de grootste.

Ik ben niet codependent, nooit geweest, zal ik in geen enkele relatie worden. Ik heb niet uit het oog verloren wat mij is aangedaan door mijn ex vriendin. Nee, door de stoornis van mijn ex veiendin moet ik zeggen. Ik heb nog nooit getwijfeld, geen moment, of dat gedrag wel normaal zou zijn, want dat is het niet. Het wijkt alleen af van de norm, het is niet 'gek', 'idioot' of 'totaal de weg kwijt'. Het is alleen geheel buiten proporties. En ik héb mijn grenzen telkens aangegeven. En wat Petra hierboven zegt dat klopt: er zijn meerdere 'soorten' uittingen aan BPS.
Mijn ex vriendin kon zichzelf prima staande houden in de wereld, daarvan getuigd wel haar eigen boerderijtje, de 5 paarden, 4 honden en 5 katten. En een bijna fulltime, directie ondersteunende baan.

Ook de zelfreflectie die zij soms kon toepassen zegt dat ze weldegelijk wist dat haar gedrag soms buiten proporties was naar mij toe. En alleen naar mij toe. Aan haar vrienden liet ze minder verstorend gedrag zien, chaotisch, compulsief, licht manipulatief gedrag maar nooit keihard kwetsend of afwijzend gedrag. Zelf zei ze: 'Ik heb geen emotionele band met mijn vrienden. Zelfs met mijn ex man waar ik 12 jaar mee samen ben geweest had ik dit niet. Wij waren meer maatjes, voor jou had ik zulke diepe gevoelens, dat ze vanalles mee naar boven hebben genomen uit mijn verleden'. En dat kan ik niet aan.

Zoals jouw vriendin waarschijnlijk valt onder de conventionele BL'ers valt zo viel zij onder de goed (in de maatschappij) functionerende onzichtbare BL'ers. Aan de buitenkant van haar masker was weinig aan haar te merken, vandaar dat ik, we ook lang gezocht hebben naar een oorzaak of een 'label' om aan haar gedrag te kunnen gangen zodat duidelijk werd hoe we er mee om moesten gaan zonder elkaar te verliezen. We waren al een heel eind op weg, er was progressie. Tot het moment dat het barstte, niet bij haar, maar bij mij. Zij vertoonde het standaard gedrag nog steeds van haar BPS. Maar ik werd geraakt door oud zeer dat in mij zat. En dat triggerde een enorme woede, ik was er klaar mee. De grens was voor mij bereikt.

Nu gaat haar leven door zoals ik het ooit vond. Ze blijft alleen, wil geen nieuwe relatie meer. Hey brengt teveel stress en onrust met zich mee om zich aan iemand te binden, liefde te voelen van een ander, afhankelijk te zijn en voor haar gevoel: elk moment dat te kunnen verliezen. Dus ziet ze maar 1 keuze: alleen blijven. Ze is nog lang niet zover dat ze medicijnen gaat nemen of in therapie. Zij gelooft werkelijk dat het zo beter gaat, alleen met 'vrienden' om haar heen, geen intimiteit, geen 1 persoon waar je samen mee wilt zijn verder. Verdelen is veiliger, als er een vriend of vriendin wegvalt heeft ze er nog genoeg 'over'. Is er niet de pijn van enorm verlies, niet de diepe paniek om alleen te zijn.

Zo vond ik haar ook: alleen wonend met haar dieren (die houden van haar). In een wat chaotische wereld die ze om zichzelf gebouwd heeft maar voor haar veilig is. Bekend, te behappen.
En al vijf jaar alleen. De 9 maanden waren voor haar een openbaring maar de keerzijde was de hel op aard. Ik ben nog tijd trots dat ik haar ring heb mogen dragen en zij de mijne. En ik ben nu ij dat ik haar beweegredenen begrijp. Voor zover er beweeg redenen zijn geweest. Ik wens haar geluk, maar ik ben niet degene die haar moet redden, dat jan zij alleen zelf.
Maar als liefde extreme pijn betekend, waarom zou je het dan missen...
Iemand met een derdegraads verbrande huid zit ook niet op een aanraking te wachten, vergelijk het daar maar mee. Ook al weet hij of zij hoe het anders kan, zo is het nu.
Wat de toekomst gaat brengen geen idee. Gelukkig ligt die niet vast...

Bedankt nogmaals voor je uitleg en je eigen verhaal. Ga door met steunen waar nodig! Ik hoop nog eens wat mensen hier persoonlijk de hand te mogen schudden...

Lieve groet,

IJsbeer
(4627) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 16:16:00
Beste allemaal,

Mijn naam is Willem en kijk hier nu rond sinds eind december.
Toen is mijn relatie eenzijdig beëindigd, met wat achteraf blijkt een borderline mevrouw.
Ze was toen 16 weken zwanger van mij en heeft twee weken later het kindje laten aborteren, wat overigens zeer gewenst was. Zeker voor haar in het begin ook , we hebben er alle moeite voor gedaan om het te krijgen, zij was 39 en ik 44 en nog nooit een kind gehad.
Toen ging op een gegeven moment haar mindset op zwart, en heb ik geen echt contact meer kunnen krijgen. Heb het nieuws van de verloskundige en huisarts moeten vernemen. Ook ik heb de hemel beleefd met haar en later een inkt zwarte hel! De verhalen hier zijn zo herkenbaar, maar ben zelf niet zo'n schrijver, maar zou het wel heel fijn vinden om te kunnen praten in real life met lotgenoten. Ik merk dat mij dat helpt, zelf kom ik uit Rotterdam.
Mochten er mensen bij mij in de regio zijn die dat ook graag zouden willen, neem contact met mij op, ik weet niet of ik hier een mail adres mag neerzetten, maar probeer het maar bij deze wsnoeij@hotmail.nl

Willem
(4628) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 17:26:00
Vandaag ging de telefoon, de moeder van mijn ex belde. Ze wilde bemiddelen. Dat snap ik wel. 😊haar zoon was in goede handen.

We lagen op een avond samen op bed en ik begreep maar niet waarom ik hem nooit kon peilen, terwijl ik mij normaal gesproken heel makkelijk in andere kan verplaatsen, en dat de meeste mensen voor mij vrij snel voorspelbaar zijn. Bij hem lukte dat maar niet, na 5 maanden nog niet. Ik vroeg hem dus op die avond: " is er bij jou ooit een diagnose gesteld" ? Hij antwoordde dus met 'ja' op dat moment schrok ik wel, maar ook omdat hij het mij niet uit zichzelf had vertelt. Hij is in 2002 behandelt voor borderline en een narcistische persoonlijkheid, dat heeft hij mij toen vertelt. We hebben het er verder nooit meer over gehad. Ik heb het vermoeden dat hij vindt dat hij genezen is.

Onze relatie ging toen al berg afwaarts, steeds vaker conflicten om niets, of hij dacht dat ik boos was terwijl ik het vriendelijk bedoelde, steeds vaker liep hij boos weg en nam al zijn spullen keer op keer mee. Het werd steeds onrustiger en we liepen beide op eieren, hij die zijn stinkende best deed en ik die moeite had om met zijn gedrag om te gaan. Vanaf dag 1 was er heel veel liefde tussen ons, dit is altijd gebleven. De rest van de relatie ging vaak erg moeizaam. Ik probeerde dit te verbeteren, maar dit lukte niet.

Nu wilde hij dus met mij in therapie, maar ik vind de problematiek te zwaar. Ik denk dat individuele therapie beter op zijn plek is. Wat denken jullie?

Ik hoor graag jullie mening.
Groetjes,
Petra
(4629) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 21:31:00
Hoi Petra,

De Borderline problematiek is ingewikkeld en complex. Deze voert mijns inziens vaak terug naar de jeugd, waarin de persoon (te) weinig veiligheid heeft ervaren. Ik zou je de raad willen geven om hem eerst zelf in therapie te laten gaan. Je kunt later altijd nog aanschuiven. Laat hen bewijzen dat hij dat voor je over heeft. Als hij afhaakt, heb jij geen nieuwe schade opgelopen.
(4630) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 22:23:00
Dag Petra,
Ik lees alle verhalen hier met veel herkenning, ook dat van jou en wil graag mijn persoonlijke mening zeggen, daarom geen waarheid uiteraard, enkel wat ik beleefd heb. Ik zag (zie) mijn vriend ook heel graag en bij één van onze vorige relatie breuken, want zo zijn er veel geweest..borderliners gaan namelijk altijd lopen, handelen heel impulsief en nemen idd onmiddellijk al hun gerief mee :( vroeg hij me de relatie terug te herstellen en samen in therapie te gaan. Uiteraard vond ik dit een goed idee, een nieuwe kans om onze liefde te laten zegevieren ;-) wij zijn gezamenlijk in therapie gegaan, geen goed idee, hun beleving van de realiteit is totaal anders dan de onze..en toen we buiten kwamen hadden we steevast fikse ruzie want hij betichte me van te liegen..zijn perceptie lag dus duidelijk ver van de mijne..therapie dan maar gestopt want was meer ruzie dan dat het goed deed en we dachten weer op onze liefde alleen verder te kunnen, maar niks was minder waar :( het ging 2maand goed, altijd in elke cyclus ongeveer 2 maand de hemel, daarna gaat hij hem afsluiten voor 1 à2 maand en dan volgen de verwijten, de ruzie, de agressie en de splitsing..en elk keer extremer en extremer :(
Als je therapie overweegt beter individueel zoals je zelf aangeeft ..hij was altijd als de dood dat ik iemand anders zou hebben, realiteit is, hij heeft al 3weken iemand anders en ik besterf het van de pijn :(
Veel succes, ik blijf het zeggen, diep vanbinnen zit een heel mooie mens maar je moet de monsters kunnen overwinnen of ermee leren leven..
Sterkte,
Juffie.
(4631) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-18 12:51:00
Lieve Petra,

Het is alom bekend dat je maar moeilijk los komt van een Partner met BPS.
'Afscheid nemen bestaat niet', lijkt het wel, aantrekken - afstoten, zo vaak, zo veel, met of zonder reden, angst regeert. Ben je als BL'er alleen dan komt de angst toch weer om de hoek kijken. Kun je niet zonder de ander, maar de schaamte om wat je gedaan hebt en om iemand terug te vragen is groot. Dus waarom niet proberen iemand anders voor je te laten regelen om je (ex) partner te overtuigen weer bij je terug te komen.

Daar moet na verloop van tijd natuurlijk wel wat tegenover staan, want het is al de zoveelste keer dat dit gebeurd. Zie je langzaam een patroon opkomen? Wat kun je na de zoveelste keer dat je iemand kwetst (door je stoornis) nog naar voren brengen om iemand zover te krijgen het weer met je te proberen? Juist: we gaan in therapie. Wat hierna komt denk ik maar niet over na, dan zijn de opties redelijk uitgeput...

Therapie is mooi, therapie is goed, maar therapie is niet een kluif om de ander voor te houden het weer een keer met je te proberen. Logischer zou zijn: Ik ga in therapie en dan straks laat ik haar zien dat ik wilde veranderen wat er fout gaat: bv. Na een half jaar therapie te hebben gevolgd. Eerst je zin krijgen (je partner zegt ja tegen een nieuwe poging) en dan in therapie is mosterd na de maaltijd. Maar wat is concreet de therapie die hij samen met jou wil gaan volgen?
Relatie therapie? Met een BL'er gedoemd te mislukken: de schuld wordt op jou geprojecteerd, dis wie denk je dat er moet gaan veranderen? Regressie therapie? Wil je écht dat alles wat hij in een diepe put met loodzwaar betonnen deksel heeft weggestopt aan traumatische ervaringen naar biven halen samen met hem. Denk je dat jij, laat staan hij dat aan kan?

En wat is de motivatie achter het volgend van een therapie? Ben jij dat? Motivatie hoort intrinsiek te zijn, niet voor een ander, niet voor het lijmen van een relatie breuk maar omdat je zelf vind dat het zó niet verder kan. Dat je niet alleen jezelf maar ook anderen om je heen beschadigd met je gedrag. Ik hoor niets over motivatie...

Ik zou er niet aan denken om samen met mijn ex partner in therapie te gaan. Op BL gebied niks mis met mij. Wat ik wel zou willen doen is samen met mijn ex partner naar therapie gaan. Hij actief, jij passief. Zeg maar als ondersteuning, handje vasthouden. Want aks je zelfwaarde al niets is wat wordt hij dan als je ook nog moet bekennen dat je een stoornis hebt. Dan is de stap erheen te gaan en jezelf te motiveren om te blijven gaan iets overweldigends.

Petra, de enige 'therapie' die jij moet gaan volgens is om om te leren gaan met de destructieve kant van BPS. Hoe jij je beter kunt wapenen tegen zijn stoornis. Die cursussen zijn er, en omdat je toch weer twijfelt of je weer met hem in zee moet gaan is dit voor jou van levensbelang. Maar trap niet in mooie beloften gedaan in tijd van paniek om verlaten te zijn van je ex partner met BPS. Dat levert jou de grootste schade op. Want er zijn maar weinig BL'ers die therapie volhouden. Redenen genoeg te verzinnen om er mee te stoppen. Die zijn makkelijker te vinden dan om door te gaan.

Zorg goed voor jezelf: dat is nu prioriteit nr. 1 niet zijn wil om jou terug te krijgen. Zie maar zolang jij maar ja zegt zal hij alles beloven, alles! BPS gaat ook over controle, controle houden. En dat is hij nu kwijt. Voordat je ingaat op weer een gevecht met hem en jezelf: komt goed uitgerust terug op het strijdtoneel met de juiste drills en skills. En die ontbreken op dit moment. Zorg dat je ze hezelf eigen maakt. Pas dan kun je een juiste keuze maken.

Ik wens je geluk en wijsheid.

IJsbeer.
(4632) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-18 18:08:00
Hartelijk dank voor jullie snelle reacties. Dit zorgt ervoor dat ik wat vlotter mijn keuze heb kunnen maken. En dat geeft rust, heel veel rust....

De vragen zal ik beantwoorden:

Hij wilde met therapie bereiken: inzicht in jezelf, handigheid om problemen te voorkomen, minder emoties en betere communicatie.

Inmiddels heb ik hem gezegd dat ik individuele therapie een beter plan vind. Ook heb ik geadviseerd om goed voor zichzelf te zorgen en gezegd dat ik zou stoppen met de drank als ik hem zou zijn. Ik heb gezegd dat ik hem wil helpen, maar niet ten koste van mijzelf.

Zijn antwoord:
Lief berichtje, dank je wel Petra

Nu ken ik hem al wat langer en weet ik inmiddels dat hij veel tijd nodig heeft. Ik verwacht dat hij er wel iets mee zal doen, maar wanneer? Ik denk dat hij wel wil veranderen. Hij weet ook dat een liefdesrelatie anders onmogelijk voor hem zou zijn. Ik vermoed dat hij slim genoeg is om niet van de ene in de andere relatie te duiken.

In ieder geval heb ik weer rust en heb ik mijn grenzen aangegeven. Nu zorgen dat ik mij er aan houd. Mijn ratio moet ik echt blijven volgen op dit moment!
Ga zo lekker een stukje hardlopen. :-) wie gaat er mee? :-)

Groetjes Petra
(4633) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 11:58:00
IJsbeer,

Een vraag.

Waarom zou je, nu jij je ex als Borderliner hebt 'gediagnostiseerd', je dochtertje van 3 jaar aan haar willen blootstellen ? Nu je weet wat trauma ('s) bij een kind aanricht(en) ?

Zelf zou ik nl nooit mijn kinderen blootstellen aan 'gevaar'. Toen bij mijn ex duidelijk werd wat er aan de hand was heb ik voor mijn kinderen het enige juiste besluit genomen; de relatie beëindigd. Zij mogen niet opgroeien in een schadelijke thuissituatie. Hoe verschrikkelijk veel ik ook van hem houd, met heel mijn hart en ziel. Mijn kinderen gaan voor.

Mvg, Even
(4636) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 21:18:00
Hier is de bom ontploft..deze morgen stond hij plots voor mijn deur, hij moest nog enkele spullen hebben die hier bij mij thuis stonden..was 2m geleden dat ik hem gezien heb en ik stond de schudden en te beven..ik liet hem binnen maar was zo bang :(
Hij was afgesloten volledig, zijn hart was helemaal dicht en zijn hoofd en ratio regeerden, hij had dit hoofdstuk afgerond zei hij fier, we pasten niet samen als hij het nader bekijkt en zijn gevoel is helemaal weg :( wat een dobber om dit te horen :(
Ik brak, schreeuwde het uit hoe graag ik hem nog zag en smeekte om het nog eens samen te proberen want ik zie hem nog altijd heel graag, hij pakte zijn spullen in en bleef ijzig kalm, bij zijn laatste spullen, aarzelde hij wat in huis, vroeg me hem nog eens vast te nemen en brak ook, eventjes, hij nam me vast, we hadden elkaar heel dichtbij, ik wou hem kussen maar hij kon niet, hij vertrok, zwaaide me nog even na en wenste me alle geluk toe..hij kon me niet beloven of hij ooit nog eens zou terugkeren..
Ik was wel blij met dit mooie afscheid maar brak later deze middag opnieuw..hoe moet ik nu verder, ik had nog steeds hoop, nu is alles weg..een enorm leegte, hij stuurde nog sms 'dank voor al het moois, zorg goed voor jezelf'
En nu??? HELP !!!!
Juffie.
(4637) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 22:27:00
Hoi Juffie,

Wat een lastige situatie voor jou!

Het is volgens mij wel beter voor jou om hem te vergeten.

Ik heb afstand van mijn ex genomen door een lijst te maken met positieve eigenschappen en een lijst met negatieve eigenschappen en gebeurtenissen. Ik ben er toen achter gekomen dat een relatie echt niet verstandig is. Het zal tijd nodig hebben, maar ook bij jou lijkt het mij beter dat je jouw ratio gaat volgen. Probeer afleiding te zoeken, sporten, vrienden, lezen, enz. Niet boos zijn op hem, heeft geen zin. Het leven gaat gewoon weer verder.

Ik wens jou heel veel sterkte.
Groetjes, Petra
(4638) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 22:47:00
Dag 'Even',

Tussen mijn dochtertje en mijn ex vriendin is in de 9 maanden nog nooit iets vervelends voorgevallen. Zij heeft mijn dochtertje altijd met veel liefde behandeld. Niets was haar te gek of teveel. Zoals ik al eerder aangaf is zij een goed functionerende stille Borderliner en deze uiten zich niet naar buiten maar naar binnen. Ze heeft nog nooit tegen mij geschreeuwd of haar stem verheven. Onze 'strijd' werd uitgevochten via Whatsapp, als wij niet bij elkaar waren.
Samen bij elkaar ging het prima en ik ben altijd bij mijn dochtertje in de buurt geweest.
Ik ben de laatste die jou ongelijk geeft, maar er was geen sprake van wat voor dreiging dan ook. Niet voor mij, maar zeker niet voor mijn kleine meid.
Grappig is dat ik pas geleden een stuk heb gelezen over de opvoeding van een kind doir de moeder met BPS. Men sprak daar wel over de conventionele BL moeder die zeer tegenstrijdige signalen gaf aan haar kind, uitermate schadelijk.

Mijn ex was altijd heel consistent naar mijn dochtertje toe, invoelend en heel erg aan gaar gehecht. Andersom ook en dat is wel pijnlijk dat dan ineens de relatie ophoud te bestaan. Ze heeft het af en toe nog over haar, zomaar ineens komen er dan dingen naar boven bij haar vooral als het om paarden gaat.

Was er echter ooit maar de kleinste ambivalente bejegening geweest dan had ik direct de stekker uit de relatie getrokken. Mijn dochtertjes welzijn gaat voor alles! Dat geldt (nog steeds) voor elke relatie met of zonder BPS.

Groet,

IJsbeer.
(4639) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 23:16:00
Lieve Juffie,

Ik ken het fenomeen wat je overkomen is persoonlijk. Zo zijn er nog openingen en dan ineens is het klaar. Wederom een effect van het zwart - wit denken binnen de BL stoornis.
Maar pas op: het blad aan de boom kam simpelweg ook weer omdraaien.
Nu is hij vastbesloten, maar straks vallen de keuzes niet mee, komt de angst weer terug, is de prachtige droom van 'ik kan het wel alleen' als een zeepbel uit elkaar gespat en dan?
Waar was hij het veiligst?

Maar alleen al de angst die jij hebt doorstaan vanwege het feit dat jij ineens na 2 maanden voor je deur stond, wat zegt jou dat? Ik denk dat jij zolangzamerhand zelf 'op' bent en het tijd wordt om nu voor jezelf te kiezen. Ongeacht wat de toekomst brengt. Je bent 'op', je hebt zoveel vN hezelf ingeleverd in deze relatie, je hebt daarbij genoeg te voortduren gehad en nog steeds is het niet klaar voor jou.
Wat ik zelf ervaren heb is dat zodra de bom gebarsten is, je je pas realiseert hoeveel schade je zelf opgelopen hebt. En dan was mijn relatie niet eens een waarbij ik 'op eieren moest lopen'.
Zij maakte het uit op afstand, nooit als we bij elkaar waren.
En ik kwam thuis en mijn huis voelde niet meer als mijn veilige plek, ik was twee weken bek af, stuk, moe als een hond.
En daarna ga je malen. Malen waarom jij, waarom het zo gelopen is. De boosheid en de onmacht gaan elkaar afwisselen en het is gewoon stil aan de andere kant. Doodstil alsof je nooit bestaan hebt in het leven van je ex partner met BPS.
Je voelt alsof je je partner ineens verloren hebt aan de dood. Ook dan kun je niet nog even een vraag stellen. Maar je weet ook dat hij of zij gewoon doorleeft en dat maakt het extra moeilijk te accepteren wat er net is gebeurd.

Verwacht het onverwachte in je emoties de komende tijd. En vertel jezelf dat je verdriet mag hebben, dat je dan weer boos mag zijn, dat je de enorme onmacht mag voelen, het hoort er allemaal bij. Huil gewoon van je af, laat je verdriet toe.
En pak jezelf daarna weer op, ook al is het maar kort tot de volgende 'golf'.
Je zult enorm heen en weer geslingerd worden tussen allerlei emoties. Iedereen hier heeft het meegemaakt, zit er nog in. Neem de tijd, er is geen limiet wanneer het over moet zijn. Het mag duren zolang jij het nodig hebt om weer op te krabbelen en jezelf terug te vinden.

Maar zorg goed voor jezelf. Beloon jezelf na een serie emoties waar je doorheen bent gekomen. Koop een gebakje, ga op een terrasje zitten, die alles wat JIJ vindt dat je waard bent.
En loop je vast: vraag hulp. Of het nu hier is of in je netwerk van mensen om je heen. Je hoeft het niet alleen te doen. Wordt sterker, je kunt het. Hier weten we allemaal hoe het is, hoe het was en sommigen weten hoe ze het een plek hebben gegeven.

Ik wens je sterkte en geluk.
Wonderen laten soms wat langer op zich wachten maar ze bestaan nog steeds.

Hou vol, Juffie, ook jij bent het waard om voor te vechten!

Liefs en heel veel kracht,

IJsbeer.
(4640) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 10:51:00
Draad oppakken!

Merk dat ik moeite heb om de draad weer op te pakken. Ook ik sta niet echt open voor andere mensen op dit moment. Een dineetje zeg ik af, naar de sauna gaan lijk ik even niet fijn te vinden. Natuurlijk vraag ik mij dan direct af, waarom?


Het zal zijn doordat ik mij weer volledig op een leven met alleen de kinderen en mij moet gaan richten. De toekomstplannen die we hadden zijn er niet meer. Eigenlijk gewoon weer een nieuwe start maken. Een nieuwe start? Daar ga ik vandaag is even over nadenken. Wat wil ik en hoe pak ik de draad weer op?

Wie gaat er nog meer een nieuwe start maken? :-)
Hoe ga je dit aanpakken?

Ik hoor het graag.
Groetjes Petra
(4641) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 12:51:00
LOTGENOTEN CONTACTGROEP HOE VERDER NA EEN RELATIE MET BPS

Beste Lezers, lezeressen en posters,

Omdat er kennelijk nogal wat vraag is naar lotgenoten contact heb ik de vrijheid genomen om een lotgenoten contactgroep op te zetten.
Het is mogelijk om bijvoorbeeld 1 of 2x per maand bij elkaar te komen.
Ik kan een zaaltje reserveren in zalencentrum De Pineta (www. pineta.nl) in Nunspeet,
slechts 50 meter van het station en aan de afslag Nunspeet van de A28.
Op zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur, zaal open en welkom vanaf 9:30.
Lekker centraal voor iedereen midden in Nederland. Parkeerruimte is er voldoende, anders eventueel aan de andere kant van de weg, op het Transferium bij de grote uitkijktoren.

Het zaaltje is geschikt voor 10 personen (max. 15), alle faciliteiten zijn aanwezig, incl. thee en koffie. Mocht jij ook interesse hebben om lotgenoten te ontmoeten en samen eens te praten over je ervaringen, te horen hoe anderen gedurende en vooral na hun relatie met een partner met BPS de draad van hun leven weer op hebben gepakt, meld je dan vrijblijvend aan via:
lotgenotengroep na bps@gmail.com (alles aan elkaar geschreven).
We kunnen dan samen een zaterdag kiezen voor het eerste contact.

In tussentijd: hou vol!

IJsbeer.
(4642) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 15:28:00
Heel herkenbaar Juffie. Bij mij ging het precies op dezelfde manier. Ikzelf heb maandag voor de eerste keer met een psycholoog gepraat. Wat was dat al een opluchting. Eindelijk van een onafhankelijk iemand horen dat jij niet 'de gek' bent geweest in de relatie. Hoeveel mensen het om je heen ook zeggen, je hoort het wel, maar het komt niet binnen. Ikzelf heb ook wel aan de website www.gettinbetter.com. En dan aan het artikel 'the mail borderline' Surviving the Crash after your Crush. Voor mij is dit artikel (héél lang artikel) zo vreselijk herkenbaar. Er wordt gewoon precies beschreven hoe mijn relatie destijds is verlopen, welke reacties je kreeg, etc. Maar je krijgt toch (eindelijk) een soort verklaring op bepaalde gebeurtenissen. Voordat ik deze man leerde kennen was ik ontzettend zelfverzekerd, hield ontzettend van het leven. Deze relatie heeft mij letterlijk kapot gemaakt, van mijn eigenwaarde, zelfrespect en zelfvertrouwen is niks over. Ook al was ik er zelf bij, je komt er gewoon niet uit. Mensen die niet in zo'n relatie hebben gezeten zullen nooit begrijpen hoe vast je zit. Ik hoop dat je psycholoog mij goede handvaten kan bieden, maar daar heb ik wel vertrouwen in. Ik wil gewoon de oude vrolijke ik weer worden.
(4643) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 18:05:00
Lieve Ijsbeer,

Dank voor je woorden van troost en kracht, maar de pijn was hels vandaag..niet op mijn werk geraakt en zie alles zwart..wat nu, na elke dag zo veel aandacht te geven aan één man, want dat hoort zo bij BL'ers..val ik in een immense put :(

Hij heeft me nog sms gestuurd vandaag, laat me los, ik kan het niet meer en wil het nier meer. Maar een stemmetje in mij zegt dat hij al aandacht krijgt van een ander nu :( hij kan niet zonder en woont ook in bij ma en pa, zonder de financiële kracht om alleen te gaan wonen, dus zal rap weer ergens intrekken vermoed ik :( Hier is hij ook heel snel ingetrokken en kwam ook juist uit een relatie..dat kunnen ze blijkbaar..

Doet zo veel pijn..ik zie hem nog zo graag..uiteindelijk is hij weggegaan omdat ik hem zogezegd niet graag genoeg zag..maar jullie herkennen het allemaal wel vrees ik..

Juffie.
(4644) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-21 09:09:00
Ik vind het bijna gewoon lachwekkend worden hoe situaties hetzelfde kunnen zijn. De woorden die jij hier hebt beschreven Juffie, ik heb ze ook letterlijk gehoord. En ik wil je geen pijn doen, maar waarschijnlijk heeft hij inderdaad een ander. Bij mij is het namelijk precies hetzelfde gegaan, en je gevoel heeft waarschijnlijk gelijk. Bij borderliners is dan ook de eerste behoefte om de partner te vervangen. Helaas is dat gewoon een feit. Ik ben in mijn 3 jaar durende relatie wel 50 keer smekend teruggegaan, heb mijzelf zo vreselijk vernederd. Hoeveel pijn ik ook nu nog heb, ik weet nu wel dat het beter is, je MOET nu door de zure appel heen, anders wordt je hele leven een zure appel. Ik ken het gevoel, wanneer hij je 'weer wilt' ben je even van die vreselijke pijn verlost, terwijl je in je achterhoofd weet dat de pijn gewoon weer gaat komen. Ik ben nu eindelijk wel van besef dat het nooit, maar dan ook nooit goed zal gaan. Wat je ook aan jezelf veranderd (er is je waarschijnlijk aangepraat dat je dat moet doen), hoe voorzichtig je ook bent, je zult altijd weer op een landmijn stappen. Ik heb trouwens een email adres aangemaakt, vrouwbor@hotmail.com (beetje raar email adres maar zo onthoud ik hem tenminste;) ).
(4645) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-22 05:23:00
bedankt ijsbeer voor het oprichten van een lotgenotengroep . Zo spijtig dat het voor mij niet haalbaar is qua afstand, ongeveer 250 km. Nochtans dag en moment zijn denk ik voor de meeste mensen ideaal.kwens jullie dan ook veel succes met deze groep! ben er zeker van dat het velen tot steun zal zijn. Hoop soms toch eens iets te horen hoe het daar zo een beetje loopt .
dikke knuf voor allen
celine
(4646) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-22 22:11:00
Hallo allemaal,

Ik heb niet alles gelezen, maar kan als BL-er zeggen dat een partner heel sterk dient te zijn, wil hij/zij met je kunnen leven. Ik heb vroeger echt mensen beschadigd, en misschien zou ik dat nog doen, als ik de kans kreeg. Mijn partner stelt echter duidelijke grenzen, en is zelf ook wel het eea gewend vanuit zijn gezin. Ook LATTEN wij. We hebben al twaalf jaar een zeer stormachtige relatie, maar er lijkt nu langzaam wat meer rust in te komen. Ik ben nu 40, en de stoornis dooft wat. Toch woedt het nog steeds in mij, en weet ik dat ik altijd goed op moet passen om mijzelf niet in het eea te verliezen en mijn omgeving mee te trekken. Daarnaast weet ik ook, dat ondanks alles, mijn partner zielsveel van me houdt, en me voor geen ander zou willen ruilen. Zoals hij wel zegt; never a dull moment.
Sterkte allen, en weet wat je doet. Een BL-er kan je maken en breken, en dat elke week weer :)...

Lola
(4649) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-24 16:11:00
Hallo beste mede "slachtoffers"

ik ben een jongeman van 25 en zij is 27(BLer)

Ik zit in een zeer moeilijke situatie en dacht het hier even neer te pennen, heb overigens al de andere berichten al gelezen en herken me er zeer goed in! veel respect voor iedereen! de mensen die voor de BLer blijven gaan en erin geloven en de mensen die er afstand van nemen! beide verdienen enorm veel respect!

Ikzelf weet niet goed of ik het momenteel wel aankan voor ze te verlaten ookal ben ik als een pispaal/vuilbak/steunpaal/superego voor haar!

messchien pen ik het even neer als ik meer tijd heb want het is een serieuse boterham!

zijn er ook bijeenkomsten in België?
(4651) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-25 04:33:00
hallo jongen van 25
wij zien uit naar je verhaal.. dingen van je afschrijven kan soms heel helend zijn, je kan het ook zelf herlezen als je soms weer even op een goed moment vergeten bent hoe erg het wel was en kan zijn
alvast een dikke steunknuffel
celine
(4653) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-26 10:56:00
Hallo medestrijders,
Ik lees regelmatig de verhalen hier en zijn i.d erg herkenbaar.
Ik zit ook in zo'n stormachtige relatie,maar merk dat ik niet sterk genoeg ben.
Althans nu nog niet,ik ben zelf in therapie om te leren grenzen te stellen.
Ik krijg last van woede ondat ik het niet op tijd aangeef. Echter zijn mijn gevoelens voor mijn vriendin dusdanig sterk dat ik haar niet wil verliezen.
(4654) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-26 14:05:00
Hallo iedereen,
Even aan de noodrem trekken en ventileren :( vorige week, na 2maand stilzwijgen, kwam mijn ex plots aan de deur om de rest van zijn gerief te komen halen en definitief af te sluiten, hij kan niet meer en bovenal hij wilt niet meer :( ik vermoed dat er zelfs al een ander in beeld is..maar hij ontkent in alle toonaarden, terwijl alle signalen in deze richting wijzen..

Als ik hem lief benader via mail, want op fb, whatsapp en gsm ben ik al netjes geblokkeerd, dan krijg ik enkel als antwoord..laat me los, ik kan het niet meer..

Als ik dan zeg ok, het houdt op, ik kan dit ook niet meer, dan is hij er weer en zegt me..zie je dat je niet zou wachten op me, ik wist het wel :( en zo haalt hij altijd zijn slag thuis en lijk ik weer diegene die niet vecht en alles kapot gemaakt heeft.

Kan iemand mij helpen?? Hoe denken en voelen zij eigenlijk?? Ik weet het niet meer, kan je na keiharde afwijzing toch weer graag gezien worden? Of éénmaal bij een ander is alles voorbij dan? En waarom is hij niet eerlijk erover??

Ik word echt gek van verdriet, van onzekerheid, van niet te weten welke richting uit te moeten en niet meer te weten hoe of als ik hem nog verder moet benaderen of helemaal niet?

Ik zie hem nog zooo graag :(((
Juffie.
(4655) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-26 21:36:00
Beste Juffie,

Heeft hij in de afgelopen 2 maanden toenadering gedaan naar jou toe? Of wijst hij je alleen af?

Ik denk dat dit bepalend is om nog hoop te hebben
(4656) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-27 08:34:00
Dank voor je reactie, helaas vooral afwijzing al ik eerlijk moet zijn, slechts 2x zelf toenadering gezocht en gebroken, alle andere toenadering kwam van mijn kant..nu weet ik niet goed wat te doen..hem effectief met rust laten of er toch nog blijven voor gaan..zo moeilijk want die keiharde verwijten en afwijzing zijn heel zwaar om dragen :(
Juffie.
(4657) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-27 14:37:00
Beste juffie,

Zoals iedereen hier al zegt: erg herkenbaar.....:-( en helaas enorm pijnlijk
Ik denk dat we allemaal een normale liefdevolle relatie willen hebben met de persoon waarvan we zoveel houden..Zoals ik in mijn lange verhaal hierboven ookal geschreven heb is mijn relatie ook hevig mooi begonnen en geëindigd in splitting van haar kant (zwart/wit zien) en was de relatie na 3jaar ineens niets meer, ik deugde niet en mevrouw ging al lang en breed vreemd zonder dat ik het in de gaten had (ze kunnen geen moment alleen zijn dus bouwen vaak al een nieuwe relatie op tijdens een in hun ogen aflopende relatie om maar niet alleen te hoeven zijn en voornamer: om de pijn niet te hoeven voelen van hun echte zelf).
Een persoon met Borderline is vaak comorbid en vaak komen er narcistische trekken bij kijken zoals je helaas van dichtbij hebt meegemaakt: geen empathie, koud, egoïstisch, vreemdgaan, enz. De narcistische kant probeerd de Borderline persoon als ware te beschermen voor alle pijn die ze voelen uit de jeugd en dus de echte zelf (die lieve persoon die we allemaal kennen)
Ik geef eerlijk toe dat ik zelfs na 8maanden nog elke dag denk: hoe kan dit? Is er dan echt geen gevoel meer?...
Ik denk dat wij "gezonde" mensen dit gedrag nooit gaan begrijpen en er ook totaal niet gelukkig mee kunnen worden. Pas wanneer de partner met Borderline in langdurige therapie gaat en zijn eigen gedrag ziet (zelfreflectie) is er misschien nog eens kans......helaas, veel borderliners haken af bij langdurige therapie.
Ik heb ook enorm te doen met deze mensen omdat ze oprecht echt hun best doen en ook zeker een hele lieve kant hebben.....ze kunnen het vaak alleen niet en verzeilen weer in nieuwe romances. Het is vreselijk om aan te zien ook want deze mensen zijn ondanks dat ze ons verlaten en weer in andere relaties stappen absoluut niet echt gelukkig.

tip: probeer je leven weer op te pakken, ga weer leuke dingen te gaan doen en heel heel langzaam zul je merken dat je "jezelf" gemist hebt. Geef jezelf de kans om er weer te mogen zijn en te genieten van de dingen die JIJ zo leuk vindt. Wanneer je maar met hem bezig blijft en maar blijft wachten geef je de controle aan hem.....niet doen en pak je leven terug!
Persoonlijk heb ik veel baat gehad bij psychologische hulp en maatschappelijk werk. Ik zou met maatschappelijk werk beginnen (is gratis) en wanneer dit niet afdoende is extra psychologische hulp inschakelen. Onderschat de gevolgen niet op je eigen persoonlijkheid door een Borderline relatie!

Jongen uit brabant (klinkt beter als anonieme schrijver haha)
(4658) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-27 18:21:00
Zeer herkenbaar.

Ik heb een anderhalf jaar een relatie gehad met een vrouw met borderline. Een sksueel grenzeloos type met wie ik veel heb genoten, echter toen ze haar sksuele avonturen vooral buiten onze (open) relatie wilde beleven en niet meer binnen de relatie, heb ik het afgekapt. Een week later stond ze op de stoep met de vraag of ik nog wel oppas voor haar kinderen wilde zijn. Typisch voor deze vrouw met wie de relatie heel intens was maar in het teken stond van aantrekken - afstoten - egoïsme - weinig inlevingsvermogen - (onbedoeld) kwetsen - alleen nemen en niks geven.

Ze houdt er haar eigen waarheid op na die vaak niet reëel is. Ik heb inmiddels therapie, dat heeft me geholpen om van haar los te komen, NEE tegen haar te zeggen en de sluier van mooie beloften van me af te rukken en haar te zien voor de vrouw die niet helemaal in de realiteit leeft.

Ik probeer een vriendschap met haar te handhaven, maar is moeilijk gezien ze grenzen blijft overschrijden, o.a. door nu een relatie te hebben met een harddrugsgebruiker die ze ook in contact brengt met haar kinderen.

Ik houd nog steeds van haar, heb ontzettend met haar te doen, het is een ziekte waarvoor ze niet heeft gekozen en die haar leven verandert in een puinhoop.

Zachary
(4659) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-28 07:05:00
Hai Juffie,

Ik weet niet of het gewaardeerd word dat ik hier als BL-er reageer, zo niet dan hoor ik dat graag (van jou of de anderen), maar ik weet natuurlijk wel heel goed hoe het werkt in een BL hoofd, als is er geen 1 hetzelfde.

Ik snap dat je je ex nog heel graag ziet, maar als het even kan zou ik hem idd laten gaan. Voor BL-ers is een relatie vaak een spel mbt de eigenwaarde /vulling leegte in zichzelf. Zoals het er nu naar uit ziet, is hij idd al met iets anders bezig. Op de eoa manier heb jij 'het gat' dat hij voelt, niet kunnen vullen, en is hij nu op zoek naar / bezig met een ander (die dat natuurlijk ook nooit kan). Voor een BL-er voelt afwijzing verschrikkelijk, maar toch ook altijd vertrouwd. Een soort van 'zie je wel', een bevestiging van hun diepe 'niets waard zijn'. De reacties van jouw ex hebben daar waarschijnlijk ook mee te maken. Jij hebt afgedaan als reperatiemiddel. Zo simpel is het.

Het is heel triest, ook voor je ex, want niemand zal hem kunnen repareren, al heeft hij deze hoop steeds weer. Dat kan alleen hijzelf, en dan waarschijnlijk zelfs ook nooit helemaal.
Zoals ik al zei heb ik een relatie met een heel sterke man, maar zelfs voor hem is het heel erg moeilijk met mij een relatie te hebben. Ik zou een relatie met mij ook niemand aan raden, daar ben ik eerlijk in, en het doet best pijn dit zo te zeggen.

Succes allemaal,

Belinda
(4661) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-28 22:35:00
Hoi Belinda,
Ik waardeer jouw stukje. Hopelijk reageer je vaker!
Groetjes Petra
(4662) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-29 00:53:00
Dag Belinda,
Dank voor je eerlijke reactie, ik vind het fijn dat een BL reageert, zo kunnen we eventjes in jullie manier van denken en voelen meekijken ;-)
Hij heeft idd al iemand anders, vermoed ik ook, maar om zijn leegte te vullen, om de pijn niet te moeten voelen, maar ziet hij haar dan ook onmiddellijk graag? Is hij dan echt alle mooie momenten van ons vergeten, al onze liefde? Precies of het heeft nooit bestaan? Precies of ze draaien de knop en hup..over naar de volgende 'vrouw van hun leven' ..
Soms hoop ik, vroeg of laat mist hij me, mist hij onze liefde en komt hij terug..maar kan dat in jullie wereld?
Ik wil het heel graag geloven want mis hem verschrikkelijk..
Juffie.
(4664) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-29 14:04:00
Dag Belinda,
Heb toch een vraagje..kunnen BL'ers dan echt van het ene moment op het andere alle gevoel uitschakelen? Het splitten, zwart/wit denken blijft dit aanhouden of komt er soms ook een moment waarop ze hun gevoel weer kunnen toelaten en ook eens oprecht iemand missen..hij wou altijd rust, hier had hij een huis, een vrouw die hem doodgraag ziet en zijn kinderen hadden hier een thuis..nu is hij on-the-run met zijn valies ergens ingetrokken denk ik, dat is toch ook niet stabiel? Geen rust? Komt er een moment van besef dat hij mss nog terug komt en onze goede momenten ook terug kan zien en voelen of niet?
Dank voor je antwoord..
Juffie.
(4665) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-29 23:30:00
Hoi Belinda,

Ook ik vind het fijn als iemand met Borderline een reactie plaatst op het forum dus zeker blijven doen! Het helpt mij persoonlijk enorm om af te kunnen sluiten ookal blijft dat een bijna onmogelijke taak. Ik herken de vragen ook die nu gesteld worden door juffie, de exact zelfde vragen spoken al 8maanden door mijn hoofd maar ik weet dat ik van "all good" naar "al bad" ben gegaan en dan is het ook klaar ook. (Overigens wil ik de emotionele achtbaan ook zeker niet meer in) Ik denk dat we allemaal denken dat ze met de volgende partner misschien wel echt gelukkig gaan worden, ook deze vraag houdt me veel bezig: "gaat het tussen hun dan wel goed en kan hij er beter mee omgaan als mij". Deze vragen zeggen vermoedelijk meer over onze eigen ik en toch het stukje eigenwaarde/zelfvertrouwen wat we missen. Ik ben erg hard aan het werk met mezelf en het is een hele opgaaf. Ik heb rust genomen en ga even geen relaties aan, ben veel gaan sporten en lees erg veel op internet om alles een plekje te geven. Ik denk dat je blij moet zijn als het stil blijft zodat je ook echt de tijd krijgt om terug te komen tot jezelf want die tijd heb je echt hard nodig, het is een hele weg en geen leuke:-( ik heb veel nachten wakker gelegen, weekenden gehuild. Er komen zo ontzettend veel emoties los.
Zoals jij waarschijnlijk ook zult weten: je kan de meest geweldige tijd met ze hebben en je helemaal 1 voelen (eindelijk heb je dan toch die ware gevonden). Geef de mooie herinneringen een plekje, ik weet zeker dat je ex het op dat moment ook geweldig met jou vond. En zeg tegen jezelf dat jij er ook mag wezen en een leuk en lief mens bent:-) mijn BL relatie heeft stiekem meer impact op mijn zelfvertrouwen gehad als ik dacht.....

Heel veel suc6 juffie en blijf gewoon schrijven hier, met zijn allen komen we zeker door de strijd heen

Jongen uit Brabant
(4666) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-30 14:38:00
Hoi IJsbeer (en andere personen op deze site (ook BPSers zelf!)),

Ik ben benieuwd naar je vervolg. Het laatste van je delen schrijf je dat je een afspraak zou hebben in het café, is dat nog wat geworden?

Voor mijn gevoel zit ik in een vergelijkbare situatie.
Ik moet er wel bij vertellen dat ik niet weet of ze bps heeft, maar er zijn wel kenmerken en dat geeft ze zelf ook aan. In welke mate ze dat heeft is verder ook onbekend omdat we geen vergelijkingsmateriaal hebben. Er zijn ook dingen die helemaal niet kloppen bij het verhaal bps, want ze komt wel bij mij om dingen te vertellen, waarom weet ik niet zo goed en dat maakt het voor mij ook wel wat lastig maar toch.

Het verhaal;
Mijn vriendin heeft plotseling aangegeven dat ik haar niet meer gelukkig kon maken (dag ervoor nog over kinderen gehad, trouwen in de week ervoor etc. etc.). Daarna van allemaal dingen naar mijn hoofd gekregen die niet van die grote mate zou hoeven zijn om er een eind aan te maken. Ook diverse dingen uit het verleden naar voren gekomen die haar nu niet aanstonden, over een vakantie die ze zelf heel anders zou hebben gedaan maar waar we met ons beide rekening hebben gehouden, etc. etc. En elke keer veranderd dat verhaal, of moet ik het anders uitleggen.

We hebben veel verplichte gesprekken gehad omdat we samen een woning hebben. Heb haar gevraagd of ze anders contact met mij zou hebben gehad en daar gaf ze als antwoord op; waarschijnlijk niet. We hebben alleen wel hele diepe gesprekken, gesprekken die ik denk ik niet met een willekeurige ex zou hebben. Het gaat in die gesprekken eigenlijk altijd over haar gevoel en dan kom ik altijd heel erg diep bij haar.

Als ik heel diep bij haar zit (waar ze eigenlijk voor weg wil lopen) zegt ze dat ze bang is dat ik haar weer pijn ga doen in de vorm van afwijzing. Die vorm van afwijzing heb ik volgens haar gevoel haar gegeven door er niet voor haar te zijn omdat ik met mezelf bezig moest zijn in een bepaalde maand. Ook was ze voor haar gevoel niet belangrijk genoeg voor mij als ik een keer met vrienden op stap ging (4 keer in een jaar ongeveer dat ik erg laat thuis kom). Dus qua problemen zijn er mensen die veel grotere issues hebben.

Afgelopen woensdag hebben we weer zon gesprek gehad en dat vind ze aan de ene kant hartstikke mooi. Ze heeft het gevoel dat ik haar beter begrijp. Het punt is alleen dat het niet meer uitmaakt voor haar zegt ze zelf (ik beteken nog veel voor haar, maar niet meer als partner). Daartegenover staat haar opmerking dat ze twee dagen eerder en twee dagen later helemaal van slag is als ze met mij heeft gesproken of gaat spreken. Ze zit qua stress dan helemaal vast en weet zich eigenlijk geen raad meer.

Ik heb haar altijd wel redelijk kunnen doorgronden (behalve op het laatst tijdens ons samenzijn) en voor mijn gevoel doe ik dat nu ook nog. En dat gevoel verteld mij dat ik haar en ook "ons" niet moet laten vallen, dat ik er voor haar moet zijn op het moment dat zij dat wil. Dat ik haar niet moet pushen om contact met mij te hebben, maar dat ik haar ook niet laat vallen.

Ik volg het verhaal van Ijsbeer dan ook met grote interesse omdat ik ook daar het idee heb dat de bl partner eigenlijk te bang is om wat te doen. Dat ze bang is om weer pijn gedaan te worden en om terug te gaan, maar aan de andere kant is het zonder diegene zijn ook lastig. Ze zijn zich dus wat aan het verstoppen.
Dat terwijl het in mijn ogen logischer zou zijn dan de expartners hen die pijn van afwijzing of iets anders niet meer zal geven omdat ze begrijpen wat er aan de hand is en daar dan naar kunnen handelen.

Maar ja, dat is misschien wat te rationeel.

IJsbeer ik ben benieuwd naar je vervolg en of er uberhaupt nog een kans bestaat dat....

Fries
(4668) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-30 18:38:00
ik ben de jongeman van 25 die zijn verhaal eens ging neerpennen, geloof me ik kan een best-seller boek uitbrengen over wat ik al heb meegemaakt. really.

kort en bondig, ik ben al 1 jaar de "minaar" van een borderliner(vind dit woord afgrijselijk en noem haar niet graag zo). zij heeft al 2,5 jaar een relatie die ondertussen naar mijn weten al 3 keer is verbroken. ik ben haar "beste vriend" en haar partner verbied haar de omgang met mij, zij zegt ook dat ik haar beste vriend ben. hij weet het dat we contact hebben maar wil er niks over weten of horen, als ze mijn naam zegt is hij op oorlogspad. Haar vriend stelt heel duidelijk grenzen aan haar dat is wel goed. hij doet ook wel heel onredelijke dingen zoals eten die ze klaarmaakt in de vuilbak gooien, de kinderkamer in elkaar slaan, haar buitensluiten uit het apparttement midden in de nacht, enz.. soms lijken het 2 borderliners samen eerlijk gezegd.

zij weet niet dat ze aan deze stoornis lijd, ze weet wel dat er iets niet klopt. al de dingen die ik gelezen heb zijn zo herkenbaar. niet met geld omkunnen, dingen kopen voor de pijn te verzachten maar eenmaal ze het heeft veranderd het niks aan de zaak, verlatingsangst, emotieproblemen (van superblij naar depresief) , woedeaanvallen (nog nooit fysiek maar ze is er wel toe in staat, ik ben soms blij dat ze in sommige situaties geen geweer bij zich had of ze zat in de gevangenis. de dame in kwestie is een streling voor het oog, overal war je er mee komt kijken alle mannen, zelf vrouwen haha. vanaf ze buiten wandelt is het " hier ben ik , kijk en geniet " , over die zelfverwonding kan ik ook meespreken maar zij is enorm ijdel over haar lichaam maar ook erg onzeker. zij doet de zelfverwonding door middel van tattoo's! liegen, manipuleren, enz.

dit zijn allemaal slechte kanten, maar ze heeft ook enorm veel goede! Ik ben verliefd geworden op die goede persoon! iemand met veel miserie, ellende, iemand die niet al die shit verdient. niemand verdient ellende! ookal is het hun eigen fout. de wereld maakt mensen en de mensen maken de wereld. omdat ze weet dat ik ontzettend veel om haar geef hoeft ze haar masker niet meer op te zetten. momenteel zit ik buiten de muur. haar bubble zoals ze het zelf noemt. zelf zegt ze ik hoef niemand in mijn bubble buiten drank en wiet, ze zegt dat het enorm helpt de pijn te verzachten maar de pijn gaat daardoor niet weg. ze is 27 en heeft nooit gedronken! nu het laatste jaar heeft ze er een verslaving bij waar ze niet mee omkan. zelf over de middag op het werk gaat ze haar een klein flesje wijn gaan halen voor door de dag te komen. heeft ze zelf toegegeven deze week.

ik ken haar van januari 2013 en het klikte van de eerste dag tot de dag waarop haar partner voor de 3de keer het huis uitging. zijn woorden waren, je bedriegd me met x(ik) , en als je binnen de maand geen werk hebt kom ik niet meer terug. ik had haar gezegd van als je nu nog 1 maal achter hem aanloopt dat het niks meer kan worden tussen ons. op die moment dat hij dreigde zijn spullen te komen halen via de telefoon ging ze direct in de auto springen en naar zijn werk toerijden. ze stond dus voor een dillema. ze is thuis gebleven. ik moest weg toen haar partner kwam voor zijn spullen, ze had zelf bang voor hem, het is dan ook een crimineel ( letterlijk) allerhande duistere handels en zaken, afronselingen enz. dus had ze de politie ook laten komen voor een oogje in het zeil te houden. hij was dus weg, ik ben de eerste nacht bij haar gebleven omdat ze dat vroeg , ze had zo een lege bleek starende voor haar, veel wenen enz. ik dacht van kom hij is weg je hebt nu eindelijk wat je wil. maar dat was blijkbaar niet zo. VERLATINGANGST. ze heeft maar 2 personen die heel dicht bij haar staan in het leven/voor haar zorgen. en dat is hem en ik. tot op die dag wist ik nog niet dat ze borderline had (januari 2014) ik zei ik laat je alleen, je moet rouwen en zelf beslissen wat je verder wil doen. resultaat, volgens mij ging ze in psychose, haar eigen pijnigen, naar foto's kijken van hun samen enz. ik kreeg enkel berichten van ik loop verloren, wat moet ik doen enz. als ik bij haar kwam stond er plots een foto van hem op haar GSM, die stond er vroeger nooit op! na 4 dagen stond hij terug aan de deur voor nog wat spullen, vraag me niet hoe maar ik weet het en ze heeft hem platgen##kt(manipulatie) nuja hij was het nog niet zeker wat hij wou, hij bleef dus af en toe slapen maar zijn spullen waren nog niet terug. ik werd ver weg geduwt! al een ganse tijd trouwens vanaf die weg was. ze liet overkomen bij mij dat hij moeite moest doen voor terug binnen te mogen en zich moest aanpassen. terwijl ik juist goed weet dat zij er alles aan voor het doen was voor hem terug te krijgen in haar leven. na 1 jaar werkloos had ze plots werk! ze ging terug gaan sporten(wat niet lang duurde) gewoon alles voor hem terug dichterbij te trekken. en ik werd verderweg geduwt, geen lieve woorden meer, niks. ik hoorde ze wel nog elke dag en dit al een jaar lang. voor dat haar vriend weg was, was ik het superego en de steunpilaar volgens wat ik lees. maar nu ben ik nog slechts een steunpilaar. Het doet heel erg veel zeer zeker als ze me vertelde dat 2014 een superjaar ging worden en dat ze haar moed ging bijeenrapen voor hem te dumpen. hij stelt grenzen maar is een echte kl**tzak in zijn gedrag. hoeveel telefoontjes ik niet heb gekregen met haar al wenend. nuja, het doet me enorm veel zeer want het is het eerste meisje waarbij ik zo een klik had, en echt verliefd ben. het eerste meisje die zei van als ik klokken hoor moet ik aan jou denken.. (trouwen) , als ik jou zie denk ik aan kinderen... ze heeft al een zoontje uit een mislukt huwelijk maar wil nog een dochter mits ze enkele jaren een stabiele relatie heeft. zij gaat nooit stabiel worden, ookal hoop ik erop. ik blijf in haar geloven want ze doet echt haar best voor te beteren voor iemand die het zelf niet weet deze stoornis te hebben. ze is echt geweldig en ik doe alle moeite er voor haar tezijn aangezien ze er zelf niet voor gekozen heeft zo tezijn. jeugdrama achter de rug, verkrachting, ouders die haar verwaarlozen, enz.

ik probeer nu rekening te houden met alle tips,

emotionele reacties los te zien van haar, want ze draait als de wind
overlaatst zij ze nog tegen me, ik zie je graag maar nu gaat het gewoon niet! de week erna ik heb je liefde diep vanbinnen weggestoken want het doet teveel pijn. ik zie je niet meer graag! de avond daarna krijg ik s'avonds een SMS, " Ik mis je" " ik denk aan je"

negatief gedrag zie ik ook los van haar, nu denk ik ah het monster is weer bezig. en het is echt wel zo dat ze altijd hun frustraties op jou uitwerken maar dan zijn ze ervan verlost bij hun "vertrouwenspersoon/steunpilaar" en kan ze met een mooie lei beginnen.

ik heb nog zoveel verhalen over gebeurtenissen met haar waarvan jullie je ogen niet zouden kunnen geloven. Gelukkig heb ik meer goede momenten gehad dan slechte in 2013, en nu ik weet dat ze aan borderline lijd wil ik er zoveel mogelijk zijn voor haar ookal heeft ze voor haar partner gekozen, als er problemen zijn hoor ik haar nog. ik toon altijd medeleven en als er iets te zeggen valt spreek ik altijd van de "ik" boodschap. dat helpt ook enorm. de laatste 2,3 maanden zijn enorm hard geweest voor mij. daarom ben ik ook beginnen zoeken op het net, gelukkig! want door jullie verhalen te lezen weetk dat ik niet alleen ben. ze begint terug stilaan contact te zoeken, ik hoor ze elke dag. maar ik bedoel meer! ze heeft zeker 1 a 2 maand neutraal geweest en niks meer laten horen van haar problemen. wel veel over HEM, ze verteld terug negatieve dingen, hij doet ook negatieve dingen. maar als minaar mag ik er niks over zeggen of ze vliegt uit tegen me of het is het ene oor in en andere oor uit. als ze iemand tegenkomt op straat en die persoon voelt "goed aan" dan zou ze zelf nog eerder die persoon geloven! ookal zeg ik net hetzelfde! het is echt zo dat de mensen die het dichtst bij de BLer staan het meeste te verduren krijgen.

voor haar partner zet ze altijd een masker op maar heb het al gemerkt dat de echte haar er stilaan begint door te komen! ze heeft me nog gezegd dat ze zich anders heeft voorgedaan voor hem te "krijgen" , maar dat blijft niet duren...

ik ben vast veel vergeten maar heb er even genoeg van, door hier te schrijven voelt het alsof ik haar aan het veraden ben. heb zelf even op het punt gestaan voor te wissen. ik wil gewoon mijn verhaal delen, zoals de rest hier, er staan geen namen in or whatsoever. Ik WEET het ik ben de minaar, maar ze heeft me betoverd. nooit gedacht dat ik dit iemand ging aandoen(haar partner) .
hij is nu terug bij haar maar moest hij weten hoeveel leugens ze hem al verteld heeft kwam hij zeker niet mee terug. ze manipuleert als de beste. als we op restaurant zitten en hij belt verschiet ik hoe ze eropkomt allemaal. dus ze liegt tegen haar partner, altijd al geweest, alsof ze zelf haar leugens geloofd. mij heeft ze een poosje geleden laten staan. sommige dingen begrijp ik gewoon niet. overlaatst had ze haar muur opstaan, en heb ik echt ruzie moeten maken voor haar echte ik eruit te krijgen , dat kleine wenende meisje die bang is voor de wereld. toen zei ze ik lieg tegen iedereen, jou, mijn ouders, mijn partner en i kweet niet waarom, het lijkt "wel alsof het er ingeworteld zit van vroeger."

het is raar om te zeggen, maar ze weet niet af van de BL, ik "test" nu vanalles uit. en het werkt.

ik hou jullie op de hoogte, hou jullie sterk! Denk aan jezelf , jij op de eerste plaats!

Groeten Exile
(4669) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 07:31:00
Hai juffie, Petra, jongen uit Brabant, en alle anderen,

Allereerst, mijn respect, wat jullie uit liefde allemaal voor je partner willen doen. Als ik alles zo lees voel ik bewondering, maar ook verdriet, zowel voor de BL als partners. Ik voel de verwarring, het niet begrijpen, de hopeloosheid van beide partners. Ik heb het keer op keer zelf meegemaakt natuurlijk. Ik zal proberen te vertellen hoe ik de dingen als BL zie. Al zijn geen twee BL hetzelfde natuurlijk, en is de mate van de stoornis en de levensfase van de BL ook erg belangrijk.

Als eerste voor de jongen uit Brabant. Je bent echt goed bezig. Houden zo. Kies voor jezelf, verwerk, en ook door oa dit forum ga je langzaam begrijpen wat er nu met je is gebeurd. Want mensen in verwarring achter laten is wat BL doen.
Voor juffie, en jou: ja, het is idd mogelijk dat de BL geen enkel verdriet voelt over het verbreken van de relatie, en ook (bijna) niet meer aan je denkt. Ik heb heel intense relaties beëindigd zonder dat dat me enig verdriet op leverde. Vaak omdat ik dan al weer bezig was met het volgende avontuur, daarnaast ook omdat ik zo teleurgesteld was in het feit dat mijn ex me niet kon repareren, dat hij idd letterlijk voor mij had afgedaan (ik bestempelde zo'n persoon dan als een slappeling). Als de BL hoogtij viert ben je aan het overleven, je bent op (een zeer uitputtende) reis, zoekende naar heelheid. Partners, maar ook drank, drugs, hard werken, etc. Zijn allemaal middelen die je hiervoor in zet. Het zijn instrumenten. Ik weet niet eens of ik van de mannen, waar ik een relatie heb gehad, echt gehouden heb. Hoe voelt het voor een niet BL om van iemand te houden? Ik weet dat ik, als ik me goed voel enorme liefde voor een persoon kan voelen, maar op een ander moment kan ik deze persoon enorm haten. Misschien is dat wel het 'houden van' van een BL.

Nu ik gezonder ben passeren de mannen in mijn leven die toch schijnbaar wel wat hebben betekent wel steeds meer de revue. Alsof je dit later pas gaat verwerken. Ik heb sommigen ook excuses gemaakt. Sommigen waren zelf bikkels, en ondanks wat ze met mij mee maakte, vonden ze de tijd met mij een een van de mooiste van hun leven. Er zijn er ook bij die ik echt beschadigd heb, en niets meer met mij van doen willen hebben. Heel begrijpelijk.
Mocht je niet sterk genoeg zijn geweest voor een BL, of haar/hem niet gelukkig hebben kunnen maken, voel je dan niet schuldig of minder. Mijn ervaring is dat degene die wel sterk genoeg zijn, of zin hebben in een relatie met een BL, zelf vaak ook een (kleine) beschadiging hebben. Een totaal gezond iemand zal eerder denken: wegwezen hier. Misschien dat ik mensen voor hun gevoel nu beledig :)... Maar het is nu eenmaal mijn ervaring... Je kunt voor jezelf af vragen waarom je een relatie zou willen met iemand die zoveel tijd en energie vraagt. In een relatie met een BL gaat het bijna alleen maar om de BL natuurlijk. Soms is het zo dat dat ook heel veilig is voor de partner van de BL. Een prima afleiding van hun eigen problematiek.

Voor partners wil ik nog zeggen: pas goed op jezelf. Iemand met BL zuigt je emotioneel leeg als hij/zij de kans krijgt. En hoeveel liefde je ook geeft, investeert, etc.: je kan hem of haar nooit repareren. Als je dat denkt, kom je bedrogen uit. Hij/zij zal echt therapie moeten volgen, etc. Dat raad ik het (BL) meisje met de 'twee mannen' ook aan. Zij is ook radeloos, en ik denk dat het goed is dat zij hulp gaat zoeken. Ik vind haar situatie zorgwekkend, voor haar gevoel zit ze enorm klem.

Als laatste nogmaals mijn respect voor een ieder.

Lieve groet,

Belinda
(4670) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 12:36:00
bedankt exile voor je moedige verhaal...het blijft ongelooflijk hoeveel energie een verliefd iemand kan blijven steken in een persoon die anderen (al dan niet door de BL) zoveel kwetst, beliegt, bedriegt, bemanipuleert.. en eigenlijk henzelf misschien nog wel het meest...dikke steunknuf
celine
(4671) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 19:44:00
Beste Belinda,

Dank je wel voor je reactie. Het is inderdaad heel fijn om eens van een BL te horen hou het nu precies werkt van binnen. Ik ben totaal onverwacht uit een huwelijk gekickt. Mijn partner heeft direct een ander en is niet meer thuis. Ik kreeg met terugwerkende kracht van alles naar mijn hoofd.

Toch nog een paar vragen:
Hoe lang na het idealiseren begint het lege gevoel weer van binnen? Wat voel je op die momenten? Heb je dan niet enig besef dat het een terugkerend patroon is en dat je beter bij je partner kunt blijven?
Hoe werkt het dat je na een intense relatie ' ineens' niets meer voelt? Blok je dat dan? Voelde je je schuldig over de verbroken relatie en kende je mededogen naar je ex-partner?

Mijn vragen zijn erg persoonlijk. Je hoeft ze natuurlijk niet te beantwoorden, maar het zou wel fijn zijn. Mogelijk toch antwoorden op de totale verwarring die al 1,5 jaar duurt. Het is voor mij, als goed gehecht persoon, zo'n niet-te-begrijpen-wereld....

Dank je wel alvast!
(4672) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 22:38:00
Allereerst ontzettend bedankt voor je uitleg Belinda! je hebt duidelijk een enorm bewogen leven achter de rug en waarschijnlijk blijft het nog steeds erg moeilijk de juiste middenweg te vinden. Ontzettend goed dat je zo je best doet en dat je je staande houdt!! Ik heb echt bewondering voor je!

Wat Juffie vraagt klinkt me weer bekend in de oren als ik terug kijk naar mijn eerste paar maanden na de plotse breuk...Je wil alleen maar weten hoelang het duurt voordat de volgende persoon de shit voor de kiezen krijgt en misschien ook vlucht zodat hij/zij misschien wel weer terug komt naar jou...Ik heb intussen geleerd door lezen, lezen en lezen en mezelf herhaaldelijk wakker te schudden dat dit niet gaat werken. Zoals Belinda aangeeft hebben deze personen hulp nodig, veel hulp en moeten zij dit zelf willen anders blijven ze kwetsen. En stel de nieuwe relatie van de persoon met BL loopt fout en er is nog geen nieuwe partner?....ja, grote kans dat ze weer terug komen maar wat gebeurd er vervolgens met ons? wij die emotioneel al helemaal in de afgrond zitten en eigenlijk maar 1 ding willen: die tijd terug zoals het in het begin was....samen weer genieten zoals je eens samen deed...Forget it, deze tijd zal nooit meer terug komen. Je zal keer op keer aan de kant gezet worden totdat je zelf instort. Dit moet je echt niet willen.

Als ik het verhaal lees van Exile dat schrik ik enorm en dacht ik eerst dat het mijn ex was aangezien zij ook 27 is en ik exact hetzelfde heb meegemaakt. 4x terug naar haar ex en telkens weer naar mij, ik was een half jaar haar minnaar en ik kan je zeggen Exile: Ik had gewonnen, ze was van mij (zoals ze dat zelf tegen me zei.....). Hij zou haar ook misbruikt hebben en geslagen hebben volgens haar, dit vertelde ze iedereen.
De eerste maanden waren we helemaal in de wolken, ik was enorm blij dat ze voor mij koos. Eindelijk voelde we dan toch die ultieme liefde. Enorm veel sx elke dag weer, er was geen houden aan. sms, whatsapp je noemt het maar, elk half uur een lading berichtjes en alleen maar hoeveel ze wel niet van me hield en me nooit meer kwijt wilde.
Echter....Na pak weg een jaar of misschien zelfs wat langer begonnen dezelfde symptomen zich ook bij mij te openbaren: extreme jaloezie, eet obsessie dat ze alleen maar gezonde dingen mag eten, niet mocht aankomen, haar lichaam was haar alles, overmatig sporten, ja, ze was tot in de puntjes: "perfect". dit was haar wapen en haar middel om van leegtes af te komen want aandacht.....ja aandacht kreeg ze zoveel ze maar wilde.
Ik heb haar geprobeerd wakker te schudden door haar te stimuleren na haar eet stoornis toch eens terug te gaan naar het GGZ waar ze op haar 24-25 voor het eerst de diagnose BL te horen kreeg, voor haar en de familie viel alles wel op zijn plek en ook voor mij. Ik dacht toen zelfs: nu gaat ze in therapie en het gaat helemaal goed komen met ons....
Ze ging inderdaad de VERS therapie volgen...maarja, je kan het volgen en je huiswerk maken of er serieus iets mee willen...Helaas was het eerste het geval. Huiswerk werd gemaakt, map ging in de kast en ruzie begon weer....
Ik ging een cursus "omgaan met borderline" volgen bij het GGZ om mezelf weer terug te vinden en te proberen op de juiste manier te communiceren met haar.
Het was tevergeefs....mevrouw wilde ook een toekomst en wilde samenwonen en kindjes...(ze woonde weer bij haar ouders nadat ze haar vorige vriend plots had verlaten na 8jaar)..Ik gaf aan dit niet te willen en wilde dat ze eerst aan zichzelf ging werken voordat ik überhaupt aan samenwonen moest denken....Ik had haar hele familie tegen (een moeder die ook zware BL symptomen had en een vader die narcistisch was). Toch heb ik voor mezelf volgehouden en ben ik niet gaan samenwonen, waar ik achteraf en ook op dat moment erg blij mee was omdat ik het gewoonweg niet trok.
Uiteindelijk stelde ze me een ultimatum dat ze voor het einde van het jaar bij me wilde wonen en anders de relatie zou verbreken...Dit maakte me woedend...Hoezo liefde? Eisen stellen? mijn grenzen werden alleen maar harder door dit soort opmerkingen en dit voelde ze. Ze koos eieren voor haar geld en werd direct verliefd op een jongen van 18 (20jaar jonger als mij) die zoals ze zelf zei: alles voor haar over had.........arme jongen van 18..
En je raadt het al....Hoe denk je dat over mij werd gesproken door haar in haar "nieuwe" vrienden kring?....inderdaad, ik zou haar misbruiken, tegen haar zin bij me houden, enz. enz....Zo erg zelfs dat deze nieuwe jongen en zijn familie dit geloofde en 5 man politie op me afstuurde....:-( Dit was serieus het dieptepunt van mijn leven, ik was helemaal stuk, vol van verdriet :-( Het meisje waarvan ik zoveel hield en waarvoor ik hemel en aarde bewogen had ging vreemd en liet politie op me afsturen......Ik was gebroken en moegestreden. Gelukkig pakte de politie het mild op toen ik uitlegde dat ze BL had en gaven ze aan dat ik thuis maar eens een goed woordje met haar moest spreken....Het gesprek heeft plaatsgevonden met haar vader erbij maar het had gewoon geen nut meer....Ze was helemaal in trance van haar nieuwe liefde, niets bestond meer en ze wilde maar 1 ding: naar hem!
Ik heb nog 1 week afgewacht voordat ik het uitmaakte om te kijken of er spijtgevoelens kwamen en of dat ze ging vechten voor haar relatie....Man wat ben ik op mijn nummer gezet...Ze had in deze week niet eens tijd me nog te zien: ze moest werken....En dan de waarheid: ze zat/lag elke avond bij hem en ook hierover loog ze aan de lopende band. Ik heb vervolgens de relatie verbroken met enorm veel verdriet en heb daarna direct hulp gezocht omdat ik het gewoon niet meer trok. Mijn ouders hebben me in dit hele traject enorm geholpen en ik ben ze dan ook voor mijn leven lang enorm dankbaar! Deze mensen hebben de pijn gevoeld die in mij zat, mijn moeder en vader hebben in en in met me meegehuild en ik kan je 1 ding vertellen: laat het please niet zover komen want de mensen die zoveel om jou geven beste Exile, zij gaan jou pijn voelen en jullie verdienen dit niet.

Wat ik met een stukje geschiedenis wil zeggen Exile: Bin there, done that...Er komt geen einde aan en ik zou als ik jou was rust nemen en jezelf terug vinden. Je bent een enorm lief persoon die echt voor zijn meisje gaat dus er komt zeker een meisje op jou pad wat jij verdient en die jou de liefde terug kan geven zoals jij die haar geeft!
Vreselijk voor de persoon met BL en ook voor jou Belinda om dit zo te moeten lezen want ze willen zo graag en vechten zo hard maar het lukt gewoon niet:-( Het lijkt mij een radeloos gevoel en een eindeloze zoektocht die eindigt bij: Jezelf......

Zo krijgen onze ouders wederom gelijk: liefde begint bij houden van jezelf

Het lijkt mij overigens nog steeds ook erg leuk elkaar eens te ontmoeten, we hebben al zoveel verhalen gedeeld op dit ontzettend fijne forum. Ik zal er zeker alles aan doen hierbij te kunnen zijn.

Heel veel sterkte en liefde voor iedereen

Jongen uit Brabant
(4673) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 22:51:00
Hai ...... :),

Jeetje, wat een confronterende vragen. Het zet mij ook aan het denken, wat goed is, omdat ik nog steeds therapie volg. Eigenlijk ben ik ook nog niet zo lang met 'gezonder worden' bezig. Tenminste niet bewust, het heeft bij mij ook lang geduurd eer ik erkende dat mijn leven zo bepaald is door BL. Jouw vragen helpen mij dus ook. Dank je daarvoor.
Ik zal ze proberen te beantwoorden, maar wil wel weer zeggen dat dit echt mijn beleving is, en deze nooit 100% aan sluit bij wat jouw ex voelt of heeft gevoeld. Ieder persoon is uniek, en elke relatie kent toch zijn eigen dynamiek.

Het is ook wel grappig (nouja, grappig :), dat ik me door jouw vragen besef dat ik eigenlijk grofweg twee soorten relaties aan ging met mannen. Het waren 'ik kan niet alleen zijn, dus ik begin iets met jou relaties', en idd relaties waarbij ik de ander idealiseerde en hoopte op meer dan alleen een tijdelijke ontsnapping aan dat lege / onstabiele / angstige gevoel, maar een op een totale reparatie. Dit heb ik mij eigenlijk niet eerder beseft.
Bij de partners waarbij ik echt idealiseerde waren ook de emoties / woedeaanvallen, etc. het hevigst. Zij stelden me immers extra teleur. Het idealiseren en minachten volgden zich hierbij afwisselend op. Daar is niet echt een tijdslimiet aan. Dat ging (en gaat nog) op en neer.
Het echte lege gevoel, ga ik nu pas goed leren kennen, ik heb het in mijn leven echt met van alles weten te bedekken. Ik kan het niet goed omschrijven, maar probeer het; je zou het kunnen vergelijken met bodemloos zijn, geen houvast hebben, geen vastomlijnd ik, geen richting weten, het is een soort 'niet bestaan'. Op zulke momenten heb ik soms ook het gevoel of het niet uit maakt of ik leef of dood ben, alsof er geen verschil is. Nu ik dit beter kan voelen, en echt ervaar hoe verschrikkelijk het is, snap ik ook zo goed waarom ik altijd zo heb gerend en gevlucht. Ik kan mijzelf echt niets kwalijk nemen, denk ik.

En ja, inmiddels ben ik al 12 jaar samen met mijn partner, maar die jongen is een absolute volhouder :)... Zonder zijn volhouden (en het feit dat hij vader is van mijn kind, denk ik), was ook deze relatie gestrand. En ja, inmiddels besef ik me dat het een terugkerend patroon is, en ik dus bij hem moet blijven. Maar daar heb ik heeeeeeel lang over gedaan, en nog vind ik het moeilijk om niet af en toe te denken aan vluchten / zoeken naar iemand die mij geheel 'kan fixen'. Het is zo'n sterk gevoel, daar kun je bijna geen weerstand tegen bieden. Zoals ik al zei, is mijn vriend de man die de volhouder was /is. Bij deze wil ik hem dan ook nog eens hartelijk bedanken :)...

Over het schuldig voelen. Ik heb eenmaal een relatie beëindigd bij wie ik dat heel erg had, met hem woonde ik 5 jaar samen. Ik was in deze ook wel van de een op andere dag weg, maar heb er lang over gedaan dit een plekje te geven. Het was aan het begin van mijn heftigste BL tijd (18 - 22). De relaties die ik in na die tijd had (22 - 29 jr) beëindigde ik steeds makkelijker, steeds op een lelijker manier, en ja, zonder enig mededogen naar de ander. Sterker nog, vaak voelde ik minachting voor degene (al denk ik dat dat absoluut projectie was). Ik voelde me dus ook in het geheel niet schuldig.
Of ik mijn gevoelens blokte, weet ik niet. Niet bewust iig. Er was dan gewoon ineens niets meer, of alleen woede en minachting. Maar zoals ik al eerder zei, kwamen jaren later (vanaf 30) wel ineens weer allemaal gevoelens boven drijven. Ook mededogen voor degene die ik pijn had gedaan. Maar ook weer voor de een mee dan voor de ander. Waarom weet ik niet precies.

Ik hoop zo je vragen te hebben beantwoord, en wil je danken voor het mij laten nadenken over mijzelf.
Ik wil je sterkte wensen met wat er met jou is gebeurd. Ik snap echt dat het voor jou totaal onbegrijpelijk is. Inmiddels snap ik ook hoe idioot mijn gedachtengang en gevoelsleven kan zijn, en voor een niet BL totaal niet te volgen is.

Lieve groet en veel kracht,

Belinda
(4674) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 23:13:00
En onder het tanden poetsen :), besefte ik me dat het idealiseren, bij de partners die ik dus idealiseerde, dat na ongeveer een jaar (als de verliefdheid af nam) voor het eerst echt om kon slaan in minachting, teleurstelling en woede. Dan ging ik vaak voor het eerst een beetje raar doen :)... En daarna was het snel over met degene, of wisselden periodes van idealiseren en minachten elkaar af.
Ik heb overigens ook van gehoord van BL-ers waarbij dit al na een paar maanden het geval was. Of zelfs al in de eerste weken!
Dat moest ik je nog even vertellen.

Truste voor strax!
(4675) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-01 21:14:00
Dank je Belinda, voor je eerlijke en open manier van schrijven.

Ik vind het ontzettend mooi om te lezen hoe openhartig je schrijft, hoe kwetsbaar je je opstelt. Eerlijk, zuiver.
Het is voor mij zo fijn om te lezen wat er (mogelijk) in het hoofd van mijn ex-partner is omgegaan.
Door veel te lezen op deze en andere sites, vallen er langzaam puzzelstukjes op zijn plaats. Stukjes, die met de plotselinge breuk, als een stortvloed over je heen gegooid worden. In totale verwarring en verbijstering moet er een puzzel van gemaakt worden. Heel langzaam wordt het beeld duidelijk en kijk ik naar een afbeelding die me intens verdrietig maakt.
In het begin heb ik alleen maar zwarte stukjes kunnen plaatsen, inktzwarte. Door de loop der tijd kwamen er contouren, die zich inkleurden met verschillende donkere tinten. Een schreeuwend mens, vol pijn en verdriet.
Ik kijk naar de afbeelding en mijn hart schreeuwt ook: mijn geliefde, die zich mogelijk zo heeft gevoeld: leeg, onrustig, bang.

Ik moet denken aan een regel die je in 1 van je voorgaande berichten schreef: er zal vast ook wel een probleem zitten bij diegenen die nog terug verlangen naar een BL relatie.

Ook ik verlang soms nog terug naar pijn partner Nu na 1,5 jaar (helse) pijnen, zeg ik dat nog steeds.
In mijn huwelijk ben ik aan haar gehecht geraakt. Hechting gebeurt op basis van een veilig gevoel dat het oke is. Een vorm van onvoorwaardelijkheid die langzaam groeit, door de loop der tijd. Je maakt steeds meer dingen met elkaar mee, leert elkaar om kwetsbare punten kennen en ervaart dat de ander er gewoon voor je is. Dat geeft vertrouwen, wat de hechting weer bevordert.

Wanneer je ' ineens' uit een relatie gekickt wordt, scheurt de ander je innerlijke hechtingsysteem aan flarden. Je bloedt uit 1000 wonden.
Daarbij het gevoel van verraad, de woede van het respectloze en een partner die 'gewoon' verder leeft: het is niet te verdragen...... Het tergt tot op het bot.
Mijn hele innerlijke systeem reageerde als volgt: dit is waanzin, dit is te absurd voor woorden? WAAROM doe je dit?? Kom bij zinnen!!
In het begin betitelde ik het als waanzin, later als een blokkade en nu kom ik langzaam tot de conclusie dat dit het is. Dat mijn ex-partner vanuit een heel ander innerlijk emotioneel systeem heeft gereageerd.
Wist ik veel, dat er ook een ander systeem bestaat, met ander regels en wetten.

Rouwen om een geliefde kost tijd, veel tijd. Zeker als je zelf de relatie niet hebt willen beëindigen. Ik vind het dan niet heel gek dat je nog lange tijd naar je partner terug verlangt. Moet je daarvoor een probleem hebben? Ik denk het niet. Het wordt pas een probleem als je rouwverwerking stil staat. Maar zo lang er stapje voor stapje vooruitgang geboekt wordt.....

Ik vind het fijn om te lezen dat jezelf ook schrijft dat het gevoel van willen vluchten iets is, dat jezelf eigenlijk ook helemaal niet wilt. Dat maakt dat het minder op 'de man gespeeld' voelt.

Fijn dat je zo open bent, Belinda. Je helpt mij echt enorm en ik denk velen met me. Laten we in liefde onze armen om elkaar heen slaan en elkaar met respect en liefde bejegenen. We zijn allemaal mens en we zijn het allemaal waard!
(4676) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-01 21:42:00
Bedankt Celine, jongen uit brabant en belinda voor jullie steun en ervaringen te delen!

update van mijn kant,

ze had weer de wekelijkse, dagelijkse ruzie met haar partner!

voor het eerste in maanden kreeg ik zo een lief bericht uit het niks, terwijl ze zelf zei dat ze niet meer van me hield. nuja ik weet dat ze draait als de wind en dat ik emotionele uitspraken met een korreltje zout moet opakken. het doet wel pijn telkens. maar je weet dat het niet echt is, het "monster" is aan het werk.

ze sms'te " dag zoet, zware dag, zware beslissingen! kmis je enorm! kmis ons! onze tijd samen! gaan we samen eten volgende week zaterdag? "

heb iets heel lief teruggestuurd en dat ik wou gaan eten zaterdag! dan stuurde ze terug, "ik zou je nooit meer willen missen, ik begin meer tezien wat ik van mijn leven wil, wie weet wat de toekomst brengt"

bij de laatste zin voelt het als manipulatie, ze wil me terug hoop geven. dan denkt mijn andere helft van dit moet toch wel uit haar hart komen? na maanden laat ze terug haar muur vallen voor mij, ik wist eerst niet goed wat weer te sturen omdat ik al een lange tijd mijn gevoelens wat geblokkeerd had omdat ik veel verdriet had, gemis, herinneringen.

Nu is ze overgeplaatst van haar werk naar een ander kantoor/regio(met andere mensen) dag 2 vandaag. morgen (dag 3) komt er een verantwoordelijke bij die ze helemaal niet kan uitstaan. ik vrees voor het ergste! krijg al eens ganse tijd berichten alsof het van een meisje van 6 jaar komt. "ik wil niet, ik wil terug naar mijn oude bureau" "ik voel me gebruikt, vervangbaar" zegt ze ook " mijn collega's in het vorige kantoor gaan me vergeten :( ik wil terug "

het lijkt wel alsof ze telkens terugtrekt naar de mensen die het minst om haar geven! zo komt het toch over bij mij. haar oude kantoorverantwoordelijke laat niks van zich weten, haar vriend kijkt ook bijna niet om naar haar. heeft dit allemaal temaken met de verlatingsangst die de BLer heeft?

Vandaag maakte ze nog even de opmerking, " ik heb me voorgenomen als ik met jou iets begin dit jaar, ik 2 jaar ga stempelen en op de kosten van de staat ga leven" ik keek toch even heel raar! Daarnaast vertelde ze me ook nog dat haar kantoorverantwoordelijke een vrouw was waar ze wel verliefd kon op worden. letterlijk! ze zijn al uitgeweest samen en als ze samen dronken waren hebben ze elkaar de tong in de mond geduwt! de laatste maanden zie ik haar niet meer in de weekens en komt ze ook om 6 uur de zaterdagmorgen thuis, dronken tot en met! ze rijd zo met haar voertuig. ze vertelde me nog gelijk trots " ik reed aan 230 km/ uur naar huis en was volledig dronken! " waar ik duidelijk zei dat zo een zaken niet door de beugel konden. het ging het ene oor in en het andere oor uit! dronken rijden , en gevaarlijk, is ook een BLer kenmerk had ik gelezen, toen we nog leuke tijden samen hadden reed zei met de auto ( ze dronk toen nog geen alcohol) maar ze was uiterst agressief! de auto's reden gewoon hun snelheid maar dat was niet rap genoeg voor haar.

zo heb weer even wat van me afgeschreven, soms doet dat wel eens deugt, en ook voor mensen hun reactie te horen die mij of haar totaal niet kennen, dus gewoon op basis van mijn verhaal! en geloof me ik druk het allemaal nog zacht uit.

Vriendelijke groeten
Exile

We komen er allemaal wel! jij op de eerste plaats!
(4677) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-02 10:06:00
beste exile,

ik las met verbazing je laatste verhaal... verbazing??? of toch ook weer niet....
je hebt toegezegd om zaterdag met haar iets te gaan eten??? of toch niet ... en vergis ik me... Ik hoop het...
Het is sowieso de BL die je al deze berichtjes stuurt, maar de BL is ook de manipulator, vergeet dat niet... Ik heb wel het gevoel dat je zelf ook beseft dat dit geen conversatie is die past bij een volwassen vrouw, maar eerder bij een kind van zes... al zou een kind van zes wellicht zelfs slimmer zijn.
Ik hoop dat je ondanks alles, sterk kan zijn, de boot kan afhouden..
Ook al geef ik nog om mijn dochter.. is zij degene die het meest mijn gedachten bezig houdt... toch leg ik mijn gsm en telefoon meer en meer uit, om mezelf te beschermen.. en ook opdat zij zou inzien dat ze aan mijn grenzen zit. Zij heeft een enorm geldprobleem, probeert bij iedereen geld te lenen.. dat ze nooit (kan)teruggeven.. etc etc.. en zo heeft ze nu op haar bijna 31ste niemand meer... behalve ..mij... en ook ik moet proberen grenzen stellen wil ik mijn twee zonen niet verliezen
wees sterk exile.. bezin eer je begint
liefs
celine
(4678) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 06:48:00
Goedemorgen allemaal,

Allereerst Exile. Vraag je jezelf niet af waarom je überhaupt met een meisje als dit ook maar iets van doen zou willen hebben? Volgens mij is ze echt heel ziek. Wat is het dat zij jou nog steeds aan trekt?

En dan kom ik direct bij het punt dat mijn ervaring is dat partners van BL vaak ook een kleine beschadiging hebben. Want dat bedoelde ik, en niet dat het vreemd is dat je terug verlangt naar een relatie met een BL. Sterker nog, dat is juist niet vreemd, want een relatie met een BL is over het algemeen veel intenser dan met een niet BL. Hij of zij brengt je op hoogten waar je nooit bent geweest, de band die je met hem of haar voelt is onvergelijkbaar met je relaties met een niet BL, alsof je samen 1 bent. Als je daar uit wordt gekickt, ben je echt een stuk van jezelf kwijt. Verlangen naar de BL lijkt dan vaak de weg naar heelheid, maar dat is natuurlijk een heel wankele. Het is idd zo dat je jezelf moet terug vinden.

Wat ik bedoelde, en dat is dus mijn ervaring, is dat je niet zo gauw een relatie met een BL aan gaat als je zelf 'geheel gezond' bent. Geheel gezonde mensen merken al vaak in het begin van de relatie op dat er iets niet klopt. Als de minachting, en het daarmee gepaarde nare gedrag, begint, kiezen zij dan ook vaak eerder voor zichzelf. Een BL vraagt veel aandacht. De relatie gaat eigenlijk voornamelijk over hem of haar, waarom zou iemand dat willen? Idd soms om niet te hoeven kijken naar eigen issues. Mijn eigen partner bijv. heeft zelf een hele pittige jeugd gehad die hem ook heeft beschadigd. De idealisatie van mij, maar ook 'het 1 zijn', en mijn afhankelijkheid, had hij erg nodig om zichzelf safe te voelen in een relatie. Onze relatie werkte dus twee kanten op, ik zeg wel eens tegen hem;'we roken elkaars defect'. Inmiddels zijn we ons langzaam uit onze patronen aan het worstelen. Eigenlijk gaat dat heel goed. Best lastig soms, want het leven wordt er wel een stuk saaier op, haha!

Zo bedoelde ik het dus. Maar het blijft mijn mening hoor.

Hoe is het trouwens met IJsbeer? Heb niets meer van hem gelezen?
En hoe is het met Petra en Juffie?

Nou, een heel fijne dag allen,

Liefs,
Belinda
(4680) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 09:35:00
@ BL'er: ( maar ook de anderen natuurlijk )
Is het te verwachten dat een borderliner ooit inziet hoe lelijk ze is geweest? Dat ze ooit ziet dat ze zo niet had mogen doen? En is het te verwachten dat ze dat dan ook ooit zal toegeven? Daarvoor bijvoorbeeld een mailtje of zo zal sturen?

Want hoe dát bij hen werkt, is mij nog altijd een raadsel. Hoe iemand zó lelijk kan doen, geen uitleg willen geven, en je vervolgens hardnekkig doodzwijgen.

In mijn geval zien wij elkaar nog geregeld. Dat is op 't werk waar slechts werkgerelateerd gepraat kan worden. En ze geen krimp geeft.
Ik verzucht dus: Hoe kan iemand toch zó zijn...
-
(4681) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 09:48:00
Hoi Belinda en Exile.

Ik denk na alle verhalen gelezen te hebben van Exile dat zijn “minnares” voor 90% hetzelfde gedragspatroon heeft als mijn ex…..
Wat mij bij mijn ex hield was het feit dat zij enorm lief kon zijn op goede momenten, ik werd overladen door kaarten, foto sessies en andere dingen waarin altijd een bepaalde boodschap stond: Ik ben zo blij met je en alles wat je voor me doet, ik wil je nooit meer kwijt, enz.
Daarnaast was mijn ex enorm sxueel ingesteld en zag zij er zeg maar gerust perfect uit en dat wist ze zelf echt wel. Het bizarre daarbij is ook nog eens dat ze deed alsof ze erg onzeker was, op tijden mocht ik niet eens kijken als ze zich omkleedde….Echt heel vreemd gedrag. Daarnaast had ze nog wel meer vreemde trekjes maar die laat ik even buiten beschouwing
Wat ze in het begin met name ook deed en dat merk ik in het verhaal van Exile ook: Ze maakte haar ex bij mij en haar “nieuwe” omgeving zo zwart als roet, hij deugde niet, etc. Daarnaast vertelde ze mij dat ze bang was van hem en dat hij al eerder geslagen had. Volgens mij geloofde ze er zelf ook echt in want als wij weer eens ergens afspraken (stiekem in de eerste half jaar) keek ze enorm zenuwachtig om zich heen en was ze oprecht bang dat hij ons zou vinden
Wat betreft blind zijn…:-P Ik was zeker zo blind en pas toen ik berichtjes in haar telefoon las dacht ik: jezus dit is echt niet normaal! Ik nam middagen vrij en dan konden we elkaar zien, ze kwam langs en 9 van de 10 keer was het een middag het bed in en praten over onze dromen waarbij ze vaak ook huilde omdat ze het zo ontzettend fijn vond bij me…..Daarna ging ze naar huis en 5min later stuurde ze haar vriend: hoi lieve mannetje, ik ben lekker voor je aan het koken blij je zo te zien. Dikke kus en knuffie xxx……….Daarna begon ik langzaam wakker te worden toen ik dat gelezen had….Overigens als de nood elkaar te zien echt hoog was spraken we in een supermarkt af….ze was regelmatig een boodschapje vergeten…..Man wat was ik gek (lees verliefd) op deze “aan de buitenzijde” enorm knappe meid.
Overigens nog een leuk voorbeeld van toen ik al een paar maanden wat met haar had: ze zat naast me op de bank en was met haar telefoon bezig maar ik voelde dat er iets niet klopt dus keek toen ik wat drinken ging halen van achter even op haar telefoon en wat ik toen zag…..mijn god…..ze stuurde naar een jongen die ze van vroeger kende letterlijk: ey ..... ik heb aandacht nodig….. waarop hij terug stuurde: ooooooo wat voor aandacht dan?....hihi en waarop zij stuurde: jaaaaahhhhhh:-P
Nu ik dit schrijf krijg ik nog de rillingen over mijn rug van de pijn omdat ik deze momenten nog steeds opnieuw beleef…..
Achteraf kan ik maar 1 ding zeggen en dat is wat Belinda zei: Het is enorm ziek gedrag! Wij zitten op de roze wolk en zien de realiteit niet….Ik hoop echt dat je wakker wordt Exile want de droom die jij denkt te gaan krijgen die bestaat niet.
En nog 1 ding: Hoe langer jij met die spelletje mee speelt Elixe hoe moeilijk het voor jou gaat worden en belangrijker nog het verwerkingsproces en “jou lijden” zal erger gaan worden… Ik hoop dat we je kunnen bereiken hoog op de roze wolk

Het allerbeste en sterkte gewenst met alle moeilijke beslissingen
(4682) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 11:27:00
Hallo,

Haha, daar ben ik dan weer. En, ja, ik was even weg. De reden, heel simpel.... Na anderhalve maand mijn ratio te volgen kwam ik erachter dat ik toch meer zin had om mijn gevoel te volgen.

Afgelopen weekend met hem afgesproken, de wederzijdse liefde was er nog, dus weer voor elkaar gekozen. Hij spreekt nu met mij over zijn ziekte, we zien elkaar veel minder, hij gaat naar de haptonoom, en verder leef ik van dag tot dag met hem.

Wat Belinda schrijft: 'een zijn met je partner', dat is precies de reden waarom ik nu deze keuze heb gemaakt. Ik weet dat ik dit niet voel bij iemand anders, dus weloverwogen maak ik nu mijn keus. Dat hij slecht voor zichzelf kan zorgen en genotsmiddelen gebruikt is zijn keuze en verantwoordelijkheid, ik zal het bij hem laten. Hij heeft aangegeven er aan te willen werken en ook het splitten zal hij proberen te vermijden.

Ik was weleens bang om belangrijke zaken met hem te bespreken, of was bang iets samen te ondernemen omdat dat vaak spanningen opleverde. Ik schrijf dit nu op, in de hoop dat hij minder heftig zal reageren. Natuurlijk weet ik niet zeker of het gaat werken tussen ons, maar we hebben beide de intentie er iets moois van te maken.

Nog even een vraagje aan Belinda, je schreef laatst dat je denkt dat jou kind van jouw vriend is, weet hij dit ook?

En Belinda, heb je nog tips voor mij.

Groetjes Petra
(4683) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 14:15:00
Update 8

Het is even stil geweest rond mijn persoon. Dat had twee redenen, 1 was dat ik het gevoel had dat ik het forum nogal domineerde met posten en 2 dat ik de dingen die intussen gebeurd zijn weer even op een rijtje voor mezelf moest zetten (voor zover dat mogelijk is).
Goed om te zien dat er in de tussentijd gewoon 'leven' blijft op het forum doordat anderen het stokje overnemen. Ik zou wel eens willen weten hoeveel hits deze pagina zo gemiddeld krijgt, want degenen die schrijven zijn het topje van de spreekwoordelijke ijsberg, dat weet ik wel zeker.

Fijn dat jij er bij bent gekomen Belinda om ons (klagende niet BL'ers) een kijkje in jouw wereld te geven uit eerste hand. Heel knap om ooit te hebben geaccepteerd dat je BPS hebt en daar dan maar mee moet leren leven de rest van je leven, zo goed en zo kwaad dat zal gaan. Moedig!
Je posts zijn zeker een aanwinst hier...

Terug naar mijn belevenissen van de laatste tijd, waar kennelijk veel mensen naar uit zien hier.
Twee dagen naar mijn bezoek mailde ik de link naar haar beide e-mail adressen. Direct kreeg ik een mailtje terug van de mailer-deamon van hotmail dat het adres waar ik mijn mail naartoe had verzonden niet (meer) bestond.
Van het andere e-mail adres kreeg ik na enkele minuten de volgende standaard out-of-the-office boodschap retour:

Beste lezer,

ik ben niet meer te bereiken via dit email adres en ook niet meer via hotmail.com.
Voor email gebruik dan mijn nieuwe email adres als je die nog niet hebt stuur mij dan een WhatsApp dan geef ik je mijn nieuwe email adres.

Mvg.

Mijn verbazing steeg met de minuut. Had ze nou van beide e-mail adressen binnen 2 dagen afscheid genomen? Heel apart, aan het hek zeggen:'Mail me maar' en dan direct daarna de mij bekende e-mail adressen overboord dumpen. Alsof ik niet wist hoe ik haar kon bereiken op andere manieren. Hoe wanhopig kun je wezen en hoe kinderlijk was deze actie.
Ik besloot om nog een mailtje te sturen naar het laatste adres om te checken of ik weer de out-of-the-office melding zou ontvangen.
En wat schetst mijn verbazing: mijn mail wordt gewoon ontvangen en de melding komt niet. Dus...
Zit ze zelf dat bericht naar me toe te sturen! Nou ja, wat is de grond voor deze enigszins wel ludieke maar ook bedroevende actie van haar kant?!

Ik stuurde nogmaals dezelfde mail en weer geen melding. Hij kwam dus gewoon aan in haar mailbox. (Overigens had ik ook haar e-mail adres op haar werkt, dus hoezo nuttig deze actie...).
Irritant als ik ben besloot ik haar te bellen. Met nummer herkenning aan, zodat er geen twijfel mogelijk was dat ze kon zien dat ik het was die belde. Haar telefoon ging over en wAr ik normaal na 1x overgaan direct naar de voicemail werd door gestuurd ging hij nu een tweede maal over, en een derde. Toen hoorde ik haar stem. Ik zei:'hoi, wat is er aan de hand met jouw e-mail'?
'Ik dacht wel dat je zou bellen', zei ze. 'Ik zit niet meer op jouw berichtje te wachten, het interesseert me niet wat jij schrijft, je doet maar'.
'Oke, zei ik, misschien had je me dat gewoon kunnen vertellen, in plaats van op deze manier mij er zelf achter te moeten laten komen'? Ja, had misschien gekund, zei ze simpel.
Het is maar beter dat we helemaal geen contact meer hebben, IJsbeer. Ik kan dat niet aan'. Ik ben liever alleen dan is het rustig in mijn hoofd.
Ik vroeg haar waarom ze het uit had gemaakt op de meest hufterige manier: dat wist ze niet. Terwijl ze eerder elke keer kon benoemen waarom het weer uit moest, bleef dit blanco. Ik gaf het op door te vragen. Weer zei ze dat ik iemand anders moest gaan zoeken, waar ik wél gelukkig mee zou worden. Ik zal je alleen maar pijn doen, zei ze. En toen ineens, zonder aanleiding:' maar als je me nog een keer n**ken wil dan mag dat hoor, want daar bel je toch voor...
Ik was met stomheid geslagen en vroeg dan ook of ze 'normaal' wilde doen tegen me. Ze praatte er gewoon overheen, alsof ze niets vreemds gad gezegd, het naadloos in het gesprek paste. Oh, en dat praten in een cafeetje, daar bedoelde ik mee over een jaar of misschien wel twee.
Ik begreep dat ik nu niet meer tegen mijn vriendin sprak maar tegen haar geheel gesplitst.
Ik zei dat ik me enorm in de steek voelde gelaten nu. Ook hier praatte ze zo overheen.
Ik probeerde haar duidelijk te maken wat mijn gevoel was: jij bent toch ook ooit in de steek gelaten zei je, door je ouders?! Dan weet je toch hoe ik me nu voel, dat wil je een ander toch niet aandoen?
Ze werd boos en beet me toe: Zie je nou wel, jij haalt de slechtste dingen uit mijn verleden naar boven, klootzak!
En de telefoon piepte in gesprek...

Wordt vervolgt

IJsbeer.
(4684) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 17:59:00
Even snel. Ik denk het niet hoor, dat mijn zoon van hem is. Natuurlijk is hij dat! En hij is echt gewoon 'full father'... Ik denk dat je me niet goed hebt begrepen!
Ik kom nog terug op andere vragen. Nu ons kind halen :)...
(4685) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 07:06:00
Hallo allemaal,

Ik reageerde gister al even naar aanleiding van de vraag van Petra. Maar zoals ik zei; onze zoon is van hem, hij weet dat, en we vormen, ondanks dat we LATTEN, een echt gezin. Een nogal stormachtig gezin, dat dan weer wel :). Alhoewel we de laatste tijd wel erg verstandig met elkaar om gaan, wat voor mij best moeilijk is, omdat ik daardoor meer geconfronteerd word met mijn moeilijke / lege gevoelens. Een uitdaging dus.

En Petra, toen ik jouw berichtje las; dat je er weer even vol voor wil gaan, moest ik glimlachen. Je moet vast genieten nu, nu je even je gevoel volgt, en ik zou zeggen; doe dat dan ook echt. Twijfel niet, je bent het nu weer even aan gegaan, en beleef het intens. Want ja, het kan zo mooi zijn met een BL! Onthoud wel dat het altijd maar tijdelijk is. Hij gaat het weer moeilijk krijgen, hij gaat zich weer van je afwenden en naar gedrag vertonen. Dat is niet eens een vermoeden, maar naar mijn idee een feit. Wees daar op voorbereid, neem het niet persoonlijk, en zorg dat je een leuk en stevig leven hebt, naast je leven met hem, waar je altijd op kan terug vallen. En stel duidelijk grenzen voor jezelf en naar hem. Bedenk nu al wat je wel en niet gaat accepteren. Zeg hem dat ook, en op het moment dat het gedrag daar is, kun je hem liefdevol vertellen dat je nu even voor jezelf moet kiezen, afstand neemt, maar hem niet in de steek zal laten, en hij weer welkom is als hij zich weer respectvol naar je gedraagt. Reken er op dat je hierop de wind van voren zal krijgen, hij zal met manipulatie, dreigen, etc. de controle proberen terug te krijgen, maar diep in zijn hart is hij je uiteindelijk ontzettend dankbaar. BL-ers zijn dol op mensen die hen begrenzen, maar kunnen dit maar moeilijk aan zichzelf en de begrenzer toegeven :)... Maar goed, je leest al wel, je hebt heel veel kracht nodig. Ik ben overigens erg benieuwd of het zo gaat zijn als ik hierboven beschrijf. Voor mijn gevoel, kan het eigenlijk niet anders.

En IJsbeer. Hoe BL kan ze zijn? Een feest der herkenning, zou ik bijna zeggen, als er niet zoveel treurigheid mee gemoeid was. Het gedrag dat zij vertoont herken ik heel erg goed. Ze heeft het vast heel erg moeilijk, is in de war. De kinderachtige spelletjes, de manipulatie, het 'steeds veranderen van mening over afspraken, etc'; ze is duidelijk de controle kwijt over haar gevoelsleven, voelt zich leeg, en trekt je op deze manier weer naar zich toe, terwijl ze je verbaal blijft afwijzen. Heel confronterend ook voor mij.
Het laat heel goed de tegenstrijdige gevoelens van een BL zien. Dus; de behoefte aan contact, maar tegelijkertijd de enorme angst die er mee gemoeid gaat. Sterkte ijsbeer! Met deze dame ben je, naar mijn idee, nog niet klaar.

En of een BL ooit spijt krijgt van dingen, en dat toe geeft (een mail stuurt of iets) is echt afhankelijk per BL. Ik wel dus, al gebeurde dit wel pas later in mijn leven. Maar er zijn vast ook BL-ers die dat inzicht nooit zullen krijgen, of misschien wel, maar niet het initiatief nemen om het mailtje te versturen.

Een hele fijne dag allemaal...en dank jullie allen, dat jullie mij zo na laten denken over mijzelf en mijn BL!

Belinda
(4686) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 13:40:00
hallo ijsbeer, blij weer wat van je te horen.. ook al is het niet zoals je misschien had gehoopt het maakt wellicht toch weer een stuk wakkerder... tijd heelt wonden zegt men... en dat is ook waar, en gelukkig maar. Het brengt ook wel mee dat we de mooie momenten uit het verleden een beetje sublimeren en de slechte momenten meer vergeten.... Mogelijks vond ze twee dagen wachten alvorens je een mailtje stuurde te lang en is ze daar boos over geworden??? ... terwijl jij net niet te gretig wou zijn... wie zal het zeggen he?... En dan die ene zin tegenover een persoon van wie ze heel goed weet dat hij echt om haar gaf... hoe kwetsend kun je zijn....
veel sterkte aan allen hier, en lieve belinda, ook van mijn kant bedankt om je gevoelens hier met ons te delen.
groetjes , celine
(4687) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 15:40:00
Hoi Belinda en alle andere bezoekers,

Mijn dank voor jouw reactie. Ik heb het even terug gelezen over jouw zoon en Idd had ik het niet goed gelezen :-) sorry.

Wat jij schrijft qua tips is zeker bruikbaar voor mij, fijn!
Ik voel mij nu idd wel heel fijn, heel veel innerlijke rust, de gedachten dat ik de liefde die ik voor hem voel weer kan laten stromen. Een fantastisch gevoel! Het was niet fijn om je ratio te volgen terwijl je gevoel iets heel anders aangaf. Eerder begreep ik niet zoveel van hem, maar door het forum kan ik mij beter in hem verplaatsen en weet ik wat ik kan verwachten. Nu kies ik er echt voor, ik zal dus wel wat mankeren, he Belinda? 😉 ;-)

Wij zien elkaar nu als we beide tijd en ruimte hebben, dit zal wel rust geven. Zeven dagen p/w bij elkaar zijn werkt gewoon niet! Nu gaan we voor de kwaliteit ipv de kwantiteit en ja ik zal ook blijven zorgen voor een fijn leventje voor als hij er niet is.

Welke therapie is goed voor iemand met borderline? Of welk boek?

Ik lees hier stukjes over Borderliners die zelf nog niet inzien dat ze ziek zijn en er (nog) niet aan willen werken om gezonder te worden. Ze laten jullie nu in de steek. Als deze personen verder zijn en wel inzien dat ze keer op keer vastlopen, dan zullen ze weer met warme gevoelens aan jullie terug denken, denk ik. Nu kunnen ze nog geen gezonde relatie aangaan, ze zijn zelf (nog) niet gezond. Dus trek het jullie niet persoonlijk aan en laat het voor nu los.

Ik heb het geluk gehad dat mijn partner:-) al eens therapie heeft gevolgd en zelf inziet dat vluchten geen zin heeft, hij werkt er hard aan.

Ik wens alle lezers veel succes.

Groetjes Petra
(4688) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 22:25:00
Dag iedereen,

Blij dat ik dit forum ontdekt hebt, idd een feest van herkenning ;-) Petra ik begrijp heel goed dat je terug je gevoel heb gevolgd, ik zou het ook direct weer doen als ik de kans had, maar wat Belinda zegt zal ook wel kloppen..geniet NU want het gevoel en de euforie kunnen heel snel weer omslaan en zonder zichtbare reden?!

Wat mezelf betreft, ik heb mijn partner blijven mailen, mooie mail vol liefde en begrip maar krijg elke keer weer dezelfde grove verwijten terug :( hij is slachtoffer van alles, ik heb hem nooit graag gezien, nooit 100% voor hem kunnen kiezen ..jullie herkennen het wss wel?!

Nu woont hij al een maand in bij een vriendin (?) en zijn zus, die mijn collega is, kwam vandaag zeggen dat ik hem tijd moest geven..hij twijfelt en heeft heel veel schrik, niet enkel om terug te komen maar ook om te communiceren met mij..ondertussen zit hij al 3w in ziekteverlof maar laat zich niet behandelen? Zo komt hij toch nooit van de angst af? De pijn elke avond die ik voel omdat hij met bij een vrouw inwoont is groot, zo groot dat ik het bijna niet kan dragen. Hij is financieel niet sterk genoeg om alleen te wonen, dat weet ik, maar kan toch ook bij een vriend intrekken ipv vriendin?!

Hij heeft dus tijd nodig en dan nog zonder beloften, zei zus, nu vraag ik me af moet ik dan gewoon zitten wachten? Hem duidelijke grenzen stellen dat ik dit niet meer wil noch aankan en bijvoorbeeld zeggen..je hebt nog 1 week en als je dan geen contact hebt opgenomen met mij om te praten of in therapie te gaan, dan hoeft het niet meer..want ook ik heb mijn grenzen!

Wat denk je Belinda? Wat zich erachter? Mailen met mijn grenzen of gewoon niks meer laten weten en afwachten of hij zelf op de proppen komt als hij me niet meer hoort elke dag..ik weet het niet meer :(

Mijn verstand levert elke dag strijd met mijn hart want zoals jullie allemaal erkennen is het leven met een BL een dagelijkse strijd maar de mooie momenten zijn dan ook SUPER mooi, versmelting met een man op deze manier heb ik nog nooit gekend en zou het ook niet meer anders willen..
Juffie.
(4689) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-05 07:29:00
Lieve Juffie,

Hmmmm, hij heeft dus duidelijk een terugval. Probeer hem op afstand te helpen.

Wat ik heb gedaan is hem af en toe een appje sturen, met bv zorg goed voor jezelf, mooie herinneringen opgehaald, gezegd dat ik het moeilijk vond om de liefde die ik voor hem voel weg te stoppen, enz... Maar het lijkt mij niet verstandig om deze personen onder druk te zetten. En vooral geen verwijten maken!

Ook lijkt het mij beter als je sterk overkomt voor hem. Uiteindelijk heeft hij een sterke vrouw nodig. Als jij je emotioneel afhankelijk opstelt naar hem toe, lijkt mij de kans dat hij terug komt klein. Dus doen wat Belinda zegt, je eigen leventje op orde, ook emotioneel gezien, Zonder hem red je het prima.

Ik zou hem dus een tijdje met rust laten, als er echt wederzijdse liefde is, dan komt hij misschien wel weer terug. Ik denk dat hij liever eerst tot zichzelf wil komen en misschien daarna tot bezinning komt.

Succes!

Groetjes,
Petra
(4690) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-05 21:07:00
Hai juffie!

Petra heeft gelijk, denk ik. Richt je nu (hoe moeilijk ook) op jezelf, maar laat hem wel weten dat je beschikbaar bent als hij op een respectvolle manier contact met je wil leggen. En dan idd...laten gaan...en afwachten...
Heel moeilijk!!! Echt heel veel sterkte meid!!!

Belinda
(4691) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-06 09:12:00
Lieve Petra en Belinda,

Dank voor jullie snelle antwoordje ;-) ik heb jullie raad toegepast, heb nog een mail gestuurd dat ik er altijd ben voor hem en dat hij altijd welkom is in mijn hart en huis..hij stuurde terug 'ik heb veel tijd nodig en wil niks beloven'

Nu probeer ik hem met rust te laten, hoe moeilijk het ook is en af te wachten..zijn zusje vertelde me dat hij enorm twijfelt en heel bang is om terug in contact te komen met mij..momenteel ben ik nog steeds, naar mij toe althans, all bad..doet verschrikkelijk pijn dat hij nooit nog iets moois kan zeggen over ons, terwijl alles zo mooi was :( tegen zijn zusje had hij wel gezegd dat hij op de vlucht is en dat hij inziet dat dit geen oplossing is, dat hij mij en ons huis mist maar zijn dromen kwijt is en angst heeft van alles...

Hij zit nog steeds niet in dat hij mss BL zou kunnen hebben, voor mij overduidelijk na maanden op dit forum en weigert hem zelfs te laten testen..hoe overtuig je daar iemand van? Kan iemand helpen? Zien ze dan nooit het patroon in die hen zo ongelukkig maakt?

Dank voor jullie antwoordjes..
Een afwachtend juffie
(4692) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-06 21:41:00
pppfff..ondertussen weeral 6 mails met verwijten gekregen..ik heb NIKS gedaan voor onze relatie, hij ALLES, ik heb hem nooit graag gezien, nooit voor hem gekozen en mijn eisen waren veel te groot..nooit nog 1 positief woordje :( hoe houden jullie dit allemaal vol :( waarom mailt hij me dit dan nog allemaal en laat hij me gewoon niet met rust :(
Juffie.
(4693) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 06:54:00
Hai lieve juffie,

Tja, dit is echt BL gedrag. Maar wel heel flink, moet ik zeggen. Het lijkt of hij heel weinig impulscontrole heeft, en idd zeer weinig zelfinzicht. Dat hij jou zo lastig valt met lelijke woorden betekent gek genoeg wel (in BL taal:), dat hij nog veel om je geeft. Indien dat niet zo is, hoor je namelijk gewoon niets meer. Zo simpel is dat. Eigenlijk staat er in al die lelijke woorden: ik hou van jou, ik had mijn hoop op jou gevestigd, en je hebt me niet kunnen helpen en ik ben nu zo ten einde raad en teleurgesteld en weet niet wat ik moet met mijn gevoel, en geef jou hier de schuld van, simpelweg omdat ik niet anders kan.

Maar goed, al kan hij momenteel niet veel anders, je hoeft het niet te accepteren. Ga er niet op in, dat heeft namelijk geen enkele zin. Blijf bij je grens: alleen als hij zich respectvol op stelt, sta jij open voor contact. Je zal echt heel sterk moeten zijn. Doe je dit niet, dan zit je zo weer in het BL spel. Hij voelt zich eventjes wat beter, omdat jouw wanhoop en emoties, zijn warboel verlichten, maar uiteindelijk lost het echt voor niemand wat op.
Overigens is het ook zo dat indien je ineens grenzen gaat stellen, zijn gedrag in eerste instantie (dus misschien zoals nu) erger gaat worden. Hij gaat die grenzen natuurlijk wel even testen :)....

Sterkte lieve juffie! En echt: ga leuke dingen voor jezelf doen, hoe moeilijk ook!!!

Lieve groet,

Belinda
(4694) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 07:56:00
Dank lieve Belinda om zo snel te reageren en me even weer jullie kant van het verhaal te laten voelen en inzien.. ik denk ook de hele tijd, het feit dat hij nog moeite doet, betekent idd dat het nog de moeite is maar de keiharde verwijten elke keer kraken me bijna als mens..ik reageer op niks meer nu, hij weet me wonen en weet dat hij in respect welkom is..
Zo jammer dat hij niet wil erkennen dat hij misschien ziek is en hem laat testen, het zou een wereld van verschil kunnen maken..vooral voor hem en ook voor mij uiteraard..hoe krijg je iemand zo ver om tot dit inzicht te komen?
Ga vandaag idd iets leuks doen, met mijn metekindje naar pretpark..eerste stap ;-) Dank voor je steun, Juffie.
(4695) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 09:24:00
Lieve Juffie,

Volgens mij heeft Belinda gelijk!

Verder zou ik hem niet lastig vallen met het feit dat hij Borderline heeft, of in therapie moet, dit schrikt af voor hem.... Voor nu...kan hij dit even niet aan....
Hij moet dit zelf inzien en zelf eraan willen werken, hij zal het niet fijn vinden als het hem opgelegd wordt. Voor hem voelt het alsof jij druk op hem zet en dit zorgt voor hevig verzet.
Het kan nog wel jaren duren of misschien wel helemaal nooit dat hij inziet dat hij aan zichzelf kan werken....

Voor nu zou je hem moeten accepteren hoe hij is, met al zijn beperkingen, in hele kleine stappen zou hij eventueel aan zichzelf kunnen werken. Als hij voelt dat jij hem accepteert zoals hij is, zal het ook beter gaan en daarna.....


Verder idd je niets aantrekken van zijn nare mail.

Groetjes,
Petra
(4696) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 15:30:00
Beste Petra en Juffie,

Jullie raken de spijker op zijn kop! Ik heb 3-5 jaar lang gevochten voor mijn relatie (eerst om haar hart te winnen en daarna als hulpverlener) en om haar te laten inzien dat zo geen leven is en dat er echt hulp nodig is. Het verdere onderzoek bij het GGZ wees Borderline met narcistische kenmerken uit en daarna lag het balletje bij haar....Wat ben jij van plan hiermee te doen...Eigenlijk is dit ook meteen de "key" vraag die je een borderliner zou moeten stellen. Mijn ex ging een VERS training volgen vol goede moed en ging na het eerste deel VERS over op individuele gesprekken....(ze had niet genoeg tijd meer zei ze en moest ook geld verdienen want ze wilde mooie kleren, op zichzelf wonen, vakanties, enz enz) Op een gegeven moment wilde ze gewoon simpelweg door en leven als een gezonde vrouw en verwachte ze gewoon dat ik ging samenwonen met haar, haar nam zoals ze op dat moment was en de volgende stap zou zetten met haar: kinderen krijgen....Zij wilde door!!!
Ik kon en wilde hier niet in meegaan en wees haar af, telkens probeerde ik haar met zichzelf te confronteren maar zoals ook bij jullie partners het geval is roept dit enorme angsten op waarvan ze gaan wegrennen, liegen, manipuleren, vreemdgaan, enz enz...

In mijn ogen kun je dus ook absoluut geen gezonde relatie aangaan met iemand met borderline wanneer deze niet voldoende is geholpen en wanneer deze eigen gedrag nog niet genoeg inziet...Je wordt als gezonde partner keer op keer gekwetst totdat je zelf hulp nodig hebt.
En heel eerlijk, als je het op de juiste manier aan zou pakken en bijna de psycholoog uit zou gaan hangen en grenzen stelt, je eigen dingen strak blijft doen met alle ruzies en problemen die daardoor thuis ontstaan (want zoals Belinda terecht zegt: ze gaan je grenzen testen en oooooo wat is dat gezellig.....NOT!)....Wat heb je dan eigenlijk nog voor relatie? Is zo'n relatie liefdevol? Krijg je serieus wat terug van je partner? (en dan bedoel ik niet een keer een leuk dagje in de week maar serieus 90% leuk en 10% wat minder). En nog belangrijker: Als je zoveel van iemand houdt dan betekend dit ook dat je vecht voor het welzijn van je borderline partner, dat zou je immers voor een gezonde partner ook doen. Je bent dus enorm emotioneel verstrengelt in deze relatie! Wanneer je borderline partner je dan ook nog eens emotioneel stuk gaat maken door vreemdgaan, liegen, etc dan zouden er best een ongelukken kunnen gebeuren door uit de hand gelopen ruzies, vechtpartijen, etc (ook jullie gezonde partners hebben vast wel ruzies gehad met de borderline partner waarop je bij jezelf dacht: jezus ik lijk zelf wel borderline zo heftig reageer ik).
Ik ging als ik dat aan voelde komen altijd een uurtje wandelen en zij werd woest, tientallen berichtjes dat ik waardeloos was en maar weer weg liep....In mijn ogen: beter om ze even uit te laten razen en je niet mee te laten voeren in deze enorm heftige emoties zodat je later geen spijt krijgt van dingen die je gedaan of gezegd hebt en geloof me ik heb in dit soort buien ook dingen gezegd waarvan ik absoluut enorm veel spijt heb want uiteindelijk hou je enorm veel van ze.

Laatst las ik eigenlijk met verdriet het verhaal van Petra die met alle verstand had gekozen en voor zichzelf ging vechten. Enkele weken en stilte later blijkt dan toch dat wederom wordt gekozen voor gevoelens om dan toch maar weer even te kunnen voelen wat je dan toch zo enorm miste.....Heel eerlijk Petra: Het gaat veel pijn doen, heel veel en ben je daartoe bestand? Wat brengt het jou?
Ik heb dit ook meerdere malen gedaan tot ik bij mezelf dacht: jezus ik lijk wel verslaafd aan het continue weer beginnen aan het super gave spannende avontuur en telkens is het begin weer zo heerlijk heftig en het einde wordt telkens harder....Het enige waar je op een gegeven moment nog mee bezig bent is "hem" en wat zou je allemaal kunnen doen om "hem" te helpen, welke therapieën zijn er, hoe moet je op hem reageren, enz enz. Waar ben jij gebleven?

Een erg confronterend filmpje hierover kun je zien van A.J. Mahari op
http://www.youtube.com/watch?v=_PEJToZ-its
Dit filmpje verteld de 5 zaken waar je tegenaan loopt als naaste van een borderliner. A.J. Mahari heeft zelf de diagnose borderline gehad en is na jaren therapie en vechten ervaringsdeskundige geworden en helpt andere met borderline en ook partners. Let vooral op haar uitspraak: "Love and Borderline is an oxymoron" wat wil zeggen dat liefde en borderline elkaars tegenpolen zijn!

Ik weet dat sommige van mijn uitspraken enorm hard overkomen, zowel richting de partners als personen met borderline maar het lezen van de verhalen hier en de partners die maar blijven vechten gaan me ontzettend aan het hart. Te zien aan de hoeveelheid reacties op deze site en hoe al deze partners zo enorm begaan zijn met het "Redden" van hun borderline partner zegt genoeg over jullie karakter: wat een ontzettend lieve en goede mensen zijn jullie!!! Ik vind het enorm fijn om te zien wat jullie voor je geliefde over hebben maar weet ook wanneer je "uit liefde" afstand moet nemen van je borderline partner om zo schade aan beiden te beperken.
Overigens nogmaals top van jou Belinda dat je zo actief bent op dit forum en hopelijk zijn er meer borderliners die ook inzien dat we ook voor jullie knokken en het beste willen en jullie absoluut niet zwart willen maken maar soms wordt het ook ons veel te veel. Er worden veel negatieve dingen gezegd over borderliners en veel door enorm gekwetste partners die onwijs boos zijn. (overigens terecht dat ze boos zijn maar eigenlijk ben je enorm boos op een persoon met de onderontwikkelde emoties van een kind van 4-6.........Het moet dan ook vreselijk voelen voor iemand die borderline heeft)

Rest me nog maar 1 ding: Enorm veel sterkte Juffie want het zal vermoedelijk echt een enorm moeilijk tijd gaan worden voor je, een gevecht tussen verstand en gevoel en tegelijk sterk blijven voor jezelf en probeer dat ook echt.


Heel veel liefs

Jongen uit Brabant
(4697) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 19:39:00
Lieve Petra,

Dank voor je reactie, je hebt gelijk ik moet het even laten rusten nu en hem zeker niet met therapie of inzichten confronteren..ik doe mijn best om enkel liefdevolle boodschapjes te blijven sturen en hem idd te accepteren zoals hij is.

Ik hoop dat ik de kans nog krijg want in al onze vorige breuken was die BL me nog nooit duidelijk en verwachte ik idd 'normale' reacties van hem ..en zo kwamen we elke keer weer in conflict..nu weet ik beter ;-)

Dank voor jullie steun en advies allemaal, doet me goed ;-)

Juffie.
(4698) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 07:24:00
He jongen uit Brabant,

Moet toch even reageren op je bericht. In grote lijnen heb je absoluut gelijk. Uit je reactie maak ik wel op dat je zelf ook nog steeds aan het verwerken bent. Je klinkt nogal boos :)... En idd, een relatie met een BL kan absoluut gevolgen hebben voor je eigen psyche. Vooral als de BL nog hoogtij viert. Ik weet dat ik in die tijd mensen echt enorme pijn heb gedaan. Ik zei dan ook al eerder dat de partners die voor een BL kiezen, of zelf vaak 'een beschadigingetje' hebben, of gewoon echt ijzersterk in hun schoentjes staan, en het gedrag kunnen relativeren en tijdig hun grenzen stellen.

Wel moet ik ook even voor mijn mede BL op komen :)... Het leven met een BL (en idd moet er dan wel door de persoon aan zichzelf zijn gesleuteld, of iig sprake zijn van genoeg zelfinzicht) kan ook verschrikkelijk mooi zijn. Vaak zijn ze enorm creatief, spontaan, extravert, en hebben heel speelse gedachten. Dat maakt het leven met een BL nooit saai. Je weet zelf vast ook dat de meeste partners die je na een BL relatie ontmoet, toch op de eoa manier bij de BL partner verbleken. BL-ers zijn ook gewoon een avontuur. En dat is ook het verslavende aspect van een relatie met een BL. Op de site 'mens en samenleving' staan naast de gebruikelijke waarschuwingen :) ook het volgende over BL-er ste lezen:


Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verrassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verrassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.

Wel of geen vriendschap met een borderliner?
Een vriendschap met iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis kan hartstikke leuk zijn. Juist omdat ze veel positieve eigenschappen hebben. Het wil niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk is. Het is bijvoorbeeld belangrijk dat je duidelijk bent; in alle opzichten. Je moet als het ware voorspelbaar zijn. Dit omdat deze mensen behoefte hebben aan duidelijkheid, structuur, voorspelbaarheid en grenzen. Meestal zijn ze dit tekort gekomen. Natuurlijk kan je tegen verschillende dingen aanlopen bij de borderliner, maar dat heb je bij elk mens. Het is belangrijk dat je ze als volwaardig blijft zien en open staat voor gesprek.

Mensen met borderline willen zelf heel graag begrijpen hoe alles zit, bijvoorbeeld hoe iemand in elkaar zit. Dit leidt ertoe dat ze zelf nogal snel oordelen in zwart of wit. Dit maakt hun wereld overzichtelijk en begrijpelijk. Probeer dit zelf niet te doen, en probeer in gesprek te gaan over nuances in het leven. Soms moet je met deze mensen wat meer geduld hebben dan met andere mensen. Maar ze zijn het allemaal waard om gekend te worden. En ze zijn zeker je vriendschap waard. Borderline is een extra gevoeligheid die je meekrijgt, of niet, in je leven. We kunnen eigenlijk wel zeggen: borderliners zijn 200% mens!



Dus jongen uit Brabant, zo is het natuurlijk ook :)...Ook zijn er filmpjes op het Net te vinden over positieve eigenschappen van een BL. Het is dus niet alleen maar nare troep. Ik weet bijv. ook voor 100% zeker dat mijn partner mij voor niemand zou willen ruilen, juist omdat het leven met mij altijd redelijk onvoorspelbaar, en dus nooit saai is (en hij sterk genoeg is om al die andere shit aan te kunnen).

Maar wees gerust, jongen uit Brabant, ik pleit echt niet voor een BL fanclub :), want een relatie met een BL kan idd echt 'gevaarlijk' zijn, dus bedenk idd goed of je het aan kan, en neem anders afscheid... Maar geheel onmogelijk is het dus niet!


Een fijne dag allen!

Belinda
(4700) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 07:41:00
O, en voor de filmpjes op youtube: google: positieve kanten van Borderline youtube.

Belinda!
(4701) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 14:22:00
Hoi Jonge uit Brabant,

Bedankt voor het stukje dat jij geschreven hebt. Het zorgt ervoor dat ik weer eens goed na ga denken over mijn situatie. Ik staar mij niet blind op mijn vriend, ik ga deze periode door om er in ieder geval beide beter van te worden. Ik om om te gaan met teleurstellingen en om te kijken of het mij lukt om een persoon in zijn 'zijn' compleet te waarderen. Ik ben zelf iemand die naar perfectie streeft, ik leer nu om ook vrede te hebben met minder of als het anders gaat dan ik wens. Ook leer ik om alles in een rustiger tempo te doen en proberen wij alles wat dwars zit direct met elkaar te bespreken. Ik stel hem vragen die hem na laten denken. Ik deel mijn eigen zwakheden nu ook met hem. Voor beide is dit goed.

Ik ben mij ervan bewust dat de kans bestaat dat ik niet oud met hem word. Verder denk ik dat het voor mij beter is om geen relatie te hebben met iemand anders, misschien over een aantal jaar als mijn kinderen het huis uit zijn. Ik denk dus dat het beter is om niet open te staan voor een andere man. Vandaar mijn beslissing. Ik weet donders goed dat zijn ziekte en compleet andere leefstijl ervoor kunnen zorgen dat het uiteindelijk niet goed zal gaan. Wel qua warmte, soms innerlijke rust, liefde en passie. 😊 Je kunt niet alles hebben in het leven, toch?

Groetjes,
Petra
(4702) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 15:33:00
Beste Posters,

Wat is iedereen druk met 'veranderingen'. De een zit alleen en vraagt zich af of het ooit nog 'goed' komt, de ander heeft definitief voor zichzelf gekozen, nog weer een ander heeft besloten om maar weer de relatie opnieuw aan te gaan. En de volgende reageert vanuit haar zelf om ons duidelijkheid te geven niet alles negatief te benaderen. Kortom: deze webpagina leeft!

Zou het komen omdat de blaadjes weer aan de bomen komen dat de activiteit ineens weer toeneemt op relatie gebied? Net zoals wanneer de blaadjes weer vallen ook de hoeveelheid relaties meer verbroken wordt? Op zich doet het er niet toe, er is in ieder geval een plek waar iedereen met of na een relatie met een partner met BPS terecht kan.

Soms lijkt de periode nadat een relatie verbroken is zelfs op een bipolaire stoornis. Heen en weer geslingerd worden tussen positieve en negatieve uitersten. Zelf ken ik dagen dat ik prima in mijn vel zit, vol levenslust en energie om alles aan te pakken wat er voor mijn voeten komt en de dag erna mis ik gewoon weer alle kracht om verder te gaan, is de dag een soort stroop waar ik doorheen probeer te komen, blij dat het bedtijd is dat ook deze weer voorbij is.
Het verbaast me elke keer weer hoe na een geheel positieve dag en een goede (onbekommerde) nachtrust de dag erna zo negatief aan kan voelen. Niet dat ik depressief ben, maar eerder vond ik altijd wat in een dag wat mij weer vrolijk kon maken, me iets gaf om de dag weer van mij te doen zijn.

Het voelt soms alsof ik een dierbaar iemand begraven heb zonder afscheid te hebben kunnen nemen. Op het moment dat ik 's morgens wakker wordt is er nog de rust in mij. Zodra ik mijn ogen open doe is het er weer, dat gevoel van verlies. Dat weeïge vervelende gevoel dat maar niet weg gaat, tot je jezelf dwingt om het aan de kant te zetten of ergens heel erg in verdiept bent. Voor de rest is het constant aanwezig, als ademen of hartslag, op de achtergrond, klaar om weer opgemerkt te worden of zichzelf naar voren te begeven.

En het ongewilde continu je situatie evalueren, doodvermoeiend. Proberen te begrijpen waarom je hier zit en de ander daar. Het bewandelen van alle mogelijke toekomstige paden, hoe het uit zou kunnen pakken. Of het terugvallen in de huidige uitzichtloze situatie en zelf geen keus kunnen of willen maken. Overgeleverd aan je gevoel, aan de ander die de stilte verkiest boven communicatie waardoor dingen duidelijk zouden kunnen worden. De ambivalente signalen die de ander afgeeft die ook weer een dubbele bodem kunnen bezitten. Komt er ooit weer contact, of is het allemaal spel of nog erger, hersenspinsels van jezelf gevoed door hoop die er helemaal niet is, die alleen nog in je eigen hoofd bestaat?

Ik ken mezelf heel goed, ik ben niet goed in afwachten, ik ben van het initiatief naar mezelf toe trekken, zelfs van pro actief handelen. Ik ben hier niet voor op de reservebank, dat irriteert me mateloos. Ik weet wat mijn huidige gevoelens zijn, ik kan ze afmeten aan eerdere relaties en ervaringen erna en ken dus maar al te goed de waarde ervan. Maar ik heb er zo weinig aan om ze te laten bestaan zonder dat degene voor wie ze bedoeld zijn er iets van wil weten.
Ik sta stil, op een zijspoor op het rangeer terrein, terwijl ik anderen druk bezig zie samen iets op te bouwen of mooie herinneringen te maken ben ik in remise.

IJsbeer.
(4703) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 18:13:00
Hoi Juffie en Belinda,

Ik moet jullie absoluut gelijk geven.
Ik heb onwijs mooie tijden gehad met mijn ex en ik zou die tijden echt zo terug willen.
En in de opmerking dat een BL mooier is in goede tijden?...Ja zeker, je versmelt helemaal met hun en je denkt echt je soulmate gevonden te hebben. (je wordt tenslotte geïdealiseerd en dat is niet echt normaal)
Ik dacht 2,5jaar lang ook echt dat wij er wel uit zouden komen, ze zat in therapie, ik deed een cursus omgaan met borderline, ze had het wel moeilijk maar zou er echt voor gaan, enz enz. Ik als partner stelde mij er ook echt op in dat het weleens minder zou kunnen gaan maar dat ik dat ook oké zou vinden, zij wilde immers ook voor me knokken vertelde ze……. M.b.t de kinderwens heb ik haar wel nadrukkelijk gezegd dat het een heeeeeel stuk beter zou moeten gaan omdat ik er anders gewoon niet aan zou beginnen, hiervoor is echt een vrij stabiele situatie zeker wenselijk alvorens het KOPP kinderen worden…..

Maar….

Ik ben idd zeker boos/teleurgesteld en met name omdat een heel heel groot deel van de borderliners (en zeker mijn ex) niet zoveel zelfreflectie heeft als jij en ook geen jaren therapie heeft gehad maar ook echt verwacht dat een nieuwe partner dit gaat oplossen….
Ik als partner wilde des te meer voor haar gaan na 2,5 jaar ook al ging het slecht met haar. Maar…….er gebeurde heel wat anders……Het lag aan mij….En het gemak waarmee vervolgens gelogen werd? Je wil het niet weten hoe ziek……Empathie? Wat is dat….Ik bestond gewoon niet meer voor haar wat voor de meeste hier absoluut bekend zal overkomen. En idd lag mevrouw vrolijk in bed met de volgende en vertelde mij dat ze druk aan het werk was en even geen tijd voor me had……En gevaarlijker vond ik de leugens die zij ging vertellen over me waardoor zelfs politie werd ingeschakeld………
Het zogenaamd sterk in je schoenen staan wat je bedoeld is idd hartstikke leuk als je te maken hebben met een zakelijke relatie (ik heb er in mijn vakgebied ook absoluut geen moeite mee) maar op het moment dat er erg veel liefde bij komt kijken?.....Je gaat pijn voelen als partner en niet te zuinig. Daarbij ben ik van mening dat als een partner vreemdgaat (BL of niet) dat het gewoon over is met de relatie. De band die je zou moeten hebben raakt te zwaar verstoord en vertrouwen is weg, vooral als dit meerdere malen gebeurd.

Mijn conclusie na deze relatie is dat ook dat het pas “mogelijk” is om met en BL’er samen te leven als zij absoluut zelfreflectie heeft, veel therapie heeft gehad om gevoelens te herkennen en te sturen, eerlijk en oprecht kan zijn en kan praten over haar gevoelens. Ik realiseer me ook dat BL in vele verschillende vormen komt en dat je nog steeds met karakters te maken hebt, mijn ex had een enorm grote narcistische kant waar gewoon niet mee te leven was (haar ouders zeiden regelmatig: ”de wereld draait alleen om……….”). Dat spreekt boekdelen en dat is dus al jaaaren zo geweest en dat gaat niet 123 veranderen.
Daarbij was het helaas zo dat ook haar moeder een zwaar geval was in de BL zin en partij ging trekken voor haar dochter….Ik werd in het gezin totaal zwart gemaakt en haar nieuwe vriend werd wederom net als ik met open armen ontvangen.
Overigens was zij in de idealisatie fase het liefste meisje op aarde….Mijn vraag aan jou Belinda: Wie is nu eigenlijk het echte meisje waarmee ik 3 jaar iets heb gehad? Ik heb in 3jaar meer negatieve kanten gezien als positieve en dat maakt het ook zo enorm moeilijk om het positief te kunnen blijven zien. Ik vind het ook erg sneu voor de BL’ers die wel serieus hun best doen zoals jij. Ik heb mijn ex zelfs meegenomen naar een opendag in Utrecht van de Stichting Borderline en belde regelmatig met de stichting. Het enige wat mijn ex zij: Het is ziek dat je ze belt en onze problemen daar bespreekt en die mensen zijn veel zieker als mij…..

De opmerking die Petra plaatste over het niet meer aangaan van een relatie die deel ik ook. Omdat ik zo’n hele mooie tijd heb gehad die eigenlijk niet normaal was moet dat een plekje krijgen en heb ik me voorgenomen om voorlopig ook geen relaties aan te gaan, een moeilijke beslissing aangezien ik een kinderwens had maar nu toch echt voor mezelf moet kiezen. Ik merk dat ik een totaal onrealistische beeld heb gekregen van hoe een “gezonde” relatie eruit zou moeten zien en ik wil eerst gewoon weer lekker mezelf worden en rustig verwerken. Ik moet wel zeggen dat ik extra geniet van alles om me heen: Ik heb echt mijn vrijheid terug, kan mijn vrienden zien wanneer ik wil, kan weer sporten, kan gewoon eens een vriendelijk praatje maken met iemand, vrouw of man, kan zakelijke contacten hebben met vrouwen, kan tv zenders kijken die ik wil, enz enz. Ik begin me wel steeds meer te beseffen dat ik echt gevangen was en gewoon geen uitweg meer zag.
Ik zeg wel eerlijk dat het me nog steeds enorm veel pijn doet dat ik haar verloren heb door de enorm slopende ziekte want ik kan nog steeds zeggen dat ze het diep van binnen zeker waard is!! Ze heeft alleen een enorm lange weg te gaan zoals vele andere BL’ers en ik hoop van ganser harte dat ze geen zieltjes stuk blijft maken maar de problemen erkent en eerst begint met de heling van zichzelf.
Het feit dat ze nu een relatie is aangegaan met iemand die amper de volwassen leeftijd heeft bereikt vind ik serieus heel ver gaan….Ik weet dat wij als ex partners moeilijk in kunnen grijpen en waarschijnlijk vooraf al lang zwart gemaakt zijn waardoor ze onze verhalen toch niet meer geloven maar waar houdt dit op als zij dit niet zal erkennen? Ook dit doet me enorm veel pijn en sta ik eigenlijk aan de zijlijn toe te kijken hoe een jongen net uit te pubertijd structureel stuk gemaakt wordt door deze ziekte….Dit zou op zijn leeftijd juist een mooie tijd moeten zijn waarop hij zijn karakter gaat vormen, aan zijn carrière gaat werken, zijn rijbewijs gaat halen, met zijn vrienden leuke dingen gaat doen……Ik weet dat ook dit zijn keus is maar realiseert zo’n jonge jongen zich eigenlijk wel echt waar hij aan begint en kun je dat van hem verwachten? Nogmaals praat ik niet graag negatief over mensen met BL en zijn er zeker ook die net als jij Belinda mij positief verrassen maar ik moet ook zeker waarschuwen voor het merendeel van de andere gevallen waarvan het internet en de forums vol staan
(4704) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 21:01:00
Dag iedereen,

Wat een toffe reacties van iedereen en elke keer zo herkenbaar :)( Ook ik zit weer op de rollercoaster, zonder het te willen..ik had wat afstand genomen en enkel liefdevolle mailtjes gestuurd..hij was aan het bijdraaien maar nog heel argwanend, zoals altijd trouwens..

Vandaag krijg ik plots 5 mails na elkaar, vol van de verwijten, hij heeft mij reeds lang geblokkeerd op fb en whatsapp en zijn gsm..enkel mail stond nog open..nu heeft hij vandaag mij gedeblokkeerd en op mijn fb pagina gaan neuzen en daar heeft hij een reactie gevonden van mij op een man die hij niet kent en is daar helemaal op gaan flippen :( ik kreeg de ene mail na de andere, hoe heb ik jou ooit terug kunnen geloven, jij kan niet graag zien dat wist ik al lang, je bent manziek..nu hoor je me NOOIT meer ik WIS ALLES WAT MET JOU TE MAKEN HEEFT..

Wat een impulsiviteit weer, voor niks want is de vriend van een collega, maar zijn achterdocht en angst hebben weer overgenomen :( Ik heb enkel terug gestuurd..denk jij echt zo over me? Ik zou je toch niet zo veel liefde sturen als ik het niet meen? Voor mij is er maar één iemand en dat ben jij..weet dat je altijd welkom bent maar niet meer via mail, je weet me wonen en je kan me bellen..ik zie je graag.

Maar constant hem wegsteken, me op alles blokkeren en dan via mail nog zitten verwijten? Zelf woont hij al een maand bij een vriendin in moet je weten..pfffff..ik denk dan aan het bericht van de jongen uit Brabant en denk dan..zou ik niet beter loslaten en doorgaan? Maar mijn hart spreekt me dan weer tegen..want BL'ers zijn idd ook heel mooie mensen Belinda, in elke zin van het woord..maar altijd wel een dagelijkse strijd..

Mijn strijd die ik het zwaarst vind, is constant als mens met de grond gelijk gemaakt te worden..waarom voelt hij mijn liefde niet??

Nu laat ik hem volledig.. de bal ligt in zijn kamp..beste optie denk ik?? Wat denken jullie??

Juffie x
(4705) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-09 10:23:00
Hallo mede strijders,

heb het redelijk druk gehad de laatste tijd met de verhuis, zeker om de 2 dagen gelezen hier maar de moed nog niet gevonden om te reageren, er is weer vanalles gebeurd.

als antwoord op jullie vragen,

celine,

ik had toegezegd voor te gaan eten, maar doordat ze vrijdag weeral is weggeweest tot 7u 's ochtends is er niet veel van in huis gekomen. Haar partner was er ook niet tevreden mee, hij is ook het structurele sportieve type zoals ik die aan andere dingen belang hecht dan uitgaan. financieel zit ze diep in de put, schulden, enz. maar ik kan je zeggen dat ik zeker weet dat ze geen euro heeft moeten betalen de ganse avond. correctie ze zei het me zelf. ze laat haar trakteren door mannen, zelf volledige flessen. zelf zegt ze dat ze gewoon wat danst, af en toe een praatje slaan. Ze heeft daar enkele vrienden die ze maar sinds kort kent, enkel mannen. de vrouwen komt ze meestal mee in ruzie. ze gebruikt haar voorkomen en charmes enorm. het doet wel pijn, zelf als minaar voor te denken van heeft ze me nu bedrogen of niet deze avond. eigenlijk kan het niet want ik ben haar minaar. hetgeen is, een minaar wil je geen toekomst mee, puur voor de fun. zei zegt zelf een toekomst te willen met me. wat ben ik dan? zij heeft ook enorm financiele problemen zoals jouw dochter, ze durft het niet aan haar parnter zeggen omdat hij volgens haar woedend zou zijn. daarmee help ik haar, verkeersboetes, telefoonrekeningen van 300 € per maand. vorige week haar even 500 € gegeven. Ik zeg wel als ik je geld geef wil ik de bankrekening afschriften zien dat je het werkelijk overschrijft. ze zegt ook zelf als je mee €100 geeft dat ze er €70 van gebruikt daadwerkelijk voor nodige dingen, de overige €30 voor nutteloze dingen. nu heb ik haar gezegd dat haar telefoonrekening van €300 niet meer door de beugel kan en ik wil dat ze overstapt naar iets anders. Ik probeer haar op de goede weg te helpen. Zelf weet ze maar goed genoeg dat ze niet met geld kan omgaan. het is sterker dan haarzelf, typisch BL. Eerst doen , dan denken. impulsieve aankopen, enz. ik geef niet op, ik blijf ervoor gaan tot ze me zelf zegt dat ik uit haar leven moet gaan. de meeste mensen zijn een open boek voor mij, maar zij blijft steeds een raadsel. overlaatst lied ze mee een lied horen . Hier komt de storm van Frank Boeijens. ze zei doodserieus tegen mij, Ik ben jouw storm... daarop zei ik , nee je bent mijn zonnestraaltje...

Belinda,

Zei zegt zelf tegen me dat ik de enige persoon ben op de ganse aarde die ze vertrouwd en dat ik de enige persoon ben die haar nog niet heeft belogen of bedrogen, en dat ik altijd mijn woorden waarmaak.. mijn beloftes hou.. ik ben dan ook een man van mijn woord. Ze zegt "moest jij er niet geweest zijn dit jaar zou het goed kunnen dat ik er niet meer was, als ik met de auto rijd en ik zie een boom heb ik al veel zin gehad voor ertegen te rijden zodat ik al deze pijn niet meer moet voelen." Ze vertrouwd haar partner niet, waarom blijft ze erbij? Wel... volgens mij is het omdat ze enkel hem heeft en mij. Hij is een klootzak maar stelt haar ook grenzen, en een BL heeft dat nodig. Natuurlijk heeft haar partner ook goede kanten zoals iedereen. Nu, waarom ik een relatie met zo iemand wil? ten eerste omdat we in zoveel zaken overeenkomen, dezelfde interesses hebben maar dat staat los van de BL.. hetgeen wat me ook aantrekt dan in de BL is dat het elke dag een uitdaging is en je nooit weet hoe het gaat uitpakken. Mijn leven loopt al ganse tijd zonder problemen, ik heb alles voor elkaar. goede job, vrienden, financieel goed, allerhande hobby's, goede gezondheid, enz... dan kom je iemand tegen, geen job(nu heeft ze al terug een job) geen vrienden, financieel slecht, slechte gezondheid, ongelukkig. eerlijkgezegd heb ik nog nooit iemand tegengekomen die het zo slecht heeft, ookal zijn sommige dingen aan haarzelf te verwijten ze verdient die shit niet. niemand trouwens. Toen ik haar leerde kennen wist ik nog van niks, bijna niks. al die leuke momenten, die zijn er nog steeds maar minder ook ondanks de situatie momenteel. Ik ben nog iemand die geloofd in ware liefde , zij niet meer. wat wil je, getrouwd geweest, een kind, haar ex-man heeft haar bedrogen en in het ziekenhuis geslaan. ze had een mooi huisje, een leuke hond. Alles weg! zo plots! nu een appartement, geen hond want die mocht daar niet meer. voor de zoveelste keer haar vertrouwen kwijt in de man. dit zijn allemaal haar woorden een haar gedachten. Moest ik haar zijn zou ik ook willen dat je er iemand is waar je altijd kan op rekenen no matter what. trouwens haar zoontje kan ook niet zwijgen over me en ligt me ondertussen ookal nauw aan het hart. de BL is nog nooit vastgesteld bij haar. Haar moeder heeft me wel al verteld dat het niet anders kan, en nu ik geruime tijd onderzoek gedaan heb en alles lees en vergelijk, en de andere ervaringen lees van de mensen ben ik het 99% zeker. Ze weet het zelf niet, ze weet dat er iets is hoor. Ze is echt uiterest intelligent, een hoog iq! ik wil haar er niet mee confronteren, ze moet dit zelf willen. tot dan kan ik haar alleen maar uiterst voorzichtig bijsturen.

aan de rest,

Ik zit inderdaad nog altijd op mijn rozen wolk, zei heeft mij ook nog niet opgegeven, dus ik haar ook niet. soms denk ik wel van als ze ooit weggaat van haar partner, gaat een relatie dan wel slagen. Volgens mij gaat ze nog teveel aan hem moeten denken. Want als ze mij gaat zien gaat ze denken aan hem en vice versa. Ik ben iemand heel goed in haar leven, maar ook iemand waar ze heel veel pijn van heeft. ik voel dat en ik zie dat in haar ogen. Op elke foto als je goed kijkt, ze heeft een mooie lach en mooie ogen, maar ik zie leegte en dat die lach niet echt is... je moet wel heel goed kijken. dat breekt men hart. ze is geweldig maar die emoties. Ik heb ze al veel betrapt op leugens, vanalles. maar ik zwijg er gewoon over voor discussies te vermijden. Ik denk altijd, Het is haar monster weer die aan het werk is. Haar monster haat me, maar haar andere ik ziet me graag. Als ik te dicht kom , komt het monster naar boven. alsof het sterker is dan dat kleine lieve meisje in haar die ik niet zoveel meer zie. Ze heeft haarzelf niet gemaakt, de wereld wel. slagen krijgen van haar vader, drugs, haar beste vriend zien sterven voor haar neus aan een overdosis, een mislukt huwelijk, verkrachting enz... ik weet dat ik ze niet kan genezen, zijzelf moet dit doen, ik kan er enkel maar zijn voor haar als ze me nodig heeft en ze weet dat. wie weet gaat al mn moeite wel voor niks zijn, maar he. Als je opgeeft weet je nooit hoe dicht je bij jou doel was....

aan de rest van de mede schrijvers,

Ik zelf denkt dat een BLer je nooit vergeet.. nooit! ik weet het gewoon zeker!!
Het is wat belinda zij, ze had 2 types mannen, diegene die tijdverdrijf waren, gewoon dat ze niet alleen moest zijn en dan had je diegene waar ze echt om gaf, superego's zoals ze zeggen. Ik denk dat de BL een superego nooit vergeet. BLers zijn dan ook heel emotionele mensen. Ze hebben een grote mond maar het zijn die met de grootst mond die 's avonds in hun bed zitten te wenen, waar niemand ze ziet, ze doen hun eigenlijk veel sterker voor dan dat ze zijn door hun zwak zelfbeeld. En.. je weet het antwoord echt zelf wel, je moet je niet afvragen of de liefde echt is/was. dat weet je heel goed zelf! dat de BL zo vlug overstappen van partner is toch logisch! aandacht, ze kunnen niet alleen zijn, ze steken hun problemen heel diep weg binnenin. voor die problemen te vergeten verdiepen ze hun direct in de andere persoon (impulsief), en hopen zo niet teveel over jou na te denken. Ik weet dat ze hun gevoel helemaal kunnen blokken! dat je er niks van begrijpt!

Vandaag heb ik een dag met weinig moed, er is vanalles gebeurd de laatste week. Niet tussen mij en haar maar tussen haar en haar partner. heb nu even genoeg van het schrijven dus ga er niet verder over doordrammen, heb het even gehad. In haar sms'n is ze voorzichtig lief maar als ik bij haar ben is die muur er nog steeds. beetje per beetje probeer ik dat kleine lieve meisje terug te bereiken die gevangen zit en omringt is door muren van verdriet en haat en teleurstelling in het leven. Het afschrijven van je lucht op, op een manier maar langs de andere kant denk je dan weer aan alles wat je geen rust geeft.

Ik lees elke week mee, zeer geboeid zelf door jullie ervaringen en vragen. Het zet me ook aan het denken. alle mensen hier die reageren zijn dan ook heel prachtige liefdevolle mensen.

Het zonnetje komt er terug aan, de kwik stijgt, de vogeltjes fluiten, een boost voor het moraal! schitterend! jij bent de nr1. vergeet dat niet!

Vele groeten!!!!!!!!!!
Exile
(4706) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-09 10:47:00
Juffie,

Volgens mij heeft hij nood aan bevestiging, hij test weer je grenzen. Mijn BL doet soms gelijkaardige dingen, hij wil weten of je nog om hem geeft want hij heeft nu eenmaal nietveel mensen dicht bij hem (vermoed ik) zie het als iets positief. soms moet je door de regels heen lezen! Soms is " IK HAAT JE" -> "IK HOU VAN JE" maar die ik hou van je krijgen ze moeilijker over hun lippen.

Tijd brengt raad, doe gewoon je ding! doe waar je jou goed bij voelt...

het is goed dat je bevestigd aan hem er te zijn, dat je hem steunt, enz.

hij voelt jouw liefde maar al te goed, geloof me.

Jij bent waarschijnlijk niet zijn enigste "probleem" , hoe zou jij je voelen moest je elke dag overspoelt worden door een storm van gevoelens. Je zou ook door het bos de bomen niet meer zien. geef het wat tijd, hij weet dat je er bent voor hem dus dat brengt hem al rust. messchien moet hij voor zichzelf wat dingen op orde zetten. Het kan zijn dat je morgen een telefoon krijgt of berichtje dat hij je wil zien, en je weet dat.

Het leven met een BLer , deal with it or leave it. Dat is mijn mening;) en zeker niet aanvallend bedoelt!

Exile
(4707) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 07:15:00
He lieve Exile (en anderen natuurlijk),

Jongen, wat heb jij veel begrip, en wat sla jij de spijker op zijn kop in veel dingen. Je hebt duidelijk veel verstand van zaken. Je laat zien dat je echt weet hoe het werkt bij BL, en je neemt verantwoording voor je keuze om met haar om te blijven gaan. Want het is idd een keuze. Een BL kan echt wel beter gedrag gaan vertonen, maar echt over gaat het nooit. Je kan alleen bij jezelf te raden gaan, en bedenken of je er mee kan / wilt dealen. Mijn partner weet dat ik nog steeds 'bokkensprongen' zal gaan maken (zoals hij me gisteren zei:), en hij weet ook dat na een periode van grote intimiteit, hij de deksel (zelfs nu na 12 jaar) vast weer even op zijn neus zal krijgen. Dan wordt het me teveel, en moet ik het leven ineens weer even 'alleen' leiden. Als mijn gevoelsleven weer op orde is, kan ik weer intimiteit aan (en hoe ;)...

De laatste tijd voel ik me wel steeds meer op mijn plek in mijn leven. Ik heb groepstherapie momenteel, en dat werkt echt als een gek. Dat had ik niet verwacht. Ik heb het gevoel dat ik 'uitgerend' ben, dat ik kan gaan rusten, dat mijn leven goed is zoals het is en ik voluit kan gaan genieten van wat ik heb. Dit heb ik niet eerder op deze manier ervaren.
Daar staat tegenover dat ik door 'het stoppen met rennen' wel veel beter mijn onstabiele gevoelsleven / leegte, etc. kan voelen. En idd zoals Exile beschreef; dat kunnen echt stormen zijn. Maar ook als het rustiger is, 'zie' ik mijn gevoelsleven van links naar rechts schieten, zie ik de gedachtes die ik daaraan koppel, etc. Heel bizar omdat nu zo helder waar te nemen (en soms heel frustrerend om te zien dat ik er nog steeds naar handel, omdat ik die gevoelens simpelweg niet de baas kan).
Ik merk ook dat ik meer eigenwaarde krijg. Er wordt vaak geschreven dat BL-ers geen eigenwaarde hebben. Ik persoonlijk denk dat dat een gevolg is van die vreselijk wisselende stemmingen, en het daaruit voortkomend gedrag. Je ziet soms zelf door de bomen het bos niet meer. Vraagt je nu af 'wie je nu echt bent'. Je klampt je vast aan bepaalde gevoelens en gedachtes, en denkt; zo is het! De volgende dag neem je waar dat je gevoelens en gedachtes geheel anders zijn en denkt; waar is die 'ik' van gister :)? Logisch dat je het moeilijk vindt jezelf op waarde te schatten. Want wie moet je nu precies op waarde schatten? Die ene of die andere? Of allemaal? Haha! Wat ik mezelf nu zie doen, is die gehele persoon, inclusief stemmingswisselingen, leuke kanten, nare kanten, mooie gedachten, destructieve gedachten, etc. als 1 identiteit zien.
Dit ben ik, en het mag er allemaal zijn. En naar anderen; ik zal mijn best doen om zo goed mogelijk met je om te gaan, maar ook: take me or leave me. Ik heb veel te bieden, maar ben natuurlijk ook gewoon een beetje gestoord, dat weet je, sterker nog; daar geniet je met regelmaat van, ha!

Maar goed. De mensen die nu echt lijden onder het gedrag van hun partner met BL hebben hier niet echt een boodschap aan. Het belangrijkste is echt dat je zelf een stevig en leuk leven blijft leiden. Je kunt je (gevoels)leven niet afhankelijk maken van die van een BL. Dan ga je namelijk dezelfde rollercoaster door als zij. Daar heeft uiteindelijk niemand wat aan.
Juffie, ik vind jouw (ex)vriend wel heel naar doen. Je schrijft dat je hem alleen nog lieve mails stuurde, maar als een BL-er in zijn of haar tripje zit, maakt het niet uit hoe de boodschap is. Zoals je zelf al ervaart zal de BL wel een manier vinden om zijn of haar gedachten over jou bevestigd te zien. Het is dus eigenlijk meer van: een begrijpend /lief mailtje waarin je aan geeft beschikbaar te zijn als er goed gedrag komt, en daarna dus echt laten, en vooral niet in gaan op naar gedrag. Nare mails dan ook gewoon negeren. Hij wil jou inzetten om zijn storm op te lossen, maar zal echt moeten leren dit zelf te doen. Zolang jij je mee laat trekken, leert hij niets.

En IJsbeer, heel veel sterkte. Ik geloof dat je denkt dat je haar echt kwijt bent, en natuurlijk kan dat. Dan is het idd rouwen, en zal je, zoals je beschrijft, dagen hebben die goed zijn, en dagen hebben die klote zijn. Uiteindelijk worden de goede dagen steeds talrijker. Nouja, je kent het wel, het 'normale rouwproces'...

Ik ben overigens benieuwd of Petra nog lekker op haar roze wolkje zit :)..
En jongen uit Brabant; houd je taai! Probeer haar langzaam los te laten...Veel sterkte!

Fijne dag allemaal!
Belinda
(4708) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 14:03:00
Hoi Belinda, Petra en andere schrijvers:-)

Ik begin me steeds meer te realiseren dat mijn ex veel narcistischer was als alles wat ik hier van jullie lees en ook in veel zwaarder vaarwater zit met zichzelf (wat misschien haar bokkesprongen verklaart), hoewel de ex (ik noem het even zo nu) van Petra ook enorm met zichzelf bezig is en het zwaar heeft en veel negatieve mails terug stuurt wat enorm moeilijk is en hij dus ook alleen met zijn eigen gevoel bezig is en niet empatisch is...
Wat ik van jullie en jou hoor Belinda is dat het vaak zo is dat de BL'er momenten heeft waarop ze afstand neemt en later weer terug komt. Bij mijn ex verliep dat het eerste 1,5jaar ook precies zo, echter daarna bleef zij in depressie en kwam ze daar gewoon niet meer uit, veel slapen, veel huilen en dat samen met een enorme jaloezie waardoor ik zelfs geen tv meer kon kijken.....ze moest wel vluchten in een nieuwe romance en was maar wat blij dat ze mij kon verlaten (en dat doet op de dag van vandaag nog steeds pijn)
Ik denk persoonlijk ook dat zolang je partner niet met een ander in bed belandt en op deze manier alle leven uit de relatie haalt je zeker samen zou kunnen zijn en met geduld/begrip, eerlijkheid en grenzen een heel eind kan komen. Eerlijk gezegd denk ik zeker dat ik nog bij haar zou zijn wanneer zij niet vreemd zou zijn gegaan en veel met andere mannen bezig was om haar honger naar aandacht te stillen…. Wel zou mijn voorwaarde zijn dan zeker niet aan kinderen te beginnen wat uiteindelijk dan de relatie voor haar weer onmogelijk maakt...Al met al een moeilijke relatie en als partner ben je in mijn ogen vaak de spelbreker bij het nemen van “verstandige” keuzes en dat geeft je echt het gevoel er totaal alleen voor te staan.
Tnx voor het steuntje in de rug Belinda, het valt me ook nog steeds enorm zwaar (dat merk je wel) zelfs na bijna 1 jaar verder te zijn zonder ook maar enig contact….Ik was gewoon genoodzaakt en had absoluut geen keus meer anders had ik hier zelf niet zo rustig meer gezeten. Met alle pijn in mijn hart helaas
Allemaal enorm veel suc6 met alle moeilijke emoties/keuzes want het is enorm moeilijk om niet toch een beetje mee te rijden in die enorme achtbaan waarin de BL zit (je wil immers ook zo graag weer die geweldige ups samen kunnen voelen en op tijd weer afstand nemen voor die downs:-P)

Jongen uit Brabant
(4709) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 16:15:00
In mijn laatste post bedoelde ik natuurlijk juffie in plaats van petra toen ik het had over de ex die al een tijdje bij een ander meisje inwoont..
(4710) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 23:17:00
Hallo allemaal,

Met veel interesse lees ik dagelijks de berichten hier. Fijn om elkaars gevoelens, meningen, ideeën en ervaringen te delen.

Mijn vriend en ik zijn inmiddels anderhalve week samen. Het lijkt alweer veel langer, hoe dit komt weet ik niet precies. We zien elkaar veel minder dan voorheen. Voor mij is dat prima. Ik moet wel wennen aan het feit dat hij met grote regelmaat onbereikbaar is en soms echt geen ruimte voor mij lijkt te hebben. Neemt niet op, beantwoord geen of heel laat de mail of app en laat uit zichzelf niets of weinig horen. Dit hoort bij hem en hier zal ik mee om moeten leren gaan.

Het contact dat wij nu hebben is heel fijn. Een roze wolk kan ik het niet noemen. Maar wel dat ik het super fijn vind om hem om mij heen te hebben.

Als ik eerlijk ben denk ik dat wij op deze manier best een leuke relatie kunnen hebben. We laten elkaar vrij, bespreken heel veel, en we genieten beide van elkaar.

Op dit moment ben ik zelf heel benieuwd wanneer de eerste splitting zal zijn. Ik vermoed door een mis communicatie, want die heb ik met niemand zo vaak als met hem. Hij zit zo anders dan anders in elkaar... :-) bv dat ik denk dat we af hebben gesproken, maar hij bv een bepaalde bevestiging van mij niet heeft gehad en daardoor dacht dat de afspraak niet door zou gaan. Dit soort situaties heb ik echt vaak met hem....


Ik wens iedereen een heerlijk weekend toe.

Groetjes,
Petra
(4712) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 09:49:00
Dag iedereen,

Kijk uit naar al jullie reacties ;-) hoe herkenbaar..bij mij was er terug een opening in het begin van de week, na een maand hem positief benaderen durfde hij weer een heel klein beetje aan 'ons' denken..

Ik vertrek met een vriendin om te gaan shoppen en plots 5 mails na elkaar..er moest iets gebeurd zijn..idd hij had mij gedeblokkeerd op fb en is zoek gegaan, hij heeft 1 reactie gevonden van mij op een vriend van mij die hem niet aanstaat en heeft op basis daarvan weer ALLES opgeblazen nu :( weer keiharde verwijten, dat ik date met iemand anders, dat ik een leugenaar ben, dat hij mij nog maar eens vertrouwd heeft en dat ik zijn vertrouwen niet waard ben, dat IK alles kapot maak en dat ik hem nu voorgoed kwijt ben..

1 stomme reactie, terwijl hij al 1maand inwoont bij een vriendin..pfffff..hij heeft helemaal geen vertrouwen in mij noch in onze relatie, noch in mijn liefde, tijdens onze relatie ook al op zoek naar 'spoken' die er niet zijn..wantrouwen alom :(( hoe overtuig je zo iemand dat je ze graag ziet?? Ik weet het niet meer..

Dat verwondert mij van Petra dat jullie het zo langzaam aan kunnen doen, een BL heeft toch extreme verlatingsangst? Als wij terug samen kwamen vroeger en ik vroeg wat ruimte en tijd, dan kon dit nooit, all the way of niks..zwart of wit..geen tussenzone..

Is dat wantrouwen bij de rest ook zooooo groot? Dat is zo zwaar, ik heb nog nooit iemand zo graag gezien en er zo veel voor gedaan en ik word constant in twijfel getrokken :( en verweten voor wie ik NIET ben..

Heb hem nog 1mail terug gestuurd, dat ik er altijd ben voor hem, dat er niemand anders is maar dat ik niet meer meega in zijn negatieve spiraal, noch in zijn verwijten..daarna nog 4 mails met harde verwijten gehad en de laatste was..ALLES IS VOORGOED VOORBIJ ALLES AAN JEZELF TE DANKEN..bye..

Heb niet meer gereageerd op niks, pffff, zo zwaar, ik doe niks anders dan aan hem denken en hem missen maar ben ten einde raad..ik laat het even zo, hoe moeilijk het ook is, ik zou het liefst in mijn auto springen en hem gaan halen..

Juffie.
(4713) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 10:28:00
hallo,

ik ben een Belg, 44 jaar en ik ben 6,5 jaar samen geweest met een BL. Sedert augustus is het gedaan, ze heeft me voor een 'keuze' gezet : bij haar gaan wonen of het einde van de relatie. Geografisch was het niet evident, we wonen op 200 km van elkaar, hebben elkaar leren kennen op het werk in Brussel, zij is van het franstalig gedeelte, ik van het nederlandstalig deel van het land. Ik ben gescheiden om een relatie met haar te beginnen, heb 2 kinderen, dochter van 16 zoon van 11. De 2 eerste jaren waren inderdaad de hemel, de volgende waren trap per trap een beetje afdalen naar de hel. Ik ben er volledig aan kapot gegaan, in december heb ik op de sporen gestaan om te wachten tot er een trein kwam (iemand heeft me op tijd komen halen). Ondertussen bij een psy geweest die gezien heeft hoe uitgeput, gekwetst, leeg, en zonder enig zelfvertrouwen, volledig afhankelijk, zelfs bijna verslaafd geworden was aan haar. Ik heb alle boeken die op de site staan gelezen, volg dit forum al een hele tijd, af en toe is het heel confronterend hoe gelijk de situaties en reacties zijn (vooral bij de teksten van ijsbeer) ik heb nu een appartement gekocht waar ik opgegroeid ben, omdat mijn kinderen dan ook meer bij me kunnen zijn. Zij waren de grootste reden waarom ik niet wilde gaan samenwonen met haar, en mijn kinderen bij haar af en toe, dat ging, maar echt als gezin samen dat ging te moeilijk worden.
Alles wat ik hier lees maakt me iedere keer verdrietig, ik zie haar doodgraag, maar ze heeft me kapot gemaakt, en ze wist het ook. Daarom zei ze, net als bij ijsbeer, dat ik een andere vrouw moet zoeken, die me op een normale manier graag zal zien, zonder voorwaarden, eisen, ze zegt dat ik iemand verdien die veel beter is dan haar, en dat ik haar moet vergeten en een volledig nieuw leven beginnen. pfff is niet evident nadat ze je bijna 7 jaar volledig afhankelijk van haar gemaakt heeft, bijna een drugs, zonder haar ging het niet. We hebben heel toffe momenten, dagen ja zelfs weken gehad, maar die werden telkens ooit weer eens verstoord door haar BL.
Extreme verwachtingen, onrealistische standpunten, alcoholmisbruik, haar armen kapotsnijden, ze heeft ook een 5-tal trauma's meegemaakt in haar jonge leven, misbruikt door haar stiefvader, dit werd niet erkend door haar familie, een broer verloren, 5 jaar geleden haar moeder verloren, allemaal grote klappen. Na het overlijden van haar moeder heb ik haar beloofd om haar nooit in de steek te laten, abandonner, dat is haar grootste vrees altijd. Ik woonde gemiddeld 4 dagen per week bij haar en 3 dagen aan de kust bij mij kinderen. Iedere als ik vertrok was het voor haar alsof ik haar achterliet, dat besef ik nu, bij iedere discussie dat ze mijn kinderen beledigde, ze waren dik, slecht opgevoed,.... mijn zoon at als een varken..
ging ik weg en zei dat het gedaan was tussen ons als ze dat ooit nog een keer zei en toch kwam het er iedere keer weer van. De laatste keer dat ik zei dat het uit was tussen ons, heeft ze besloten om er echt een einde aan te maken, om haar zelf te beschermen. Nu weet ik dat ik dat niet iedere mocht zeggen dat het gedaan was, ik had gewoon moeten tijd vragen en haar de tijd geven om te kalmeren, maar toen kon ik dat nog niet genoeg relativeren. Ik heb alles gegeven van mezelf, financieel, emotioneel, mijn vriendinkring verwaarloosd, ik heb wel haar familie en vrienden leren kennen, en werd er heel hartelijk ontvangen. Als je in zo'n relatie zit besef je niet dat je constant je grenzen verlegt en altijd maar meer en meer toegeeft om haar maar niet boos te maken. walking on egg shells. Ik heb meer afgezien in die 6 jaar dan in de 17 jaar huwelijk daarvoor. Ze had voor ieder van haar vorige partners een plausibele uitleg waarom het verkeerd was gelopen. In die 6 jaar heeft ze verschillende psychologen gehad, geen enkele heeft ooit het woord borderline uitgesproken. De laatse stelde wel een emdr therapie voor, heb dit opgezocht, en dit bleek toch ook een 'behandeling' voor BL te zijn. Heb de indruk dat veel psychologen vooral aan de financiële kant denken en vooral de BL niet willen tegenspreken of kwaad maken met de schrik dat ze niet meer terugkomt.
Ze is 4 keer geweest en dan opnieuw gestopt, te ver, te duur, altijd wel iets als reden.
Ik heb haar sedert december niet meer gezien, af en toe via facebook of de telefoon tot ze dan weer vindt dat het 'malsain' is, niet juist dat ik nog zoveel contact zoek en dan stopt het weer voor een aantal weken. Het probleem is dat ik met een paar vrienden en familie van haar nog contact heb omdat die mensen me erg appreciëren. Ik ben er altijd welkom, op 10 mei bv, ben ik uitgenodigd voor een trouwfeest van haar buren, en nu heeft ze vorige week op facebook gezet dat ik beter niet zou komen want dat ik mij daar niet op mijn gemak zal voelen en dat ik beter geen contact meer zoek met haar vrienden en familie want dat dat niet goed is voor mij.
Ik heb daar helemaal geen last mee, in het begin was het inderdaad een poging om iets over haar te weten te komen, maar nu wil ik gewoon die mensen zien, en heb ik ingezien dat zij degene is die er niet klaar voor is, want net als bij ijsbeer is de enige optie voor haar mij niet zien, als ik voor haar deur zou staan zou ze heel anders reageren, eerst afstandelijk en koel, maar na 2 dagen zou ze al heel anders zijn. Op een begrafenis waar ik in oktober naartoe ging, is ze ook naar me toegekomen en 'mocht' ik bij haar blijven slapen. Ze had gedronken en het was een moeilijk moment.... en ze kan niet allleen zijn. Het hangt nu af van de buurvrouw als ik zal gaan of niet, maar uiteindelijk moet zij de gevolgen dragen van haar beslissing en als de mensen in haar entourage mij nog willen zien dan is dat jammer voor haar. Zolang ik daar niet ben kan ze best alles uitleggen en vertellen hoe zij de situatie ziet, maar een confrontatie met een derde persoon erbij om alles te bepraten en een objectieve mening erbij te hebben dat ziet ze nooit zitten, omdat ze weet dat ze dan voor sommige dingen in het ongelijk zal gesteld worden en dat kan ze niet hebben.
Ze heeft een dochter van 7 die nu ook al dikwijls op eenzelfde manier reageert als zij, overdreven emotioneel, maar dat is volgens haar omdat ze altijd moe is. In discussies heb ik al een paar keer het woord borderline laten vallen, maar ik ben de persoon die ziek is, die hulp nodig heeft, ik ben niet normaal want ik heb niets over voor onze relatie....
Het lezen, schrijven en praten met andere mensen helpt, maar uiteindelijk blijft ze in je diepste gevoelens aanwezig, mijn psycholoog heeft mij ook doen inzien dat ik een probleem heb met onderschatting van mezelf en het idee dat ik nooit genoeg doe voor iemand (probleem uit het verleden) dus de ideale partner voor een BL voor wie je nooit genoeg kan doen. Zeer uitputtend echter tot op de rand van een depressie en inzinking. Gelukkig waren mijn kinderen er nog, anders liep ik hier niet meer rond.
Ik ben nog altijd niet over haar, want bij iedere vrouw waarmee ik praat is 1 van de eerste dingen die ik zeg : ik moet nog niet aan een nieuwe relatie beginnen want de dag dat ze belt dat het niet gaat sta ik direct weer voor haar deur. Het is erg om te constateren van mezelf dat ik nog altijd zo reageer maar ik ga alweer weg met andere mensen en heb al terug plezier in het leven.
Een hele boterham mijn tekst, en niet altijd duidelijk misschien, ik verontschuldig me voor de niet ordentelijke tekst, de vergelijking met de situatie van ijsbeer, dit is niet persoonlijk maar ik herken mezelf in bijna 95% van de dingen die je schrijft, is heel raar om te constateren dat iemand anders op zoveel kilometers afstand bijna hetzelfde meemaakt.

Ik ben er, net zoals bijna iedereen, nog niet over, iemand zo graag zien en dan die liefde niet meer mogen geven of tonen is heel hard, en de hoop die zal er altijd blijven, ze is nu 38, en ik mis haar enorm. Maar het is haar keuze ook al wil ze eigenlijk het omgekeerde, we zouden op alle vlakken een mooi leven kunnen leiden, mijn enige voorwaarde is dat ze zelf beseft dat ze ziek is, dat ze zich op lange termijn laat behandelen voor BL en voor het alcoholprobleem en dan wil ik mij volledig voor onze relatie geven, maar zonder deze 2 dingen laat ik mezelf niet meer toe om te herbeginnen, ik heb nog teveel mooie dagen en dingen tegoed in het leven om het zelfbewust allemaal te vergooien voor haar. Dat doe ik niet meer.

Bedankt dat ik dit hier alllemaal mocht schrijven, alleen dat al helpt,
veel moed voor iedereen en jezelf niet vergeten anders lukt het nooit.
mgv
de belg
(4714) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 16:00:00
Hoi Juffie,

Wij vonden het in de eerste 11 maanden van onze relatie ook erg moeilijk om zonder elkaar te zijn. Hij kwam dagelijks naar mij toe en kwam nog amper in zijn eigen woning, Maar als het steeds mis gaat, ga je toch naar een weg zoeken die voor beide goed is.

Onze ratio helpt ons, niet te vaak samen want dan gaat het mis. Bovendien zijn we ook voorzichtig, beide doen we ons best om elkaar niet te kwetsen of pijn te doen. De mooie momenten proberen we te delen, belangrijke gesprekken over onze persoonlijkheden worden gevoerd en verder even niets.

Wij weten inmiddels wat we aan elkaar hebben en wat we graag samen willen delen. Is zeker geen gemiddelde relatie... Maar voor nu vind ik het prima.

Groetjes,
Petra
(4716) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 16:37:00
Hoi Belinda (maar misschien ook andere ervaringsdeskundigen),

Ik spreek je even direct toe, want net als anderen probeer ik te begrijpen. Je geeft terecht aan dat niet iedereen gelijk is dus een direct advies verwacht ik niet, maar een gedachtegang zou wellicht wel wat inzichten bij mij brengen. Zoals eerder gezegd kan ik niet vertellen of mijn (ex) partner borderline heeft of niet, want ben geen psych maar er zijn wel kenmerken. Dit heeft ze zelf ook onderkend en ze is bij een therapeut bezig. Hoe het daar nu gaat weet ik niet want heb nu twee+ weken geen direct fysiek contact gehad en dus niet er over gesproken.

Het geval is dat mijn vriendin mij wel hele diepe persoonlijke gevoelens (van bps) verteld wanneer we samen zijn en erg diepe gesprekken hebben, hierin geeft ze ook aan dat ik veel voor haar beteken (terwijl dit enkele weken geleden pijn was bij het zien van mij, ik had haar pijn gedaan door afwijzing (?)). Ze geeft daarna aan dat er zoveel kapot is dat ze mij ondanks de gevoelens niet meer ziet als partner. Een paar tellen later is het weer zo dat ik haar heb afgewezen in verschillende momenten en dus pijn doe. Daarna dat het in haar hoofd nu net een olieveld is waar ze in moet zwemmen en het allemaal niet meer weet.

Na afloop geeft ze aan dat we een goed gesprek hebben gehad.

Dus ik denk positief, ik vraag haar een week later om weer eens met elkaar af te spreken mede omdat het de vorige keer zo goed voelde voor ons beide. Wil ze dat niet meer en wil ze afstand. Zeker niet meer over haar persoontje praten. Dit is al een paar keer gebeurd en als ik een paar weken verder ben begint ze zelf weer over haar eigen gevoelens. Dus wel een beroep doen op mij, maar later niet meer willen. Een soort van aantrekken en afstoten. Het duurde de laatste keer wel een paar dagen voordat ze reageert.

Vraag is uiteindelijk; Wat wil iemand met bps (kenmerken) dan.
Moet ik haar weer eens vragen of ze iets wil afspreken om dingen te bespreken, zodat ik het deksel op de neus krijg? Of moet ik maar ophouden en weer afwachten totdat ze komt. Moet ik haar de ruimte geven of laten blijken dat ik nog veel om haar geef en haar wil ondersteunen wanneer ze dat nodig heeft.
Of is het zover dat ze helemaal niet meer om mij geeft en me het liefst wel kwijt is...

Groeten Fries
(4717) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 17:25:00
Beste Belg,

Allereerst welkom hier! Dat was een goede binnenkomer, jouw lange verhaal.
Ik zie overeenkomsten er in zoals jij zelf ook aangeeft in mijn verhaal te zien.
Toch 'mis' ik een stuk inzicht, misschien dat ik je dat hier aan kan geven. Met elk bericht hier groei je, de inzichten van anderen of de strubbelingen van anderen leggen steeds weer een stukje van de puzzel neer. Of ie ooit compleet zal worden?! Geen idee. Maar immers: het gaat niet om het doel maar om de reis er naartoe.

Allereerst, jouw ex vriendin valt in de categorie: slecht functionerend conventioneel persoon met BPS. Ze heeft geen zicht op zichzelf, een laag zelfbeeld, neemt geen verantwoordelijkheid voor haar functioneren en haar daden, uit zich naar buiten toe, zoekt ruzie, uit haar angsten, automutileert (snijden/verwonden), dreigt met zichzelf iets aan te doen en heeft verslavingsproblematiek. Kortom de slecht functionerende conventionele BL'er.
Genoeg info hierover te vinden, het internet staat er vol van, dus daar ga ik niet verder op in.

Zodra jij de keuze maakte om een aantal dagen haar te verlaten, werden jouw kinderen uitgemaakt voor van alles wat niet mooi was en reageerde jij daar op door jouw grens aan te geven. Heel goed, maar niet functioneel, uiteindelijk is de relatie nu daardoor verbroken.
Wat ik mis is jouw inzicht (ook nu achteraf) m.b.t. dit 'spel' door haar gespeeld.
Op het moment dat het weer zover was dat jij zou gaan vertrekken kwam haar grootste angst naar boven (abandonner). Zij verwoordde dit door de reden waarom jij weg zou gaan bij haar , je kinderen, uit te maken voor alles wat maar lelijk was. Zie je / zag je niet in dat zij hen al concurrenten zag? Zij namen de aandacht weg die jij voor haar had op dat moment. Zij zag ze niet als kinderen die ook aandacht van hun vader nodig hebben maar als regelrechte concurrenten!
Zij stalen jou van haar af! En daarom uitte ze zich dan ook zo negatief.
Toch is dit niet gericht op jouw kinderen: ze zou iedereen die tijd en aandacht van jou claimde pp dezelfde manier beschreven hebben. Vrienden, vriendinnen, ouders, familieleden, je baas, collega's noem maar op. Iedereen waar jij tijd mee door zou gaan brengen die haar minder tijd en aandacht zou gaan opleveren...
Eigenlijk zei ze: 'Laat mij niet in de steek', ze uitte het alleen andersom, precies waarop veel slecht functionerende conventionele mensen met BPS doen. Verdriet en radeloosheid maskeren door boosheid naar buiten toe. Vanbinnen doodsbang, maar alles liever dan te laten zien wat er binnen in je speelt.

Daarbij maak je de grote fout die veel mensen op dit forum nastreven: zij maakt de problemen, dus zij MOET veranderen. Een totaal nutteloze manier van omgaan met BPS. Ga er maar van uit dat zeker de slecht functionerende conventionele BL'er niet zal veranderen. En zeker niet onder druk van jou als partner, of omdat JIJ dat wilt. Mensen zonder BPS zijn al niet te veranderen, dus waarom denkt iedereen dat hij de BL'er waar hij een relatie mee heeft moet 'redden' door verandering?

Het heeft ongeveer dezelfde slagingskans om als spookrijder op de snelweg iedereen jouw kant op te laten rijden, omdat jij vind dat dat beter is. Hoe schat je zelf je kansen in? Je gaat frontaal botsen. Waarom? Omdat BPS een al jaren ingesleten manier van omgaan met problematiek is. Een diep gewortelde coping strategie en er is geen andere voorhanden.
Zie het in je eigen manier van omgaan met autorijden. Als je in Belgie je rijbewijs hebt dan kun je omgaan met andere verkeersdeelnemers. Je weet wat er van je verwacht wordt.
Maar als we je nou alle regels en wetten en verkeersborden eens zouden kunnen laten vergeten en je dan aan het verkeer zou moeten deelnemen, hoeveel angst zou je hebben? Hoe snel zou het fout gaan? Neem een persoon met BPS zijn BPS af en er blijft niets van hem of haar over.
Dat kan niet ineens veranderen daar gaat heel veel tijd overheen. Tijd om op nieuw te leren functioneren, te wennen aan andere manieren van omgaan met angsten en problemen, met gevoelens. Een geheel nieuw persoon te worden, en nog veel belangrijker: vrede met jezelf te hebben, iemand te kunnen en mógen zijn van jezelf.
Zie je nu in waarom dat een probleem is en zeker geen oplossing!
Wil je wat van je relatie maken met een partner met BPS dan zul JIJ moeten veranderen. Dan zul JIJ moeten leren met deze persoonlijkheids stoornis om te gaan. Verander de wereld, begin bij jezelf! En dat op micro niveau. Je zult je moeten wapenen om liefdevol om te gaan met de afwijzingen die je naar je hoofd krijgt, want het is niet een kwestie van of ze komen, maar wanneer ze komen. Zelfs als je partner aan zichzelf gaat werken is BPS hardnekkig. Het is geen knop die je om kunt zetten, het is een heel geleidelijke verandering met terugvallen (en weer opstaan).
Maar verandering komt niet anders dan door intrinsieke (van binnenuit de persoon) montivatie. Hou er rekening mee dat het heel moeilijk is om ingesleten patronen te doorbreken. Voor ons niet BL'ers al een hele opgave, laat staan voor iemand met BPS. Wij zien de wereld heel anders dan zij. Daar regeert angst en leegte, die wij niet kennen.

Bij veel mensen op het forum zie ik nog heel veel boosheid. Boos is soms een understatement hier. Kwaad, ziedend op hun ex partner met BPS voor wat hij of zij heb heeft aangedaan. Zo ook bij jou. Je zegt zelf: 'Ze heeft me kapot gemaakt en ze wist het ook'.
Laat die boosheid maar varen: ZE WIST HET NIET!
Geloof me, ik ben zelf op dezelfde manier behandeld en ook ik heb altijd gedacht dat het op de persoon gespeeld was. Keihard iemand de grond in trappen als persoon, dát is wat Borderliners doen! Wat ben ik kwaad geweest op haar, en zo heb ik ook gereageerd de laatste keer dat zij het uit maakte. Ik wist zeker dat het puur was om mij te kwetsen, te raken waar ze maar kon, zo hard als maar mogelijk. Dus ik raakte haar ook zo hard als maar mogelijk terug! Je zult voelen wat je aangericht hebt, terwijl ik er altijd voor je was en grenzeloos van je hield.
En achteraf leerde ik dat het HELEMAAL NIET op de persoon gespeeld is. Sterker nog, ze heeft wel eens gezegd na een splitsing: Ik doe dat niet om jou te kwetsen. Maar in mijn/onze BL vrije wereld bestaat dat niet. Als je iemand zó kwetst doe je dat om
iemand te raken, te vernederen, kapot te maken, af te branden tot de grond aan toe.
Wist ik veel dat er in de wereld van de Borderline Persoonlijkheids Stoornis hele andere wetten en regels bestaan. Dat het helemaal niet vergelijkbaar is met onze oorzaak en gevolg regels.

Luister en huiver:
HET IS NIET OP JOUW PERSOONLIJK GERICHT.
Het is gericht op degene die het dichtst bij ze staat, niet op jou als persoon maar op jouw ROL op dat moment.JIJ als persoon hebt er geen aandeel in. Je bent op dat moment degene die het dichtst bij staat en dus het grootste verlies oplevert als je partner met BPS je kwijt raakt. En dat is de angst die in hen zit. Je hoeft geen signalen hebben afgegeven waardoor de angst opgekomen is. Zelfs dat niet eens. Maar jij bent wel de bliksemafleider. Omdat jij in de ROL van PARTNER het dichtste bij staat.
Tuurlijk zeg je: alles wordt tegen me gebruikt, dus hoezo niet op mij gericht persoonlijk...
Als het op jouw persoonlijk gericht zou zijn dan zou de volgende nieuwe PARTNER een goede slagingskans hebben om wél met haar een leuke relatie op te bouwen.
Wat denk je zelf hoe ze met haar nieuwe partner om zal gaan? Het is de stoornis die regeert, ongeacht wie je in de rol van PARTNER zet. Of hij nou Henk, Kees of Harry heet, ieder die in de rol van haar partner terecht komt zal op dezelfde manier worden behandeld.
Zie je nu de logica van NIET OP DE PERSOON GERICHT. Zie je ook dat alleen iemand die zich staande kan houden t.a.v. Het Borderline gedrag alleen maar een relatie kan hebben die iets voor beiden oplevert. Waarom VERANDERING bij jou vandaan zou moeten komen?!

Ik doel met verandering niet op: het de persoon of partner met BPS proberen het naar de zin te maken door op eieren te gaan lopen. Dat is jezelf slopen. Ik doel op jezelf wapenen tegen het destructieve gedrag. Er liefdevol mee om te kunnen gaan. De eerste stap is accepteren dat het noet persoonlijk op je gericht is. Dan leren hoe je er mee om gaat nu het je niet meer persoonlijk raakt. Het is slechts vervelend, de afstand die er gecreëerd wordt, niet pijnlijk meer. Je wwet nu immers dat het omgekeerde bedoeld wordt. Binnen in je partner met BPS broeit het. Gaat ziwel angst als leegte opspelen en dat is zó eng voor hen. Alsof je in een afgrond staart en je er langzaam in geduwd wordt en alles wat je probeert brengt je alleen maar dichter bij het moment dat je naar beneden zult storten. Snap je nu het gevoel van angst en leegte? En waarom er op dat moment niet rustig op gereageerd kan worden door je partner met BPS.
Als je volmondig 'Ja' kunt zeggen dan begin je nu te begrijpen wat het is om BPS te hebben. Voor 10% maar pas, terwijl jij dacht dat je het nu wel snapte...
Snap je dan ook dat JIJ dat niet kunt veranderen, iemand met BPS niet kúnt redden ook al zou je het nóg zo graag willen... Stop met redden, ga aan jezelf werken! Dat heeft resultaat.

Ga zeker naar die trouwerij, overigens. Als zij we niet mee im jan gaan je te zien heeft zij een probleem, niet jij. Leg het probleem daar waar het hoort: bij haar.
Haar keuze is geen echte keuze, het is een soort tunnelvisie, veroorzaakt door haar BPS.
Hierdoor ziet ze zwart wit: of ze is je partner in een relatie n de enige andere keus is dat ze het niet is. Bekend is het verhaal van de goed functionerende vrouw met BPS die op haar werk nieuwe taken erbij kreeg. Voordat haar baas haar deze taken toebedeelde was ze in haar element op haar werk, leuke collega's een goed salaris en een fijne werkplek. Toen haar werk haar door de extra taken boven het hoofd begon te stijgen zag ze maar 1 uitweg: ontslag nemen.
Nooit heeft ze bedacht dat ze er ook over kon praten met haar baas, dat deze een goede kracht niet kwijt wilde en dus rekening met haar wensen zou willen houden en wellicht haar takenpakket zou aanpassen. Ze ging gewoon op zoek naar een nieuwe baan en vertelde dat haar oude baas een enorme klootzak was die haar werkplezier vergalt had.
Snap je nu hoe deze keus gemaakt is en dat het helemaal eigenlijk geen keuze is, maar een nooduitgang!!

Ook de uitspraken dat je iemand anders moet zoeken die jou wel gelukkig maakt is de omgekeerde wereld. Vanuit haar leegte en angst en schaamte (vergeet die zeker niet) vind ze niet jou, maar zichzelf niet de moeite waard! Niet jij moet een ander zoeken, zij is het niet waard om jouw partner te zijn, dát voelt ze vanbinnen. Ze heeft pijn en verdriet en schaamt zich voor haar gedrag naar jou toe. Ze wil het liefst bevestiging dat jij voor haar kiest, daar haalt ze weer even een positief zelfbeeld uit: jij kiest voor haar dus dan moet ze wel bijzonder zijn, iets waard zijn. Dát vilt weer een stukje leegte en tempert weer even een stukje angst om verlaten te worden.
Leer de signalen herkennen! Ga er liefdevol mee om. Maar bewaak je eigen grenzen!

Heb ik je nu wat op het goede spoor gezet? Ik hoop het, dat is mijn insteek, ik schrijf hier niet om anderen af te zeiken. Immers ik heb ook mijn 'fouten' gemaakt. Maar veel geleerd in het half jaar dat ik haar kwijt ben. Ik durft te zeggen dat ik mij relatie nu opnieuw aan zou kunnen, mits ik blijf evolueren in mijn kennis over BPS. Mijn grenzen heb ik altijd al aangegeven, zij het op de verkeerde manier. Racoon zingt in het mooie liedje Oceaan:

Er is verrekte veel te zeggen
En te liegen nog veel meer
Heel veel bagger bloot te leggen
Al doet het graven nog zo’n zeer
IK BEN EEN EIKEL, MAAR IK LEER...

Die eikel ben ik geweest.
Tot ik leerde.

IJsbeer.
(4719) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 23:17:00
hallo,

bedankt voor je uitgebreide uitleg en visie, achteraf nu inderdaad ben ik het meeste van wat je zegt zo beginnen inzien, maar het is te laat nu. Ik heb dit ook geschreven naar haar in brieven van 10 tot 12 bladzijden lang, dat ik het nu anders zag, dat ik toch degene ben die haar het beste kan inschatten en die haar het meeste begrijpt van al de partners die ze al heeft gehad. Denk wel dat ze dat beseft, maar het feit dat ze niet wil dat ik naar die trouw ga is omdat zij dat niet zal aankunnen denk ik. Het is makkelijker als ze niet met mij geconfronteerd wordt op geen enkele manier voor haar, als ze oppervlakkig met mensen kan omgaan die geen echte emoties bij haar losmaken, waarbij de muur die ze om zich heen heeft gezet stand houd, ik ben er af en toe in geslaagd om een paar stenen los te maken in die muur, zodat ze een paar keer echt haar zelf heeft durven zijn bij mij, achteraf beschreef ze dat als naïeiviteit van haar kant omdat ze een moment durfde gelukkig zijn met mij. Ik moet nog veel leren maar voortdurend afgewezen worden, zelfs als dit betekend dat ze vraagt om hulp en om bij haar te zijn is niet evident als motivatie om verder te hopen dat het weer goed komt. Soms heb ik schrik dat we teveel van hen houden en dat we te ver gaan in het alles toewijzen aan BPS en dat al ze zegt dat het nooit meer goed komt het ook zo is. Ik heb alles begrepen van je uitleg, echt waar, maar ik ben gewoon eerlijk en tot in zekere mate radeloos. Ik weet dat mijn reacties moeten veranderen maar de lijn tussen op eieren lopen en toegeven en juist reageren en je eigen grenzen stellen is niet evident om te bepalen vind ik, maar ze is het meer dan waard dat is zeker, ik ken haar van haar mooiste kant ook en dan is ze mijn droomvrouw.
bedankt voor je reactie echt waar
de belg
(4721) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 23:45:00
Hallo lieve mensen,

Allereerst bedankt voor al jullie reacties, wat mij veel steun en begrip heeft geboden voor mijn "borderliner". Ik zou graag met jullie mee gaan praten hierover, ik ben ieder geval begonnen met het lezen van een groot deel van de verhalen alhier (juffie, exile,ijsbeer, belinda, jongen uit brabant etc).

Ik zal proberen zo kort mogelijk mijn verhaal te schetsen, om het leesbaar te houden, wat waarschijnlijk toch niet lukt…

Ongeveer 8 maanden geleden viel ik voor een nieuwe collega op mijn werk, bloedmooie vrouw, en uiteraard zoals BL'ers kunnen zijn,
betoverend in alles, het klikte direct. Ik zat op dat moment zelf nog in een relatie die al bijna dood was en raakte met mijn BL'er daarover al snel de praat,
ik vertelde haar dat ik bezig was een plekje voor mijzelf te vinden. Mijn toenmalige partner kwam er achter dat ik gevoelens kreeg voor een andere vrouw
en in goed overleg besloten we dat ik elders zou gaan wonen (we hadden samen een huis en getrouwd). We zijn zonder ruzie en met wederzijds respect
uit elkaar gegaan, er was helaas voor ons teveel gebeurt en we zijn daardoor meer hele goede vrienden geworden dan geliefden. Mijn BL'er wist dit al vanaf
dag 1, en besloot een maand later toch met mij in zee te gaan. Uiteraard waren de eerste weken zoals ik al benoemde betoverend. Na 3 weken diende het
eerste scheurtje zich aan, nadat ik had beloofd haar nog in de avond terug te bellen en dit " vergat" omdat ik onverwacht een skype gesprek kreeg met een
goede oude vriend, die zonder dat ik het wist in het buitenland was gaan wonen. Dit was voor haar reden om het direct uit te maken en de volgende dag trof
ik op het werk een robot aan die ijskoud op mij reageerde. Ik had dezelfde dag een sollicitatie gesprek (wat zij wist) maar ik was enorm van slag en het gesprek
mislukte. Na veel praten draaide ze de volgende dag weer bij. Zij voelde zich matig schuldig voor het falen van mijn sollicitatiegesprek.

Enkele dagen later
werden we zielsgelukkig wakker en ging ik naar beneden om ontbijt te maken voor ons. 10 minuten later kwam zij naar beneden, als compleet ander mens.
„Ik wil nu direct hier weg, hoe laat gaat de trein”? „Jij houdt er een dubbele agenda op na” Specifieker wilde zij niet zijn. Ik snapte
er niets van…Er bleven maar oppervlakkige beschuldigingen komen zonder dat ze wilde vertellen wat nu precies het probleem was. Uiteindelijk kwam na
1,5 uur (!!) praten en praten en praten de aap uit de mouw. Ze had op mijn telefoon een berichtje gezien van een oude ex van mij (die woont nota bene in het
buitenland en het berichtje was vrij inhoudsloos ), en daarmee stond voor haar vast dat ik vreemd ging. Als brugman moest ik haar overtuigen dat er niets aan
de hand was en dat ik gewoon af en toe contact had, puur uit vriendschappelijk oogpunt. Een paar dagen later was het weer raak, ditmaal was het feit dat ik nog
contacten onderhield met mijn recente ex weer een reden om mij ernstig in twijfel te trekken. Wederom trachtte ik als brugman uit te leggen dat ik contacten MOEST
onderhouden ivm de scheiding en het feit dat wij samen nog een koophuis hadden. Daarnaast had ik gelukkig geen „ vechtscheiding” en polste ik af en toe uit
enige bezorgdheid hoe het mijn ex verging. Maar mijn bl-er bleef volhouden dat ik diep in mijn hart terug wilde naar mijn ex. Dit was/is absoluut niet waar, ik was
(en ben) enorm gek op mijn bl-er. De volgende dag gaf zij uit zichzelf aan dat zij dacht dat zij verlatingsangst had. Ik erkende die gedachte en vond het inderdaad
erg passen bij haar gedrag. Daarna ging het een korte tijd weer even iets beter. Iets later was ik jarig, maar had gezien alle recente verwikkelingen met zowel
mijn ex als met mijn bl-er absoluut geen zin om het te vieren. Ik wist dat mijn familieleden langs wilde komen, doch vond het nog wat apart om mijn bl-er voor
te stellen (daarnaast uitte mijn bl-er ook meerdere malen zich ongemakkelijk daarbij te voelen). Dus ik gaf aan niets te gaan doen en wilde even alleen zijn.
Mijn bl-er zag het als een directe afwijzing, en wederom praatte ik als brugman, maar ik kon haar er maar niet van overtuigen dat ik die dag NIEMAND wilde zien.

De relatie ging verder, maar dit voorval kwam meerdere malen later weer ter discussie, ze kon het niet loslaten evenals het feit
dat zij mijn ex in haar gedachten ook niet meer los kon laten en telkens mij beschuldigde dat ik „ constant” met haar aan het whatsappen was (dit was niet waar) en
dat ik stiekem haar terug wilde (ook niet waar). Zo duurde de relatie voort en begon ik een patroon te zien: Discussies > veel praten en steeds maar weer
proberen te overtuigen op allerlei manieren dat ik van HAAR hield > 48 uur normaal of zelfs betoverend mooi> discussies/ruzies.
We hadden een dag voor mijn verjaardag een reis geboekt, om er even uit te zijn, in de hoop dat dit zou helpen. We zouden eind oktober gaan. Doch nadat ze voor de
3e keer tijdens een ruzie had geschreeuwd dat ze absoluut niet meer meeging op vakantie (daarvoor al 2 maal op terug gekomen) hakte ik de knoop door en
gaf aan dat ik haar ook niet meer mee wilde hebben op deze manier. Deels uit principe en deels uit het feit dat ik haar te instabiel vond om samen ver te reizen.
Ik was ontzettend bang voor hevige ruzies ver weg van huis. Zij was nota bene de dag ervoor nog speciaal naar mijn woonplaats gekomen om een soort van excuus te
maken en te vertellen dat ze toch wel graag mee wilde op vakantie. Daarnaast zei ze dat ze op het werk aan een collegiale psychiater had gevraagd hoe om
te gaan met haar verlatingsangst. Ik kreeg hiervan weer hoop, dat ze toch inzag dat haar gedrag en wantrouwen niet klopte. Tevens heeft zij enkele NLP
(neuro- linguïstisch programmeren) sessies gevolgd, maar werd ook wantrouwend richting haar therapeut, die haar waarschijnlijk direct door had, de therapeut was
mogelijk„ te goed” .

Ik miste haar vreselijk tijdens de vakantie en bij terugkomst belde ik haar direct en ging snel naar haar toe. We hadden weer even mooie tijden, maar snel verzande
het weer in de oude discussies. Ze vond dat ik geheimzinnig deed met mijn telefoon, ze wilde precies weten met welke vrouwen ik contacten onderhield. Toen
mijn ex even „ uit beeld” was, kregen we ruzie over een ander vrouwelijk persoon, een collega van het werk, die dezelfde opleiding had gedaan als ik, en daar
informatie over wilde hebben. Ze kon uit totaal nietszeggende zaken op mijn telefoon weer mij beschuldigen van dingen…zo had ik nog een oud app-je op mijn iphone
die ik niet meer gebruikte, die filemeldingen gaf tussen bepaalde snelwegen. Mijn oude route, van toen ik nog met mijn ex was stond een aantal keer in de historie.
Hieruit maakte zij doodleuk op dat ik bij mijn ex geslapen had. En zo stonden we een keer na 2 betoverende mooie dagen voor een dichte deur bij mijn broer, waar ik ondertussen woonde,
omdat hij de sleutel binnen in het slot had laten zitten en vertelde ik haar een anekdote dat ik al eens eerder hem snachts uit zijn bed moest bellen om open te maken,
waar zij direct op reageerde om mij aan de tand te voelen wat ik zo laat nog op deed. Ik was met stomheid geslagen en probeerde haar nog te kalmeren, maar ook
te spiegelen: „we hebben zulke prachtige liefdevolle dagen gehad, waarom moet je nu weer zo wantrouwend doen, er is NIETS aan de hand!!” Tevergeefs…

En zo kachelde de relatie langzaam in, totdat ik eind februari dit jaar de knoop doorhakte…het kon zo niet langer, ik was op, leeg, dood, ik kon de ruzies niet meer aan, ik
liep op mijn tenen, was angstig om naar haar toe te gaan of af te spreken. Ik voelde mij zo enorm onrechtvaardig behandeld. Ik had echt een soort burn-out.
Altijd maar weer dat wantrouwen, en gebaseerd op niets. We besloten nog een leuk weekend te maken, door enkele dagen naar Keulen te gaan en
daarna zouden we elkaar voor onbepaalde tijd met rust laten. Expliciet gaf ik aan dat ik koos tussen 2 kwaden: of doorgaan met ruzie”en of de relatie voorlopig stoppen.
Zij was het hier mee eens had zichzelf ondertussen laten verwijzen door de huisarts naar NPI (specialist in persoonlijkheidsproblematiek). We hadden gelukkig nog
een aantal mooie dagen in Keulen en sloten die dag mooi en begripvol af. We zouden aanvankelijk contact houden, maar daar kwam zij na 2 dagen al weer op terug.
Ze wilde dat iemand volledig voor haar ging en anders helemaal niets. Ik gaf aan dat ik nu niet meer volledig kon gaan ervoor, en dus wilde zij het contact helemaal
verbreken.

2 maanden lang dacht ik elke dag aan haar en aanalles wat er gebeurd was, ontelbaar vaak moest ik mijzelf tegen houden om haar niet weer te bellen of om langs te gaan.
Rationeel kon ik nu gelukkig telkens besluiten dat er toch niets zou zijn veranderd, dat het even weer 2 dagen mooi kon zijn, maar daarna weer ellende. Meer en meer begon
ik in te zien dat ik eigenlijk niets fout had gedaan. Meer en meer begon ik op internet te zoeken naar verklaringen voor dit gedrag. Ik had altijd wel vermoedens van borderline,
maar dacht dat dit veel meer extreme kanten had. Zij had eigenlijk voornamelijk moeite met relaties. Zij had geen problemen met geld, gebruikte geen drugs (was er zelfs
bang voor), zover ik weet ging zij niet vreemd en ok, haar libido was heel hoog, maar voor mij niet uitzonderlijk. Ze wel ENORM zwart/wit in haar denken, echt niet normaal.
Enkele dagen geleden stuitte ik op de volgende, ongelofelijk informatieve website (@ beheerder, mag deze website?? http://bpdfamily.blogspot.nl/2010/12/leaving-person-with-borderline_28.html)
Deze site richte zich op de partner van de BL-er en heb was zo ongelofelijk herkenbaar en confronterend, dat ik na 2 maanden geen contact wederom instortte…Ik huilde als een klein
kind, bijna de hele nacht en kon niet meer slapen, terwijl ik hier nooit problemen mee heb. Voor mij was er geen twijfel meer…Ze is een borderliner. 2 dagen later belde ik haar op, met
deze informatie….ik kon niet meer, ik MOEST bellen…Ik huilde en gaf aan dat ik geen dag haar los heb kunnen laten en nog steeds van haar hield. Aanvankelijk reageerde ze iets koeltjes,
maar mijn huilen brak haar waarschijnlijk toch. Uiteindelijk duurde het gesprek 2 uur en was over het algemeen positief. We zouden weer af gaan spreken…De volgende dag stuurde
zij mij een SMS” Ik hou ook van jou. Ik reageerde dat het dan toch goed zou moeten komen, als 2 mensen echt van elkaar houden??? Daarna ging het beest weer in haar los, ze stuurde
terug: Nee, je houd nog van je ex en je hebt een blauwtje bij haar gelopen en daarom probeer je het weer bij mij……
OH….MY…..GOD……vanuits het niets….donderslag heldere hemel…noem t maar….SIndsdien probeer ik haar te antwoorden middels de tips en benaderingswijze van borderliners, maar
het lukt nog niet helaas….

Bedankt voor het lezen,
Man uit Flevoland.


Uitspraken van mijn bl-er:
- Sommige zaken doen mij echt in 1 keer afknappen op een persoon (kan iets kleins zijn)
- Ik zou liever zien dat jij meer houd van mij, dan ik van jou
- Jij moet mij als princes behandelen
- Jij hebt mooie woorden, je zegt wel dat je van mij houd, maar je daden zijn anders

Typisch:
- Ik kon haar alleen echt „raken” als ik fysiek emotioneel werd (huilen, extreem boos)
- Als ik vertelde hoeveel pijn haar wantrouwen mij deed, leek dit haar nooit echt te raken
- Zij heeft maar heel sporadisch half excuses aangeboden voor specifieke zaken
- De relatie werd naar „ haar” hand gezet en moest op haar voorwaarden gaan. Wat ik wilde was niet heel relevant.
- Ze zorgde er voor dat ik enorm aan mijzelf ging twijfelen.
- Zij is enigkind en verlaten door haar vader op kleuterleeftijd. Moeder was voornamelijk met andere zaken bezig en verwaarloosde haar.
(4722) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-12 08:36:00
Hai allen, en in het bijzonder Fries,

Gisteravond thuis gekomen van een gezellig etentje, en daarna nog even jullie reacties gelezen. En ik blijf natuurlijk BL ;), en voel dan ook echt veel warmte. Dat jullie je zo willen verdiepen in iemand met BL doet me heel goed. Tegelijkertijd voel ik ook de wanhoop. De wanhoop die ik heb gezien bij ex-vriendjes. Want inmiddels ben ik zo gezond dat de diagnose BL niet meer gesteld zou worden (ik ben ook 40, dan is vaak de heftigste strijd gestreden), maar geloof me, tussen mijn 20 en 30 was ik een vreselijk heftige en meedogenloze tante in mijn relaties. Ik was echt geen haar beter dan het meisje waarover de jongen uit Brabant schrijft. Niet minder narcistisch ook, als je dat zo kan noemen. Eigenlijk is het gewoon zo dat je zo aan het overleven bent, dat er voor gevoelens van anderen simpelweg geen plek is.

Toen ik het bericht van Fries las, moest ik denken aan een situatie uit mijn heftigste tijd, waarin een schat van een jongen, die zijn hart geheel aan me verloren had, na een verschrikkelijke scene door mij gemaakt, met zijn handen in zijn haar, wanhopig, vroeg; maar wat wil je dan?
Misschien is dat wel het ergste wat je aan een BL 'in nood' kan vragen. Een BL, die 'in nood verkeert', weet namelijk niet wat hij of zij wil. Het is één grote warboel qua gevoelens en gedachten. Als BL-er heb je een leider nodig. Iemand die zegt; nu is het genoeg, als je normaal kan doen, dan ben ik er weer. (Liefdevol) grenzen stellen is absoluut noodzakelijk, anders ga je er (zoals je ook op de site kan lezen) aan onderdoor. Je moet de BL dus leiden, maar daarnaast zal de BL er alles aan doen om je niet te laten leiden, omdat ze graag de controle hebben. Het blijft dus allemaal heel moeilijk en tegenstrijdig. Het is een eeuwig zoeken. En idd; de ene keer is het zo, de andere keer weer zo. Omdat het gevoelsleven van een BL zo schommelt werkt een bepaalde aanpak soms wel, en dan weer niet. Er zijn een aantal dingen die je iig wel ter harte kan nemen; zoals IJsbeer schrijft; je moet niets, maar dan ook niets persoonlijk nemen, en zoals je zelf schrijft; bereid zijn de deksel op je neus te krijgen, iedere keer weer, en meestal totaal onverwachts. Daarnaast moet je bereid zijn 'alleen te leven', want een BL kan dus totaal contact niet altijd aan. Eigenlijk moet je dus gewoon van staal zijn :-)...

Natuurlijk is het wel zo dat de heftigheid van de stoornis bij een ieder verschillend is, en speelt karakter en leeftijd dus een rol. Sommige BL-ers zijn (in een bepaalde levensfase) gewoon te ingewikkeld om een relatie mee te hebben. Het blijft dus zoeken hoe het zit bij 'jouw BL', maar wat het belangrijkste is dat je je niet af vraagt wat de BL wil. Maar wat jij wilt (met / van de BL). Jijzelf bent het allerbelangrijkste. Als je dat uit het oog verliest, wordt het een drama, en niet alleen voor jouzelf, maar ook voor de BL.

Een heel fijn weekend allemaal!

ps: Petra; klinkt goed! Juffie; houd je taai!
(4723) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-12 11:17:00
Ha beste Belg,

Wat een heftig verhaal! Ik denk dat het stuk tekst wat ik vond over hoe het is als partner van een borderliners, voor jou zeker kan helpen! Zie de link in mijn uitgebreide verhaal hierboven...Sterkte en succes!

Man uit Flevoland
(4724) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-12 12:58:00
@de belg,
Toch jammer dat je het opgeeft. Ik zou sowieso naar die trouwerij gaan. Zij is daar ook maar 1 van de genodigden en klaarblijkelijk vinden de bruid en bruidegom het fijn dat jij er ook bij bent. Wat zij wel of niet aankan daar hoef jij niet voor te wijken. Dat is haar probleem waar zij maar mee om moet leren gaan. Maar ik denk dat het ook wel eens heel anders kan lopen dan jij denkt...

De lijn tussen liefdevol reageren en zelf niet gekwetst te raken is voor iedereen verschillend. Ook grenzen zijn voor iedereen verschillend, maar het is meer de manier waarop je het aangeeft. Probeer niet boos te reageren, ook al voelen de woorden en daden soms kwetsend, ze zijn er niet op gericht jou pijn te doen. Vergeet niet dat het haar persoonlijkheids stoornis is waar je mee te maken hebt. Daar heeft zij ook niet om gevraagd! Het is slechts een omgekeerde uiting van haar angst en onzekerheid op dat moment. Vraag haar bijvoorbeeld of ze bang is op dat moment. Spreek in 'goede tijden' met haar af wat je kunt betekenen op dat moment.
Mijn ex vriendin wilde graag vastgehouden worden en een knuffel bracht haar uit haar splitsing. Dan was de spanning er ineens vanaf en kwamen er tranen waar ze zich wel voor schaamde. Maar die schaamte slijt naarmate ze weet dat het zo goed is, dat ze geborgen is met haar gedrag en veilig is bij iemand die haar hiervoor niet (meer) veroordeelt.

Omdat bij ons ze altijd angstig en boos werd als ik niet bij haar was hadden we op Whatsapp een code van maximaal 3 emoticons afgesproken waarmee ze de intentie en haar gevoel duidelijk maakte: 😡 was geirriteerd, 😡😡😡 was heel boos, bijna gesplitst. 👻 was angst beginnen te voelen, 👻👻👻 was extreem angstig. Zo kon ik zien wat er in haar innerlijk speelde en haar voor zover mogelijk daarbij ondersteunen. Zo probeerden we de gevoelens van haar in kaart te brengen, ook al wist ik toen nog niet dat het BPS was.

@man uit flevoland
Hoe herkenbaar jouw verhaal. Ook een goed functionerende vrouw met BPS. Een baan, zich staande kunnen houden in de maatschappij, maar ook gesloten naar de buitenwereld. Een masker op dat alleen bij haar partner af gaat. Zowel positief als negatief.
Verschil is dat mijn ex vriendin niet controlerend was of overal spoken en beren zag op dat gebied. Zij werd onzeker zodra we niet bij elkaar waren, onder invloed van jaar anti depressiva en alcohol. We testte ze me regelmatig door me te vragen of ik deze of gene leuker vond dan haar, waarbij ze zei: Ik regel wel een date met haar voor je, dan blijf ik verder vrijgezel... Hoe een treffende BL uitspraak! Ik ben het niet waard om jouw vriendin te zijn, ik snap niet wat je met me wilt, het gast toch stuk allemaal, dus dan maar beter dat ik het hier en nu regel. Dat doet minder pijn dan dat jij het straks doet op een tijdstip dat ik het niet aan zie komen...

Overduidelijk is ook dat zij naast haar BPS ook narcistische trekjes had. Het keven draaide om haar, de relatie ook. Mijn ex vriendin kon het ook niet opbrengen naar mijn gevoelens te luisteren, daar had ze gewoon geen gevoel bij, je zag de blik op haar gezicht dat het haar niet interesseerde. Later splitste ze gewoon en zat er een ijskoude vrouw tegenover me. Ik kon het zien aan haar ogen, de muren waren hoog opgetrokken op dat moment. Ik moet wel zeggen dat het op die momenten negatieve gevoelens waren die ik uitte, als ik positieve gevoelens naar haar had kon ze zich daarin wentelen als in een warm bad. Negatief gaf haar het gevoel van angst om verlaten te worden, daar was de mogelijkheid bij aanwezig dat het tot een breuk zou komen en dan werd haar grootste angst waarheid, vandaar dat ze splitste;: niets qua gevoel kon haar dan raken!
Beter leeg en boos dan angst en verdrietig. Achteraf heel duidelijk wat er gebeurde, toen zo enorm frustrerend...

Op je partner afknappen is niet moeilijk voor iemand met BPS. Immers je bent helemaal perfect in hun ogen. Als er dan maar het minste barstje komt in dat absurd veel te hoog gegrepen beeld zorgt dat ervoor dat je van je voetstuk af valt waar ze je op heeft gezet.
Een mooi voorbeeld uit de praktijk is dat na een zonnig weekend samen waarbij we op zondag met een vriendin van haar en de kinderen naar het strand waren geweest, bij een strandtent heerlijk in de zon hadden gezeten met een drankje en een hapje voor we naar huis gingen, en plezier hadden met z'n allen, vervolgens ik gekookt had voor iedereen en de nacht van zondag op maandag bij elkaar geslapen hadden, ze maandag avond het ineens weer uit maakte. Zonder enige reden, maandag ochtend hadden we nog innig van elkaar afscheid genomen na een geweldig weekend. Dinsdag avond ging ik naar haar toe en kwam de werkelijke reden naar voren waar ze onze relatie voor beëindigd had: Ik had zondag niet met haar in het water gestoeid, terwijl ze dat zo graag had gewild. Maar niets gezegd had daarover.
Hoe simpel was het geweest om te roepen: IJsbeer, kom je ook in het water? En me zeiknat re hebben gespetterd?! Dan was er zeker een stoeipartij uit voort gekomen!
Maar nee, ik had volgens haar niet voldaan aan haar eisen en dat was een geheel eigen leven gaan leiden in haar hoofd. Uiteindelijk had ze geconcludeerd dat als ik daar niet aan kon voldoen ik dus niet van haar hield en wij dus ook niet bij elkaar pasten. Het logische gevolg was: direct stoppen met deze relatie! Volg je het nog?! Qua rechtlijnig zwart -wit denkpatroon heel logisch maar dat is achteraf bekeken nu ik weet wat er speelde in haar hoofd. Op dat moment voor mij totaal niet te bevatten!!!

Veel mensen met BPS schijnen een problematische relatie te hebben gehad met hun vader. Ergens in hun jeugd is er sprake van misbruik, geestelijk door verwaarlozing of torenhoge prestatiedrang om hem maar tegemoet te komen en aandacht te krijgen omdat ze in zijn ogen minderwaardig waren. Of fysieke mishandeling, verkrachting, aanranding etc. Dat trekt zijn sporen blijkbaar. De verhalen zijn allemaal eender. En de BPS heeft daar waarschijnlijk zijn voedingsbodem. Je zelfbeeld slecht, leeg zijn om de continue afwijzing niet te hoeven voelen van iemand waar je je zelfbeeld aan ontleent.

Blijf proberen haar positief te benaderen, ook al zal ze negatief je pogingen beantwoorden. Er zit veel meer achter die muren die nu opgetrokken zijn, wat niet aan jou te wijten is maar op jou geprojecteerd wordt. Neem daar afstand van. Alles wat ze zegt heeft een dubbele bodem, is verweven met angst en leegte. Misschien maak jij het verschil!

Hou vol!

IJsbeer.
Nb. Misschien is de praatgroep die ik ga starten in Nunspeet ook iets voor jou, voor De Belg helaas wel erg ver weg. Komende week heb ik data's voorhanden en gaan we zsm starten voor diegenen die dat willen. Want menselijk contact met lotgenoten helpt écht!
(4725) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-13 17:19:00
Beste ijsbeer en Belinda,

Al dagen volg ik hier jullie berichten met veel interesse.

Ik zou graag jullie visie hebben op mijn verhaal ;

Ik ontmoette 8 maanden geleden een hele bijzondere en aardige man
met diepgang na een mailwisseling en telefonisch kontakt.

Daarna hebben wij een hele fijne en bijzondere relatie gekregen die
7 maanden geduurd heeft, waarin hij wel 2 keer getwijfeld heeft of hij
de relatie voort wilde zetten, maar nam dan zelf weer kontakt op met mij.

Toen ik hem een week of 2 kende vertelde hij last te hebben van wisselende stemmingen en een leeg gevoel en zei dat hij eigenlijk
alleen nog maar leefde voor zijn dochtertje uit een eerdere relatie.
Ik ben zelf bekend met 2 familieleden met psychische problematiek
en zelf altijd heel geinteresseerd geweest in psychologie.
Dus wilde ik hem graag helpen, mede omdat hij qua uiterlijk en innerlijk
(hij had diepgang, schreef gedichten ed) een man was waar ik altijd naar gezocht heb.

De eerste 3 maanden van onze relatie had hij regelmatig last van die wisselende stemmingen, de laatste 4 maanden veel minder, ik zei ook
tegen hem dat liefde natuurlijk ook een stukje helend kan werken en hij
beaamde dat.

We zagen elkaar in de weekenden en maandagen en op woensdagmiddag,
aangezien hij nog een opleiding deed. Hij woonde 130 Km bij mij vandaan.
Hij zei wel eens graag samen te willen wonen, maar ik wilde niet zomaar alles opgeven, wil ook graag mijn familie in de buurt hebben, mijn werk hier behouden en mijn huisje en ook hij wilde niet hiernaar toe verhuizen.

Hij was 8 jaar jonger dan ik, maar zei dat geen probleem te vinden.

Hij zei de laatste maanden, weken, dagen vaak hoe blij hij met mij was
en met onze relatie en dat hij nog nooit zo goed met iemand heeft kunnen praten en dat we ook zo'n ongelofelijke chemie met elkaar hadden.

Nu gebeurde 3 weken geleden het volgende ;

Hij was een weekend bij mij en hij had op maandag een moelijk wiskundig tentamen, waar hij er tegen op zag.
Ook had hij problemen met zijn financieën, eigen huis ed.
Veel stress dus.
Hij is 's maandags naar dat tentamen gegaan, kwam 's middags terug
en zei dat hij dacht het niet goed gemaakt te hebben.
Vervolgens zouden we 's middags samen iets leuks gaan doen, hij was
toch redelijk goed te spreken.

Toen gebeurde het volgende ; ik pakte mijn laptop waar hij iets op op had willen zoeken en ik zag dat er iets verbogen was, waarop ik vroeg heb jij die laptop misschien laten vallen (is mij ook al eens gebeurd toen ik over de draad struikelde), waarop hij nee antwoordde, vervolgens vroeg ik als
het zo is word ik niet boos, maar dan weet ik hoe het stuk gegaan is (inmiddels weet ik dat hij er niet heeft aan gezeten en dat het waarschijnlijk al stuk was), hierop kreeg hij een ontzettende woedeuitbarsting en zei als ik hem nog één keer beschuldigde hij zijn tas zou pakken en nooit meer zou terugkomen, hij zei je hebt me diep diep beledigd, ik beschuldigde hem helemaal niet, vroeg het alleen maar.

Vervolgens is hij boos vertrokken en liet niets meer horen, 2 dagen later heb ik hem om een gesprek gevraagd en toen hij belde zei hij de relatie te willen verbreken, omdat we volgens hem toch geen 100% match zijn, terwijl we nooit ruzie hadden en zoveel overeenkomsten hadden, beide hoog sensitief en nog tal van andere dingen.

Ik kon hem niet meer tot inkeer brengen en ben er al 3 weken helemaal kapot van, eet bijna niet meer, slaap minder goed en ben inmiddels al 6 kilo afgevallen.

Ik heb hem gevraagd zijn spullen op te komen halen en een afrondend gesprek met mij te willen voeren, dit weigerde hij, hij zei zou je mijn spullen op willen sturen, dit heb ik vervolgens gedaan.

Waarop hij een bedankmail stuurde en zei dat hij het geld voor de porto had overgemaakt.

Getekend met de tekst Vrede en kracht toegewenst.

Ik ben zo in en in verdrietig, kan het niet verwerken dat het over is.
We zouden met elkaar verder gaan, op vakantie gaan enz.

Ik moet er wel bij vertellen dat zijn opa manisch depressief was en hij zelf ook al meerdere keren ingestort was en in behandeling was geweest voor psychische problematiek.

Ik heb ook zijn ex gebeld om te vragen hoe hij zo uit het niets om een onschuldige opmerking van mij de hele relatie in één keer verbrak, waarop
zij mij vertelde dat dit zeer herkenbaar was voor haar, als de stress in zijn leven te hoog opliep, kreeg hij woedeuitbarstingen en zei tegen haar ook dat hij niet meer van haar hield en met de relatie wilde stoppen, dit was hij vervolgens dan 2 dagen later weer vergeten, zei dan sorry en ging weer verder (zij niet natuurlijk, zei kreeg iedere keer een psychische klap), dus zij verwachtte dat hij wel weer terug zou komen net na die breuk.

In zijn één na laatste mail zei hij, ik heb het besluit genomen onze relatie te verbreken en hoe moelijk dat ook is voor jou, je zal het moeten accepteren.

Ik vind dit hele verhaal over hem veel weg hebben van een borderlinestoornis, één verkeerde opmerking in zijn ogen en hij
"gooit" de hele relatie weg.

Wat denken jullie IJsbeer en Belinda, zou er nog hoop zijn in de toekomst dat hij mij nog eens gaat benaderen en moet ik hem nu helemaal met rust laten of hem over een tijdje nog eens vragen hoe het met hem gaat?

Ik had hem nog een mail gestuurd waarin ik heb gezegd dat hij mij beschadigd heeft om me zo kapot achter te laten, weer een kras op
mijn ziel erbij, later heb ik hem toch een lieve mail gestuurd, waarin
ik heb gezegd hoeveel ik om hem gaf en dat hij vaak zo lief voor mij
geweest is en al zijn mooie kanten die ik zo waardeerde in hem benoemd
en dat ik van hem hield en zo kapot ben van verdriet.

Hij reageerde nergens meer op, in een laatste telefoongesprek toen ik
vertelde dat ik zo kapot was van verdriet, zei hij zich best goed te voelen,
hij kookte lekker voor zichzelf, had een goede wijn gekocht en genoot van zijn muziek, ik was perplex toen ik dit hoorde, het leek wel of mijn pijn
hem totaal niets deed.
Hij heeft ook eens van zichzelf gezegd dat hij wel wat narcistische trekjes had, dat hij zelf ook wel wist dat hij er ontzettend goed uitzag en toen ik vroeg of zijn laatste vriendin die hij een jaar gehad had, zeker wel kapot moet zijn geweest toen hij het uitmaakte, zei hij; iedere vrouw is altijd helemaal kapot als ik het uitmaak.

Mijn familie zegt dat ik blij moet zijn van deze man af te zijn, dat het niet
normaal is wat hij gedaan heeft, prachtige dingen zeggen over onze relatie en dan uit het niets een paar dagen later de hele relatie verbreken om een kleinigheid met die laptop.
En dan die narcistische uitspraken in het begin al van de relatie.

Maar ik kan hem niet vergeten, hij was een man waar ik altijd al naar gezocht had, uiterlijk en innerlijk, behalve die narcistische uitspraken
dan natuurlijk, maar ik denk dat dat ook te maken had met zijn lage
zelfbeeld, nu weer aan een nieuwe opleiding begonnen en nog maar
de vraag of hij deze zal gaan halen, hij had al vele opleidingen gedaan
en dan net tegen het einde kon hij het niet meer aan om diverse redenen
en stopte hij weer.

In zijn hart weet ik dat hij een lieve en gevoelige jongen is en hij is tijdens die 7 maanden zo vaak lief en goed voor me geweest.

Wat kan ik nog verwachten van hem (ik denk weinig, gezien zijn besluit)
en moet ik zelf nog iets ondernemen of niet?

Wat jij in je laatste post hier zei IJsbeer, herkende ik ook, als hij zo'n
soort splitting kreeg en hij weg wilde gaan, pakte ik hem beet en knuffelde hem en troostte hem om hem zo weer rustig te krijgen, ik heb zo'n spijt dat ik dat de laatste keer niet gedaan heb, maar ik had zoiets van, ga dan
maar als je weer zo boos om niets weggaat, maar deze keer was het dus definitief, lijkt het op.
Ik zei toen ook, nou als jij moet nadenken over dit alles, moet ik er ook nog eens goed over nadenken, wat ik hier nog mee wil, want jouw wisselende stemmingen zijn ook niet makkelijk voor mij, waarop hij nog
bozer was en zei; zullen we de relatie dan meteen maar verbreken, waarop
ik zei; nee, want het betekent veel te veel voor mij.

Wat ik me nu steeds afvraag is, had ik door hem tegen te houden, hem te kalmeren hem nog kunnen behouden of had hij vroeg of laat toch de relatie verbroken, omdat ik misschien te dicht bij kwam?

Ik zou graag jullie visie horen, IJsbeer en Belinda.

Bij voorbaat dank.

Veronique
(4727) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-13 20:22:00
hallo ijsbeer en alle andere lezers,

ik heb haar niet opgegeven hoor, de buurvrouw heeft me gecontacteerd en ondanks de pogingen van mijn ex om haar te overtuigen van mij niet meer te laten komen laat ze gelukkig de keuze aan mij.

Ik zal gaan naar die trouw, ondanks het feit dat ze het echt beter vindt als ik niet zou gaan en ook dat ik geen contact meer zou hebben met iemand van haar entourage. In het weekend ga ik naar de ardennen naar haar oom, een beetje een 2de vader voor haar, hij heeft me altijd gesteund en begrijpt haar helemaal niet en haar manier van handelen en reageren ook niet, ik wil haar niet opgeven echt niet, maar ze maakt het heel moeilijk om haar te bereiken, ze heeft dat ook gezegd aan haar buurvrouw dat ze absoluut geen contact meer wil met mij, terwijl ze vroeger altijd zij dat ze nog vrienden wilde blijven, maar vermits ik de pagina van onze relatie nog niet heb omgedraaid, zegt ze dat het te vroeg is om elkaar opnieuw te zien, dat ik nog altijd hoop zal hebben dat het goed komt, en dat dat voor haar onmogelijk is, ze kan niet terugkomen op haar genomen beslissingen, en ik ben trouwens degene die de relatie heeft opgeblazen door niet te willen verhuizen. We zullen zien, ik schrijf om de paar dagen iets op haar facebook, ze leest de boodschappen maar ze reageert niet, maar zo kan ze me toch niet volledig negeren, zoals in het nummer van U2, i am not invisible, i am here, en ik wil er nog zijn voor haar ook.

alvast bedankt voor de reacties
De belg
(4729) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 05:25:00
Opgedragen aan Monique

Ik ben een mensen mens, altijd al geweest. In mijn vroege jaren heb ik ooit een beroepskeuze test gedaan en er kwam uit: iets met mensen en techniek. Fotovakhandel. En ik haatte fotograferen, hoewel ik het van jongs af aan gedaan heb, zwart wit kiekjes van een of andere carnavals optocht in Brabant in een oud fotoboek zijn de eerste bewijzen ervan. Waar en wanneer volkomen onbekend voor mij. Terwijl ik ze toch zelf als kind geschoten heb, het rolletje was jaren onontwikkeld blijven liggen, tot het ook ooit door de een of andere fotovakhandel afgedrukt is.

Ik ben een mensen mens, dat wist ik al vanaf jongs af aan én een techniek mens, in combinatie zoek ik naar de beste oplossingen voor probleem vraagstukken, voor complexe vragen. Ik zie mogelijkheden waar andere mensen slechts problemen zien. Techniek en rechtlijnig denken is mij met de paplepel ingegoten, doordat mijn opa mij altijd gestimuleerd heeft zelf te doen, te knutselen met waardeloze materialen, te vormen. Van oud hout maakte ik een bootje, van oud ijzer maakte hij mijn eerste fietsje, knal rood, en ik plakte samen met hem met witte tape de strepen erop. Zo waren wij altijd bezig, ideeën te vormen, hij met nooit aflatende passie om mij te verbeteren, maar altijd vanaf de zijlijn, mij nooit het werk uit handen nemend, maar coachend, mij de beste weg zelf te laten ervaren.

En dat uit zich nog dagelijks. Hij is jammerlijk kort na zijn pensionering dementerend geworden, zijn vrije tijd nooit benut na een werkzaam leven, zijn pensioen opgeteerd door een verzorgingstehuis waarin hij verwerd tot een kasplantje. Ik mezelf vormend tot wereldburger zonder zijn steun en toeverlaat. Maar met een onwrikbare basis die hij in mij achtergelaten had. Aan technische kennis, aan zelf oplossend vermogen, waar ik hem mijn leven lang dankbaar voor ben. Hij is niet vergeten maar zijn nalatenschap leeft in mij voort. En, vanaf zijn wolk kijkt hij op mij neer, daar ben ik zeker van. Nog steeds coacht hij mij, vanaf de zijlijn, door uitdagingen mijn kant op te dirigeren en te kijken hoe ik er mee om ga. Door de rustige perioden in mijn leven af te wisselen met uitdagingen van formaat. Puzzels die mijn leven achteraf hebben verrijkt, als je er op terug kijkt.

Ik ben naast al mijn technisch inzicht toch een mensen mens, die graag communiceert met zijn medemens, verbaal, maar ook een enorme onfeilbare intuïtie heeft opgebouwd in de jaren die achter mij liggen. Die lichaamstaal heeft keren interpreteren en tussen de regels door luistert en keest, bedacht op de minste afwijking in wat men mij voorschotelt en wat men daarachter denkt te kunnen verbergen. Door in extreme situaties te hebben verkeerd met specialisten op hun vakgebied als mijn beste vrienden, door de hel en terug is gegaan soms letterlijk. Op randjes van afgronden balancerend, vechtend in brandhaarden van de wereld is mijn intuïtie geslepen tot een precisie instrument waar ik blindelings op kan vertrouwen Het heeft zich bewezen, werkend in de rotzooi van de mensheid, letterlijk in de puinhopen van kapot geschoten beschaving waar wij mensen zo prat op gaan het te bezitten. Te onderhandelen met psychopaten, die de momenten voor de dood als een kunstvorm zien en zijn soms zo welkome komst voor hun slachtoffers daarom zo lang mogelijk rekken. Vooral bij onschuldige vrouwen en kinderen, ouderen, burgers, niet behorende tot de strijdende partijen. Zodra het dunne laagje beschaving verdwenen is blijven er slechts 2 soorten mensen over: schapen en wolven.

Ik en mijn mensen waren vaak de enige buffer tussen deze schapen en wolven. Tussen leven en dood, tussen hoop en vrees. Nooit heb ik me daar eenzaam gevoeld als mensen mens. Daar lag mijn bestemming. Ik, ik werd een ijsbeer, koud van buiten voor diegenen die dachten in mij simpel een bondgenoot te vinden in hun zieke geesten vol verderf en warm van binnen voor hen die mij nodig hadden in hun uiterste nood. Treed mij met voeten en net als de echte ijsbeer bezit ik de kracht om je te verscheuren, kom met je problemen en ik zal je beschermen en binnen laten in mijn warme innerlijk. IJsbeer. Die door mijn collega's gegeven naam draag ik met trots.

Maar anders dan mijn dierlijke variant ga ik niet solitair door het leven. Ik zoek de warmte van mijn medemens, ik wil delen. Want ik blijf een mensen mens. En ik laat heel sommigen toe tot mijn diepste innerlijk, waar compassie en begrip, onvoorwaardelijk liefde de boventoon voeren. Waar degene die daar terecht komt nooit tegen de buitenkant van de ijsbeer meer aankijkt, maar een pluchen variant vind die extreem knuffelbaar blijkt te zijn. En rust, veiligheid en geborgenheid geeft. En waar kwetsbaar zijn mág. Waar eenzaamheid ver weg is.

Maar wanneer dat verraden wordt zul je je verdere leven tegen de buitenkant aankijken van de IJsbeer. Koel en koud, afstandelijk en wantrouwend, alle deuren dicht naar de warme binnenkant die je ooit gekend hebt, voorgoed! De warmte die je verloren hebt en niet meer terug zult vinden. Dat is de keerzijde van de IJsbeer die ik ben. Ik heb jou niet per sé nodig, ik verbind mij slechts in alle vrijheid aan jou, onvoorwaardelijk. Ik verkies dan om solitair verder te gaan. Vóór jou was leven, ná jou ook. Dat is wie ik (geworden) ben.

Ik ben een mensen mens.
Maar ik ben ook een IJsbeer.

IJsbeer.
(4730) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 07:48:00
Hai Veronique!

Jeetje, wat vervelend allemaal. Je hebt hartstikke veel liefdesverdriet, dat doet pijn. Ik snap al je vragen; of je de dingen anders had moeten doen, of er nog een kans is dat het goed komt. Maar ik moet zeggen dat ik het lastig vind je daarin te adviseren. Ook vind ik het lastig om te zeggen of deze meneer BL heeft of niet, ik ben natuurlijk geen psychiater. Wat wel duidelijk is, is dat deze meneer psychische problemen heeft. Hij is hiervoor al meerdere malen behandeld, schrijf je. Ook geeft hij zelf toe narcistische trekken te hebben, en die heb jij zelf ook al aan de lijve mogen ervaren.

Wat ik me af vraag Veronique, is waarom je met iemand die je zo heeft behandeld, nog een relatie zou willen hebben. De relatie duurde 'maar' 8 maanden. En in die tijd is er al zoveel gebeurd. Dat is een voorbode voor nog veel meer ellende, zeker als iemand al zo snel in een relatie dit gedrag vertoont.
Als ik je één advies mag geven, en dat wil je vast niet horen, is dat je je eigen leven moet oppakken en deze meneer maar moet vergeten. Het is geen relatie van jaren, dus er moet over heen te komen zijn. En vraag je af waarom je iemand die je zo grof heeft behandeld, nog terug wil. Dat zegt ook iets over jou. Ik denk; zie deze relatie als een goede les, en als je van zijn mooie kanten wilt blijven houden, doe dat dan gewoon in je hart, daar heb je hem niet voor nodig.

Heel veel sterkte meid!

Lieve groet,

Belinda
(4731) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 08:07:00
En voor allemaal,

Ik schreef al eens eerder dat partners van. BL -ers vaak zelf ook een 'kleine beschadiging' hebben, wat vast niet door een ieder op deze site werd gewaardeerd ;), maar wat mij nu eenmaal verteld is door mijn psych, en ik ook ervaar in mijn eigen relatie.
Ik heb daar gister een heel mooi artikel over gelezen. Je kunt het vinden als je: 'Roos Vonk, binding en intimiteit' googled. Het gaat over de diverse (beschadigde) hechtingsstijlen, en wie kiest voor wie, en waarom. Echt een aanrader!

Fijne dag, Belinda!
(4732) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 08:43:00
En voor dat het allemaal iets te zwaar wordt; google Ferry Asselberg, over de grens, youtube. Een gedeelte van een hilarische voorstelling over twee mannen die verbinding willen leggen met mensen met Borderline. Ik heb ervan genoten!

Belinda!
(4733) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 09:42:00
Hoi Belinda,

Bedankt voor je uitleg. Het is alleen wel eens lastig om alles weer even in het juiste perspectief te zien en het goed er uit te filteren. Zeker omdat er ook allemaal andere dingen naast lopen die ook aandacht vragen.

Ze is nog jong (23), ik ben wat ouder en normaal was ik ook degene die de leiding nam (soms wat een vervelende karaktertrek denk ik ;)). We zijn 4,5 jaar bij elkaar geweest, waarin natuurlijk wel wat is gebeurd, maar wat mij wel vertrouwen geeft dat het mogelijk moet zijn. En als het niet anders kan dan maar op afstand. Maar er moet een beginnetje zijn voor het geheel en het voelt of dat steeds verder bij mij weg gaat.

Komende woensdag een wat speciale dag. Ben benieuwd of ik van haar bericht krijg. Zo ja, dan weer wat een oppepper om door te zetten. Zo nee, dan weet ik niet wat ik moet doen. Maar ja, dat is woensdag pas.

Ik vind het mooi dat velen hun ervaringen delen zodat we nog beter kunnen begrijpen. Dat we daardoor zo nu en dan ook weer even worden herinnerd aan het feit dat het kan, dat je niet de enige bent met zulke verhalen en om zo nu en dan ruggespraak te krijgen wanneer je ergens mee zit.

Bedankt allemaal!

Groeten Fries
(4734) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 14:00:00
Beste Veronique,
Ik las je verhaal met volle aandacht... begrijp je verdriet!!! Maar kan eigenlijk niets toevoegen aan de woorden die Belinda je schreef! Hoeveel pijn het ook doet... ooit zal je blij zijn dat hij het 'zogezegd' zelf heeft uitgemaakt... Ik wens je vooral heeeeeeeeel veeeeeeel sterkte toe om hem los te laten en nog meer om als hij toch zelf terug zou willen proberen, de boot af te houden. (ondanks de liefde van jouw kant). Hij is een narcist, en over narcisme kan je ook heel veel vinden op internet en ook verhalen van mensen die een relatie hadden met een narcist. Daar kan je steun en sterkte aan hebben , echt waar. Het maakt niet zozeer uit of hij nu ook borderline heeft of niet.. van een narcist moet je vluchten.
Ook het lezen van sommige boeken kan verwerkend helpen, zoals het boek "foute mannen". zoek maar eens rond op internet , het lezen zal je gewoon helpen op moeilijke momenten.
veel sterkte.. zoek niet verder naar wat jij hebt fout gedaan.. fouten maken we allemaal.. maar jij hebt hier op geen enkele manier een fout gemaakt die zijn gedrag in de verste verte zou kunnen verklaren , laat staan goedpraten. Luister naar je familie en vrienden.. ik heb het gevoel dat zij al langer een helderder blik hebben op deze persoon dan jij had
veel liefs
celine
(4735) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 17:29:00
Hai Belinda,

Ontzettend bedankt voor jouw reaktie op mijn verhaal hier, je helpt me
ontzettend om op een andere manier naar mijn 7/8 maanden durende
relatie met deze meneer te kijken, ik besef wat jij zegt dat dat zo klopt
en inderdaad het zegt ook iets over mezelf, waarom zou ik nog een relatie willen met iemand die mij zo schandalig heeft behandeld.

Ik denk dat ik nog meer aan mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde moet
gaan werken.
Zoals jij zegt heb ik zelf ook zo mijn beschadigingen opgelopen in het leven,
met een moeilijke jeugd met veel zorg en verdriet (zal hier verder niet
over uit gaan wijden, te lang verhaal), deze jongen had gewoon een ontzettende aantrekkingskracht voor mij (hij was een lange atletisch gebouwde man met bruine krullen en blauwe ogen), die de diepgang had
waar ik altijd zo naar gezocht heb in een man en met dat uiterlijk dacht ik
mijn ideale partner gevonden te hebben, maar kreeg ook zo mijn twijfels toen ik zijn andere kanten begon te zien, de narcistische trekken.
En wat het hele nare is dat toen hij de relatie verbrak ik nog een veel n naardere, arrogantere, vrijwel niet meer herkenbare andere kan van hem
te zien heb gekregen, leek wel een andere persoonlijkheid opeens, hard,kil.

Ik heb er zeker een wijze les van geleerd en besef stukje bij beetje dat ik iets veel beters verdien dan deze meneer die zo met zichzelf ingenomen was.

Nog maals dank voor je reaktie het helpt mij mede in mijn verwerkingsproces, een relatie van 7 maanden lijkt niet lang en is het in
principe ook niet, maar wel als ja al jaren naar de juiste partner zoekt en
je al 10 jaar geen relatie meer hebt gehad, maar je hebt gelijk, nu zijn het
maar 7 maanden, als het 3 jaar was geweest, was de verwerking en de pijn nog moeilijker geweest.

Hartelijke groet, Veronique
(4736) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 17:47:00
Hai Celine,

Jij ook onzettend bedankt voor het aandachtig lezen van mijn verhaal hier,
in mijn bovenstaande reaktie op de reaktie van Belinda kun je een stukje
teruglezen.

Lief van je dat je de moeite neem mijn verhaal te lezen en jouw reaktie
daar op te geven, het helpt mij in mijn verwerking.

Een psychologe die ik laatst sprak zei hetzelfde als jij, ze zei; ik denk dat
je blij moet zijn dat verder leed in de toekomst je bespaard is gebleven met
deze persoon.

Narcisme weet ik inmiddels al veel van heb jarengeleden nog eens zo'n type man ontmoet, dus blijkbaar ben ik hier gevoelig voor, zal ook met
mijn eigen moeilijke jeugd te maken hebben met een schat van een moeder die jarenlang ziek is geweest en een hele dominante vader (heeft ook zijn goede kanten, maar ook met wat narcistische trekken).

Het foute mannenboek (dank je voor de tip) heb ik al jaren in de kast liggen
en ooit eens gelezen.

Ben benieuwd of hij ooit nog eens kontakt met mij zal gaan zoeken, is denk
ik een kleine kans (gezien zijn arrogante, eigengereide kanten), hoop maar denk wel dat ik dan sterk genoeg ben om hem af te wijzen, zou een goede tik tegen zijn ego zijn.

Ja, zoals jij zegt hebben vrienden en familie met al goede inzichten gegeven
in deze man en zijn gedrag, maar in verliefdheid heb ik veel door de vingers gezien, want ik kende de pijn van liefdesverdriet al eerder en dat gaat zo diep.

Ik zit er nu middenin, maar gaandeweg zal de pijn minder worden en dankzij anderen, zoals Belinda en jij, zal ik steeds meer beseffen dat
deze man/jongen mij zo lelijk behandeld heeft en waarschijnlijk gewoon
tijdelijk gebruik van me heeft gemaakt.

Ik zal inderdaar in de toekomst nog alerter zijn om dit soort narcistische
mannen sneller te herkennen en er ver uit de buurt vandaan te blijven
hopelijk.

Liefs Veronique
(4737) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 18:48:00
Beste Veronique,

Ondanks dat ik neig naar de reacties van Belinda en Céline ben ik iets voorzichtiger met het doen van de uitspraak om hem nu maar direct te gaan vergeten doordat hij impulsief reageert. Wat ik mis is eigenlijk de diepgang in je verhaal. Duidelijk is me dat hij ooit therapie heeft gezocht en gehad voor psychische klachten. Maar waar bestonden die precies uit? Wellicht heeft hij een bipolaire stoornis in meer of mindere mate, is hij psychisch wat minder stabiel in stress situaties.
Of hij Iemand is met BPS, daar kan ik niet over oordelen, daarvoor is het verhaal wat je vertelt te summier. BPS kenmerkt zich door herhaling van zetten en door extreme angst voor verlating.
Aangezien hij hier zelf vrij snel de stekker uit de relatie trekt en niet meer terug komt zet ik er mijn vraagtekens bij.

Wat ik me afvraag is het volgende: is jouw beschuldiging van zijn mogelijk 'oneerlijk gedrag' niet iets wat hem vaker in zijn verleden is verweten? Ik kan van mezelf zeggen dat uit pure hufterigheid mij buitensluiten, direct gevolgd door dagen van doodzwijgen mijn achilleshiel was.
In mijn huwelijk van 10 jaar kon mijn ex mij tot razernij brengen door, wanneer ik mijn visie of gevoelens uitte over een bepaalde iets, zij aan de achtertafel zittend een sigaret opstak en gedurende mijn verhaal naar het plafond staarde, alsof ik niet eens in de ruimte aanwezig was.
Als ik uiteindelijk ziedend en vol machteloosheid de kamer verliet, liet zij mij gedurende twee of drie dagen nog lekker in mijn sop gaar koken door me stelselmatig dood te zwijgen.

Mijn ex vriendin met BPS heb ik dan ook direct gewaarschuwd dit nimmer bij mij te doen, wat zij mij beloofde. Toch kon zij het uiteindelijk niet laten, nadat het weken tussen ons goed was gegaan en wij zelfs toekomstplannen maakten voor het nieuwe jaar 2014, mij op deze wijze te behandelen.
Ik was op dat moment ook niet op mijn best, had een enorme pijn in mijn schouder en een kind dat ziek was, weinig slaap gehad al dagen. Ik heb haar misstap dan ook op een ongezouten manier afgestraft waar de honden geen brood van lusten. Kortom, sommig oud zeer kan bij mensen extreem gevoelig liggen met een directe vertrouwensbreuk tot gevolg. Uit jouw verhaal komt niet naar voren of hem dit eerder overkomen is, of hij hier signalen eerder over aangegeven heeft. Om hem nu meteen als narcist te bestempelen gaat me daarom dus iets te ver.

Ik krijg ook uit het feit dat hij er niet echt op zit te wachten nog contact met je te hebben en daardoor zelfs zijn spullen niet meer bij je op wil komen halen het gevoel dat er een enorme teleurstelling zit naar jou toe. Iets wat voor jou weinig betekende ('Ik vroeg hem alleen maar...') is bij hem diep naar binnen geslagen en heeft veel kapot gemaakt, hetzelfde dat bij mij gebeurd is. Ook omdat je zegt dat jullie samen hoog sensitief waren heeft hij waarschijnlijk de verwachting gehad dat hij bij jou veilig was. Ook ik heb mij open gesteld t.o.v. mijn ex vriendin, zij is degene die ooit het dichtste bij me stond van alle relaties die ik heb gehad en heeft me daardoor bijna letterlijk een mes in mijn rug gestoken. Ik reageer dan hetzelfde als jouw vriend, ik sluit me af en negeer je, laat je duidelijk weten dat je voor mij afgedaan hebt, je niet te vertrouwen bent. Ik ga mijn wond zelf proberen te helen (fijner zonder jou zoals je beschrijft). Ik ben diep diep teleurgesteld en verdrietig, maar uit dit echt niet meer naar die persoon toe. Die staat 'buiten' en zal me moeten overtuigen om het ooit weer waard te zullen zijn om alleen al contact met me te kunnen hebben. En dat houdt niet in 'sorry' zeggen en dan weer verder kunnen. Daar gaat heel lang overheen. Maanden en soms komt het helemaal nooit meer. Beschuldigende of lieve mailtjes, ander contact raakt mij niet meer, ik ken het maar al te goed. Het vertrouwen is gewoon weg.

Intuïtief invoelend denk ik dat hij:
Psychisch al niet sterk in zijn schoenen stond, mogelijk door aanleg of gebeurtenissen, eerdere relaties in zijn verleden
Zich niet geuit heeft over zijn (pijnlijke) verleden t.o.v. jou omdat de relatie nog zo pril was
Zich heel veilig bij je voelde totdat je ongewild op een 'oude pijnlijke plek gedrukt hebt', zonder dat je zelf wist dat ie bij hem bestond
Nu het vertrouwen dat hij had in jou en jullie relatie had tot een nul punt is gedaald. Hij is liever zonder je dan met je.

Als dit het geval is kun je er donder op zeggen dat het niet meer te lijmen valt. Immers vertrouwen is een groot goed, maar als je het kwijt raakt is het zó moeilijk ooit weer te repareren.
Door anders te reageren op dat moment had je je relatie waarschijnlijk verlengd tot het moment dat dit toch een keer gebeurd zou zijn... Dus eigenlijk valt jou niets te verwijten.
Meningsverschillen, onenigheid of ruzie hoort bij twee mensen die samen zijn en samen verder willen. Incasseren, het uitpraten, nieuwe regels samen maken, dat is waar de communicatie in een relatie om hoort te draaien. Positief groeien samen door de verschillen in elkaar te erkennen en er samen het beste van te maken. Een relatie is de ultieme vriendschap, de moeilijkste puzzel in je leven, toch bestaat ie maar uit twee stukjes. Jij en je partner, die moeten het doen. Het aangaan van een relatie is niet zo moeilijk, het onderhouden ervan des te meer. Soms gaat dat gewoon niet.

Maak jezelf geen verwijten Veronique, je hebt het simpelweg niet geweten.
Leer van je fouten, er is iemand op de wereld die wél de kracht en doorzettingsvermogen heeft om samen met jou verder te gaan. Waarom ik dat weet? Omdat jij het niet alleen wilt doen. Dat zegt genoeg. Hou vol! Kijk naar wat je hebt, niet naar wat je mist. Ook jij bent het waard!

IJsbeer.
(4738) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 21:39:00
Beste IJsbeer,

Hartelijk dank voor je uitgebreide reaktie, ik heb het met aandacht gelezen.

Zijn psychische problematiek is ontstaan in zijn jonge jaren, zo tussen zijn
pubertijd en 25e jaar.
Toen ik hem net ontmoette vertelde hij dat het helemaal niet goed ging en dat hij eigenlijk hulp nodig had, hij had het over wisselende stemmingen en een leeg gevoel.

Ik weet van zijn ouders dat ze heel veel zorgen om hem hebben gehad en meerdere psychiaters met hem bezocht hebben, een echte diagnose heb ik
hem eigenlijk nooit over gehoord en ik hoorde eigenlijk pas voor het eindigen van de relatie van zijn ouders dat ze al heel vaak psychiaters met
hem hadden bezocht, wist van hem alleen dat hij meerdere keren in zijn leven was ingestort en dat hij psychoses had gehad.

Ik heb onlangs met een psychologe gepraat en zij zei hetzelfde wat jij ook
zei, misschien heb je met die vraag over die laptop en die woedeuitbarsting van hem daarna iets veel diepers getriggerd, dit heb ik hem later in een gesprek gevraagd; ofdat er vroeger misschien vaker aan hem was gevraagd, heb jij dit gedaan, heb jij dit kapot gemaakt? Maar hij zei dat dat niet zo was.

Hij noemde mij achterdochtig, door 2 keer te vragen of hij die laptop misschien had gestoten of laten vallen, ook vroeg ik een enkele keer als
we naast elkaar op de bank zaten en hij een appberichtje kreeg, van wie
hij een berichtje kreeg en ook zei ik hem na de breuk dat ik als ik 's avonds om 23.00u nog geen appberichtje had gekregen (dat was het tijdstip dat ik
hem kon bellen, omdat hij 's avonds bij zijn ouders eet en daar vaak langer bleef) ik soms onzeker werd of hij niet weer was gaan twijfelen over de relatie en hij het misschien weer wilde verbreken.
Kijk zei hij dit soort dingen bedoel ik nu, vertrouwen is een eerste vereiste
in een relatie en je vertrouwd me niet.
Ik denk dat hij hier aan een stukje projectie deed, ik vermoed en vond dat hij juist zelf wel achterdochtig was soms.

Ik heb ook gezegd, ik vertrouw je wel, anders had ik nooit een relatie met
je aan kunnen gaan, als ik geen vertrouwen in je had gehad.

Dus volgens hem had ik met die opmerking over die laptop niet iets diepers getriggerd, volgens zijn vader en mijn familie heeft hij het voorval met die laptop gebruikt om de relatie te verbreken, omdat hij niet mans genoeg was om een fatsoenlijk gesprek met mij aan te gaan en te zeggen dat hij twijfelde over de relatie, nee hij is heel boos weggelopen en heeft 2 dagen later toen ik hem moest vragen voor een gesprek, in een telefoongesprek gezegd er mee te willen stoppen.

En dat vind ik nu zo moeilijk, dat ik gewoon niet de echte ware reden weet
waarom hij maanden, weken en dagen voor de breuk nog de mooiste dingen zei over onze relatie.

Toen ik dat 2 weken geleden nog eens vroeg zei hij uiteindelijk; de afstand (we woonden 130 Km bij elkaar vandaan), je leeftijd (ik ben 8 jaar ouder), dat ik niet 100% het gevoel heb dat jij het helemaal voor me bent en ook zijn eigen wispelturigheid.

Hij heeft me gewoon verward achtergelaten, de mooiste dingen zeggen en een paar dagen later om die laptop de hele relatie verbreken.

Maar zijn moeder zei me al eens dat toen hij mij leerde kennen, ze hem gewaarschuwd heeft en gezegd heeft; En je denkt erom dat je er weer niet iemand in meesleurt.
Dus blijkbaar is hij al eerder een relatie aangegaan en heeft hij die persoon op een gegeven moment ook weer gedag gezegd, van één eerdere relatie weet ik dat hij na een jaar er ook mee gestopt is.

En ook zei zijn moeder mij dat hij denkt dat de sterren tot ver in de hemel rijken (of hoe is dit gezegde ook alweer), dat hij iemand wil vinden op wie hij zijn hele leven zwaar verliefd kan blijven, blijkbaar geloofd hij hier zelf nog steeds in en zoekt hij dat ideaalplaatje dat hij nog steeds in zijn hoofd heeft.

Iets wat ik als jong meisje van een jaar of 16 ook in mijn hoofd had destijds, maar gaandeweg het leven en relaties al vrij jong weer achter
was dat dat een beeld in mijn hoofd was, maar totaal niet de realiteit.
Blijkbaar moet hij daar nog achterkomen.
Ik herinner me ook dat toen ik hem een week of 2 kende, hij een keer
zijn gedachten hardop uitsprak, zo van; ik vraag me af of jij het voor mij
zou kunnen zijn, ofdat ik iemand kan vinden die nog beter bij me past.

Hij was een ontzettende romanticus, schreef gedichten, had diepgang,
mede daarom viel ik op hem.

Ik denk gewoon dat hij nog veel moet leren over relaties en de liefde
en je zal net als hij altijd mensen hebben die denken dat het gras
aan de overkant nog groener is.

Nogmaals dank voor je uitgebreide reaktie IJsbeer.

Hartelijke groet Veronique
(4739) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 23:30:00
Update 9

Nadat ze me opgehangen had besloot ik haar terug te bellen. Duidelijk gesplitst, dus kon mijn opmerking niet in goede aarde vallen, werd direct als een aanval gezien en op zijn minst in het negatieve getrokken. Niet verbazend nam ze nu haar telefoon niet meer op. Hoe oud was je ook al weer... Omdat ze gezegd had dat ze op haar werk was belde ik daar heen. En kreeg haar aan de lijn. Ik zei: 'Dit was dus alleen maar om jou te laten begrijpen hoe ik me momenteel voel, door jou in de steek gelaten, niet meer en niet minder'. Ok, zei ze, dan weet ik dat. Maar nu moet ik weer verder aan het werk, ik heb eigenlijk al veel te lang verzuimd met jou aan de telefoon. Dag! Op een toon alsof er even daarvoor niets was gebeurd.

Die avond ontving ik een e-mail, zonder aanhef:
Ga je aandacht, liefde en interesse aan je dochtertje geven.
Jij hebt haar op de wereld gezet jij bent verantwoordelijk voor haar !!!
Zij verdient het allerbeste. Zij moet nu de basis leggen voor de rest van haar leven daar ben jij verantwoordelijk voor. Je hebt maar 1 kans om dat goed te doen. Verpest dat niet voor haar.

Stop met je energie steken in iemand die niets maar dan ook niets meer met je wil!
Kom maar weer eens aan wanneer je dochter op haar eigen benen kan staan. De wereld aan kan. Jou minder nodig heeft. Dan pas mag je weer aan jezelf denken.
Dat is de belofte die je gemaakt hebt toen je je dochtertje op de wereld hebt gezet.
Vervul die belofte! Ik weet wat het doet als dit niet gebeurt.
Zij is jouw verantwoording voor een eerlijke liefdevolle start. Zij verdient alle aandacht van jou. Als je iets goed wil doen in je leven doe dan dit. Zorg dat jouw les van mijn pijn is dat je haar daarvoor behoedt. Alles wat je voor mij wil betekenen heb ik niet nodig zij wel...... dus wees geen egoïst en wees de vader die zij verdient.

Jij kan en zal nooit mijn pijn kunnen begrijpen en of genezen. Waarom niet ??? Omdat ik dat niet wil! Maar je hebt wel de kracht om te voorkomen dat zij pijn zal ervaren. Stort je daarop . Dat is je taak. Dat is je verantwoording.

Stel mij hierin niet teleur... En wie weet over 15 jaar... als de liefde echt zo is zoals jij DENKT....
dan komt het dan dus vanzelf goed... Dit is het IJsbeer, niet meer en niet minder.
Ik verwacht niet dat je me begrijpt maar wel dat je mij en mijn keuze genoeg respecteert.
Laat mij los.

Het beste.

Probeerde ze nu hiermee de focus te verleggen naar mijn dochtertje en haar welzijn? Als zij daar zo mee bezig was, waarom had ze daar niet eerder aan gedacht toen ze het weer eens zo nodig uit moest maken? Want door mij de deur uit te zetten had ze het kleine meisje wat haar hart asn gaar gegeven had gewoon in de steek gelaten. Maar daar geen woord over natuurlijk, zelfreflectie: nee, dat is echt te moeilijk. Niet ik heb mijn kleine meisje in de steek gelaten, maar zij. En dan nu haar naar voren schuiven als pion in haar Borderline schaakspel?! Waar haalde ze het lef vandaan?! Ik liet het op mij inwerken en besloot haar pas de volgende dag zodra mijn iritatie en verbazing gezakt was haar mijn reactie te sturen.

Wordt weer eens vervolgd,

IJsbeer
(4741) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-15 20:08:00
beste ijsbeer,

Zo tezien heeft ze tijd voor haarzelf nodig, ze zit goed in de knoop met haar gevoelens zoals elke BLer! wie weet ben je wel DIE persoon die ooit zo dicht bij haar geweest is en heeft ze het daar zo moeilijk mee, en stoot ze je daarom af. Ze kan dit ook doen voor haar eigen te beschermen, ze is al gekwetst geweest en het kan zijn dat ze dit niet weeral aankan of wil meemaken, wie hebben immers nooit de pijn van een BLer gevoeld als die gekwetst word of in de steek gelaten is. Mijn BLer keert en draait zoals de wind daarom neem ik emotionele uitspraken niet te nauw, nam ik ze telkens hoe ze het me letterlijk zegt dan had ik al het hazenpad genomen! Ik heb er geen twijfels over dat ze jou ooit graag gezien heeft! Ik zou haar laten weten dat je er bent voor haar no matter what en dat je haar beslissing respecteerd, geduld is een mooie zaak! niet bij de pakken blijven zitten, volgens mij lopen er voor iedereen een paar " de ware's " rond.

Be strong,
Exile
(4742) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 00:30:00
Beste forumleden,

De lotgenotengroep 'Verder na een relatie met Borderline' is een feit! Inmiddels zijn alle voorbereidingen afgerond en heb ik het genoegen mensen uit te kunnen uitnodigen. Diegenen die zich reeds aangemeld hebben zijn persoonlijk op de hoogte gesteld. De eerste groepsbijeenkomst vindt plaats op: zaterdagochtend 3 mei van 10 - 12 uur vlakbij station Nunspeet. Mocht je geïnteresseerd zijn, meldt je dan alsnog aan: zie het e-mail adres onder aan dit bericht.

Doel van onze lotgenotengroep is het onderling uitwisselen van ervaringen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Dat geeft herkenning en steun bij het verwerkingsproces.
Elkaar steunen en helpen vanuit een gevoel van verbondenheid blijkt heel goed te werken.
Bij de bijeenkomst zullen de thema's die uit de groep zelf naar voren komen centraal staan.

Voor vragen, overleg of aanmelding kun je contact met mij opnemen via het e-mail adres: ​lotgenotengroepnabps@gmail.com

​Weet dat je van harte welkom bent!
Ik verheug me er op een aantal van jullie op 3 mei te ​mogen verwelkomen!

Met vriendelijke groeten,

IJsbeer.
(4743) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 07:11:00
Hai ijsbeer (en anderen natuurlijk),

Ik lees je berichten altijd met veel interesse. Je hebt BL, naar mijn inzien, heel goed door. Daarnaast putten veel mensen kracht uit jouw warme 'berenwoorden' :)... Wat fijn dat je dat voor anderen kunt doen! Toch wil ik ook even een kritische noot plaatsen, en ik hoop dat je dat kan waarderen. Lieve woorden werken troostend, maar zachte heelmeesters maken ook stinkende wonden. En niet alleen de BL, maar ook de partner (omgeving) van de BL dient soms eens naar zichzelf te kijken.

Ik voel bij jouw laatste berichten 'het slachtofferschap' nogal doorklinken. Misschien is dat de fase van rouw waar je je nu in bevindt hoor, en dat is ook hartstikke nodig. Maar ik mis toch wel 'jouw verantwoordelijkheid' in dit alles. Bijvoorbeeld over je dochter. Naar mijn idee heeft Monique (zo heet ze toch?), wel een punt. Jij bent de enige (naast de moeder) die echt verantwoordelijk is voor haar. Jij bent de vader. Je bent, naar mijn idee, een hartstikke intelligente man, met een enorme mensenkennis. Je moet toch gezien hebben dat er iets niet klopte aan Monique? Het is jouw besluit als vader geweest je dochter toch met haar in zee te laten. Nu blijkt dat dat besluit misschien niet zo handig is geweest. Kun je dat aan jezelf toegeven?

En niet alles wat een BL zegt is spel. Als snap ik dat je als partner het onderscheid op een gegeven moment haast niet meer kan maken. Maar het kan goed zijn in deze dat Monique idd vindt dat jij verder moet leven, zonder haar, en goed voor je dochter moet zorgen. Naast de 'twisted site' zijn BL-ers vaak ook heel intelligent, vooral op het gebied van levensvraagstukken (al laat de uitvoering nogal te wensen over ;). Ik vind de woorden van Monique dan ook niet zo heel vreemd klinken. Als zij er steeds voor zorgt dat jij emotioneel onstabiel wordt door haar BL gedrag, is de relatie idd niet goed voor jouw dochter. En dat is idd jouw verantwoordelijkheid, en niet die van Monique.

Ik snap heel goed dat je enorm boos bent over wat jou is gebeurd. Verliefd worden op een BL, en gebroken achter blijven is verschrikkelijk. Toch zal elk contact dat je met haar zoekt, en waarbij je de deksel op je neus krijgt, pijn ervaart, wanhoop voelt, jouw verantwoordelijkheid zijn. Indien je echt goed voor jezelf wilt zorgen, en van jezelf houdt, waarom steek je dan nog zoveel energie in deze dame? Of biedt al die drama drama je ook iets? Die vraag kan alleen jij beantwoorden.

Sommige mensen zijn niet te redden, ook niet door jou. Dat moet je durven erkennen, en verder gaan. dat heeft niets met jou te maken, maar bijv met de fase waarin, in dit geval, de BL verkeerd.
Wat blijft is dat (ex)partners voor zichzelf moeten kiezen, hun wonden dienen te likken, en verder moeten gaan. Kan jij dat IJsbeer?

Ik hoop dat je mijn bericht kunt waarderen. Zo niet, geen probleem, dan zal ik voortaan alleen lieve berichten posten :)...
Maar ik leer zelf in mijn (groeps)therapie, dat je het uiteindelijk van de confrontatie moet hebben. Ik word wekelijks met veel plezier 'onderuit geschoffeld', en jemig, wat doet dat een mens goed :)...

Een heel fijne dag, ook alle anderen,

Lieve groet,

Belinda
(4744) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 14:55:00
Update 10
Mijn email aan haar:
Lieve M.,

Dank je wel voor wat je mijn dochertje allemaal gunt. Hieruit blijkt dat jij, net zoals ik heel veel van haar houdt. Ja, ik ben verantwoordelijk voor haar, daar heb je gelijk in. En er volgt geen maar...
Achteraf besef ik maar al te goed dat wat jou overkomen is, vooral haar niet moet gaan gebeuren! Ook daar heb je helemaal gelijk in..

Zij krijgt nu al de meest liefdevolle start, jij kunt daar over meepraten, immers je hebt dat van dichtbij gezien. Eerst vond je het moeilijk, daarna was je dol op haar, sterker nog, bén je dol op haar, want dat is niet meer weggegaan. De relatie met haar moeder kan niet beter dan hij nu is. We kunnen overleggen over haar. De omgang verloopt goed. Zelf ben ik al die tijd de vader die mijn dochtertje verdient, dubbel zoveel soms om te compenseren wat haar moeder haar niet geven kan.

Ik begrijp jou meer dan je denkt, maar ik ben niet jouw redder. Dat kan jij alleen zelf zijn.
Maar ik kan jou wel een stukje de weg op wijzen die je kunt verkennen. En misschien is ie wel eng aan het begin, maar als je hem niet verkent zul je nooit weten waar hij heen leidt.
Ik ben momenteel denk ik de enige die weet wat er werkelijk speelt achter jouw masker naar de buitenwereld. Hoe leuk je het ook hebt met je vrienden, hoe veel ze ook voor je klaar staan, je hebt ze dat deel dat ik van jou mocht ervaren nooit verteld. En niet alleen je vrienden, maar ook niet je haptonoom, noch je huisarts. Zij baseren hun idee van wie jij bent slechts op je masker.
En jij ploetert daarachter maar door, weet ook niet wat er met je aan de hand is, of weet het allang, als je dit eerder meegemaakt hebt, in een eerdere relatie of relaties.

Ik hou van je, meer dan jij ooit zult weten. Dat zou je alleen maar door mijn ogen kunnen bekijken. En dat kan niet, net zoals ik nooit de echte pijn en eenzaamheid en angst van jou kan ervaren. Maar ik ga jou niet nog met meer pijn opzadelen doordat ik zo nodig met jou een relatie moet hebben. Ik erken dat zolang ik niet bij jou in de buurt ben, jouw hechtingsproblematiek minder is en het dus rustiger is voor jou, beter beheersbaar, laten we maar zeggen: Het 'beter' met je gaat.

Ik gun jou de rust, ruimte, vrijheid, geluk. Vergis je daar niet in. Sting zong ooit: 'If you love someone set them free'. Ik heb met eigen ogen je strijd gezien. Ik ben er zelfs actief in betrokken geweest. Ik word er nog steeds actief in betrokken als ik bij je ben, je mail of bel, elke vorm van communicatie doet jou pijn. Elke herinnering, hoe mooi dan ook heeft voor jou een keerzijde, en haalt, anders dan bij mij, ook pijn en angst weer terug. Liefde lijkt daardoor voor jou niet weggelegd, vandaar dat je die dan ook maar weggooit, begrijpelijk. Liefde is bij jou niet iets puurs. Liefde geven wel, jij gaf de meest pure liefde die ik ooit ervaren heb. Maar liefde krijgen is een hel. En liefde blijven krijgen, de liefde houden als ze er eenmaal is. Dan gaan de alarmbellen rinkelen van de verlatingsangst en komt er pijn die er voor zorgt dat je extreme dingen gaat doen om te kijken of je gelijk hebt dat ik je zou gaan verlaten terwijl jij je aan mij gehecht had, steeds meer.

Maar jouw pijn, angst en extreme gedrag heeft een naam. Wees er blij mee dat dat zo is, dat houdt dus in dat je niet 'gek' bent of 'zonderling' of het 'niet waard bent om van te houden' zoals je zelf zo vaak denkt. Dat houdt dus in dat er meer als 200.000 mensen zijn die zich voelen zoals jij. Die de dingen doen zoals jij ze aanpakt. Die op allerlei gebieden uitstekend functioneren in deze wereld net als jij. Alleen op 1 gebied het heel erg moeilijk hebben en dat is hechten aan, houden van, van je laten houden, liefde ontvangen. Maar dat zó dol graag willen, maar het telkens zien 'mislukken'. En vaak niet weten waarom.

Jij kunt nu weten waarom. Omdat ik wel zie wat er met je aan de hand is. Zorg dat dit jouw les is in wat er is gebeurd. Je hebt door je jeugd en de traumatische dingen die daar in gebeurd zijn een 'verstoring' opgelopen. Die je huidig niet in staat stelt liefde vast te houden. Ook over 15 jaar niet als je er niets mee doet. Dat is niet jouw schuld, dat is gewoon zoals het is.

Om dat te kunnen veranderen hoef je niet te graven in je verleden, waar je zo bang voor bent!
Er zijn meer wegen die naar verbetering leiden, die jou wel de liefde kunnen opleveren, zonder de pijn, angst en uiteindelijk het verdriet wat je door moet en jou nu geen andere keus laat dan te kiezen voor alleen verder, zonder mij waar je zó dol op was: Wij samen.
Je bent niet gek, minderwaardig of het niet waard! De dingen die je al die tijd over jezelf hebt gedacht. Juist niet! Met simpel medicatie is er een heleboel verandering mogelijk. Worden je angsten beheersbaar, blijft je splitsen zelfs wel weg, verdwijnt de boosheid waar je niets mee kunt nu, die komt en niet weggaat wanneer jij dat wilt. Die je niet kunt stoppen als jij dat wilt. Dan wel.

En hoef je geen doorzaag therapie te ondergaan. Simpel symptoombestrijding: je leert hoe om te gaan met jezelf nu, leert eerst hoe je je gedachten tot rust kunt laten komen. En dan later hoe je ze de baas kunt zijn. Zonder dat je terug hoeft naar vroeger. Gewoon in het nu...
Ontspanningstechnieken maar dan de juiste, die bij jou passen. Medicatie die bij jou past ipv antidepressiva en slaappillen. Die jou helpt om te zijn wie je zo graag zou willen zijn. Die je bij mij was op de mooiste momenten, gelukkigste momenten, waarop je liefde echt kon ervaren, zonder daarna weer de keerzijde.

Je bent een intelligente vrouw, je wilt leren, ook over jezelf. Onderzoek wat ik hier zeg, want de toon is anders zoals je merkt. Het is geen medelijden, het is geen boosheid, het is vanuit liefde voor jou geschreven. Omdat ik ook het beste wil voor jou, ook al zal dat zonder mij zijn, ik zie jou graag gelukkig. Ik heb perioden gezien dat je gelukkig was. Onderzoek M. Stel toch eens dát ik gelijk heb, dan zou er toch een wereld voor je open gaan?! Probeer, je kunt er alleen maar beter van worden, niet slechter! Je kunt er altijd nog mee stoppen... Wanneer jij het maar wilt.

Zoek op het internet eens naar: goed functionerende onzichtbare BP of stille Borderliner, stille BPS. Je zult zoveel herkennen van jezelf. En het eindelijk begrijpen, een plek kunnen geven. Rust krijgen. En nieuwe inzichten, mogelijkheden. En kijk verder naar medicatie, praat met je huisarts of met een vertrouwensarts. Bel, mail, informeer. Ik zit er echt niet naast!!

Gooi niet 15 jaar van je leven weg die je met liefde kunt vullen. Misschien wel liefde die jij ook aan mijn dochtertje kunt geven. Hoe denk je dat haar wereld er dan uit zou zien, zonder het verlies van jou?

Ik wil een afspraak met je maken: Op 21 maart volgend jaar zoek ik je op. Om 13:00 uur. Als mijn komst dan nog zoveel emoties oproept, dan is de liefde er nog steeds. Dan komt het dus weer vanzelf goed, zoals je zelf zegt in je mail hier beneden. Tot die tijd zal ik stil zijn, maar niet verdwijnen. ik verlaat je dus niet, als je me nodig hebt, zal ik er altijd voor je zijn.

I'd come for you, but only if you tell me to.

IJsbeer en zijn kleine Meisje.

******************************************************
Stil zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de zon in de wolken
Die ieder moment weer verschijnt

Stil zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de wind die gaat liggen
Totdat je je vleugel weer spreid

Stil zal ik zijn
Maar als je me nodig hebt
Als je me nodig hebt
Zal ik er altijd zijn voor jou


*******************************************************************

By now you know that I'd come for you
No one but you, yes I'd come for you
But only if you told me to
And I'd fight for you
I'd lie, it's true
Give my life for you
You know I'd always come for you

I was blindfolded, but now I'm seeing
My mind was closing, now I'm believing
I finally know just what it means to let someone in
To see the side of me that no one does or ever will
So if you are ever lost and find yourself all alone
I'd search forever just to bring you home,
Here and now this I vow

No matter what gets in my way
As long as there's still life in me
No matter what, remember you know I'll always come for you

Yes I'd come for you, no one but you,
Yes I'd come for you
But only if you told me to

And I'd fight for you
I'd lie, it's true
Give my life for you
You know I'd always come for you

No matter what gets in my way
As long as there's still life in me
No matter what, remember you know I'll always come for you
I'd crawl across this world for you
Do anything you want me to
No matter what, remember you know I'll always come for you
You know I'll always come for you

Wordt vervolgd.

IJsbeer.
(4745) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 17:08:00
Beste IJsbeer,

Ik heb je post ook gelezen en ik moet me aansluiten bij Belinda en ik bedoel het ook absoluut goed en wil je niet kwetsen (steeds vaker moet ik denken aan het geestelijk welzijn van jou en je dochter).
Je schrijft absoluut de mooiste stukken hier met een enorm warm hart, veel intelligentie en altijd met veel optimisme: een echte patriot en absoluut niet van plan om het ooit los te laten...Jij begrijpt immers steeds meer haar BL...toch?...
Ook ik heb in mijn 3jarige relatie precies hetzelfde gedaan hoor, enorm veel energie gestoken om erachter te komen wat het is en belangrijk: hoe kan ik haar gedrag verklaren en het daardoor ook het niet zo fijne gedrag bij mezelf rechtvaardigen zodat ik het kan accepteren en langer bij haar kan blijven en haar kan helpen zelf inzicht op te bouwen zodat ze daarna zichzelf kan helpen en wij gelukkig kunnen worden?.... Als je zoveel hebt gelezen en zoveel weet over BL wanneer weet je dan genoeg en wanneer laat je dan los en ga je verder?...Dat zou volgens mij de belangrijkste vraag zijn nu...en zoals Belinda zegt: Kun je echt los laten? Echt zelf verder?
Ik herken maar al te goed hoe je verbonden bent met je BL ex en hoe je elke dag zoals wij allemaal bezig bent met haar problemen en het gevecht haar weer terug te krijgen in je leven. Ik probeer met veel moeite de afgelopen 8-9 maanden mijn leven ook weer terug te krijgen en het valt me enorm zwaar, elke dag lees ik hier, elke dag denk ik aan haar en mis ik "ons", elke dag snap ik niet hoe ze "ons" zo heeft kunnen verlaten, elke dag snap ik niet dat ze intiem is met die andere jongen....Ik was toch zo speciaal....:-(
Maar als ik dan verder nadenk en mezelf inbeeld dat ze weer terug zou zijn dan zou het gewoon weer mis lopen: zij is niet verandert, ze intiem geweest met een andere man, jaloezie is er nog steeds, vreemdgaan is er nog steeds, zwart/wit denken, vertrouwen is weg....Ik besef mezelf steeds meer dat onze tijd absoluut enorm mooi (en vaak ook een vreselijke hel!) was in de idealisatie fase maar dat het "de droom wereld" van ons allebei was. Realiteit is anders en enorm confronterend. In een gezonde relatie is gewoon meer stabiliteit en minder heftigheid. Ik denk ook zeker dat je verslaafd kan raken aan deze heftigheid wat absoluut niet goed is voor jullie beiden en zeker niet voor het kind wat toch zeker e.e.a. meekrijgt van alles. Papa zal ook niet altijd vrolijk zijn en dat voelen ze meestal goed aan.
Wens je het allerbeste toe! Jij verdient echt een warme lieve vrouw waarmee je "in balans" bent en die al je lieve woorden en warmte kan waarderen en teruggeven. Ik heb niet het idee dat je ex op dit moment in staat is hierop te antwoorden. Zoals je zelf al eerder hebt gezegd: Misschien over 10-15jaar als ze zelf een heel stuk verder is in haar proces maar hierop kun je onmogelijk gaan wachten, dan doe je jezelf echt te kort.

Houden van is ook loslaten

Heel veel liefs en sterkte gewenst

Jongen uit brabant
(4746) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 22:45:00
ok hier gaatie dan,

vorige week tijdens een feestje van haar partner zijn werk.

Hij is een bodybuilder die nooit drinkt, zij(BLer) drinkt overmatig veel. Die avond heet hij heel veel gedronken. Het was alsof hij haar wou tonen hoe anders een mens is als er gedronken word. nu, alles goed en wel tijdens het feestje. iedereen zei dat ze een schattig koppel waren. ze hadden veel fun samen. De avond loopt ten einde. ze komen uit het restaurant van het feestje, de deur gaat dicht en dan...

Mijn vriendin(BLer) haar partner heeft haar onder invloed van alcohol en hormonen uitgemaakt voor hoer, vanalles en nog wat. haar op de grond geduwt en gezegd blijf maar op de grond! dat is jouw plaats! Hij is weggewandeld en ze is er achtergelopen! geroep en gescheld! Zij heeft hem kunnen kalmeren en in de auto gekregen, volgas naar huis gereden met veel angst, want dat is ze voor hem, doodsbang! ondertussen ook geflitst aan 30 per uur teveel. ze komen thuis toe en hij begint terug te roepen, zij pakt hem vast aan zijn kleren en roept hem bij zijn achternaam. hij pakt haar armen achter haar rug en laat haar expres struikelen op haar gezicht in het gras en stampt in haar buik. Hij stapt in zijn auto en rijd terug weg. Toen belde ze me op om 1u snachts, ik lag al te slapen en legde ze me alles uit. oja ze bloede ook "onderaan" , de dag erna is ze naar spoed geweest, ondertussen is alles in orde.

Het is niet de eerste keer dat hij haar fysiek "mishandeld" , ook heeft hij haar al in het midden van de nacht buitengesloten voor een paar uur in de koude zonder gsm of gelijk wat.

Een kast op de kinderkamer kapotgemaakt,

Haar in een hoekje van de slaapkamer geduwt.

Ze nam de schuld van het gevecht op haar en zei het is allemaal mijn schuld hij drinkt nooit en ik heb hem alcohol gegeven, en het zijn de hormonen blabla..

Ik begrijp niet hoe een BLer dit pikt?! Is dit omdat ze ongelooflijk bang hem is?
Een BLer zoekt veiligheid, maar dit gaat toch te ver. Ofwel gaat het om de verlatingsangst, ookal is hij goed of slecht. het maakt niet uit. hij maakt al een deel uit van haar leven als superego/steunpilaar zoals ik en hij mag niet weg.

Ooit zei ze tegen me al wenend toen ik weg ging, ze barste echt in tranen uit en zei. "Ik kan nu niks met je beginnen want ik ben bang dat hij jou iets gaat aandoen en mij ook! ik ben zo bang"

overlaatst kwam hij thuis en stond zijn plattekaas niet in de koelkast, Hij vroeg naar de plattekaas, Ze(BLer) is beginnen wenen uit angst, in de auto gesprongen en erachter gereden. ze belde me al wenend in de winkel, ze zegt van iedereen kijkt raar in de winkel naar me. ja duuuuh! pfff

Het zit echt zo in haar hoofd ingeprent. het is wel een opgefokte hormoonkerel die hoog meedraait in de criminele wereld!

Het is moeilijk voor op afstand toe te kijken hoe iemand zo al niet goed is , maar als ze dan nog eens pikt voor door iemand anders afgebroken te worden doet het helemaal zeer. Als minaar.

Ze doet zeer afstandelijk tegen me, In smsjes is ze heeel soms lief en uit ze haar gevoelens. dat is het droevige angstige meisje die even het luikje van de muur opendoet voor frisse lucht. onee nie telang want de storm komt eraan.

Hiermee bedoel ik dat ze me lieve smsjes stuurt maar als ik dan bijna bij haar thuisben voelt ze haar slecht en heeft ze plots hoofdpijn, dan zegt ze "doe maar kalm ik lig toch op mn bed want ben niet goed" Als ik dan bij haar thuisben gebaard ze van niks meer. drinken, babbelen, maar die lieve woorden. die lijken verdwenen. dat is de lege woendende haar die geen emoties aankan.

Ik zag hoe ze vroeger keek naar me dat ik HET was, die blik is weg. heb hem maar 1 keer meer gezien sinds januari dat haar partner zijn spullen had genomen, sindsdien is het alsof er een knop is omgedraaid.

ze vertelde me dat ze van 2 mannen hield, ik en hem. maar als er iemand zou weg zijn zou zij hem het meest missen. Hij is dan ook al 12 jaar in haar leven. ze hebben nu 3 jaar een relatie. ik ken haar 1,5 jaar. Eigenlijk heeft ze 2 steunpilaren. mij en hem. Toch kiest ze voor hem. terwijl hij haar uiterst slecht behandeld.

nu nadat ze me verteld had dat hij diegene was de ze het meest zou missen had ik haar verteld dat het me niet kon schelen, dat ik een volhouder ben. de week daarna vroeg ze me zelf nog al wenend of ik haar nog graag zag, of ze mijn prinsesje nog was.

De laatste tijd is het wel heel raar aan het worden, Als ze in de shit zit belt ze me op, en zegt ze mn koosnaampje x, en fungeer ik als vuilbak. Als alles terug goed is en ze is gekalmeerd hoor ik haar bijna niet meer. Ik heb ook het gevoel dat ze zich begint te schamen voor alles waar ze me steeds voor belt, ook de dingen over haar partner, ze heeft mij en kan met mij verder maar toch... Volgens mij is ze bang in weeral een teleurstelling, de zoveelste...
Ik voel me als 2de keuze, ooit zei ze tegen me " de aanhouder wint"
en gans in het begin als ik haar leerde kennen zei ze, "ik ga je nooit vragen uit mij leven weg te gaan, als jij weg gaat dan is dat omdat je dat zelf doet"
Nu komt het over bij mij dat ze er gewoon blijft voor gaan met haar partner tot hij het echt opgeeft. Maarja dan ben ik 2de keuze, dat te denken voelt niet zo goed.

Ook zegt ze"kzie je graag maar ik kan jou geen liefde verbieden, de warmte, de knuffels, de geborgenheid, enz. Ik heb dit zelf, als het een goed meisje is en zei is ook verliefd op jou vind ik het ok, het gaat me wel veel verdriet doen.. "

ook één van de rare dingen is, dat ze de laatste weken enorm veel zegt tijdens een telefoongesprek " ik laat nog wat weten straks, of tot direct, tot straks" maar ik gewoon helemaal niks meer hoor van haar! test ze me? is het een schreeuw om aandacht? wil ze me op dat moment niet horen omdat ik eigenlijk ook 1 van haar problemen ben die haar kwetsen?

Dan langs de andere kant stuurt ze mee een goedemorgen sms, ik zie de sms maar kan niet antwoorden, na 1u krijg ik een telefoon van haar , niet boos ofzo, ze doet normaal, maar ze kan niet wachten. Soms test ik ze eens...

Ze belt en stuurt me zowiezo elke dag, waar ik niks op tegen heb. en dat al sinds de dag dat ik haar nummer heb. er is nog geen dag gepasseerd zonder haar. willen jullie een grappig weetje weten? zij heeft mijn nummer gevraagd.
de eerste vrouw in mijn leven die MIJN nummer vraagt, en het is dan nog een BLer ;)

Ik blijf voor haar gaan... zij heeft er niet voor gekozen zo te zijn, zij is geen borderline, ze heeft borderline. heb me er al enorm veel over geinformeerd en begrijp erg veel nu van wat er gebeurd maar toch heb ik graag eens de mening van iemand anders!

sommige mensen gaan zeggen van vraag het haar gewoon, maar dat gaat niet. ik weet toch dat ze dichtklapt of liegt omdat de waarheid haar pijn doet.

Ik kan haar naar buitenlaten komen, dat droevige angstige meisje maar dan moet ikzelf heeel verdrietig zijn ofwel moet ik woedend zijn op haar en roepen.
Ze verdient dat niet, dat verdrietige angstige meisje komt wel vanzelf...

Nog een fijne avond iedereen en veel sterkte! je bent niet alleen!
Exile
(4747) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-17 11:00:00
beste exile,

Ik herken mijn dochter in de dingen die ze je vertelde ... de manier waarop.. etc.. maar men zegt altijd dat je ook de tweede klok moet kunnen horen om een beetje de waarheid te kennen. Ik vermoed dat je de confrontatie met haar vriend niet echt ziet zitten.... maar mocht je die stap toch ooit zetten .. zou je wel eens een verbazend ander verhaal van de situaties nu , en in het verleden kunnen te horen krijgen... ??.. Het is wellicht sterker dan haarzelf.... en jijzelf weet het diep in je binnenste ook wel... maar ze gebruikt je... en als je de mail van belinda aan ijsbeer leest.. zou je hierin ook veel herkenning van jezelf kunnen terugvinden.
veel sterkte en liefs
celine
(4748) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 07:53:00
Hoi exile!

Wat Céline zegt en wat ook in jou verhaal terug komt dat heb ik exact zo ook meegemaakt....mijn ex kwam in depressie en ging splitsen, op dat moment bedacht ze dat ik niet goed voor haar was en haar sloeg, etc......deze verhalen ging ze ook vertellen in haar nieuwe omgeving om daar de aandacht te krijgen en het zielige meisje te zijn.....het enge van alles was dat ze er ook echt in geloofde.
Omdat onze relatie steeds hechter werd en er steeds meer liefde ontstond kreeg zij enorm veel rot gevoelens, leegte en pijn waarmee ze gewoon niet overweg kon, ze moest uit deze relatie weg van al die liefdevolle gevoelens want niemand houdt immers van haar........(haar beleving). Ik heb ook ergens gelezen dat personen met bps vaak relatie triangels hebben: de oude relatie wordt ingerolen voor een nieuwe en start dus vaak met vreemdgaan. Op deze manier hoeft ze niet alleen te zijn (voor jou waarschijnlijk ook herkenbaar aangezien jij immers haar minnaar bent? Zoals ook ik dat 6maanden was......).
Ik ben het ook absoluut met Céline eens dat haar huidige vriend weleens niet eens zo slecht zou kunnen zijn en ook negens zijn stinkende best doet voor haar terwijl zij aan het spitsen is en hij het emotioneel absoluut niet meer trekt.....op momenten dat het hem teveel wordt klapt hij zeker uit elkaar (ik kan er over meepraten hoewel ik alleen woorden heb gebruikt en mezelf goed onder controle had).
Toen ik 3jaar geleden mijn ex leerde kennen sloeg haar toenmalige vriend haar ook vertelde ze, daarbij konden we nergens afspreken omdat ze bijna panisch werd van het feit dat hij haar zou achtervolgen.....ze leefde echt. In een zelf gefabriceerd waarheid.
Doordat ik haar verhalen geloofde en zij heel manipulatief liet zien hoe fout haar vriend was op tijden waarop het hem echt teveel werd trapte ik er ook in, voor mij was ze het zielige lieve meisje wat gered moest worden en recht had op een lieve jongen zoals mij die wel goed voor haar zou zijn.........het klinkt allemaal maar al te bekend exile dus pas op!! Daarbij heb je een grote kans dat jij over een paar jaar de geweldpleger bent in haar ogen zolang ze geen hulp heft gehad.....
Toen ik overigens een relatie met haar kreeg koos ze nog niet direct voor mij aangezien ze hem nog niet direct kon loslaten wat mij regelmatig tot wanhoop dreef...zelfs na maanden stuurde ze hem (die volgens haar zoooo slecht was) nog sms'jes dat ze hem miste en oud wilde worden met hem.....ik zakte door de grond. Overigens heeft zijn nieuwe vriendin mij toen een sms gestuurd dat het gestalk van mijn vriendin eens op moest houden. Ik ben zoals net gezegd werd dus wel naar hun toegegaan om te praten. En toen pas zag ik wie hij was: onwijs lief persoon die ook nu weer alles voor zijn meisje over had en me meteen vroeg of ik wat te drinken luste. Ik heb een paar uur zitten praten en op het einde zei hij: wat ben ik blij dat je langs bent gekomen, eindelijk iemand die begrijpt wat ik jaren lang heb meegemaakt...niemand in mijn omgeving geloofd me.
Het kan dus zoals ook bij mij heel anders uitpakken maar belangrijk is denk ik wel dat je pas een bezoek brengt (als je dat wil) als alle gemoederen wat gezakt zijn want volgens mij zijn er nu erg veel spanningen. Overigens zal zij dit zeker niet leuk vinden en zich aangevallen voelen en jullie ontmoeting uit alle macht zal proberen te voorkomen. Misschien dus wel goed om haar hier niet in te betrekken.

Sterkte!

Jongen uit brabant
(4749) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 08:34:00
Hallo allemaal!

Wauw, wat roepen jullie stukjes weer een hoop bij mij op!

Allereerst IJsbeer. Jammer dat je niet op mijn post hebt gereageerd. Uit de mail aan Monique begrijp ik wel dat je nu wat keuzes hebt gemaakt? Of interpreteer ik dat niet goed?Ik weet het even niet meer zo goed hoe het nu zit bij jou ;), maar dat is niet erg, ik wens je gewoon heel veel liefde en kracht toe. En top dat de lotgenotengroep van start gaat!

Dan, jongen uit Brabant, ik heb jouw bericht echt met veel warmte gelezen. Wat ben je goed bezig voor jezelf, en wat moet je het moeilijk hebben. Het zinnetje: 'ik was toch zo speciaal?', raakte me echt. Ik snap en voel echt wat je bedoelt. Ik begrijp door jullie reacties mijn partner ook zoveel beter. Ga nu pas echt zien hoe de afgelopen 12 jaar voor hem zijn geweest.

Kom ik daarmee direct uit bij Exile. Want ook jouw verhaal doet me erg denken aan mijn leven. Ik schreef al dat mijn partner ook een kleine beschadiging heeft. Hij is 'met harde hand' opgevoed, en is daarna in een crimineel milieu terecht gekomen, waar het ook simpelweg 'eten of gegeten worden' was. Hij was gewend zijn zin te krijgen, en zo niet, dan was fysiek geweld hem ook niet vreemd. En toen kreeg hij een relatie met mij. De eerste tijd waren we in de 7e hemel. Ik raakte ook vrij vlug in verwachting, en we zweefden door het leven, kochten een mooi huis, en dachten klaar te zijn voor de toekomst. Maar na de bevalling, die ongeveer gepaard ging met het aflopen van de verliefdheids/idealisatiefase, begon de ellende. Voor het eerst kreeg hij in volle hevigheid te maken met mijn BL gedrag. Ik heb het lang niet aan mezelf kunnen toegeven, want heb hem heel lang bestempeld als de 'slechterik', maar ik heb hem de eerste tijd zeker zien worstelen, en zien proberen om op een redelijke manier met mijn BL gedrag om te gaan. Maar uiteindelijk was hij natuurlijk ook de jongen die gewend was met lichamelijk geweld mensen te begrenzen. En dat gebeurde dus ook bij mij, net zoals de partner van jouw vriendin dit ook doet bij haar. Absoluut niet goed te praten, op geen enkele manier. Maar wel redelijk logische patronen. Uiteindelijk heb ik maar drie maanden in ons prachtige nieuwe huis mogen wonen. Als een dief in de nacht verdween ik met mijn kind naar een veilig onderkomen. Mijn partner was inmiddels echt geheel de weg kwijt, zeker na mijn vertrek, en ik was destijds dan ook echt bang, zelfs voor mijn leven, want hij bedreigde mij ook. Wat in 'zijn milieu' ook een heel normale manier is om de dingen te krijgen zoals je ze wilt.

We hebben toen een periode geen contact gehad. Maar toch bleek onze liefde, verbintenis, of droom, die we toch ooit hadden, sterker dan wat we elkaar hadden aangedaan. En op de voorwaarde dat hij therapie ging volgen (want met mij was er natuurlijk niets aan de hand ;), mocht hij weer af en toe bij mij zijn. Vanaf die dag heeft hij me nooit meer met een vinger aangeraakt. Maar het blijft (tot op de dag van vandaag) een redelijk agressief mannetje, dat zich door niemand wat laat vertellen. In de jaren die volgden kenden we veel hoogte, maar ook veel dieptepunten. Ik bleef mijn BL gedrag vertonen, waar hij nu alleen nog verbaal agressief op reageerde, of met manipulatie. De eerste jaren heb ik dat geaccepteerd (had ik die begrenzing misschien nodig?), maar een aantal jaren geleden kreeg ik het steeds meer benauwd. Ik ben toen ook 'een relatie' aan gegaan met een andere meneer, en werd hier hevig verliefd op. Ik heb dat wel direct aan mijn partner verteld. Achteraf gezien bood deze (getrouwde) meneer (die een sterke, liefdevolle en veilige man was) me de kracht om op te staan tegen het nare gedrag dat mijn huidige partner nog vertoonde. In die zin was deze meneer ook 'een instrument'. Er volgden een aantal jaren waarbij deze meneer steeds een rol bleef spelen in onze relatie. Mijn partner werd er horendol van, maar het zorgde er wel voor dat hij steeds gezonder gedrag ging vertonen. Hij zal het maar met moeite toe geven :), maar hij is zelf enorm gegroeid door de situatie. Zo gegroeid zelfs, dat het voor mij lastiger werd. Want ik viel niet voor niets op een agressieve, of op een getrouwde meneer. Beide situaties boden mij een reden om me vooral niet geheel te hoeven hechten. Lekker veilig, gezien mijn stoornis! Nu mijn partner zich gezond ging gedragen, kreeg ik er een nieuw probleem bij :)... Ik kon hem niet meer beschuldigen, en kon alleen nog maar naar mijzelf kijken. Heel confronterend! En dit proces is eigenlijk pas recent gestart!

Heel soms (zoals een paar dagen geleden, toen mijn partner en ik lang met elkaar spraken op de bank, dicht bij elkaar), kan ik mijn echte kwetsbare zelf laten zien. Dan spreekt ineens het kleine, bange meisje, en komen er woorden uit mijn mond die recht uit mijn hart komen. Zo vertelde hij me hoe moeilijk hij het vindt om dan weer geliefd te worden door mij, en dan weer 'gehaat'. Ik erkende dat dit voor mij zo voelde, en vroeg hem of hij dan altijd voelt dat hij van mij houdt, ongeacht de situatie. Toen hij zei dat dat zo was moest ik huilen, en ik hoorde mezelf zeggen dat ik me niet voor kon stellen dat iemand altijd van mij kon houden omdat ik het niet waard ben. Dat kwam zo puur uit mijn ziel, dat was echt het bange meisje dat sprak. Het meisje dat ikzelf eigenlijk nauwelijks te zien krijg...

Zo zie je, niets is zomaar te verklaren, zomaar te bestempelen als verkeerd, te beoordelen in zwart en wit. Indien mijn partner niet zo agressief was geweest, had dan ook maar iemand mij kunnen begrenzen? Ik vermoed van niet. Maakt dit zijn gedrag goed? Ook niet.
Maar op de eoa manier moest het zo gaan, en kijk eens waar we nu zijn! Ik denk dat mijn partner en ik echt heel erg trots kunnen zijn op ons zelf.

Maar goed, het is nogal een lang verhaal verhaal geworden Exile. Maar het zet de situatie van jouw vriendin misschien ook in een iets ander daglicht, en geeft misschien direct aan waarom zij niet voor jou kiest. Diep van binnen voelt ze misschien aan dat jij haar niet zal kunnen begrenzen, omdat je simpelweg te lief bent....maar dit is uiteindelijk natuurlijk maar mijn idee...

Verder benieuwd hoe het met Petra en Juffie gaat. En met Fries...

Wens jullie allen een prachtige dag toe..

Liefs,

Belinda
(4750) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 09:04:00
O, en Celine, jij reageert ook regelmatig. Ik ken jouw verhaal nog niet. Klopt dat? Of heb ik iets gemist, of is het inmiddels een tijdje geleden dat je het schreef en ik het inmiddels weer kwijt ben :).. Misschien horen we het nog (een keer;)...

Lieve groet, Belinda!
(4751) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 12:01:00
Beste allemaal,

Bedankt voor alle reacties op mijn verhaal. Zowel met een positieve als negatieve inhoud voor mij zijn ze welkom, immers ik schrijf niet om stroop om mijn mond gesmeerd te krijgen. Ik zou zelfs 'beledigd' zijn als iedereen het met mijn visie klakkeloos eens zou zijn.

Toch denk ik dat het belangrijk is dat ik mijn beweegredenen duidelijk maak m.b.t. mijn ex vriendi, om nodeloze discussies te voorkomen.
Ik ben nooit mede afhankelijk geweest. Ik heb ook niets op met BPS of het gedrag wat er uit voortkomt. Toen ik mijn ex vriendin leerde kennen was er geen spoor van destructief gedrag aan haar te bekennen. Niet naar binnen toe en zeker niet naar buiten toe.
Wel wat zonderlinge trekjes, die een leder van ons met een verleden van eerdere relaties ook zou kunnen bezitten. Toen zij verliefd werd was ik dat nog niet, dat is bij mij iets later gekomen. Veel door haar ongedwongen gedrag bij mij heeft gemaakt dat ik zielsveel van haar ben gaan houden in korte tijd. Toen de problemen naar voren kwamen van onzekerheid en verlatingsangst ging zij ook mee in de verklaring dat ze 'bindingsangst' zou kunnen hebben, en is er door ons veel over gesproken. Toch bleef ze telkens de relatie 'uit maken' als ze weer alleen thuis zat en ik in mijn eigen huis. Pas toen er meerdere factoren gingen spelen (drankgebruik, rijden onder invloed, het gebruik van slaappillen) begon ik te vermoeden dat er meer aan de hand moest zijn, dit paste niet in het plaatje van alleen verlatingsangst. Toch kon ik de vinger er niet op leggen omdat ik nog nooit met dergelijk gedrag geconfronteerd was. Samen zochten we naar werkbare oplossingen die ook keken te werken, in ieder geval voor een beperkte tijd, waardoor er progressie leek te zitten in het gedrag, het leek in hevigheid af te nemen.

De momenten dat het escaleerde was ik mij terdege bewust van het feit dat dit gedrag buiten de normale norm lag. Ik heb daarbij dus altijd mijn grenzen aangegeven en zelfs ruimte voor mijzelf genomen. T.a.v. mijn dochtertje is er nooit iets negatiefs gebeurd, zij heeft van dit alles niets meegekregen. Indien er ook maar iets negatiefs zou zijn gebeurd wat haar direct of indirect had kunnen schaden, op welke subtiele wijze dan ook had ik direct de relatie gestopt. Maar dit is nooit aan de orde geweest. Zij heeft het verblijf en contact met mijn ex vriendin alleen maar als enorm prettig ervaren. Beiden waren 4 handen op 1 buik, zo gek waren ze met elkaar.

Pas toen ik geconfronteerd werd met de overtreffende trap, dwz het buitensluiten en daarna doodzwijgen, met daarop gevolgd tijdens een nieuwe splitsing wederom buitensluiten heb ik, mede in contrast met de zeer positieve weken ervoor, de relatie verbroken. Zij was op de hoogte van het feit dat hier een heftige negatieve reactie op zou komen, immers we hadden onze beider 'verleden' al eerder met elkaar besproken.
Ik heb nooit een relatie met een partner met BPS nagestreefd, noch gewenst.

Ik bezie de situatie meer als in het geval van een leuke liefdevolle relatie, waarin je partner overspannen wordt, een burn out krijgt of plotseling zich een ziekte zich openbaart die chronisch blijkt te zijn. Ook dan zou ik mijn partner niet in de steek laten alleen omdat zij ziek is (geworden). Ik ga door goede en slechte tijden in mijn relatie.
Ik zat dus allerminst te wachten op het naar mij toe destructieve gedrag van mijn ex vriendin, maar ik liet haar daar ook niet voor vallen. Door zelf inzicht te krijgen in stoornis probeerde ik haar zoveel mogelijk te ondersteunen, zonder mijn eigen grenzen uit het oog te verliezen. Immers een stoornis kan zich ook jaren later pas openbaren in een relatie of huwelijk. Pas als het positieve in een relatie overschaduwd wordt door het negatieve komt een breuk in zicht bij mij. Al het andere kan, zoals ik dat zie, binnen de rekbare grenzen van de relatie worden opgelost door goede communicatie tussen twee partners. Een relatie is als een elastiekje, uiterst rekbaar, maar niet tot het oneindige. Zodra serieus grenzen van de een door de ander met voeten getreden worden en er geen communicatie meer mogelijk is, komt het vertrouwen in het geding en daarmee wankelt de basis van elke relatie. Of dat ooit weer hersteld kan worden is maar de vraag. Een gebrek aan vertrouwen ondermijnd een stabiele relatie nu eenmaal in de basis.

IJsbeer

--------------------------------------------------------

Marco Borsato - Onbewoonbaar verklaard

Ik loop op de ruïne
van mijn gevoel voor jou
Wat nu alleen nog puin is
was ooit een groot gebouw

En zelfs de fundamenten
van wat hier heeft gestaan
Zijn na wat mooie lentes
al min of meer vergaan

Zo verloren we de kamers
van ons eigen luchtkasteel
Zelf gesloopt met grote hamers
en nu is er niets meer heel

Is dit het huis waar we kusten
waar we feestten en rustten
Is dit de plek waar we vreeën
en zoveel mooie dingen deden

Ik mis het trapje naar de sterren
en de grote open haard

Het huis van onze liefde
is onbewoonbaar verklaard
(4753) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 17:47:00
Hallo allemaal,

Het gaat verder prima met mij, Belinda, een beetje op en neer in deze week. Zo nu en dan gedachten hoe het voorheen was op deze dagen, hoe het nu is, hoe het zou kunnen zijn en wat de toekomst zal zijn. Maar dat kan ik gelukkig steeds beter plaatsen en wegzetten. Mede dankzij alles wat ik hier lees en hier leer begrijpen. De andere momenten gaat het hierdoor gewoon goed.

Tja afgelopen woensdag, mijn verjaardag... Ik werd wakker en het eerste wat ik kreeg een appje van mijn (ex?)vriendin met op het eind; het spijt me heel erg dat dit een misschien wel een rare dag zal zijn. Netjes beantwoord (tenminste naar mijn idee) dat ze, als ze wilde, de daarop volgende dagen wel bij mij langs kon komen voor een gebakje. Dit kon niet want ze had een drukke planning (wat ook wel klopt vergeleken vorige jaren), maar dus niet ik wil niet.

Maar ik was haar vriendin tegen gekomen in een winkel en die had mij gevraagd hoe het nu met mij ging. De vriendin was erg geschrokken van het nieuws, en ik gaf aan dat ik dat ook was en mijn vriendin zelf ook. Die vond dit wat vreemd (begrijpelijk) en dus gezegd dat er wat meer aan de hand is dan alleen een negatief zelfbeeld (wat ze met diegene had besproken). Dat ik blij was dat mijn vriendin hulp heeft gezocht, maar dat het voor mij niet altijd fijn voelt en ik me toch nog vaak zorgen maak. Ik mag/mocht eigenlijk geen contact zoeken met mensen rondom mijn vriendin, maar hier kon ik natuurlijk niks aan doen (en voelde voor mij stiekem wel goed om het ook eens van de andere kant te horen). Toch maar verteld aan mijn vriendin en die vroeg gelijk wat ik allemaal had gezegd. Toen ik dat had verteld kwam ze wat opgelucht over met de opmerking erbij je weet met wie ik heb gesproken dus daar mag je het ermee over hebben, andere niet.

De verhalen van de anderen hier boven mij spoken met dat voorbeeld wel even door mijn hoofd (zou er in die trant ook over mij zijn gesproken?). De mensen om de ander heen moeten toch ook wat in de gaten krijgen of hebben dat er meer aan de hand is toch? Maar ik weet nu wel beter, want waarom zou die andere persoon die dicht bij je staat wantrouwen? Want ze komen steeds niet zo dichtbij als dat ik ben geweest.
Komen mij dan de eerste weken weer even in gedachten. Ik was een paria (tenminste zo voelde dat) voor de andere kant (familie en vrienden van vriendin). Kreeg geen geboortekaartje van haar nieuwe neefje welke maar 3 weken na onze break up is geboren, andere familieleden wilden mij toevalligerwijs niet zien, of er kon nog net een groet af (ben een fries en dat is hier gewoon ;)) en van sommigen waar we eerst wel redelijk vaak contact mee hadden niks meer van gehoord. Dit vond ik allemaal heel apart en ben daardoor ook erg teleurgesteld in haar familie en mensen om haar heen. Want ja, ik ben in mijn ogen altijd netjes gebleven en heb geen vreemde dingen gedaan en die familie kent mij toch ook?
Maar ja, ik was zwart en zo is er waarschijnlijk ook over gesproken zonder een weerwoord te geven.

Afgelopen week wel een berichtje gehad van haar zus en een kaartje van haar ouders. Dus wie weet ;) kom ik wat dichter bij het lichte nu ik afstand neem/heb?
Zeg maar, het aantrekken en daarna afstoten?

Het andere wat er tussendoor loopt is een huis wat we vorig jaar samen gekocht hebben met het oog op de toekomst. Ik wil hier graag blijven wonen en daar moeten veel dingen voor worden geregeld. Vandaag hier voor mezelf weer een stap voor gezet. Hierna gemaild dat we nog wat zakelijke dingen moeten regelen, de opmerking geplaatst dat het ik het liever niet door wil zetten en het op de huidige wijze wil laten gaan (ze betaalt een deel van de kosten, ik de rest) als ze er nog niet aan toe is om weer bij mij te komen. Dat ze die keus zelf moet maken om het toch door te zetten of dat we het op de huidige manier doen zodat ze de tijd heeft om wat meer voor haarzelf te onderzoeken en zichzelf wat beter op de rit te krijgen. Later een foto van onze kat gestuurd die in een doos stond, met de opmerking dat hij graag "uit van huis" wilde (logeren). Hier kreeg ik gelijk antwoord op via de app, maar op de andere mail (nog) niet.

Kom ik weer te dichtbij? Stel ik een vraag die weer alle (verschillende) gevoelens naar boven haalt waardoor ze met zichzelf in de problemen komt? Had ik het niet moeten vragen?
Het enige antwoord wat ik voor mijzelf hierop kan geven is; Dit moet je gewoon vragen. Het is iets wat moet, als je het nu niet vraagt kunnen we straks niet meer terug. Als ze hierdoor in de problemen komt met zichzelf vind ik dat natuurlijk wel vervelend, maar is dat iets waar ik dan steeds rekening mee moet houden? Uiteindelijk laat ik dan toch weer blijken dat ik om haar geef en haar niet in de steek wil laten.

Nou ja, ik wacht de mail van haar weer af. Ik vind het huis alleen wel een afleiding die we eigenlijk niet moeten hebben. Hierdoor lopen sommige dingen ook wel eens door elkaar. Zo heb ik aan het begin een aantal spullen op een kamertje gelegd zodat ik haar niet de hele tijd tegenkwam hier beneden. Hier werd ze eigenlijk kwaad over, net of was ik degene die haar de deur uit schopte... waardoor we in mijn ogen nog weer wat dieper in het moeras kwamen te zitten.

Maar voor mijn gevoel wel een oppepper gekregen door haar verjaardagsapp (waar kun je blij mee zijn ;)) en dus een beetje licht.

Nog even voor Belinda; Je stelt dat de andere persoon ook "beschadigd" is, of is geweest. Als ik veel fora en hier alles lees maar vooral naar mezelf kijk dan denk ik dat je daar wel gelijk in hebt. Zelfs als veel is verwerkt blijft er in mijn ogen altijd een klein deel over waardoor je soms toch net even iets anders tegen relaties aankijkt dan sommige anderen. Dat je daardoor net een stap extra wil zetten dan een derde, niet zozeer voor je zelf maar soms wel voor de ander.
Het gaat er bij mij niet om dat je een thrill zoekt, of de goedkeurende woorden van derden of nog andere dingen. Maar ik heb een relatie en ook andere dingen in het leven meer leren waarderen door wat er in mijn leven is gebeurd. Refererend aan Ijsbeer zijn elastiekje; ik denk dat er bij mij in ieder geval wat meer rek op zit dan bij de meeste anderen.

@Ijsbeer je vroeg Belg laatst of hij opgaf? Ik denk te merken aan je teksten dat het voor jou nu voorbij is (tenminste voorlopig)? Je gaf in de meeste gevallen aan dat een relatie met een BPS'er ook heel mooi kan zijn en je ook hele mooie dingen er voor terug kreeg. Dat je niet altijd alles persoonlijk op moest vatten. Dat er vaak een dubbele boodschap in zit. Dat er tijden zijn dat het echt niet fijn is en je een dikke olifantenhuid moet hebben? We weten hier natuurlijk niet alles en we kennen jullie niet, maar ben jij nu aan het opgeven? Moeten we jou herinneren aan je inspirerende uitspraken? Vond je mail in ieder geval wel aanspreken en ook het Racoon muziekje komt voor mij in de buurt.
In ieder geval succes met de groep. Wellicht sluit ik me erbij aan wanneer ik wat meer duidelijkheid heb.

Voor een ieder fijne dagen

Groeten Fries
(4755) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 19:30:00
Even advies gevraagd;

Zonet een app gesprek gehad met (ex) vriendin.
Had een foto gestuurd van onze kat; Die miste ze wel gaf ze aan; Aangegeven dat ze best bij ons thuis kon komen om hem even te zien, ook wilde ik dan wel weg gaan als ze dat liever had. Wilde ze allemaal niet, want dan moest ze weer afscheid gaan nemen en dat vond ze lastig. Uiteindelijk was het toch mijn kat en zou er vast wel een bij haar in haar leven komen later. Gaf aan dat het toch echt onze kat was, dat het tenminste voor mij zo voelde. Voor haar niet echt zei ze omdat hij bij mij was.

Op een gegeven kwamen we via de app op haar gevoel over mij (wat via de app gemakkelijk is natuurlijk, maar ik liever niet heb), ze zei dat ze nog veel om mij geeft en dat dat niet vreemd is, maar dat het niet meer op de manier is zoals ik graag zou willen. Terwijl ik een paar maanden geleden alleen uit pijn bestond en haar kwaad had gedaan. Heb aangegeven dat ik dat vreemd vond, dat ze nog wel bepaalde gevoelens had.

Op een gegeven moment aangegeven dat ze in mijn ogen vrij herkenbaar aan de gang is op dit moment. De manier van communiceren met mij, de gedragingen met anderen voor zover ik dat kan zien en beoordelen. Dan stelt ze de vraag, van hoe bedoel je herkenbaar? Geef ik aan dat ik doel op een gesprek wat we eerder hebben gehad (waar we BPS hebben besproken). Zegt ze, ik zal wel blond zijn want ik snap het niet. Aangegeven dat ze dan maar bij mij moet komen om het te bespreken omdat ik het niet via de app wil doen. Maar dat kan niet, want druk.

Vraag is nu; zou ze het onderwerp van toen niet meer weten (zoals Belinda schrijft, wanneer je heel erg diep bij elkaar zit (emotioneel gezien) je het idee hebt dat je het meemaakt in plaats van bent?) Of zou ze het gewoon niet willen zijn en alles ontkennen.

Bedankt.

Groet Fries
(4756) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-19 07:23:00
He Fries!

Wat schrijf je dat mooi; 'dat je het meemaakt ipv bent'. Al refereer je naar iets dat ik heb beschreven, als je het zo in deze zin samenvat klinkt het heel treffend. Voor mij ook een goede reminder, want het systeem van afweer is zo sterk, dat je als BL-er heel snel weer gelooft in je eigen verhaal, wat dus het verhaal van je afweermechanisme is om niet in contact te komen met diepere (enge, kwetsbare) gevoelens.
Je schreef eerder dat zij nog jong is (23), dat maakt de zaak wel een stuk lastiger. Ze heeft nog niet zoveel levenservaring, en heeft, indien ze BL heeft, nog het idee dat andere levenssituaties / relaties, etc. haar kunnen 'fixen'. Je bent op die leeftijd als BL-er vaak nog volop aan het rennen. Zoals je zelf al aan geeft is het, indien ze BL heeft, heel aannemelijk dat haar afweermechanisme het weer heeft overgenomen. Het kleine ingangetje dat je had, is verdwenen. Als ik al zie hoe moeilijk het voor mij is, als 40 jarige, toch redelijk intelligente vrouw met veel kennis van BL en wekelijkse therapie, om 'te blijven waar ik ben' (zowel qua levenssituatie als bij mijn kwetsbaarheid), dan is het voor haar bijna een onmogelijke taak, lijkt mij.
Maar goed, zolang jij het waard vindt om er voor haar te blijven zijn, en je er niet 'stuk aan gaat', zeker blijven doen....

Heel veel sterkte, en gefeliciteerd alsnog!

Liefs,

Belinda
(4757) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-20 07:46:00
Hallo allemaal,

Wij zijn alweer een aantal weken samen! En het gaat goed. Mijn partner is ook wat ouder en heeft veel therapie gehad en is in staat om naar zichzelf te kijken. Hij geeft aan soms in de emoties van vroeger te zitten maar kan hier meestal weer uitstappen. Hij kon dat een aantal maanden geleden niet, toen het slecht ging met zijn ouders. Toen was hij onmogelijk, reageerde super heftig op hele kleine dingen. Onze relatie ging bergafwaards en hij werd steeds onzekerder. Ik probeerde hem sreeds op te peppen, maar op een gegeven moment lukte dit niet meer. In die periode begon ik mij ook steeds meer aan hem te irriteren, vond bijna niets meer leuk aan hem.


Maar toen wij een tijdje uit elkaar waren ging ik hem echt missen, ik miste hem zoals ik nog mooit iemand gemist heb. Dan ga je heel goed nadenken, wat wil je nu, hoe komt het dat je zoveel ruzie hebt als je zielsveel van elkaar houdt, hoe komt het dat ik mij irriteer, enz... Ik ben veel gaan lezen over borderline en ben hem steeds beter gaan begrijpen.

Ik heb jullie al eerder gezegd dat ik benieuwd ben naar de eerste keer dat hij gaat splitten. Hij weet zelf ook dat het ontstaat als hij stress heeft. Hij had een erg drukke en stresvolle werkdag gehad, maar ging mij uitgebreid het hele verhaal vertellen. Dit was het langste verhaal tot nu toe, normaal zegt hij niet veel en houdt hij veel bij zich, ik begreep hem nu en heb hem raad kunnen geven. Normaal zou zo'n gebeurtenis voor een splitting kunnen zorgen. Dus goed bezig!:-) volgende wat stress opleverde waren de paasdagen en het feit dat hij de dag daarna een examen heeft. Hij gaf heel egocentrisch aan dat hij die dagen niet bij mij zou zijn, werd zelfs bijna boos dat ik niet begreep dat hij alleen maar moet leren. Dit zorgde ook bijna voor een splitting bij hem, ook nu wist hij te schakelen en heeft hij aangegeven voor een paar uur met elkaar af te spreken. De derde keer dat het bijna mis ging was toen mijn dochter de kampioenswedstrijd had en we al laat waren en hij ook nog bing tanken, ik was het daar niet mee eens en hij begon er van alles bij te halen, ging nergens over. Na een paar minuten heb ik gezegd het spijt me en heb hem een knuffel gegeven en het ijs brak... Dus drie keer dat het bijna mis ging en alle drie de keren omdt hij stress heeft rondom zijn examen. Ik begrijp dit nu, voorheen zouden we ruzie krijgen, hij zou boos naar huis zijn gegaan, mij negeren, waarschijnlijk veel drinken en minder goed kunnen functioneren.

Wat goed gaat is dat we heel goed weten wat we aan elkaar hebben en dat we het vertrouwen weer terug hebben. De liefde is weer net zo intens als in het begin. Wij stapelen niet meer, maar bespreken alles. :-) dit zorgt voor een hele fijne relatie. Vanavond samen een hapje eten met hem en nog even afwachten of hij blijft slapen. :-) lijkt mij beter van niet eigenlijk... Dinsdag examen.....

En Belinda, bedankt dat jij jouw verhaal ook hebt gedeeld! Was emotioneel om te lezen.

Groetjes Petra
(4761) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-20 19:12:00
Hier komt ie :((((

Na vele positieve bevestigingen dan toch weer een opening gekregen bij mijn ex-vriend. Hij had tussenin wel korte relatie gehad met een Duitse, via internet leren kennen en even naartoe geweest ook, maar hij kon mij toch niet loslaten.

Kunnen we elkaar eens zien op neutraal terrein? Doe ik, we gaan koffie drinken, hij houdt afstand, ik respecteer die afstand en het is best een gezellige namiddag. Daarna via sms korte gesprekken, hij twijfelt enorm, hij heeft schrik, hij weet niet meer welke richting uit te gaan..

Ik laat hem en maak een afspraak bij mijn therapeute voor hem, ze werkt met energie en kon hem misschien zo wat kracht geven. Gisteren om 18u was de afspraak.

Na de middag belt hij me, mag ik naar jouw thuis komen ik wil iets bespreken? Uiteraard, hij komt hier , zegt de knoop te hebben doorgehakt, hij vraagt om terug naar huis te mogen komen? Uiteraard zeg ik ja, hij kust me, wil vrijen, ik nog wat voorzichtig maar geef toch toe..mijn hart en mijn ziel weer helemaal open. Daarna gaan we pannenkoek eten en is het gezellig en liefdevol, we zien zelfs huisje te koop staan waar we beiden willen wonen en spreken erover om dit eens te checken en zeker deze zomer een lange reis te maken samen. Tegen 17u30 gaat hij door naar mijn therapeute..tot straks schat..

Om 19u stuurt hij sms 'ik kom niet en vraag me niet waarom, het ga je goed' HELP ... Ik bel hem, de therapeute had hem kracht gegeven en hij moest NU naar huis (naar zijn ouders waar hij verblijft).

Deze morgen belt hij me, sorry, de Duitse die ik gisteren had gezegd dat ik met jou verderging, was in haar auto gestapt en had 500km gereden voor hem en die kon hij als mens niet zomaar laten staan. Ze is ook blijven inslapen bij zijn ouders en nu heeft hij eindelijk de kracht gevonden om mij dit te zeggen :( Mijn beslissing van gisteren was verkeerd, sorry deze kwam uit mijn hoofd..nu ik weer kracht heb voel ik dat dit niet juist was, sorry, ik laat je weer los maar wil graag als vriend in je leven blijven, ik bel je nog.

Ik stort in..en hij gaat zijn dag verder met de Duitse..zo eenvoudig kan het leven zijn voor een borderliner? Sorry voor mijn slechte ondertoon :( HOE KAN ZOIETS NU ??? Belinda kun je helpen aub??

Haar laten staan omdat ze 500km gereden kan hij niet, mij laten staan die zonet mijn hart en ziel en lichaam heb gegeven..kan wel :( IK BEN KAPOT !!!

Ik mag hem nooit meer toelaten, maar IK KAN NIET..ik WIL ENKEL HEM :((((

HELP HELP HELP..hij reageert uiteraard op niks meer nu..

Juffie.
(4763) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-20 22:02:00
Update 11

De dag erna ontving ik deze laatste mail van haar:

(lieve) (?) Ijsbeer

Dank je wel voor je guiding light naar de havens. Ook al zie ik ze (nog) niet, is het weten van het bestaan voor nu voldoende.

Sommige zal ik misschien aandoen andere misschien niet.
Ik ben blij dat je nu eindelijk begrijpt wat mijn gevoelens met mij doen en ik hoop, nee eis !, dat je je echt aan je woord houdt en mij niet meer opzoekt eerder dan 21 maart 2015.

Je weet nu hoe belangrijk die rust voor mij is. Beschadig dit vertrouwen niet ajb !!!!

Fijn dat jij op gepaste afstand een vuurtoren bent. Het zien van heel af en toe een heel klein minuscuul lichtje heel ver in de verte.......

Het beste

M.

Ik liet het zo. Er valt niet te trekken aan iemand die willens en wetens niet wil weten wat er met haar aan de hand is. Of het allang wist, wat ik eerder vermoed, maar dacht: Dit keer gaat het me gewoon lukken! En daarna toch weer de reden van de mislukking aan de ander toeschrijft.
Ooit zei een wijs docent: 'Mensen die niet geholpen willen worden moet je niet proberen te helpen. Het wordt je eigen ondergang'. Ik heb dat altijd al in mijn achterhoofd gehouden, niet wetende dat ik ooit in een dergelijke situatie terecht zou komen.

Achteraf beginnen bepaalde verhalen van haar toch op leugens te lijken, door de informatie die uit andere bronnen tot mij komt. Dat ze weldegelijk al wist dat door te zwijgen over de werkelijke toedracht onze relatie geen kans maakte en zichzelf niet vertrouwde. Volgend jaar kom ik mijn afspraak na, of ik wel of niet nog single ben doet er niet toe... Ik maak voor haar het verschil, ook al heeft zij nu afstand genomen van haar deel van ons credo dat in onze vriendschapsringen gegraveerd stond: 'onthoud maar, vertrouw maar'.
In tussentijd kan ze alleen op mijn steun rekenen als ze er zelf om vraagt:
I'll come for you, but only if you ask met to'.


Fijne paasdagen allemaal, voor zover haalbaar.

IJsbeer.
(4764) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-21 08:13:00
Hai allemaal,

Jeetje, wat een emoties zo met de Pasen. Dan besef je je weer, hoeveel mensen op dit moment pijn ervaren. Want over de gehele wereld zullen er nu veel, heel veel, mensen zijn die iets soortgelijks meemaken, of nog veel verschrikkelijker dingen. Dat zet me wel aan het denken. Vooral nu het met mij redelijk goed gaat. Het vult mijn hart met mededogen, zeg maar.

Maar lieve juffie. Ja, dit kan een BL zomaar doen, je ervaart het zelf. Ik heb bij deze meneer echt maar 1 advies; wegwezen. Hij is totaal de weg kwijt, en jij stelt waarschijnlijk ook geen duidelijke grenzen. Misschien gewoon omdat je te zacht bent qua persoonlijkheid, en te gek op hem. Dat voelt hij. Hij doet dan gewoon alles wat hij wil, en idd zonder 1 spoortje van empathie. Ik snap dat je het gevoel hebt dat je alleen hem wilt, maar je zal je echt moeten afvragen waarom dat is? Misschien houd je van drama, leidt het je af van je eigen sores? Maar dit is toch niet leuk meer? Ik zou het contact echt totaal afkappen. Richt je aub op je eigen leven lieve meid! Nu lijkt het of je van niemand anders kan houden, maar tijd heelt echt alle wonden... Heel veel sterkte... Het moet echt verschrikkelijk moeilijk voor je zijn!

En Petra, wat fijn om te horen! Nog een 'BL stel' :), die het gaat redden, super! En er zullen absoluut terugvallen gaan komen, he. Maar schrik daar beide niet van, en pak de draad, na stabilisatie gewoon zsm weer op. Leuk om te lezen ook hoe jullie proberen een balans te zoeken in het leven, ook qua activiteiten, etc. Zeer herkenbaar voor ons ook. We weten inmiddels precies wat we wel en niet moeten doen. Bij elkaar slapen bijv. is voor ons ook iets dat we alleen doen als we voelen dat er genoeg stabiliteit is. Al moet ik zeggen dat het allemaal steeds makkelijker gaat. Na 100.000 keer vallen, en dus 100.001 keer weer te zijn opgestaan, haha!

En lieve IJsbeer, ik ben nog steeds een beetje in de war omdat ik nu niet goed weet of je 'updates' het heden betreffen, of je op deze manier je verhaal verteld hoe het is gegaan. Sorry, dus als ik mis zit. Maar als het idd het heden betreft, wat me het meest logisch lijkt gezien je opmerking over Pasen, dan wens ik jou ook heel veel sterkte toe. Ik denk dat je echt de juiste keuze hebt gemaakt. En misschien zal ze je nog gaan verbazen, nu je haar, naar mijn idee, meer ruimte gaat geven. Fijne Paasdagen alsnog, als dat idd een beetje gaat lukken...

Met mij gaat het dus goed. Ben erg blij met dit forum. Ik vraag me wel eens af waarom ik op dit forum zit, en niet op een forum met andere BL-ers. Wat zegt dat over mij? Misschien moet ik dat andere ook maar eens proberen... Ik laat jullie dan weten hoe het er daar aan toe gaat :)...en wat dat met mij doet...:)...
Verder merk ik (en dat was me door mijn therapeuten al verteld), dat ik wel wat kwetsbaar ben. Ik vraag me eerder af wat mensen van me vinden, bijvoorbeeld. Echt grappig, want ik ben een externaliserende (zeg maar: overschreeuwende) BL, en normaal riep ik natuurlijk heel hard dat dat me niets kon schelen, haha!

Nou lieve mensen,

Houd je taai,

Lieve groet,

Belinda
(4765) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-21 23:24:00
Wat een lieve reactie van je richting juffie Belinda!
Ik ben het ook met je eens dat juffie het best kan stoppen zoals ik ook aan het doen ben. Hij heeft waarschijnlijk ook niet eens door wat hij je aandoet en heeft alleen oog voor wat hij wil...hij gaat steeds over jou grenzen heen en hij doet je enorm veel pijn....dit voelt voor mij ook als enorm herkenbaar. Mijn ex ging gewoon over en weer tussen haar ex en mij.....een maand of 2 bij hem en dan weer een paar maanden bij mij...we hebben het allebei even gepikt totdat hij waarschijnlijk zijn buik er van vol had......ze vertelde mij natuurlijk dat ze haar keus definitief gemaakt had en dat zij het de laatste keer heeft uitgemaakt maar daar geloof ik echt niets van....ze had gewoon geen keus meer dus ik was logische volgende lover omdat ze simpelweg iemand nodig heeft. Uiteindelijk is ze op dezelfde manier 2jaar later ook weer vertrokken waarop ik je net als Belinda aangeeft het advies moet geven om door te gaan zonder hem en hem af moet sluiten want het wordt alleen maar moeilijk en het gaat je zo verschrikkelijk veel pijn doen lieve juffie.
En als je hulp nodig hebt gewoon hier je verhaal posten en wij proberen je er met z'n allen doorheen te loodsen. Aan de Andere kant hoor ik ook dat je alleen maar hem wil en jezelf volledig aan het wegcijferen bent (ook herkenbaar :-p) en dat betekend dat je extra hulp nodig hebt om los te kunnen komen en aan jezelf te gaan werken omdat het toch een stukje codependency is. Het is een enorm zware weg daar weet ik helaas alles van maar je moet je echt gaan beschermen en alle lijnen kappen om de energie in jezelf te gaan steken. Het feit dat jij dit emotioneel misbruik nu pikt en hem telkens terug zou nemen is geen gezonde situatie en uiteindelijk maakt het jullie beiden stuk.
We hebben hier het allerbeste met elkaar voor en ik vind dit een enorm fijn forum wat me echt helpt, ik schrik wel telkens hoe heftig ik reageer op de verhalen die ik hier lees en hoe diep mij wonden nog zijn:-( zou nog elke dag kunnen huilen vanwege het feit dat alles weg is en nooit meer terug zal komen omdat ook onze tijd in het begin zo enorm geweldig was....bedenkt jezelf dat hij gewoon nog veel te ziek is om een normale relatie aan te gaan en je je daarvan echt moet gaan beschermen.

Ik heb vanavond ook weer wat zieks meegemaakt, ik zie ook nog de oude vriendengroep waar zij ook contact mee heeft. Ik kreeg een uitnodiging voor een verjaardag van een van de jongens dus ik vroeg hem of zij ook kwam. Hij vertelde dat hij haar ook had uitgenodigd en dat ze er geen problemen mee had als ik ook kwam......ze moest het alleen even aan haar vriendje vragen........ik vond het zo enorm ziek! 9 maanden geleden is plots de stekker eruit getrokken door het vreemdgaan van haar, nooit echt iets uitgesproken en een hoop leugens van haar dat ze alleen wilde blijven en in therapie wilde gaan om aan zichzelf te werken...en nu zou ze ineens lekker intiem met haar vrienden tegenover ma gaan zitten op dezelfde verjaardag.......ik vind dit zo enorm ziek...zoals vroeger toen ze over en weer ging tussen mij en haar ex is ze volledig empathieloos was voor de ex op dat moment en dan heeft ze alleen maar oog voor haar nieuwe liefde......ik vertrouw het voor geen meter en ga ook zeker niet naar de verjaardag ookal zegt ze hem misschien dat ze niet komt, ik zou anders mezelf de hele avond opvreten dat ze misschien weleens binnen man vallen.....tegelijk voel ik me zo enorm klote dat dit me nog zoveel pijn doe en dat ik haar ondanks alles nog zo enorm mis....geloof me juffie, meer mensen als je denkt hier begrijpen je verdriet en samen staan we sterk en verdienen we beter!

Het aller aller beste lieve juffie! Heel veel sterkte gewenst

Jongen uit brabant
(4766) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-22 11:19:00
Ha Belinda (en alle anderen),

Mijn verhaal is een paar weken oud, maar er is na dit geen contact meer geweest.
Kortom, voor wat betreft het contact met mijn ex vriendin eindigt mijn verhaal. Ik ben niet van plan om achter iemand aan te gaan lopen om alsjeblieft contact te mógen hebben. Daar voel ik me werkelijk tegoed voor. Zoals ik al eerder zei ik ben niet mede afhankelijk. Het was een geweldige tijd samen, met de BPS problemen die minder leuk waren op zijn tijd, maar hanteerbaar. En achteraf duidelijk verklaarbaar in het licht van BPS. Het sluit naadloos aan.

Natuurlijk heb ik dagen dat het moeilijk doorbijten is, maar vooralsnog hou ik me staande. Ik ben gestopt met uitleggen hoe of wat er gebeurd is en ik weiger te accepteren dat het probleem bij mij lag (zoals ze eerder treffend ze: Jij haalt oude gevoelens bij mij naar boven doordat ik zoveel van je hou'. Prachtig, maar bewijs dan nu maar eens dat het zo is!
Eerder sprak ze nog over vriendschap, dat kan dus zelfs niet qua gevoel wat er nog voor mij zit. Vreemd dat je dan niet na gaat denken hoe if wat. Maar deze 'keus' is voor haar de enige: hard rennen naar de nooduitgang terwijl je zelf in brand staat. En dan buiten denken dat het vuur vanzelf wel zal doven...

Ik weet de uitkomst al lang van 21 april 2015. Het gevoel laait weer net zo hard op, het is niet weg maar al die tijd geparkeerd, onderdrukt. Gaat goed als ze me niet ziet of spreekt, geen berichtjes krijgt. Niets over mij hoort. Tja, een struisvogel zijn is ook een tactiek. Gelukkig ben ik een ijsbeer.

Maar ik ga niet in de wacht staan. Ik zie wel wat er op mijn pad komt, zoals ik altijd al gedaan heb. Hoewel het wel een hele klus wordt voor iemand om deze ijsbeer weer te ontdooien. Degene die dat gaat lukken die overtreft daarmee wat ik en mijn ex vriendin hadden. En zo niet, nou het zij zo. Alles wat tussen jou en je plannen komt heet leven zegt men en laat het leven mij maar weer eens verrassen dan. Niet ik geef het op, zij gooit iets heel moois weg, alleen dat inzicht komt vaak later pas. En wie weet Belinda, verrast het haar nu er stilte is. Stilte schreeuwt soms harder dan wat dan ook.

Groetjes en sterkte aan iedereen!

IJsbeer.
(4768) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-22 14:20:00
Beste allemaal,

Door te zoeken op internet ben ik hier uitgekomen en heb jullie verhalen gelezen.... Ik heb een relatie van 6 jaar gehad met een man die o.a. symptonen vertoond van Borderline, maar dit is niet zeker... Wil graag achterhalen of hier meer in zit dan ik dacht.

In 2008 mijn ex leren kennen en vanaf dag 1 was het geweldig en kon het niet meer stuk. Wat waren we verliefd (alsof we elkaars soulmate hadden gevonden). Hij deed alles voor me, was sociaal, had een goede baan etc. Ik studeerde toen nog en zat op kamers (ik was 21/22 en hij 28/29 toen ik hem leerde kennen). Ik was een groentje ;) Moet eerlijk zeggen dat hij nog gebonden was aan een ander toen ik hem heb leren kennen, maar dat heeft hij allemaal afgerond toen ik aangaf dat ik anders niet met hem verder wilde gaan. Daarna had hij een eigen woning gevonden en kwam ik daar al snel regelmatig over de vloer. Aangezien ik weinig op mijn kamer was hadden we na 1,5 jaar besloten om te gaan samenwonen. Ergens in die periode liep ik steeds vaker tegen een muur op bij hem... Hij was snel driftig om te kleinste dingen (ik begreep er nooit iets van) en kon bij zodanige woede het huis uit lopen om met piepende banden weg te rijden met de auto, sociaal werd steeds minder (zijn familie als ook mijn familie en vrienden), wilde eigenlijk altijd alleen maar liever met zn 2en zijn, maar ik kreeg wel van alles te verduren in de dingen die niet goed gingen (huishouden etc). Jaloers was hij ook heel erg in het begin. Volgens mijn vrienden controleerde hij me altijd. Moest hem altijd bevestigen dat hij bij mij niet bang hoefde te zijn dat ik weg ging (ontzettend klein mannetje was het dan bij mij, lag zowat in mijn schoot te huilen bijvoorbeeld), want hij was vroeger altijd door zijn vorige exen bedonderd geweest. Altijd excuses na zijn uitbarstingen dat hij dit niet wilde, maar dat het juist gebeurde omdat ik daar natuurlijk was en diegene was waar hij zoveel van hield.

Na enige tijd liep het niet lekker met zijn baan en bleek dat hij een burn out had en was toen een periode thuis gebleven... ik studeerde nog, deed het huishouden, zorgde voor hem, de financien etc (alles viel op mijn schouders). Hij heeft nog wat verschillende banen gehad tussendoor nadat het wat beter leek te gaan. Ergens in een periode heeft hij wat tests gedaan en is bij de dokter geweest en daaruit kwam naar voren dat hij ADHD had en bipolair is.. Wat leek dat toen een verademing en ook het feit dat puzzelstukjes op zn plek vielen, vooral zijn stemmingswisselingen bleken te verklaren zijn. Ik dacht zelf dat ik er beter mee overweg kon gaan, maar dat bleek niet zo te zijn. Zelf was hij heel goed in manipuleren en kon snel in slachtofferrol vallen, vooral nadat de diagnose was gesteld.

We zijn in 2011 uit elkaar gegaan, hij kwam ermee. Ik wilde dit niet maar het was eenmaal zo, toen woonden we nog samen (en ben zelf vertrokken richting Randstad ivm nieuwe baan). In dat jaar heb ik zelf ook nog jankend bij de huisarts gezeten omdat ik niet wist wat ik nog moest doen in de relatie en het me allemaal teveel werd, maar ja, als ik eenmaal voor iemand ga, dan ga ik ervoor en laat ik diegene niet in de steek. We zijn een dik half jaar uit elkaar geweest maar hadden nog veelvuldig contact en meer een 'friends with benefits' idee omdat daar nooit iets over te klagen was. Wel dat we eerlijk moesten zijn tegen over elkaar als we wel iemand zouden ontmoeten. Dat is toen niet echt gebeurd, maar zat er wel iemand achter hem aan maar heeft geen actie op ondernomen waardoor hij er ook niks mee gehad gedaan. Ik zag dat hij zijn zaakjes voor elkaar kreeg en heb voorgesteld een LAT-relatie te beginnen omdat we beiden ons eigen plekje hadden (hij wilde me al eens eerder terug, maar de wilde ik toen niet). Uiteindelijk kwam ik er zelf mee dus. We hebben 1,5 jaar uiteindelijk het LATTEN volgehouden, maar dan nog leek het niet te werken... ik liep toch altijd op mijn tenen bij hem, kon niet zeggen wat ik wilde of ik kreeg de wind van voren als ik wel eerlijk was naar hem, ik moet me aanpassen aan zijn huis en niets meer en minder (terwijl we eerst hadden samen gewoond) en zo nog meer gekke dingen. Zondag was altijd een dag wat 9 van de 10 keer mis ging. Ik hoefde maar iets verkeerds te zeggen of te doen en het was mis. Dan kon hij er uren over doorgaan praten enz enz... ik volgde zijn verhaal vaak al niet meer en konden communicatief gezien geen klik vinden. Hij heeft ook een depressieve periode gehad en is heel erg in zichzelf getrokken en ik hem ook wel dingen horen zeggen dat hij niet wist of hij het leven goed ging trekken en welke ideeen hij daarbij had. Ik wist nooit wat ik kon doen op deze momenten.

Lang verhaal kort te maken uiteindelijk. In februari ging er iets mis en reageerde hij afstandelijk en kortaf. Daar had ik hem mee geconfronteerd en aangegeven dat ik het niet begreep. Toen gaf hij aan al lang ermee te zitten waarom het niet werkte tussen ons en bespraken we onze relatie of dit nog zinvol was (wonen beiden op grote afstand etc). Eerlijk naar elkaar zijn we geweest om aan te geven dat ondanks alles dit geen goede match was en heeft me een mooi verhaal verteld waarom het beter was om dit te beeindigen. Zelf gaf hij aan echt tijd voor zichzelf te willen nemen (ik-tijd zoals het noemt) met huis, baan en familie. Vroeg zich ook af of hij wel relatiemateriaal was, relaties stortte altijd in elkaar enz. Klonk allemaal heel erg verstandig. We hebben nog wat contact gehad daarna maar werd wel steeds minder (had ik zelf moeite mee, aangezien hij 6 jaar lang gefocusd was op mij) en ik nog altijd van hem hou. 3 weken terug was ik nog even bij hem geweest omdat hij me nog met iets zou helpen, ik had nog wat spullen opgehaald en naar mijn mening een goed afscheid met een knuffel van hem kunnen nemen.

Nu komt het; een dag daarna plaatste hij op FB een status update dat hij gezellig uiteten was met een andere dame (dit was 2,5 week nadat ons besluit was genomen). Ik was in shock! Waar kwam dit nu weer vandaan? Sindsdien heb ik hem in de gaten gehouden en steeds meer tekenen gevonden dat hij met haar bezig is en ik vermoed dat het zijn nieuwe vriendin is. Nu is hij vrij man en mag hij, maar het komt zo raar over waardoor ik het idee heb dat hij eigen mij een mooi (bs) verhaal heeft verteld om vrijweg naar haar te maken. Sindsdien ook geen contact met gehad met elkaar. Het lijkt een hele andere jongen dan wat ik ken, ik begrijp dat echt niet.

Hij is heel erg zwart/wit, alles of niets. Daar heb ik altijd moeite mee gehad. Altijd bevestiging nodig gehad, altijd horen dat je nog van hem hield(verlatingsangst, echt niet alleen kunnen zijn ook). En zoveel meer wat nu zo herkenbaar lijkt te zijn in het patroon van borderline en deels ook narcisme (want dat kon hij ook goed doen hoor, het mannetje zijn, je moest zn ego strelen). Volgens een vriendin die maatschappelijk werker is heeft hij kenmerken van een borderliner... na mijn verhaal, stroomlijnt dit inderdaad en heeft hij wellicht een soort van 'verkeerde diagnose gehad'?

Het vreet momenteel aan me omdat ik het niet begrijp, vooral niet dat hij nu al zijn aandacht aan een ander kan geven en mij een heel ander verhaal heeft verteld. Vrienden uit mijn omgeving die hem ook sinds het beginnen kennen zeggen dat hier iets niet klopt. Het maakt het nog raarder omdat hij schulden heeft en in de schuldsanering zit en nooit geld had (ik heb hem daarbij ook geholpen) maar hij kan nu wel leuke dingen doen? Wat met mij niet meer kon, al heel lang niet meer.

Bedankt in elk geval voor een reactie en wens alle andere veel succes met hun situaties!

Gr,
Esther
(4769) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-23 07:09:00
Hai Esther!

Wat een lekker stormachtig verhaal :). Het was iig niet saai voor je de afgelopen jaren :), maar ik snap dat je met een fikse kater achter blijft. Een belangrijke les die ik ooit leerde is dat 'als je wilt weten hoe iemand je zal behandelen, zie dan hoe ze een ander behandelen'. We denken altijd dat wij anders zijn, de persoon bij ons zich wel netjes zal gedragen, etc., maar dat is natuurlijk onzin. Jouw ex was gebonden toen jij hem ontmoette, en stapte zo over naar jou. Dat doet hij nu ook weer bij de volgende. Zo werkt dat vaak, en daar hoef je, naar mijn idee, geen BL voor te hebben.

Ik ben verder natuurlijk geen psycholoog, en idd zijn er kenmerken waarvan je zou kunnen zeggen dat het lijkt op BL, maar heel eerlijk gezegd denk ik dat er bij deze meneer toch 'meer' aan de hand is. Uiteindelijk is een diagnose vanuit de DSM maar gericht op bepaalde gedragskenmerken natuurlijk. Heb je het meest van die, dan heet het zo, het meest van de ander, dan heeft het weer een ander naam. Het kan dus best dat hij wat BL gedrag vertoont, maar zoals ik al zei, voelt het in dit geval toch anders voor mij.
Sommige gedrag, dat jouw ex vertoonde, vind ik ook niet bij BL passen. Zoals het continu fitten over kleinigheden, bijv mbt het huishouden, etc. Dat zijn zulke pietluttigheden, daar houdt een BL zich volgens mij echt niet mee bezig ;)... Dat is idd meer de ADHD, en het dwangmatige dat daarbij hoort (alles op hun manier, geen chaos in huis, etc.). Ook het feit dat je ex vrij makkelijk als een kleine jongen zijn emoties kon laten zien, vind ik niet echt BL. Dat is voor de meeste BL namelijk een heel moeilijke opgave. Wij BL-ers zijn vluchters :), zoals IJsbeer schrijft over zijn ex: brandend de nooduitgang uit en hopen dat het daar dooft.
Ik weet het dus niet zo goed, het lijkt bijna of deze meneer van alles wat heeft.
Echt belangrijk is het ook niet, denk ik. Het is vooral van belang dat jij lekker goed voor jezelf gaat zorgen, en gaat verwerken. Je ex zal waarschijnlijk met zijn nieuwe vlam precies op dezelfde manier doorgaan als bij jou. En ook zij zal te maken gaan krijgen met zijn nare kant, en uiteindelijk waarschijnlijk worden ingeruild. Ik hoop dat je voor jezelf een nieuw begin kan gaan maken, ongeacht wat deze meneer mankeerde.

Heel veel sterkte toegewenst!

Liefs,

Belinda

En IJsbeer, houd je taai!!!
(4770) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-23 11:15:00
Hallo iedereen,

Bij mij blijft het stil aan de overkant :( hij reageert op niks meer nu, leest mijn berichten nog maar zonder reactie..

Zal loslaten worden vrees ik..ik hoop dat hij snel inziet dat vluchten naar Duitsland, 500km ver weg geen oplossing zal bieden..integendeel, weer verhuizen, weer ander werk, ver weg van familie en vrienden en ver weg van stabiliteit en rust die hij zo graag wou..

Zo jammer..mij hart bloedt nog elke seconde..

Veel steun aan iedereen in dezelfde situatie, dank voor jullie advies en knuffels..jammer dat ik ook een Belg ben en niet eens zal kunnen samenkomen met jullie..want helpt me wel..dank iedereen..

Juffie x
(4771) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 00:06:00
Ik lees nog elke dag mee, maar heb nu maar de moed gevonden om te antwoorden. Het gaat echt niet zo goed met me. up & downs.

Celine,

Momenteel zie ik een confrontatie met haar vriend niet echt zitten, maar heb er wel al veel over nagedacht! ik heb heel veel foto's van haar en mij samen. Ook screenshots van berichten van haar die nogal persoonlijk zijn. Ze wil dat ik om de zoveel tijd haar berichten wis en de foto's op mijn laptop zet. Zei zegt dat ze bang is dat hij me komt zoeken en dat hij mn GSM pikt en alles inleest, hetzelfde over mijn laptop. dat ik screenshots van die berichten heb weet ze niet. Volgens mij voelt haar vriend wat ik voel, juist het erge is dat ze voor mij totaal geen masker opzet, maar echt haarzelf is! al the way! voor haar 'echte partner' zet ze wel een masker op. Ik ben haar minaar, dus eigenlijk kan ik haar niet de grenzen stellen zoals haar partner kan doen, ookal verwacht ze dat gelijk wel in bepaalde mate! Ze zegt altijd je bent de enigste op de ganse wereld die me begrijpt! En het is ook zo dat ik zeer veel begrijp sinds ik me ben gaan verdiepen in borderline! Zouden mijn grenzen als minaar hetzelfde moeten zijn als haar partner? of gewoon als haar beste vriend? Ik ben gewoon mezelf! Het kan wel goed zijn dat ze me gebruikt, het voelt wel zo pfff, en toch blijf ik er tijd en moeite insteken omdat ik vroeger op handen werd gedragen door haar. Het gevoel was er, maar waar is het naartoe! nu nog steeds gaat er geen dag voorbij dat ze me niet belt of stuurt. En Celine, Ik heb haar ma al gesproken mits ik soms haar kind naar daar breng of ga halen. Haar eigen ma ziet haar wel graag maar ze is er het hart van in dat ze zo doet, het was zelf haar ma die gezegd had dat ze Borderline had. Ookal is het nooit vastgesteld, Toendertijd zei ik nog , "hah Borderline dat kan niet, er zit veel goeds in, ik krijg het er wel uit" haar ma zei, "pas maar op liegen en bedriegen dat kan ze als de beste. Ooit heeft ze me gezegd dat ze verliefd is op P(haar partner) en niet op jou. Ze weet dat je haar alles zou kunnen geven door je afkomst( Ik kom uit een goed warm nest) maar toch wilt ze het niet. " ik heb er haar da persoonlijk over aangesproken en ze ontkende alles! ze zei dat haar ma aan het liegen was! terwijl ik echt wel in de moeder haar ogen zag dat ze bezorgd en verdrietig was.

Jongen uit brabant,

Ik begrijp wat je bedoelt, volgens mij gaan ze zo vlug naar een ander omdat de leegt moet opgevuld worden, nieuwe prikkels! nieuwe superego! Ze zien enkel het positieve voor dan na een tijdje alle slechte kanten te zien en de persoon daarop beginnen af te rekenen! Ik ben keihard al zeg k het zelf, om exact te zijn ik WAS keihard tot al die miserie met haar! het weegt echt zwaar door tegenwoordig. ik weet zelf niet of ik nog een relatie wil met haar en of het wel de moeite is. Zei kan er niet aandoen, haar verleden heeft haar gemaakt wie dat ze de dag van vandaag is. BLers hebben vroeger alles moeten doen voor te overleven en daarom hebben ze nooit de kans gekregen voor te keizen, daarom kunnen ze moeilijk keuzes maken in hun leven! Als ik begin over de toekomst tegen mijn BLer dan word het plots een gans ander persoon. waarom? de toekomst heeft enkel nogmaar ellende gebracht! in het begin dacht ik van hoe is het mogelijk dat iemand op de wereld zoveel ellende kan meemaken, het lijkt wel alsof ze het aantrekt, zo een lieve meid dat kan niet. Maar het word me alsmaar duidelijker. Ik vind het zo spijtig, wat een mooie dame, en als haar monster niet zichtbaar is, dan is ze geweldig. waarom toch? Het probleem is en dat weet hij (haar partner) ook , dat ik haar beste vriend ben! en ze zegt dat ook aan hem! ookal weet hij dat er al wat dingen gebeurd zijn tussen ons. vroeger zat ik soms samen met hun in de zetel in film te bekijken, ik als "beste vriend" , ze zat meer naar mij te kijken dan naar hem. dat viel hem ook op! soms voel ik me wel heel schuldig, hij is iemand met een groot eergevoel, respect enz.. ik ook! daarom wil ik eigenlijk wel dat hij de waarheid weet. Het probleem is dat ik denk dat als hij er niet meer is, en ik niet. dat ze 99% zeker zelfmoord pleegt. en daar wil ik echt niet verantwoordelijk voor zijn. uiteindelijk doet ze ons pijn, haarzelf, onze omgeving, zijn omgeving enz...
na wat er gebeurd is op nieuwjaar, hij had de woonst verlaten en is al terug. Maar nu als ze mijn naam tegen hem zegt is het ganse avond boel. Zelf haar zoontje kan niet over mij zwijgen. ik deed natuurlijk heel veel met haar zoontje, wat hij niet deed!

Belinda,

Ik ben inderdaad wel heel lief tegen haar, maar ze weet ook dat ik een grens heb! ik ben haar vriend niet! ik woon er niet mee samen! En ik heb haar ook gezegd van ik ben nu je beste maat, moest ik je partner zijn zou ik op veel dingen hetzelfde reageren als P.(haar partner) , haar partner zijn grenzen zijn soms extreem, te extreem. en ze overschrijd ze zonder dat hij er iets over weet. hij stelt ze wel, maar toch gaat ze erover, en hij weet het niet. Heel grappig wel, Vroeger zei ze, hoe komt het dat jij al dat geduld hebt met me, je moet wel echt gek zijn voor met mij iets te beginnen! en dan zei ze ook nog eens in de boekenwinkel overlaatst van, "waarom ben jij zo lief"
Ik heb maar sinds kort teweten gekomen dat ze BL heeft. dus nu moet ik zogezegd mijn grenzen terugschroeven, dat is heel moeilijk! bijna onmogelijk. Maar met liefdevolle boodschappen lukt veel!

de rest,

Er is weer wat gebeurd! ik ben echt letterlijk ontploft tegen haar omdat ik dacht dat ze gelogen had tegen me, zei zelf zei tegen me dat ze het misbegrepen had. yeah right... er kwam geen grijns meer op mijn gezicht, eigenlijk al een superleuke dag gehad met haar en haar zoontje! Haar ex man kwam het kindje halen en ik heb me ingehouden totdat het kleine ventje weg was. Ze zei letterlijk "als ge nog lang zo een vieze muile gaat en, dan spring ik in mn auto en ben ik weg" op die reactie ben ik naar buitengelopen en weggereden in mn auto! Vroeger zou ze achter me lopen maar nu blijkbaar niet meer. ik was volgens haar in de fout! bah! ik was aan het rijden en dan plots krijg ik een bericht van haar " ....ahja....." ik heb mijn auto gedraait en teruggereden, aangebeld... terug naar boven... Toen is het nogmaals begonnen, Ik heb heeeeeeel vuile woorden gezegd, geroepen zoals ik nog nooit gedaan had tegen haar! het moest er eens allemaal uit. woorden zoals, manipulateur, liegen, ik had nie verwacht dat je zo was, ik maak je kapot, fuck you! ik heb alles zwart op wit. waren enkele van mijn uitspraken. Vervolgens heb ik de deur toegeslaan en naar beneden gegaan naar de auto, zei opende de schuifdeur van het appartement en begon van daar dan te roepen dat ze mn moeder ging opbellen voor haar alle woorden te zeggen die ik gezegd had. Ze zei van " Je bent gek, wat heeft je EX toch met je gedaan" Ze heeft dan toch niet gebeld naar mijn moeder, Ze zei " moet je ons zien staan, we lijken wel een koppel, wat moeten mijn buren wel niet denken" we hebben elkaar nog staan uitmaken zoals nooit tevoor! Vervolgens allebei wat gekalmeerd... ik stond nog beneden en zij boven... Ik vroeg haar beleefd, wil je alstublieft de deur opendoen zodat we kunnen praten als 2 normale mensen. Ze deed de deur terug open, we hebben gepraat. wat ze nu zei had ik nooit verwacht. zo plots..
" Ik wil geen relatie met jou omdat jij heel speciaal bent, mannen komen en gaan in mijn leven, zowiezo is het elke keer van dat. ik wil jou in mijn leven houden, gewoon voor altijd. En ik weet dat als we een relatie gaan hebben dat we elkaar zowiezo gaan verliezen. Ik hou van je. " Dan zei ze wel "ik geef je nog 1 kans, doe nooit meer zo tegen me, je hebt geluk dat ik je niet geslaan heb want iederen andere kerel zo een mep gekregen hebben, ik ben al gekleineerd in mijn eigen huis door mijn partner , nu door jou, nu voel ik me helemaal niet meer goed hier, ik weiger te huilen want mijn mascara gaat uitlopen dan." ze was woedend, ik ging haar knuffelen maar mocht niet dichterbij komen, ze praat altijd over haar "bubble" , en ik mocht er niet in!

ik ben over een ander gespreksonderwerp beginnen praten, en we hebben nog wat gedronken(allebei wat aangeschoten ja) voor dat ik het wist zat ze terug tegen me aan te leunen en te "lullen" en te "lachen" alles was weer ok. dat dacht ik tenminste tot de dag nadien. maar nu nog even verder over die avond.
Er kwam een maatje langs die dan meeging op teras, haar vriend had ookal gebeld en ze heeft eerlijk gezegd tegen hem dat ik er ging bijzijn, hij was boos dus. Maarja er was nog een andere vriend bij van haar dus hij vertrouwde het meer. Nuja we zijn daar op terass, komt er nog iemand toe, een "nieuwe" vriend. Ze liep naar buiten en pakte hem in de armen. ik had zo iets van wow WTF. Iemand die ze in het werk had gestoken want dat was haar werk. Hij had tattoo's op zijn arm, en reed met de moto. 2 dingen die haar al enorm boeien.
Ik zag ze kijken naar hem zoals zij vroeger naar mij keek(pijnlijk) in het begin van de avond hing ze heel veel aan mij, maar op einde van de avond meer naar hem toe. ze stoefte wel de ganse tijd over mij en maakte aan beide kerels duidelijk dat ik haar BESTE VRIEND ben, ze stoeft wel enorm over mij. de avond was om, we lopen naar de auto. plots kust ze die ene kerel met zn tattoo's zomaar op de mond bij zijn auto. Ik was razend!! maar liet het niet echt merken! ik had het gehad. dan komen wij bij haar auto en de mijne zegt ze van ik heb nog een excus tegoed van je, ik zei niks meer. ze zei ' laat me alsjeblieft wat weten als je thuisbent zo ben ik gerust' ik ben gewoon zonder iets te zeggen in mijn auto gestapt en aangezet. thuisgekomen en haar gestuurd dat ik veilig was en het me pijndeed van die kus gezien te hebben. ze zei ' welke kus??? ' ik heb niet meer teruggestuurd. De dag nadien belt ze me op dat ze heel boos was over wat er gebeurd was, schelden en doen. Terwijl het al "uitgepraat" was. Mja nu was ze nuchter! ik zei dat ik me schaamde, en dat ik tranen in mijn ogen kreeg als ik eraan dacht. zei antwoorde " niet wenen schat, hoeft niet" toch bleef ze nog boos zogezegd. Ik heb haar ondertussen nog elke dag gehoord van smorgens tot savonds. Vrijdag gebeurd en nu dinsdag. Maandag met haar op restaurant geweest, ze stond plots smorgens aan mijn deur. Zei ontslag gekregen! Ik wou haar opbeuren, lekker ontbijt, mooie wandeling in stad, dan naar een toprestaurant aan een mooi stuk water en natuur. Ze was helemaal tot rust gekomen, en totaal ander mens. ik weet wat haar tot rust brengt. Oja, ze geeft ook die kus toegegeven met die andere kerel die zelf haar partner niet is... ze zei dat voor haar een kus niet veel voorstelde... wie of wat ben ik alweer?

Vanmorgen belde ze me dat er 4 aangetekende brieven klaar lagen bij de post maar dat ze er nog steeds niet is achtergeweest, een aantal rekeningen die ze blijft uitstellen(BL) , bv. het bedrag van €150 was nu €250. Mij valt ze altijd lastig met haar financiele dingen en aan haar echte eigenlijke partner durft ze dit niet te vertellen omdat ze denkt dat hij gaat weggaan dan. ze heeft ook leningen die ze afbetaald door haar scheiding met haar ex man waar haar eigenlijke partner niks van afweet. Zegt ze "ik heb hulp nodig, we moeten tot een oplossing komen, ik ben te einde raad. help. Als het zo zit ga ik mn eigen prostitueren, Als ik niet betaal ga ik naar de gevangenis" Het was smorgens, ik had een goede dag, plots zo een telefoon en ik was helemaal verstrooid. ik wist niet wat te antwoorden. zei zegt " je moet tussen de lijnen door lezen" bedoeld ze dat ik haar geld moet lenen!!! Ik heb haar al genoeg geld geleend en ben het goed beu dat ik insta voor het geluk tussen haar en haar eigenlijke partner. nu is het me ook ingevallen, ze krijgt slaag van haar partner , schoppen in de buik, en ze pikt het allemaal.... Haar partner is 26 en is bijna klaar met het bouwen van zijn huis waar zijn ma met kanker woont, zijn ma verafschuwt haar (BLer)
Volgens mij draait het hier allemaal om geld! overlaatst zei ze nog dat ze een oude man ging zoeken en hem ging doodn##ken voor zen geld. WTF.

Oja en ook nog mijn ma gezien welke zei(BL) ook een band mee heeft, mijn ma zei met tranen in haar ogen " X(BL) zit mn hart, ze is tof maar ik hoop dat je er echt nooit iets mee begint"

Ik begin het elke dag beter en beter te zien, of ben ik diegene die gek word....?

zo dat was een ganse boterham, het is ms niet allemaal zo duidelijk maar het moest er eens uit!

Welterusten crew!
,Exile
(4772) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 09:00:00
beste juffie,
zoals anderen hier al naar je schreven.. je staat er niet alleen voor!!! Niet enkel de mensen die je hier even iets terugschrijven, maar heel zeker ook al de mensen die je hier lezen leven met je mee en staan bij je!!! Je bent een veel te mooie en lieve jonge vrouw om te blijven staan "trappelen" ... jij verdient echt veel beter en dat moet jij jezelf ook vertellen! Momenteel staat je leven even stil, en niet zo maar stil, je zit op een "zweer" en dat is geen fijne en gezonde plek. Probeer alvast wat op te schuiven zodat je op een gezondere plek komt te staan, van waaruit je dingen beter in perspectief kan zien, verder kan zien... een toekomst beetje bij beetje laat binnenkomen die jou waardig is!! Hij heeft zijn leven en het recht het te leven zoals hij wil, maar niet het recht jouw leven nog langer binnen te dringen als het hem even zou uitkomen. Probeer echt hem los te laten juffietje... er kan alleen maar mooiers voor jou in het verschiet liggen, als je beetje bij beetje ook je venster daarnaartoe gaat openzetten. Superlieve steunknuffel en sterkte om nieuwe horizonten te willen zien en verkennen!! celine

beste exile,
ik heb heel je verhaal gelezen.. en ja, je begrijpt het wel heel duidelijk hoor!! wat zij hoopt is dat jij haar weer financieel zou helpen.. en als ze een kier ziet dat jij dat voor haar zou willen doen zal ze het niet nalaten om daarvoor zelfs met jou het bed te delen... financieel zit ze helemaal vast en dat zal alleen maar erger worden.. zij heeft niet enkel heel wat psychische problemen.. maar duidelijk ook een geldverslaving of grote problemen met geld. En daar kom jij als haar ridder uit de kast.. zolang jij haar toch weer zal helpen.. zal ze je ook nooit helemaal loslaten... !!! ze zal dit ook bij anderen proberen, maar momenteel ben jij in de eerste plaats haar "financiele redder" .. en daar zal ze allerlei kunstjes en dramatiek en lieve woordjes voor gebruiken als ze wil bereiken wat ze wil.. dat jij haar financieel helpt.. en ja, desnoods zal ze er zich voor prostitueren.. maar dat is dan wel haar probleem .. en niet het jouwe...(want eigenlijk doet ze dat al wel in zekere zin...). Niet al hun problemen kunnen worden bedekt met de mantel der liefde omwille van hun verleden, hun ziekte etc.. ze zijn ook sluw en manipulatief en dat is ook ziekelijk.. maar daarom niet een ziekte??!!) (en ja, ik spreek spijtig genoeg ook op dit gebied van ervaring met mijn dochter).

En weet je exile, als moeder is mijn grootste hoop en droom dat mijn dochter toch een jongen tegenkomt, lief, sterk, financieel sterk opdat zij toch gelukkig zou worden .. echt .. dit blijf ik hopen , dat mijn kind rust en geluk vindt.

Maar tegelijkertijd moet ik ook zeggen dat ik moest ze niet mijn kind zijn, zou hopen dat nooit een zoon van mij op haar zou vallen en iets met haar zou beginnen, omdat ik hem al de zorgen en het verdriet op voorhand zou willen besparen.

Momenteel is mijn dochter na een overdosis, voor de zoveelste keer... omdat er in hun leven ook een moment komt dat ze eigenlijk niemand meer overhebben, geen familie meer die met hen nog iets wil, vrienden die afgehaakt hebben omdat ze alsmaar geld afluizen dat nooit terugbetaald wordt, de moodswings etc.. en het is niet dat ze dood wil zijn, .. maar ze wil de uren van de dagen laten voorbijgaan door in een roes te zijn omdat ze het alleen zijn niet aankan... etc.. Ze heeft mij nog, maar ook ik moet proberen grenzen trekken en het is heel zwaar.. maar in het leven heb je wel meer nodig dan een moeder he!!. Nu is ze momenteel gelukkig 40 dagen gedwongen opgenomen in de psychiatrie.. ze komt tot rust.. ik eerlijk gezegd ook een beetje. Hopelijk wil ze aansluitend therapie volgen waar ze dan ook echt moet achterstaan .. langdurig .. en gaat er dan toch ooit voor haar ook weer een toekomst open... Momenteel is ze rustig en voelt ook aan dat dit haar ondanks alles wel goed doet.. voor de toekomst kan ik maar hopen.
Maar ik vrees voor jouw vriendin , dat de weg naar herstel nog lang zal zijn want ze is nog aan geen herstel bezig.. ze is nog bezig met "schade" aanrichten aan zichzelf en anderen.. aan jou niet in het minst. En ze is vrees ik nog niet tot inzicht dat zijzelf misschien wel aan de basis kan liggen van haar huidige 'miserie' en echt iets moet gaan doen om haar leven op de rails te krijgen. ( ik weet niets van haar kinder of jeugdtraumas natuurlijk, en mogelijks liggen die aan de basis van haar BL, maar geven haar niet het recht om te doen wat ze nu allemaal wel doet.. en daar heeft ze hulp voor nodig .
Jij bent een jonge man exile.. is dit echt wat je met je leven wil??? hoelang wil je zo verder doen??? Jij hebt ook rechten hoor.. en wat een man zoals jij verdient is een lieve , sterke vrouw met wie je een toekomst kan opbouwen!! Misschien zijn ze je al gepasseerd, maar zag je ze zelfs niet... dus oogjes open vanaf nu!!
veel liefs en sterkte
celine

lieve belinda,
ik heb je korte mailtje ivm met verhaal van mij wel gelezen. Heb het wat moeilijk om het allemaal te vertellen. t blijft ook eeuwig de vraag.. hoe was mijn kind geworden zonder het misbruik door de stiefvader.. is alles tot daar te herleiden.. of was ze anders ook BL geworden..???
liefs
celine
(4773) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 11:03:00
Beste Exile,

Tnx voor je reactie en goed van je dat je hier je verhaal post. Het zal je zeker helpen om alles van je af te schrijven en hopelijk ga je langzaam de ogen open doen en vind je jezelf langzaam terug. Door het lezen van onze ervaringen herken je jezelf misschien ook en weet je dat het absoluut niet aan jou ligt en je onwijs je best doet. Zo hard je best dat je over je eigen grenzen aan het gaan bent en serieus moet gaan opletten dat je jezelf niet verliest in dit BL gedrag.

Ik herken mezelf in je verhaal, ik heb 3jaar het leven gehad wat jij nu hebt...zonder dat ik het wist met haar vreemd gegaan terwijl ze een vriend had...Ze ging van mijn bed een uur later in zijn bed en vertelde ons allebei dat ze zoveel van ons hield. Op de verjaardag van haar toenmalige vriend lag ze bij mij in bed en vertelde ze hem dat ze bij haar ouders sliep, hij kwam erachter en stond de volgende ochtend voor mijn deur te wachten totdat wij naar buiten liepen om te gaan werken...Ik wist van niets en zag hoe hij ineen stortte toen hij ons naar buiten zag lopen...Wat heeft ze ons enorm veel pijn gedaan. Mijn ex vervalt van de ene in de andere romance en liegt en bedriegt alles bij elkaar. Daarbij kiest ze alleen maar lieve en betrouwbare jongens uit zoals wij hier allemaal zijn, ze voelt het aan de mannen en pakt de grootste helpers.
Momenteel manipuleert ze een jongen van een jaar of 18-19 en heeft ze zelf een kinderwens, heeft het al zover dat ze intussen samenwoont en waarschijnlijk nog steeds haar oooo zo lieve kant aan hem laat zien zodat ze wederom krijgt wat ze wil...:Kinderen....Overigens is het grootste troef haar lichaam en sx en het zielige meisje uithangen...Klinkt misschien ook herkenbaar.

Ik vind het echt vreselijk om te zien hoe ook deze jongen volledig gemanipuleerd, geïsoleerd en structureel stuk wordt gemaakt terwijl hij totaal niet weet waartoe ze echt in staat is...

Haar eigen pijn moet zo vreselijk zijn dat ze het niet kan stoppen, ze moet naar nieuwe romances en ze moet aandacht hebben van mannen. Ze verdrinkt volledig in de nieuwe liefde en is telkens overtuigt dat het aan haar ex lag dat ze zich zo rot voelde aan het einde. (ze werd immers telkens begrenst en dat duldt ze niet). Overigens is het daarbij wel de bedoeling dat haar "schatjes" en "lieve mannetjes" netjes op de bank klaar zitten als mevrouw van een avontuurtje thuis komt....
Daarnaast ken ik je opmerkingen over financiën maar al te goed.
Ik heb zelf een koophuis en een goede baan en spaargeld, zij is 5 van de 7 dagen bij mij geweest en het enige wat ze deels wilde betalen is wat boodschappen. En dan op zo'n zieke wijze dat ze bijvoorbeeld een fles cola niet afrekende want die dronk zij toch niet......We splitste de boodschappen aan de kassa anders kon ik al helemaal fluiten naar een bijdrage want ze vond immers dat ik alles al had en haar alles moest "gunnen"......
Ik ben er achteraf ook achter gekomen dat ze zelfs toen ze net iets met mij had en het officieel had uitgemaakt met haar ex nog het zielige meisje heeft uitgehangen richting hem...mevrouw had geen baan meer en wel veel vaste lasten zoals haar auto, telefoon, schoonheidssalon, etc....Ik wilde geen geld geven en heb zeker wel grenzen. Ze heeft hem een prachtig verhaal opgehangen dat ze het spijtig vindt dat het niet werkte tussen hun en dat ze voorlopig geen relaties meer wilde (heel herkenbaar nu..) en uiteindelijk was haar ex zo lief om enkele maanden 500euro te schokken voor haar "vaste lasten".......Mijn god dacht ik bij mezelf, je ligt met mij in bed, we hebben een relatie en jij pakt hem zijn geld af...Hoe ziek en narcistisch kan het worden....

Nu ik dit zo schrijf is het voor mij ook weer wat makkelijker die mooie dingen die ik me telkens weer herinner even te parkeren om zelf ook even de realiteit onder ogen te zien.

Exile, probeer echt je eigen leven op te pakken, en leuke dingen te doen met je vrienden. Sluit haar echt af in belang van je eigen gezondheid. Zoals ik het hoor is ook zij nog heeeeel ver van huis om aan de betere hand te komen en sloopt ze ook jou volledig met haar BL gedrag zoals ze ook haar huidige of inmiddels ex vriend gesloopt heeft.

Wens je het allerbeste Exile! Je bent het echt waard om ook echt geluk te vinden. Gun het jezelf ook en laat je emotioneel niet meer kwetsen.

Jongen uit Brabant
(4774) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 12:22:00
Tjeez Exile WTF is wrong with you? Wake up!!!!
Dit is geen liefde dit is een obsessie. Een verslaving aan het lijden.
(4775) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 21:27:00
hallo iedereen,

hier nog een keer de belg, zit ook aan het einde van mijn verhaal, vandaag een mail gekregen dat ze iemand anders in haar leven heeft, dat ze me echt graag heeft gezien, maar dat ze te veel heeft afgezien ook. Ik moet haar haar leven laten leiden, en als zij er klaar voor is kunnen we ooit misschien weer vrienden zijn. Ik zit in zak en as, heb haar bedankt dat ze eerlijk is geweest, heb haar geluk gewenst met haar nieuwe vriend, en gezegd dat ik hoop dat ze met hem echt het geluk vindt, en dat ze haar leven mag verder zetten met degene die mij gaat vervangen. Heb haar wel gezegd dat ik toch nog naar het trouwfeest ga, zal daar 2 dagen zijn, dit kan ook nog een laatste poging zijn om te vermijden dat ik ga, en dat laat ik niet gebeuren, haar nieuwe vriend zal er niet zijn, dus zal zij met haar beslissing geconfronteerd worden, maar ik heb geen hoop, de scenarios zijn te voorspelbaar, zeker als je alles op dit forum leest, ik ga andere mensen en vrouwen zien en herbeginnen, het is mooi geweest, heb haar nog bedankt voor de mooie momenten in die zes jaar en gezegd dat ik altijd in onze relatie heb geloofd, maar als zij niet meer verder wil dan is dat haar keuze. Bedankt voor al jullie verhalen, heel leerzaam en ontnuchterend allemaal, was nodig.

de belg
(4776) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 07:17:00
Hai allemaal!

Wat een troep maken die BL -ers van jullie ervan :)...
Ik heb ook aardig mijn best gedaan hoor, ik was tussen mijn 20 en 30 het meest losgeslagen, maar zo erg als de dames die hierboven worden beschreven was het toch niet. Ik heb ook gelogen en bedrogen, drugs gebruikt, vele romances gehad, en geleden onder angsten en depressie, maar in de ogen van anderen was ik altijd een redelijk succesvolle tante (een vrij wilde, dat dan weer wel:)..
Ik ben ook altijd financieel onafhankelijk geweest. Onderdrukte mijn BL gevoelens ook met heel hard werken, en maakte bij ieder bedrijf binnen een paar jaar carrière. Ik heb ook nooit op de zak van een man geleefd. Sterker nog, regelmatig was ik degene met de meeste poen, en legde hen in de watten met uitjes, etentjes, etc. Dat gaf me een gevoel van kracht. Mannen die er echt financieel rottig bij zaten vond ik overigens niet interessant. Daar heb/ had ik geen respect voor. Een mens dient financieel goed voor zichzelf te zorgen, vind ik. Dat zit er vanuit mijn jeugd erg ingebakken.

Overigens jouw vraag Céline, of je dochter zonder misbruik ook zo was geworden is een lastige. In mijn familiegeschiedenis komt misbruik voor, waarvan ik dacht dat het iig de BL van mijn moeder verklaarde. Nu ik er meer van weet, weet ik ook dat er een erfelijke aanleg is. En dat klopt ook wel. Mijn opa was een absolute narcist, naar het psychopatische toe. Die man kon echt gevaarlijk zijn. Mijn moeder was een BL, en ik dus ook. Of de aandoening nou doorgegeven is door genen, of dat de traumatische ervaringen steeds zorgen voor overlevering, weet ik niet goed. Van wat ik lees, is het dus beide.
Veel sterkte met je 'erg zieke dochter', iig. Het moet vreselijk zijn je kind zo te zien lijden.

Verder strekte aan de Belg, ik ben benieuwd wat de bruiloft brengt.
En Exile, het is echt wel drama ten top bij jou. Mag ik je vragen waarom je nog bij haar bent?

Een heel fijne dag verder allemaal!

Liefs,

Belinda
(4777) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 16:36:00
Celine,

Ze heeft inderdaad een gat in haar hand, en haar schuldenhoop is enorm. Ook door haar mislukt huwelijk was ze gedwongen voor een lening te nemen mits ze toch terug alleen wou wonen. Ze woont al van haar 15 jaar niet meer thuis, tehuizen, vrienden, enz.. dus ze heeft altijd moeten overleven, veel keuzes had ze nooit. Ik weet hoeveel er op haar spaarrekening staat, € 0,00 en op haar zichtrekening ook € 0,00. Heb het gisteren nog gezien. Het was de laatste keer dat ik haar €150 geleend heb, en dit heb ik haar dan ook duidelijk gemaakt. Ik steek mezelf in de put door haar te helpen omdat zij gelukkig zou zijn! Ik begin alsmaar meer en meer te beseffen dat ik het geld nooit ga terugzien! ze zegt tegen me " je schrijft het toch op" , ik zeg " nee joh" zei zegt " op een dag heb je het allemaal terug" waarop ik zeg " hoeft niet " en dan begint ze te wenen. " geef me toch de kans het goed te maken. " vorig jaar heeft ze nog gezegd tegen me " ik betaal je terug met elke dag van mn leven" ik sta hier nog alleen, en elke dag zak ik dieper. Eerlijkgezegd voel ik me redelijk goed de ganse dag door tot ik haar hoor. dan loop ik slecht. want het is altijd hetzelfde liedje, problemen problemen, ik weet veel oplossingen maar het is alsof ik tegen een muur praat. het lijkt wel alsof ze niet wil dat het opgelost geraakt. ze stapelt al haar problemen op (zegt ze ook zelf) tot de bom ontploft. dan is het een tijdje goed, maar na een poos begint het terug. Overlaatst stond ik met haar in een boekenwinkel, grappig. Ze zocht het boek "Manipuleren kan je leren" van Frank W. terwijl ze zelf al een meesteres is in manipuleren! Een rek ernaast zag ik een boek over BL , ik zei nog al lachend "messchien is dat wat voor jou" ze reageerde er niet op. Dus zeizelf is er echt niet van bewust dat ze het heeft. Dat kleine angstige verdrietige meisje in haar weet dat wel maar die heb ik al heel lang niet meer gezien! het is de boze woedende BL die ik maar blijf zien! ze drinkt ook enorm de laatste tijd en rookt wiet aan de lopende band. ze zegt ook van zichzelf dat ze zeer vatbaar is voor verslavingen dus blijft ze bewust van de harddrugs weg! en maar best! ik begin het alsmaar meer tezien celine, wat ben ik toch blind en verliefd. het probleem is dat ik verliefd ben/was op dat verdrietige angstige meisje maar die zit opgesloten. concreet, In een relatie, als dit haar idee is van vertrouwen. Zomaar een kusje hier en daar(wie weet wat ik nog niet weet) , haar huidige partner is de liefde van haar leven maar waarom hangt ze dan de "prostituee" uit. ze gaat mij net behandelen zoals hem moest ik haar partner zijn, dat besef ik. Ik blijf maar geloven dat ze kan veranderen, maar ze gaat niet veranderen als ze dit zelf niet beseft en wil. Is dit verloren tijd en geld voor me? al die moeite voor niks? ik heb het moeilijk voor dat te aanvaarden! dat ik gefaald heb! ookal doe ik zo men best! Het lijkt wel alsof ik tegenwoordig de vrouwen wat vermijd en boos op hun terwijl ik echt geen reden heb. maar toch voel ik me zo.

Ik heb heel veel respect voor jou want ik heb al een paar keer haar moeder gesproken en ze heeft hartproblemen, ze kan er niks aandoen want haar dochter wil niet luisteren. gelijk wat haar ma zegt, alles is verkeerd. Als ze in huis is voor haar kindje op te halen(oma en opa mogen het kleintje nog zien, gelukkig voor hun) gaat ze zelf niet neerzitten. Elke vraag voelt zij(BL) als aanvallend van haar ouders. Terwijl het gewoon uit bezorgdheid is...
Als haar ma belt naar haar dan vraagt ze altijd naar het zoontje maar eigenlijk wil haar mama haar gewoon horen, maar dan sta ik bij de BL en zegt ze tegen mij " mijn ma belt enkel voor te horen hoe het met X is"
Ze is mooi en ze weet het, iedere man wind ze rond haar vinger!
haar traumas:

- vanaf haar 15 woont ze alleen,
- haar vader domineerde zwaar de moeder (heb altijd al gedacht dat hij iets of wat een narcist is)
- haar vader sloeg haar
- haar ma zegt tegen mij dat haar vader last heeft van verlatingsangst
- ze is verkracht geweest in een tehuis waar ze verbleef
- haar beste vriend is doodgegaan aan een overdosis , en voor haar neus dan nog
- Haar ex-man heeft haar in het ziekenhuis geslaan. daar heeft ze het kind mee, niet met haar huidige partner. Ik weet ook van haar dat ze haar Ex-man 1 jaar lang bedrogen heeft met een jonge knaap tijdens het huwelijk. In het totaal zijn ze 5 jaar samengeweest, 1 jaar getrouwd dachtek. haar ex man heeft haar ook bedrogen. wat een boeltje zeg.

bovenstaande dingen heeft ze zelf gezegd tegen me. niet alles kan waar zijn, dat van haar ex man is wel effectief waar!

Ik weet dat er wel een andere meid rondloopt voor me, verschillende wel. maar ik hang echt vast aan haar. En ik wil er gelijk vanaf. ik kijk niet naar andere vrouwen zolang zij in mijn leven is terwijl ze zelf niet volledig " van mij " is. het word elke dag erger en erger. de laatste maanden pfff, verschillende dingen gebeurd. ze draait als de wind, meer negatief dan positief. We hebben het zolang zoooooooo leuk gehad, ik denk dat ik me daar aan vasthou. ik denk moesten we iets hebben samen, dat ik haar zeker niet zou kunnen vertrouwen terwijl dat de basis is van een relatie. alsook eerlijkheid, respect, enz.

bedankt voor je lieve woorden celintje het heeft me echt een boost, de mening van iemand anders heeft me soms een andere kijk op haar.

Jongen uit brabant,

Mezelf verliezen, daar zeg je het. Zeker als minaar! Met haar partner is ze "verplicht" de confrontatie elke dag opnieuw aan te gaan omdat ze samenwonen. Ik ben sinds kort verhuist. Momenteel 70 km van haar! Sinds ik verhuist ben zie ik haar minder, heeft ze nieuwe mensen in vertrouwen genomen, binnenkort loopt haar huurcontract af van een jaar in het appartement. Haar huidige partner is ook niet zeker meer van de relatie. kortom zoals ze zelf zegt is ze bezig met een back-up zodat ze zeker niet alleen valt. Zoals je het zelf zegt, ik zou het eigenlijk eens van zijn kant ook moeten horen!
Hoe kunnen ze het in godsnaam in hun hoofd halen voor een kind te maken in een impulsieve romance! Uiteraard zijn het niet alleen BLers die dat doen. Ze hangt zo graag het slachtoffer uit en het is allemaal haar fout, niemand denkt er aan haar. Als ik zeg van stel je eens in iemand anders zijn schoenen dan zegt ze, "ik heb dat al lang genoeg gedaan" duidelijk teken van emotionele onvolwassenheid. Op sommige zaken reageerd ze dan wel zeer intelligent waar ik soms verbaast van opkijk! Zelf heb ik haar al veel bijgeleerd en daar is ze dankbaar voor! Ik hoor haar niet alleen voor geld hoor, ook voor andere allerhande problemen, ik ben zeer kalm en positief, optimist. zei is net het omgekeerde. tegenpolen trekken elkaar aan zeggen ze toch? En inderdaad aandacht van mannen, hoe meer hoe beter. extreem voorbeeld. we lopen in de winkel en plots kreunt ze geil en luid. Ik lag er meestal mee, terwijl het zeer ongepast is. soms doet ze het zelf gewoon als ze over straat loopt. Mooi zonnebankbruin, roze bh, flashy strings die ze wat boven haar broekje trekt(niet extreem, zodat het oog juist wt heeft) haar borsten bijna altijd bloot. Ik ben van mening je mag tonen dat je mooie vormen hebt als je er trots op bent maar niet overdrijven. puuuuur aandacht. mooi wit blond haar. Overal waar ik kom met haar kijkt elke man, en zelf veel vrouwen. Alsof ze jaloers zijn.
we zijn gebruikt geweest! nou, we hebben het zelf toegelaten. Ik weet zeker als er nog een vrouw in ons leven komt die ons hartje sneller doet slaan dat we een schitterende toekomst tegemoed gaan. jij bent al een ganse stap verder dan mij. Ik moet nog de moeilijkste stap zetten, ofwel komt die er gewoon vanzelf... Ik ben mijn werk kwijtgeraakt door haar, Ik was haar baas. geflirt op de werkvloer dulden ze niet.... natuurlijk! ben ik dom geweest. nuja ik ben verhuist en die job is nu out of the qeustion! Sporten moet ik ook terug opakken, sinds de verhuis ben ik al 3 weken niet meer geweest. Alles is gewoon een serieuze aanpassing! messchien maar beter dat ik nu verderweg woon, terug in mijn oude buurt waar er veel makker/steun zitten.

Voor ik haar leerde kennen was ik trots als een pauw, met de borst voorruit als bodybuilder en nu ben ik maar de helft niet meer van wat ik toen was. Minder zelfvertrouwen. Het komt wel goed! Volgens mij gaat er toch eens iets gebeuren van mijn kant of haar kant... Ik weet niet of ze me dan achterna zou komen, het erge is dat ze ookal een band heeft met mijn ouders..

Eigenlijk ben ik wat een haatgevoel tegenover haar te kweken en vooral ook heel veel medelijden voor wat ze haarzelf aandoet en haar omgeving.

Haar partner en ik zijn als 2 druppels water, werkers, sporters, zelfde interesses. ik weet zeker dat het een goede vriend zou kunnen zijn maar momenteel kunnen we elkaar niet aanzien! Het ergste vind ik nog dat terwijl ze problemen heeft met mij , en met hem ze met een ander ook bezig zit en weet hoeveel nog. heeft ze echt geen gevoel? een hart?

Belinda,

Goeie vraag, ik hou me vast aan vroeger. toen het nog " echt " was, komt het terug bij haar als ik het hazenpad kies? ik weet het niet...Het voelt alsof ik iets wil redden dat er niet meer is... ik heb ze al veel teveel betrapt op leugens, haar manier van leven laat de wensen over.. Ze is niet gemaakt voor te werken zegt ze. " ik ga een oude man doodn##ken" zegt ze " of een rijke vent zoeken" waarom zegt ze dat tegen de kerel die haar doodgraag ziet... Nou je hebt gelijk , ik ben veel te lief....

Vanmiddag stuurde ze nog een bericht " ik heb heel veel zin om gezellig te gaan eten vanmiddag" zij heeft wel geen euro. Ik moet voor mezelf de lijn trekken. Ooit zij ik liever arm en gelukkig met haar dan rijk met iemand anders. Geld maakt niet gelukkig. Geluk maak je zelf...

Groeten aan iedereen en een fijn weekend
vanavond ga ik een stapje zetten in gent met mijn beste vriend, een ADHDer
Ik ben omsingeld ;) nooit saai

Exile
(4778) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 16:39:00
Als er eens iemand van omgeving Vlaanderen, Belgie een praatje wil slaan kunnen we gerust eens afspreken om onze ervaringen te delen, elkaar te steunen.

Ik hoor het wel, hou jullie goed!
Exile
(4779) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 22:49:00
de belg is van aan de kust brugge, moeilijk om hier meer gegevens door te geven denk ik, is er een manier om meer gegevens uit te wisselen?

Noot van de beheerder: dat kan via het besloten forum op deze site.

(4780) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-26 10:26:00
@Belg ik ben ook van de kust..regio Brugge..
Juffie.
(4782) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-26 11:25:00
mijn vriendin is van Brugge...

En nog meer mensen hier dan ik dacht!

Exile
(4783) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-27 11:09:00
Beste exile,

Ik heb je lange mail al wel vijf of meer keer gelezen... en toch weet ik niet wat ik je moet terugschrijven om je te helpen jezelf terug te vinden...

Je verhaal wordt in stukjes en brokjes ook steeds vollediger .. maar niet minder erg. Intussen ben je door je 'blindheid??' (uiteraard ook wel een beetje eigen schuld natuurlijk he??) zelfs je vrij goede job kwijtgeraakt ... maar heb je wel een heel verstandige beslissing genomen om 70 km verderweg te gaan wonen, als ik het goed heb in een oude vertrouwde omgeving waar je ook vrienden hebt. Ik hoop trouwens dat je een heel toffe uitgangsavond met je adhd vriend hebt mogen beleven, alle remmen los, gsm op uit, .. en eens terug hebt kunnen voelen wat 'leven' ook kan zijn.
Ik hoop dat je inmiddels toch al terug een baan hebt gevonden?? of althans voorlopig recht hebt op een uitkering . Ik vermoed dat je bl-vriendin ook haar werk is kwijtgeraakt om dezelfde reden?

Intussen heeft ze je toch 150 euro afhandig kunnen maken en dat je NOOIT iets zult terugzien besef je denk ik maar al te goed.. dat het de laatste keer is geweest dat je ze financieel toch weer hebt bijgesprongen.. zal vrees ik niet de laatste keer zijn zolang jij haar in je leven toelaat.. Hoezeer je haar dat ook meent duidelijk gemaakt te hebben!!! Als je haar tussen nu en een jaar inderdaad niets meer financieel hebt gegeven trakteer ik je dan op een pint en kom met de trein tot sint pieterstation in gent!promise!.... maar ben er zo goed als zeker van als je niet kan loslaten.. ik de trein nooit zal moeten nemen...

Als jij je ouders of familie in vertrouwen zou durven nemen en vertellen wat je hier allemaal vertelt.. hoe ze met je omgaat, leegzuigt, haar ontrouw op alle gebieden.. de uren , dagen, nachten dat jij wakker ligt van verdriet, onzekerheid, angsten... dan zal haar contact met je naaste familie ook verwateren en zullen zij zeker ook veel voorzichtiger met dat contact omgaan. Maar ik begrijp je wel, zolang we menen iemand graag te zien, willen we ze tgo onze omgeving van haar beste kant laten zien...

Wat me ook enorm opvalt is dat je gevoelens zweven tussen liefde en haat.. meer dan begrijpelijk!!!!!!! maar ook dat je enorm gefocust bent op haar mooie uiterlijk... , uitdagend, mooi (duur met jouw centjes..) gekleed, ze is niet zelfzeker.. maar wat haar uiterlijk betreft alleszinds wel en ze gebruikt het.. Op zich haar goed recht natuurlijk.. t is aan de ander om er doorheen te kijken en de nodige afstand te nemen. Zolang jij centjes hebt, telkens op haar berichtjes reageert.. (die je eigenlijk ziek maken, want daarbuiten voel je je beter in je vel), zal ze niet stoppen.. Dus zal je het zelf moeten stoppen wil je verder met je leven vooruitkunnen.. want ik meen dat dat is wat je diep binnenin ook wel wil..

en weet je : k moest even lachen toen je schreef dat ze wel zin had in een lekker etentje.. maar natuurlijk geen euro zelf heeft. " t was net of ik mijn dochter hoorde...

Ook al besef je dat nu niet exile , maar "schoonheid is vergangelijk".. niets is minder waar. Ook spreuken zoals "wie de vrouw neemt voor het lijf, behoudt het wijf, maar verliest het lijf".. zijn waarheden die de eeuwen getrotseerd hebben en zo waar!!!!
En een minder op het eerste zicht mooi meisje of vrouw (of jongen) wordt in iemands ogen steeds mooier als hij het mooie karakter beter leert kennen.. Het omgekeerde is echter ook waar: Een bloedmooie vrouw kan in je ogen toch lelijker worden in die zin dat je er een soort afkeer van krijgt..en je dat mooi steeds minder ziet als je meer echt het ware karakter gaat zien . ZIEN!!

kan je enkel veel sterkte wensen, help je hopen dat ze ooit mag veranderen, hulp zoekt en vindt... en gelukkig wordt. Maar vooreerst hoop ik dat jij wakker wordt om geluk te vinden
liefs
celine
(4784) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-27 20:00:00
hallo,
bruggelingen zijn blijkbaar brave liefhebbende en zeer geduldige mensen, sommige althans. Als jullie eens willen afspreken laat het maar weten, ik heb dagen of halve dagen dat het redelijk gaat nu, maar het idee dat zij nu met iemand anders is pffffffffff ik wordt er gek van. echt waar, ik heb haar geschreven dat ze haar problemen en haar lijden niet iedere keer kan proberen weg te cijferen door te veranderen van partner. Heb haar gevraagd wanneer ze eindelijk zal beseffen dat veranderen van partner en zo omgaan met haar partners alleen maar een tijdelijke oplossing is, en hoe lang ze denkt dat deze 'relatie' zal stand houden. Is nogal cru, ik weet het, maar het wordt toch tijd dat ze erkent dat ze ziek is, alleen dan is er een mogelijkheid voor haar op een 'normaler' leven, ik denk ook aan haar huidige nieuwe partner, hoelang zal hij afzien en afgekraakt worden ????

de bruggeling, niet de enige :-),
(4786) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 07:26:00
Hai Bruggeling,

Is niet cru, wat je jouw ex hebt geschreven. Ze zal er misschien nu nog niets mee kunnen, maar het kan zijn dat ze ooit 'met liefde' aan jouw woorden terug denkt. De eerste man die mij lang geleden, confronteerde; een 13 jaar oudere Engelsman die ik ongeveer een jaar redelijk schofterig had behandeld (naast ook heel lief te zijn geweest voor hem, dat vertelde hij mij later ook), ben ik ook nog steeds dankbaar. Het was iemand die nooit boos, maar wel heel stellig zijn grenzen trok mbt mijn gedrag. Ik weet nog dat hij op een heel lieve manier zei;'Belinda, there's something wrong with you'. Ik dacht toen; 'hij heeft gelijk', al kon ik er nog niets mee. Kort na hem kwam ik mijn huidige partner tegen, ik weet dat 'de Engelsman' verdrietig is geweest, maar hij had ook goed door dat er met mij maar weinig te beginnen viel, en koos op een goede manier voor zichzelf door te rouwen, en te laten.

Ik vond pas een felicitatiekaart, waarop hij mij feliciteerde met de geboorte van de zoon van mij en mijn partner, die ik dus kort na hem ontmoette. Ondanks dat ik hem echt bezeerd moet hebben, sprak er veel liefde uit dat kleine berichtje van hem. Ik moest er gewoon om huilen :)...Hij heeft dan ook nog steeds mijn respect, en ik hoop hem ooit nog eens te ontmoeten (niet lang na de geboorte van mijn zoon vertrok hij voorgoed terug naar Engeland), om hem te vertellen dat hij gelijk had :)...

Veel sterkte allemaal weer,

Fijne dag,

Belinda
(4787) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 09:55:00
lieve belinda,

fijn wat van je te horen... ik denk dat voor velen hier de nuchtere dingen die je vertelt een steuntje in de rug zijn om hen te laten beseffen dat hun vriend/vriendin zelf klaar moet zijn om geholpen te worden en zolang zij dat zelf niet beseffen al hun liefde, goedheid, boosheid, angst om verlies, om zelf los te laten (uit een gevoel van te moeten blijven beschermen..)... water pompen is in een emmer zonder bodem..Zo goed dat jij hier bent.. je bent ook mijn 'hoopje'... dat er ooit wel een klik kan komen na vele jaren. Ook je trots en sterkte toch ook, om altijd in je eigen onderhoud en zelfs wat meer te hebben voorzien, ondanks de wilde jaren.. is best iets om heel trots op te zijn! Dit is sowieso tegenwoordig al moeilijk voor heel wat jonge mensen zonder BL . Op dit gebied ben jij dan zeker nooit een BL geweest .
Dat jij door de jaren heen enorm gegroeid bent is ook wel heel duidelijk uit wat je schrijft en ook vooral de manier waarop.. begripvol, niet kwetsend, maar wel heel duidelijk. Zoals je soms ook probeert duidelijk te maken dat iemand die ten koste van zichzelf toch steeds bij die borderliner wil blijven en helpen.. al is het maar tijdelijk.. ook een hoekje kwijt is...vind ik zo treffend.
veel liefs, celine
(4788) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 23:02:00
hallo,

bedankt voor je woorden belinda, als reactie heeft ze haar status op fb veranderd in 'heeft een relatie'. Ik crash iedere dag een beetje meer, in 6 jaar heeft ze dat nooit veranderd met mij, ben uiteindelijk niets geweest voor haar, ik heb me zoals zovelen 200 procent gegeven, gescheiden, huis verkocht, huis verbouwt met haar en met mijn centen, en nu ' in een relatie', gecatalogeerd als vuilnis, van geen waarde, en het idee dat ze nu hetzelfde zegt en doet over mij zoals ze mij vertelde over haar vorige ex, man ik slaap er niet meer van, zonder nog maar te spreken over de gedachte van hoe ze hem nu sxueel overdondert, niet goed voor mij echt nie
bruggeling aan het einde van de wereld
(4789) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 23:19:00
Ik kom al een aantal maanden op deze site,en lees alle verhalen met veel aandacht. Ikzelf heb heel veel moeite met het aangeven met grenzen. Want ook ik ben bang om te verliezen van het geen mij dierbaar is. Want wanneer geef le liefdevol een grens aan en wanneer wordt het als kritiek ervaren waardoor spitting ontstaat. Ik heb erg veel moeite om mijn verhaal te delen. Want ook ik ben door alle omstandigheden al in behandeling geraakt bij een psyg .Echter is dit meer om mij zelf weer op de been te krijgen. Volgende keer komt er misschien meer........

Groetjes de doorzetter
(4790) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 00:13:00
hey celine,

je slaat wel de nagel op de kop, Ik ben bijna door de blindheid. Tegen mezelf zeg ik wel van je kan nooit een deftige relatie of en deftig leven opbouwen met haar. zij heeft geen toekomst zolang ze niet beseft dat de anderen haar niet kunnen helpen, de romances die tijdelijke leegte opvullen, nieuwe prikkels enz. het genezingsproces moet beginnen bij haarzelf, is het mijn taak voor haar op baan te helpen?! ik denk het niet, ze moet het zelf beseffen. hopelijk niet als het telaat is. Volgens mij weet ze wel dat er iets scheelt maar diep binnenin wilt ze het niet aanvaarden. Ze heeft er trouwens ook geen geld voor!

Eigenlijk ben ik wel blij terug in mijn geboortedorp te wonen, heel veel steun! Toen ik aan de kust woonde was zij mijn enige tijdverdrijf + mijn hobby's. Nu heb ik enorm veel afleiding! ben weggeweest die avond en heb me zeer goed geamuseerd. Trouwens geen enkel teken meer van haar die avond dus dat was ook goed voor de gemoedstoestand. de ochtend nadien kreeg ik wel een bericht wat zij gedaan had die avond, en ze vroeg of ik was weggeweest?! interesse of controle ik weet het niet. Momenteel werk ik bij hier en daar, 1 mei heb ik voor mezelf gezegd dat ik ga beginnen zoeken. het is enorm druk geweest met de verhuis, al veel gedaan. Het huis moet volledig gerenoveerd worden dus zo kan ik min gedachten ook verzetten. Er zal ongeveer een 2-tal jaar inkruipen! beetje per beetje kom ik er wel!

Mijn BL-vriendin is haar werk kwijtgeraakt mits er veel gebabbeld werd achter haar rug, valse beloftes gemaakt werden op het werk. dus we weten allemaal bij BLers als er iets foutloopt op het werk in vroege stadia dat het zeker niet goed is. BLers vergeten namelijk niets wat hun aangedaan word, zeker niet de slechte dingen. op een dag was het volledig zwart-wit! ze voelde haar niet meer goed in het vel. 1ste week ziekte... 2 de week verlenging.. ik kreeg telefoon smorgens dat ze het echt niet meer zag zitten. " je gaat toch niet boos zijn op me " zegt ze, heel raar! alsof ik haar partner ben. Hetgeen waar ik wel fier op ben is dat ze mits haar hoog iQ en manipulerende skills een prestatie heeft neergezet in een commercieel bedrijf die zelf mensen die er 2 a 3 jaar werken nog nooit neergezet hebben. Buitengewoon. Ze kan het zeer goed uitleggen! en met haar "schoonheid" heeft ze een groot pluspunt in de sector waar ze werkte.

Ik ga haar niks meer geven financieel want eerlijkgezegd ben ik het beu. Vroeger was ze me nog dankbaar maar nu lijkt het een gewoonte te worden. dat vind ik heel raar. en het doet toch wel pijn. normaal zou ze me rond de nek moeten springen. Ze heeft al gezegd tegen me dat ze haar enorm schaamt. haar partner is een huis aan het bouwen en heeft geen geld. Moest ik voor een ander meisje al hetzelfde al gedaan hebben als voor haar lag ze aan mijn voeten. Het rare is dat ze voor iedereen een masker opzet! voor haar partner! voor haar nieuwe romance! voor al haar vrienden! maar voor mij niet! dat begrijp ik niet.

Ik laat haar los, ik wil voorruit in het leven. lang genoeg gewatertrappeld! Niemand gaat het voor mij doen, niet zij , niet mijn geburen, niemand. ik zelf moet het maken in het leven. Het is niet omdat ik haar loslaat dat ik haar ga laten vallen! gewoon een vriend blijven. maar op afstand. Het klinkt messchien vergezocht maar ik wil geen zelfmoord op mijn geweten hebben. En ik denk zoveel aan haar zoontje ook die al vroege tekens vertoond van een emotieregulatiestoornis! overlaatst stonden we in de rij te wachten bij een attractie en hij deed heel moeilijk/koppig. maar dan in het extreme. die mevrouw achter ons uit het zomaar " oooh trek je het niet aan, ik heb er 2 met ADHD" mijn BL-vriendin zij "demijne heeft niks" terwijl ik in mezelf gans iets anders dacht. Het zoontje heeft al veel verschillende jongens gezien, is al veel verhuist en is pas 5 jaar. Eigenlijk heeft hij tot de dag van vandaag geleerd zich aan niks of niemand te binden en dat merk je wel! Mij heeft hij enorm graag, de kleine deugeniet. Ik heb heel veel medelijden met allebei, ze verdienen het niet.

Mijn ouders weten hoe ze met me omgaat, nouja ze weten niet alles. het meeste. Moesten ze het van dat geld weten dan zou er een bom ontploffen. En ik praat niet over €150 , alles in totaal zal wel al rond de €5000 zitten, en de rest... Ik heb men uiterste best gedaan maar genoeg is genoeg.

Zoals je zegt kan een mooie vrouw door haar gemene karakter erg "lelijk" worden. Door veel te drinken is ze nu nogal wat bijgekomen in de billen vooral. het stoort me niet maar haar wel. vandaag zei ze nog liever een arme mooie vrouw dan een arme koe. ze is dus op dieet! haar dieet bestaat uit wijn en wat slaatjes, ganse dag door alcohol + dat ze nog eens fatburners neemt. Iemand die heel veel stres heeft word toch veel ziek, en heeft toch meer kans op bv. kanker enz. stres maakt je letterlijk kapot. ik denk altijd dat ze niet lang gaat leven. Vandaag zat ik op haar te kijken en ik zag niet meer het meisje waarop ik verliefd werd, zo erg als vandaag had ik het nog niet gehad. Het leek wel een "monster" . Ik heb haar vorige week nog gezegd, " je bent mijn beste vriendin maar ik zou het heeel raar vinden voor nu nog sx met jou te hebben" ze keek verbaast en zei " ja dat vind ik ook" terwijl ze het niet echt bedoelde. Paar seconden later kreeg ik een telefoon en snapt ze mijn GSM voor te kijken wie er belt. alsof ik haar "bedrieg" , uuuhm ik ben haar partner toch niet? of wel? in welke wereld leeft zij eigenlijk, iets wat ze zelf gemaakt heeft?

Vandaag heb ik haar een bezoekje gebracht, ik had haar gezegd dat ik niet lang ging blijven. leuke babbel gehad over het leven, zij klagen over haar vriend, positief praten over haar nieuwe romance (het is een gewone vriend zegt ze, maarja ik ben geen ezel) zegt ze plots tegen mij van "ja voor de ene is het leven toch beter dan voor de andere" bedoelt ze daarmee jij hebt geld, goede ouders, mooie auto, veel vrienden, alles wat ik niet heb. ze is erg veel jaloers. Ik antwoorde daarop " Als je je eigen weg gaat kan niemand je inhalen.." dat is een mooitje zegt ze, en zooo waar! ik bedoelde daarmee dat het leven is wat je er zelf van maakt! Ik vertrek dus na een 40 minuten bij haar. Ze ging zwemmen met haar zoontje. ik was bijna op de snelweg, krijg ik een telefoon van haar al roepend, schruwelend, ik verschoot me een ongeluk! zo erg had ik het nog nooit eerder gehoord. haar GSM was gevallen en het scherm was kapot. Ik moest onmiddelijk terugkomen zei ze anders ging ze haar appartement afbreken, ofwel haar auto vol met deuken stampen zei ze zelf. " JIJ MOET TERUGKOMEN" ik volledig in paniek mijn auto gekeerd en terug naar daar gereden. Haar zoontje was daar ook, ook 1 van de hoofdredenen dat ik zeker terugwou. Weeral, voor de 10000ste keer heeft hij zijn mama zien splitsen, de jongen is 5 jaar! Ik kwam toe en het eerste wat ik deed was het zoontje vastnemen in mijn armen en het kindje liet me niet meer los. zij was aan het bellen met haar partner al wenend. Dan kwam ze naar mij en pakte me heel goed vast, ik moest haar knuffelen, dan kwam het zoontje er ook bij. Ze stonden me allebei op te wachten aan de straat. ze bleef maar wenen, ze zegt het houd maar niet op al mijn problemen, er komt geen einde aan. Ik had mezelf voorgenomen geen euro maar dan ook geen euro uit te geven voor een nieuw scherm. Wij naar de winkel(gsm dokter) en ik MOEST mee naar binnen van haar, ze zei ik ben zodanig over mij toeren dat ik de bediende(gsmdokter) over zijn toonbank ga trekken als hij niet meewerkt! Ik ga met haar naar binnen, begint ze te wenen aan de toonbank. jah een knappe vrouw die aan het wenen is, als een man dat ziet en ze weten niet dat het een BLer is ... ik moet het niet verder uitleggen zeker.....
ze heeft juist het scherm betaald, de werkuren waren voor niets. normale wachttijd 2 dagen, zei mocht er na een uur terug achter.. manipulatie op zen best. heb nog even bij haar thuis geweest voor haar te kalmeren en ben dan terug vertrokken.. de telefoon ging na 1 uurtje terug af.. weeral problemen!! ik kan zo blijven typen maar ga het hierbij laten.

Ooh nu ik mijn laatste zin schrijf over haar krijg ik een lief goedenacht bericht, o wacht eens even... haar partner ligt toch naast haar?! ....

Dat pintje word voor mij Celine ;) liefst een jupke :)

Welterusten iedereen! Jijzelf op de eerste plaats!
Het leven is als zeilen, met tegenwind geraak je ook vooruit!

Exile
(4791) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 16:22:00
Beste Exile,

Ik snap werkelijk niet dat jij terug bent gereden. Wat wil jij hiermee bereiken?
Ik zou eerder jeugdzorg inschakelen om het kindje te redden! Deze dame help jij niet op deze manier en het kind al helemaal niet!

(4792) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 16:47:00
Mensen,

Mijn (kort)-verhaal:
9 maanden geleden verliefd geworden op meisje via internet. Eerste 3/4 maanden vriendschappelijk gesproken, daarna zette zij de stap dat ze verliefd op me was. Al vanaf de start van onze 'connectie' hadden elke week ruzies door 'misverstanden', initieel dacht ik dat het kwam door cultuurverschillen (maar nu weet ik beter).
Enkele maanden later afgesproken voor 6 dagen. Vanaf de eerste seconde contact 'in het echt' voelde het perfect aan, gewoonweg PERFECT. Moeilijk om dit te 'verkopen' aan mensen rondom mij, maar kom. Gedurende deze dagen samen ook telkens felle ruzie's om heel kleine zaken. Echt heel miniem, waarbij ik dacht, dit is toch niet mogelijk dat ze hiervoor werkelijk ONTPLOFT. Ik gaf het een plaats en dacht dat dit kwam door 'cultuurverschillen'.
Na deze 6 dagen keerden we terug huiswaards. Eerste dag thuis, liefde voelde aan als nooit tevoren. Vanaf de 2de dag veranderde ze precies. Ze verklaarde door te zeggen dat ze veel miserie had in haar leven. Vanaf dit moment hadden we bijna dagelijks ruzie om kleine zaken. Echt niet normaal!
Mijn geduld raakte op en op, en ruzie's feller en feller, doordat ik nogal een temperament heb waarbij ik echt iemand niet met de grond gelijk maak, maar onder de grond steek :). Bij elke ruzie negeerde ze me ook, en sprak pas terug met mij als ik 'voldoende genoeg' mijn excuses aanbood, waarbij zij haast nooit een 'sorry' terug zei.
Welnu, een maand geleden zware ruzie gehad over iets waarover zij 'gelogen' had. Ze draaide heel dit zaakje om en stak de schuld op mij LOL. Ook in heel dit verhaal 'negeerde' ze me ook. Ik voelde me barslecht, ik wilde haar niet kwijt, mijn liefde was nog steeds heel groot voor haar, en ik ging over tot het gebruikelijke 'smeken' om haar terug te doen spreken met mij. Ze stuurde telkens terug dat ze reeds alles van mij 'verwijderd' had enz en dat ik haar moest gerust laten.
Ik stemde (verdrietig) hier mee in, en zei dat ik nog een laatste keer van me ging laten horen met een bericht op d'r verjaardag (met de hoop dat ik de brokken terug kon lijmen zodat we verder konden met onze 'relatie').
Op haar verjaardag (3 weken geleden) stuurde ik een prachtig bericht naar haar, en ze begon opnieuw te spreken met mij. Wel zei ze van het begin af dat ze alleen maar als 'lichte-vrienden' wou spreken met mij (zoals in het begin van ons verhaal) en pas later over ons 'probleem' die deze breuk veroorzaakt heeft, wou spreken. Ik zei 'ok'.
Vanaf dit moment ging alles goed tussen ons, en beter. We groeiden terug dichter bij elkaar toe, tot op een moment dat ik dacht dat ze terug klaar was om als 'koppel' verder te gaan. Een dag later deed ze super koud tegen mij, en ik reageerde nogal 'boos' daarop, en zei ze : 'je pusht teveel, ik had gezegd dat ik als lichte-vrienden wilde spreken', ik probeerde 'normaal' te reageren maar voelde me al gauw verdrietig.
Vanaf dit moment had ik besloten dat ik echt wat afstand wilde nemen van deze situatie omdat ik al het gezever en gezeik wat beu aan het worden was. Ik besloot om echt bijna niets meer naar te sturen naar haar, en reageerde enkel (nogal koud) op haar berichten.
Ik heb echt deugd gehad van deze dagen 'los' te zijn van haar. Ik kon op een 'heldere' manier over de situatie denken en kwam tot het besluit dat er wat grondig verkeerd was met deze meid. Ik had al altijd een vermoeden dat ze 'bipolair' was, maar na opzoekwerk kwam ik bij borderline terecht, en meer bepaald bij deze reacties hier op deze website.
Daarna besloten om elk verhaal hier te gaan lezen, en wat was elk verhaal ZOOOOOOOOOOOO HERKENBAAR, ongelofelijk. Hoe verder ik kwam bij de reacties, hoe meer en meer ik tot de conclusie kwam dat ze kenmerken had van 'High Functioning Borderline'. Ik stond al snel voor het dilemma : proberen verder gaan met haar of opgeven en het 'afbollen'. Ik was er namelijk best wel klaar mee op sommige momenten, maar op andere momenten was het gemis naar vroeger en het verlangen naar een nieuwe 'afspraak' heel erg groot.
Na het lezen van vooral de verhalen en inzichten van IJsbeer (bedankt man!!!) heb ik besloten om er mee door te gaan, en proberen om te gaan met haar gedrag, en vooràl mét haar over haar gedrag te spreken. Gedurende onze 8 maanden samen, had ze al soms enkele dingen over haar 'gedachtengang' laten vallen, waar ik toen nog niets van begreep. Als ik nu terug denk aan die momenten, dan maakt ALLES zoveel meer 'sense' en heb ik echt ALLES een plaats kunnen geven.
Echter, ik heb wel nog steeds veel twijfels als ik er goed aan doe om me 'volledig' te geven aan haar. Ze is 23 jaar, en ik vrees (zo te horen aan verhalen van anderen) dat haar 'apenjaren' er nog moeten aankomen. Al heb ik het gevoel dat ik het nu wel beter zou aankunnen.

Zoals ik reeds zei heb ik de afgelopen 5 dagen heb ik mij bezig gehouden met ALLE reacties te lezen en wens ik jullie ALLEMAAL miljoenen maal te bedanken!!!!!!!!!!!!!!

En Belinda, wat je zegt, klopt volledig. Aan iemand die 'valt' voor een iemand met BL, scheelt ook iets. Het zijn vaak mensen die hun 'gevoelens' tijdens hun jeugd vaak moesten onderdrukken (door bijvoorbeeld ouders, vrienden), kortom mensen die tijdens hun (vroege)-jeugd niet zichzelf konden zijn. Wanneer een persoon als deze plotseling iemand met BL ontmoet, worden deze verdrukte gevoelens als het ware 'geactiveerd'. Vandaar dat deze persoon denkt dat deze BL'er 'de ware' voor hem is, hij kan eindelijk ZICHZELF zijn. Ik was ook deze persoon.

De vraagt blijft altijd, doe ik verder met de persoon met BL of niet. Ik ben van mening van zolang mijn BL-er mij niet sxueel 'bedriegt' met een ander, dan doe ik met hem/haar verder. Eenmaal ze haar gedachten heeft gezet op het 'bedriegen' van iemand, dan is ze sowieso al verloren. Dan is het duidelijk dat ze jou gebruikt. Jij zal haar niet helpen. In deze situatie zou ik echter ANDERS reageren dan vrijwel IEDEREEN. Ik zou de zaken omdraaien en HAAR gebruiken. Ik zou gewoon contact met haar onderhouden om MEZELF er beter van te maken. Als je contact zou verbreken, dan zou je echter achterblijven met een leeg en somber gevoel, maar als je contact behoudt, dan krijg je dit gevoel NIET. Ikzelf doe er dan nog een schepje bovenop door haar te gebruiken (actie-reactie) wat mij dan weer een GOED gevoel geeft 'dat ik zogezegd te touwtjes in handen heb'. Een tijdje later, wanneer ik mezelf goed genoeg voel om de volledige boel te verbreken, dan zou ik haar op haar plaats zetten, en haar de VOLLE laag geven en alle contact verbreken.

Mijn situatie is bijlange (nog) zo niet. Ik zit nog in de fase van 'haar leren' begrijpen én steunen. Gelukkig wil ze meewerken aan 'zelf' beter worden. Dat merk ik echt aan haar dus voorlopig geef ik deze relatie nog ALLE kansen. Wel heb ik besloten om me niet meer zo diep te laten vallen voor haar. Ik kan echt wel zeggen dat ik uit het verleden (met haar) geleerd heb.

Welnu, ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om enkele mensen echt wel 'wakker' te schudden, omdat ik zie dat hier gaandeweg mensen echt wel zot aan het komen zijn van hun BL-er.
Gun jezelf enkele weken de TIJD om de 'situatie' een plaats te geven! FORCEER jezelf om hem/haar te VERGETEN of op de achtergrond te plaatsen!!! Daar gaat het om! Jezelf FORCEREN omdat je de controle over jezelf waarschijnlijk verloren bent!! Neem het terug in handen!!! Leg je GSM af op momenten dat je aan hem/haar denkt! SLUIT je af van HEM/HAAR !Pijnig jezelf!!! Als je de neiging hebt om haar te controleren! NIET doen! Doe iets anders!!! Laat jezelf somber voelen door NIET toe te geven aan hem/haar. NEGEER berichten (of reageer) kort. Spreek jezelf tegen! Als je hersenen zeggen : ik moet haar nu controleren op facebook, ik moet controlen of ik een bericht van haar heb, ik moet haar iets zenden. NIET doen! Spreek jezelf tegen!! In het begin zal het moeilijk zijn! Maar je komt er *** heus wel door!! Gebruik de harde middelen om er vanaf te komen! Maar geef in de eerste plaats jezelf even wat tijd om te BEZINNEN. Zeg eens 'de pot op met hem/haar'. Geef jezelf een GOED gevoel met hem/haar te doen af zien!!!!!

Ik ben misschien wat hard voor bepaalde mensen (vooral diegene waarvan hun BL-er hen 'gebruikt' of 'bedriegt'), maar kom, doe je OGEN open gvd!!! Je bent NIETS met zo iemand!!! Hou het contact minimaal en MAAK JEZELF BETER, ZORG DAT JE HETGENE DOET DAT JE GOED LAAT VOELEN!!! PAS WANNEER je jezelf terug op de rails hebt gezet, ben je klaar om het contact met je BL-er te verbreken! Gebruik je verstand die je ongetwijfeld hebt/had!!!!


Aan IJsbeer : voor jou hetzelfde jongen! Laat het rusten! Neem contact op met haar volgend jaar! Geloof me, alles komt goed met jullie! Daar ben ik zeker van!!! Geef HAAR vooral de tijd! Ik denk ook niet dat ze iemand anders wil in haar leven op dit moment (als ik het zo hoor), dus waar heb je schrik van? Geef jezelf en haar de tijd om de situatie te laten 'bekoelen'. Zie het als een soort 'investering' die later ongetwijfeld zijn prachtige vruchten afwerpt!!!

Nogmaals, bedankt aan iedereen die hier maanden lang op gereageerd heeft!! Het heeft een heus eind verder geholpen! En veel sterkte aan iedereen die lijdt!!!!!


Groeten,
R
(4793) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 17:37:00
He doorzetter,

Als je de persoon in kwestie goed genoeg kent dan weet je wel wat er voor een splitsing kan zorgen en wat niet. Zoals bij mijn BL-vriendin ligt het gespreksonderwerp geld zeer moeilijk, dat staat nummer 1 op de lijst. Het is maar om een voorbeeld te geven. liefdevol grenzen stellen... eigenlijk praat je tegen iemand die emotioneel niet matuur is, dus tegen een kind. Ikzelf praat heel veel in de "ik" boodschap. Er is hier heeeeeel veel over te vinden op het net. Een BLer heeft iemand nodig die hun begrensd met liefdevolle duidelijke afspraken, anders loopt ze zo over je heen en graak je ze toch kwijt! Ze willen niet liever en zijn je daar heeeeeeeeeeel dankbaar voor! Zoek uit wat werkt en wat niet, goed onthouden! tijd geneest alle wonden, geloof me! Denk aan jezelf. zoals het nu overkomt bij me is de BLer van jou, je enige tijdsverdrijf?! ga je vrienden opzoeken, zoek een hobby, ga een weekendje weg, doe iets wat je graag doet, iets waar je rust vind. en of andere oude hobby?! het is soms moeilijk voor iets van je af te schrijven maar het lucht op, ik kan het je verzekeren. je helpt jezelf ermee en ook ons, want wij zitten allemaal in hetzelfde "kuiltje" , je bent niet alleen!

En voor mezelf en de rest,

Ik ben niet meer de persoon wie ik vroeger was voor ik mijn BL-vriendin leren kennen heb. Ik heb een heel sterk karakter, trots als een pauw, heel veel zelfvertrouwen, en het lijstje gaat oneindig door. Soms verander je jezelf voor goed tedoen, omdat je iemand graag ziet. Je kan eens iets door de beugel zien maar elke dag opnieuw en opnieuw, volgens mij is het leven niet zo. Ik ben zelf ook zo geweest maar ik wil niet meer zo zijn! Mijn BL-vriendin heeft een plek in mijn hart, maar een relatie zit er niet meer in. Ze heeft nog mijn steun, ik laat niemand vallen. Het doet wel pijn voor op afstand toe te kijken hoe iemand zichzelf kapotmaakt, maar daar ben jij/ik niet verantwoordelijk voor. Als de moment er is vind de persoon in kwestie wel hulp, iedereen zijn lot ligt al vast, jijzelf bepaald de weg ernaartoe..

Be strong
Exile
(4794) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 17:51:00
Hallo allemaal,

Ik was opzoek naar een site voor mijn vreetbuien maar toevallig stuitte ik
op deze site het heeft denk ik zo moeten wezen. Ik ben toch lichtelijk geïrriteerd ik snap van iedereen hun gevoelens en ze zijn terecht zo te lezen. Alleen het voelt als of nu alle bordeliners over 1 kam geschoren worden en hier wil ik toch een halt oproepen voor de mensen die nog wel in een relatie zitten of om gaan met een bordeliner Je hebt namelijk ook verschillende gradaties van de ziekte. En bordeliners zijn ook mensen alleen mensen met een onzichtbare Geestelijke ziekte en als een bordeliner capabel genoeg is dit onder ogen te willen zien en met het hoogst liggende probleem aan de slag wil kan dit met behulp van overheids instanties prima veranderen
Ik ben blij dat ik zins kort weet dat ik bordeline heb en ik ben niet zo harteloos als ze hier allemaal worden afgeschetst alles wat ik fout doe in omgang met NORMALE mensen en definieer normaal, ieder gek heeft zijn gebrek, ik ben moedwillig genoeg om mijn gebieden te veranderen uit liefde voor mijn man en kinderen ook al weet ik soms niet eens hoeveel ik van ze houd omdat de emoties en verstand niet altijd op een lijn liggen. Wat ik hier mee wil zeggen waar een wil is is een weg als er van beide kanten begrip en geduld is ja zeker meer geduld en begrip als in een normale relatie en jaa definieer normaal. Er zijn genoeg normale relaties waar de zelfde problemen zich voort doen maar dan misschien in minder extreme vorm maar goed vreemd gaan is vreemd gaan ziekte of niet manipuleren is manipuleren ziekte of niet ik heb mannen zonder geestelijke ziekte gehad die rete goed konden manipuleren maar goed ik wil het graag positief afronden. Ik en mijn man zijn al 19 jaar bij elkaar en we vechten er voor samen oud te worden en met een beetje hulp en een hoop steun begrip en proberen positief te blijven heb ik en hij dan spreek ik namens hem hier het volste vertrouwen in.
m.v.g b.v.d Hanny Wolvekamp / Kremer
(4796) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 06:57:00
Beste Hanny,

natuurlijk heb je gelijk en zijn niet alle mensen met de diagnose BL gelijk, denk maar aan de 'stille borderliner' en de BL die in de maatschappij al bij al goed functioneert, een baan kan houden, kan omgaan met geld en dus mensen niet meesleurt in een finantiele put. ook de mensen die na lang worstelen uiteindelijk de stap hebben gezet naar intensieve therapie en wel iets willen maken van hun leven en dat van de mensen rondom hen die ze het liefst zien zoals hun partner en hun kinderen. Dat dit een lang en zwaar proces is zal hier ook door niemand ontkent worden en veel respect afdwingen. Ik meen te voelen dat jij een van dezen bent of geworden bent en veel investeert in jezelf om daarmee ook je partner in de eerste plaats te proberen een goed gevoel te geven, te laten voelen dat je echt je best doet voor jullie relatie.. zo zijn hier ook nog mensen op de site te vinden die hun tocht daarnaartoe met ons delen en tot grote steun zijn van velen hier!!
Maar dat deze site ook vooral een uitlaatklep is voor mensen die verliefd zijn op een BL , uitgebuit worden, emotioneel gekwetst worden, etc.. mag wel duidelijk zijn. De meesten zijn ook nog in de fase dat ze nog altijd geven om de BL die hun leven soms toch wel tot een hel maakt, maar proberen steun te vinden om zich los te maken of om van een neutrale zijde te horen wat normaal is of niet, wat nog door de beugel kan of niet, hoever je mee kan gaan en of je zelf nog wel 'normaal' bent als je te ver blijft meegaan tot je erzelf onderdoor gaat!
deze site is helemaal geen 'haatpetitie' tegen mensen met BL. maar wel een lotgenotencontact voor en door mensen die het zelf niet meer zien..
Er zijn ook sites voor mensen met BL . Daar zul je je mogelijks beter voelen. Daar wordt je vertelt hoe goed en lief borderliners ook wel zijn (en dat hebben ze ook in zich!!!), dat ze die leegte voelen en dat je met veel liefde de BL moet benaderen, tips over hoe je ze steeds opnieuw moet benaderen... met geduld, liefde en begrip... waar je zelden over de zware escapades hoort en het leegzuigen van de mensen rondom hen die ze zelf vaak het liefst zien. Het gaat er wellicht meer over de gematigde BL of BL die mogelijks een eenzijdige kant van het verhaal laten zien. Maar zij steunen zeker elkaar. Zeker eens zoeken naar dat forum (Hollands). groetjes en sterkte . celine
(4798) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 07:14:00
Beste exile,

Met veel plezier zal ik je dat Jupke over een jaar trakteren!! Ik heb het gevoel dat je het wel over een andere boeg probeert te gooien, meer afstand neemt en probeert een nieuw leven voor jezelf op te bouwen. Hou vol!! Nu jij probeert los te laten is de kans er wel dat ze je nog zal proberen manipuleren, met woorden, wenen, chanteren, .. zoals ze dat ook de laatste keer deed en zo hysterisch deed om het gebroken venstertje van haar gsm...?????!!! .. en dat met haar zoontje erbij... Wat moet er toch allemaal door dat ventje gaan, hoe kan hij leren zulke dingen te plaatsen.. En ja, ik begrijp dat je terugdraaide... al was het geen logische stap. Maar misschien was het voor het jongetje toch wel even goed dat je hem kon vasthouden op dat hysterisch moment van zijn moeder...
Maar laat je niet chanteren exile, ook niet als ze dreigt zichzelf iets aan te doen... ook dan is dat niet jouw fout, niet jouw verantwoordelijkheid.. de kans dat ze het doet is zeer klein, maar zelfs als ze zichzelf toch iets zou aandoen is het nog niet jouw fout. Het is iets wat mijn dochter ook deed om iemand terug te doen komen, terug te doen draaien.. die radeloos waren soms en mij smsten, waarbij ik enkel kon zeggen.. zelfs in het ergste geval .. dat ze uit chantage toch een poging zou doen.. dan mag jij je daar niet schuldig over voelen. Je hebt al zoveel gedaan voor haar en je gaat eraan kapot.. dreigen met zelfmoord als je niet doet wat iemand van je eist,onredelijk van je eist... is chantage.. heeft niets met liefde te maken....hoe hard dit ook mag klinken.
Net als de andere schrijver maak ik me ook wel erg zorgen over het zoontje. Hopelijk is hij grotendeels bij de papa die stabieler is en minder bij haar?? Zoniet zou ik toch overwegen om eventueel bij kind en gezin hier iets van te melden in die zin dat ze toch minstens eens kunnen langs gaan om de situatie in te schatten, te helpen... ze mag nog een goede moeder zijn bij momenten, haar zoontje al bij al heel graag zien.. maar wanneer maakt ze echt tijd voor hem?? de momenten dat ze vreemd gaat, rare vrienden in huis laat, uren aan het smssen is, woedeuitbarstingen heeft of hysterisch wordt om een venstertje van een gsm... etc.. Leve de gsm.. maar hij was beter nooit uitgevonden.
liefs
celine
(4799) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 12:11:00
Beste Hanny,

Ik begrijp dat het voor jou niet leuk is als je de verhalen hier leest maar realiseer je dat dit helaas de bittere/pijnlijke waarheid is waarmee ook wij het moeten doen, onze situatie is niet zo erg fijn en veel van ons zitten er behoorlijk doorheen, hebben steun nodig en voelen zich onbegrepen. (helaas is er nog geen therapie voor naasten van BL partners).
Het feit dat er KOPP kinderen zijn zegt al meer dan genoeg en gelukkig krijgen kinderen nu op jonge leeftijd al hulp wanneer ze met dit gedrag te maken krijgen. Echter wij zijn volwassen en zullen zelf moeten zoeken naar een oplossing om hieruit te komen.
Op dit forum staan dan ook de partners/familie en vrienden van mensen met BL centraal en is het onze beurt om ons verhaal te doen en middelpunt te zijn zonder altijd maar rekening te moeten houden met onze BL ex/partners en de gevoelens hiervan.
Het is alleen maar erg spijtig dat hier en op zoveel andere plekken op internet vreselijke verhalen te lezen zijn…Het zegt mij dat nog maar weinig mensen met BL inzien wat hun probleem is (of gewoonweg niet in staat zijn omdat ze te ziek zijn) en er samen met hun partner aan willen werken zonder telkens weer over te gaan op discussie, schuld schuiverij en ontwijkend gedrag. Nogmaals ontzettend goed van je dat jij je probleem begrijpt en er ontzettend veel aan doet en ook de impact op je partner in ziet.

Wens je het allerbeste.

Jongen uit Brabant
(4800) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 20:02:00
Beste Hanny,

Allereerst, welkom. Iedereen mag en kan hier zijn mening kwijt zonder dat hij of zij bekritiseerd wordt. Zonder dat anderen het beter voor de ander weten, zonder dat het kwetsend wordt. En of je nu BPS hebt en in wat voor gradatie of dat je ex of (nog) partner bent van iemand met BPS of familie, dat maakt hier niet uit. Of je wel of niet therapie zoekt of volgt, wel of niet inzicht in jezelf hebt, of als partner therapie zoekt of volgt, of er helemaal doorheen zit, radeloos bent, bang om te verliezen of het liefst de band wilt verbreken, het is hier allemaal gelijk.
Mensen vinden troost, her- en erkenning, tips om door te gaan, nieuwe inhoud in hun leven of simpel een uitlaatklep vaak nadat zij echt dachten dat ze de enige waren die dit overkwam.

En elke keus, hoe subtiel dan ook wordt geaccepteerd. En dat is mooi. Dat is zoeken naar een speld in een hooiberg op internet. Want hoe makkelijk is het om iemand de grond in te trappen, commentaar te geven vanaf de zijlijn, als beste stuurlui aan wal te staan.
Ik heb de groep van militairen waar ik verantwoordelijk voor ben geleerd om kritiek te mogen leveren, graag zelfs, soms ongezouten, direct, zelfs directief. Met één maar: kom daarna zelf met een betere oplossing! Zo ook hier. Wees kritisch naar anderen toe, laat ze zien dat er meer is dan hun eigen visie op de problemen waar ze vaak midden in zitten. Geef een frisse kijk van buitenaf. Maar lever de kritiek die je zelf ook had willen ontvangen...

Als je goed gelezen hebt tussen alle regels door van de verhalen van niet BL'ers dan voert niet boosheid maar onmacht de boventoon. Onmacht omdat zij wel zien dat het niet goed gaat met diegene(n) waar ze van houden. Vaak onvoorwaardelijk, ze worden aan alle kanten misleid, misbruikt, gebruikt door de slopende ziekte die BPS is. Niet door de persoon waar ze zo van houden, want dan was de keuze makkelijk om gewoon te stoppen. Maar ze willen zo graag degene terug die ze met vlagen zien achter hun stoornis.
Lieve, leuke, extreem grappige, gezellige, soms extreem afhankelijke vrienden, vriendinnen, echtgenoten, dochters, zonen, vaders en moeders.

Geef toe, het is een enorme klus om samen te leven met een persoon met de BPS. Ook al heb je alle inzichten, herken je de patronen, ze komen toch keer op keer weer terug en het doet pijn. Pijn in je hart vanwege wat je verweten wordt en pijn in je hart om te zien hoe degene waar jij zoveel om geeft moddert en het zo moeilijk heeft met zichzelf. En dan er naast staan (in het meest gunstige geval, of verguisd te zijn) en niets te kunnen doen aan de angst en de leegheid.
Eerlijk: het heeft niets met ons als partners en familie te maken, wij zijn slechts de bliksemafleiders met lange ij. Waarom we dan toch blijven? Dat heet liefde.

Op internet vond ik het volgende gezegde:
IF YOU FIND SOMEONE WHO IS WILLING TO GO THROUGH HELL, JUST TO KEEP YOUR RELATIONSHIP ALIVE, NEVER EVER TAKE THEIR LOVE FOR GRANTED.

En

IT IS SO HARD TO FORGET SOMEONE WHO GAVE YOU SO MANY BEAUTIFUL THINGS TO REMEMBER.

Beter kan ik een relatie met een partner met BPS niet omschrijven.

IJsbeer.
(4801) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-02 16:12:00
Hoi Belinda,

Nog bedankt voor je reactie. Maar inderdaad, mijn ex heeft van alles wat...

Zoals ik ook veel lees vraag ik me inderdaad af of hij BL heeft. Hij veranderd nog steeds van gedrag en dat verklaard ook meer zijn ADHD denk ik.

Na ons einde hebben we minimaal contact eigenlijk (en ik lees toch meer dat er vaak nog van alles gemaild en appt wordt, daar is bij mij zeker geen sprake van). Laatst nog een app gestuurd dat ik best nog weer eens met hem wil bijkletsen, maar dat vond hij te vroeg (ik sta er misschien wat makkelijker in). We zij nog net geen 2 maanden uit elkaar. Lichtelijk in de war omdat ik dacht we dat toch best vriendschappelijk verder konden zijn (zoals hij meer zelf aangaf) maar daar heb ik me in vergist. Hij sluit alles af en wellicht ook met zn nieuwe vriendin (al kom ik daar nog niet bijzonder veel nieuwe signalen van tegen, maar dat zegt niets uiteraard). Eerlijk gezegd snap ik niks van zijn gedrag en volgensmij heb ik dat ook nooit gedaan nu ik er zo op terug denk.

Iedereen veel succes met alles. Ik geloof ook niet dat alle BL'ers slechte mensen zijn....dat denk ik ook zeker niet van mijn ex want het is een harde werker, dat wel. Maar geloof ook dat het zeker niet altijd makkelijk zal zijn.

Groet,
Esther
(4804) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 08:46:00
Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie bedankjes en het feit dat ik sommigen van jullie tot steun kan zijn. Dat heb ik ook wel even nodig, want op het moment ga ik best door een heftige periode. Door de intensieve therapie ben ik veel kwetsbaarder dan ik was. Waar ik vroeger kon 'genieten' van mijn woede, en zonder problemen mijn muur optrekken (en dus de deur voor geliefde dicht slaan), voelt dit nu allemaal veel minder goed. Voorheen was het of 'geheel (maar dan ook echt geheel ;) in verbinding zijn' of deur dicht. Nu ik me realiseer dat je mensen niet zomaar van je weg kan duwen, weet ik niet meer zo goed hoe ik dan met mezelf om moet gaan. Ik sta soms als het ware met lege handen. Het maakt me onzeker en boos. Gelukkig weet ik dat het er allemaal bij hoort. Maar afgelopen week merkte ik voor het eerst een 'therapie-ontsnappingsgedachte'. Ik dacht; 'tja, mijn leven was toch best oke, brengt die therapie nu wel iets, etc'. Maar dit schijnt ook normaal te zijn. Het was me al verteld, dat je na een maand of drie excuses gaat verzinnen om niet meer te gaan. Dat is eigenlijk een goed teken. Je moet alleen wel blijven gaan :)...

Heb ook nog even op een Borderlineforum rond gekeken, maar daar word ik een beetje depressief van. Toch veel geklaag en gedoe, ik wil mijzelf niet als slachtoffer of 'zielig geval' zien. Ik weet namelijk zeker dat BL, mits redelijk onder controle, je ook heel veel kan geven. Een unieke kijk op het leven, het aangaan van diepe contacten, intens kunnen genieten van alle prikkels die je zintuigen beroeren, het kinderlijke dat je nooit echt verliest, het euforische 'gekke ikke' gevoel, en mijn woede, die, mits goed gebruikt, bergen kan doen verzetten :)... Ik heb een zoon met Autisme en verst beperking, maar ook hem heb ik nooit als zielig of iets beschouwd. Gewoon als anders, en net even unieker dan de meesten. Zo zie ik mijzelf ook maar. Al besef ik me donders goed dat sommige dingen wel anders moeten, voor mijzelf en mijn omgeving. Daar werken we hard aan :)....

Verder jullie berichten weer met veel aandacht en interesse gelezen. Bruggeling aan het eind van de wereld: het veranderen van haar FB status heeft ze echt en alleen gedaan om jou pijn te doen. Ze weet dat dit je raakt, jij hebt haar geraakt (ze voelt dus blijkbaar wel aan dat je een punt hebt), en ze zet het je betaald. Daarbij direct ook haar nieuwe vriendje gebruikend in de 'strijd' met jou. Hij is dus ook al weer een instrument. Richt jij je aub op je eigen leven. Beschouw dit als de grootste les die je moest leren. En bedenk dat jij strax een nieuwe start kan maken met (hopelijk) een gezondere dame. Zij zal gewoon weer hetzelfde kunstje gaan vertonen bij het volgende vriendje. Eigenlijk moet je medelijden met haar hebben. Maar dit kun je vast nog niet zo zien, en terecht.

Verder ben ik benieuwd naar het verhaal van de doorzetter. Ik hoop het binnenkort te kunnen lezen.

En lieve Céline. Wat fijn dat ik jouw hoopje kan zijn. Ik weet niet hoe oud jouw dochter is, en of ze intensieve therapie krijgt. Ik werk zelf met jongeren, en heb gemerkt dat BL-ers best 'een vergeten' groep zijn. Nu zijn ze ook minimaal behandeltrouw door hun vluchtgedrag, maar ik kwam veel jonge BL-ers tegen die alleen medicatie kregen en een beetje begeleiding in de thuissituatie, terwijl je met intensieve therapie, echt gericht op BL, veel kan bereiken, juist op jonge leeftijd. Ik ben nu intern (ik werk bij een grote gemeente) in overleg om te bekijken of we speciaal voor deze jongeren een totaaltraject op kunnen gaan zetten. Ik had dat vroeger ook graag gehad! Zo, hoop ik nu al iets positiefs te doen met mijn BL.

Verder wens ik alle anderen veel sterkte met wat zij doormaken. Ben benieuwd of jij nog iets van haar hebt gehoord IJsbeer? En hoe is het met juffie en Petra? En jongen uit Brabant, lukt het nog goed om voor jezelf te kiezen, en zakken de emoties al wat?

Nou, een hele fijne dag lieve mensen.

Liefs,

Belinda
(4806) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 11:55:00
Lieve Belinda (en anderen)

Ik zal zeker nog vaker gaan schrijven want ik vind alle verhalen zo herkenbaar en pijnlijk duidelijk in het inzicht geven hoe het werkt binnen een BL'er. Heel in het kort heb ik mijn vriendin 9 jaar geleden ontmoet toen ik net uit een gebroken relatie kwam en zij op het punt stond de hare te verbreken. Zoals overal gemeld waren de eerste 1,5 jaar super, kon niet beter. Langzaam maar zeker begon dat te veranderen en met name haar moodswings waren zo verrassend en fel dat ik daar heel moeilijk mee om kon gaan. Ik had op dat moment echter nog geen enkel iedee wat er met haar mis was en zocht de fout enkel bij mezelf. Zij had me enkele dagen nadat we kennis hadden gemaakt me al zeer heftige geheimen verteld en tevens dat haar allergrootste angst was dat ze een psychische stoornis zou krijgen omdat haar moeder bipolair is en dit haar hele jeugd vanaf ze zich kan herinneren, een stempel heeft gedrukt door regelmatige opnames en dus zeer onveilig.
Zoals gezegd kon ik er heel moeilijk mee omgaan dat ze keiharde persoonlijke kritiek kon leveren en het volgende moment weer lief was. Aangezien ik zelf in mijn jeugd gepest ben, kwam dit keihard binnen. Een paar keer ben ik dan ook ontploft en bleef ze dan toch doorgaan en het bloed onder de nagels vandaan halen, net zolang tot ik zelfs fysiek werd tegen haar....
Vele jaren volgden van aantrekken en afstoten, maar daar schrijf ik wellicht later nog over. Sinds ongeveer 1,5 jaar weet ik dat ze BPS heeft (bevestigd door een bevriend psycholoog) en probeer ik er mee om te gaan. Ik heb het meeste moeite met de stelling dat ondanks dat ze persoonlijk tegen me uitvalt ik dit niet op mezelf moet betrekken. Met name de teleurstellingen van afgelopen jaren (zakelijk opgelicht en dus persoonlijk aangetast) neemt ze mij enkel kwalijk terwijl ze zelf niets ondernomen heeft en zelf heel veel geld heeft verbrast.. Mijn vraag nu aan jou is met name dat ze enkel telkens haar gevoel laat spreken, zegt ze, maar dat die gevoelens gebaseerd op verkeerde feiten en aannames. Ze kan me nog steeds raken door telkens mij te vertellen wat zij vind dat ik denk. Als ik dan zeg dat ik zo niet denk, dan neem ik haar gevoelens niet serieus en ga dus (volgens haar) altijd in discussie over haar gevoelens... Hoe kom ik er bij haar doorheen dat ik haar liefdevol kan aangeven dat ik niet zo denk. Ik moet overigens zeggen dat we vaak ontzettend rustig hebben kunnen praten en dan kan ze wel toegeven dat ze dingen niet goed heeft gedaan. Ik probeer ook grenzen te stellen, maar dat is erg moeilijk omdat ze daar zeer heftig op reageert.
Afgelopen weekend was ze weer erg tegen me uitgevallen en had ze me op FB ontvriend en whatsapp geblokkeerd. Ze moest op maandag op kantoor zijn (grenzend aan mijn huis) en normaal kan ze dan ook mijn woning in. Door de uitval voelde het echter niet goed dat ze in de woning kon. Ik had het dus zo geregeld dat ze wel kon werken met alles wat ze nodig had, maar niet in mijn woning kon. Ze werd toen weer heel boos en stelde dat ik haar zo wilde voelen dat ik haar buitensloot omdat zij mij buitensloot. Dat was niet de reden, zoals gezegd, maar ik heb daar maar niet meer op gereageerd. Ik weet dan ook niet of het even niet toelaten (grens trekken) zo'n goede zet was en voel me dan meteen weer schuldig... ik hou zielsveel van haar, heb wel enigszins last van codependency en weet eigenlijk niet meer hoe verder. De lampjes gaan bij mij uit als ik een opmerking krijg dat ze zich irriteert aan de manier waarop ik mijn onderbroek uit doe..... Help??

Brabander
(4807) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 14:54:00
beste belinda,

echt bedankt voor je steun, goede raad en medeleven, hetgeen wat ik nog altijd te veel heb voor haar, medelijden, ik ben nu een paar keer weg geweest met iemand van brugge, maar kom nog heel onzeker over denk ik. Had zelfs het gevoel dat ik haar aan het bedriegen was, pffff, ik heb haar nog enkele berichten gestuurd met bedenkingen en tips over dingen die ze best zou proberen te vermijden met haar nieuwe vriend, maar dat enerveert haar, omdat ze de waarheid leest natuurlijk, ik ga zaterdag naar die trouw, en achteraf houdt het op voor mij, het is verbazend hoe vriendelijk en rustig en aangenaam een avond kan zijn met iemand die niet ziek is, het voelde zelfs een beetje ongemakkelijk net alsof ik constant zat te wachten op een probleem of het moment waarop zij zich ging enerveren.
Het is nog niet over hoor, zit hier weeral in tranen, maar ik moet vooruit en er is iemand die me daar echt wil bij helpen dus ik moet er voor gaan, voor 100 %, nog eens bedankt voor jullie steun en raad
de bruggeling
(4808) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 19:28:00
Bruggeling,

Ik heb echt heel groot medelijden met u. Ik voel me triestig in uw plaats. Ik had graag enkele tips aan u gegeven om 'los' te komen van uw obsessie van haar.
U voelt zich slecht omdat ze 'u' aan het lijntje houdt. Dit moet onmiddelijk stoppen. Probeer er alles aan te doen om de 'controle' bij u te krijgen. M.a.w overspoel ze met liefde, aandacht, lofzangen, etc.... Eenmaal alles terug 'gefixt' is (van zodra je deze stappen succesvol voltooid hebt) wacht je op het eerstvolgende moment dat ze splitst. HIER is jouw moment! Zeg waar het op staat (mag best wel brutaal). Kortom, geef je volledige ongezouten mening over de volledige situatie met haar. Vervolgens zal ze waarschijnlijk ontploffen.
Hierna ga je best over tot het volledig negeren van AL haar reacties. Blijf dit doen. Laat ze smeken om het terug goed te maken, laat ze afzien, pijnig ze. Maar hou vooral ook zelf het negeren vol! Ga gedurende deze tijd leuke dingen doen, werk aan jezelf, maak jezelf blij! Ga fitnessen! Doe sport! Lees! Leer bij! Neem ontspanning! Bouw het traag op! Blijf haar vooral negeren!
Hou dit enkele weken vol, en je bent volledig af van haar, ze zal het 'smeken' opgeven. Ze zal jou niet meer lastigvallen en proberen te manipuleren. Ze zal voortaan haar frustraties uiten op haar nieuwe 'prooi'.

Conclusie: jij hebt je leven terug. Je geniet terug van het leven, en je bent van haar af.

------------------------------------------

Misschien enkele geïnteresseerden in mijn verhaal : ik ben het beu. Ik stop ermee. Ik kan niets doen met dit arrogant gedrag van haar. Ik ben een heel behulpzame jongen, die ALLES kan doen voor zijn partner, maar ooit houdt het op. Ze ontplofte op mij op Viber (omdat ik haar enkele vragen stelde?!), waarna ik besliste om haar compleet te negeren. Dagje verder : ze houdt nog koppig vol, maar begint me al te controleren op Whatsapp. Ik blijf volhouden, want ik wil echt af van haar.
Ook heb ik enkele vermoedens gekregen dat ze mij wellicht 'bedriegt' met andere jongens. Hiermee bedoel ik niet sxueel (dat hoop ik voor haar), maar denk dat ze enkele LAT relaties heeft met andere gasten (daar ben ik bijna zeker van) (waarschijnlijk ex-en) [onderzoek ik nog op dit moment].

Mensen, misschien klink ik echt bikkelhard. Voor sommigen onder ons is dit zeker nodig. Laat deze mensen gewoon stinken en hun eigen leven verkloten. JIJ zal ze absoluut niet helpen. Deze mensen vallen niet te helpen zonder LANGDURIGE therapie. Zie dat nu toch eens in!

Kortom. Ik ben het grondig beu. Ik negeer mijn 'ex' en hoop dat ze weldra een nieuw slachtoffer vindt (waarschijnlijk al gevonden want ik weet dat ze mij gigantisch mist). Ik heb ziels veel van haar gehouden, maar voor mij is ze nu een hoopje arrogantie die ik liever kwijt dan rijk ben.

Beste Groeten, R
(4812) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 22:42:00
Beste R,

Ik snap je boosheid volledig, maar heb nu twee berichten van je gelezen en heb het gevoel dat je niet goed snapt dat we het hier hebben over een ziekte. Mensen met BL zijn erg beschadigd. Natuurlijk is hun gedrag niet goed te praten, maar als ik je een paar uur de pijn, storm en verwarring zou kunnen laten voelen die zorgt voor het nare gedrag, weet ik zeker dat je er iets anders naar zou kijken. Iig met minder wraakzucht.
Neemt niet weg dat ik zeker vind dat partners echt voor zichzelf moeten kiezen als het BL gedrag van hun partner hen schaadt.
Ik wens je veel kracht toe,

Belinda
(4813) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 23:33:00
Beste R,

Ik heb je stuk gelezen en voel de terechte woede die je op dit moment voelt: je voelt je misbruikt, gemanipuleerd en leeggezogen...ik herken je woede in mezelf en zelfs na bijna 1jaar is die woede bij mij nog niet helemaal weg. Door veel te lezen over de ziekte Borderline, door veel hier op het forum te zijn en door rust te nemen en tot mezelf te komen besef ik me steeds meer dat we boos zijn op een vreselijke ziekte. Een ziekte die niet alleen ons lieve mensen emotioneel aan de grond werkt maar ook de partner met Borderline die dit ook echt niet graag ziet gebeuren. Wanneer de borderliner nog te weinig inzicht heeft in eigen gedrag en niet voldoende hulp heeft gehad dan zal een gelijkwaardige en liefdevolle relatie zo goed als onmogelijk zijn.
Het is vervolgens aan ons om op tijd los te kunnen laten en in te zien dat een gelijkwaardige relatie gewoon niet gaat werken.
Helaas is ons leven niet zo zwart/wit en houden we enorm van onze Borderline partner door alle hulp, zorg, begrip, fantastisch mooie tijden en grote dieptepunten die we hebben meegemaakt met ze en willen we ze zo ontzettend graag helpen....helaas is dit niet aan ons.
Probeer door de woede niet verbitterd te worden en besef dat je zelf gezond en gelukkig kan zijn en dat zij daar haar hele leven voor zal moeten knokken. Ik realiseer me erg goed dat het voelt alsof ze je alles afgenomen heeft maar ook zij heeft het waarschijnlijk niet langer vol kunnen houden, het vechten tegen al die vreselijke gevoelens daar is zij nog niet toe in staat...vluchten is haar enige uitweg...

Ik hoop dat je je rust terug vindt R en dat alles ook bij jou een plekje krijgt, het is een enorm heftige ervaring die je je hele leven met je mee zal dragen.

Voor de Bruggeling hoop ik dat hij afstand kan blijven houden en contact uit laat zodat de emotionele littekens tijd krijgen om te genezen waardoor je heel langzaam jezelf weer terug zal krijgen. En dat is na deze enorme strijd het mooiste cadeau wat je jezelf kan wensen.

Voor Belinda nog even veel sterkte in deze zware tijd en weet dat je er weer doorheen gaat komen, telkens weer een stukje sterker en telkens weer trotser op jezelf als je eruit bent. Overigens top dat je ondanks het zware vaarwater tijd ziet om hier te reageren

Ik wens iedereen veel liefde en geluk

Jongen uit brabant
(4814) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 09:33:00
Hai Brabander (en alle anderen),

Jeetje, jouw verhaal deed me wel wat. Het zet zo duidelijk neer hoe het idd werkt bij BL. Volgens mij is jouw vriendin ook high level? Dus (redelijk tot goed) functionerend in de maatschappij, maar bij liefdesrelaties een ramp :)....?

Wat in me op komt is dat een gedeelte van het gedrag wat jouw vriendin vertoont nooit helemaal over zal gaan. Dat is een 'hard' feit. Ook voor mijzelf hoor. Ik heb op het moment ook toch weer even mijn muur opgetrokken, na heel hard proberen het anders te doen. Maar soms lukt dat dus niet, en moet ik mij even los maken van alle banden die ik heb. Ik voel me momenteel even heel opgelucht, ontspannen en vrij. Natuurlijk ook wel iets van schuld, omdat ik de ander 'laat stikken', maar BL is wel een reëel onderdeel van mij. Dat zal ik moeten accepteren, en ook de mensen om mij heen. Voor een deel zal ik mij anders kunnen gaan gedragen, maar ook zal veel hetzelfde blijven. Zoals mijn therapeute zegt; je gaat links leren schakelen, maar als je het weer even met rechts doet (zoals ik dus nu), denk je: pfffff, wat lekker. Het is aan de ander om daar mee om te willen blijven gaan, of niet.

Ik vind het ook lastig je te adviseren in wat wel en niet werkt. In principe kun je daarover veel lezen op het Net, en ik zie dat je dat al gedaan hebt. Verder blijft het altijd zoeken, in elke situatie weer wat wel en niet werkt. Soms is het zo, en dan weer zo. Dat maakt het heel ingewikkeld, maar ook wel heel levendig. Een uitspraak uit de film ' ik ook van jou' die gaat over BL, is dat het enige constante aan een BL haar of zijn onvoorspelbaarheid is. Dat blijft, denk ik. En dat maakt het vaak ook tot interessante mensen die niet gaan vervelen. Aan de andere kant moeten de 'harde randjes' er wel af natuurlijk. Anders is het gewoon geestelijk mishandelen, dat wat een BL doet. De vraag is dus: kan zij wat minder heftig worden door bijv therapie, etc. En kun jij idd haar aanvallen als niet persoonlijk beschouwen. Je geeft al aan dat je dat heel lastig vindt, en dat je last hebt van wat codependency. Dat maakt het extra pittig, maar je zou het ook kunnen zien dat zij de beste leerschool is die je ooit hebt voorgeschoteld gekregen. Want als het je gaat lukken haar aanvallen niet meer persoonlijk te zien, en haar meningen en kritiek naast je neer te leggen, dan kun je dat bij iedereen, toch?

Van belang is ook dat zij haar BL erkend, en dat je er open over kan praten. Zoals ik al schreef heb ik een zeer Autistische zoon. Deze kan heel dwangmatig en gefrustreerd zijn als er iets anders gaat dan gebruikelijk. Tegen hem zeg ik dan, als iets van hem echt op een bepaalde manier moet en hij 'door draait', dat niet 'hij dat wil', maar 'zijn Autisme het wil'. Dat haalt het erg van de persoon af, en maakt het een probleem van ons beide, ipv dat we tegenover elkaar komen te staan.
Jij weet precies wanneer niet 'jouw gezonde vriendin praat', maar 'haar BL' praat, of dingen doet. Als je er open over kan zijn tegen elkaar, dan zou je bij nare acties van haar kunnen zeggen dat je merkt dat haar BL het heeft over genomen, en je even voor jezelf moet kiezen, maar dat je er weer voor haar bent als ze is bedaard. Natuurlijk zal ze hier woedend op reageren, maar dat is op dat moment echt haar probleem. Als je deze begrenzing consequent en met liefde voortzet, wat echt wel een zware taak is, zal het voor haar steeds duidelijker worden wat wel en niet kan. Het is eigenlijk net zoals je een kind begrenst. Belangrijk blijft wel dat je veiligheid blijft bieden. Zomaar je kantoor op slot doen, zonder dat te hebben aangegeven, is voor een BL echt heel onveilig. Ook zomaar niet meer reageren, of zonder aankondiging negeren, zoals R hierboven beschreef, is heel onveilig voor een BL. Uiteindelijk zal dat haar vertrouwen zo kunnen ondermijnen dat zij nog maar moeilijk liefde kan voelen.

Het invullen van wat jij zou denken en voelen is ook een echte BL tik. Ik ben er ook een ster in soms. Het is dan ook heel moeilijk om te geloven dat de ander de waarheid spreekt. Je verdedigingsmechanisme werkt dan op volle toeren. Je schrijft zelf ook al, dat als zij rustig is, je wel met haar kan praten, en zij dingen toe kan geven. Daarmee geef je ook direct het antwoord. Als haar BL spreekt (in een ruzie, of iets) heeft het geen zin om haar te overtuigen dat het anders is. Ik zou op zulke momenten alleen maar zeggen dat het je pijn doet dat ze je niet gelooft, en het daarbij laten. Op een rustig moment kun je er dan eventueel verder op in gaan.

Ik hoop je zo wat handvatten te hebben gegeven. Je ziet, het blijft een hele klus. Maar zolang je het op vindt wegen tegen het mooie (is dat er nog bij jullie?), kan het het echt waard zijn. Maar je moet er wel zin in hebben.
En over die kritiek op je onderbroek of iets, daar moet je gewoon echt om lachen. Ik heb een paar kleine tikjes wat dat betreft. Zo vind ik dat mijn vriend te hard slikt, en dat mijn vader iets heel irritants doet met zijn sleutels. Dat is echt iets van mij, en soms houden ze er rekening mee, maar soms moet ik ook gewoon niet zeuren, en wordt er door hen smakelijk om gelachen. Ik weet ook niet of dit echt bij BL hoort hoor. Een ieder heeft zo van die dingetjes. Het feit dat het bij mij aanvoelt alsof iemand met zijn nagels langs een schoolbord gaat is natuurlijk wel weer mijn overgevoeligheid voor allerlei.

Nou Brabander, dit was het. Voor mij ook weer even fijn dit alles te beschrijven. Soms ben ik ook echt nog een complete ramp, en zorgt het beschrijven van dingen, ook bij mij voor meer duidelijkheid...:)...

Liefs, en groeten aan een ieder,

Belinda
(4817) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 09:41:00
O, en jongen uit Brabant, bedankt! Waardeer je lieve woorden echt heel erg!
Belinda
(4818) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 13:25:00
Hoi Belinda,

Je vroeg aan mij hoe het met mij gaat. Het antwoord is redelijk.... Mijn vriend lijkt hetzelfde als jou te hebben op dit moment..... Wil alleen zijn, kan geen duidelijkheid bieden over wanneer hij zich weer goed voelt. Op zo'n mooie zondag als vandaag kan en wil hij in de ochtend niets afspreken voor de rest van de dag, omdat hij nog niet weet hoe hij zich s avonds voelt.... Best lastig.. Ik had mij verheugt op, op zijn minst een paar uur samen....

Daarnet een vriend op visite gehad die geheel gezond is en hij heeft mij geholpen in de tuin. Dan vind ik het soms wel lastig dat mijn vriend dit niet kan, a omdat hij niet zo praktisch is en b omdat hij niet zo belastbaar is.... Nu vind ik het dus even lastig... Maar het komt wel weer goed, ook met jou Belinda. Rust en begrip is nu belangrijk.

Zou jij meer over jouw kind en de opvoeding willen vertellen? Hoe jij ermee omgaat? De vader van mijn kind is bij ons weg gegaan toen mijn jongste 3 maanden was, hij heeft ook borderline. Nu vermoed ik dat mijn oudste ook borderline heeft.... Ze heeft de diagnose ADHD, maar het zou mij niet verbazen dat het borderline is, ook heb ik weleens aan autisme gedacht.


Dus jullie horen het wel... Het is soms heel fijn met mijn partner, maar soms ook zwaar...
Gisteren met koken ging het even niet goed met de kalkoen aanbraden, en hij raakt compleet gestrest.... Gaat eigenlijk nergens over, maar toch overkomt het hem... Wat doe ik dan mijn best om de sfeer fijn te houden/krijgen.....

Pffffffff.



Ga weer lekker verder in mijn tuintje.

Tot later... Sterkte allemaal.....

Groetjes,
Petra
(4819) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 19:12:00
Hallo allemaal
Ik heb de moed verzameld om iets te posten. Mijn verhaal is het volgende,ik heb 8 maand
een relatie met een vrouw met bl. Met Mijn hele ziel en zaligheid probeer ik vertrouwen te winnen maar kom maar niet dichterbij.Ik heb steeds het idee dat wanneer ik al mijn liefde en aandacht aan haar geef ik het pas terugkrijg. Zodra ik wat minder aandacht geef krijg ik geen of nauwlijks genegenheid. Knuffelen of zoenen doen we alleen wanneer zij dat wil of behoefte eraan heeft. Ze heeft in schematherapie geleerd om grenzen aan te geven en te zeggen wat ze wel en niet wil. Echter pakt dit vaak vreemd uit zodat het op een ongepast moment is of totaal niet terecht is.(vaak hele kinderachtige dingen) Als ik hier dan iets van zeg wordt het ruzie en zegt ze dat ze het recht heeft om haar mening te geven. We doen veel leuke dingen samen maar het ontbreekt aan diepgang(te dichtbij) en intimiteit. Ze geeft wel steeds aan met mij iets op te willen bouwen maar hoelang moet ik wachten. Ik ben er kapot van maar kan haar moeilijk loslaten omdat de leuke momenten waarop het wel goed is zo heerlijk voelen.
(4820) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 21:37:00
Hoi Belinda.

Dank je voor jouw treffende reactie. Je weet haarzuiver te beschrijven wat er met mij en mijn vriendin gebeurt.
Jouw typering is juist. Ze is een goed functionerende BL'er maar met moeite met relaties, niet alleen met mij. Haar omgeving heeft echter volgens mij totaal niets in de gaten en als het weer eens niet loopt tussen ons ligt het dus altijd aan mij...
Het zou fijn zijn om er open over te praten maar ik gaf al aan dat haar grootste angst is het hebben van een stoornis. Daarnaast is ze zelf als coach werkzaam. Zij herkent en benoemd dergelijk gedrag soms bij anderen maar ziet het totaal niet bij zichzelf, althans dat laat ze niet blijken...
Ik heb ook vaker gelezen dat het brengen van de boodschap een zeer moeilijk iets is en misschien wel killing voor een relatie. Jij bent dan tenslotte de boodschapper. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik dit zou kunnen/moeten aanpakken. Iemand?
Wat ik wel typisch vind is dat ze heel vaak de relatie verbreekt maar na verloop van tijd zoek ik dan weer contact en gaat ze door alsof er niets gebeurd is. Ze zal zelf niet als eerste een stap zetten. Dat is niet echt BL, toch?
We hebben samen een zaak gehad en dat heeft heel veel stress opgeleverd omdat we zwaar opgelicht zijn en diep in de financiële problemen daardoor zitten en er nu proberen uit te klimmen. Hierdoor was het voor mij in het verleden moeilijk afstand te nemen of grenzen te stellen omdat dat direct invloed had op het werk. Omdat we nu niet meer samenwerken zou het makkelijker moeten kunnen maar we hebben natuurlijk wel de huidige gewoontes opgebouwd. Goede raad is dus duur...

Brabander
(4821) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 09:10:00
Hai Brabander,

Je zit in een lastig pakket, denk ik. Ten eerste lijkt jouw 'pittige vriendin :)', de touwtjes stevig in handen te hebben, en te willen houden. Dat is haar veiligheid. En naar mijn idee, bied jij haar ook voldoende veiligheid. Daarom durft ze ook zo naar te doen, en de relatie steeds te verbreken. Ze weet dat jij wel weer komt, en zelfs steeds de eerste stap zet. Voor haar lijkt er 'in Borderlinetermen dan :)' geen vuiltje aan de lucht. Al voelt ze zich vaak gefrustreerd, en krijg jij daar de schuld van, toch heeft ze de ideale situatie gevonden om een 'redelijk veilig' bestaan te leiden en niet naar zichzelf te hoeven kijken. De omgeving, en ook jij, draagt daar aan bij. Er is wat dat betreft, mijn inziens, en uitgaande van de weinige info die ik heb, voor haar geen enkele reden om naar zichzelf te kijken, en dat zal ze waarschijnlijk dan ook niet zo snel gaan doen.

Mocht jij 'de teugels' wat strakker gaat aanspannen (door bijv nu eens geen contact te zoeken als zij de relatie verbreekt, of alleen onder bepaalde voorwaarden van jouw kant, weer verder willen gaan), dan gaat de strijd beginnen. Indien ze er klaar voor is (dus vermoed dat vluchten geen zin heeft), heb je een kans dat ze gaat erkennen, en er misschien iets mee gaat doen. Indien dit niet zo is, heb je kans op heeeeeeel veel ellende, en misschien zelfs het vluchten van haar naar een volgende relatie.
Omdat zij coach is (net als ik trouwens:), moet ze echt door hebben dat er iets speelt. Maar erkenning is zwaar, het maakt erg onzeker. Maar na die periode van onzekerheid (en de nodige therapie) denk ik dat er mooiere tijd zullen volgen, zeker als je high level functioneert. Dan zal je je beperkingen beter leren kennen, accepteren (dat eeuwige verstoppertje spelen is immers slopend), en bovendien nog meer kunne genieten van al het moois dat BL kan brengen!

Fijne dag,

Belinda

En ps: de relatie steeds verbreken, en wachten tot jij de eerste stap zet, is absoluut BL hoor. Pure kwestie van controle willen houden, en het vertrouwen dat jij die eerste stap zet, waarschijnlijk heb je dat zelf gewoon altijd zo gedaan.
(4822) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 11:21:00
Hoi Belinda.

Jouw analyse slaat de spijker volledig op zijn kop. Ik maak inderdaad ook onderdeel uit van haar omgeving en houdt het dus ook mee in stand..
Het moeilijke in deze is (en je hebt dit al eens eerder aan iemand anders geschreven) is dat ik niet weet hoe ik haar uitspraken moet interpreteren. Ze weet dat ik zielsveel van haar hou en laat dit dan ook regelmatig weten, ook dat ik haar mis. Omgekeerd kan ze dat ook, ook nog heel recent, maar is daar niet 'gul' in. Als zij de relatie echter weer eens verbreekt heeft ze het telkens erover dat het gevoel er niet zit en dat dit al jaren weg is. We hebben echter ook zoveel mooie tijden gehad, ook heel recent, dat ik me afvraag of ze nu werkelijk niets voelt of dat dit een manier is om de situatie te ontvluchten. Dit is echt een dilemma waar ik mee rondloop. Door het telkens verbreken van de relatie ben ik zeker onzekerder geworden. Het generaliseren is iets wat ze overigens heel vaak doet en dan vaak alleen de negatieve aspecten belicht terwijl de positieve veel talrijker zijn, maar daar slaat ze dan geen acht op.

Wat de controle betreft, dat is een item. Dat is typisch iets wat ze mij vaak verwijt dat ik overal de controle over wil hebben. Ze geeft nooit aan hoe precies maar het is 'de manier waarop ik kijk of iets zeg...'.

Je hebt het over verstoppertje spelen. Wat bedoel je daar precies mee?

Jouw heldere kijk geeft me veel inzichten over hoe het functioneert bij haar maar zeker ook bij mij. Ik vindt elke dag dat het niet prettig loopt een verloren dag en realiseer me dat ik daardoor soms te ongeduldig ben en niet kan wachten tot zij een stap maakt. Toch lijkt dat wel het beste, toch? Een goede vriend van mij, die op de hoogte is van haar gedrag, zei me laatst dat ze wellicht nog niet voldoende pijn heeft gevoelt omdat ik meestal klaarsta met een vangnet...

Dank je wel dat je zo openhartig mijn vragen beantwoord en ik weet dat ik er veel aan ga hebben.

Groetjes, Brabander
(4823) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 17:50:00
Piep.. ik ben er terug..

Nu pas energie en kracht gevonden om ook nog eens te reageren, ik kijk en lees uiteraard dagelijks nog alles mee met jullie en gedeeld leed, zou half leed moeten zijn.. helaas zo rooskleurig gaat het niet met mij..

Ik herken jullie strijd volledig, ik herken ook jullie partners BL-gedrag, ongelofelijk hoe gelijklopend alles is en hoe herkenbaar.. de laatste weken zijn heel moeilijk voor mij omdat ik nu pas doorheb dat dit wel eens ECHT het einde zou kunnen zijn van onze relatie.

Na teruggekeerd te zijn met Pasen en de dag erna al terug de stekker uit te trekken, heb ik het heel moeilijk gehad.. even voor hij terug kwam, had hij inzicht, mijn leven is een puinhoop, ik kan niks afmaken, geen enkele relatie lukt me, werken lukt niet, voor mezelf zorgen ook niet, laat staan voor mijn kinderen.. ik ben een mislukkeling, zonder ruggengraat die niet weet welke richting te kiezen in zijn leven..

Ik steunde hem in deze moeilijk week en bracht hem langzaam de BL kenmerken aan, maar hij negeert ze elke keer opnieuw :( Ondertussen wel door psycholoog vastgesteld en vrij heftig zelfs, zoals Belinda al aangaf. Hij functioneert op geen enkel vlak, relaties, gezin, kids, werk, hobby.. elke keer als hij keihard vecht voor iets, want dat doet hij, haakt hij af net voor alles in zijn plooi zou kunnen vallen.. zo ook met onze relatie..

Sinds deze week nu ook weer zijn job kwijt, en nu heeft hij 'plots' nieuwe relatie, veel jonger dan hem, in Frankfurt en gaat hij impulsief naar ginder verhuizen want hier lukt toch niets.. weg van elke verantwoordelijkheid, zijn kids, familie, hij laat alles achter en hoopt dat het ginder 'plots' wel zal lukken? Borderline genoeg? Helaas zonder inzicht, heeft totaal geen controle over zijn impulsen.. en heeft alle contact met mij verbroken.. was verkeerd om terug te keren, nu volg ik mijn hart.. zegt hij..zijn BL bedoelt hij ;-)

Doet pijn om iemand die je zo graag ziet op deze manier te moeten verliezen, mij kan hij niet meer vertrouwen? Een meisje uit Frankfurt die hij 2w kent, wel uiteraard..

Ik hoop nog elke dag dat hij inziet dat hij hem moet laten helpen en dat zo alles veel mooier zou kunnen zijn, vooral voor hem dan, dat er eindelijk inzicht en begrip ook zou komen van zijn familie en vrienden.. want ook deze hebben afgehaakt in de voorbije jaren.. precies enkel ik die volhoud? Zoals Belinda terecht opmerkte, er is ook iets mis met mij.. hoe gek zou je anders zijn om dit te verdragen en vol te houden??

Ik kan het niet laten om hem nog mailtjes te sturen want op al de rest ben ik geblokkeerd .. zoals het een echte BL betaamt.. ik zou hem beter loslaten en niks meer sturen.. maar stiekem hoop ik nog altijd dat hij tot inzicht komt en dat zijn vlucht naar Duitsland, zonder werk, zonder inkomen, zonder spaargeld, zonder zijn kids, zonder thuis.. enkel met 'haar' .. dat zijn angsten hem daar snel inhalen.. zal wel, was bij mij ook zo.. en in al zijn vorige relaties ook.. enkel kwestie van tijd..

Loslaten is ook graag zien, daarom doet het ook VERDOMD veel pijn :( mensen uit Brugge ik wil graag wel eens life praten met jullie.. zien jullie dit ook zitten en hoe spreken we af?

Belinda, nu zit hij waarschijnlijk op zijn roze wolk, of kan hij ook spijt voelen momenteel en twijfel? Denkt hij net als ik ook nog eens aan alle mooie momenten? Of is deze splitsing ECHT en zal ik hem niet meer terug zien/horen.. ik hoop van niet..

Sterkte voor iedereen.. LEAVE THEM OR LOVE THEM.. ik kies nog altijd voor het tweede maar ik moet er wel nog de kans toe krijgen ..

Juffie x
(4825) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 22:06:00
Beste Brabander,

Ik herken mijn verhaal ook in het jouwe.. ALS ik nog eens een mail krijg van mijn ex partner en ik tref hem op een zwak moment, geeft hij toe dat hij nog veel aan mij denkt.. maar het gevoel is weg, zegt hij dan elke keer weer, terwijl we, ook nog recent, zo'n mooie momenten samen hadden.. alles was gewoon heerlijk samen..

Ik vermoed dat dit hun 'splitsing' is waardoor ze veel kunnen blokken, letterlijk en figuurlijk en uiteraard hebben wij met hen al een 'verhaal' waardoor onze liefde wat 'besmet' is volgens hen, want voor een BL is het ALLES of NIKS verhaal.. grijs bestaat niet.. dus is het NIKS.. vrees ik, we kunnen ons niet meer onvoorwaardelijk geven, want we weten wat erna kan komen en dat voelen ze en daar haken ze op af.. of laat hen zeggen.. ik voel niet meer het juiste voor je.. grijs kennen ze namelijk niet?!

Een vrouw die hem graag ziet en na een reunie van 3maand zegt, ik heb even tijd nodig om terug naar je toe te groeien, is voor hen niet overweldigend genoeg en dus conclusie.. gevoel is voorbij.. NIKS dus.. hoe hard het ook klinkt, typisch BL gedrag.

Maar troost je Brabander, een echte BL is heel onvoorspelbaar, je weet dus nooit welke richting je ECHT uitgaat.. en dat maak alles zo moeilijk..want als in hun nieuwe relatie een 'scheurtje' komt en ze beseffen dat het daar ook niet 'dat' is.. dan zoeken ze terug hun superego op.. en zitten we weer op de gekende rollercoaster.. hangt van ons af wat ermee te doen dan.. zorgen dat we sterk zijn tegen dan en kunnen dragen wat moet, of afstand nemen.. voorgoed..

LEAVE THEM OR LOVE THEM.. geen grijze zone ;-)

Juffie x
(4827) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 22:07:00
Zit ik wat juist Belinda? Begin ik het 'verstoppertje' spelen, want dat herken ik heel goed, juist te interpreteren met wat ik hierboven geschreven heb.. of zit ik er nog steeds naast? Ben benieuwd ;-) dank voor je antwoord Belinda..
(4828) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-07 08:28:00
Aan juffie, ik heb mijn persoonlijke gegevens doorgegeven aan de beheerder van dit forum, hopelijk kan hij die nu doorgeven aan jou zodat je me kan contacteren als je wil, dan kunnen we eens afspreken, ik heb er een punt achter gezet, ik ga verder met het opbouwen van een nieuwe relatie, ik laat mezelf niet meer toe wanhopig te wachten op een reactie, een teken, een woord, ze is met iemand iemand anders, en als ze is met hem zoals ze was met mij dan heeft niemand anders nog belang in haar wereld, haar nieuwe verovering is de beste de mooiste en de nieuwe man van haar leven, ze zal alles doen om hem daarvan te overtuigen, geen tijd meer voor andere mensen in haar leven, en zeker niet voor een 'onnozele' ex die haar toch niet gaf wat ze wilde, elle s'en fou complètement. Dit doet heel veel pijn, maar het is zo, ik heb bijna 7 jaar gevochten en alles gegeven om haar te bewijzen dat ik met haar verder wilde, het is niet gelukt, en het is niet alleen mijn fout, dat besef ik nu gelukkig, misschien zal ze nu een paar maanden of jaren terug 'gelukkig' zijn, om dan opnieuw te beseffen dat het ook niet alles is. Ik kan haar niet meer helpen, moet eerst mezelf helpen, heb nog iedere dag tranen in mijn ogen, iedere dag

mvg, de bruggeling
(4831) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-07 11:31:00
Hoi Belinda en Juffie. (en alle anderen)

Buiten de al eerder genoemde dingen (en ik hoop dat jij, Belinda, daar nog op kan reageren) zit ik met het dilemma van veiligheid en 'teugels aantrekken'.
Als de teugels aangetrokken worden levert dat onveiligheid op, wat door een BL als zeer bedreigend kan worden ervaren en zelfs reden om te vluchten. Als ik dat niet doe is het wel veilig maar blijft ook de controle door haar en veranderd er dus niets.
Ik heb geen idee hoe je daar nu een invulling aan zou kunnen geven...
Objectief gezien klopt het verhaal wellicht maar zodra de (liefdes)gevoelens gaan meespelen wordt het een veel moeilijker en neemt de angst voor verwijdering alleen maar toe... Ik heb dit dilemma al ruim 6 jaar.....
Ik hoop op wat goede suggesties...

Groetjes, Brabander
(4832) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-07 22:07:00
Hai Brabander (en juffie),

Ja Brabander, dit is nu juist het probleem van een relatie met een BL, en daarom is voor veel BL-ers een (lange) relatie ook heel moeilijk. Als er passende oplossingen waren, die ik je zo even voor kon schotelen, was er natuurlijk ook geen probleem, en kunnen we ook dit hele forum opdoeken :)...

Maar kun je leven met hoe ze nu is? Kan jij dan gelukkig zijn? Want misschien is voor haar dit het hoogst haalbare...Dat zul je je eerst goed af moeten vragen, eer je echte stappen gaat ondernemen.
Mocht haar gedrag je echt ongelukkig maken, en je besluit dat je zo niet verder wil, dan zou ik toch gaan proberen voor jezelf op te gaan komen. Welke van jouw behoeftes vervult ze niet? Welk gedrag van haar schaad jou echt? Daar moet toch over gesproken worden. Dan kun je gaan proberen om afspraken te maken, en je grenzen te gaan stellen. Dan zal 'de strijd' gaan ontstaan, met misschien als goed gevolg dat ze gaat erkennen dat er iets niet in de haak is met haar, en zij hier iets mee gaat doen. Is dit niet het geval, en jij blijft voor jezelf opkomen, en ze vlucht, dan is je probleem natuurlijk ook opgelost :(. Maar hier moet je wel klaar voor zijn natuurlijk, je moet dan echt hebben besloten dat je niet meer verder wil zoals het nu gaat...

Maar ook als ze gaat erkennen, en iets met zichzelf gaat doen, dan is het natuurlijk nog niet afgelopen. Je zou kunnen zeggen dat het dan pas begint. Als je als BL niet meer vlucht, de controle niet meer hebt, en je bij al die klotegevoelens komt, word je er niet leuker op, dat kan ik je wel vertellen :(...

Het is echt vreselijk ingewikkeld allemaal. Momenteel loop ik ook even vast, en ben op een punt dat ik twijfel of ik wel een relatie waard ben.
Ik vind mezelf iig even helemaal niet leuk :(...

Maar goed, ik ben ook moe, dus misschien morgen of overmorgen een wat positiever bericht, met misschien ook wat 'betere suggesties'...
Dan kom ik ook nog terug bij jou Juffie...

Nu naar bed.
Truste allemaal,
liefs, Belinda
(4833) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-08 08:43:00
Belinda,

Ik ken je niet persoonlijk, maar zoals je hier alles schrijft en uitlegt ben je zeker een relatie waard! Je bent behulpzaam naar anderen, probeert anderen op te beuren na weer een opdoffer, je probeert uit te leggen, je probeert te ondersteunen en wij proberen dat allemaal te begrijpen. Voor mij ben je top bezig. Een heel groot compliment waardig.

Dat je hierin jezelf weer tegenkomt is ook niet verwonderlijk denk ik. Het doet je misschien wel vaak realiseren hoe het aan de "andere" kant wordt opgevat. Hoe lastig het allemaal wel niet is voor de ander en dat hij wel heel erg veel van je moet houden wil hij blijven (ik weet het niet, maar zou kunnen?). Uit je eerdere verhalen denk ik dan JA HIJ BLIJFT VAST. Waarom zou hij na die eerdere mindere periodes er nu zo maar mee ophouden?

Ik vind je in ieder geval een topper omdat je er zo over nadenkt en dingen zo goed herkent. Kop er voor! Je kunt het!
(4834) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-10 07:06:00
He daar allemaal,

Dit forum stopt toch niet als ik niet schrijf he :). Ik blijf benieuwd naar hoe het met een ieder gaat.
Bedankt iig voor de mooie reactie van hierboven. Heel fijn.
Inmiddels ben ik alweer wat opgekrabbeld. Ik was redelijk uit het veld geslagen. Ook omdat mijn partner en ik een paar fantastische weken hadden (ja, 12 jaar samen, maar dan gewoon weer heel euforisch verliefd), en er iets gebeurde waardoor onze verstandhouding om sloeg van 'naast elkaar', naar volledig 'tegenover elkaar'. Nu is dat altijd wel zo geweest, maar het lijkt nu meer pijn te doen. Ik denk omdat we nu zien wat er gebeurt, maar ons beide niet bij machte voelen om het om te draaien. Pijn, verdriet, strijd en verdedigingsmechanismes uit onze beider jeugd en rest van ons leven, neemt het dan over. Het is alsof je door een andere bril naar het leven en de ander kijkt. Heel frustrerend. Mijn vriend heeft dan de neiging om te gaan claimen, en ik om me af te sluiten en weg te rennen. Zo komen we dan in een heel vervelende situatie terecht. Vroeger koos ik dan voor drank, drugs of een ander contact om me veilig te voelen. Nu doe ik dat niet, maar dat betekent wel dat ik door de zure appel heen moet bijten.
Inmiddels heb ik ook op het Net opgezocht wat dit nu is. Hoe kan het zijn dat, indien je getriggerd wordt, je geheel om slaat en dat haast niet meer kan omdraaien. Ik begrijp nu dat je hersens idd in een andere modus gaan, eigenlijk een andere bewustzijnstoestand, één van 'vechten of vluchten', de normale menselijke reacties bij gevaar. Helaas zijn onze reacties buiten proportioneel, kijkende naar de trigger van dit moment.
Wel heel goed om dit op deze manier te hebben doorleefd. We hebben nu goed met elkaar gesproken, en goed gekeken naar ons beiden aandeel, en we zullen nu gaan zien hoe het de volgende keer gaat. Mocht dit toch moeilijk blijven dan is er zoiets als 'schematherapie' (daar las ik hierboven al iets over), dat speciaal gericht is op dit verschijnsel; op het herkennen, en leren om gaan met 'die andere modus'.

Maar goed, ik ben er weer, al merk ik dat ik nog 'met een schuin oog' naar mijn partner kijk :). Het vertrouwen is nog niet helemaal terug, maar de komende dagen zal dit, naar verwachting, wel weer terug komen, en zullen we waarschijnlijk weer een heel intense tijd in gaan. Lang leve BL, haha!

En juffie, je hebt het heel goed door, denk ik. Ook over het feit dat een relatie op een gegeven moment 'te besmet' is, en je naar 'iets schoons' wil, en je een totaal nieuw iemand dan meer kan waarderen dan degene die je veel langer kent. Ik ken dat heel erg van vroeger iig.
Verder vroeg je naar mijn zoon. Hij is klassiek Autistisch en zwakbegaafd. Ik heb hier eigenlijk nooit problemen mee gehad. Wat dat betreft zit ik raar in elkaar :). Ik ben op de eoa manier ook heel goed in het opvoeden van hem. Hij heeft nooit medicatie nodig gehad, en bereikt dingen die niemand voor mogelijk hield. Ik denk altijd dat dat komt omdat ik (en ook mijn partner) beide een beetje gek zijn :). We hebben hem nooit 'normaal' of 'gewoon' willen maken. Hij mag totaal zijn wie hij is, ongeacht wat anderen daar van vinden. Daardoor is hij natuurlijk heel ontspannen in wie hij is. Daarnaast heb ik me in de beginjaren op een bijna obsessieve manier bezig gehouden met zijn stoornis. Ik bezocht cursussen, congressen, las boeken, sprak een ieder die me maar iets kon leren over Autisme. Daardoor weet ik er veel van af, en kan ik hem goed begeleiden. En hoe emotioneel ik in andere relaties ook kan zijn, bij mijn kind kan ik me altijd beheersen. Heel vreemd eigenlijk, als je er goed over nadenkt. Maar bij mij is 'de liefdesrelatie' echt de onrustbrenger, denk ik. In mijn opvoeding volg ik een redelijk strakke lijn die goed werkt. Ik ben dan ook heel trots op hem, en ook op mijzelf, in deze.

Verder weet ik even niet meer goed wat jullie nog meer vroegen, en kan dat ook niet meer lezen als ik dit nu typ.
Ik hoop iig juffie dat jij je BL kan loslaten op den duur. Ondanks dat je nu goed weet hoe het werkt, lijkt er met hem echt niets te beginnen.
En Petra, is de boel daar alweer bijgedraaid? En let je op je eigen behoeftes in de relatie?

En Brabanders, en Bruggelingers, heel veel sterkte met alles!

Liefs, Belinda
(4836) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-10 11:03:00
lieve belinda,
ik ben zo blij voor je dat het tij met je vriend toch weer gekeerd is , al kijk je nog een beetje met een "schuin oog" naar hem ( een mens kan immers niet voorzichtig genoeg zijn he.. hihi). Maar het belangrijkste is toch dat de koude oorlog even gestaakt is en dat jullie al terug met elkaar een gesprek gehad hebt. Ook deze keer zal het weer goedkomen en wacht jullie weer een fijne periode, die hopelijk lang mag duren. Het is wel goed dat je er zo probeert aan te werken en te achterhalen wat jou en je vriend op een moment zo erg triggert dat je telkens bij manier van spreken alle deuren dichtslaat.... allez, niet echt goed in het slot gelukkig, want ze geraken sinds zovele jaren ook telkens weer geopend. Dat moet ook wel echte liefde zijn!
En ja, het beroert me hoe jij met je zoontje omgaat. Want eenvoudig is toch ook anders... maar het lijkt me dat jij dat heel goed en met veel liefde doet.. en zonder pillen!! in deze tijd van rilatine om je oren langs overal toch wel een dikke pluim waard. Ook hierover zou je een artikel kunnen schrijven voor ouders die niet meer weten wat te doen om goed te doen.. een manier die ook kan , gewoon lijkt te lopen en zonder pillen of te veel pillen!
En ja, je vraagt je af, waarom je bij je zoon die rust hebt die je niet met een partner hebt??... moederliefde is niet te vergelijken met partnerliefde natuurlijk he.. maar ondanks de heftige verhalen van partners over hun BL of ex-BL lees ik toch ook regelmatig van die partner dat zij ondanks alles wel een goede moeder was of is... Hoe bizar dat ook mag klinken omdat je je afvraagt hoe dat te rijmen valt met de situatie tussen de partners waar het kind toch middenin zit. Maar net dat jullie een latrelatie hebben lijkt me voor je zoontje in deze ook wel ideaal. Hij wordt heel graag gezien door beiden, maar als de stoppen overslaan blijven jullie er niet samen met hem middenin zitten, maar nemen afstand van elkaar (fysisch) en komt hij toch ook weer in een veilige omgeving. Eigenlijk doen jullie dat zo goed belinda!!

je vroeg me nog hoe oud mijn dochter is? Ze wordt deze maand 31.. Heeft ook al veel therapien begonnen, en weer gestopt, bleef uiteindelijk alleen achter, geen vrienden meer (tenzij ze desnoods een crimineel zou binnengelaten hebben.. (wat ook gebeurd is) .. om niet alleen te zijn. Ze heeft iedereen door haar gedrag en vooral financiele uitbuiting van haar afgestoten... maar kan eigenlijk ook niet alleen zijn.. Vandaar ook de overdosissen pillen in de afgelopen periode, die dodelijk hadden kunnen zijn.. Maar als ze terug bij bewustzijn is zegt ze dat ze echt niet dood wil zijn, maar wel wil slapen, dat de uren of dagen voorbij gaan zonder dat eenzaam gevoel... Maar dat is natuurlijk geen leven.. zo kan je ook negentig worden.. maar dan heeft ze ook niet geleefd..
Momenteel is ze nog steeds in gedwongen opname tot twintig mei, maar ze voelt zich daar eigenlijk goed, komt tot rust... wordt ook wel een beetje terug de oude, kwestie dat ze uiteindelijk psychisch niets heeft overgehouden van de overdosissen, wat wel een geluk is. Ze heeft nu intake gedaan voor dubbeldiagnose (verslaving en persoonlijheidsstoornis) en zal toegelaten worden van zodra er een plaats vrijkomt. Momenteel staat ze daar nog volledig achter. Nu toen ze dat vroeger volgde kon ze de theorie gewoon van buiten opdrammen.. maar ze paste het helemaal niet toe.. dat beseft ze ook wel).. Hopelijk mag ze binnenkort starten (dat is natuurlijk niet gedwongen) , houdt ze vol en leert ze de theorie in de praktijk toepassen waar nodig en kan ze toch nog een mooie toekomst opbouwen.. Hoop is het enige dat moed geeft, het is dan ook aan hoop dat ik me vasthou. Ik ga haar regelmatig bezoeken en dan kunnen wij rustig praten, elke dag bellen we ook even naar elkaar. Mocht het altijd maar zo zijn..
maar duim met me mee!!

en exile?? waar zit je , hoe gaat het met je, en ijsbeer? en de anderen???ik denk vaak aan jullie
veel liefs voor allen
celine
(4837) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-11 11:07:00
Hoi Belinda, Juffie en allen.

Door jullie inzichten veranderd er veel in hoe ik naar mijn BL kijk maar zeker ook hoe het gevoel veranderd. Jouw laatste bericht Belinda geeft duidelijk aan wat er met jou gebeurd. Petje af voor je openhartigheid en wat mooi om te lezen hoe jij vecht met wat je weet en wat je voelt.. Ondanks dat jij én je partner weten wat er speelt bij jou is het kennelijk toch nog erg moeilijk om er goed mee om te gaan.
Ik weet niet of de partners van eerdere schrijvers zoals Ijsbeer, Exile en alle anderen ook wisten dat zij BL (kenmerken) hebben. Ik neig steeds meer te denken dat het samenleven met een BL'er alleen maar kan als hij/zij zelf ook weet dat het speelt. Jij, Belinda, hebt wel eens gesuggereerd dat mijn BL weet wat er speelt (omdat ze zelf ook coach is) maar gezien haar grote angst hiervoor vanwege haar moeder met Bipolaire stoornis hier niet aan durft te denken. Ik zou je graag willen geloven maar weet niet of ze daaraan durft. Ze heeft wel eens aangegeven dat bepaalde persoonlijke eigenschappen van haar niet handig zijn bij ruzies, maar verder is ze niet gekomen..

Ik zit me nu dan ook oprecht af te vragen of ik het nog langer kan proberen met haar zonder dit ter sprake te gaan brengen. Maar ik verwacht anderzijds dat ze er furieus op zal reageren en juist (typisch BL) mij van BL zal gaan beschuldigen. Het gaat weer langzaam beter na een fikse ruzie dus ik weet het niet, maar ik denk zoals gezegd meer en meer dat een vooruitgang zonder openheid hierover geen zin heeft. Ik kan me natuurlijk best wel aanpassen en de dingen niet meer persoonlijk proberen te nemen, maar ze drukt ongetwijfeld weer een keer bewust of onbewust op een van mijn pijnlijke knoppen en dan weet ik niet of ik mij dan goed kan beheersen al moet ik zeggen dat er op dat gebied wel meer rust bij me is gekomen na de vele mooie stukjes op deze site...
Ik ben nog nooit zomaar boos geworden maar altijd als een reactie op haar gedrag of uitspraken en weet derhalve dat ik daar voor mezelf niet bang voor hoef te zijn.. Qua gevoel geeft ze aan dat, indien nodig, ze haar gevoel gewoon kan uitschakelen om maar niets te voelen. In het verleden deed ze dat vaak met drank (nu ook nog wel) en roken en vreemdgaan.. Ze is verslaafd (geweest?) aan de drank en heeft zelfs een auto ongeluk hiermee veroorzaakt en doorgereden. Toen wilde ze zich op laten nemen en behandelen maar een dag later later ging ze het via internet proberen en het resultaat was.. geen behandeling... Ze heeft veel goede ideeën maar de uitvoering gaat vaak niet door... maar als ik iets niet doe wat ik gezegd heb...........

Blijft staan dat ik eigenlijk niet zeker weet óf ik er met haar over moet beginnen en zo ja, hoe dan?? BL is ook nooit officieel vastgesteld maar alles wijst er wel op zoals ik jullie heb geprobeerd te beschrijven (en dat was slechts een heel klein gedeelte van wat ik allemaal heb meegemaakt).

Groetjes, Brabander
(4839) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-11 17:51:00
Hoi Brabander,

Ik heb een aantal keer een stukje van mijn verhaal verteld op het forum en ik ben tot dezelfde conclusie gekomen. Een BL partner die niet wil erkennen en belangrijker: die geen goede hulp zoekt en weet dat ze fout zit zal je absoluut NIET gelukkig maken. Sterker nog, wanneer de partner met BL geen hulp krijgt en het niet wil inzien maar wel ons blijft stukmaken en wij dit niet willen inzien dan kan dit voor ons zware gevolgen hebben.
Wat ik na 3jaar relatie van mezelf kan zeggen:
- opgebrand/depressief
- geen behoefte in andere relaties en isoleer mezelf
- vertrouwen kwijt in relaties en mensen
- ik heb een kort lontje na al mijn ruzies met mijn ex ook naar mijn directe omgeving toe
- ik heb een hekel gekregen aan vrouwen en mannen die elkaar gebruiken voor sx door al het vreemdgaan wat mijn ex deed

Al met al wordt je langzaam opnieuw geprogrammeerd in je borderline relatie en als je dit niet op tijd door hebt en uit liefde teveel gaat helpen dan kan het niet goed aflopen met jezelf.
Ik weet dat andere misschien zullen zeggen: Jah maar je had er ook op tijd uit kunnen stappen....Partners die zelf in een zware borderline relatie hebben gezeten weten dat het zo makkelijk absoluut niet is, je blijft geloven dat je partner echt van je houdt want ze komt immers steeds terug...(daarbij is het vaak zo dat partners zoals ikzelf trekken hebben van codependency)
Hoe hard het ook klinkt, ik kan absoluut geen BL partner meer hebben in mijn leven. Ik ben niet opgewassen tegen de enorme ups en downs die erbij komen kijken en ben er simpelweg niet sterk genoeg voor. Ik ben een erg gevoelige en behulpzame persoon en zie dat ook graag in mijn partner.

Overigens heftig dat jij ook nog in een redelijk zwaar vaarwater zit Belinda, wat me echter wel bezig houdt is hoe het met je partner gaat? gaat hij er niet enorm aan onderdoor? Elke keer als ik in zwaar vaarwater zat en telkens weer de schuld kreeg van mijn BL ex en haar familie ging ik helemaal stuk, niet wetende wat ik nog moest doen om haar te laten voelen dat mijn liefde echt is...Daarbij was ze enorm stiekem door thuis nooit wat over onze ruzies te vertellen maar ze juist voor te liegen door te zeggen dat ik door mijn werk erg gestrest was….vreselijk!

Ondanks dat ik veel van haar gehouden heb zou ik haar absoluut niet meer terug willen, ik ben het afgelopen jaar steeds meer gaan voelen dat een relatie voor mij echt een aanvulling moet zijn, ik moet echt een leuke vrouw tegenkomen wil ik überhaupt nog een relatie aangaan. Daarbij moet ik ook zeggen dat ik niet meer zit te wachten op heftige personen, ook niet in positieve zin. Ik was vroeger erg snel verkocht wanneer ik te maken kreeg met mooie, erg vrolijke vrouwen die mij in korte tijd erg leuk vonden...Nu gaat er bij mij een grote alarmbel rinkelen en ben ik weg.

Overigens leerde ik mijn ex pas echt kennen nadat zij anorexia heeft gehad en destijds had zij ook totaal nog geen andere diagnose. Toen ik een relatie met haar kreeg werd ze ook steeds heftiger en hebben we diverse malen bij de huisarts gezeten omdat het thuis gewoon niet te houden was. Ze kreeg na haar anorexia enkele vervolg onderzoeken en ik mag god danken dat ik bij de uitslag daarvan aanwezig was. Haar uitslag was diepgewortelde borderline met narcistische kenmerken, ik zal het nooit meer vergeten en zie de brief nog voor me. Wat mijn ex vervolgens deed is de diagnose geheim houden wat op zich begrijpelijk is omdat het natuurlijk ook een enorme confrontatie is. Ik mocht niets zeggen tegen mijn ouders en vrienden. Moest ze dan toch echt wat zeggen dan vertelde ze mensen dat ze trekken van borderline heeft en dat het allemaal niet zo erg was……daarbij had ze ook medicatie gekregen (fluoxetine/prozac)….Natuurlijk heb een na een jaar ellende wel alles tegen mijn ouders en vrienden verteld ook al haatte ze me daarna.

Wat er in de hele relatie bij ons gebeurde was dat er thuis enorm veel fout ging en ze enorm heftig was maar zodra we op verjaardagen kwamen of andere publieke dingen was er geen vuilte aan de lucht en ging het allemaal super….oooo wat was ze dan ineens lief en begaan met iedereen en wat straalde ze…. Ik kon dat op het einde gewoon niet meer aanzien omdat ik het zo enorm schijnheilig vond.

Erg moeilijk om te lezen dat sommige zo enorm vast zitten in hun relatie en totaal niet meer weten welke kant ze op moeten. Achteraf en als ik er nu naar zou kijken zonder gevoelens van verliefdheid en zonder samen te wonen is het een stuk makkelijker. Is een BL partner niet bereid tot verder onderzoek of therapie over te gaan en wil hij/zij haar gedrag niet erkennen: wegwezen want vroeg of laat ben jij stuk en alles kwijt.
Wanneer ze er wel serieus aan willen werken en het ook erkennen dan kun je het een goede kans geven en kun je er samen aan werken en open tegen je omgeving zijn wat het vooral voor de partner verdraagzamer maakt en daarbij kan de omgeving inspringen wanneer het te ver gaat.

Na 10 maanden ben ik een eind op weg maar absoluut nog niet 100% mezelf, ik voel elke dag nog wel verdriet, woede en teleurstelling wat het zeker niet makkelijk maakt. Ik vul mijn tijd voornamelijk in met werken, sporten en vrienden waarbij ik een duidelijk keus maak bij goede vrienden te zijn die dicht bij me staan waardoor ik ook weer een warm gevoel krijg.
Ik bevind me daarbij ook niet meer in het stap/kroegleven aangezien ik duidelijk van mezelf weet dat dit niet mijn wereldje is.

Ik wil iedereen hier enorm veel sterkte wensen met welke keus dan ook, het is een lange weg en vooral een leerzame weg.

Jongen uit Brabant
(4840) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-11 22:01:00
Beste Belinda en alle anderen, Ja, ik ben er nog, onkruid vergaat zo maar niet!
Druk bezig met mijn kleine meid, mijn focus verlegd voorlopig. Opvallend gisteren naar het Eurovisie Songfestival gekeken. Natuurlijk terecht gewonnen door Conchita Wurst, 'het' met de baard. En onze inzending een tweede plaats, zonder baard dragende vrouw hadden wij gewonnen. Maar wat een prachtig liedje van Ilse en Waylon. Voor degenen die direct denken: wat een troep dat songfestival en hier lezen of posten, het is een liedje wat zo in de top 3 van liedjes over Borderline kan.
Man, wat is die tekst treffend...
Pfff, zet me wel weer even terug naar af, niet teveel luisteren dus, sentiment komt naar boven wat ik net begraven had. En nee, het is nog steeds stil. Ze is druk bezig met mij proberen te vergeten, weg te stoppen bij als de zoveelste mislukte relatie in successie. En ik moet verder, de wonden gaan maar niet dicht, nog steeds bloed er vanbinnen iets, gevoelsmatig. Qua ratio ga ik er van uit dat we nooit meer bij elkaar zullen zijn en wil ik de deur dicht doen, verder, kansen gunnen en nemen. Ruimte aan een ander gunnen die mij wel kan geven wat zij ontbeerde. Maar of die er is? Gevoel zegt 'nee', maar eigenwijs als ik ben... Ooit zei iemand tegen mij: Je trouwt nooit met je grote liefde, die laat je los. Alleen de tijd heeft het antwoord en ik laat me meedrijven door de stroom als wrakhout. Wie weet in wat voor prachtig warm vuur ik terecht kom en met wie.

Ik ben in The Calm after the Storm:

Driving in a fast lane,
Counting mile marker signs
The empty seat beside me
Keeps you on my mind
Living in a heartache
Was never something I pursued
I can't keep on chasing
What I can be for you

Tears on a highway
Water in my eyes
This rain ain’t gonna change us
So What's the use I cry

I could say I’m sorry
But I don’t wanna lie
I just wanna know if staying
Is better than goodbye

Skies are black and blue
I'm Thinking about you
Here in the calm after the storm

After all that we’ve been through
There ain’t nothin’ new
Here in the calm after the storm

Maybe I can't find you
Down this broken line
Maybe you can find me
I guess we’ll know in time

IJSBEER.
(4842) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 07:54:00
Hai Celine, Brabander, en anderen,

Jemig Celine, dat is pittige kost. Het klinkt alsof het leven voor haar wel heel erg moeilijk is. Wat erg voor haar, en natuurlijk voor jou. Het moet vreselijk zijn om je kind zo te zien lijden. Goed dat zij therapie krijgt, weet je ook of daar iets van Mindfullness (meditatie) bij zit? Dat heeft mij heel erg geholpen. Ik ben daar een jaar of 12 geleden mee begonnen, eigenlijk door een boekje van de Dalai Lama. Want Mindfullness is eigenlijk niets meer dan een Westerse vorm van Boeddhistische meditatie. Destijds werd er nog vreemd naar gekeken, en ik heb best wat moeten overwinnen om aan mijn omgeving te vertellen dat ik me bezig hield met Boeddhisme en mediteren (veel te zweverig natuurlijk). Inmiddels is het een beproefd middel, en wordt ingezet bij veel therapieën (ex-kankerpatienten, ADHD-ers, en ik zie het nu ook al bij Borderlinepatienten), en wordt het door sommige zorgverzekeraars zelfs vergoed.
Wat ik er goed aan vind voor BL-ers is het volgende: Als BL-er mis je 'een bodem', je mist 'grond'. Dat komt eigenlijk gewoon omdat je identiteit / ego niet goed is ontwikkeld, door veelal onveilige hechting. Vroeger werden BL kinderen ook 'bodemloze kinderen' genoemd, maar deze term wordt niet meer gebruikt. Bij meditatie ga je, indien je het frequent doet, eigenlijk voorbij dat ego. Je komt bij 'een andere bodem', waardoor je je ego minder nodig hebt, en dat je bodem wordt. Ik heb het jaren intensief beoefend (heb zelfs toevlucht genomen tot het Boeddhisme), en weet dat ik altijd terug kan naar 'die andere bodem', in het Boeddhisme 'ruimte van egoloosheid' genoemd. Het mooie is, dat 'wij niet goed identiteit ontwikkelden' :), zelfs een voordeeltje hebben naar 'wel goed identiteit ontwikkelden' mbt meditatie. Een goed ontwikkeld ego (wat eigenlijk niet meer is dan goed omlijnde, vastgestelde concepten en ideeen over onszelf waarmee we ons oa kunnen beschermen naar de buitenwereld) is in meditatie veel moeilijker te omzeilen. Door 'de gaten' die ons ego heeft, komen wij eerder bij die 'egoloze ruimte'. In deze ruimte zou de Boeddha altijd verkeren, en dat heet dan verlichting :)... Zo zie je, elk nadeel heeft zijn voordeel...

Maar goed, misschien is bovenstaande iets te technisch allemaal, of te zweverig, maar je zou het eens na kunnen vragen. Zonder meditatie had mijn leven er waarschijnlijk rommeliger uit gezien. Ik ben het de laatste jaren wel wat minder gaan doen, en ik merk dat ik ook weer wat minder vaste grond onder de voeten heb. Je verliest dan als het ware zicht op die 'egoloze ruimte'. Maar omdat ik wist dat dit zou gaan gebeuren, heb ik op mijn enkel mijn Boeddhistische naam laten tatoueren. Als een levenslange reminder dat die ruimte er is, en ik er naar terug kan, met de juiste inzet. Sinds een paar dagen heb ik het mediteren (en bestuderen van Boeddhistische teksten dan ook weer opgepakt).

Maar ik dwaal weer af, merk ik. Ik wens je heel veel kracht toe, en ik duim zeker voor jou en jouw dochter...

En Brabander, voor jou blijft het idd heel lastig. Kijk, als de term BL niet bespreekbaar is, kun je het ook anders doen natuurlijk. Sommigen mensen hebben nu eenmaal veel schaamtegevoel bij het idee dat ze iets zouden mankeren, en zullen daar idd maar moeilijk aan toe geven 9want in deze maatschappij moet je natuurlijk wel perfect zijn :). Ik weet ook niet of zij nog een goed contact heeft met haar moeder, zo ja, dan kan het nog lastiger zijn. Je komt dan echt in 'familieopstellingen' terecht. Indien jouw vriendin zou toegeven dat ze iets mankeert, moet ook haar moeder naar zichzelf gaan kijken, etc. Dat kan de relaties binnen de hele familie doen veranderen, en dat durven mensen vaak niet. Zoals ik het lees is het echt een beetje 'vechten tegen de bierkaai' voor je. Je zou natuurlijk wel het kopje 'BL' kunnen omzeilen (is uiteindelijk ook maar een naampje voor wat bijzondere eigenschappen van een mens:)', en proberen met haar afspraken te maken over gedrag wat jij echt niet vindt kunnen. Zou dat werken, denk je? Probeer het eens, begin bij jezelf, ga grenzen stellen. Nu wil je dat zij gaat erkennen, en waarschijnlijk hoop je dat jullie relatieproblemen dan als sneeuw voor de zon gaan verdwijnen, maar zo werkt het niet natuurlijk. Een relatie bestaat uit twee mensen (of meer, maar dat is weer een ander thema, haha), jouw gedrag heeft dus net zo veel invloed als het hare. Ga maar eens een beetje oefenen, een beetje spelen. Kijk wat er gebeurt als je 'ander, voor jou prettiger' gedrag gaat vertonen. Wat gaat zij doen? Natuurlijk is het zwaar, een relatie met een Bl, maar je kunt er ook een beetje mee spelen (mits je veilig genoeg blijft). Besluit vandaag dus een paar dingen anders te doen, en kijk wat er gebeurt! Mocht je het aandurven, heel veel succes, en houdt ons op de hoogte...

Hier zijn de dingen nog lastig. Ik voel me aardig beklemd in mijn relatie, en snap niet zo goed waarom. Ik heb het gewoon letterlijk benauwd. Gelukkig kan ik dit heel eerlijk met mijn partner bespreken. Vandaag groepstherapie, dus ook daar ga ik het bespreken. Jullie horen de uitkomst nog!

Liefs,

Belinda
(4844) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 08:08:00
Hai ijsbeer!

Jouw bericht is er iets later op gezet volgens mij, dus ik had het nog niet gezien.
Wat fijn om iets van je te horen, gek he, maar je krijgt toch een band, zo met elkaar :)... Ik merk dat je nog aan het rouwen bent, heftig he!
En idd, ik vind het ook een prachtig nummer van Ilse en Waylon, maar had het qua tekst nog niet zo bekeken. Mooi en treffend, idd... Zeker kijkende naar jouw situatie...
Ik hoop iig dat je over een tijdje een prachtige (gezonde) dame ontmoet. Er komt een mooie zomer aan, begeef je lekker onder de mensen, doe leuke dingen, dan moet er vast iets ontstaan, al is het maar een 'mooi zomeravontuur' waar je ongecompliceerd van geniet en je doet beseffen dat het leven echt om jou mag gaan :)...
Verder ben ik ook erg blij met het winnen door Conchita. Wat een statement! Een ieder mag er zijn! Welke uitingsvorm, of 'state of mind' ook. Daar werd ik nu emo van :)...

Houd je haaks lieve IJsbeer!

Belinda
(4845) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 08:19:00
O, en jongen uit Brabant, nou miste ik jouw bericht toch ook :).
Hier nog een kleine reactie! Rot voor je dat je je zo opgebrand voelt. Kun je geen hulp zoeken hierbij? Pas wel op voor slachtofferschap. Als je hier voor kiest (want ja, het is een keuze :), graaf je je eigen graf. Natuurlijk moet je rouwen, verwerken, en dat is na een relatie met een BL extra lastig. Maar als het goed is, heb je ook veel over jezelf geleerd, of kun je nog leren. Ga hier anders actief mee aan de slag. Laat het niet voor niets zijn geweest.
En hoe het met mijn partner gaat, dat is een goede vraag. Hij leest wel eens mee (hai schat :), want geheimen hebben we niet (meer). Maar het is lastig, ook voor hem. Pas vroeg hij zich voor het eerst af of ik hem wel kon geven wat hij nodig heeft. Dat heeft hij echt nog nooit gezegd, en was voor mij erg bedreigend. Maar het is een realiteit waar ook ik mee moet leren dealen. Uiteindelijk ben ik ik, en wil ik dat hij gelukkig is, met of zonder mij... Maar goed...we zullen zien!

Nu stop ik met dat geschrijf :)

Fijne dag!
Belinda
(4846) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 08:45:00
Inderdaad ijsbeer, nu ik de tekst van het Nederlands eurovisieliedje lees, kan hij niet meer van toepassing zijn... ik word er even stil van..
Nadat onze Axel er in de voorronde uitviel (al vond ik hem zeker ook een plaatsje waard in de finaleaflevering!!) heb ik dan maar voor Nederland geduimd. Maar ik vond het ook een prachtig duet, zelfs zonder dat ik met de tekst helemaal mee was. Inderdaad, een meer dan verdiende tweede plaats. En ja.."rise like a phenix" was zeker ook wel heel speciaal en heel persoonlijk .. en dan die baard erbij .. die zal het zeker gedaan hebben he! veel sterkte ijsbeer.. ik hoop dat iemand je pad mag kruisen die voor jou geboren is!!
liefs
cecile
(4847) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 10:09:00
hallo iedereen,

nieuws uit brugge, ik ben naar de fameuze trouw geweest, en ik ben er goed uitgekomen uit dat weekend. De buren bij wie ik logeerde waren heel blij dat ik gekomen was, heb vrijdagavond een heel toffe avond met hen gehad, waarin ze me bevestigden dat ik veel beter was zonder haar, dat zij ook vonden dat ik eraan tenonder ging, en dat haar reacties soms verre van normaal waren. Zaterdagochtend dan mijn kostuum aangetrokken, en naar de kerk gegaan voor de trouw, had haar al zien passeren, kort rood kleedje, ze weet dat ik haar daar heel mooi mee vond, mooi lange benen, haar haren zoals ik ze graag zag,.... Ik kwam binnen in de kerk en ging me achteraan zetten, ze deed teken dat ik mocht komen goeiedag zeggen en vooraan zitten. Haar dochter was heel blij om te zien, ze vloog in mijn armen, gewoon goeiedag gaan zeggen, ze was mooi, pffff. Een beetje voor haar dochter gezorgd tijdens de dienst, achteraf naar de zaal, ze zat 4 tafels verder dan ik, maar wel in mijn zicht, ik zat aan een tafel met veel gelach en plezier en een vrouw (Cubaanse) die wel heel veel interesse had in mij. na een uur of zo is ze naast me komen zitten, ze vond dat we niet moesten alsof we elkaar niet kenden ook, gebabbeld vooral over haar, de wijn was aardig aan het vloeien, die Cubaanse was niet erg tevreden dat ik zoveel babbelde met virginie, in het passeren streelt virginie 2 keer nogal opvallend mijn schouders, als ze danst danst ze voor mij, er was karaoke, als ze een nummer zong was het voor mij, de hele tijd mijn hoofd weggedraaid, was niet evident. Op een bepaald moment ging het over haar nieuwe 'relatie', een man van 20kg meer dan ik, zware roker, drinkt, maar hij is lief, pfffff, maar hij antwoordt al niet meer rap genoeg meer op haar smsjes, dus antwoord zij ook niet meer, dat is haar leven zegt ze, ze zal nooit een langdurige relatie kunnen hebben, dat is nu eenmaal zo. Toen vroeg ze naar mijn nieuwe vriendin, wie het was, ik vertelde het haar en direct moest mij luidop belachelijk maken tov de omstaanders, dat het nooit ging lukken enz.... dat ik moest profiteren bv met die Cubaanse, en niet direct een lange termijnrelatie moest zoeken, dat ik moest pakken wat ik kon krijgen en profiteren, heb gezegd dat ik zo niet ben, het met haar niet gelukt was, maar dat dat niet wilde zeggen dat het met iemand anders niet beter zou gaan, ben dan terug naar de zaal gegaan. 5 minuten later kwam ze zich excuseren voor haar woorden. Ik dacht dat het ging onweren, ze kwam zich excuseren, stel je voor, vanaf dat moment, heel gewoon vriendelijk, heb haar gezegd dat ze mooi was, en toen was die Cubaanse boos pfff what an evening, ben dan iets gaan drinken alleen aan de bar, ze kwam achter, stond op een halve meter van me, begon mijn arm te strelen, ze at me bijna op met haar ogen, het gezegd dat dat dit de bedoeling niet kon zijn, ze is met iemand anders, daar moest ze aan denken, toen vroeg ze of ik echte gevoelens had voor mijn nieuwe vriendin en ik heb gezegd van ja, dat heeft haar wel een beetje gebroken, want ze droop af, een uurtje later vertrok ze naar huis. Haar huis is op 1 kilometer van de zaal maar ze ging naar het huis van haar nieuwe partner op 40 km daarvan. ze had alles voorzien om 'problemen' te voorkomen. had nog wat spullen van haar die ik haar heb teruggegeven, ook een poster die ze al lang wilde hebben. Cubaanse ook boos vertrokken omdat ik niet bij haar wilde 'slapen' ben dan alleen naar mijn logeerplaats gegaan, was toch een beetje fier op mezelf. Zondag reed ik terug naar brugge, telefoon, het was zij vanop haar werk, 20 minuten gebeld, dat was meer dan 2 maanden geleden, in de namiddag nog een keer gebeld, voor het werk dan, ik werk voor dezelfde werkgever, nu niets meer gehoord. Ze zei dat we zoals ik nu ben wel weer vrienden konden zijn, en bedankt voor de poster, en als ik wil mocht ik het uurwerk dat ik haar als laatste cadeau gegeven heb terughebben om aan mijn nieuwe vriendin te geven. Heb gezegd dat het voor haar is en voor niemand anders. Ik zal geen contact meer opnemen met haar, dat staat vast, niet via fb, niet via mail, en ik heb haar gsm nr niet, ik wil me volledig richten op de nieuwe vrouw in mijn leven. Ik wil mezelf niet meer kapot laten maken, ik heb te diep gezeten, ik zal haar altij graag zien, dat besef ik, maar ik moet aan mezelf denken, ze heeft haar kans gehad, ik heb 7 maanden gesmeekt om terug te beginnen, ze is te laat en ze is niet veranderd, in tegendeel, ze speelt met haar troeven, ook nog op mij, om zichzelf te bevestigen dat ze het nog kan.
Bedankt voor jullie steun en veel moed, ik ben er ook nog niet over, maar zet toch stappen in de goede richting, ik wil eruit geraken, uit haar web, voor mezelf.
de bruggeling
(4848) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-13 00:15:00
Dag Celine,

terug van weggeweest! Ik heb men leven terug opgebouwd met positieve mensen rond me, ik ben altijd actief bezig met werk, sport, uitgaan! Zelf meerdere nieuwe vrouwen in mijn leven, blijkbaar ben ik toch nog niet zon slechte kerel haha. Zelfvertrouwen is bijna terug als vroeger! Mijn aandacht was vroeger volledig gefocused op haar , maar dan ook volledig. Ik wou er altijd staan voor haar omdat er dan ook altijd problemen waren! altijd geven.. maar niks terugkrijgen.. ik geef haar absoluut geen aandacht meer, toch ben ik soms bezorgd of wil ik ze eens horen.. maar een relatie zit er niet meer in voor mij.. ik weet dat er momenteel geen relatie met haar op te bouwen is want ze moet eerst aan zichzelf werken. zowiezo kan ik ze nooit meer maar dan ook nooit meer vertrouwen. Ik weet wel moest er iemand slecht praten over me dat die het gaat moeten bekopen als zij het hoort. ze schermt wel enorm voor me. Heel raar maar het lijkt alsof ik haar haat en toch ook nog graag zie. Als vriendin dan. Iemand die zich zo door het leven moet worstelen is een ganse prestatie, messchien is het medelijden? ik weet het niet.. soms stuur ik haar een ganse dag nie en krijg ik plots 's avonds een berichtje van " slaapwel (troetelnaam)xxx " ze belt me af en toe en ik merk en hoor de haat in haar.. alsof het wel lijkt dat we boos zijn op mekaar omdat we zo ver verwijderd zijn en we uit elkaar groeien. Nog steeds zeg ik mijn gedacht op een liefdevolle manier. ze kan wel soms boos zijn dan, maar diep vanbinnen apprecieert ze het wel. Ze weet dat ik haar niet wil kwetsen maar de dingen die ik zeg zijn voor haar te helpen. grenzen stellen dus. ze heeft nog haar partner maar die weet niet zeker of hij nog verder wil met haar, maar dat sleept al maanden aan maarja binnenkort is het huurcontract voorbij en moeten ze een nieuwe stek zoeken. eerlijkgezegd zie ik dat niet gebeuren. pasop ze heeft haar al voorbereid. En ze zegt tegen me " als het gedaan is met x wil ik mijn jeugd herleven " met andere woorden, fladderen, "rondpoepen" , zegt ze tegen me, " jij komt me wel halen moest het verkeerd aflopen" heb haar gezegd dat ik dat totaal niet OK vond! ze lokt het echt uit... en ik ben zo getrained en ingespeeld op haar! buiten haar huidige partner had ze nog een romance, maar die is ookal voorbij... echt puur BL. Eerst die persoon de hemel in prijzen, maar dat duurt niet lang. Plots beginnen ze op de negatieve dingen te letten.... daar was het hazenpad! Ze is terug allemaal nieuwe en oude vriendenkringen aan het verkennen, maar hoelang gaat dat weer duren. vorige week kreeg ik een bericht, " ik heb me mooigemaakt voor je alles erop en eraan, je favoriete hapjes en drank ben ik gaan halen, kom je eens af?" ik ben naar daar gegaan, ben uurtje gebleven nog niet. Ik voelde me er echt niet goedbij toen ik haar zag, heel raar, een soort van afkeer. Terug zo negatief! en woede diep in haar! ze probeerde wel lief tedoen! had dat eigenlijk wel verwacht na zo een bericht... ze wilt me zien maar dan als ze me ziet lijkt het wel alsof ze splitst, direct! maar ze heeft het goed onder controle! heb de alcohol afgeslaan en juist de hapjes vlug naar binnen gewerkt. wat gepraat... Toen ik zei dat ik ging vertrekken splitste ze terug naar de normale puppy met blinkende oogjes, " je moet nu nog niet weg, x blijft nog een tijdje weg en het is zo mooi weer" ik heb me sterk gehouden en weg! weeral de verlatingsangst die tevoorschijn kwam! Gisteren kreeg ik dan weer een bericht " ik zou graag met mijn favoriete persoon, naar mijn favoriete plaats gaan, hopelijk vraagt hij me op een superromantische manier" , ik wou de confrontatie nog eens aangaan, ik voel van mezelf dat ik sterk genoeg ben en effectief was het wel zo! Dus vandaag gaan eten met haar, lekker gezellig op de zeedijk... daar komt ze wel volledig tot rust en kan ik normaal praten met haar.. Ik had eerder vermeld dat er andere vrouwen zijn in mijn leven oa 1 goede jeugdvriendin waar ik een zeer goede band mee heb, ze is knap, humoristisch, wel ADHD, maar mijn beste maat ook haha. ik ben omsingeld!! Ik ben van nature uit een zeer rustig iemand, heb wel graag een "babbelgat" bij me. Mijn vorige ex waar ik 3 jaar mee samen geweest ben had ook ADHD, het lijkt wel alsof ik ze aantrek haha. om verder te zeggen... we zitten te eten, ik vertel haar over mijn jeugdvriendin, dat ik er mee weggeweest ben, blijven slapen heb maar niks sxueel heb gedaan en het is de waarheid. Ik ben niet iemand die van de eerst keer in bed duikt. sx zonder liefde geniet ik niet echt van. het enige wat ik gedaan heb met dat meisje is geknuffeld en wat gekust en ja lepel gelegen. Heb dat allemaal aan mijn BL verteld. Ze is superjaloers!!! maar volledig! zegt ze tegen me " ik vind lepel veel intiemer dan gewoon sx, het doet me wel iets en je merkt het ook " dan " je mag blijzijn dat ik hier nog zit, eigenlijk kan ik je een lap geven en vertrekken " , " ik heb nog niemand anders geknuffeld buiten jij en x" Ze was nog vriendelijker toen!!! ze wou wel haar volledige naam weten voor haar te facebooken haha, en ja dat deed ze terplekke. " dat is geen meisje voor jou, ze ziet er niet uit! En ik ging je nog wel voorstellen aan een vriendin van me" ... yeah right... ze bleef de ganse tijd superlief! ik begreep het niet.. normaal doet ze nooit haar masker op voor me, ofwel was het dat kleine bange verdrietige meisje dat naar buitenkwam... maar denk eerder het masker! Toen we terug in de auto zaten vertelde ze me hoe super ze het niet vond, terwijl ik aan het rijden was in een niet drukke straat pakte ze mn hoofd vast en begon ze me te kussen... " zo nu ben je weer goed voor een paar maand" het was leuk en ik deed even mee maar dat gevoel dat ik vroeger had is weg! Ook voelde ik me slecht tegenover dat meisje dat ik leren kennen heb uit mijn jeugd, maar we hebben nog niks officieels, ik ben nog steeds een vrije vogel maar toch.. ze wou nu donderdag al terug samen iets doen.. en zaterdagavond wil ze samen weggaan, ik ga haar wat proberen afwimpelen op een beleefde manier, ze gaat wel niet normaal vinden dat ik haar negeer, of dat ik nee zeg. in haar ogen is zei de mooiste vrouw en iedere man die haar iets weigert klopt er iets niet mee... ze is dat niet gewoon, iedere man doet alles voor haar met haar looks, lach, het is een grote " sxbom " ze geraakt overal mee weg.. zelf de politie wind ze zo rond haar vinger... ERG! ik ben er getuige van. Ze zat al bezig over zaterdag, " als ik die vriendin zie van je, en als ze me niet aanstaat krijgt ze een lap, wedden dat je er niks op zegt! " ik heb haar verteld dat ik geen ruzie wil en moest er iets gebeuren dat mijn avond gepasseerd is dan en weer veel ellende bijheb. ook zei ze " als ik te zat ben blijf ik bij jou slapen hé..., als ik nog een vrouw vind zou je dan een trio doen? " en dat meent ze echt... ze trekt alles aan, man of vrouw. Manipulatie op hoogste niveau! dan zei ze nog " jouw missie is mij zo zat mogelijk krijgen.. " ik ga alles afblazen, genoeg gekwetst geweest, ik voel me veeeeeeel beter nu ik haar niet meer zoveel zie of hoor... godzijdank, het was een lange lijdensweg! nu ben ik bij de realisatie en acceptatiefase denk ik!

nu over haar zoontje zoals je vroeg,

Vroeger had zij hem anderhalve week en hij 3 dagen, nu is dat terug week week. De papa is een grote bullebak waar hij ook niet veel goede dingen leert. je zou zelf zeggen dat hij bij de mama beter verzorgt word... erg.. maar de waarheid! ze zorgt echt wel goed voor hem.. leren fietsen, leren zwemmen, hem expres halen van het school voor naar pretparken te gaan en samen dingen tedoen. Ik zie bij haar zoontje wel vroegtijdige sporen van... iets wat echt niet goed is.. overlaatst wou hij de kat over de rand van het terras drukken.. 3 verdiepingen... enorm koppig, aandacht, slechte manieren! Zij is echt veel te goed voor hem.. ze kan hem maar niet verdrietig zijn en heeft veel te vlug toe! ze wijst hem wel op zijn fouten maar niet genoeg, als je hem vraagt wat heb je misdaan " ik weet het niet meer " , hijs 5 jaar! volgens mij heeft hij nu al hulp nodig! ik heb hem zo graag, bij mij is hij braaf. maar als de mama er is dan gaat er al een klein masker op! en vuile manieren! hij gaat met zijn hand in zijn broek(poep) en ruikt eraan!! de laatste week doet hij ook heel raar heb ik van haar gehoord.. om het uur kakt hij in zijn broek.. geen slappe ontlasting, gewoon normaal..... aandacht?

Ik heb voor mezelf uitgemaakt wat zei voor me is, ik laat ze zeker niet in de steek.. zolang zei niet tever gaat! want ooit is er nog een andere vrouw in mijn leven.. en dat gaat ze moeten respecteren.. ik behandel haar als een gewone vriendin.. niet meer als mijn partner.. dat is ze ook nooit geweest... het voelde wel zo aan.. nooit ben ik nog een minaar!

ondertussen alweer een bericht gekregen van haar terwijl ik de tekst aan het typen was hoe leuk en gezellig het wel niet was op restaurant vandaag " het was terug jij en ik, wij.. "
ben niet van plan om te antwoorden... ik hoor ze wel nog vermoed ik haha

ik lees nog bijna elke dag mee hier maar heb niet altijd zin om te antwoorden, ookal is er veel interesse in iedereen van jullie hun verhaal!

paar leuke quotes/spreuken die ik gebruik in mijn dagelijkse leven
* alles komt goed...
* je lot staat vast juist jij bepaalde de weg ernaartoe
* Rome is niet op 1 dag gebouwd
* Als jij je eigen weg volgt dan kan niemand je inhalen

Hier haal ik wel energie uit... er zijn er nog heel veel maar deze kwamen direct in me op!

Ik hou jullie op de hoogte van mijn uit de hand gelopen romance ;)
Met veel sterk steunende groeten
Exile
(4849) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-13 04:37:00
Omdat ik toch niet kan slapen en ik de laatste weken de reacties hier gelezen heb ga ik mijn verhaal ook maar eens opschrijven, wellicht lucht het op.
Een beknopte intro.
Ik ben inmiddels alweer zeven jaar gescheiden van een prachtige vrouw. En we hebben samen kinderen waardoor we elkaar dus regelmatig zien. Op zich gaat het contact de laatste maanden heel goed. Zeker waar het om beslissingen voor de kinderen betreft. Ik heb ook vaker telefonisch lange gesprekken met haar gehad (de laatste 3 maanden eigenlijk niet meer) waarbij ik eigenlijk meer een luisterend oor was en ze meestal geen tijd had om mijn antwoorden of de dingen die mij bezig hielden aan te horen. Maar omdat ze meestal met iets zat als ze belde hoorde ik het maar aan in de hoop dat haar woede en frustraties wat zouden bekoelen en ze het niet op de kinderen zou afreageren.

Maar zoals gezegd ging / gaat het contact waar het de kinderen betreft prima. Ze heeft het er soms ook over dat het fijn zou zijn als we ooit weer een gezin zouden kunnen vormen. En ik denk dat we ook nog echt van elkaar houden. Maar waarom ik nu schrijf is het volgende. Sinds een paar weken of maanden heeft ze blijkbaar weer een vriend. Daar kwam ik 'per ongeluk' achter. En dat heeft wel iets bij me los gemaakt. Ze heeft al eerder een keer een vriend gehad maar dat was na 3 maanden over en zoals te raden valt was hij de boosdoener van haar ongeluk. Het vreet me op van binnen dat het lijkt alsof ze weer inniger contact wil maar dat ze van het ene op het andere moment zomaar besluit om met iemand anders een relatie aan te gaan. Het voelt bijna als liefdesverdriet en ik heb er slapeloze nachten van. Ik heb haar dat, tegen beter weten in, ook verteld. Ook dat ik nog van haar hou.

Is het raar dat ik nu na al die jaren nog steeds zulke sterke gevoelens voor haar heb?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel boter op mijn hoofd heb want ik heb zelf ook iemand met wie ik intiem ben maar waar ik niet dezelfde sterke emotionele gevoelens voor als voor mijn ex. Op dit moment zou ik niets liever willen dan met mijn ex praten om te zien of we kunnen werken aan een hernieuwde band. Waarschijnlijk verklaart mijn omgeving me dan ook voor gek. Maar ik zou zo graag weer in een gezinsverband met mijn kinderen willen leven. Hoe zwaar het ook zou zijn. Ik ben in de loop van de jaren wel beter geworden in het niet boos worden als ze mij weer eens de huid vol scheldt of kleineert. En dat ziet ze zelf ook vaker in als we ons gesprek (telefonisch) beeindigen.

Ik twijfelde eerlijk gezegd ook of ik dit verhaal bij BL of de narcistische topic moest plaatsen omdat er nooit een diagnose is gesteld. Ze heeft mij altijd verteld dat ze een postnatale depressie heeft gehad na de zwangerschap.

Zal nu proberen om nog een uur slaap te vatten... :-)

Een groet uit Holland
(4850) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-13 06:32:00
Applaus Bruggeling! En trap er nooit meer in hoor! Deze mevrouw is hartstikke fout :), maar dat weet je zelf inmiddels ook. Heel veel sterkte en geluk!
Liefs, Belinda
(4851) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-14 06:05:00
Hai Hollander!

Goed dat je je hart lucht. Ik zie in jouw verhaal alleen nog niet zoveel van BL of Narcisme terug hoor. Het lijkt, voor nu, gewoon een heel pittige tante die nogal erg uit haar slof kan schieten en toevallig een postnatale depressie heeft gehad :)..., en jij hebt idd gewoon liefdesverdriet omdat er een ander in beeld is... En natuurlijk kan je na veel jaren je nog steeds emotioneel verbonden voelen met iemand waar je geen relatie mee hebt (gedefinieerd in het woordenboek dan), maar wel vaak ziet. En met de één is dat nu eenmaal sterker dan met de ander. Gewoon hartstikke menselijk. Je zal dus meer moeten vertellen, wil het voor ons duidelijk worden of er sprake is van een BL relatie. Hoop dat je nog wat hebt geslapen,

Belinda
(4853) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-16 21:53:00
Hallo allemaal,

Nou, 't wordt wel stiller hier. Misschien het mooie weer?
Vandaag sinds lange tijd weer echt een heerlijke dag gehad, vol mooie, kleine geluksmomentjes; grapjes met collega's, een mooi gesprek in de metro, het uitwisselen van zomaar een glimlach met een onbekende, en daar dan echt intens van kunnen genieten. Volgens mij is dat BL in positieve zin; zintuigen die op een prachtige manier kunnen worden geprikkeld.
Ook partner en ik voelen ons samen weer fijn. Hier en daar voel ik nog wel een blokkade, maar ik ga mij steeds meer beseffen dat dat in mij zit, dat het pure projectie is, wat enigszins pijnlijk is omdat ik nu stukje bij beetje ga inzien wat ik al heeeeeeel lang doe. Maar het goede nieuws is, dat ik met deze realisatie er iets aan kan doen.
Maar het gaat verder dan situaties met mijn partner. Het gaat om alle situaties waarin ik 'verhard' omdat ik eigenlijk harstikke bang ben, terwijl ik ook kan kiezen voor een ander blikveld of andere houding, een houding die verbindt in plaats van mij af scheidt van 'de ander'. Mooi om te zien en te voelen, maar nog zo vers. Ik ben eigenlijk als een puppy. Veertig, maar als een klein meisje. Die heeeeeeel voorzichtig gaat zien dat er een andere keuze is, en dat is de keuze om van haarzelf te houden...

Een heerlijk zonnig weekend allen,
ik blijf gewoon schrijven,
want dat voelt goed...

Liefs,

Belinda
(4854) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-17 09:00:00
fijn belinda dat je blijft schrijven... gelukkig maar... , ook ik blijf schrijven, maar soms lukt dat even niet zo goed. Maar tot binnekort ! !! veel groetjes aan iedereen op de site en fijn zonnig weekend!

celine
(4855) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-17 13:44:00
Gewoon blijven schrijven Belinda!
Het is wel eens wat drukker geweest inderdaad, maar als men niet reageert wil dat niet zeggen dat men niet leest (including me). Dus alle inzichten van jou en jouw gevoelens zijn in mijn ogen welkom. Ook ervaringen van de andere mensen lees ik met veel aandacht.

Bij mezelf is het voor mijn gevoel een afgelopen zaak. Een aantal weken geleden hebben we weer even met elkaar om tafel gezeten. Het begint er dan mee dat ik
blijkbaar iets heb gedaan wat ze niet zint en wordt ik uitgescholden (kwartier ongeveer) waarbij wordt gezegd dat ik nu toch echt niet denk dat ze ooit nog eens bij mij terug komt. Dan een moment van rust waarin we eigenlijk niets zeggen (zeg maar kwartier tot een half uur) en daarna haar diepe gevoelens (ongeveer anderhalf uur).

Deze keer was ik een manipulator en liet ik haar dingen zeggen die ze eigenlijk niet wilde. Prima als ze dat denkt, maar voor mij een grens; het zijn dingen die ze zelf zegt en ik leg haar geen woorden in de mond, dat ze het eigenlijk wil verstoppen maar het mij wel verteld, daar kan ik niets aan doen. Aangegeven dat ik het niet vind kunnen dat ze dit zegt, dat ik elke keer heel erg redelijk en begripvol ben geweest naar haar toe. Dat het wat mij betreft dan ook prima was en we het verder zakelijk moesten houden om de laatste dingen te bespreken. Dit wilde zij toen ook. Hierna dus de zakelijke dingen.

Dan pakt ze net als de andere keren de autosleutels en doet ze de jas aan en gaat bij de deur staan om weg te gaan. Zeggen we tot volgende keer (ooit mag niet en nooit ook niet). Dan blijft het stil en vraag ik of ze nog niets wil zeggen.
Ik wilde het deze keer niet, dus moest dat maar niet was het antword. Dat zijn momenten die ik heel lastig vind, want ik merk en zie aan haar dat ze het wel heel erg graag kwijt wil. Dus maar gevraagd wat er nu was. En dan komt het diepe weer naar boven. Ze geeft aan dat ze niet goed genoeg is voor mij, ze zich erg shit voelt, ze erg met zichzelf in de knoop zit. Deze keer kenmerken van BPS erbij gepakt en dan kwam er toch wel aardig wat overeen (met name op eigen aangeven). Aangegeven dat ik het moeilijk vind om het hier met andere mensen over te hebben omdat ik dan het gevoel heb dat ik haar afval en haar niet teveel wil beschadigen. Ik moest het toch maar met mensen bespreken, maar daar voorzichtig mee om gaan. In de tussentijd heeft ze wel een aantal keren weg willen lopen, maar dat was midden in een verhaal en dan vroeg ik haar of ze nog even wilde blijven om het verhaal af te maken, daarbij aangevend dat wanneer ze dit niet wilde ze dan wel weg mocht gaan en ik haar niet ging tegen houden. De uitspraak die mij het meest is bijgebleven is; Ik (vriendin) had veel eerder naar een therapeut moeten gaan, dan waren we nu nog bij elkaar geweest.....

Volgende dag een app gedaan omdat ik voor mijn gevoel nog wat moest zeggen (Ze wil graag een andere persoon zijn en is daar naar eigen zeggen hard mee aan de gang), gemeld dat ze nu ook een persoon is en dat mensen haar zo ook moesten accepteren en ze anders niet belangrijk genoeg konden zijn. Reactie was veel zeggend, ze wil graag iemand anders zijn en was daar hard mee aan de gang.

Vrijdags ben ik naar vrienden gegaan en daar mijn ei maar even neergelegd. Blijkt dat ze ook aan die personen aangeeft dat ik haar dingen laat zeggen die ze eigenlijk niet wil. Dat het goed met haar gaat zolang ik niet in de buurt ben en zo. Volgende ochtend maar alle contact van haar weggegooid (behalve mail vanwege zakelijke afspraken), aangegeven dat ik dat gedaan heb.

Dag erna was er koningsdag en moest ik achter de bar. Als ze me wou ontwijken kon dat heel gemakkelijk, maar voor mijn gevoel deed ze dat steeds niet. Het was net of was er niks aan de hand en zou ze later zo bij me in de auto stappen om naar huis te gaan (zoals we dat vroeger deden). Volgende dag een mail, of ik het vervelend vond dat ze er ook was (met negatieve ondertoon). Maar niet gereageerd. Het is natuurlijk lastig, want je wordt voor je gevoel heen en weer geslingerd en dat ben ik niet echt gewend.

Hierna tijden niks meer gehoord over haar gevoel (wel twee zakelijke dingen waarvan ik denk van, waarom? maar dat terzijde (of is dit een beginnetje om het lijntje in stand te houden?)). Gezamenlijke vrienden hielden zelfs een feest waarbij ze me netjes heeft ontlopen. Dus weer dat heen en weer gevoel. Het aantrekken en afstoten blijft dan in mijn ogen bestaan.

Nu dan ook voor mezelf rationeel en voor een groot deel ook emotioneel de beslissing genomen om helemaal mijn eigen weg te gaan, niet meer met haar bezig te zijn, maar met mijn eigen toekomst. Te genieten van de dingen die komen. Ik merk aan mezelf dat ik in rustiger vaarwater kom, maar soms maak ik mij nog wel grote zorgen over haar. Ik kan het alleen steeds eerder en sneller van mij afzetten. Mijn kring om haar heen wordt voor mijn idee groter. De afstand tussen haar en mij zeg maar. Soms denk ik zelfs, misschien moet ik blij zijn dat het zo is gelopen en we geen kinderen hebben. Soms juist ook de andere kant op en zoek ik veel uit wat ik nog wel eens met haar zou willen delen, maar ik verwacht niet meer dat dat nog komt.

Nou ja, wie weet.
Nu maar weer genieten van het mooie weer!

Groeten Fries

p.s. Voor Friesin (als je dit leest); het is misschien weer confronterend wanneer je dit leest en ik weet dat ik zo weinig mogelijk zou zeggen, maar soms kan je gewoon niet anders. Het is ook mijn verhaal en wellicht zie jij bepaalde dingen anders, maar dit is hoe het bij mij overkomt.
(4856) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-19 06:33:00
Hai Celine, Fries, en anderen :),

Nou, fijn dat jullie nog lezen hoor. Ik blijf idd gewoon schrijven. Ik schrijf heel makkelijk, veel tijd kost het mij dus niet. Maar ik blijf erg benieuwd naar 'de belevenissen' van Petra, Juffie, ijsbeer, Brabander, jongen uit Brabant, Exile, Celine, Cecile, 'boze R :)', en een ieder die ik heb gemist :)...

Hier een heerlijk weekend achter de rug. Hoe kan het ook anders met dit weer. Vriendje en ik zitten weer in een enorme up, we hebben dus erg van elkaar genoten. Vanmorgen wel weer een beetje benauwd (letterlijk), maar straks op mijn meditatiekussen gewoon in contact komen met dat gevoel, het doorleven. Maar het blijft pittig om niet meer te vluchten in allerlei.
Zo ook weer therapie, ook heel fijn. Je raakt toch ook erg betrokken bij de mensen uit zo'n groep...

En tja Fries, het blijft verdrietig he, een relatie die stopt. Je beschrijft het mooi als 'de kring om haar heen wordt groter'. Ik snap heel goed wat je bedoelt. Veel sterkte. Jij ook Friesin. Misschien horen we jouw verhaal ook nog?

Liefs,

Belinda
(4858) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-19 08:14:00
O, en nog een leuke tip. Het boek Borderlinetimes, geschreven door Dirk de Wachter. Hij zegt dat we allemaal lijden aan een bepaalde vorm van BL (in mindere of meerdere mate), en dat dit gevoed wordt door de maatschappij waarin alles leuk, snel, intens moet zijn en we allen het idee hebben dat genot 'de leegte in ons' kan vullen.
Het boek begint met een prachtig citaat van Grünberg:

'Als je jong bent, denk je dat er normale mensen bestaan, maar dat jij de pech hebt ze niet te kennen. Later kom je erachter dat dat onzin is, dat er geen normale mensen bestaan, alleen patiënten. Sommigen van die patiënten weten zich staande te houden ten koste van de andere patiënten. En deze noemen we dan geslaagd'

Geweldig toch!

Hele fijne dag allen,
Belinda
(4859) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-19 16:02:00
Ja Belinda, die uitspraak is goed!

Hier is het prima! Een time out van anderhalve maand kan dus heel goed zijn. We kennen elkaar door en door inmiddels en willen beide een fijne relatie. We zijn naar elkaar toegegroeid.

Het geen wat we in de gaten moeten houden: drukte, veel mensen, veel afspraken, veranderingen, te veel verantwoordelijkheden....

Heel lang geleden schreef ik dat hij Zichzelf niet altijd even goed verzorgde, ook dit doet hij nu fantastisch, verder reageert hij niet meer zo heftig op kritiek, hij blijft heerlijk rustig... :-) een schatje is het, een fantastische man.... Blij met deze site, daardoor ben ik hem beter gaan begrijpen.

Het gaat dus maar heel af en toe niet goed, de meeste tijd is heerlijk met hem.

Groetjes Petra
(4860) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-20 14:17:00
hey allemaal ,

kwam op deze site terecht , en gaf me veel inzichten.

zelf heb ik 10 maand intens geluk en liefde met wat men zegt "de ware" mogen ervaren. tot zonder dat je het zelf verwacht heel je leven 180° draait. je partner , die steeds bevestigde dat ze de rest van haar leven met jou wou doorbrengen , je huwelijksaanzoek deed , veranderde in iemand die je nooit in haar had gezien en nooit verwacht had te zien.

paar weken voor die ommekeer werd ze door haar ex-man , een zware narcist , terug voor de jeugdrechtbank gedaagd. haar oudste dochter kwam met het nieuws dat ze bij haar vader ging wonen en dat ze haar broer miste , niet haar echte broer , maar een pleegzoon die haar op haar 7 jaar sksueel misbruikt had. dit te horen krijgen slingerde mijn vriendin zo hard terug in haar verleden. voelde en zag de pijn en het verdriet. ze had zelf een heel zwaar verleden als kind van sksueel misbruik door haar stiefvader. toen zowel haar oudste en jongste dochter daar ook slachtoffer van werden , had ze jarenlange rechtzaak om haar kinderen te beschermen , die ze uiteindelijk verloor. daarom was ook het nieuws van terug een rechtzaak , ook weer een confrontatie met haar verleden. ook het zien van een auto , van haar ex-vriend , op 500 meter van haar deur , die bij de breuk met hem , veel persoonlijke spullen van haar had meegenomen , spiegel van haar auto had afgebroken , nagel met nagelpistool in haar band had geschoten en nog meer bedreigingen , maakten het nog erger.

op die dag kwam ze vol angst en in paniek toe. reden samen weg omdat ze niet het risico wou lopen dat die ex-vriend aan haar deur zou staan. hadden heel goed gesprek op een terras , eind weg van waar ze woonde. kwamen later terug thuis , zag en voelde dat ze compleet op was. liet haar wat slapen en zei dat ik ging douchen. toen ik terug beneden kwam , reageerde ze heel kwaad , omdat ik haar niet had meegevraagd mee te gaan douchen. ze sloot zich op in de badkamer , erna in de slaapkamer, wat ik haar nooit had weten doen. ging haar achterna , en vroeg waarom ze nu zo kwaad reageerde , en stelde haar de vraag "ben je nu helemaal gek aan het worden , door alles wat op je afkomt". zij hoorde enkel , "ben je nu helemaal gek". iets , wat ik nu weet , ze constant te horen kreeg van haar ex-man in haar huwelijk. ik had totaal geen idee nog de intentie , haar te kwetsen of nog meer in haar verleden te duwen. ik herkende haar niet meer , koud , bijna agressief rende ze het huis uit . maakte me heel veel zorgen als ze in die toestand zou vertrekken. zelfs toen ik meermaals vroeg te praten , haar wou omarmen , stond ze op het punt me zelfs te slaan.

dagen erna liep ze contant weg , vertrok voor uren, wist totaal niet waar ze zat. de momenten dat ze terug thuis kwam , en probeerde een opening te vinden om te praten , resulteerden steeds in "jij hebt me kapot gemaakt". kreeg alles naar mijn hoofd van wat ze haar in haar verleden allemaal hadden aangedaan. het was voor beide onhoudbaar , dus stuurde ik haar bericht dat ik ergens ging logeren , zodat we beide rust konden vinden om dan terug naar elkaar te kunnen komen om te praten. onze band was altijd zo sterk , wederzijdse intense liefde. maar ze sloot zichzelf zo hard af dat ze die niet meer voelde of wou voelen. ze reageerde op geen enkel contact dat ik maakte. het eerste bericht dat ze na dagen stuurde was " kom die dag , tussen die uren , al je spullen halen , zijn ze niet weg , gooi ik alles op straat" . dit kwam zo pijnlijk en hard aan. de hoop die ze gemaakt had van mijn spullen die ik aantrof , gaf een gevoel dat ze me letterlijk uit haar leven gooide.

daar sta je dan, met al die intense gevoelens naar haar toe , wetende dat die elke dag werden beantwoord en bevestigd in al wat ze zei , in posts via facebook , in sms , in zoveel dingen. je droom van je ware gevonden te hebben , en dat elke dag zo intens gevoeld te hebben , slaat in stukken. ik zat met zo veel vragen , wou haar begrijpen . vriendin van mij vroeg of ze de situatie aan haar vriendin mocht meedelen , een therapeute. wat ik toen hoorde , gaf veel inzichten , en was ook heel hard.dit kreeg ik van haar te horen:

je vriendin heeft zo een zwaar verleden van misbruik , plus haar huwelijk met een narcist , en door de opeenstapeling van wat ze de laatste weken terug te verwerken kreeg en haar weer eens terug naar haar verleden slingerden , stond ze letterlijk op springen. het is niet zozeer dat jij je ongelukkig hebt uitgedrukt , als dat niet was gebeurd , was de bom vroeg of laat toch ontploft. Je vriendin heeft PTSS of post traumatisch stress syndroom , ik heb het zelf ook , herken het heel goed , door mijn eigen misbruik verleden , en mijn job , waarin ik dagelijks werk met meisje die misbruikt zijn geweest. ook door haar huwelijk met een narcist is de PTSS nog sterker geworden. dat , plus haar borderline diagnose , door haar kindverleden , hechtingsproblematiek , handelt ze nu zo. zonder gevoel of empathie , ze reageert zoals ze als kind deed , om niet meer gekwetst te worden. ze heeft heel dringend hulp nodig , er bestaat degelijke therapie die haar kan helpen , maar dat moet ze zelf inzien. dat ze jou zo buitensluit , is omdat door wat je zei , ze nu denkt , dat de enigste in haar leven die zo veel om haar geeft , waar ik zo van hou , zegt dat nu ook , die kwetst mij ook. hoe graag je haar ook wil helpen , dat kan je niet , ook niet via wederzijdse vrienden die wel om haar geven. ze zal het steeds zien als een aanval , dat er iemand haar dikke muur doorkomt. zelfs als ze hulp zoekt , kan dat maanden duren , zelfs jaren rekening houdend met haar zwaar verleden. maar dan moet ze zelf tot inzicht komen dat ze die hulp nodig heeft. en dan pas , en dat is nog niet zeker , kan er misschien van haar uit terug contact naar jou gezocht worden.

dit kwam zo hard binnen , legde de puzzelstukjes in elkaar van hoe ze nu reageerde en de pijn en het verdriet wat ik de laatste weken toen we nog samen waren zo bij haar gevoeld en gezien had. ze kroop steeds meer achter haar muurtje , welk tijdens onze relatie al heel veel was afgebroken. ze voelde zich zo veilig dat ze veel dingen tegen me had verteld , die ze nooit tegen iemand had verteld , over haar verleden als kind , haar huwelijk . ik wist dat ze heel hard beschadigd was , door wat we samen hadden overwonnen en de zo sterke liefde , had ze eindelijk eens een leven met iemand die echt van haar hield , had ze eindelijk een gezinnetje. daarom is het ook zo pijnlijk , dat je al zoveel wist , je niet wist dat ze die symptomen had .

borderline en dingen die ik hiervoor benoemde , zijn naar wat ik reeds heb gelezen en gehoord in gesprekken met mensen op het terrein , wel degelijk gelinkt. borderline groeit uit niet het kind kunnen zijn zoals het normaal hoort , met liefde , zorg , genegenheid. al wat er niet bij hoort , zoals emotionele verwaarlozing , sksueel misbruik , fysiek geweld zorgt er voor dat je een bescherming opbouwt als kind , om je door die periode te loodsen. een bescherming die als volwassene niet meer werkt. je hechting is verstoord , constant aantrekken en afstoten , bindings- en verlatingsangst , emoties die te intens zijn en dan weer helemaal niet. het is allemaal zo herkenbaar.

heel veel mensen ervaren deze dingen dagelijks , sommigen zoeken hulp , anderen geloven er dan weer niet in. voor partners die dit meemaken , en zoveel van de andere houden , hun willen helpen en steunen , is het heel zwaar. ik zal zelf nog een heel lange tijd nodig hebben , het te kunnen plaatsen , met de intense liefde naar haar toe die blijft , en de hoop dat er ooit terug contact is en ze hulp krijgt.

indien er lotgenoten zijn die dit herkennen hoor ik het graag.

Wie graag een kritische beschouwing over borderline , en hoe sterk het aanwezig is in onze maatschappij , moet maar eens kijken naar "dirk de wachter - borderline times" , dit is een belgische psychiater die zijn kijk geeft op een maatschappij waar borderline niet enkel in hulpverlening bestaat , maar alom aanwezig is in onze huidige maatschappij

Danny
(4861) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-20 20:47:00
Hai Danny!

Dank dat je jouw verhaal wil delen! En wat grappig dat je ook het boek van Dirk de Wachter noemt. Ik noemde het een paar berichtjes hiervoor ook, op aanraden van mijn psych gaan lezen:)... Ik zit er midden in momenteel, en vind zeker dat hij op veel punten gelijk heeft. Het is iig erg interessant.
Toch vind ik niet dat iedereen BL trekken heeft. Ik zie zelf een duidelijk verschil in hoe mensen copen met hun gevoelens. Ik heb het geluk hele intense vriendschappen te hebben, ondanks mijn BL (trekken). Met een ieder heb ik overhoop gelegen hoor, dat wel, maar uiteindelijk heb ik met allen mooie, diepgaande contacten op kunnen bouwen, geheel gevrijwaard van welke verplichting dan ook (want daar kan ik natuurlijk niet tegen :).
Maar goed, ik heb dus in heel wat zieltjes mogen kijken en roeren, en bij sommige vriendinnen (of vrienden), zie ik zeker duidelijke BL trekken. Dus; het vluchten in allerlei, aantrekken en afstoten, en het sterk wisselend gevoelsleven. Maar ik zie ook hele andere manieren van coping. Ik zit in groepstherapie met veel 'vermijders'; dat is een cluster c stoornis (omdat ik high level cluster b functioneer), en zie tussen mijn vriendinnen en vrienden, die dus niet de BL kant op gaan, veel vermijdingstrekken. Die vermijden hun gevoelsleven als ware, zijn standaard ook vlakker in het gevoel, weten soms niet goed wat ze voelen of hoe ze het onder woorden moeten brengen. Praten ook niet graag over emoties. Daar heeft een BL geen last van. Of het moet zo zijn dat er simpelweg niet genoeg woorden zijn voor al die gevoelens, haha!
Zo ook gister, aan het einde van de dag dacht ik; het is alsof ik een oceaan bevaren heb vandaag. Jeetje mina, wat een kleurenpalet aan gevoelens. Van heel depri, naar verdrietig, naar rust, blij en genieten. Je moet het allemaal maar meemaken op een dag :)...

Overigens heftig van jouw vriendin en jou. Is het nog jouw vriendin, dat haalde ik er even niet uit? Of is het over?
Dat 'zomaar weg gaan', bij te heftige emoties (vaak boos) ken ik ook goed. Toen ik samen woonde met mijn partner, kon ik ook een briefje achter laten en zo in mijn eentje naar Zeeland rijden. Daar liep ik dan uren over het strand, en kwam ik geheel bij mijzelf. Als ik terug kwam was ik blij, maar mijn partner begreep er niets van. Inmiddels weet hij wel dat ik om de zoveel tijd ruimte nodig heb om weer 'heel' te worden. Zoiets is het. En vanuit dat 'heel zijn' kan ik dan weer in contact treden. Het heeft toch iets te maken met die niet goed vast omlijnde identiteit, waardoor je dus bijna met iemand kan versmelten. Wat heeeeeeeel erg lekker kan zijn voor beide partijen, maar natuurlijk nooit continu zo kan blijven omdat je nu eenmaal twee individuen bent, en niet 1. En zo blijft het aantrekken en afstoten eigenlijk bestaan.

En idd, het komt allemaal omdat het vroeger niet veilig was, vaak in combinatie met een aangeboren gevoeligheid. Op sommige momenten ben ik ook weer het meisje dat werd 'gebruikt en gedumpt', en zich tegen dat enorme pijn en verdriet moet beschermen. Toch zet ik zulke stappen momenteel, het gaat zo ongehoord snel. Nooit verwacht.
Toen ik gisteren, na therapie, op de bank lag, huilde, en geheel bij de kern van mijn verdriet kwam, belde ik geheel als dat kleine meisje mijn partner en vroeg hem of hij echt van mij kon houden als ik niet zo lekker, leuk, stoer en vol bewijsdrang zat. Want heel lang heb ik gedacht, denk ik, dat ik alleen dan iets waard ben. Heel langzaam wordt dit nu anders. Er gaat een wereld voor me open, dat kan ik je wel vertellen. Een soort wedergeboorte na veertig jaar.:).. Maar ik ben er nog niet, er zullen nog obstakels en uitdagingen komen. Maar voor het eerst sinds de BL op mijn 15e tot uiting kwam, voel ik hoe ik de regie weer over mijn leven krijg. Of kan krijgen, dat is het meer. Ik ruik er aan, en het voelt goed. Wat een toekomst ligt er in het verschiet, denk ik soms! Ik ben de therapeuten, en de groep waar ik wekelijks kom, dan ook enorm dankbaar.

Maar ook de mensen hier, van de site. Die mij welkom heetten, hun verhalen deelden, en iets hadden aan die van mij...

Maar goed, voor ik het weet tik ik weer 3 A4, dus ik stop... sterkte Danny...ik hoop meer van je te lezen...

En Petra, toen ik jouw bericht las, werd ik blij!!! Ik gun het je, jouw vriend mag dankbaar zijn voor een vriendin als jij!!!

Fijne avond allen,

liefs,

Belinda
(4862) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-20 21:58:00
O, en Danny, nu zie ik dat ik een stukje heb overgeslagen net. Ik lees nu duidelijk dat jullie geen relatie meer hebben. Je hebt een echte 'Borderline dump' gehad. Ik weet hoe het voelt voor haar, en omdat ik een paar dagen geleden een koffertje vond met wat brieven van gewezen vriendjes, ook voor jou. Vreselijk confronterend.
Heel veel sterkte, en naar ik weet zijn er hier echt lotgenoten te vinden.

Belinda
(4863) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-21 14:34:00
dank je belinda

het is zwaar en zal nog een hele tijd duren om dit zeg maar rouwproces door te komen. zoals je aanhaalt heeft iedereen BL trekjes , ik ook , en heb deze door verschillende intense therapien kunnen plaatsen en mee leren omgaan. het gedrag dat je als kind stelde om te overleven , zelf zodanig te analyseren en aan te passen. vergt veel inzet en heel grote confrontaties met jezelf.

en ja , vriendin maakte het uit , omdat ze zich zo achter een dikke muur zette , om niet meer gekwetst te worden , en vooral diegene die het dichts bij haar stond , ik. door al de gebeurtenissen die er plaatsvonden de laatste weken dat we samen waren , door mensen uit haar verleden , beleefde ze alles terug, met alle pijn erbij. niet meer willen voelen was voor haar de enigste manier om zichzelf te beschermen. iedereen die om haar geeft , en vooral ik , weet dat ze hulp nodig heeft , en iedereen die het ook maar tegen haar probeert duidelijk te maken , blokt ze af.

het lezen van verhalen hier , of reakties die ik krijg helpen enorm bij het nog meer begrijpen van haar , en ook dat ik zelf niks kan doen om haar te helpen.
(4865) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-21 17:28:00
hallo, zit dit allemaal te lezen en het is zo herkenbaar. Ik ben nu 20 jaar getrouwd en mijn echtgenote kan ongelooflijk pijnlijk uit de hoek komen. We hebben 2 zoontjes die dit alles ook ondergaan en zichtbaar onder lijden. Ben nu 51 jaar en denk bij mezelf moet ik dit de rest van mijn leven nog meemaken. is al zeker 15 jaar aan de gang. 2 jaar terug heeft ze enkele zelfmoordpogingen ondernomen en is ze maanden opgesloten geweest. Meegenomen door politie. Dit verwijt ze mij en mijn schoonzus die het ook allemaal heeft meegemaakt. Over de kleinste zaken kan ze zich enorm opwinden en agressief uit de hoek komen. Ik sluit mij inmiddels helemaal van haar af. Fysiek contact is er ook niet meer. Elk weekend weet ze te verbrodden om nadien te smsen dat ze mij mist en zich eenzaam voelt ??? Jarenlang is ze naar een psychiater geweest en neemt medicatie. ik heb het op alle manieren geprobeerd. Lief, teder, kwaad doch niets helpt. Ik voel mij een "pispaal", de persoon die het korst bij haar staat en daarom vaak de volle laag krijgt. Denk wel dat ze mij graag ziet doch dit laat ze niet blijken. Mijn leven is een hel zo... ze heeft ook zegt ze enorme verlatingsangst. Ja maar doe er dan wat aan hé. De jongste zoon lijdt hier enorm onder en is vaak van huis weg, de oudste verschuilt zich in zijn computer games (virtuele wereld). Kan hier nog uren schrijven en zou gewoon graag terug de positieve zelfzekere persoon van voordien worden. nu leef ik voortduren in angst... wat gaat er nu weer zijn. zo onvoorspelbaar. dit wou ik even kwijt.... de Limburger
(4866) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 06:43:00
Hai Limburger,

Ik ben nogal geschrokken van jouw bericht. Ik vraag me echt af wat jij jezelf aan doet, maar ook waarom je jouw zonen niet beschermt. Als jij ziet dat ze er zichtbaar onder lijden, en je onderneemt geen actie, dan ben jij net zo fout bezig als jouw vrouw.
Ik vraag me echt wat er met jou aan de hand is dat je nog met deze vrouw bent. Dat is veel belangrijker je af te vragen, dan waarom jouw vrouw is wie ze is. Haar kan je niet veranderen, dat kan ze alleen zelf. Wie je wel kan veranderen ben jij. Zoals het nu gaat, houd jij de situatie gewoon in stand en ben je dus mede verantwoordelijk voor wat er bij jouw thuis gebeurt.
Begrijp me niet verkeerd, ik weet hoe het is om in een destructieve (afhankelijkheids) relatie te zijn, en hoe moeilijk het is je daaruit te ontworstelen. Maar denk aan jouw zonen, jij sluit je nu af voor jouw vrouw, maar wat moeten zij? Hun identiteit is zich nu aan het ontwikkelen, en zoals het er nu naar uit ziet zullen zij beschadigd raken. Ik ken het gevoel dat je niet op je ouders kan leunen maar al te goed. En als 40 jarige vrouw ben ik daar nog steeds (of weer) boos om. Je mag dat jouw zonen niet aan doen.
Verzamel dus al je moed, praat met iemand, met instanties, ga voor jouzelf zorgen, en voor jouw zonen. Je zal al jouw kracht nodig hebben, moeten vechten, maar alles beter dan wat jij nu beschrijft.
Heel veel sterkte, misschien kun je blijven schrijven zodat wij je kunnen ondersteunen, want ondanks mijn misschien harde woorden, veroordeel ik je absoluut niet. Ik weet hoe dit soort dingen gaan, van generatie op generatie worden beschadigingen door gegeven. Totdat iemand op staat en zorgt dat het stopt. Ik hoop met heel mijn hart dat jij die persoon zult zijn.
Veel kracht toegewenst Limburger, we denken aan je.

Liefs,

Belinda
(4868) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 07:14:00
beste limburger,
ik las je korte verhaal, maar kan er toch uit afleiden dat je het gevoel hebt niet meer te leven...ook heb ik het gevoel dat je het moeilijk hebt om nog empathie op te brengen voor haar situatie, ziekte? en het eigenlijk ook nooit nog ziet veranderen.. dat als je blijft.. je gewoon al de rest van je leven kan voorspellen en dat dat nog weinig opbeurends in petto heeft... veeleer angst voor wat nu weer komen zal.. en ook hoe je kinderen hier zullen uitkomen...
Ik weet niet wat ik je moet aanraden?? misschien om te beginnen een paar gesprekken met een psychologe ofzo waar je al je tegenstrijdige gevoelens eens kwijtkan.. die kunnen een steun in de rug zijn om beslissingen te nemen naar de toekomst toe. Ik las een paar jaar terug al meerdere keren het boek "alleen met zijn twee"... je kan meer alleen zijn in een relatie met twee , dan alleen zonder partner.. het zijn een paar levensverhalen van mensen die in zo een situatie zitten, sommigen die er ook uitkomen.
Als financies geen echte belemmering vormen om apart te gaan wonen, ernstige stappen te zetten om uit deze uitzichtloze relatie te geraken zou ik dat, ook in het belang van de jongens, toch sterk overwegen. Misschien brengt het ook iets los bij je vrouw, misschien ook niet... misschien dat zelfs een lat-relatie nog een mogelijkheid is die uit deze stap kan voortkomen?? Blijven uit angst of schuldgevoelens lijkt me geen goede basis om dit leven op deze manier verder te zetten??? Ik wens je veel sterkte toe om alleszinds stappen te ondernemen om te kunnen beginnen aan de rest van je leven. Hierbij wens ik je partner absoluut niets slechts toe!! veel liefs
celine
(4869) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 12:44:00
Hallo Celine en Belinda, bedankt voor jullie commentaren al zijn ze soms wel confronterend doch 100% juist. Ik begrijp mezelf ook niet dat ik het zo lang al uithoudt. ik probeer mijn 2 zonen met de nodige vaderliefde te omringen en stabiliteit te bieden doch met haar in de buurt is dit niet altijd evidend. Het rare is dat ik onze "eindeloze" discussies zelfs heb opgenomen met mijn smartphone daar niemand mij gelooft ! naar de buitenwereld toe is ze totaal anders....ook aan de telefoon herken ik haar niet. Ik ben al naar een psycholoog gegaan een 5 tal malen doch deze vertelde mij ook dat ik meer aan mezelf moest denken en een leuke hobby zoeken. Heb ik ook gedaan. Mezelf een motor aangeschaft doch toen heeft ze 2 maanden niet met mij gesproken en bij elke discussie die we nu hebben over wat gaan we doen in het weekend en er komt ruzie van komt deze "motor'' op de proppen. En gij dan .... Ik heb tot op heden nog niet het lef gehad, dat geef ik grif toe om weg te gaan, ben vorige maand nog naar een advokaat geweest om te weten wat mijn rechten en plichten zijn bij scheiding (ontwrichting van relatie). Wat houdt mij tegen ? het onbekende ?... ook mijn sociale contacten zijn inmiddels tot bijna 0 herleidt. De mensen die haar kennen mijden haar en mij dan ook en komen niet over de vloer. Zij vindt zichzelf hoogsensitief doch als ik hier alles gelezen heb en ook eerder opzoekwerk toont alle kenmerken van borderline. Ik wil hier niet de zielige uithangen doch de situatie is moeilijk. Als ik haar verlaat verwacht ik drama's doch de klok tikt verder... liefs De Limburger
(4870) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 21:47:00
Hai Limburger,

Fijn dat je de kritiek kan hebben. Dat is al 1 stap :). Je ziet dus in hoe de zaken zijn. Zoals ik al eerder vertelde bevind ik mij in groepstherapie. Ik ben iemand met cluster B problematiek, maar omdat ik goed functioneer hebben zij mij geplaatst bij mensen met cluster C problematiek (zoek maar eens op het Net bij persoonlijkheidsstoornissen). Cluster B zijn de. BL-ers, Narcisten, anti-socialen en theatralen (jouw vrouw?) I. Cluster C zitten de meer angstige, vermijdende en afhankelijke types. Indien je je in een destructieve relatie bevindt, en het gevoel hebt dat je er niet uit kunt stappen ondanks dat het jezelf of je kinderen schade berokkent, kun je er eigenlijk wel van uit gaan dat je zelf ook iets 'onder de leden hebt'. Bijv iets uit de cluster C. Ik zie dat in mijn groep. Ik zie ook dat de mensen daar, door aan zichzelf te werken, de relatie kunnen veranderen, of de kracht kunnen vinden er uit te stappen, indien dit echt noodzakelijk is.
Jij bent bij een psycholoog geweest, en hebt het er waarschijnlijk vooral over jouw relatie gehad. Maar het moet meer gaan over jouw emoties. Emoties zoals je ze aan ons beschrijft: zoals angst, het onvermogen grenzen te stellen en voor jezelf op te komen. En waar is je woede gebleven Limburger? Durf je nog boos te worden? Of heb je jezelf die kracht ontnomen om 'het gezin te sparen'.
Laat je bij een psych niet afschepen met 'een hobby zoeken', het feit dat jij niet bij haar weg kan gaan terwijl ze jou en jouw kinderen zo schaadt zegt echt iets over jou, en daar moet je aan werken. Zo werkt het echt! Mijn ervaring is dat groepstherapie veel beter werkt dat 1 op 1. De groep wordt als het ware je geweten. Indien je iets doet wat slecht is voor jou of je omgeving, hoor je de 'wijze woorden' van de groep. Ik vind het echt een enorm krachtig middel.
Goed dat je iig al naar een advocaat bent geweest! Neem meer stappen die jou sterker maken. Sluit vriendschappen, ga motor rijden met een club, doe dingen die je 'uit de kring' halen waar je steeds in rond draait. En natuurlijk gaat zij stijgeren, zij wil helemaal niet dat jij sterker wordt, want dan kan jij haar verlaten. Waarschijnlijk is dat idd haar grootste angst, en daarom doet ze er alles aan om jou klein te houden. Ik ken dat gedrag. Ik heb het ook gedaan.

Bedenk ook hoe het met je zonen moet als je het besluit neemt weg te gaan. Is het verantwoord ze daar achter te laten? Zo nee, dan zul je nog meer moeten organiseren.

Nouja, genoeg 'ongevraagd advies'. Ik weet dat het makkelijk is, het zo allemaal even op te schrijven, maar weet ook dat je uit situaties kan klimmen waarvan je had gedacht er nooit meer uit te komen. En alleen omdat jij jezelf belangrijk gaat vinden!

Sterkte Limburger! Houdt ons op de hoogte!

Liefs,

Belinda
(4871) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-25 00:29:00
hoeveel herkenning ik ook vind hier , het blijft moeilijk.

soms zoekt ze contact , zie ik aan haar posts op facebook dat ze zelf in de knoop zit , nadenkt , en dan hoop ik als ze dan bericht stuurt dat we eindelijk kunnen praten , met wederzijds respect. na de eerste hallo ontaard het terug in hele boel verwijten. is alsof er niks meer over is van de tijd die we samen hadden. sluit ze het af , wil ze het niet meer herinneren? ik weet het niet. het is heel zwaar als je zo een diepe gevoelens hebt voor haar , weet hoe ze kan zijn , dat ze nu zo koud en hard is.

weet zelf dat ik verder moet , met koesterend wat we hadden , misschien een beetje hoop , al was het maar om eens te kunnen praten op een manier zoals we altijd hadden kunnen doen , maar die hoop verdwijnt meer en meer. ga nu zelf de stap zetten , voor therapie , om zelf verder te kunnen , zoiets kraakt je tot in je ziel , en er is niks wat je er aan kan doen.

liefs , dannie
(4872) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-25 01:17:00
Goede avond dames, ja ik word nog wel boos maar probeer haar nu gewoon te negeren. Ik besef ook dat ik aan mezelf moet werken en iets aan de situatie doen anders ga ik er aan onderdoor. Heb ook nog een drukke baan en verantwoordelijkheid. Vorig jaar kreeg ik te horen dat er een mooie som klaar lag voor mij na 27 jaar dienst omdat ik er niet happy bij loop zei men. Ben hierop niet ingegaan en heb teruggevochten. Ook belt ze mij op mijn werk soms op erg ongepaste momenten of stuurt sms jes door van mijn jongste zoon waarover zij boos werd. Ben dan altijd uit mijn lood geslagen. Had vrijdag verlof en ging weer eens redelijk, te ... Bij het avondeten vertelde ik dat mijn vrouwelijke collega waarschijnlijk een ernstige ziekte heeft waarop zij repliceerde net goed, die heeft in haar leven nog geen miserie gekend. Zij wel een depressie. Schrok erg van deze onmenselijke reactie en ben weggegaan. Achteraf vroeg ze me , ben je boos ??? Enz.. Vandaag een tochtje met mijn maat gemaakt met de motor. Deed deugd. En ja ik ben al bij een club die zij maar crapuul vindt. Als we een treffen hebben weet zij dat vanaf afstand te verbrodden. Wenende kinderen die mij bellen. Ik ben bij andere mensen en daar kan ze niet tegen. Zij vind iedereen eigenlijk crapuul ook haar familie, buren enz.. Alles wat misgaat is de fout van een ander. Zij is het arme schaap ... De oplossing van Celine zou misschien iets zijn, een appartementje korter bij mijn werk. Moet nu elke dag 3,5 uur rijden. Maar de kinderen dan ? Zij is werkloos en heeft een klein inkomen. Ik wil graag mijn steentje bijdragen doch een groot huis, appartement en 2 autos kan ik niet opbrengen. Heb hard gewerkt voor ons huis. Nu nog. Ik weet dat er lieve vrouwen zijn die je een goed gevoel geven dat ik met plezier zou teruggeven. Rust en harmonie... Ik werk aan een oplossing maar heb niemand om raad of steun te vragen. Mijn lieve moeder is helaas 10 jaar geleden gestorven aan kanker. Zij was alles voor me ! Heb hier een klankbord gevonden doch besef dat ik zelf zal moeten waarmaken. Doe mijn best. Slaapwel !
(4873) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-25 08:51:00
Hai Danny en Limburger ( en anderen),

Ja, het blijft zwaar heren. Het lastige is dat je het echt zelf moet doen! :)
Ik ook hoor, al zit ik aan 'de andere kant'.
Uiteindelijk is er echt maar 1 die je gelukkig kan maken, en dat ben je zelf!
Dat moet je je steeds weer beseffen!
Het wordt een prachtige dag vandaag, ik hoop dat jullie er toch van kunnen genieten.
Een steuntje in de rug hiervoor, en misschien vind jij dat interessant Danny, want volgens mij ben jij een lezer, is het boek: Geheugen voor geluk. Het gaat eigenlijk over het programmeren van je brein, in welke situatie je je ook bevindt.

Ik heb ooit echt in een vreselijke situatie verkeerd, eentje waarbij je geen huis en haard hebt, bedreigd wordt, en je het gevoel hebt dat niemand jou en je kind kan beschermen. Ik weet nog dat ik radeloos op de bank zat in een huis, waar ik ook weer elk moment zou kunnen worden uitgezet. Mijn kindje brabbelend om mij heen, totaal vertrouwend op zijn radeloze moeder. Ik had het niet meer, echt niet, maar besefte me ineens dat ik twee opties had. Of compleet doordraaien, of me vanaf dat moment richten op alle kleine dingetjes die ik wel had. Ik keek dus naar mijn kind, en nam dat prachtige mannetje eens goed in mij op, buiten scheen ook de zon zomaar gratis, ik nam dat vreemde huis in me op, met al die onbekende geluiden, in die voor mij onbekende buurt, en ik besefte me dat ik niet wist of ik morgen een dak boven mijn hoofd had, maar wel iig op dat moment, en ook dat ik, ondanks ik niet wist of ik uiteindelijk ongeschonden uit de situatie zou komen, ik op dat moment wel veilig was. Die techniek paste ik vanaf dat moment eigenlijk continu toe, de dagen die volgden, en na een aantal weken besefte ik me dat ik, ondanks de vreselijke situatie, ik mij eigenlijk heel goed en vredig voelde. Ik ben dat nooit meer vergeten.

Ik bevind me nu in veel betere uiterlijke omstandigheden. Ideaal bijna :). En toch realiseerde ik me pas, dat ik toen misschien gelukkiger was. Een heel bijzonder besef.
Bij toeval las ik toen iets over de neuroloog Rick Hanson, die onderzoek heeft gedaan, en een boek heeft uitgebracht over wat ik toen, waarschijnlijk als overlevingsmechanisme, automatisch toepaste. Het gaat om je heel bewust focussen op mooie, goede dingen, hoe klein ook, en deze echt in je opnemen, en het goede gevoel daarbij heel bewust doorleven. Als je dit blijft doen, zoals ik toen deed, verander je eigenlijk gewoon bepaalde stroompjes in je hersengebieden. Je legt als het ware andere patroontjes aan tussen je neuronen.

Ik ben er ook weer mee begonnen, naast mijn meditatie (het boek is wetenschappelijk, maar bepaalde technieken komen uit het Boeddhisme), want met de tijd ben ik ook wat verslapt in de door mijzelf ooit zo treffend toegepaste techniek :)...

Misschien ook een aanrader voor jullie?

Een super mooie zondag gewenst!

Belinda
(4874) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-27 12:16:00
Hey belinda

dank je voor de tip. ga ik zeker eens opzoeken of het iets kan zijn om me te helpen.

laatste update:

in alle contact dat er nog amper was , stuurde ze steeds dat ze net dezelfde pijn voelde die ik voelde. ze het moest doen omdat ze het nodig had voor zichzelf. zich moest beschermen van alle binnenkomende gevoelens , geen liefde meer kon toelaten uit angst nog meer gekwetst te worden. dezelfde berichten stuurde ze zondag nog naar me. gisteren kreeg ik van wederzijdse vriendin een bericht om op haar facebook te gaan kijken. wat ik toen zag , scheurde door mijn hart tot in mijn ziel. na amper een maand heeft ze een nieuwe relatie met een vriend die wekelijks bij ons kwam , die ze al van haar 10 jaar kent van in de klas. Die vriend is nog getrouwd , in scheiding , heeft een relatie met vrouw in Tunesie. dit tart alles wat we samen hebben gehad. zoveel vragen. was dit al langer aan de hand? kan iemand zo geloofwaardig faken dat er wederzijdse intense liefde is? voel de grond onder me wegzakken. weet niet meer wat te geloven. voelt alsof je in een gore thriller zit die niet eindigt , waarin elke herinnering en geloof in haar een marteling is. wat ik las over PTSS , borderline , en alles daarmee verband houdend , geeft me nu het gevoel of het daar allemaal niks meer mee te maken heeft. niemand van wederzijdse vrienden , diegene die haar net als ik anders gekend hebben , kan geloven wat ze nu doet. nemen zelfs afstand , omdat ze haar ook niet meer vertrouwen door waar ze toe in staat is.

weet niet of anderen dit herkennen of ook meegemaakt hebben. denk niet ik momenteel echt kan geholpen worden door er alleen aan te werken. ben dus meer en meer een keuze aan het maken om zelf door middel van therapie terug te kunnen geloven in mezelf vooral en mettertijd in anderen. want net dat heeft nu heel zware klap gekregen. kan het zelfs niet toelaten dat mensen me steunen of knuffel geven als ik het moeilijk heb , totaal geen vertrouwen meer , zelfs niet in mezelf. denk dat de stap naar therapie echt nodig zal zijn om niet verder te zakken en er onder door te gaan.

danny
(4876) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-27 12:31:00
Wat een herkenning vind ik hier! Ik heb net een heel bizarre ervaring achter de rug en door deze reacties te lezen kan ik eindelijk dingen plaatsen. Een aantal maand geleden ben ik iemand tegen gekomen waar het onmiddellijk heel intens mee klikte. Eerst spraken we alleen af bij mij thuis en ik was verzot op de imuplsiviteit die hij bezitte (bv. op een avond stond hij gewoon aan mijn deur terwijl hij eerst had gezegd dat hij niet zou komen). Ook op sksueel gebied was alles heel intens. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. De laatste keer hebben we bij hem afgesproken en daar zag ik toen een boek over leven met borderline staan. Ik heb er toen niet naar gevraagd gezien ik niet dacht dat het iets te betekenen had maar na deze week ben ik dan toch over borderline beginnen lezen en kan ik zo veel plaatsen. Drie weken geleden is hij op reis vertrokken, alleen gaan trekken en we hadden afgesproken elkaar vrij te laten gezien we elkaar nog niet zo lang kenden. Ik wou hem niet lastig vallen op zijn trektocht maar merkte wel dat ik hem miste en toen ik dat liet weten kreeg ik bericht terug dat hij me ook miste. Een aantal dagen later kreeg ik bericht van hem en hebben we een aantal uur zitten chatten. Tijdens dat gesprek werd duidelijk dat er ook bij hem intensere gevoelens waren dus ik was heel erg in mijn nopjes. Een week na dat gesprek (afgelopen zaterdag) kwam hij terug maar kreeg ik geen bericht van hem (hoewel hij gezegd had dat hij zeker iets zou laten weten). Daarom stuurde ik zelf een bericht, zonder antwoord. Ook zondag nog niets gehoord en, gezien ik niet omkon met de onzekerheid, dan zelf gisteren opnieuw gevraagd of alles ok was. Weer geen antwoord. Gezien ik me niet nog meer wou verliezen in wanhoop en onzekerheid heb ik hem laten weten dat ik onderweg was naar hem, wel met de vraag of het ok was voor hem. Hij heeft dat bericht gelezen (kan je zien online) en omdat hij niet antwoordde ben ik dan maar vertrokken. Toen ik aan zijn deur stond wist ik dat hij thuis was maar hij deed niet open. Uiteindelijk heb ik dan maar een bericht gestuurd dat het zo niet hoeft voor mij en ben ik teruggekeerd naar huis. Maar ik zie er wel van af. Ik kan maar niet verstaan dat iemand je zo intens kan liefhebben, kan hoop geven, je echt kan laten denken dat je de enige bent op aarde die ertoe doet om dan plots zonder reden totaal met je te breken. Al die zaken die hier beschreven staan over jaloezie, verslaving, geen afspraken kunnen maken, intensiteit zijn zo herkenbaar! Ik begon al heel hard aan mezelf te twijfelen of er niet iets fout was met mij. Ik spring normaal niet zomaar in mijn auto opweg naar iemand die ik nog niet lang ken maar het gevoel dat hij me had gegeven was zo intens dat het gemis ervan mij zo onderuit haalde en me tot wanhoop dreef. Ik ben, door het lezen van deze reacties, toch weer een beetje gerustgesteld en ergens blij dat ik hem nog niet zo lang kende en hij mijn leven dus nog niet helemaal overhoop heeft gekregen. Maar ik mis hem wel....
(4877) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-29 18:08:00
Hoi Danny,


Jouw verhaal lijkt heel veel op de mijne. Hij heeft ook het contact verbroken omdat ik zei als ie gek was geworden. hij bleef het maar ontkennen over Borderline. Hij zegt lijdt alleen aan PTTS maar als ik dit eerder had geweten had ik dit natuurlijk niet geroepen. Desondanks het zomaar verbaal aggressief worden om niets. We waren onafscheidelijk van elkaar. Ik was de "ware" voor hem en zonder mij is er geen leven. Toch loopt ie constant weg bij elk wis wasje. Ik heb zoveel gelezenover Borderline. Het klopt als een bus. Ik heb hem nog maandag geappt maar blijft sarcastich reageren dat hij gek en aggressief is. (dat zei ik omdat hij uit het niets hysterisch begon te schreeuwen door de telefoon omdat ik met "ok" reageerde. Wat moet ik met een man die gek en aggressief is?? We hadden zoveel mooie plannen. Zo huilt hij bv na een ruzie en zegt het ligt aan hem enhet volgend moment ben ik het en ben ik slecht en een slechte moeder hoorde ik laatst. Terwijl hij mij altijd de lucht in prees als moeder, vrouw etc.Overigens wij hebben geen kinderen samen. Vaak als ie weer de benen nam en na 3 a 4 dgn huilend terug belde waarom ik hem niet belde of appte, bellofde hij het niet meer zo aan te pakken. En wanneer ik dan zoals deze week laat merken dat ik contact zoekdan is het ook niet goed. Laat me met rust!! Je wilt toch een man die goed is en niet aggressief???? Terwijl ik dat niet zo heb gezegd. Hij hoort dingen die ik nooit heb gezegd...Ik voel mij zo heen en weer geslingerd. Ik mis hem heel erg want desondanks zijn ziektebeeld is en kan hij superlief en zorgzaam zijn.. ik zou zo graag aan hem willen vertellen dat ik hem nu beter begrijp en er samen wil proberen uit te komen met therapie en gesprekken. Alhoewel die buien heel slopend kunnen zijn weet ik nu dat het beter is om op zulke momenten te zwijgen en het niet te persoonlijk te nemen. Uiteindelijk na zo een bui als je je stil houdt komt ie zelf excuses aanbieden. Maar owee als je iets verkeerds zegt. Hij mag dat wel en dan moet sorry genoeg zijn. Maar jouw excuses zullen niet genoeg zijn en zal contact verbreken voor dagen. Maar nu weet ik het niet meer. We hebben zoveel samen meegemaakt in de afgelopen 7 jaren. Maar zou hij weer na zijn depressie terug komen bij mij?? Ik ben de afgelopen jaren ook getraumatiseerd en toch elke keer bleef ik geloven in onze liefde. Nu hoe ik er zeker van ben dat hij lijdt aan Borderline en hij dat met sarcasme liet weten via de app, hoop ik dat hij mij een kans geeft om dit uit te praten
(4878) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-30 01:26:00
Het is bij beide heel herkenbaar. Heb zolang geprobeerd contact te zoeken via mail , sms , facebook , ze reageerde nooit. Gaf zo dikwijls aan dat ik haar echt wel begreep en graag samen wou praten. Het werd enkel erger , en heeft paar weken na onze breuk reeds een andere relatie , wat ook weer voor haar normaal is. Ik hoop dat het voor jou wel lukt , maar het gaat heel moeilijk zijn. PTSS met nog andere dingen erbij laten hun een muur optrekken , zij bepalen alles , en er mag zeker niemand terug te diep in hun gevoel komen. Onderstaande tekst die ik vond omschrijft de situatie waar ik inkwam heel treffend. Uit niets liep de relatie ten einde. Zonder te beseffen welke schade er is aangericht.

Helaas komt het nog steeds voor dat je iemand treft die met diepgewortelde angsten zit. Dat besef komt pas op de dag dat hun houding geleidelijk of abrupt verandert, en de verpletterende liefde slechts een doorgeprikte ballon blijkt. Bindingsangst is niet altijd eenvoudig te herkennen, omdat de persoon zich meestal anders voordoet dan hij/zij daadwerkelijk is.

De liefde voor jou overheerst alles, niets is hun te veel, alles doen ze wat in hun vermogen ligt om je te veroveren. Kortom, ze dragen je op handen. 'Jij bent de ware', komt er vlekkeloos uit. 'Het klikt zo geweldig', is een goede tweede. 'We hadden elkaar jaren eerder moeten ontmoeten' een machtige derde. En als bonus: 'Jij bent de man/vrouw waar ik mijn leven op heb gewacht'. Ze deinzen er niet voor terug de indruk te wekken dat het gaat om groteske liefde, het is op het theatrale af. Smachtend kijken ze je aan, zoenen je teder en overladen je met liefdesbrieven die niets aan de verbeelding overlaten. De ware staat voor je neus, je voelt het tot in je vezels, je voelt het tot in je tenen, eindelijk heb je prijs, en zij ook.

Eerst scheppen ze afstand, daarna abrupt einde, vast en zeker op zoek naar de volgende prooi. Door de afstand die ze wensten krijgen ze juist opnieuw behoefte aan intimiteit. Verzoeningen volgen tot na verloop van tijd de volgende strijd los barst. Het lijkt net alsof ze het zelf niet weten, alsof ze zich niet bewust zijn van het feit dat ze stiekem als de dood zijn voor je aanwezigheid, je verwachtingen, je liefde, je toewijding, de toekomst. Spreek je ze tegen dan is hun vastbeslotenheid opvallend. Zijn ze dan al het moois tussen jullie vergeten? Speelden ze toneel? Waren ze wel echt? Wie zal het zeggen in hun spoor van verderf en hun smoesjes om je te sparen.

Bindingsangst is een vorm van onbetrouwbaarheid en kan worden beschouwd als een psychische stoornis. Het ontstaat vaak al in de vroege ontwikkeling van een kind, want daar ligt het fundament van hechting. Een proces dat zich afspeelt in de eerste vijf levensjaren en is van groot belang voor de ontwikkeling van iemands persoonlijkheid. Dit betekent dat als er in die allereerste fase iets verkeerd gaat, bijvoorbeeld een onaangename omgeving, verwaarlozing, misbruik , opgaan in een massa broers en zussen zonder persoonlijke aandacht te krijgen,dat dat op latere leeftijd ingrijpende gevolgen heeft. Iemand met bindingsangst kan pas genezen als hij beseft dat hij door zijn houding de liefde van zijn leven laat schieten.

Er is wel een plus te bedenken: J