Terug naar normaal

terug naar normaalIn deze tijd overheerst helaas het ziektemodel in de psychiatrie met de trend om elk gedrag wat niet "normaal" is van een goed klinkende naam te voorzien en (onder druk van de farmaceutische industrie) te voorzien van medicatie. Bij elke nieuwe editie van het Amerikaanse Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders (DSM) zien we weer een spectaculaire stijging van het aantal labels. Maar wat is dan nog "normaal"? Bij elke nieuwe uitgave van DSM lijkt de groep mensen die "normaal" is steeds kleiner te worden. Wanneer we dan bedenken dat wanneer we meer dan een paar weken rouwen om onze overleden partner, we al een "psychische stoornis" hebben dan vraag ik me af of de mensen die dit veronderstellen wel goed bij hun hoofd zijn. In DSM-2 stond homoseksualiteit zelfs nog als "psychische stoornis" beschreven, dit is onder maatschappelijk druk gelukkig verwijderd. Helaas zien we het doel van psychotherapie sterk opschuiven in de richting van verplichte sociale aanpassing. De Amerikaanse psychiater Allen Frances die zelf meegewerkt heeft aan het opstellen van DSM, heeft nu forse kritiek op de komende indeling van psychiatrische ziekten in DSM 5. Hij voorspelt veel fout-positieve patiŽnten en geeft aan dat nieuwe diagnosen potentieel net zo gevaarlijk zijn als nieuwe medicijnen. Op deze pagina wil ik hier eens op ingaan en proberen u eens aan het denken te zetten. Vriendelijke groet, Hein Pragt.

Het aantal kinderen met Asperger is de laatste jaren gestegen met een factor 20 tot 40 als gevolg van de ruimere omschrijving in DSM.

Iedereen een stoornis.

(C) 2013 Hein Pragt

Volgens het woordenboek is de betekenis van het woord normaal: "volgens de of een norm of standaard" en "gebruikelijk, gemiddeld, zoals men meestal aantreft". Er zijn zeer veel verschillende psychische stoornissen en zolang de mensheid bestaat, bestaan er ook psychisch gestoorde mensen. Echter lijkt het er op dat er de laatste jaren een enorme toename is van deze gestoorde mensen. Dit komt vooral omdat de definitie van psychische klachten de laatste jaren een stuk ruimer geworden is waardoor ook mensen met lichte psychische klachten nu onder deze noemer vallen. Vroeger was iemand excentriek, was een autist een monnik of kluizenaar en was narcisme gewoon ijdelheid. Bijna iedereen was normaal behalve soms een dorpsgek en dat vonden de meeste mensen vrij normaal. Tegenwoordig is iemand die een "pittig" karakter heeft een "borderliner" of "ADHDer" en heeft iemand die graag wat meer op zichzelf is een "autistische gedragsstoornis".

Wanneer we op deze voet doorgaan zullen straks miljoenen vrij normale mensen een etiket van een stoornis opgeplakt krijgen. Dit zal leiden tot onnodige dure en soms gevaarlijke behandelingen van deze nieuwe "patiŽnten" en heeft veel maatschappelijke consequenties voor bijvoorbeeld verzekeringen, onderwijs, rechtspraak en gezondheidszorg. We leven in een tijd waarin bijna iedereen wel van een diagnose te voorzien is (vooral kinderen zijn hier de dupe van) en het gevolg is een enorme stijging van medicatie voor al deze zogenaamde stoornissen onder druk van met name de farmaceutische industrie. Met name kinderen groeien op in een golf van ADHD en een zeer brede groep van autistische stoornissen en het is kennelijk niet meer normaal om af en toe droevig, druk, gefrustreerd, soms een beetje angstig of een tikkeltje excentriek te zijn.

Maar de moderne westerse mensheid kan zeer slecht omgaan met gevoelens van ongerustheid, onzekerheid en teleurstelling die het normale dagelijks leven met zich meebrengt. Bovendien kent ook de psychiatrie de nodige hypes, was het een paar jaar geleden nog autistische stoornissen en nu hechtingsproblematiek. Een van de grote boosdoeners achter deze problematisering en medicalisering is zeker de farmaceutische industrie, waar men miljarden omzet maakt met medicatie voor al deze aandoeningen. De schuld ligt echter ook bij de mensen zelf, veel ouders denken dat ze het beste met hun kind voor hebben door mee te werken aan een "aanvullend onderzoek" waar met de brede omschrijvingen meestal wel een kleine "stoornis" uit naar voren komt. Hierna laat men het kind vaak medicatie slikken zonder er bij stil te staan wat voor zware medicatie dit soms is (ritalin en concerta vallen onder de opiumwet) en de vaak ernstige gevolgen van deze medicatie op het zich nog ontwikkelende kinderbrein. Vaak denken deze ouders dat de "experts" het wel zullen weten en nemen ze klakkeloos aan dat dit wel goed is voor hun kind. Helaas toont onderzoek aan dat maar een klein deel van deze kinderen deze zorg en medicatie echt nodig heeft, de rest is er helaas ten onrechte tot veroordeeld. (Zie ook: Moeilijke kinderen )

Er zijn enkele psychiaters die zich nu al ernstig zorgen maken over de lange termijn gevolgen van deze medicatie op jonge leeftijd (de lange termijn effecten zijn nog niet bekend) en zij voorzien dan ook veel psychische en lichamelijke problemen op latere leeftijd die veroorzaakt zullen zijn door deze medicatie op jonge leeftijd. Maar ook ouderen worden de dupe omdat bijna elk ouderdomsverschijnsel (zoals bijvoorbeeld vergeetachtigheid) als stoornis aangemerkt kan worden en hierdoor dus ook van medicatie voorzien kan worden. Wanneer men soms kijkt hoeveel (vaak preventieve) medicatie ouderen slikken dan schrikt men, veel ouderen hebben zelf geen besef hiervan en denken dat het wel goed voor ze zal zijn. Veel kinderen en ouderen hebben zelf niet het vermogen om zelf te beslissen of ze wel of niet "gedrogeerd" willen worden en vaak worden deze onmondige groepen dus medicatie opgedrongen. Veel medicijnen hebben ook weer bijwerkingen waar weer andere medicijnen voor geslikt moeten worden en zo verdient "big pharma" miljarden.

Maar er komen ook steeds nieuwe stoornissen bij zoals bijvoorbeeld de 'Disruptive Mood Dysregulation Disorder' (DMDD). Hier kunnen kleine kinderen met driftbuien in de toekomst aan lijden en waarschijnlijk zijn hier binnenkort ook medicijnen voor verkrijgbaar. Als vader van een aantal kinderen weet ik dat bijna elk kind deze fase kent en mijn persoonlijke mening is dat de meeste kinderen met wat goede andacht van de ouders vanzelf en zonder psychologische hulp of medicijnen over deze driftbuien fase heen groeien. Maar ook in onze drukke maatschappij zien veel volwassen mensen een pilletje als snelle oplossing van hun problemen. Ik las in een artikel dat met de huidige definitie van DSM ruim 40% van alle Europeanen nu al onder de criteria van minstens ťťn DSM-diagnose valt. Wat voor gevolgen gaat dit hebben wanneer 40% van de bevolking "niet normaal" is (en hierdoor dus ook vaak arbeidsongeschikt is of niet toerekeningsvatbaar), moeten we ons dan niet eens afvragen of onze definitie van "normaal" dan nog wel klopt?

Allen Frances, oud-hoogleraar psychiatrie van Duke University, Durham (VS) en oud-voorzitter van de commissie die DSM IV opstelde, is zeer kritisch over de beoogde veranderingen. Al meer dan dertig jaar geleden was psychiater Allen Frances betrokken bij de ontwikkeling van DSM 3 en begin jaren 90 was hij zelfs de voorzitter van de task force die verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van de DSM 4. Toen hij in 2009 met enkel enthousiaste collegae sprak over de ontwikkelingen van de DSM 5 schrok hij van de hoeveelheid veranderingen die eraan kwamen. Hij wilde zijn collegae waarschuwen voor de gevaren die veranderingen teweeg zouden kunnen brengen, hij had zelf met lede ogen gezien hoeveel macht de Big Pharma hadden gekregen op de psychiatrie na de totstandkoming van DSM 4 en was bang dat dit met de komst van nieuwe diagnoses opnieuw zou gebeuren. Hij gaf aan dat bij deze nieuwe diagnoses meer mogelijkheden voor nieuwe medicijnontwikkelingen en dus meer macht voor "Big Pharma" zou ontstaan. Allen Frances wil niet alleen voorkůmen dat teveel mensen een psychiatrische diagnose krijgen maar is ook bang dat de farmaceutische industrie teveel macht krijgt.

Allen Frances is niet tegen DSM op zich, maar hij pleit ervoor om de criteria van classificaties nog meer aan te scherpen om zo eerder onder- dan overdiagnostiek te bevorderen en de macht en invloed van de grote farmaceutische bedrijven in te perken. Dit kan gedaan worden door de marketing (reclame) van medicatie aan banden te leggen. Hij schreef het boek "Terug naar normaal" waarin hij de wereld waarschuwt om de grenzen van normaal weer eens wat op te rekken. Maar de belangen zijn groot, veel uitkeringen zijn verstrekt op basis van een psychisch label en ook scholen hebben er soms financieel belang bij om veel kinderen van een "stoornis" label te voorzien. Juist in het onderwijs moet de grootste verandering doordringen dat afwijkingen meestal heel gewoon zijn. Dat er nu eenmaal drukke, eenzelvige, dromerige en agressieve kinderen zijn. Als een kind lastig is in de klas, betekent het niet dat het een ziekte heeft en pillen moet slikken. "Terug naar normaal" is daarom ook een mooi thema voor bijscholingscursussen voor leraren op de basisschool.

Graag een diagnose die voor vergoeding in aanmerking komt.

(C) 2013 Hein Pragt

Met alleen maar psychische klachten, kan men niet langdurig bij een psycholoog terecht, tenminste niet vergoed vanuit de basisverzekering. Om de therapie betaald te krijgen moet men een "echt probleem" hebben of een psychische stoornis. En de diagnose daarvan moet in het grote handboek DSM-V staan want zonder een correct label betaalt de verzekeraar niets. Kinderen van gescheiden ouders die hier problemen door hebben kunnen voor de verzekering de diagnose posttraumatische stressstoornis (PTSS) krijgen. Dit is een prima diagnose om een vergoeding voor de therapie te krijgen, maar zal in de meeste gevallen veel te zwaar aangezet zijn. En wie even een tijdje niet lekker in je vel zitten kan de diagnose "Dysthymie" (een langdurige milde depressie) goed gebruiken om voor vergoeding in aanmerking te komen en wanneer men ongelukkig is na een echtscheiding kan men met het label "depressie" toch door de verzekering betaalde therapie krijgen. Uit een artikel in de NRC blijkt dat veel psychologen wel eens een zwaarder stempel op een cliŽnt plakken dan strikt noodzakelijk is, omdat de verzekeraar de therapie dan wel vergoedt.

Men kan het fraude noemen maar ook creatief boekhouden, veel hulpverleners zullen het excuus gebruiken dat een cliŽnt anders van hulp verstoken blijft. Maar een zwaar label kan ook vervelende gevolgen hebben, het dossier kan mensen hun leven lang achtervolgen en het kan de kansen en toekomstplannen van mensen op latere leeftijd goed in de weg zitten. In 2014 worden de regels nog strenger, om de kosten van de geestelijke gezondheidszorg te drukken zijn hele diagnoses uit het basispakket gegooid. Een voorbeeld is dat vanaf januari 2012 de behandeling van "aanpassingsstoornissen" niet meer voor vergoeding in aanmerking komt waarmee men mensen met psychische klachten na een schokkende gebeurtenis, zoals de dood van een naaste of een scheiding, toch van een DSM diagnose kon voorzien. De verzekeraars hoeven de behandeling van dit soort klachten niet meer voor hun rekening te nemen, vond de minister, want bijvoorbeeld het verlies van een naaste is vervelend maar ook iets wat men zelf kan oplossen. Relatietherapie is ook al uit het pakket en een burn-out wordt ook niet meer vergoed.

Veel psychiaters en psychologen stoort het dat ze een correcte diagnose stellen en dan door de financiŽle administratie gevraagd worden of het misschien toch niet een andere diagnose kan zijn waar wťl een vergoeding voor is. Dit zijn in de ogen van veelhulpverleners perverse prikkels en de grens van fraude is snel bereikt. De prikkels zijn nog perverser als er aan een diagnose ook een potje geld hangt, zoals een rugzakje voor kinderen met autisme of ADHD. Hier zijn ook scholen verantwoordelijk voor omdat ze zo extra geld krijgen wat ze zo hard nodig hebben. Dat het kind onterecht aan zware medicijnen zit maakt de zaak vaak nog schrijnender.

Een label kan ook stigmatiserend werken in de maatschappij, stel dat men solliciteert en een baan niet krijgt vanwege die zware stoornis, dan is het leuk dat men ooit een vergoeding had maar zijn de gevolgen ineens niet zo leuk meer. Een eenmaal geplakt label kan iemand het hele leven lang achtervolgen. Wanneer men een huis wil kopen of een arbeidsongeschiktheidsverzekering wil afsluiten krijgt men in de gezondheidsverklaring de volgende vragen: Lijdt u of heeft u geleden aan een of meer van de volgende aandoeningen, ziekten en/ of gebreken... en heeft u hiervoor een van de volgende artsen of hulpverleners bezocht... Wanneer men een zware stoornis moet invullen krijgt op zijn minst extra vragen en in het slechtste geval een hogere premie of afwijzing. En voor de mensen die dan maar liegen is er de kans dat men na lang premie betalen niets uitgekeerd krijgt. Helaas is nog steeds zo dat veel mensen geen idee hebben wat voor diagnose ze werkelijk hebben, zolang het maar vergoed wordt. Wellicht komen ze er in de toekomst wel achter wanneer het een keer tegen hun werkt.


Boeken over terug naar normaal.

boekboek bestellenWaarom is er zoveel te doen over DSM-5, de nieuwe editie van het handboek voor psychiaters en therapeuten? Omdat de DSM de grens bepaalt tussen wat normaal en gestoord is, en DSM-5 die grens radicaal verschuift. Miljoenen normale mensen krijgen straks het etiket van een stoornis opgeplakt. Dit leidt tot onnodige, dure en soms gevaarlijke behandelingen van nieuwe 'patiŽnten' en heeft vele maatschappelijke consequenties, bijvoorbeeld voor verzekeringen, onderwijs, rechtspraak en toegang tot zorg. We leven in een tijd van diagnostische inflatie en overmedicatie, onder druk van met name de farmaceutische industrie. Medische ziektes worden verward met psychische stoornissen en diagnoses worden al te snel gesteld. Kinderen groeien op in een golf van ADHD en autisme en het is kennelijk niet meer normaal om af en toe droevig, druk, gefrustreerd of angstig te zijn - of een tikkeltje excentriek. Allen Frances schetst de geschiedenis en de ontsporing van de psychiatrie. Als insider beschrijft hij de excessen in de psychiatrische diagnostiek en geeft hij aan hoe de psychiatrie weer veilig en gezond kan worden. Allen Frances is emeritus hoogleraar psychiatrie aan Duke University. Hij was lid van de DSM-III task force en voorzitter van de DSM-IV task force en is nu de bekendste en meest gezaghebbende criticus van DSM-5. Aanleiding van dit boek is het verschijnen van de vijfde editie van het bekende diagnostische handboek van psychiatrische aandoeningen, de DSM. Dit boek toont volgens Frances, zelf ooit verantwoordelijk voor de vierde editie, overtuigend aan dat er binnen de psychiatrie sprake is van diagnostische inflatie. Steeds meer mensen met normale levensproblemen vragen en krijgen medische hulp en medicatie, terwijl ernstig zieke patiŽnten adequate zorg juist moeten ontberen. Oorzaken van deze 'medicalisering van het dagelijks leven' zouden zijn dat mensen niet kunnen omgaan met de negatieve gevoelens die nu eenmaal bij het leven horen. Verder heeft de psychiatrie altijd diagnostische hypes gekend en speelt ook de farmaceutische industrie een belangrijke rol. De auteur doet voorstellen om deze ontwikkeling, die verontrustende gevolgen heeft, om te buigen. Een helder en toegankelijk betoog zonder onnodig jargon. Een belangrijk boek, zowel interessant voor professionals als voor een breder publiek.

boekboek bestellenIn dit boek wordt het theoretische en wetenschappelijke kader van autisme geschetst en wordt vanuit dat kader gekeken naar consequenties voor de dagelijkse praktijk op school en thuis. Inclusief voorbeelden uit de praktijk. Dit boek maakt deel uit van een serie van acht thematische boekjes. Dit boek is vooral geschreven voor ouders en leerkrachten/begeleiders van leerlingen met autisme in het reguliere en speciale basisonderwijs. Het boek verduidelijkt autisme zowel vanuit de praktijk als vanuit een theoretisch kader. Het is een zeer gestructureerd, duidelijk en informatief boek dat heel gemakkelijk te lezen is. Voorbeelden zijn voorzien van een kader met een donkere achtergrond. Het boek is ontwikkeld door het CPS onderwijsontwikkeling en advies. Het bevat een literatuurlijst.


Reacties op het onderwerp: Terug naar normaal


09 - Denkwerk »  -  Terug naar normaal »
2013-11-15 17:50:00
Hier kunt u reageren op het onderwerp: Terug naar normaal
Reactie van een bezoeker van de site!
Reacties op de pagina: Terug naar normaal
Er zijn nog geen reacties!

Last update: 09-09-2017


 Lees hier de privacyverklaring van deze site.

Disclaimer.

Hoewel de heer Hein Pragt de informatie beschikbaar op deze pagina met grote zorg samenstelt, sluit de heer Pragt alle aansprakelijkheid uit met betrekking tot de informatie die, in welke vorm dan ook, via zijn site wordt aangeboden. Het opnemen van een afbeelding of verwijzing is uitsluitend bedoeld als een mogelijke bron van informatie voor de bezoeker en mag op generlei wijze als instemming, goedkeuring of afkeuring worden uitgelegd, noch kunnen daaraan rechten worden ontleend. Op de artikelen van de heer Pragt op deze Internetsite rust auteursrecht. Overname van informatie (tekst en afbeeldingen) is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming van de rechthebbende. Voor vragen over copyright en het gebruik van de informatie op deze site kunt u contact opnemen met: (email: mail@heinpragt.com). Dit is mijn