Archief: Borderline algemeen deel 1

Het is niet meer mogelijk te reageren, deze pagina is een archief van de oorspronkelijk vraag en antwoord pagina.

Antwoorden en reacties
2013-08-29 20:24:00
Heb juist mijn partner verlaten. We waren 7 jaar tesamen met 4 pauzes. Maar nu was het mij teveel ik had rust nodig ik mijn leven anders zou ik erzelf aan ten onder gaan. Ik denk dat mijn partner borderline heeft maar hem daarvan overtuigen en hem helpen om in therapie te gaan was onmogelijk. Ofwel was hij super enthousiast ofwel was alles negatief nooit eens normaal. Ik word daar gek van en had altijd het gevoel dat ik niks goeds kon doen. Daarbij kwam ook nog eens dat hij een gokverslaving heeft. We hebben daarvoor een tijdje in therapie geweest bij de anonieme gokkers maar plots was hij niet meer gokverslaafd. Ook was hij ziekelijk jaloers, geen enkele man mocht in mijn buurt komen of eens een vriendelijk woordje doen, want dan had ik al een verhouding met die persoon. Zelf zijn beste vrienden die hij had vanaf zijn 3 jaar beschuldigde hij van een affaire met mij. ik kan je nog duizend verhalen vertellen, ik werd leeggezogen, had geen energie meer en stond iedere dag onder stress. Daarom heb ik besloten om alleen te wonen maar niet om onze relatie te verbreken, want hij is wel de liefde van mijn leven. ik wil dat hij iets aan zijn gedrag doet en stilletjes aan terug naar elkaar groeien op een gezonde manier. Ik wil heb niet kwijt want ondanks zijn fouten is hij mijn grote liefde. De rust heb ik terug gevonden maar ik mis hem verschrikkelijk. Hoe moet ik hier mee verder want eigenlijk wil ik geen andere partner in mijn leven ik wil enkel Steve. Kan iemand mij helpen.
Kristien
(4199) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 20:25:00
Hi Kristien, Ik leef ook in deze omstandigheden : ben ook alleen gaan wonen als vlucht voor de ziekelijke jaloezie en heb ook vermoedens van borderine bij mijn partner. Zijn onzekerheid over zichzelf is de oorzaak van alles, maar hij is niet bereid om er iets aan te doen. Sinds ik apart woon, ben ik weer de goeie voor hem, terwijl ik jaren niets goed kon doen en agressie moest doorstaan. Ik heb het gevoel dat je beter wat afstand houdt , dan doen ze moeite en is er ten minste respect wat er niet is als ze je als hun volle bezit beschouwen.
Grtjs Katrien
(4200) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 20:26:00
Hi Katrien, Ik zit nu met het zelfde probleem, Ik heb 2 jaar samen gewoond met mijn Partner in Engeland maar heb ook het gevoel dat die borderline heeft, heb hen 5 dagen geleden verlaten en heb het gevoel dat ik weer beter terug naar Nederland kan gaan. Ik heb hem proberen te overtuigen dat die hulp moet zoeken maar hij ziet het van zichzelf niet. Hij heeft erge stemmingswisselingen en als die agresief werd deed ik alles fout ( hij sloeg niet hoor) Maar begon te schreeuwen en met dingen te gooien en er was soms totaal geen echte reden voor, hij is ook impulsief en maakt rare beslissingen maar ik weet niet wat ik moet doen? Hij is ondanks deze nare kant ook een hele lieve partner en ik hou ontzettend veel van hem..maar ik trok het gewoon niet meer ik had zelf elke keer stress en vooral in het begin dacht ik echt dat het aan mij lag maar door allemaal artikelen te lezen over borderline zie ik echt mijn partner..ik hoop zo dat die veranderd want wil het liefs ook verder met hem in het leven maar ik weet niet hoe? Kan iemand mij aub raad geven? Met vriendelijke groeten, Miriam
(4201) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:18:00
Partners van borderliners missen vooral draagvlak, een systeem waar ze op kunnen bouwen. Ik schreef onlangs een boek uit eigen ervaring: "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf." In "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf" beschrijft Sjoerd de Jong zijn leven met Maaike, een Borderline patint. Een leven dat zich af lijkt te spelen als een wervelstorm van gevoelens en emoties. Constant inspelende op de gevoelens van Maaike. Maaike die de grenzen van het leven opzoekt, van de top van de berg naar de diepte van de leegte. Als je als empathisch mens samenleeft met een Borderliner voel je haarfijn aan hoe de stemming is op dat moment en stel je je in op de ander. Met steeds de gedachte: hoe ga ik met de situatie om? Hoe houd ik het hanteerbaar? Doe je dit langere tijd dan komt het moment dat je jezelf af gaat vragen: waar is het punt geweest dat ik mijzelf verloren ben? En kom je voor de keuze te staan: ga ik hier mee verder of kies ik voor mijn eigen leven? Op het punt dat de Jong voor zichzelf kiest, besluit hij dit boek te schrijven als afsluiting van zijn periode met Maaike. ISBN: 9789081832205
Sjoerd de Jong
(4204) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:18:00
Beste mensen, wat een herkenning, en wat een hoop ellende voor iedereen Hoewel bij mijn vrouw de diagnose nog steeds niet officieel is (ik vraag me zelf wel af waarom niet), heeft ze wel erg veel trekken van BL.Of ze verzwijgt wat de psychiater echt zegt.... In ieder geval is het zo dat ik haar 13 jaar ken, en er 11 jaar echt geen vuiltje aan de lucht was. Ze is nu 41, en sinds twee jaar is het gedonder begonnen en erger geworden. Ik ben nu (pas) op het punt om er echt een einde aan te maken(onze "relatie"). Wat ik me wel afvraag is of het mogelijk is dat iemand pas Bl onwikkelt op deze leeftijd? Lijkt me erg laat. Heeft een van jullie ook ervaring hoe het gaat om haar uit de ouderlijke macht te laten zetten? Ze geeft zelf al aan dat ze niet meer voor ons kind kan zorgen,dreigt meerdere keren per week met zelfmoord,gaat om de 2 maanden een week naar het buitenland, ruzies,spanningen etc: kortom een situatie die echt slecht is voor ons kind van 5. Daar wil ik een einde aan maken en weer rust vinden, maar ik ben bang dat dan het getrek pas gaat beginnen. Alhoewel ze zelf ook wel weet dat haar dossier niet in haar voordeel zal werken,als het om het gezag van ons kind gaat. Bij voorbaat dank voor jullie reactie
Henk
(4203) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:19:00
Hoi Sjoerd, Als laatste sluit je de relatie af, voor je eigen bestwil. Maar dan???? Ik leef nu met iemand die 8 jaar lang partner is geweest van een borderliner.We hebben inderdaad hele tafrelen meegemaakt van het smeken terug te komen ( de hele familie werd ingeschakeld) tot stalken. Terwijl al bekend was dat er al een nieuwe relatie was. Maar mijn partner kan niet loskomen. Het lijkt wel of de positieve aandacht ( het op handen dragen) verslavend werkt. Ik, als nieuwe partner kan daar niet tegenop. Heb je wel eens eerder zo'n verhaal als het mijne gehoord?
groetjes, Evelien
(4205) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:20:00
beste geliefdes van borderliners, Het is makkelijk om met de vinger naar ons borderliners te wijzen, maar ook jullie zelf spelen een in rol in de relatie.. door niet of nauwelijks grenzen te kunnen stellen.. en niet op te kunnen komen voor je eigen belangen.. ik denk dat 9 van de 10 geliefdes relatieverslaafd zijn.. en dat is ook niet mis.. Ik zelf ben een borderliner die dankzij intensieve behandeling en jaren hard werken eindelijk zelf mijn wiebelige emtionele huishouding kan beheren... Ik zelf heb aan beide kanten van dysfunctionele relaties gestaan.. de niet borderliner houdt net zo goed de dysfuntionele kant in stand.. en het enige wat je kan doen als je een 'provider' bent is leren je eigen grenzen en eigenwaarde te respecteren.. en niet die ander proberen te veranderen... succes
funckiechickie
(4207) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:20:00
Na een relatie van (maar) 3 maanden met een vrouw van 46 is dit tot een einde gekomen. Groot was mijn rouw. Ik kwam er echter stukje bij beetje achter dat zij borderline heeft Dat maakte de verwerking van mijn verlies wat draaglijker. Ik merkte tijdens de relatie al zo vaak dat zij absoluut de regie wilde hebben en altijd alle opties open wilde houden. Zo kon ze nooit eens iets afspreken voor een paar dagen later, maar pas op de dag zelf. Ook moest het contact altijd van haar uitgaan. Door op die manier over alles en iedereen controle te hebben, kwam ik in een cirkel terecht en zag zelf niet meer hoe ver ik al was meegesleurd in haar manipulatieve gedrag. Ik heb herhaaldelijk meegemaakt dat ze in een diep diep dal terecht kwam die ik dan maar psychose noem. Dan was ze nauwelijks aanspreekbaar, behuild etc. Met veel praten lukte het mij dan wel weer haar op de rails te krijgen. Maar zo kon ze ook opgewekt en blij zijn alsof er nooit een psychose was geweest. De manipulatie stopte niet hierbij maar ze bond mij in het begin enorm snel aan zich door een incestverleden en mishandeling door haar vader te vertellen. Ook haar (aanstaande) ex man zou haar hebben verkracht en mishandeld. Dit bleek allemaal gelogen te zijn. Daarbij kwam ook ut hoe zij haar familie voorloog met werkzaamheden die ze helemaal niet doet en dat alles om zich beter voor te doen dan ze is. Niet alleen aan de buitenwereld, maar vooral ook aan zichzelf. Ze moet wel, om het hoofd hoog te houden want als ze aan zichzelf toegeeft dat ze niet zo heel veel is en voorstelt als ze zichzelf doet geloven dan houdt ze het niet vol. Haar familie kotst haar intussen uit en hoeven haar niet meer te zien. Empathie is iets wat haar volslagen vreemd is en het beroep dat ik er zo vaak op deed was vergeefs. ZIJ is de maatlat waarlangs alles en iedereen gelegd moet worden. Bij problemen ligt het nooit aan haar. Verder is de zwart/witte wereld waarin zij leeft natuurlijk herkenbaar voor velen. Al met al is een relatie met een dergelijk iemand zo frustrerend omdat ze je emotioneel volledig leegzuigen. En als het nieuwtje er dan af is, dan wordt je afgedankt met een onvoorstelbare botheid en doodgezwegen. Het wrange is dat de collega's er geen idee van hebben dat zij zo is. Ze is heel charmant en gevat en windt op die manier iedereen om haar vinger. En uiteindelijk merk ik dat voor een (ex) partner van een borderliner geen begrip is. Je kunt toch stoppen met de relatie, wordt doodleuk gezegd? Maar dat is het geniepige.....de liefde wordt door borderline niet minder...
Thomas
(4206) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:21:00
Hoi Alain, dat klinkt me allemaal bekend in de oren! Ik heb zelf ongeveer 3 jaar een relatie gehad met een vrouw van ruim 40 met borderline. Mijn vriendin was ook extreem wispelturig. Zo vierde ik mijn verjaardag en kreeg ik de mooiste kado's en 2 dagen later kreeg ik dan een Sms dat ze vreemdging met een vage kennis. De tegenstellingen zijn niet te begrijpen en emotioneel maken ze je kapot. Mijn escape bleek uiteindelijk een leuke vrouw die mij wel liefdevol behandelde. Mijn tip is dan ook om ieg geval steun te zoeken en om je heen te kijken en via de achterdeur te verdwijnen, want het gaat nooit over! Al word je 100 jaar! Elke keer trapte ik er weer in, net als jy omschrijft. Ze zijn geniaal in het weer herstelllen van het contact, maar het dal daarna wordt steeds dieper! Ik heb uit zelfbehoud het aangelegd met een leuke lieve vlotte vrouw en die aandacht is dan zo welkom en geeft je de kracht om afstand te nemen en afstand te houden. Dus ga op zoek, want het zal nooit goedkomen! Werk jezelf uit die situatie en richt je op andere mensen en dingen! Succes!
Franz
(4209) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:21:00
Na een relatie van 8 maand , vervolgens een breuk van 1,5 jaar en nu opnieuw 3 maand intens te zijn samengeweest met eenzelfde meisje van 26 jaar met borderline kan ik niet anders dan concluderen dat het narcisten maar bovenal meester manipulators zijn ... Ze weten je te vermurwen , zijn heel ondernemend en consequent , innemend , charmant , welliswaar ziekelijk jaloers waardoor je als partner gaat denken van dit meisje heeft het gewoon moeilijk maar ziet me echt graag , maar spuwen je vervolgens uit als een stuk vuil ... En ook dat proces gaat heel snel eens die klik is gemaakt... Niks inlevingsvermogen hoe dat aanvoelt , niks medelijden , gewoon bikkelhard! Mijn vriendin noemde me 14 dagen terug nog de man van haar dromen, vooral publiekelijk via facebook, postte veelvuldig foto's van ons samen en ga zo maar door, liet me geen moment ff met rust behalve wanneer zij nood had aan rust in haar hoofd waarvoor ze dan een avondje alleen thuis wenstte te zijn maar liet me vervolgens stikken ... Het gevoel zat ineens niet meer juist .... Pief , poef , paf 't is af , daarmee moest ik het doen ... De reden zo liet ze enkele dagen later weten per sms was dat ze zich 0,0 % aangetrokken voelde tot mij ...(?) met verwijten van mijn kant als gevolg waarop zij reageerde dat ik maar weer eens mijn ware aard liet zien (!?) Ik hoor alle borderliners zeggen dat je grenzen moet trekken, wel vertel me maar eens hoe je daarop reageert? Mijn vriendin of liever ex vriendin is een monster, zo simpel is't en inderdaad, ook ik kan haar maar moeilijk uit mijn gedachten zetten, net omdat ze je eerst volledig opeisen en mede daardoor is de leegte achteraf nog zo groot... Het verschil tussen de drukte tijdens de relatie en de leegte achteraf is immens... Zijzelf zal er maar weinig hinder van ondervinden vrees ik, ze is super knap en hield er, daar ben ik zeker van een dubbelagenda op na , mede doordat ze meer in ziekteverlof is dan aan het werk is heeft ze de tijd daarvoor, op dat vlak zijn ze heel inventief.... Bewijs daarvan zijn de korte periodes na iedere breuk waarna ze zich in een nieuwe relatie stort ..... Ik wenstte dat ik haar nooit op mijn levenspad tegengekomen was , want hoewel enigszins voorbereid door onze vorige affaire zo dacht ik ben ik opnieuw stikkapot... Het ergste vind ik is het feit dat ik ze opnieuw in de armen zou sluiten mocht ze opnieuw contact zoeken ineens... Hopelijk heb ik zelf een nieuwe vriendin tegen de tijd dat zich dit zou voordoen zodat ik haar wandelen kan sturen zonder pijn in het hart of schuldgevoel!
Alain
(4208) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:22:00
Tsja Alain, weer herkenning. De wispelturigheid van je ex is echt wie borderliners zijn. Ik ben dit jaar naar een specialist geweest die ervaring heeft met de opvang en begeleiding van mensen met borderline. De uitleg die deze vrouw mij heeft gegeven, heeft me ook een beetje geholpen in het begrijpen van hun gedrag. In feite kennen ze maar 2 soorten reacties bij paniek (iets wat angst veroorzaakt), dat is dreigen of vluchten. Dreigen door je inderdaad te vernederen tot het bot, vluchten door simpelweg te verdwijnen. Dat zijn zeer primitieve reac ties vergelijkbaar met het gedrag van kinderen. Dat is hun verdedigingsmechanisme en de manier waarmee ze omgaan met hun angsten. Ik heb net als jy ook meegemaakt dat in de perioden dat het voor langere tyd uit was, laat ik zeggen 1 maand of meer, dat ik per Sms mocht volgen hoe ze vreemdging en hoe vaak en met wie. Dan gebeurde het soms ook dat ze terugbelde en huilend vertelde dat het niet waar was. Ook dat werd een probleem, want naarmate de tyd verstreek kon ik niet meer snappen/weten wat werkelijk waar was en wat gelogen of fictie was. Ze kunnen dus ook vreselijk goed liegen. En manipuleren! Ik heb in 3 jaar tyd toch zeker 4 keer meegemaakt dat ze met iemand anders op de proppen kwam waarmee ze zogenaamd een affaire of one night stand had gehad, nadat we ruzie hadden gehad om iets onbenulligs. Zij gebruikte dan namen van vage bekenden met wie ze dan zogenaamd zou gaan, maar wat achteraf dan weer niet waar bleek. Of ze was zgn. gaan lunchen met een ex en als ik dat dan checkte, meestal kon ik dat niet, maar soms wel, dan bleek het gelogen. Ze deed werkelijk alles om aandacht en/of haar zin te krijgen! Maar als je eigenwaarde zo minimaal is, dan zoek je ook overal wat achter. Dan is elk minimaal voorvalletje een aanleiding tot ruzie. Op vakantie, thuis, overal en altyd weer ruzies! Maar de momenten dat het wel goed gaat, zijn ze inderdaad ook heel innemend en lief! Dan winden ze je om de vinger. Dan is de relatie zo intens dat je de wereld om je heen vergeetbij wijze van spreken. En keek ik dan terug, dan besefte ik dat elk weekend er wel iets was. Dat al mijn lange vrije weekenden wel ergens een probleem gaven. Pinksteren, Paasen, hemelvaart, vakanties, nergens vlekkeloos. Had ik dit vantevoren geweten, de signalen gezien, het aantrekken en afstoten, het enorme wantrouwen dat ze hebben, dan was ik er nooit aan begonnen! Want je ziet pas te laat in dat je jezelf aan het kwijt raken bent. Dat je je leven opoffert voor iemand anders. En daarom wordt het ook steeds moeilijker om los te komen naarmate het langer duurt. Het gaat waarin je valt als het dan uit is, wordt steeds dieper, want jouw leven bestaat dan al bijna niet meer. Vrienden, kennissen, familie, langzamerhand zie je niemand meer, omwille van de continue aandacht die ze vragen. Je ex vriendin en haar uitgebreide verklaring over haar affaires en mannen heb ik dus ook ervaren. S&ks is/was just fun . Not more than that! Toen ik mijn ex vriendin beter leered kennen kwam ik er achter dat ik vriendje nr. 25 was, maar het zou me niet verbazen als het er meer zijn geweest. Ik wist niet meer wat waar of niet waar was. Mijn huidige vriendin gaf me de kracht om door te zetten. Gevangen in hun web, wordt het een soort obsessie die je hele leven beheerst. Dan ben je dus relatieverslaafd. Niet verslaafd aan relaties, maar aan die ene die je hele leven beheerst. En natuurlijk heb je een eigen aandeel, maar ondanks een eindeloze lijst van vernederingen, hou je wel van iemand! En gevoel en ratio liggen dan ver uit elkaar. Dus ik blijf erbij, met zo iemand kan je geen relatie hebben, tenzij je je hele leven aan de kant zet. Zeg je baan op, vergeet je vrienden en familie en evt. kind(eren), of zie ze minimaal vaak en dan kan je ermee doorgaan. Maar zelfs dan heb je geen garantie. Ik heb het niet zelf verzonnen, maar uit de mond van een specialist gehoort. En ja, eerst doet het pijn, maar het is ook maar gewoon liefdesverdriet, dus het gaat wel over! Groet Franz
(4211) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:22:00
Idd . Franz , het gaat nooit over , dat heb ik ook door , en 't moet lukken , wij kregen ook ruzie op mijn verjaardag , het is te zeggen zij maakte ruzie op mijn verjaardag want de discussie ging om niks en intussen is er ook n en ander gebeurd wat heel tegenstrijdig is , vrijwel alle gemeenschappelijke vrienden verwijderde ze van facebook en op vraag van mijn zus met wie ze goed leek op te schieten waarom ze haar verwijdrd had kreeg ze als antwoord "nog even dikke vriendjes hoor maar ik wil niet dat Alain nog te weten komt wat er zoal in mijn leven gebeurd , op zich gebruikelijk maar ze vertelde tevens dat ze zich niet aangetrokken tot me voelde maar het zelf ook niet gemakkelijk had , bij het zien van een aflevering van Astrid Bryan de week ervoor barstte ze naar eigen zeggen in huilen uit toen ze John zag met wie ik volgens haar gelijkenissen heb , mijn zus begreep dit niet en zei dit ook , je voelt je 0% aangetrokken tot hem maar bij 't zien van die reeks denk je aan hem en barst je in huilen uit , dat begrijp ik niet ? daarop geen reactie van mijn ex uiteraard ... Nu 3 weken terug stuurde ze me mail waarin ze verklaarde dat er altijd aantrekkingskracht zal zijn tussen ons maar ze zichzelf verliest als ze bij me is ...? we mailden wat heen en weer en de communicatie verliep vriendelijk en vlot , zo vertelde ze ondermeer dat ze nu andere medicatie neemt en weer zin heeft vanalles te ondernemen maar toch nog niet opnieuw aan de slag gaat , ze eerst wat rust wil ... 's anderendaags kreeg ik rond middernacht een sms , ze was licht dronken na een etentje , en toen ging de toon al snel de verkeerde kant uit , zo vertelde ze me doodleuk dat ze intussen al ens herhaaldelijk met iemand anders naar bed was geweest , vor het eerst toen we 5 weken uit elkaar waren waarna ze wou weten of ik daar boos om was ?? heb haar duidelijk gemaakt dat ik niet boos maar diep teleuresteld was doch zij vond haar acties normaal en ik citeer " ik ben nu een vrije vrouw , ik doe wat ik wil , tenslotte was het met condoom , ik neem geen enkel risico dus ... " heb niks laten merken van wat er toen door mij ging , enkel gevraagd of ze dan werkelijk geen zelfrespect heeft waarna me verweten werd dat ik in die 1,5 jaar dat we uit elkaar waren geweest toch ook andere vriendinen heb gehad hoewel zij in die periode zelf eens een optie nam om een huis te kopen samen met iemand en met de pil was gestopt om haar kinderwens in te willigen n.v.d.r. Ik heb de discussie afgebroken , had echt geen zin in dit gedoe waarna ik nog een laatste sms kreeg dat ik alles mag en zij niks , en als ik hard ben voor haar dan zij ook voor mij ... let wel , ze slingerde me nog vanalles naar het hoofd de dagen na de breuk maar reflecteert alles naar mij , alle schuld in ieder geval , borderline ten voeten uit ... dat ze "gek" is wist ik allang maar dat ze zo goedkoop is was toch enigszins nieuw , vooral omdat ze voorheen al eens terecht zo dacht ik toen veel drama maakte omdat ze vroeger verkracht zou zijn geweest , nu waren die afspraakjes louter s&x zonder meer ?? In ieder geval leuk om horen allemaal zo kort na de breuk :-( goed om te vallen in een diep dal en daar te blijven zitten met een torenhoge depressie als je niet sterk in je schoenen staat ... provoceren en je de grond in boren als je om hen geeft da's hun sterkste kant ... wat ik zo jammer vind is dat ze er verdomd aantrekkelijk uitziet en zodoende iedereen om haar vingers draait ... zulke mensen zouden moeten wegkwijnen van eenzaamheid , maar die dag komt nog wel zo maak ik me sterk eens ze iets ouder is en niet veranderd , ben ik zeker van ... haar doodzwijgen is 't beste wat ik kan doen denk ik , ofwel vriendelijk blijven vanop afstand of haar negeren , daar ben ik nog niet uit tegen dat ze evntueel opnieuw contact zoekt ... ? ze zal trouwens wel in haar eer gekrenkt zijn nu , daags nadien verwachtte ze de uitslag van een onderzoek want ze had nu voor de 2 de maal na de eerste keer 7 jaar terug het HPV virus en uiteraard vroeg ik na haar uitlatingen zoals eerder beschreven niet hoe die uitslag was ... tenslotte is dit mijn inziens ook wel een gevolg van haar losbandigheid in het verleden nietwaar . ik hoop dat ik net als jij ook eens een vriendin tegenkom die me bekoord en lief voor me is , dat zal ik zeker apprecieren nu ik weet dat er andere zijn die niet te genieten zijn in de omgang ...
groetjes , Alain
(4210) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:23:00
Hoi Franz , mijn excuses voor het laattijdig "antwoord" ... Inderdaad heel bizar hoeveel gemeenschappelijke trekjes borderliners hebben , echt vreemd , mijn vriendin vertelde me dus zoals ik reeds zei dat ze me "bedroog" 5 weken na onze breuk maar dit kon haast niet ,nu ja , ze zal intussen wel s&x met een ander of anderen gehad hebben daar ben ik vrijwel zeker van maar niet die keer waarover zij sprak , het ongeluk is dat ik dagelijks haar woning voorbij moet , ze woont amper een 4 tal kilometer van mij op een steenweg die ik verplicht ben te nemen of ik moet wel een heel eind om , zelf heeft ze geen wagen mede doordat ze momenteel weer eens van een uitkering leeft na het zoveelste ontslag , en ik ken de pakweg 4 wagens van medebewoners die daar altijd staan , en de nacht of avond waarover zij sprak stond daar geen ander voertuig , elders slapen doet ze niet , daar ben ik zeker van omdat ze een chihuahua heeft die ze niet lang alleen laat en nog enkele redenen zoals de vele slaap die ze nodig heeft ... ze slaapt ongeveer 12 u per dag , meestal van 23 24 u tot 11u30 , waarschijnlijk deels door de medicatie die ze inneemt , Xanax en Fluoxetine , het 1 is om haar rustig te houden , en de fluoxetine om achterdocht enz. te verbannen , dit zal ze moeten innemen zolang ze leeft . Nu , het is toch bizar dat borderliners hoewel zij zoveel aandacht nodig hebben je zomaar gratuit afstoten ? met het risico je achteraf nooit meer te zien , na die breuk van anderhalf jaar , koos zij eerst en vooral het ideaal moment uit om me opnieuw te benaderen , met name in de week dat mijn grootmoeder overleed , maar in die periode trok ze op met het type vrienden waar ze in feite geen greintje respect voor heeft , dus louter om niet alleen te zijn , vervolgens gaan wij op haar vraag opnieuw de relatie aan maar stoot zij mij na enkele weken/maanden op haar beurt keihard af , waarschijnlijk toch goed wetende dat ze opnieuw in een dal zal sukkelen waarin ze zat op het moment dat ze met mij opnieuw contact zocht ... verkiezen zij dan werkelijk het uiten van hun onterecht ongenoegen , het plezier van je even de grond in te boren boven het geluk iemand te hebben die er voor hun is ? Ik bedoel maar , waarom niet gewoon de relatie verbreken op een normale manier , waarom doen ze dit al keihard kwetsend , dat begrijp ik niet ... misschien dat een borderliner hierzelf als beste het antwoord op weet want dat begrijp ik echt niet ... ik heb al vele watertjes doorzwommen maar zoals zij dat deed , da's echt ongezien zonder de minste anleiding daartoe . Wat je schreef over dat er in feite geen week voorbij gaat zonder drama klopt inderdaad , het is op eieren lopen gewoon voor de rust , als ik bij haar bleef slapen kon ik zien dat ik ook om pakweg middernacht in bed kroop zonder uitzondering of zeker geen s&x . Dat is me opgevallen nu de laatste relatiehelft zeg maar , s&x is ook iets of vooral iets om aandacht te krijgen of hun zin te krijgen in ieder geval ,een chantagemiddel zeg maar ... en maakt deel uit van het manipuleren dus , daar was ze heer en meester in , mede door haar uiterlijk ,en je proberen jaloers maken h , ook al geloofde ik het meestal niet als ze zei , die of die man geeft me vandaag weer gesmst , hij kan me niet vergeten of ik hebdie ex gehoord , als ik wil staat die hier morgen terug hahaha , je kan erom lachen achteraf eens je hun doorziet , maar toch speelt het al dan niet bewust of onbewust door je hoofd . je raakt aan hen verslaafd zoals je zegt ... Wat je het laatst schreef daarover heb ik wel een dubbel gevoel , het is inderdaad maar liefdesverdriet doch ik verkies nog liever tandpijn ,ik vind dat het ergste wat er is ook al omdat ze geen greintje respect hebben h ... bij mijn vorige relaties was dat niet zo'n big deal , maar zij liggen mogelijks 's anderendaags al in iemands anders z'n armen wat het pijnlijker maakt en zij was echt m'n ding , ik word iet snel verliefd, een goede vriend van me pleegde 2 maand geleden rond de tijd dat ik hier mijn eerste reactie postte zelfmoord , de nacht waarin zijn vriendin het uitmaakte voor de zoveelste keer ... zij nochtans een ordinaire slet , lelijk erbovenop , af en toe aan de drugs , en hij een knappe gast , bij iedereen maar dan ook bij iedereen graag gezien ... je snapt dat gewoonweg niet ... iemand te graag zien deugd niet me dunkt maar werkt precies averechts , afstoten trekt aan en omgekeerd . Maar we komen er wel uit , ik trek me op aan 't feit dat zij niet te genieten is , en me hoedanook mist , da's tussen jou en je ex waarschijnlijk net zo , laat hen maar nog's zo iemand vinden die zoveel geduld heeft ... die liggen maar dun bezaaid , we horen nog wel van hen denk ik , de kunst is eens een goed iemand gevonden te hebben ons niet meer in te laten met hen , ze zijn bad news ... ! ;D
greetz Alain
(4212) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:24:00
Beste Alain, herken uw verhaal oh zo goed .... ik leerde mijn ex partner/man kennen 2 jaar geleden.. na 2 maanden hield hij het voor bekeken, want hij had geen tijd voor een relatie, (druk bezet zakenman)en beweerde dat hij kanker had (achteraf bleek dat een leugen te zijn)... Telkens wanneer hij zich down voelde of stabiliteit nodig belde hij mij (hij reist veel voor z'n werk en voelde zich veel eenzaam thuis dan vluchtte hij in de drank en het uitgaansleven (hij is wel 55jaar....) fuiven tot 'smorgens met vrouwen en vrienden waarvoor hij telkens alles betaalde..... Hij nam anti-depressiva en beloofde mij hiermee te stoppen. Dat heeft hij ook gedaan en toen werd ik de vrouw van zijn dromen/voor het leven. Superlief was hij, beloofde de hemel en aarde en voor altijd!!!!! Tot hij na 8 maand in een zware depressie belandde.... Ondertussen zijn we getrouwd, 8 maand heb ik voor hem klaargestaan, gepraat, verwent kortom alles wat ik in me had heb ik gegeven.... uiteindelijk was ik helemaal leeggezogen.... Onlangs is hij weer gestart met de medicatie (die hij nochtans beloofde NOOIT meer te gaan gebruiken - bijwerking: geen remmingen meer) Nu welgeteld 3 maand na ons huwelijk, zegt hij me dat hij wil scheiden, dat we te verschillend zijn dat ik heb nooit gesteund heb enz enz. Voor de buitenwereld en zijn collega's is hij de beste baas, tofste vriend en gezelligste persoon. Ik ben er kappot van en hou ook nog steeds van hem.....Ik heb voor hem al mijn zekerheden ( ook financieel ) opgegeven.... Nu rest er mij alleen nog verdriet en boosheid naar mezelf toe.... Maar ik ben er zeker van dat alles terug goed komt in mijn leven, ondanks deze nachtmerrie die nog wel even zal blijven duren....
Groetjes, Greet
(4213) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:25:00
Ook ik heb na een jaar mijn relatie met vrouw met borderline verbroken,als je diep in mn hart kijkt had ik dit al veel eerder moeten doen,en alles wat ik hier over lees is waar. Zo herkenbaar, de stemmingen, alles is zwart/wit, maar ook achterdocht, het was zwaar, op een gegeven moment was ik het die naar een psycholoog ging,en toen werd alles duidelijk, zij was het, werkelijk alles geprobeerd,maar alles werkte maar voor heel even,ben nu leeg en op, en probeer mijn eigen leven weer een kant op te krijgen, moeilijk, heel moeilijk, het gekke is ook, dat ik haar mis, want zij heeft ook haar mooie kanten, charmant, lief, gezellig, maar dat duurde nooit lang. Heb het gevoel dat ik gefaald heb, tekort geschoten ben, eigenlijk is het heel dubbel allemaal.
Peter
(4215) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:25:00
Peter, het is bij mij precies zoals jij het beschrijft. Wat een ellende! Ik zat ruim 5 jaar in een relatie met een borderliner, hoewel het pas sinds kort voor mij een duidelijk is wat het is. Wat het met mij gedaan heeft is niet te beschrijven,dus ook ik moet mijn eigen leven weer zien op te pakken. Wat mij het meest frustreert is dat weinigen weten wie en hoe hij werkelijk was in onze relatie maar dat na het beendigen van de relatie ik als het kwaad en hij als het slachtoffer worden gezien omdat hij het zo naar buiten heeft gebracht.
Wilma
(4216) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:25:00
hallo ik ben peter ik wil mijn verhaal kwijt over borderline ik heb het 7 jaar lang volgehouden voor dat ik haar had was ik een erge sterke jongen met een zware jeugd toen kwam ik een meisje tegen die ik dacht echt te kennen we waren vrienden ze was al super verlieft op me toen ze 13 was daarna een tijden niks meer van der gehoord tot dat ze op msn kwam ik was zelf alleen en wist dat zij super lief was en de ware zou zijn dus ging gelijk de relatie aan later de weg ging ik merken dat er iets niet goed was wisselende buien soms erge woede aanvallen zo was ik de prins op het witte paard en zo de grote boe man ik hield zo veel van der zo raar als of ze een verslaving werd en ik dacht altijd ik kan het wel aan ik kan haar helpen geloof me echt dat gaat niet we konden ook niet met elkaar gaan praten want dan was het boem en dan een echte vette boem waar bij de politie aan de deur kwam ik heb haar nooit geslagen 1 keer der keel dicht geknepen maar toen was ik echt helemaal op het probleem was en dat was mijn fout door een keer coke te gebuiken met haar wow we konden praten s&ks was geweldig alleen ik ging zelf steeds meer gebruiken om sterk te zijn jongens ik heb op de rand van de afgrond gestaan heb zelf iedeeen gehad om me zelf van kant te maken omdat ik dacht dat alles mijn schuld is tot dat ik me ben gaan verdiepen naar verhalen van andere mensen die leven met een borderliner ik kan ze wel door gaan zal zelf ook niet altijd heilig zijn geweest ik voelde me gewoon verplicht om wat te schrijven voor mensen die net beginnen aan een relatie met een borderliner geloof me er komt niks goed van je gaat zangzaam kapot ik ben alles kwijt kon niet meer werken omdat ik elke dag bij mevrouw moest zijn heb geen vriend meer over omdat zij alle tijd moest hebben mischien denken andere well had je weg moeten gaan maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan bijna onmogelijk ze maken je het leven onmogelijk op welke manier dan ook ben nu een tijde uitelkaar ze heeft haar eigen huis maar nu gaat het beginnen ze zet iedereen tegen me op ze is me aan het bedreigen alles politie dat ik haar mishandel enz enz en de volgende dag heeft ze weer ontzettend spijt nu trap ik er niet meer in en ga wat van me leven proberen te maken helaas heb ik een kindje met haar van 2 kan 1 ding wel goed zeggen ze is de perfechte moeder echt waar daar ben ik trots op alleen wij met ze 3e is helaas onmogelijk klinkt mischien raar maar het voelt of dat ik verloren hen ik wou zo graag willen dat ze normaal was en dat ik een gezin met der kon zijn zit nu weer met tranen in me ogen en ga stoppen ik hen me hard gelucht veder iedereen wens ik het beste en een super gelukkig leven met een normale vrouw ben benieuwd hoe het is dit was me eeste echt relatie die ik heb gehad van me 21 tot 28
peter
(4214) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:26:00
hallo Wilma, lees nu net jouw reactie,net als ik weet ik het ook soms niet meer, soms zou ik nu naar haar toe willen gaan om alles eens uittepraten, maar dat gaat niet, het is altijd onze schuld, ze hebben gen flauw idee waar je het over hebt, nee ik moet en ga alleen verder, geen valkuilen meer, ze reageert toch op helemaal niets meer wat ik vraag, zwaar is het zeker, maar bovenal nog steeds onbegrijpelijk hoe zij kan reageren, zo ga toch niet met elkaar om, nou sterkte verder.
Peter
(4217) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:26:00
We moeten niet vergeten dat mensen met borderline geen controle hebben op hun acties/reacties. Ik maak hetzelfde mee, aan de kant gezet door mijn vriend, en totaal geen communicatie meer. En hoe rot het ook is, ze gaan allemaal over op hun overlevingsmodus. En er is niets wat je ertegen kan doen.
Saeran
(4218) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:26:00
Hallo Saeran, klopt wat je schrijft, maar het is en blijft nog steeds voor mij totaal onbegrijpelijk, heb haar op vele manieren geholpen, met geld enz.En dan nu laat ze me vallen als een baksteen,ja ik weet het het komt door BLS, vraag me zelf de hele dag af waarom, probeer haar uit mn hoofd te zetten, moeilijk, heel moeilijk, zou er nu een punt achter moeten gaan zetten, maar als zij normaal is, is ze een geweldige lieve vrouw, voor zo lang het duurt natuurlijk, lees veel over dit onderwerp, maar begrijpen doe ik het nog steeds niet, dat iemand je zo kan behandelen, vindt het nog steeds onbegrijpelijk, het liefst zou ik haar op willen zoeken, en door elkaar rammelen en zeggen ga hulp zoeken of zo iets, maar ja, zij ontkent in alle toonaarden dat zij BL heeft. Ben er kapot van.
Peter
(4219) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:27:00
Hoi Peter, Ik snap precies hoe je je voelt. Het liefst wil ik naar hem toe, en hem zien en praten. Maar hij wil helemaal niks met me te maken hebben. De hele dag denk ik aan hem, kan me tot niks anders zetten bijna. Maar we moeten door, want borderline verdwijnt niet. Ook al zou het goed komen (wat ik op dit moment niks liever zou willen) er komt weer zo'n periode aan, en dan ze weer gevlogen, en wij gaan er geestelijk aan onderdoor. Het erge is, ik ben onder dokters behandeling hierdoor. En hij zitzijn ding alweer te doen op internet met andere vrouwen. Ik kan er met mijn kop niet bij, ik heb hem mijn hele hart gegeven, mijn steun alles. En dit krijgen we als het slecht met hun gaat. Er komt een tijd, dat we beseffen dat dit de verstandigste keuze is voor onszelf. Maar zover ben ik nog lang niet. Elke dag is een strijd om door te komen. Dus geef niet op, blijf trouw aan jezelf!
Saeran
(4220) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:28:00
Nee niemand begrijpt ons, omdat ze het niet meegemaakt hebben. Ze kijken er van een afstand naar en zeggen dan heel makkelijk 'besteed je energie niet meer aan hem'. Maar we hebben geen knop die we om kunnen zetten. Ik ga net als jij als een robot door de dagen heen. Geestelijk en lichamelijk zit ik er doorheen. Elke dag opnieuw moet ik vechten, maar soms ben je vechten beu. En toch vind ik de kracht om door te gaan, ook voor mijn zoon. Ook mijn zoon is slachtoffer hiervan. Elke keer als het me teveel word lees ik de verhalen van lotgenoten. En dan weet ik, ik ben niet alleen die hier doorheen gaat. En dit zijn mensen die mij begrijpen, en ik hoef me niet 'groot' te houden. Dus Peter laten we de moed niet opgeven, we komen hier echt wel doorheen. Dit zeg ik ook om mezelf moed in te praten. Hou moed en als je behoefte hebt, kun je altijd je verhaal kwijt.
Saeran
(4222) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:28:00
Hallo Saeran, bedankt voor jouw openhartige reactie, eigenlijk komt het hier op nier, dat wij onze ervaringen alleen kunnen delen met mensen die dit aan de lijve hebben mioeten ondervinden, niemand en dan ook niemand begrijpt ons,iedereen verklaart mij voor gek. Maar het is ook niet niks wat wij allemaal hebben moten door staan, en nu nog natuurlijk, pijn, verdriet, onbegrip, zomaar een paar woorden die op ons van toepassing zijn. En ja wat zou het geweldig zijn als het weer "goed"komt, en wat dan, weer wachten op de volgende blikseminslag, weer al die ellende opnieuw meemaken. Nu zeg ik JA, maar is dat wel reeel, is dat eerlijk naar me zelf toe, nee, maar je wilt iets weer heel maken, iets dat wel werkt, maar ik vindt dat er niets werkt met hen. We hadden 2 geweldige lieve katten en een hond, weg zijn die ook, al met al is het gewoon waardeloos nu. Leef als een robotje, sta met haar op, ga met haar naar bed, krijg haar niet uit mn hoofd, ja dit zegt ook veel over me zelf natuurlijk. Nou Saeran, hoor graag hoe het et jouw nu verder gaat en moet. Sterkte.
Peter
(4221) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:29:00
Gisteravond had ik zowaar een gesprek met mijn ex, via de telefoon weliswaar. Maar toch. Het was in zoverre een fijn gesprek, dat ik nu wel zeker weet dat hij gedurende de relatie altijd van mij gehouden heeft en eigenlijk nu nog. Hij heeft het heel erg zwaar, en drukt het eigenlijk allemaal maar weg. Dus mij ook. Een verzoening zit er nog steeds niet in, ook zou ik niets liever willen. Heb besloten dat ik toch meer hulp nodig heb hierbij, dus ik ga naar een psycholoog. Want ik krijg hem niet uit mijn hoofd, en iedere seconde ben ik met hem bezig. Terwijl ik me toch moet focussen op ook zeer belangrijke dingen.
Saeran
(4223) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:29:00
Hallo Saeran,wat goed van je dat je nu hulp gaat zoeken, eigenlijk is het de wereld op zn kop nu,maar ik hoop van ganse harte dat het werkt, en dat je een manier gaat vinden om hem los te laten, en natuurlijk wil je niets liever dan terug naar de oude situatie, en dan begint alles weer van voren af aan, denk ik. Alleen wij weten hoe het is, om als oud vuil te worden gedumpt, ik probeer haar te vergeten, niet meer steeds kijken of ze smst of een berichtje stuurt. Zij is aan de beurt om de eerste stap te zetten, niet ik meer, genoeg is genoeg, wil me niet meer verdrietig voelen, vecht tegen mn gevoelens voor haar, wil niet huilen, nooit meer, teveel meegemaakt, veel te veel, ook mn eigen schuld om maar steeds weer toe te geven aan haar buien, ben er klaar mee. Nou sterkte en ik verneem graag van je hoe het met jouw nu verder gaat.
peter
(4224) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:30:00
Je hebt helemaal gelijk Peter, de bal ligt nu bij haar. Heb jij al hulp gezocht hiervoor? Soms denk ik als ik bij de psycholoog ben geweest en het komt eventueel weer goed met ons, misschien kan ik er dan beter mee omgaan. Het is moeilijk om afscheid te nemen, want de liefde is er nog steeds.Op dit moment pak ik elke strohalm aan om mijn hoofd boven water te houden, want dit voelt alsof ik verdrink. En dat wil ik niet meer, ik wil mezelf terug. Ook ik ik kijk vaak op mijn mobiel of email of ik bericht heb, misschien moeten we daar ook maar mee stoppen. We maken ons gek, en Daar hefft niemand wat aan. Kop op Peter, we komen hier wel uit! Hou me op de hoogte.
Saeran
(4225) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:30:00
Hallo Saeran, hoop dat je vandaag een fijne maar ook weer een sterke dag heb meegemaakt, want mi verdien je dit nu wel eens een keer,het is beter nu, rust, niet meer op eieren lopen, weer van me zelf gaan houden, ja het is zwaar, maar weer terug gaan naar de oude situatie? nee dat zou ik nu echt niet meer kunnen opbrengen, jij nog wel? Natuurlijk denk ik veel aan haar, te veel eigenlijk, maar ik ben nog steeds van mening dat je zo niet met elkaar omgaat, zeker niet als die gene tegen je zegt dat ik de enigste man ben waar ze gek op is, nee leugens, ze zit nu bij haar ex vriendin, ja ze is bi, ze viel op mensen niet op geslacht, pfff ik had toen meteen wakker moeten worden, en s&ks ja als haar neus weer vol zat, een keer betrapt in de badkamer toen ze stond te snuiven, spiegels werden van de wand getrokken, erg heel erg, was natuurlijk mijn schuld, ik had het nu verpest, ze ging voor straf die nacht op de bank slapen,en ik zo dom nog om sorry te zeggen, nee wil die tijd nooit meer terug, hel op aarde was het.Genoeg is genoeg. Nou Saeran, sterkte en hoop snel weer wat van je te lezen.
Peter
(4226) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:31:00
Hoi Peter, wat jammer dat je zo'n vervelende dag hebt gehad. Maar ik herken je gevoelens als geen ander hoor. Het gevoel van een grote leegte, verdriet, somberheid. En het word inderdaad zwaarder met de dag. Het maakt me soms helemaal gek. Ik heb laatst (toch) weer een email naar hem gestuurd, met daarin mijn gevoelens en dergelijk. Hoe verscheurd ik ben, en hoe ik er helemaal doorheen zit. Als antwoord kreeg ik dat ie het heel vervelend vond, maar dat ie er niet mee om kon gaan. Het was te pijnlijk voor hem. Ik moest maar nieuwe mensen ontmoeten enz enz. En als antwoord gaf ik dat ik daar wel mee bezig was om nieuwe mensen te ontmoeten, en dat ik hoopte ooit weer eens iemand te vinden waar ik mee verder kon. Zijn vervolg email was kwaadheid, hij was nu helemaal klaar met me?? Ik snap er helemaal niks meer van, hij was toch al klaar met me? En elke keer word ik weer boos op mezelf, waarom blijf ik ook emails sturen naar hem? Ik kan het gewoon niet loslaten. En zo rommelen we maar weer door. Hopelijk heb je vandaag een betere dag dan gisteren. Dat gun ik je van ganser harte. Probeer het "waarom" los te laten, het lukt mij ook nog niet hoor. Maar we komen er nooit helemaal achter wat er in hun hoofd omgaat. Heel veel sterkte Peter, en houd moed.
Groetjes Saeran
(4229) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:31:00
Dank je voor jouw lieve woorden Saeran, het is nu meer dan een maand uit, het gekke is dat het steeds zwaarder wordt, heb haar zojuist een wappje gestuurd, over missen en pijn, en je raad het al, geen enkele reactie terug natuurlijk. Moet eerst maar nadenken voordat ik weer zo iets stuur, maar ergens wil ik haar zo graag terug, maar verstandelijk is het niet, had vandaag een slechte dag, de hele dag spelen er films in mn hoofd af met mooie momenten met haar, strand enz. Kom ik ooit nog eens los van haar???? Wordt er soms echt gek van, zo door gaan met mijn leven heeft geen zin,elke dag weer die pijn te voelen van missen, en elke keer weer die vraag in mn hoofd van waarom, heb haar geholpen enz, en nu, niets meer 1 grote leegte nu. Nou hoop dat ik morgen een fijnere dag heb, want zo wordt ik echt gek. Groetjes Saeran, en sterkte meid.
Peter
(4228) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:31:00
Hallo Peter, Als ik jouw verhaal zo lees dan heb jij het echt heel zwaar gehad met je ex. Hoe lang is het nu uit tussen jullie? Gistren was een zware dag helaas zowel geestelijk als lichamelijk. Ik hoefde maar 3 uur te werken, maar het lukte me bijna niet. Daarnaast moet ik het thuis draaiende houden, zowel financieel als emotioneel. Mijn zoon heeft er ook veel verdriet van. Je hebt inderdaad gelijk, met borderline valt niet te leven, maar met de persoon die er achter zit is weer wel prima te leven. Peter er komt een dag dat we merken dat we steeds minder aan hun denken. En hopelijk komen we ooit iemand tegen, waar we weer gelukkig mee worden. Ik hoor graag van je.
Saeran
(4227) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:32:00
Hallo Saeran,ja het grote waarom los laten, soms kan ik het wel, maar de afgelopen dagen weer niet, was zo dom haar vanochtend een wappje te sturen over onze hond, om hem dit weekend bij mij te laten, geen enkele reactie, maakt me somber, en doet pijn. Los laten zegt men, nou het lukt me niet. Nou meid jij ook heel veel sterkte, hoor graag van je, en misschien kunnen we een keer 1:1 praten.
peter
(4230) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:32:00
Mijn voornemen voor de komende tijd: geen contact meer met hem zoeken. Dat gaat moeilijk worden. En waarschijnlijk zal ik ook wel falen. Ik doe mezelf toch alleen maar meer pijn door het elke keer te proberen en een reactie krijg ik toch niet. Je wil 1:1 contact, maar hoe dan?
Saeran
(4231) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:33:00
Hi Saeran, wat goed van je om geen contact meer te zoeken, hou vol alsjeblieft, ik weet hoe verdomd moeilijk dit is, blijf nu sterk, het is niet onze schuld dat wij nu in deze shit situatie zitten, nu is de ander aan zet, als er nog wat over is, geeft alleen maar frustraties en pijn, geef je energie die er nog in je zit aan andere mensen, ik probeer het ook, verdomd moeilijk, ja ik weet het, ik weet niet hoe je 1:1 met elkaar in contact kan komen, probeer pjonker2009at.nl anders een keer. Nou meid heel veel sterkte en kracht van mijn kant. Hoor graag van je.
peter
(4232) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:33:00
Veel energie heb ik niet meer, en dat maakt me zo boos dat ik me zo laat leegzuigen. Ik heb je email geprobeerd maar die klopte niet :-) normaal zet ik niet graag mijn email op een forum, maar bij deze maak ik een uitzondering saeran1970@gmail.com
Saeran
(4233) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:34:00
Hoi Franz , leuk van je te horen , ook al is het al bij al een heel triest verhaal zowel dat van jou als van mij , maar 't doet goed jouw verhaal te horen en je visie ervan ;-) ik hou je dan ook op de hoogte van het verdere verloop ... we zijn nu inmiddels 5 weken verder nadat ik haar voor 't laatst zag of van haar iets vernam en dat heeft zijn reden , sinds een 5-tal weken heeft ze een nieuwe vriend , dat ben ik te weten gekomen op kerst , zoals ik reeds zei moet ik dagelijks langs haar woonplaats , welnu op kerstavond reed ik er langs om bij mijn ouders kerst te gaan vieren en er stonden 2 wagens bij haar thuis , die van haar ouders en een mij onbekend voertuig en een Range Rover die ik er diezelfde week al eens eerder had gezien ... op de heenweg twijfelde ik of haar vader haar niet kwam ophalen maar op de terugwegna middernacht stonden beide wagens er nog , toen wist ik het meteen , ze zou nooit zomaar voor haar ouders kken , dit was om een goede indruk te maken naar hem toe en tevens het moment om haar ouders te laten kennismaken met haar nieuwe verovering. Ben die nacht nog gaan stappen en de range stond er 's morgens vroeg nog , nfin. Daags nadien , eergisteren meerbepaald kreeg ik een boos telefoontje van haar omdat haar nieuwe vriend verwittigd zou zijn geweest dat er bij haar een steekje los zit zeg maar, hij vernam dit van een vriend van me waarmee hij ook bevriend is en die een praat/danscaf uitbaat waar hij geregeld komt of liever kwam , want dat zal voortaan niet meer mogen , ook zo ken ik haar. Die vriend van me met zijn caf zei dit losjes terloops omdat de nieuwe vriend er nogal warmpjes inzit, hij bordie al enige tijd kent en ook weet dat ze draait als de wind etcetera, de interacties en relatiestatussen op facebook zeggen soms veel ... nfin , blijkbaar heeft ze het momenteel heel erg naar haar zin, de eerste week al meteen 3 dagen Disneyland Parijs, en nu hoewel er een overlijden en dus begrafenis is van haar grootvader verkiest ze van met hem op reis te gaan inplaats van de begrafenis bij te wonen, dat zegt toch veel ... , op zijn kosten uiteraard, want zoals ik eerder zei, zij werkt niet, heeft geen eigen vervoer, ze heeft niet eens een fiets en met wat geluk misschien voldoende cash een nieuwe gsm te kopen that's it ... o ja , toen ze me belde om me op mijn donder te geven dat ik over haar ziekte loslippig was geweest tegenover mijn vriend met het caf ronde ze af met de boodschap "luister eens hier, ik ben met Dieter al een maand samen, dat gaat in tegenstelling tot met jou supergoed en we zitten nu op restaurant dus ik hou het kort en haak zo meteen in, 't beste nog ... " hahaha ;-) Ik moet toegeven, deze keer is mijn nieuwsgierigheid groot, ik benieuwd in hoevere geld een motivatie is haar manieren te houden deze keer, want in feite heeft ze iemand nodig als hem die haar financieel steun of onderhoud gezien ze zelf niet werkt, op financile steun van haar ouders moet ze ook al niet rekenen want dat zijn gewone mensen zonder eigendom ... Ik ben echt eens benieuwd hoelang ze het masker ophoud, of 'm misschien met een zwangerschap of verloving vastbind en of ze vervolgens die 9 maand of de pauze tot aan het huwelijk uitzingt want dat is wat ze zal proberen doen, ben ik zeker van , maar of ze het ook kan ... ? ik hou je up to date in ieder geval ... ;-) prettige eindejaarsfeesten h!
Alain
(4236) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:34:00
hoi.a dat heb ik nou precies zo meegemaakt.ik had er maar 2 maanden mee.en ik ben er al een half jaar vanaf maar denk nog elke dag aan moeilijk om aan iets anders te denken
bas
(4234) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:34:00
He die Alain, Ja ook van mijn kant excuses, ik was druk met werk (en nieuwe vriendin). Maar het is een mooi verhaal dat je schrijft. Situaties van jou zijn heel goed vergelijkbaar met die van mij! (Wat betreft mijn nieuwe vriendin, dat gaat prima. Geen ruzie of rare dingen, alleen maar relaxed en rust). Je zou bijna gaan verlangen naar de excitement van een borderline type! En ook dat is iets wat meespeelt: Kennelijk raak je daar ook een soort verslaafd aan. Het wordt normaal om ruzie te maken en gemanipuleerd te worden. En om daar weer onderuit te komen. De adrenaline is verslavend. Een emotionele achtbaan die niet ophoudt. Wat betreft het manipuleren. Daar zijn ze extreem goed in. Manipuleren deed mijn ex ook met exen die ze dan zogenaamd in de stad tegenkwam: Ik kreeg een Sms van A, maar dat is echt over, heb alleen gevraagd hoe het met hem ging... Twee dagen later Sms-te ze dat ze met A op pad was in de auto naar een of ander bestemming. Achteraf bleek dat dan weer gelogen! Dat heb ik zeker 10 x meegemaakt met exen van haar of mensen die zogenaamd in beeld kwamen om een of andere reden. Je weet uiteindelijk niet meer wat waar/niet waar is. En s&x is inderdaad HET manipulatiemiddel. Ik heb een dochter waar ik zo nu en dan iets mee ging doen. Dan kreeg ik een Sms dat het niet kon zijn dat ze een weekend geen s&x had en dat ze het dan maar ergens anders moest halen! Stel je voor, ik met dochter op pad en zij geen aandacht en dreigen met vreemdgaan! S&x was voor haar, dat zei ik haar vaak, als een broodje kroket . Ze kon het overal krijgen, zei ze altyd, dus het was voor haar geen middel om 2 mensen aan elkaar te binden. Haar focus ging ook altyd naar s&x. Dat was voor haar het onderwerp om dingen naar haar hand te zetten. Om te manipuleren dus. Ik heb deze overdreven focus op s&x nagevraagd bij de dame, arts, waar ik langs ben geweest voor advies. Haar verklaring is dat het mogelijk kan zijn, dat vanwege de lage eigenwaarde en het gevoel minderwaardig te zijn, s&ks hun enige houvast is, iets waarvan ze weten dat ze er goed in zijn en het dus een bevestiging voor ze is. (Dat is het voor normale mensen ook, maar niet in die mate!). En jawel, dat moet gezegd, de s&x met haar was ook heftig! Maar dat komt vooral vanwege alle onzekerheden. Het is 1 grote emotionele snelkookpan, met alle emoties door elkaar heen. Ja, dan wordt de s&x een soort uitlaatklep! Maar andersom gebeurde ook. Dan kwam er met veel drama een verhaal dat haar lichaam zich van mij afkeerde . Beetje rare uitdrukking, maar dat soort grootspraak was ook kenmerkend. Hele kleine dingetjes opblazen tot enorme proporties! Er zat altyd drama bij. Anyway, het is lastig dat je ex vriendin in de straat woont! Dan word je er idd steeds mee geconfronteerd. Ik zou bijna gaan verhuizen, maar ja, dat is eigenlijk ook weer vluchten. En zoiets loslaten is heel moeilijk, tell me!! Wat ik heb gedaan is om me heen kijken en het spel meespelen. Het was zogenaamd aan, eigenlijk wist ik al een half jaar lang niet meer of het aan of uit was en ik ging een beetje daten met vrouwen. Als zij het doet, dan mag ik het ook toch!? Dus het contact met mevrouw borderline bleef (eigenlijk alleen via de Sms!) en ik was in de tussentyd al op zoek. Dat is ook uit nood ontstaan, want verbreken ze het contact, dan blijven ze toch Sms-jes sturen of emails. Ik heb meerdere keren gezegd daarmee te stoppen, maar dat kon ze niet. Dus zogezegd zo gedaan. Ik ging mijn eigen dingen doen en het was een soort van aan op afstand en kwam een leuke vrouw tegen met wie ik nu een leuke relatie heb. En nog steeds krijg ik zo nu en dan Sms-jes van mijn ex. Meestal verwyten of pogingen om het contact terug te herstellen. En daar zijn ze extreem goed in. De laatste was ook heel fraai toen ze beweerde een geslachtsziekte te hebben gehad op het moment dat we voor de laatste x s&ks hadden gehad! Maar ik wist dat dat niet kon want ik had daarna een test laten doen via het ziekenhuis. En ik had niets. De andere pogingen waren vrijwel altyd jaloersmakende verhalen. Ik ga nu met A, X, of P! En nu heb ik een goed leven! En met jou was ik ongelukkig, die strekking. Dus Alain, hou haar op afstand! Dat heb ik gedaan en dat doe ik nog steeds. Want wil jy zo tot je dood doorgaan? Ik dacht haar te kunnen redden, de fout die veel mensen maken, maar dat zal NOOIT gebeuren. Je kan ze niet redden. Ik heb alles geprobeerd, maar tevergeefs. Ik heb alle rollen aangenomen, boze man, dominante man, rustige-, meedenkende man, het blijft een drama. Het wantrouwen van hun kant is niet mee om te gaan! Ze hebben die afstand nodig. Want hun angst jou kwijt te raken is extreem groot. Dus scheppen ze afstand door vreemd te gaan, en zich emotioneel los te maken. Inderdaad op een keiharde manier! Op die wijze hebben ze vele exen die te pas en te onpas weer in beeld komen, al naar gelang de situatie. Hou me op de hoogte! Ben benieuwd hoe het met jou en ex verder gaat!
Franz
(4235) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:35:00
Bizar, hoe herkenbaar bepaalde dingen zijn die hier als reactie staan. Iets wat eruit springt is de verslaving" aan een partner met borderline. Hoe zij je in haar macht kan hebben EN houden. Maar heeft dat niet k te maken met het feit zo behandeld te zijn/worden? Het idee hoe het kan bestaan dat iemand z met je omgaat? Terwijl je zlf alles gaf? Het negeren en de verwijten, hoe onheus ook? Ik denk aan Hein, de auteur van deze site. Te oordelen aan alle reacties en de emotie daarin, roept dat om een aanvulling op zijn topic. Een reactie, een overpeinzing van iemand anders. Iemnd die niet is voorgelogen en gemanipuleerd. Die, in tegenstelling tot veel exen van borderliners, kan weten wat cht was in een relatie. Iemand die advies kan geven hoe hiermee om te gaan. Wat ik zlf op dit moment het liefste zou zien? Dat mensen uit haar omgeving, vrienden en collega's, zouden weten hoe zij wrkelijk is. Achter het masker zouden kijken. Ik vraag me tegelijk af wat het zou helpen; iemand als zij heeft altijd een publiek dat haar de aandacht geeft die ze zo hard nodig heeft om het hoofd hoog te kunnen houden. Intussen blijf ik zelf laveren. Tussen boosheid en de herinnering aan de fantstische en romantische momenten die er toch ook waren...
Thomas
(4237) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:35:00
Thomas, Jij slaat de spijker op zijn kop.Als partner heb je zel een aandeel, een groot aandeel. Daarom is zelfreflectie de sleutel tot herstel van een relatie met een borderliner. Wij lieten het zelf toe en zullen moeten inzien dat wij op tijd onze grenzen hadden moeten stellen. Zij knnen dat immers niet en zullen ook nooit in staat zijn dit te kunnen. Ik deed aan zelfreflectie wat resulteerde in een boek dat al menig partner, ex-partner en zelfs borderliners liet ervaren en herbeleven wat hun relaties zo moeilijk maakte. Via mijn site krijg ik nog steeds regelmatig vragen en reacties. Mijn zelfreflectie en verwerking zullen nog lang doorgaan. Doordat we samen een kind hebben zal ik ook altijd de confrontatie moeten aan gaan. Conflicten ga ik niet uit de weg, maar ik zal er alles aan doen om uit de strijd te blijven omwille van ons kind.
Sjoerd de Jong
(4238) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:36:00
Zoals beloofd hou ik jullie up to date , hoewel ik voorlopig of misschien definitief niks meer of weinig zal te vertellen hebben over mijn ex-vriendin gezien ik gemeenschappelijke vrienden heb gevraagd me niks meer mede te delen over haar en ikzelf in geen geval nog contact zoek ... verder ben ik blij alles te hebben kunnen plaatsen en dat er nu 3 maand later geen hartpijn meer is :-) Toch een kleine "gebeurtenis" die ik niet anders kon dan zien , mijn ex-vriendin haar appartement staat te huur ! 6 weken nadat ze iemand totaal nieuw leerde kennen , de jongen met de Range zoals ik eerder schreef is ze ingetrokken bij hem ! :-) Toch heel snel maar ook weer typisch borderline , "consequent" uhumm zijn ze wel ... Ik ben eens benieuwd hoe dit afloopt als het aan mijn oren komt tenminste want bij mij is ze niet langer welkom ! Groetjes , Alain
(4241) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:36:00
Sjoerd, ik ben het met je eens dat grenzen stellen de sleutel zou moeten zijn in theorie, maar Alains laatste reactie herken ik heel goed: het patroon is ruzie maken om niets, vervolgens verdwijnt je vriend(in), er zijn ook mannen met borderline, uit beeld en ze houden je op afstand zo lang als nodig. Er komt een stortvloed aan verwensingen en ellende op je af en je komt niet tot een fatsoenlijk gesprek. Probeer dan maar eens een grens te stellen!? Wanneer en hoe? Moet je dan als partner gaan zitten wachten, moet je contact zoeken? Ik heb vele varianten geprobeerd, maar niets hielp. En het eindigde altyd met de door Alain genoemde 'smoes', een zeer opvallende poging om het contact weer te herstellen. Uiteindelijk heb ik haar gewezen op het feit dat ik vond dat ze moest inzien dat ze een probleem had, maar ook dan kreeg ik allerlei ellende over me heen. Dus ik vraag me af hoe die grenzen dan gesteld hadden moeten worden en wanneer. En natuurlijk een gelukkig 2013 gewenst! Groet Franz
Franz
(4240) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:36:00
Het woord zelfreflectie of aandeel vind ik niet erg gepast, zo lijkt het wel alsof de niet-borderliner in de relatie mee schuldig is aan hoe het uitdraait of evolueert... Het trekken van grenzen zoals je zegt zal wel uitkomst bieden bij x aantal borderliners maar bij niet allemaal , tenslotte heb je gradaties van de ziekte en heb je onder hen zowel intelligente als koppige personen wat het grenzen trekken bemoeilijkt. Ik zal een voorbeeldje geven. De ouders van mijn borderline ex-vriendin zeiden me eens "je moet grenzen trekken", volledig mee eens, welnu op een gegeven moment kwam ik thuis van mijn werk en was ze ronduit bot, snauwde me vanalles toe zonder dat ik ook maar de minste aanleiding gaf. Mijn enige rustige reactie nadat ze me van alles toebeet was "ik ben de ganse dag weest werken, ik keek ernaar uit je te zien, laten we gewoon vriendelijk zijn voor elkaar, heb je geen zin om te praten is dat voor mij ok, wil je eerst even nadenken over wat je zo ergert en dat morgen bespreken is dat ook goed, ik ga nu ff fitnessen tenzij je het liever eerst bespreekt...". Haar reactie daarop was: "ik hoef niks te bespreken domme gast, bol het af" waarop ik antwoordde , "we bevinden ons wel in mijn appartement , dus als je alleen wenst te zijn kan je beter naar jouw appartement toegaan, ik hoor het wel als je opnieuw rustig zijt, tot dan kunnen we elkaar beter niet zien, dat heeft toch geen zin...". Bijgevolg hoorden we elkaar een 6-tal weken niet waarin zij intussentijd weet ik veel wat deed tot 1 van beide opnieuw contact zocht, meestal zij met een "smoes". Als ouder kan je makkelijker grenzen trekken, je borderline dochter kan niet ineens zeggen je bent mijn vader of moeder niet meer, maar als vriend? Iedere borderliner is volgens mij verschillend, individueel, wel hebben ze gemeenschappelijke trekjes zoals het manipuleren en je kleineren en zo, een handleiding is er dus niet. Er is maar 1 ding wat je kan doen als de situatie je niet meer bevalt en dat is hen definitief de rug toekeren, tenslotte weten ze dat doordrammen, koppig zijn en moeilijk doen als jij niet van hen wegstapt vroeg of laat zijn vruchten afwerpt, ze krijgen zowaar hun zin zoals hen dat vroeger onbewust of bewust is aangeleerd door het toegeven van de ouders op termijn... Tenslotte , mocht je weten dat zij zich intussen gedragen kan je ook koppig zijn en het gemis uitzweten tot de borderliner zijn of haar fout inziet en "plooit ", en zich vervolgens in de toekomst herpakt, maar in die periode dat jij hen mist zoeken zij bij anderen aandacht en bedriegen je voor of zonder dat je het weet... Manipulatieve leugenaars zijn het . mocht het van mij afhangen kregen ze verplicht een sticker "borderline" op het hoofd geplakt zoals de gele sticker "hoogspanning" op een electrische kast, dan weet je meteen waaraan je begint. Een bepaald percentage borderliners pleegt vroeg of laat zelfmoord, maar volgens mij is het percentage zelmoorden bij de omstaanders even hoog...
Alain
(4239) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:37:00
Hallo Sjoerd, Dat is een mooi voorstel. Het lijkt mij zinvol een keer van gedachten te wisselen, omdat het naar omstanders niet uit te leggen is hoe een relatie op die manier kan bestaan/bestond. Mensen in je naaste omgeving begrijpen er niets van en kunnen zich niet inleven. Dat resulteert uiteindelijk in wat jy noemt een isolement en eenzame strijd die je in je eentje mag voeren. Ik zie graag dar er een initiatief door jou wordt genomen en zie een voorstel met interesse tegemoet. Groeten Franz
(4243) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:37:00
Franz, Alain en anderen, Wij hebben iets gemeen. We hebben allemaal een lange heftige relatie met een borderliner achter de rug en ruimen daar nog steeds puin van. We zijn uit een isolement gekropen waar we in gevangen zaten. Allemaal hebben we dit op eigen kracht moeten doen. Denken jullie eens na of het zinvol is om elkaar eens te ontmoeten en te wisselen van gedachten. Ik wil die kar wel trekken om wat te organiseren, eventueel in samenwerking met de webmaster. Zoals mij zullen ook jullie veel vrienden, omstanders zijn kwijtgeraakt die nu langzaamaan weer terug in jullie leven komen. Ze werden om de een of andere reden afgestoten. Ik herinner mij mijn eerste nieuwjaar zonder haar. Mijn buurman kwam naar me toe en zei: "Nu kunnen we eindelijk buren worden." Dat maakte indruk want ik woonde al vijf jaar naast hem....
Sjoerd de Jong
(4242) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:38:00
Mag ik ook mee biertje doen? zelfde situatie.
talman
(4244) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:38:00
Voor wie daar behoefte aan heeft wil ik, uiteraard met de goedkeuring die de webmaster me gaf, een ontmoeting organiseren. Ik heb in mijn netwerk meerdere mensen met dezelfde behoefte. Het samen zijn en er nog eens, onder het genot van een bak koffie of een biertje, rustig over na babbelen is de simpele opzet van iets dat voor sommigen misschien wel heel veel kan opleveren. Mijn voorstel is om in april een datum te prikken ergens in den landen. Mail me naar info@sjoerdjong.nl Groet Sjoerd de Jong
(4245) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:39:00
Voor wie nog wil aansluiten. 22 mei a.s. organiseer ik samen met andere lotgenoten een bijeenkomst in Rotterdam. Mail me gerust naar sjoerddejong365@gmail.com en je krijgt de details van me. Tot nu toe zijn er zo'n 15 lotgenoten in mijn bestanddie de bbehoefte hebben om elkaar een keer te ontmoeten. Gewoon een gezellig samenzijn waar we openlijk kunnen brainstormen over dit onderwerp.
Sjoerd de Jong
(4246) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:39:00
Beste allemaal, Als sociaal hulpverlener ben ik al vaak in contact gekomen met mensen die slachtoffer zijn geworden van een een borderliner/narcist of anti-sociale persoonlijkheid en mensen die deze persoonlijkheidsstoornis hebben. Nooit gedacht van mijzelf dat ik priv ook getroffen zou worden door een dergelijk figuur.Zo zie je maar dat zelfs specialisten om de tuin worden geleid. Gelukkig heb ik op tijd kunnen ingrijpen maar ben nog herstellende van dit misbruik/agressie en zit nog vol ongeloof dat mij dit is overkomen. Het is een enorm persoonlijk leerproces maar stelt mij wel in staat om nog beter slachtoffers te kunnen begeleiden. Daarom zou ik het heel fijn vinden om met lotgenoten in contact te komen. Omdat ik nu alle in en outs heb mogen meemaken van beide kanten. Als je een ontmoeting met lotgenoten wilt regelen dan wil ik mijn praktijkruimte hiervoor ter beschikking stellen indien je dit wenst. In oktober houd ik een lezing in Heeze welke gaat over de toename van asociaal gedrag in onze maatschappij en wat wij kunnen doen om onze kinderen hiervoor te behoeden. Wellicht voor sommigen interessant om bij te wonen.
Warme groet, Esther Nent
(4247) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:40:00
Esther, geweldig voorstel! Via mail hebben een aantal zich al gemeld. Kunnen wij de handen in elkaar slaan om samen wat op te zetten? Met mijn achtergrond als sociaal hulpverlener kunnen wij daar samen vast iets bijzonders en vernieuwend neer zetten. Wat mij betreft moet dit, gezien we allemaal lotgenoten zijn, op vrijwillige kosteloze basis zijn. Als jij je praktijk ter beschikking stelt is dat al een heel mooi initiatief. Kunnen wij via mail wat afspraken maken? Groet Sjoerd de Jong info@sjoerdjong.nl
Sjoerd de Jong
(4249) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:40:00
Hallo allemaal. Heel herkenbaar deze verhalen. Van buitenaf kijkend lijkt het wel mijn relatie van 13 jaar. Ook ik ben oud politieman. Nooit heb ik gedacht dat mij ooit zoiets zou kunnen overkomen. Toch wel. Ik heb me in deze relatie laten zuigen en me onderwijl geheel kwijtgeraakt. Ik heb meerdere mallen aangegeven niet meer zo verder te kunnen. De scheldpartijen, haar dronken zijn, comazuipen, mutileren, chatgedrag, vreemdgaan,slaan, hysterische emotionele uitbarstingen. Waar ook de kinderen getuigen van waren. Nu ben ik sinds 4 weken weg en uitgeroepen tot boosdoener van het jaar. Alles is mijn schuld en de gedragingen van haarzelf , kwamen door mijn gedrag en reactie. Erg kort door de bocht gedacht dus. Meerdere malen bereikten mij al tijdens de relatie berichtten dat ze vreemdging als het slecht ging tussen ons. Meerdere malen heb ik haar betrapt op sms teksten, chats waarin ze onze relatieproblemen met wildvreemde mannen richtte. Nu heeft ze sinds een paar weken haar pijlen op een ander gericht en negeerd ze mij. Ik probeer steeds meer afstand te nemen, wetende uit eerdere relatiebreuken. Dat er na dit soort periodes weer een periode komt waarin ze mij weer gaat zien als de grote steunpilaar in haar leven. Want ja hij gaat hoe dan ook niet aan de eissen voldoen. Wil ik me omwille van haar eissen nog ooit opzij zetten ?. Nee dank je zelfreflectie heeft me tot nu toe sterker gemaakt.
Mman
(4250) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:40:00
Kan ik in contact komen met je? Ik zit er nog middenin en ik weet niet meer hoe ik het op moet lossen.. Ben zwanger en zie gewoon de toekomst vol met zijn drama.
wendy
(4248) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:41:00
Op verzoek heb ik de naam van n van de mannen die reageerde aangepast om privacy redenen. Deze persoon heeft nu als pseudoniem: Franz Vriendelijke groet, uw webmaster.
Hein Pragt
2013-08-29 22:41:00
Hoi Alain, Leuk nog wat van je te horen! Dat is een rare gewaarwording, dat je ex zich in een nieuw avontuur stort. Impulsief, dat is idd kenmerkend. Denk maar zo, het is jouw zorg niet meer en stel je voor wat haar nieuwe vriend voor zorgen erbij krijgt. Jy bent er vanaf Klinkt eenvoudiger dan het is, dat weet ik, maar uiteindelijk ben je beter af. Lees maar eens op de website van Shari Schreiber, gettinbetter.com. Veel artikelen over borderline. Ook confronterend voor jezelf! Mannen die alles kwijtraken, werk, hun geld, kinderen etc etc. Het was een Hell of a job om los te komen van mijn ex, maar voorlopig heeft ze het opgegeven, sinds nieuwjaarsdag 2013. Na een Sms van haar op nieuwjaarsdag dat ze wel weer wilde afspreken maar geen s&ks wilde, want dat kreeg ze al genoeg, heb ik terug ge Sms-ed dat ik een nieuwe vriendin had. Twee weken geleden deed ze opnieuw pogingen via een populaire internet website om te chatten! Ik heb niet gereageerd. Een plaat voor de kop! Weer dat uitdagen en mij treiteren om mee te doen aan een ratrace om met haar te mogen daten. Absurd! Ik vind de rust langzaam terug. En zie nu steeds vaker in hoe stom ik ben geweest! Dat ik veel eerder eruit had moeten stappen! Als de stofwolken verdwenen zijn, kan je dingen beter in hun perspectief zien. Ik hoop dat jy hetzelfde hebt, zo te horen wel Mocht je in de buurt wonen dan kom ik eens een biertje drinken!
Groeten Franz
(4253) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:41:00
Hallo Esther en anderen. Zijn jullie een groepje opgestart? Ik ben bijna klaar met de opleiding voor psychodynamische therapie en ga een scriptie schrijven over liefdesverdriet. Het liefdesverdriet om iemand met een borderline stoornis is vaak heel intens( dat weet ik uit ervaring en dat is ook de reden voor de keuze van dit onderwerp) en kan heel lang duren. Voor mijn scriptie wil ik gaan onderzoeken wat iemand met dit verdriet nodig heeft en wat therapie daar in kan betekenen. Als jullie al een groepje zijn opgestart en interesse hebben om aan mijn onderzoek mee te werken dan hoor ik het graag. Heel veel sterkte!! Een persoonlijke conclusie na mijn eigen proces: Het voordeel is dat je in een relatie met iemand met borderline heel veel van jezelf leert kennen. Het maakt je achteraf rijker.
Marjon
(4251) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:42:00
Hi Denise, Leuk dat je reageert! Misschien krijg ik nu eindelijk de kans op de discussie die ik niet met mijn ex kon aangaan. Daar zit denk ik een groot verschil. Kennelijk kan jij wel kritisch naar jezelf kijken en niet alle schuld naar je vriend schuiven. En misschien ben jy jonger? (Niet ruim 40 zoals mijn ex). Ik heb me laten vertellen dat als iemand ouder is, verbetering bijna onmogelijk wordt. Dus, als eerste, ja je hebt gelijk. Borderliners zijn ontzettend leuk. Never a dull moment! En ik geloof ook werkelijk dat mijn ex van mij hield. Gezien alle dingen die ze voor me deed. En de liefde die ik kreeg. Ik heb tegen mijn gevoel in besloten bij haar weg te gaan. En ja, ik was heel verdrietig! En ik begrijp het nog steeds niet.. Ik hielt ook echt van haarmaar kon niet tot haar doordringen. De muur om wie zij werkelijk was, liet ze niet omlaag zakken. In haar slechte momenten was ze onbereikbaar. Meestal als ik niet bij haar thuis was. Dan leek ze wel een ander persoon. Dan sloeg haar fantasie op hol en ging ik zgn. vreemd en was ik een monster. Door die fantasieen en extreme jaloezie besloot ik ermee te stoppen. Dus wat je nu noemt, jaloezie, ik geloof meteen dat jij met je vriend daardoor in de problemen komt. Zo is het bij ons ook gegaan. Wat ik ervan geleert heb: Probeer eerlijk te blijven! Schuif niet alle schuld naar je vriend. Bij ons gingen fantasie en werkelijkheid door elkaar lopen. Ik wist niet meer wat waar was. Dus blijf open! Blijf praten en zeg wat je op je hart hebt. Als de emoties te hoog oplopen, ga even naar buiten en zeg dat je daarna terugkomt. Dat je heel even moet nadenken. En blijf zeggen wat je voor elkaar voelt. Laat het geen machtsspel worden. Mijn ex ging er een spel van maken: Het vertrouwen was er niet en kwam ook niet. Door die frustratie, wilde ze me kwetsen op alle mogelijke manieren. Had ze meer openingen gegeven, haar hart opengesteld, haar angsten benoemd, haar frustraties met mij gedeeld, dan was het vast goed gekomen. Maar die mogelijkheden gaf ze niet. De muur die bleef! Als jy dat wel kan, dan heb je jezelf overwonnen. Ik weet zeker dat daar de oplossing zit. Maar het vergt wel de nodige moed. Maar zo te lezen zit dat bij jou wel goed!
Groeten Franz
(4255) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:42:00
Beste Franz en Alain, Aan zelfmedelijden ontbreekt het jullie beide ook niet. Ik zal de laatste zijn die zegt dat jullie ernaast zitten maar dit gaat wel erg kort door de bocht en worden de borderline vrouwen echt even door jullie mannelijke gebrek aan inlevingsvermogen slecht neergezet. Tuurlijk, het leven met een borderliner is alles behalve makkelijk maar jullie kunnen er "vanaf" komen door een einde te maken aan de relatie. De persoon met borderline moet hier elke dag mee leven en geloof me ook die weet wel wanneer die fout zit en kent schaamtegevoelens. Mijn vriend wordt ook vaak knettergek van mij en ik weet achteraf (meestal) wel dat ik ernaast zat (dit kan ff duren) . Vooral heftige jaloezie dreigt ons nu uit elkaar te drijven. Wat jullie hebben meegemaakt weet ik natuurlijk niet precies maar een beetje begrip voor deze ziekte mag wel aangezien dit een van de redenen is waarom bordeliners verkeerd begrepen worden. Omdat ze "lastig" zijn. Reacties zie ik overigens graag tegemoet :-)
Groet Denise
(4254) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:43:00
He die Etienne, Kijk eens hoe gelukkig je NU bent! En dat zal doorgaan tot Sint Juttemis: gaat het heel even goed en dan begint het gelazer weer! Je leest het in de verhalen hierboven. Kijk eens hoeveel van je tyd je in de shit zit en wanneer je ECHT gelukkig bent. Dan weet je het antwoord al. Er zijn 2 mogelijkheden. 1. Heel veel afstand nemen en je op andere mensen/leuke dingen voor jezelf richten met een relatie op de achtergrond. 2. Hetzelfde maar dan zonder relatie. En sowieso, zonder hulp van buitenaf ga je er in verzuipen. Als ik je verhaal lees, dan krijg ik er geen warm gevoel bij! Je vrouw/vriendin liegt sowieso en houdt dingen achter. Dat vind ik meer dan verdacht! Klopt gewoon niet. Dus mijn antwoord: focus op vrienden, andere contacten, hobbies, afleiding. Worstel je hieruit! Je geeft zelf al aan dat je gevloerd bent. Is dat goed in jouw ogen? NO WAY! Iemand met Borderline kan je geen normale relatie mee hebben is mijn ervaring. Daar heb je specialistische hulp bij nodig en willen ze dat niet, dan pleeg je een soort zelfmoord door met zon relatie door te gaan. Ervan uitgaande dat je een serieuze relatie wil En als vrienden verder gaan is af te raden: Het liegen en fantaseren zal niet ophouden. Dat is mij verteld door de mensen die het weten en zo heb ik het ervaren! Its up to you. Sterkte!
Groeten Franz
(4258) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:43:00
Beste Denise , zelfmedelijden zeg je ? Ik denk het niet ! Onze verhalen klinken mischien overdreven en triest maar dat is het samenleven met een borderliner ook . OK , ze zijn heel consequent , en op de goede momenten extreem lief en innemend maar doorgaans stikjaloers om niks , theatraal , manipulaief , agressief , leugenachtig en bijwijlen sletterig om hun doel te bereiken , sorry , maar zo heb ik het ervaren h , en daar heb ik net zoals mijn lotgenoten , slachtoffers zeg maar geenszins om gevraagd . U bent daar misschien anders in doordat u een lichtere vorm van de geestesziekte heeft weet ik veel, maar ik was niet enkel op deze site of forum actief en las het elders ook . Wij kunnen er vanaf komen door er een einde aan te maken zeg je !? De gemiddelde borderliner laat zich wel niet zo gemakkelijk dumpen zonder slag of stoot , meestal gaat dit gepaard met dreigementen van zelfmoord , chanteren etcetera ...mijn borderline ex-vriendin ging zelfs zo ver dat ze tijdens de breuk van anderhalf jaar achter mijn rug om mijn nieuwe vriendin contacteerde om die te verwittigen dat ik zogezegd losse handjes had en nog zoveel meer ...daarbij kon ze heel ernstig en overtuigend overkomen . nu goed , gesteld dat wij gevoelloze manen zouden zijn en het keihard spelen en desnoods klacht neerleggen voor stalking komen we ervan weg inderdaad , maar wat met de broers , zussen of ouders van borderliners dan ? Wat moeten die doen of zeggen ? " Je bent mijn dochter niet meer " !? Want in de periode dat mijn ex nog bij haar ouders woonde vocht ze wel vaker een robbertje met haar pa thuis waarschijnlijk ook om 2 keer niks en ze was er zo kon ik me niet van de indruk ontdoen nog fier op ook toen ze me dit terloops vertelde of ze lachtte de feiten nu jaren later doodleuk weg ... Begrip tonen zeg je !? Niks te begrip , ik heb alles samen 2,5 jaar lang begrip gehad en getoond en ging er bijgevolg zelf bijna onderdoor ... en zo kom ik bij mijn allereerste reactie enkele maanden geleden terug hier ,ik was stikkapot !! Die periode is gelukkig voorbij . Ik kan het leven met een borderliner kort en vriendelijk samenvatten voor je " onleefbaar "! Fijn weekend ;-)
Alain
(4256) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:43:00
Hallo! 7 jaar geleden leerde ik (via een datingsite) mijn vrouw kennen. Ongelooflijk maar waar klikte alles vanaf t begin. Ze was nders dan de 'gewone doorsnee' en mijn kunstenaarszieltje hield daar wel van... Reeds na 3 weken viel al een eerste atoombom op mijn dak: een hevige discussie over banale feiten, ruzie waarna zij na het soldaat maken van 1 fles whiskey mij de borstkas openkrabde. Duizend mensen vragen mij waarom ik er toen niet mee kapte, ik had alle kans en de relatie was nog vers... Ik had al een mislukt huwelijk en nadien een relatie achter de rug en wou en zou het deze keer wl tot een goed einde brengen. Tijdens gesprekken vertelde zij mij dat ze genoot van een uitkering... Op een dag vond ik tussen onze administratie (we woonden al samen en zouden op haar vragen(eisen) ZEER snel trouwen, een mysterieuze map uit de psychiatrie. Schizofrenie, borderline... Na wat gegoogle wist ik hoe het kwam dat we enkele keren per week zo heftige ruzies hadden. Het was me zeer duidelijk, alles kwam met de symptomen overeen. Ik dacht dat ik het ging aankunnen want ik was gekend was als een kalm iemand die 'zich eerder liet doen dan zou reageren"... Voor heel het dossier had ze maar n uitleg tegen iedereen : de TOTALE ONTKENNING. Zij ZOU via een bevriende psychiater een psych dossier hebben verworven met de bedoeling een maandelijkse invaliditeitsuitkering te krijgen en zodanig niet meer te moeten gaan werken. Mijn twijfel bij het verhaal is : Waarom zou en psych zijn job en naam riskeren voor een 'grijze muis uit de maatschappij' die dan ook nog eens bij elke ruzie zich lazarus zuipt? Ja, want bij elke ruzie of schermutseling werd alles nog eens verergerd door 6 tot 7 glazen Duvel... Dan werd ik verweten voor vuile vis en kreeg ik de schuld van alles... Tijdens de afgelopen 7 jaar heb ik een kleine tiental maal de relatie verlaten, uit laffe vlucht, omdat ik het niet meer aankon, om me te redden enz... Telkens 'riep' ze me terug na drie maanden, d.m.v. vriendelijke telefoon, sms-jes 'gaan we ene drinken' en : 'nu heb ik het begrepen enz...' Ook heb ik me telkens laten leiden in het 'nieuwe' verhaal, de 'nieuwe' aanpak, tiental verhuizingen meegemaakt, we gingen zelfs voorgoed in Spanje wonen, want dr lag de redding... (was ook van korte duur). NU bij mij schaamte allover omdat ik met blinde ogen deze jaren heb doorworsteld, en VOORAL een enorm schuldgevoel omdat ik de kracht niet gehad heb dit alles aan te kunnen. Rond kerstmis 2012 verliet ze de woning (zoals bij elke eindejaar in t verleden). Zelf heb ik drie schatten van kinderen en de band met hen is enorm! Spijtig staat dit in schril contrast met de band die mijn partner heeft met haar enige dochter. Toen ik mn vrouw leerde kennen zei ze dat ze haar kind maar eenmaal per twee jaar zag, en onmiddellijk nam ikzelf die al als een soort van taak in mij op : ik ging moeder en kind terug dichter brengen. De rode draad in het leven van mn vrouw (ex) is dat haar dochter koos voor een lesbische relatie, een kind van 4 opvoedt, maar zelf ook twee jaar in de psychiatrie heeft doorgebracht 10 jaar geleden. Sorry mensen dat mijn verhaal zo lang duurt. Ik probeer er zo weinig over te vertellen tegen de mensen die me nauw aan het hart liggen (kinderen, oude vader van 89) want ik wil niet dat ze zien dat ik ongelukkig ben. Bij kerst is zij dus vertrokken (weer eens) omdat MIJN kinderen rond de feesten ons zouden bezoeken... "Ge gaat toch wral niks organiseren dit jaar" waren de woorden van de aanzet tot ruzie. In maart 2011 scheidden wij uit de echt, 3 maanden nadien woonden we al terug samen IN SPANJE, in december 2011 zaten we terug in Belgie. Sindsdien is ze twee maal vertrokken. Onlangs ben ik te weten gekomen dat zij overal rondstrooit dat ik een zeer agressief persoon ben, haar mishandelde. Hiervoor ben ik uit eigen beweging naar de politie gestapt om me te beschermen (ik ben zelf 36 jaar politieman geweest !) Het ergste is dat ik heen en weer geslingerd word tussen een enorm groot schuldgevoel, waarvan ik wel weet dat je als partner van een borderliner op die manier geconditioneerd wordt, en tegelijkertijd het hiaat, de leegte : is dat dossier wel de waarheid ? Heeft zij misschien toch gelijk en lijd zij nergens aan? Maar waarom zijn er dan TOCH die symptomen...? Al veelvuldig heb ik gewenst dat mijn liefde voor haar niet zo groot was, want dan kon ik me gemakkelijker terug aan mezelf beginnen te denken. Zo, mensen, ik vind de waarheid ERG, ook wanneer ik VEEL VEEL VEEL van hetgene dat IK meemaakte moet tegenkomen op internet van mensen die hetzelfde vertellen... Dan moet ik met eigen ogen ZIEN dat het waar is, maar het is ondraaglijk! Maar DE LIEFDE die je hebt voor die persoon, tegen het onvoorwaardelijke, maakt alles zo zwaar. Ze hebben zich zo DIEP onder je huid genesteld, dat je in je volle eenzaamheid er ELKE SECONDE van de dag aan denkt. Ik slaap niet meer, bij alles wat ik doe in de loop van de dag vraag ik me af of ZIJ het zo goed zou vinden enz enz Ik hoop dat jullie me een beetje kunnen steunen, met heel vriendelijke groeten...
etienne
(4257) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:44:00
Hoi Etienne , ze lijd sowieso ergens aan , geen zinnig mens die het in zijn of haar hoofd haalt te doen "alsof" , om vervolgens een uitkering te genieten dus ... Maar ff serieus ... wat wil je man ? Bij wijze van steun ? De antwoorden op de vragen die je mogelijk wil stellen weet je zelf al ... tracht je te focussen op iemand anders , probeer je liefde te verplaatsen naar een ander persoon , neem er in ieder geval een gezonde afstand van ... aan een borderliner ga je als normaal persoon kapot , punt .
Groetjes Alain
(4259) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:45:00
Het verhaal van jou komt me heel bekend voor! Deze man is een rasechte narcist, die altijd het slachtoffer is. Een vreemdganger die de moeder van zijn dochter ook meerdere malen bedroog, zn nieuwe energiebron gebruikte hij als troost, aandacht en zorg, zij gaf en hij nam alleen maar! De vrouw die hij hier borderliner noemt had idd geen enkel vertrouwen in hem, word ook lastig als een man een dubbele agenda op na houdt, niet welkom was in zijn flat, hij wel een sleutel had van haar huis maar alles van hem werd gescheiden en verborgen gehouden! Totdat zij erachter kwam dat hij op meerdere datingssite actief was en het kwartje viel! Het rare was dat hij haar verweet een pathologische leugenaar te zijn, vreemdging enz maar dat is precies wat een narcist doet, projecteren! Deze man kleineerde de vrouw regelmatig in haar eigen huis, waar hij gratis en voor niks verbleef! Drankje doen, etentjes, bioscoop, theater betaalde hij liever voor zn dates! Terwijl deze vrouw die hij nu borderliner noemt hem onderdak, warmte en liefde gaf toen hij alles weer moest opbouwen voor zichzelf! Toen hij eenmaal gesetteld was en haar niet meer nodig had kreeg ze regelmatig naar haar hoofd gesmeten dat ze useless was, hij een mooie, jonge vrouw had gescoord die net zoveel als hem verdiende, wel nog kinderen kon krijgen, s'avonds en 's ochtends s&x met haar had en eindelijk zn exotische reisjes nu kon gaan maken! Maar met de borderliner wilde hij best een x nog eten of film! Deze man beweert dat hij goede s&x had met deze vrouw haha ze hadden nauwelijks of geen s&x omdat ze zichzelf niet kon geven aan hem! Als hij terug kwam van 'borrel met vriend of collega' rook hij naar s&x en had hij sporen van make-up op zn gezicht en kleding. Borderliner of niet, deze vrouw had naar haar vrienden, kennissen, fam moeten luisteren! Zij waarschuwden haar allemaal dat ze hem niet vertrouwden en idee/gevoel hadden dat hij haar misbruikte! Oh nog zoiets! Zij nam hem altijd mee naar fam, vrienden en kennissen! Omgekeerd was zij niet welkom bij zijn fam, vrienden en kennissen! Zoals haar psycholoog tegen haar zei, de troep is voor u! Inmiddels heeft deze ex alis borderliner een stabiele man, die begrijpt wat geven en nemen is maar belangrijker, hij is betrouwbaar, ze kent haar plek bij hem en is geen oppas, kokkin en troostbeer, speelpop meer;-)
Christine
(4262) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:45:00
He die Guido, Het lijkt er op dat ze borderline zou kunnen hebben. Maar maakt dat wat uit?: Veel borderliners ontkennen simpelweg dat ze zoiets zouden hebben! Overigens een zwangere vrouw is wel kwetsbaar. Dus jouw mailtjes kwamen het niet ten goede. Al met al een stressvolle situatie waar je vriendin dus moeite mee had! Maar ik geloof toch dat als ze echt van je houdt, dat het met praten opgelost zou zijn geweest. Herken je het volgende gevoel: Continue in een High Alert modus staan, nooit weten wat er precies gaat gebeuren, geen deelgenoot zijn van gedachten en gevoelens bij je vriendin die er ECHT toe doen, je afvragen wat voor een (emotionele) band je met je vriendin hebt? Toen ik alles op een rijtje ging zetten, kwam ik er achter dat er in praktische zin niets bijzonders aan mijn ex was. Je wordt gebrainwashed omdat je telkens weer het bos in wordt gestuurd! Je wordt 50 x op het verkeerde been gezet en die voorvalletjes appelleren aan je zelfvertrouwen en de manier waarop jy naar dingen kijkt. Alles waar jy voor stond, waar jy overtuigd van was, wordt even in 50 x overhoop gehaald. Alsof je algemene beeld op mensen en dingen gereset wordt. En dat is de magie, daardoor raak je erin verstrikt, omdat dat erg interessant lijkt. En totaal anders dan je gewend was. Maar ik zeg je, voor mij nooit meer!! Mensen met BPS zijn meesters in het omleiden van hun emoties: Je wordt afgeserveerd en afgedankt als ze het zelf moeilijk hebben. Maar dat is altyd 1-richtingsverkeer. Zit jy zelf met shit, dan zijn ze er niet voor jou. En ja, je hebt gelijk: de s&ks is geweldig! Ik kreeg meer en meer het gevoel dat dat het enige was wat mijn ex en mij bij elkaar hielt. En dat klopt dus. Voor de rest is er geen band. Want emotioneel blijf je op grote afstand staan. En hun vertrouwen is zo broos als de botten van een 100-jarige! Een minimaal voorvalletje, hoe klein ook, en je bent weer bij af! Dat is nog het ergste, je blijft er energie in steken, maar je bouwt NIETS op! Ik ga je geen advies geven hoe je de situatie kan redden. Als ze echt BPS heeft, is de eerste stap dat ze het zelf onderkent. Anders ben je kansloos! En zelfs als ze het toegeeftdan geen hoge ambities voor jezelf koesteren Alles begint met praten. Mij is een constructief gesprek nooit gelukt. Een gewaarschuwd mens.
Franz
(4261) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:45:00
@All, zie heel veel herkenning in de verhalen van hierboven en en voor mezelf op zoek naar antwoorden op mijn eigen (ex-)relatie.... Via datingsite heb ik mijn ex leren kennen, zij was net alleenstaande moeder met 2 schatten an kinderen....onze relatie bengon als een sprookje en zo voelde het ook echt...echter behield zij wel nog dagelijks contact met haar ex, volgens haar zeggen omwille van de kinderen en de financin die nog afgehandeld moesten worden.... Relatie ging eigenlijk super al was ik vanuit mijn eigen verleden toch niet echt zeker en behield via E-mail contacten met vrouwen(vriendinnen) uit mijn verleden. Tot zover niks aan de hand totdat wij samen hadden besloten om ook nog een kind te willen, en slechts 2 weken later was zij al zwanger.... Op hetzelfde moment ontdekte ze mijn E-mails, resultaat een heftige periode met veel verwijten etc.....uiteindelijk heeft ze plots besloten om een abortus te plegen...sindsdien is onze relatie al tig keren door haar beindigd..... Ze zoekt dan telkens contact met andere mannen om zoals ze zegt maar zo snel mogelijk over mij heen te kunnen komen...toch telkens weer hersteld onze relatie zich weer.... Zit als het ware in een achtbaan van verwijten en vernedering en dan weer het ultieme geluk..... Als ik 's morgens de deur uitga om te gaan werken weet ik niet hoe de stemming 's avonds zal zijn.... Zij wantrouwt mij en verwijt mij telkens Alles weer..... Ook haar dreiging van zelfmoord omdat haar leven niks voorsteld klinken mij bekend in de oren, slechts haar kinderen houden haar in leven, ook drinkt ze als de kinderen bij haar zijn geen druppel, maar zodra de kinderen naar haar ex gaan, ontstaan heftige excessen, veel drinken, agressie en provocerend gedrag tov zijn dan orde van de dag....ze gaat zich omkleden en alleen op stap...krijg dan tig berichtjes hoeveel aandacht ze wel niet heeft van leuke aantrekkelijke mannen etc en dat ik als "nietsnut " haar weer kwijt ben..... Dan besluit ze ook weer resoluut dat onze relatie voorbij is en dat ik haar totaal met rust moet laten....na varirend paar dagen of weken wordt het contact weer hersteld.... Verteld ze me wel aan het dagen te zijn geweest maar dat ze geen se heel contact heeft gehad omdat mr. Right er niet tussen zat.... De S&x tussen ons beiden is meteen vanaf begin super geweest en lijkt op de een of andere manier ook onze binding te zijn???? Nu heeft ze het alweer uitgemaakt met de mededeling dat ze echt geen toekomst meer voor ons ziet en dat het beter voor ons beiden is totaal geen contact met elkaar te hebben.... Heb dit inmiddels al zo vaak meegemaakt dat ik me afvraag hoe serieus is het nu....? Vraag aan jullie? Heb ik te maken met iemand met borderline of is mijn stiekume E-mail contact de reden dat ik in een chaotische relatie terrecht ben gekomen? Overige kenmerken van mijn (ex)partner zijn; Impulsief; aankopen kleren(deze niet of nauwelijks dragen) voor haar en de kinderen, kopen van honden en deze na poosje weer weggeven, reis boeken en dan toch niet willen of kunnen gaan.... Huishouden verslonzen, ze brengt kinderen naar school en gaat dan hele dag telefoneren of dingen doen die zij wel leuk vind, maar de dingen die ze eigenlijk zou moeten doen, no way Financieel en administratief complete wanorde, geeft ze de schuld van aan haar ex.... Met haar familie heeft ze ook regelmatig onenigheden....aan/uit contact. Terwijl zij beweert dat zij zich geweldig vind uitzien heb ik zelf het idee dat ze dit juist zegt omdat ze oo zo onzeker over zichzelf is.... Alles heeft en komt in haar ogen altijd door anderen en nooit door haar.... Hoop dat er hier mensen zijn die mij kunnen helpen, wil niet iemand zomaar de titel borderline toedienen zonder dat ik daar zelf ook maar iets vanaf weet, ben wel op zoek naar antwoorden of en zo ja hoe ik mijn relatie met deze vrouw kan herstellen zodat de chaos verdwijnt en er toch meer harmonie ontstaat....zij en ook haar kinderen hebben mijn hart gestolen.... Zie jullie reacties graag tegemoet.
Gr. Guido
(4260) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:46:00
Hallo Anne,u bent de eerste die een positieve reactie en ervaring heeft met iemand met borderline ik ben echt blij voor jullie.als u uwe ervaring met mij wil uitdelen zou ik heel dankbaar zijn.vooral de grenen stelen want blijkbaar dat ik heel slecht daar in. ik heb ook een man met borderline we zijn 13 jaar getrouwd en hebben kinderen.ik sta nu op de punt om een echtscheiding aan te vragen.ik heb als geprobeerd maar met een dikke mislukking helaas.ik ben uitgeput en geestelijk helemaal kapot.een eigen Wooning voor hem heeft niet echt geholpen.hij zit me onder de loep en wil alles onder zijn controle houden.ik heb me zelf te veel aan hem aangepast denk ik.hij heeft alle mijn contacten en familie relaties kapot gemaakt.hij beperkt me enorm.ik ben nu helemaal gesoleerd.want ik kan de grenzen niet goed vast stelen denk ik!!!alvast bedankt Anne en ik wens aal ander mensen heel veel sterkte.
Vriendelijke groeten Amina
(4264) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:46:00
Beste ,ik ben ondertussen 22 jaar getrouwd en heb 5 kinderen,wij kwamen er ongeveer 2 jaar geleden achter dat mijn man borderline had. Op dit moment vind ik het ontzettend moeilijk.zou graag met vrouwen spreken die een man hebben met borderline. Ik weet niet meer hoe nu verder want ik ben kapot. discussies zijn altijd uit den boze en dus blijf je met opgekropte gevoelens zitten. Mijn man zal vanaf volgende maand in therapie gaan ,3 keer in de week en dat 1,5 jaar lang,weet iemand wat ik kan verwachten? Oja ik heb het heel moeilijk met de mensen die doen of het aan de ander ligt,kijk in een relatie ,zijn er meestal 2 schuld aan een ruzie of wat dan ook,maar mensen dit is niet vergelijkbaar met een normale relatie. want hoe kan het feit dat je gewoon op de bank zit al een ergernis zijn?had ik dan moeten staan?of op een stoel zitten,je iedere dag afvragen wat je dan fout hebt gedaan,zorgt aan het eind van de week dat je onder een kei zou willen kruipen. hoop hier wat ervaringen te kunnen uitwisselen.
moedervan5
(4265) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:46:00
Hallo. Ik vind het vreselijk hoe mensen met bordeline hier worden afgeschilderd als monsters. Zelf ben ik al 20 jaar samen met iemand die bordeline heeft. Ik denk dat je als partner van een bordeliner je goed moet realiseren waar je mee bezig bent. Uiteraard begrijp ik dat het niet altijd makkelijk is om met een bordeliner samen te wonen, maar ik en onze 3 kinderen hebben mijn man altijd gesteund. We hebben hem nooit laten vallen, en een structuur aangebracht in ons leven, want naast een man die bordeline heeft hebben we ook een dochter en een zoon die beide ADHD hebben. je kunt dus rustig zeggen dat ons leven een en al structuur bevat. Ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat ik niet tegen zijn woede uitbarstingen in moet gaan. Ik laat hem....en na een kwartier loop ik naar hem toe, sla mijn armen om hem heen en zeg dat ik van hem hou. Ook discusie's doen we hier niet aan. Hij kent mijn grenzen, en gaat daar ook niet overheen. gelukkig heeft ie goede proffecionele hulp gehad, en kan inmiddels zonder medicatie. In tegenstelling tot velen van jullie ben ik supertrots op mijn man!!!!
Anne
(4263) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:47:00
Beste Me Even over het gebruik van de juiste term: Borderline (een borderline persoonlijkheids stoornis) hb je. Of je bnt een Borderline. Ik lees een aantal zaken die knnen duiden op die stoornis maar het heft niet. Er bestaan ook gewoon lelijke mensen. Bordelines zijn er briljant in om zich beter voor te doen. Om belangrijker te lijken. Ook in een werksituatie en nee, het is geen wetmatigheid dat "ze" steeds van baan wisselen. Bordeline moet door een arts worden vastgesteld voor je het zo kan noemen bij iemand. In de DSM-IV staat vermeld hoe en wat. Typische kenmerken vindt je genoeg op internet beschreven. Lees en leer. De emotionele cut-off die je beschrijft is heel herkenbaar. Het kenmerkt de zwart/witte wereld waarin geen plaats is voor iets wat de borderline verweten kan worden. Het ligt nit aan hn. Als er iets gebeurt wat ze emotioneel zou kunnen raken dan gaan de luiken dicht. Dat is hun zelfverdedigingsmechanisme. Op die manier overleven ze. Ze zijn daarin vaak hard en drastisch. Je hebt daarnaast reden om te twijfelen aan dingen die je vriendin je vertelde. Met name het feit misbruikt te zijn. Wat voelde je toen je dat hoorde? Iets beschermends? Gaf je haar aandacht, iets wat bordelines absoluut nodig hebben. Is het wr gebeurd? Tenslotte, geen enkele borderline is hetzelfde. Er zijn er die prima functioneren in hun werk, maar priv maar met moeite het hoofd hoog kunnen houden.
Thomas
(4268) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:47:00
Hallo, Wie weet kan iemand mij helpen? Ik ben een man van 36 een een tijd geleden kwam ik op de bruiloft van een vriend van mij mijn droomvrouw tegen. Het was "pats boem" van twee kanten. Toen ging het allemaal heel erg snel. Ze verklaarde mij bijna theatraal en grotesk de liefde. Als ze bij mij was keek ze mij smachtend aan en zei (tig keer per dag) 'heb je enig idee hoe geweldig ik jou vind?' Ze kwam bijna superlatieven tekort voor mij. Maar alhoewel ik het wel een beetje moeilijk te geloven vond (tempo's voor woorden om dit van zo'n mooie en leuke vrouw te horen) wilde ik het graag geloven. Ik had eindelijk iemand gevonden die net zo gek met mij is als ik op haar. Als ze bij mij was geweest en ze was net een half uur weg kreeg ik alweer een sms met ik mis je. Ze trok al vrij snel half bij mij in en was van donderdag t/m maandag bij mij. Ze sleepte mij mee naar haar familie en het voelde allemaal zo geweldig goed. Ze besloot een vakantie naar bali te boeken en dit zonder annuleringsverzekering, want 'er zou toch niets gebeuren' ... Een week later: die vrijdag kom ik thuis; en het leek wel alsof ze betoverd was. Ze gedroegen zich ijzig kil en negeerde mij eigenlijk. Dat hele weekend kon ik niets goed doen en ze kleineerde mij op een hele pijnlijke wijze. Ze snauwde naar mij en bekeek mij ineens niet meer als haar droomman, maar het leek meer alsof ze een walgelijk insect bestudeerde. Die zondag hield ik het niet meer en durfde ik eindelijk te vragen wat er nu aan de hand was. Vroeg haar of het allemaal te snel was gegaan en of ze misschien ineens bindingsangst had gekregen? Nee zei zei. Heb ik wel gehad maar bij jou heb ik dat niet. Ik kan toch gewoon een keer zo doen? Ik kan af en toe een bitch zijn. Ik heb iemand nodig die mij corrigeert anders zoek ik steeds verder de grens op' Maar (we hebben het over 2,5 maand relatie) al die tijd had ik niets aan haar gemerkt. Er viel niets te corrigeren. Ze was knettergek met mij en ik op haar. Die avond ging ze met een rotsmoes weg. Zei nog wel dat er niets aan de hand was en ik mij geen zorgen hoefde te maken. Vanaf dat moment begon het negeren. De dinsdag erop belde ze mij en zei dat ze er geen heil meer in zag. Ze voelde geen geborgenheid bij mij. En ze heeft een krachtige man nodig. Helemaal mooi was de reden; ik vind jouw huis smerig en dat zegt heel veel over een persoon' Toen ze haar spullen op kwam halen gedroeg ze zich bijna woedend tegen mij. Dat terwijl er totaal geen aanleiding voor was geweest. We hadden immers geen ruzie gehad. Ik was alleen intens verdrietig. Ze wilde ook niet praten. Daarna heeft ze mij tot op de dag van vandaag compleet genegeerd. Heb haar een brief geschreven en kreeg geen antwoord . Toen ik haar smste n vroeg of ze het gelezen had kwam de reactie; 'ik heb je brief gelezen. Hoop dat alles goed met je gaat. Dit is mijn rekeningnummer voor de annuleringsverzekering. Dat is het laatste wat ik van haar heb gehoord. Ben er totaal kapot van en kan het zo moeilijk afsluiten omdat ik het totaal niet begrijp. Hoe kan iemand zonder reden vanuit het niets ineens zo 180 graden omslaan? Mij eerst op een voetstuk zetten en mij er dan keihard vanaf schoppen? Zou ze borderliner kunnen hebben?? Ze werkt al wel 5 jaar heel succesvol bij hetzelfde bedrijf. Borderliners kunnen dat toch niet? Die hebben toch bijna elk jaar een ande baan? Ze ziet er keurig uit is charmant en hoffelijk. Denk dat haar familie en vrienden deze kant totaal niet kennen. Durfde dit verhaal ook niet aan mij vrienden te vertellen. Ze is namelijk (naar buiten) zo leuk dat niemand mij toch zou geloven dat zij zoiets zou doen. Ik geloof het zelf nog niet eens. Kan iemand hier alsjeblieft iets over zeggen? Ik ben 2,5 maand met haar smaken geweest en nooit iets gemerkt. Ze was super zorgzaam en lief. Borderliner had ik toch eerder moeten opmerken? Of kan jet zo zijn dat sommige vrouwen wel bepaalde trekken hebben. Ze is geadopteerd en ooit als kind in pleeggezin ook misbruikt. Dus ik dacht zelf eerder aan hechtingsstoornis. Maar nu deze verhalen gelezen te hebben meen ik er toch echt ook wat borderliner trekken in te zien. Soort voor mijn lange verhaal. Wilde het graag even kwijt.
Me.
(4267) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:47:00
Hallo Anne, Ik vind mensen met borderline absoluut geen monsters. Ze kunnen er niks aan doen dat ze deze ziekte hebben. De ziekte is een monster. Als partner moet je inderdaad erg stevig in je schoenen staan, anders red je het niet. Mijn vriend heeft de relatie verbroken, hij is gevlucht en ik krijg geen contact meer met hem. Zie daar maar eens mee om te gaan. Ik zit zwaar in de put en hij vreet van alles uit. Soms is het dan lastig om te denken, dit is borderline gedrag en niet je vriend zelf.
Saeran
(4266) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:48:00
Wat een herkenbare verhalen allemaal, ook ik had een relatie met iemand die borderline heeft. We zijn 4 jaar samen geweest en hij is de liefde van mijn leven, maar een week geleden was het over. Het begon allemaal een paar maanden geleden toen onze financile situatie moeilijk begon te worden. Hij kon geen werk vinden en hij had nog een schuld boven zijn hoofd hangen. Hij ging terug naar zijn ouders om het op te lossen, en sindsdien ging het snel bergafwaarts. Ineens was zijn oude woonplaats the place to be, terwijl hij tegen mij altijd zei dat hij blij was dat hij daar weg was. En nu wilde hij ineens niet meer in mijn woonplaats wonen. Contact opnemen met hem was moeilijk, hij ervoer het als irritant. Hij sloeg als een blad aan een boom om. Ik herkende hem eigenlijk niet meer. Iedere poging tot toenadering die ik ondernam, werd afgekapt. Keihard en meedogenloos. Uiteindelijk is het vorige week van zijn kant beindigd. Mij gebroken achterlatend. Ik twijfel nu overal aan, aan onze hele relatie die we de afgelopen 4 jaar hadden. Ik voel me ontzettend dom, en naef. Mijn eigenwaarde is nu 0,0 Hoe ik verder moet? Geen idee, want ik houd nog steeds intens van hem. Hij heeft niet 1 keer gevraagd hoe het met me gaat, alsof het hem geen zak interesseert en ik een vage kennis ben.Diep van binnen hoop ik dat het goed komt tussen ons, maar verstandelijk denk ik "nee niet meer aan beginnen". Ik ga nu mezlf oprapen en dat gaat een lange tijd duren.
Saeran
(4270) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:48:00
Exact! Mijn ex (7 mnd relatie, 3 maanden voorbij nu) heeft haar eigen waarheid en (ziekmakende) waarheden. Ook over mijn denkpatronen. Dit waren niet mijn gedachtegangen, maar je raakt jezelf langzamerhand kwijt als partner van een BPS en gaat erin geloven. Ik was ook niet sterk in die periode, maar genoot van de extreme liefde die ze mij gaf. ONGEKEND! Ik verwijt haar niets, ik zie het niet als leugens. Ik heb haar kei hard zien proberen om onze relatie niet destructief te laten worden. Terugkomend op de woorden van Me; Mensen met een BPS kunnen (zeer veel) theatrale trekjes vertonen. Bij mij is het nu zo dat haar ouders en een paar goede vriendinnen weten hoe de vork in de steel zit. Andere mensen in haar omgeving, werk etc. hebben een zwak voor haar of weten van niks. Mijn ex is zich deels bewust van haar problemen en laat zich behandelen. Wel meldt ze veel last te hebben trauma's uit haar jeugd, maar inderdaad Tom, in hoeverre zijn die waar? Zijn dat trauma's? Ik hoop oprecht dat ze gelukkig wordt. Ze is een geweldige vrouw met een BPS. Ik ben nog knetterverliefd op deze knappe vrouw. Ook al heeft het me ontzettend veel kruim gekost om psychisch weer op het goede pad te komen, ik heb mijn pad weer in zicht in ieder geval. Dat is een tijdsissue met psychische hulp en ondertussen hoop ik dat mijn gevoelens voor haar naar een niveau zakken wat controleerbaar is. Jezelf voorop stellen is waar ik nu al even mee bezig ben, dat moet ik echt weer leren. Boeken lezen zoals de Borderlinedans en verhalen bestuderen van anderen met dergelijke ervaringen zorgen voor bevestiging en voelen aan als steun.
Groet R.
(4269) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:49:00
Bart, prent je in je hoofd dat ze mogelijk al iemand anders heeft waar ze intiem en eerlijk tegen is. Ze zal jou een schuldgevoel aanpraten en doen alsof ze nu voor haar man kiest. Meer uitleg moet je niet verwachten. Ik hoop voor jou dat het anders uitdraait maar hoop dat je haar een koekje van eigen deeg geeft anders. Waarom stap je niet gewoon op haar man af?
Joris
(4273) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:49:00
Door bijna alle verhalen herleef ik me eigen relatie van 3,5 jaar met iemand die Emotie regulatie stoornis heeft ( borderline). Alles is zo herkenbaar, zodra het moeilijk wordt stoppen ze met alles en kiezen ze voor hun zelf. Worden ze koud en gevoelloos. Geen woorden, reacties , daden kan hun nog bereiken. Ze zitten in hun bunker en laten ons maar kreperen. Bij mij is het u is het 1,5 maand "uit". Ze is nog steeds aan het duwen en trekken. De eerste weken dat ze weg was, wist ik niet wat me overkwam. het gat dat ze achter liet. Nu spreek ik haar af en toe. De ene keer zegt ze dat ze me mist en van me houd om 5 minuten later boos op me te worden en me dingen verwijten. Ik ben nu voor mezelf afstand aan het nemen. En wat gebeurt er...... afgelopen zondag na 1,5 week geen contact, zoekt ze contact met mij, dat ze vreselijk depressief is maar nog steeds niet eruit is wat ze nu wilt ( wel of niet verder met mij). Normaal gesproken was ik in de auto gesprongen om er voor haar te zijn, helaas voor haar had ik andere plannen en heb ik me maar eens aan gehouden. ik ben nu zover dat zij maar eens moeite moet gaan doen voor mij, want zij heeft mij zoveel pijn gedaan!. Wat moet gebeuren zal gebeuren, tot dan leef ik me eigen leven ( en toch is het na 1,5 maand HEEEEEEEEEL zwaar want er is bijna geen moment dat ik niet aan haar denk).
A.K.
(4271) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:49:00
Allemaal zeer herkenbaar. Ikzelf heb drie maanden een hevige relatie gehad met een borderline-dame. Die diagnose stelde ik zelf tijdens deze maanden, en ze beaamde dat ze er inderdaad wel wat kenmerken van heeft. Ze heeft een relatie en een kind, en ik ook. Ze zette mij steeds onder druk om formeel voor haar te kiezen. Ons samenzijn was steeds hevig en goed, en de s&xuele momenten geweldig. Alleen... de eeuwige stemmingswissels, plots is de liefde over, plots wil ze je terug, plots is onze relatie hopeloos, plots wil ze morgen trouwen en zwanger worden... Ze wilde ook niet bij haar man blijven, dat kon gewoon niet, ze zagen elkaar niet graag meer, het was al jaren gesukkel. Na een hevige ruzie, die er bijna op uitdraaide dat haar man het te weten kwam werd alle contact verbroken. Drie weken lang reageerde ze op niks, de week nadien enkel verwijten. En nu zitten we alweer in de fase dat ze me mist en dat we misschien toch een kans hebben. Wel doet haar man plots zeer vriendelijk, dus op dit moment kan ze niet bij hem weg.... Ik hoef geen tekeningetje te maken dat dit voelt als 'aan het lijntje houden'. Het enige probleem is, zoals vaak, ik zie die meid dooddraag! Ik zou haar steeds terugnemen. Al weet ik nu al dat nog even koen en afstandelijk zal zijn en nadien weer opeisend, en vervolgens weer "gedaan" als haar man onraad zou ruiken... Hoe ga je daar in s hemels naam mee om. Ze heeft wel nooit gezegd dat ze me 'niet' graag ziet, integendeel. Wel weet ze intussen zeker hoe graag ik haar zie, dat ik zowiezo bij mijn partner zou weggaan, dus haar machtspositie is compleet. Dit is zo fucking moeilijk. HELP!
BartD
(4272) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:50:00
Beste Bart, liefde kan heel mooi zijn en in ons geval meedogenloos. Ik wist niet dat het zo'n pijn kon doen. Laten we hopen dat we er ooit overheen komen en er sterker uitkomen!
Saeran
(4276) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:50:00
Beste Bart, Ik snap precies hoe je je voelt, vooral dat HELP herken ik. Ik las dat je een kind hebt, kies voor je kind! Dat moet ik nu ook doen. Mijn kind En ik hebben 4 jaar met een borderliner samen gewoond, en dat ging goed. Mijn kind vond hem fantastisch. Maar hij heeft ons nu keihard laten vallen. Alsof we niet bestaan. En op dit moment ga ik kapot van verdriet, en het liefst wil ik hem terug. Maar mijn verstand zegt, zodra er weer problemen zijn is meneer weer gevlogen. Borderline verdwijnt niet. En dat wil ik mijn kind niet aan blijven doen. Geloof me, mijn gevoel dn hart ligt nog steeds bij die man. En ik weet zelf ook niet hoe ik verder moet. Elke dag is en strijd. Terwijl mijn ex vriend doet alsof alles ok is wat hij gedaan heeft. Ook al weet ik dat bij een borderliner het aan de buitenkant zo lijkt, maar van binnen bij hun is er wel degelijk wat loos.
Saeran
(4274) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:50:00
Dank Saeran, ik probeer dat, maar het is inderdaad moeilijk als je iemand graag ziet... Ook laat zij me niet volledig gaan, ook al kiest ze "nu" voor haar man. Ik weet best dat ik van mijn hard een (nog hardere) steen steen zou moeten maken, maar zoals gezegd... liefde is iets vervelends in situaties als deze.
BartD
(4275) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:51:00
Jeetje wat een herkenning. Ik heb zelf kort geleden zo'n relatie beindigd. Ik was een half jaar samen en jaren daarvoor hebben wij ook een relatie gehad (hij was mn eerste liefde). Hij was extreem jaloers, telefoon werd dagelijks gecheckt, hij bepaalde met wie ik wel en geen contact mocht hebben, er mocht met niemand over de relatie gepraat worden, sporten mocht niet meer. Er kwam ruzie als ik online was geweest op Facebook en niks tegen hem had gezegd. Hij wilde bepalen hoe ik mij kleedde (erg bedekt). Met al die dingen zocht ik aandacht van mannen, was zijn theorie. Ik heb mij tegen al deze dingen proberen te verzetten maar om de een of andere reden kan hij mij zo goed inpakken dat ik hem ga begrijpen en met liefde rekening wil houden met hem. Ook was hij jaloers op mijn kindje. Wanneer die tegen mij aanhing ging hij boos naar huis of naar buiten. Er kwamen steeds vaker ruzies die echt nergens over gingen. Zolang ik bij hem was ging het goed, maar als ik of hij moest werken dan kwamen de stemmingswisselingen. Ik wist nooit hoe hij zich zou voelen. Het ene moment zei hij dat hij van mij hield en twee minuten later kon hij helemaal omgeslagen zijn en zag hij het niet meer zitten en werd ik de grond in getrapt en kwamen de verwijten. Ik heb verschillende strategien gebruikt; compleet negeren op zulke momenten en wachten tot de stemming weer beter was, rustig blijven en hem geruststellen, boos worden. Ik heb zelfs aan hem gevraagd hoe ik het best kon reageren als hij zo deed. Niks hielp. Het ergste is de onzekerheid. Je weet dat die stemmingswisselingen gaan komen, maar je weet nooit wanneer. En de dingen die gezegd worden zijn dan zo kwetsend, die vergeet je niet meer. Ik hield (en houd) heel veel van die man en heb echt geprobeerd begrip te tonen en hem te helpen. Ik heb zelfs voldaan aan alle regels die hij mij oplegde. Maar het was nooit genoeg. Na de zoveelste ruzie over niks en het feit dat hij mij opsloot in zijn woning omdat ik weg wilde vanwege de scheldpartij en verwijten die ik over mij heen kreeg, heb ik de relatie beindigd. Meteen heb ik mijn vrienden en ouders ingelicht over mijn relatie, ik had namelijk al een tijd de schijn opgehouden dat alles goed ging, want ik wilde hem niet in een kwaaddaglicht zetten en dacht dat dit gewoon een fase was waar we doorheen moesten. Maar deze relatie was zo ongezond dat zelfs ik m'n zelfbeheersing verloor (en dat is helemaal niks voor mij) wanneer hij weer eens ruzie begon te zoeken. Omdat ik het zo onredelijk vond hoe hij mij behandelde. Ook lukte het niet meer om mn kindje buiten de ruzies te houden. De hele dag draaide om mijn vriend. Wanneer er niet binnen 2 minuten terug gesmst werd ging ik al vreemd, etc. We zijn nu pas een paar dagen verder maar ik voel me al stukken beter. Geen angst meer om iets verkeerd te doen of te zeggen waardoor ik hem zou kunnen triggeren, zelf mijn keuzes kunnen maken en niet meer gesoleerd te zijn. Ik houd nog wel contact met hem via sms en soms bellen, omdat ik hem wil duidelijk maken waarom het uit is. Ik wil niet de bitch moeten zijn. Ik wil als 2 volwassenen uit elkaar zijn aan. Of het slim is, ik weet het niet, hij houdt echt van mij dat weet ik echt heel zeker, hij zal alles doen om mij terug te krijgen. Maar binnen een paar dagen of uur (je weet het nooit) zal het wel weer omslaan en wil hij niks meer met mij te maken hebben en zegt hij dat ik nooit iets om hem gegeven heb. Het blijft mn jeugdliefde en de goede dagen waren euforisch, maar alle slechte/onzekere momenten, vrijheidsbeperking en toenemende agressie wogen daar niet meer tegenop. Ook heb ik echt het idee dat hij zelf weinig tot geen invloed heeft op zijn gedrag. Maar hij wil er niet mee naar een huisart of psycholoog, dus dat maakt dat ik ook achter mijn keuze kan staan. Heb ik een zwak moment (als hij mij belt en zegt dat hij van mij houdt en een toekomst ziet) dan beeld ik mij in hoe die toekomst eruit zou zien: gesoleerd, ongelukkig, op eieren lopen, de hele dag alert zijn en wachten op de moodswings. Ik ben nog jong en wil graag een gezonde omgeving waarin mn kindje veilig op kan groeien en een mooie toekomst tegemoet gaan met iemand op wie ik kan bouwen, aan dat idee houd ik mij vast. Ookal houdt hij altijd een speciaal plekje in m'n hart.
CJ
(4279) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:51:00
En de ellende blijft duren. Ze is buitengesmeten door haar man. Maar na een week wilde hij haar nog een kans geven. Uren met haar aan de telefoon gehangen. Hoe graag ze me ziet. Hoeveel pijn het doet. Ze ziet hem niet graag. Ze kiest voor haar dochter. Ze houdt zielsveel van me en laat me achter. Niet makkelijk te verwerken allemaal, zeker niet na wat ik reeds doormaakte qua stemmiongswissels graag zien/niet graag zien. Aantrekken/negeren. Hoe verwerk je zoiets? mij lukt het alleszins niet.
bart
(4277) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:51:00
Hallo allemaal, zeer herkenbare verhalen. Ook ik heb 13 jaar in een dergelijke relatie verkeerd. Tot het moment dat ik mezelf besefte mezelf helemaal te zijn verloren. Het snijden, slaan, kleineren, manipuleren, verafgoden, de paniek bij iedere woordenwisseling, de zelfmoordpofingen, vreemdgaan, het automutileren etc etc. Ik stond erbij en keek erna. Uiteindelijk besefte ik mezelf dat ook ik niet duidelijk ben geweest in het aangeven van mijn grenzen. Sterkerr nog ik werd zelf grenzeloos, wat natuurlijk ook weer de nodige problemen opleverde. Nu ben ik op het stadium haar eindelijk los te kunnen laten. Toen haar dat duidelijk werd, werden de pijlen vrijwel onmiddelijk op een andere man gericht. Ik hoop dat dat gaat werken en dat ze daardoor mij uit het oog verliest. Daarbij wordt ze natuurlijk geholpen door allerlei goedbedoelende figuren. Mijn rol daarin als haar persoonlijke verpleger (want zo zie ik het) is uitgespeeld. Ja totdat het fout gaat. Maar dan zal ik mijn grens duidelijk moeten aangeven. Nee bedankt ik ben mezelf weer.
Maurice
(4278) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:52:00
Ook ik heb mijn grote liefde gevonden in een vrouw met Borderline. Ik vertel niet over de aanvallen en agressie, de depressiviteit en ander narigheid. Ieder di hier schrift of leest weet wat ik bedoel. Al hoewel ik ook ben weggegaan en mijn eigenhuis heb gehuurd, mis ik haar enorm. Buiten haar aandoening om is zij een hele lieve verzorgende vrouw. Ik had last van angst en paniek aanvallen, in welke moed zij ook was, ze haalde mij er telkens weer uit. Ze had me lief en hield niet normaal veel van me. In de anderhalf jaar dat ik alleen woon heb ik veel geleerd over mezelf, het gaat wel beter met me. Ik heb wel contacten met andere vrouwen alleen kan ik geen s&ks hebben met hen. Ik mis Roos nog zo erg, ik ben nog zo verbonden, zo erg dat ik het liefst weer samen zou willen zijn met haar. Sinds enkele dagen ben ik weer compleet van slag. Nu wil zij afstand houden en ben ik niet meer welkom. Het doet me enorm veel pijn en verdriet. Ik voel me zelf nu schuldig dat ik niet bij haar ben gebleven, aan de andere kant had ik deze tijd nodig om mezelf weer sterk te maken. De angst en paniek zijn zo goed als weggegaan de laatste maanden. Ik voel me weer sterk en wil het liefst voor haar zorgen en voor altijd bij haar blijven. Ik heb me nu veel beter ingelezen en denk dat ik het nu beter aan zou kunnen. kan iemand mij raad geven?
Edwin Loves Roos
(4282) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:52:00
Je maakte de juiste keuze....
Bart
(4280) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:52:00
Alle verhalen zijn inhoudelijk zo herkenbaar. Zelf had ik een beste vriendin, een zus met dezelfde thema. De thema die we hadden was "eenzaamheid". We wonen allebei in een dorp waar we niet zijn opgegroeid. Onze familie wonen ver weg en beide zijn met het gezin in een nieuwbouw wijk komen wonen. Hoewel onze jeugd ervaringen niet hetzelfde zijn, is er wel een situatie geweest waarin we kennismaakten met eenzaamheid. De eenzaamheid was toen ik mijn beste vriendin leerde kennen, van haar lijf af te lezen. Bij mij idem dito. We werden vriendinnen die elkaars eenzaamheid konden opvullen..dachten we. Ondanks meerdere waarschuwingen van haar familieleden, dat zij een stalker is en een zeer slechte karma zou hebben, heb ik gelaten voor wat het was.. Na verloop van tijd betrapte ik haar steeds meer op leugens, valse beloftes en kopieergedrag. Ook haar huwelijk begon scheuren te vertonen. Met als gevolg dat ze verliefd werd op een ander en met hem een een dubbelleven ging leiden. Onze thema was niet belangrijk meer, de liefde voor deze jongen was zoveel keren groter en belangrijker. Het moment voor mij om hulp te zoeken en mijn eenzaamheid te helpen. Ik naar therapie, zij haar vriendje en haar man/kinderen maakte onze vriendschap wankel. Haar vriendje bleek een jongen met een persoonlijkheidsstoornis die door zijn doen en laten iets in haar los had gemaakt wat normaal gesproken altijd onder controle leek... Althans door haar man onder controle leek te zijn.. Naarmate ik meer afstand deed van mijn beste vriendin, hoe meer ze aan mij trok. De schreeuw om aandacht, de pijn veroorzaakt door haar vriendje.. Ze had me nodig. Ja, als maatschappelijk werker.. Haar leven lag overhoop door eigen leugens, bedrog, list, ruzies, manipulatie, schreeuwen naar erkenning, waanideen, achterdocht, verwijten, stalking, verwaarlozing, intense liefde en haat.. alles kwam tegelijk leek wel. Wie was zij eigenlijk? Wat is er door haar dubbelleven uit haar gekomen? Wederom deed ik afstand maar werd gestalkt door haar. Mijn eenzaamheid is niet meer een motto in mijn leven, het is waar het behoort te zijn. In goede vrede. Na een half jaar is haar man achter haar dubbelleven gekomen. Niet meer met alleen dat vriendje maar met meerdere vriendjes waarvan de relaties als knipperlicht genoemd konden worden. Haar man, de stabiele, goedsullende, goedzak houd nog steeds van haar en wil haar terug. Ik hoop dat hij vind, wat hij zoekt. Nu is zij bij een psycholoog en psychiater in behandeling. Er is BPS vastgesteld. Het is nu vrij recent geleden dat ik eindelijk rust heb. Los van haar! Het enige vervelende is, is dat ik ervoor heb moeten zorgen dat ze mij dumpt: Omgekeerde psychologie. Het huwelijk van mijn beste vriendin begon naar verloop van tijd op spanning te staan.
BF
(4281) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:53:00
Borderline en narcisme hebben ook veel overeenkomsten (maar ook verschillen) maar nu ik heel veel over borderline lees, merk ik dat mijn ex naast zijn narcisme ook veel borderlinetrekken heeft. Over mijn ex heb ik een weblog gemaakt om anderen te waarschuwen en gezien de vele reacties blijkt dat helaas nodig... Misschien heb jij er ook wat aan. Het gaat wel hoofdzakelijk over narcisme, maar zoals ik al zei, er zijn overeenkomsten zoals emotionele chantage en toneelstukjes en aantrekken/afstoten. Een verschil is dan weer dat een narcist niet snel zal huilen (die zijn werkelijk meedogenloos) wat borderliners wel veel doen. Nog een overeenkomst: het zijn net kinderen... Ik volg schematherapie en het helpt zeker wel om vastgeroeste overtuigingen weg te krijgen. De relatie met mijn ex heb ik verwerkt, oa omdat ik altijd probeerde met hem te praten erover (wat nooit lukte hoor, hij werd boos) maar ik heb me destijds wel kunnen uiten tegen hem. Tegen mijn moeder kan ik mijn woede niet uiten, want dan krijg je weer een toneelstukje met huilen en dreigen met zelfmoord. Niet letterlijk, want ze doet alles via subtiele omwegen. Dat maakt het ook weer zo gemeen. Fysiek ben ik nooit geraakt, mijn ex paste echte psychische mishandeling toe. Door de therapie en het lezen van boeken heb ik ook meer inzicht gekregen, en inzicht geeft begrip, en begrip geeft mij weer rust. Maar het is niet zaligmakend merk ik inmiddels, dat inzicht/begrip, je moet ook zelfvertrouwen opbouwen en jezelf sterk maken. En het leren en durven toepassen van de wijsheid die je opdoet. Want mensen kunnen er niet altijd tegen als jij ineens voor jezelf opkomt... En doordat ik met mijn moeder nog wel moet blijven omgaan, en het probleem niet bij haar kan aankaarten, blijf je geconfronteerd worden met aanvallen op jezelf. Daarin moet ik nog wel een weg zien te vinden.
Liefs Sylvia
(4285) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:53:00
Lieve Sylvia, Ik vind het bijzonder dat je zo de moeite hebt genomen om te schrijven, het help me echt verder. Ik val even tussen wal en schip met mijn gevoel. Ook ik ben naar de dokter gegaan voor een verwijsbriefje naar een therapeut. Ook ik heb een slechte jeugd gehad, ik denk dat ik daar kwetsbaar ben gemaakt. Ik denk altijd dat als ik een beter afkomst had gehad ik wel voor haar had kunnen blijven zorgen. Inmiddels relativeer ik steeds beter, ik heb wel behoefte aan meer contact met mensen die de zelfde ervaring hebben om op deze manier meer inzicht te krijgen. Ik heb nu het gevoel dat ik 5 jaar kwijt ben, ik heb daar wel moeite mee. Ik ben benieuwd hoe het met jou gaat nu, en of de therapie werkt. Ben je ook fysiek geraakt?
Groet, Edwin
(4284) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:53:00
Edwin, alsjeblieft! Jij hoeft je nergens schuldig voor te voelen, haar leven is haar verantwoordelijkheid! En ook al kunnen borderliners niet met verantwoordelijkheid omgaan, dan nog is het niet jouw taak om je verantwoordelijk voor haar te voelen! Je bent mens, geen hulpverlener! Jij bent verantwoordelijk voor jezelf en echt, je MOET aan jezelf denken, misschien zelfs wel iets meer dan een gemiddeld iemand zou doen, juist omdat die borderliners je helemaal uitzuigen! Je moet echt jezelf beschermen! Mijn moeder heeft borderline en helaas trok ik een partner (inmiddels ex) aan die dit ook was. Je schrijft dat je haar mist. Ik heb dat ook gehad met mijn ex, maar wat je mist zijn de leuke momenten, en haar leuke persoon. Borderliners zijn net twee personen, een leuke (meestal toneel of uit eigenbelang, sorry) en een slechte. Je mist dus niet haarzelf. Gelukkig heb je de kracht gehad om weg te gaan want daar heb ik helaas jaren over moeten doen. En je beseft ook dat je die tijd nodig had om weer sterk te worden, je beseft dus wel degelijk haar vernietigende kracht. Dat besef moet je gebruiken als uitgangspunt om je leven zonder haar weer helemaal op de rails te krijgen, contact verbreken voorgoed is de enige mogelijkheid anders blijft ze aantrekken en afstoten. Het is heel lief dat je voor haar wil zorgen, maar in de eerste plaats moet een mens altijd voor zichzelf zorgen. En nogmaals je bent geen hulpverlener, jij kan haar niet genezen dus het zal nooit beter worden. Ja tijdelijk, om jou weer even aan zich te binden, maar het is echt hopeloos. Sinds ik bij mijn ex weg ben voelt het alsof ik herboren ben. Cliche maar echt, soms huil ik bijna als ik zie hoe mooi de wereld kan zijn, want dat heb ik jaren nooit kunnen zien omdat ik gevangen zat bij een borderliner. Mijn opvoeding was ook niet bepaald als het moet, ik heb nu therapie om alles te verwerken en een manier te vinden hoe ermee om te gaan. Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid! Probeer heel goed voor jezelf te bedenken wat JIJ wilt, laat je aub net ompraten en hersenspoelen, blijf bij jezelf, blijf trouw aan jezelf!
Sylvia
(4283) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:54:00
Ik zelf ben getrouwd en heb een gezin met 2 zeer jonge kinderen en een man met borderline en heel veel narcisme trekjes. Sinds wij kinderen hebben gekregen is het alleen maar erger geworden. Dagelijks woede aanvallen en jaloers en hij kan zo gemeen doen. Ik ben zelf nu na 5 jaar huwelijk half aan het instorten wat is het zwaar zeg. En 2 kinderen verzorgen die nog geen jaar schelen en daarnaast nog mijn man ( gelukkig ) maken. Gelukkig gaan wij vanaf donderdag beginnen met therapien ben benieuwd of wij snel veranderingen gaan merken want, dit is voor niemand makkelijk. Iemand van jullie ervaring met therapie? Ook ga ik een boek bestellen en kijken of er nog meer tips zijn om het leven makkelijker te maken voor ons gezin. Bedankt voor de informatie..
Groetjes, brenda
(4286) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:55:00
U schrijft u werkt ermee??? Heeft men dan dat personeel niet doorgelicht inzake psychiatrische problematiek voordat ze aan het werk gaan in een instelling? Stel je voor zeg, zitten patienten sraks hele gesprekken te voeren met een borderliner als personeel? Hoe kan het nog gekker? Mocht het zo zijn: Wegwezen en de grenzen vastleggen. Voor al dat soort figuren. Geen enkele verantwoording overnemen. Geen enkele dus.
Lb.Koppenol
(4288) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:55:00
Mijn naam is Robin, sinds anderhalf jaar werk in een instelling waarbij ik mensen begeleid met een psychiatrische aandoening waaronder borderline, Tot vorig jaar heb ik een relatie gehad met een collega, het bijzondere is dat ik mezelf compleet verloor in deze vrouw, zelf heeft ze ook een relatie maar ze gaf aan dat deze niet goed was, een foto van een leijke blauwe plek op haar arm liet ze me eens ziens gedaan door haar vriend toen hij dronken was( dat was hij nogal vaak vertelde ze) ik voelde me op een vreemde wijze aangtrokken tot deze mooie vrouw, wilde hij beschermen haar liefhebben laten zien dat liefde bestond en waar kon zijn . Mijn leven werd een leugen,mijn vrouw vermoede dat er is aan de hand was maar dacht dat het haar verbeelding was! zelden ben ik zo aangeraakt dan door die andere vrouw mijn hoofd zat vol van haar,ik probeerde zoveel mogelijk bij haar te zijn , de s&x was heel goed en even leek het erop dat ze zwanger van mij was! ik leefde in een roes geleid door berichtjes via sms en whatsapp, deze vrouw haalde dingen uit mij waarvan ik niet wist dat ik ze had!alles ging goed het leek erop dat ik weg zou gaan bij mijn vrouw en ergens een plek zou gaan huren waar we dan samen konden zijn zij zou dan misschien wel weg gaan bij haar vriend . ondertussen ving ik signslen op van borderline gedrag maar kon er niets mee, ze was ontzettend jaloers vooral op een andere vrouwelijke collega, je bent van mij schreeuwde ze soms en ik voelde me gevleid door deze aandacht, ondertussen ging het berg afwaarts met mijn huwelijk liep als een zombie rond mijn kinderen herkenden me niet meer. in alles wat ik deed daar was zij.zo stom dat ik de signalen van borderline niet zag of wilde zien, nog steeds is er soort van ongeloof over wat er gebeurd is, nog steeds wil ik deze vrouw helpen, nog steeds denk ik veel aan haar, als ik beter mijn best doe, of had gedaan waren we nog samen of hadden we gestolen momenten samen die zo intens waren zoveel van mij vroegen,het voelde of ik de wereld wel aan kon. Nu ben ik weer thuis bij mijn vrouw en kids waar ik gelukkig ben, blij dat ik kan genieten van mijn kids, volgende week heb ik gesprekken met een collega over wat mij overkomen is, mijn eigen verleden en wat dat doet in de tegenwoordige tijd. Vanuit mijn werk weet ik dat borderliners kwetsbare mensen zijn, maar helpen is niet goed, en niet helpen ook niet. Ik werk nog steeds samen met deze vrouw, praten over prive dingen doen we niet, wat we hadden bestaat niet meer soms kijk ik in haar ogen zoals ik vaker deed maar ik zie niet de vrouw waar ik helemaal voor ging en compleet mezelf verloor. Ik vraag me af wat ze denkt,, wat ze voelt, vlak voor mijn vakantie werkte ik nog met haar, toen mijn dienst erop zat liep ze mee naar buiten en wenste ze me een fijne vakantie en noemde voor het eerst weer sinds maanden mijn naam!
Robin
(4287) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:56:00
Even een reactie namens de webmaster. Mensen met BPS kunnen inderdaad soms verschrikkelijk gedrag vertonen maar ze zijn niet totaal gestoord. Mensen met BPS zijn soms zeer goed in staat om hun werk uit te voeren en te functioneren in deze maatschappij. We moeten wel oppassen dat we niet alleen de schuld richting de persoon met BPS schuiven. Met een bijl een deur inslaan is niet geaccepteerd gedrag en kan erg vervelend zijn voor iedereen die hiermee te maken krijgt, inclusief de persoon met BPS. Ik wil niets goedpraten maar wel vragen om in redelijkheid te "posten" en niet de indruk te wekken dat mensen met BPS volledig levensonbekwaam zijn, het zijn gewoon "mensen" die een (soms ernstig) probleem hebben en daar zelf soms het meeste last van hebben. Vriendelijke groet, Hein Pragt
2013-08-29 22:56:00
Ga een echt goed boek lezen: Stop walking on Eggshells. Van Paul Mason en Rady Kreger. Ned. Vertaling Leven met een borderliner. Overigens was vroeger de benaming psychopathische hysterie of andersom.. Het is pure schade te noemen dat in het "recht" zelfs rechters velen kennellijk totaal niet beseffen dat een van de kenmerken wel degelijk is: liegen,bedriegen,manipuleren. M.a.w. geen enkele verklaring is op voorhand te vertrouwen gedaan door een zogeheten: borderliner. Anders wordt en maken zij jou tennisbal. Ik sprak in jaren vele vele kapotgemaakte omstanders en gedupeerden die allen eigenlijk gewoonweg niet benoemen wat een eigen dochter (veelal vrouw) flikte. Dat kan toch niet het is zo'n lieve meid...en dergelijke uitdrukkingen. Omdat ouders dan meegaan in handel en wandel veelal uit schaamte houden zij het zieke gedrag ook nog eens in stand. Dat gaat vaak heel heel ver. Tot aan medeplichtigheid in vaak familierechtelijke zaken ook! En kortgeleden is gelukkig een vertrouwensarts Br bereid geweest een prima stuk te schrijven in Blad Kind en Adolescent 2009. Omtrent de "materie"in gezagskwesties. Het houdt gewoonweg in dat men ernaar toe moet deze lieden nimmer gezag over welk kind dan ook te geven. Dat heet kinderrechten en beschermen tegen al dan niet ps. kindermishandeling. Had allang ingevoerd moeten worden in Nederland uiteraard.
Lb.Koppenol
(4290) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:56:00
Laat ik voorop stellen dat zij haar werk goed doet, haar aandoening is geen beperking hierin. High function borderliners zijn heel goed in staat om normaal te functioneren in het dagelijks leven, het zijn vaak de mensen die dicht bij hun staan en dan te maken krijgen met hun gedrag.
Robin
(4289) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:57:00
ik heb zowat een jaar mer iemand en we zijn beiden nog besr jong ik (16) hij (18). En ik moest evht huilen toen ik dit allemaal las.. ik hou zoveel van hem en hij ook van mij dat weet ik en hij kan echt zooo lief zijn.. maar soms echtwaar dan heeft hij OPEENS zin in ruzie, en dat krijgt ie ook want ik heb een kort lontje. maar de laatste tijd is het steeds erger en erger geworden. laatst maakte hij weer ruzie OM NIKS en ik zat me zowat te verontschuldigen terwijl ik niks had gedaab? en meneer vind nu nog steeds dar hij gelijk had.. toen heb ik een paar dagen niet tegen hem gepraat en kwam hij weer terug met 'geef me de aller aller aller laatste kans alsjebljeft' ik gaf hem die kans ( zoals altijd) en vandaag begon hij gewoon weer..? hij maakt me kapot.. ik word er zo gek van.. en als hij ruzie heeft dan is ie jaloers en heel agressief... heeft hij borderline...? pffff
Elisa
(4292) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-29 22:57:00
Dan zal persoon dat kunnen vragen bijvoorbeeld bij de ggz-psychiatrie en daar kan iemand zich aanmelden ook. Via Huisarts kan dat ook.
Lb.Koppenol
(4293) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-08-31 15:03:00
Mijn verhaal begint 2 jaar geleden
Op een internationale-online-dating-website zag ik een profiel staan van een vrouw die mij interesseerde. Ik was al een tijd alleen, ben lesbisch, en tot dan nooit een vrouw tegengekomen waar het mee klikte of de moeite was om iets moois op te bouwen. We begonnen af en toe te chatten en al snel werden het uren en via chat, email, berichten een heel intense periode van in elkaars leven te komen en het gevoel te hebben iemand gevonden te hebben waar ik plots heel belangrijk en speciaal voor was zonder echt veel te moeten doen buiten mijzelf te kunnen zijn. Aangezien ik een realist ben en met beide voeten op de grond probeerde te staan door niet te vlug van stapel te lopen en bewust een band wilde opbouwen, kon ik het toch ook niet laten mij hierin over te geven in het gevoel dat dit wel eens de vrouw zou kunnen zijn die mijn leven zou kunnen verrijken en andersom. Dus niets belette mij om er dan ook maar eens voor te gaan. Na elke maanden intense communicatie en wederzijdse drang, gevoel, aantrekking zouden we vlug eens moeten afspreken. Zij woont in Zweden, en na overleg zou zij naar hier komen voor een weekend. Tickets werden geboekt, hotel voor 1 overnachting had ik gepland. De dagen vlak voor de ontmoeting waren zeer zenuwachtig, wederzijds verlangen en aantrekking werd ook niet meer geschuwd en dit was duidelijk, verliefdheid in de hoogste graad en toch ook wel het wederzijdse realisme.. stel dat het niets wordt dan is het vast en zeker een goeie vriendschap. Vlak voor onze ontmoeting zei ze mij dat ze iets moest bekennen. In plaats van zaterdag zou ze vrijdag al in het land zijn. Voor die nacht had ze zelf een hotel geboekt en het was in mijn handen om mijn schema te veranderen en dan naar haar toe te gaan. Eigenlijk was dit al een voorteken dat de controle in haar handen was. Ontmoeting was spectaculair. Na enkele momenten van stoom afblazen en de zenuwen onder controle te krijgen werd onze eerste nacht een sprookje. Ongelooflijk hoe goed dit voelde om elkaar in de armen te sluiten. Het weekend was gewoon fantastisch. Zondag zette ik haar terug af op de luchthaven, met tranen namen we afscheid en ik beloofde haar enkele weken later naar Zweden te komen. Eigenlijk vlak hierna begonnen berichten korter te worden, een ontmoeting plannen werd uitgesteld, misverstanden in gesprekken, ze waarschuwde mij plots dat ze heel gecompliceerd was, karaktertrekken van mij die daarvoor zo aantrekkelijk waren voor haar waren plots niet meer wat ze zocht en nodig had, ik was plots heel gelijkend op haar ex die nota bene ons weekend pas uit haar appartement was vertrokken, ze zocht een leider iemand die haar in goede banen kon leiden, ze vond plots dat ik dat niet was en daarom zoals met haar ex niet terug in de rol wou vallen, kortom meningsverschillen, moest mij al snel gaan verdedigen, uitleggen, verantwoorden.. voor wie ik was. Een goeie relatie is volgens mij een gezamenlijk geven en nemen, maar iedereen is toch verantwoordelijk voor zijn eigen daden en acties, en wetende dat het bewuste weekend ook voor haar heel vlot liefdevol gezellig romantisch magisch een genot was langs beide kanten werd ik opeens verweten dingen wel of niet te hebben gedaan die op die moment perfect waren dit deed mijn wengbrauwen fronsen want de realiteit en de plotse ommekeer maakte mij verward.
Ook werden onze gesprekken een soort klaagzang langs haar kant, ze voelde zich depressief, wou alleen maar huilen, voelde zich leeg, niet weten wat ze wou of wie ze was. Ik als luisterend oor deed wat ik kon om haar op te beuren om die steun voor haar te zijn die een depressieve nodig heeft. En alles in mij verlangde om terug af te spreken en verder te bouwen waar we mee bezig waren. Maar interesse in mij werd een pak minder en gesprekken waren zo goed als enkel op haar donkere kant gericht. Toen ik haar dan toch concreet een plan wou voorstellen om af te spreken zei ze mij toch niet te willen voorlopig. Ze voelde zich niet goed in haar vel, angst angst en nog eens angst. Als ik dit wou uitdiepen kreeg ik nooit duidelijk wat ze daar eigenlijk mee bedoelde. Ze had de liefde met mij gevoeld en was nu bang om zich daar aan over te geven dus zei ze ik zal je moeten wegduwen ????? Dit als logische ziel kon ik niet begrijpen. Als je iemand graag ziet wil je erbij zijn. Dit is wat ik heb geleerd uit verliefdheid. Maar hier kwamen de complicaties Deze gesprekken trok zoveel in twijfel over wie ik was en of ik het wel goed aanpakte aangezien het blijkbaar zo niet werkte voor haar. Verschillende manieren om het aan te pakken geprobeerd maar het leek wel hoe liefdevoller ik voor haar was hoe botter ze reageerde. Deze vrouw begon mij binnenstebuiten te keren en ik had het gevoel het noorden zelf kwijt te geraken. Al mijn sterke kwaliteiten die ik daarvoor had en die haar aantrokken waren niet meer genoeg
Ook begon ik op haar facebook te merken dat ze veel plezier had met haar vriendinnen. Tijdens een chat met haar om haar nogmaals op te beuren, poste ze fotos van plezieruitstapjes met haar vriendinnen tijdens de dag. Of begon ik te merken dat ze nogal flirterig was met de een of de ander. Naar mij toe was het enkel verdriet en depressie. Ergens voelde ik me toch waardevol en vereerd in die zin haar ziel te mogen opvangen maar het plezier en fun leek ze voor anderen te bewaren. Een heel verwarrende periode. Als ik nog eens een avondje met mijn vriendinnen op stap ging. Stuurde ze heel de avond berichten en leek plots jaloers te zijn op mijn onschuldig plezier. Plots zei ze mij geen toekomst meer voor ons te zien en een tweede ontmoeting zou niet kunnen. Mijn wereld die maanden was gevuld met haar verdween naar een periode van niets Een duidelijk, openhartig, respectvol, volwassen gesprek om beiden tot een afronding te komen ging niet of werd afgeblokt doordat ze plots verdween online of zich afsloot tot een gesprek. Een tijd later verscheen ze weer en deed of er niets was gebeurd of besproken moest worden. Want ze vroeg toch vriendinnen te blijven. Onze band was heel belangrijk voor haar. Ik was diegene die haar kalm maakte en ik was iemand die ze niet wou verliezen. Het weekend met mij was het meest romantische wat ze ooit had gevoeld en waarschijnlijk nooit meer zou beleven zei ze Hoe kon ik het vergeten. De herinneringen aan die korte romance hield mij nog hele dagen en nachten bezig. Hoe zou ik iemand die op korte tijd zoveel voor mij betekende de rug kunnen draaien omdat ze mij niet meer wilde op die manier Terwijl ik van haar ook
tegengestelde signalen kreeg. Ergens bleef ik hoop koesteren dat ze het op een dag wel zou inzien dat ik ook liefde van haar kant is/was.
Ineens begonnen berichten op haar facebook van andere pas nieuwe vriendinnen van haar wel heel vol te staan met hartjes en flirterige opmerkingen. Ik kon niet anders dan dit aanvaarden dat het voorbij was dus nam ik ook afstand. Als ik dan enkele dagen niet verscheen online kreeg ik berichten dat ze mij miste en hoeveel ik voor haar beteken. Als ik haar dan confronteerde hoe het zat met die andere kreeg ik nooit een duidelijk antwoord.. ze wist het nietze was zo verward
Als ik profielen van die andere checkte dan las ik daar dat ze samen uitgingen, fotos, en duidelijk meer aan de hand was, op haar profiel waren die fotos niet te zien kortom ik voelde mij gaande weg in een obsessie komen om uit te zoeken met wie ze wat deed. Regelmatig als ik via haar inmiddels lief haar profiel zag dat ze weer een weekend samen waren kreeg ik steevast de maandagmorgen die daarop volgde een bericht hoe slecht ze zich voelde en hoe zeer ze mij miste ???? Terwijl ik eigenlijk gewoonweg wist hoe ze loog, ik was voorbereidt dat ze eigenlijk plezier had gehad. Miste ze mij echt terwijl ze daar met die ander plezier had of was het een kwestie van het vangnet dat ik was geworden niet te verliezen en mij eigenlijk zo te gebruiken om ervoor te zorgen dat in geval het niets werd met die andere dat ik er nog was??? Haar woorden leken niet meer te matchen met haar daden en de afstand die er is tussen ons maakte het nog des te moeilijker om te waarheid onder ogen te zien. 1.5 jaar later.. en denk zeker 5 romances voor haar later stuurt ze mij nog regelmatig berichten dat ze mij mist, dat ze mij niet wilt verliezen dat ik zoveel voor haar beteken, dat ze mij niet pijn wilt doen. blabalabala
Ik ben niet meer de vrouw die ik was voordat ik haar kende en ben gaan twijfelen aan mijn roots die stevig en puur waren. Wil van die drang vanaf die af en toe nog de kop opsteekt om haar te gaan checken. Wil tot een punt komen dat ik het kan loslaten en haar leven mij niet meer interesseert.
Ze gaat al een tijdje naar een therapie voor een depressie al is mijn onderzoek zelf online gekomen dat ik vermoed dat ze eigenlijk borderline heeft/is?
Dit wil ik nooit meer meemaken al heeft het mij wel veel geleerd maar ook heel veel verdriet gedaan.
IK kom uit een liefdevol gezin en heb goeie vriendinnen. Op liefdesgebied wat minder geluk gekend maar geen traumautische ervaringen. Hoe is het mogelijk dat ik dit pikte en er lang de hoop is gebleven of het verlangen naar iemand die niet constructief in een relatie is dat maakt mij kwaad ook de drang te begrijpen wat er gebeurd of wat ik goed of fout deed.
Dank u lezer voor uw aandacht als je tot hier bent gekomen. Tips of meningen of bedenkingen altijd welkom, alle hulp van iemand die weet hoe het voelt of die hier ook is of is geweest. Meeste mensen reageren in die zin van ach geef het op draai om en ander en beter ze is je niet waard doe die deur dicht. Het is in mijn systeem gekropen wat je enkel begrijpt als je er mee te maken hebt
Groet, Anon1
(4298) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-04 01:06:00
Hallo, weet iemand soms ook of er psychologische begeleiding is of cursussen zijn voor de (ex-) partners van iemand met Borderline?
(4300) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-08 21:18:00
Lieve, lieve mensen, wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb. Ik heb alle reacties gelezen en herken zo ontzettend veel..... Mijn verhaal begint ruim 2 jaar geleden. Ook ik leerde via een datingsite ( is het toeval dat zoveel van ons hun borderline partner online hebben gevonden?) de man van mijn dromen kennen. Wat een geweldige man. Lief, charmant, welbespraakt, mister perfect. Buiten het feit dat het goed klikte hadden we van het begin af aan een intens heftige lichamelijk intieme en emotionele relatie.... Uren lang praten, vrijen, elkaar de liefde verklaren en intens met elkaar bezig zijn....het leek zo mooi. We zijn nu 2 1/2 jaar verder en ik ben kapot, gesloopt, volledig uitgezogen.... Hoe kon het toch gebeuren dat ik, een 43 jarige weldenkende vrouw, zich zo kapot heeft laten maken maken door deze man. Zoveel leugens, zoveel verwijten, zo vaak ( minstens 20x in 2 jaar !!!!) pakte hij zijn spullen om vervolgens mij de huid vol te schelden en dan snachts weer huilend aan de telefoon zijn excuses aan te bieden. En 20 x sloot ik hem weer in mijn armen, wachtende op de volgende wegloop actie van hem. Want als het meneer even te moeilijk werd ( meestal riep hij volledig ten onrechte dat ik niet te vertrouwen was) pakte hij zijn spullen weer en vertrok. Liep hij weg als we samen waren dan kon ik het vaak nog wel aan, maar het gebeurde ook wel eens in gezelschap. Dan liep hij zonder enige duidelijke rede ( iets wat zich in zijn hoofd ontwikkelde) weg...leg dat maar eens uit aan je familie en vrienden. Maar onlangs alle shit, alle verwijten, wetende dat hij niet echt te genezen is, bleef ik bij hem....want mijn hemel, wat hou ik intens van hem! Voor mensen die niet in deze situatie zitten wellicht onbegrijpelijk....maar hij hield enorm veel van mij. Ik was zijn veilige haven, zijn leven....maar toch presteerde hij het constant om dat af te stoten en weer binnen te halen....en ik ging hier in mee, want eerlijk is eerlijk...ik heb nog nooit van iemand zoveel gehouden als van hem. Ik liet het dus ook gebeuren.... Nu zijn we 2 weken uit elkaar....en dit keer probeer ik mijn poot stijf te houden omdat ik gewoon merkte dat ik hier ook aan onderdoor ga. 2 weken van intens verdriet en gemis. 2 weken waarin ik me constant afvraag of ik hier goed aan doe.... Want 2 mensen die zoveel van elkaar houden, horen toch gewoon bij elkaar....ik heb geen vraag, ik zal hier zelf uit moeten komen, maar wat is dit moeilijk! Borderliners zijn hele intense mensen, die je enorm veel kunnen geven maar ook enorm veel kunnen afnemen.... Ik zit nu midden in relatie afkick periode, want ik ben gewoon verslaafd aan hem.....
(4304) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-21 22:41:00
Verslaafd aan hem ja! Idd wat een herkenning, ook mijn ex is een borderliner en ik ben helemaal gesloopt op, en toch hou ik nog steeds van hem, en ik snap er geen zak van, na alles wat hij mij en mn kinderen heeft aangedaan!
(4310) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-22 10:12:00
hallo ik ben nicky ben zelf een borderline patint al zeker 20 jaar .
als ik al die ervaring verhalen lees doet me vreselijk veel verdriet en pijn.
ik heb er zelf niet om gevraagd maar wordt er wel om gestraft door mijn omgeving.
mijn vriend heeft na 19 jaar vechten het opgegeven om met me verder te leven heb ook niemand meer omdat hij overal rond bazuinde dat ik een bl was dit vreet me echt helemaal op ik kan er dus bijna niet mee leven dat ik dat heb.
heb inmiddels al 11 zelfmoord pogingen gedaan maar het lukt me niet en wil het toch zo graag want ik kan hier niet meer mee leven zelf ben inmiddels al 46 en stel me dagelijks de vraag waarom waarom ik
ik ben van aard een goeie vrouw heb mijn kinderen en ex partner heel goed verzorgt maar voel me nu toch verantwoordelijk wat ik ze heb aangedaan terwijl ik dat nooit wilde maar het gebeurde
ik ben en woon nu alleen en leef als een kluizenaar de mensen die dit zelf niet hebben mogen van geluk spreken want om daar zelf als bl mee te leven is als leven in een hel
ja idd het klopt ik heb ook een enorme verlatingsangst en bond me zeer vast aan me ex partner die ik nu naar 4 mnd nog vreselijk mis het vreet me helemaal op die ziekte nu heb ik zoiets ik wil echt niet meer leven
ik weet het is de weg van de minste weerstand maar het leven met deze ziekte en de pijn verdriet en de eenzaamheid vreet me iedere dag een stukje meer op
ik had dan geen afwisselende s&kskontakten maar zocht het bij de drugs is ook niet de oplossing maar voelde me daardoor zelfverzekerder en sterk ben nu aan het afbouwen maar ondanks dat heeft het leven voor mijn geen zin meer na 3 vaste relaties heb ik dan ook besloten om geen relatie meer aan te gaan bang om iemand te kwetsen of mee te sleuren
ik leef nu echt helemaal alleen ja zie me kids af en toe die zijn 18 en 19 jaar ze weten alles en snappen sommige dingen wel maar een hoop weer niet ze zijn jaren terug nog na een KOPP-cursus geweest dat is een therapie voor kinderen van ouders met bl daarom zeg ik ze snappen lang niet alles ze waren tenslotte ook nog jong toen ze die cursus volgen
ik heb van alles geprobeerd ook tot apart wonen toe maar als je bl bent wordt je al snel voor gek verklaard en dat je dingen maar heb verbeeld als je zei dat je partner bv vreemd ging of constant met andere vrouwen flirten ja dat is makkelijk gezegd lag aan mij omdat ik diegene met bl was mensen ben al een paar keer opgenomen geweest diverse medicatie geslikt en nog het zal voor mij wel te laat zijn ik zie het zo mijn leven is over en wacht dagelijks op de dood
maar aub steun die mensen zoals ik ze zijn niet zo geboren maar zo gemaakt door traumatische ervaringen een hond wordt toch ook niet vals gebeuren maar vals gemaakt
aub mensen verdiep U meer wat erin een bl omgaat en hoe het voor hem of haar zelf is om mee te leven ondraaglijk dat kan ik U zeggen
nu ik alleen ben huil ik bijna hele dagen van pijn en verdriet omdat ik hierdoor mijn grote liefde ben kwijt geraakt tot aan mijn kinderen bijna toe en al mijn vrienden daarom heb ik nu zoiets oh lieve heer kom me halen ik kan zo niet meer leven en zelf likt het me niet
heb hele slechte kinderjaren gehad heb mijn eigen zusje op moeten voeden want er werd niet naar ons om gekeken zowel door vader als moeder mijn moeders woorden waren jij bent een ongewenst kind en met die woorden ben ik ook groot gebracht en nu ik 46 jaar ben klinken ze me nog dagelijks door mijn hoofd geen jeugd gekend op mijn 17 het huis uitgezet door de tweede man van mijn moeder de relaties erna bij 2 relaties veel mishandeld bij de ene zo erg dat mijn oudste kind zijn leven lang met een litteken loopt zijn hele buikje lag los doordat ik in de buik werd geschopt en van de trap werd geduwd ect en nu wordt ik ook nog gestraft met deze vreselijke ziekte WAAROM????? blijft me grote vraag ik weet zeker ik ben een goeie vrouw dat zeiden me exen ook maar je hebt af en toe van die buien daar kan ik niet mee leven zeiden ze dan en nu achteraf snap ik dat ook
zijn er nog mensen die me een laatste raad weten te geven want ik ben lichamelijk en psychisch op maar denk aub na voordat U oordeelt over bl -patieneten want ze doen het niet bewust en door ze in de steek te laten daar wordt het voor beide partijen niet beter op want in mijn geval mijn ex-partner zal er ook nog heeel lang last van hebben please help me!!!!!!!!!!!!!!!!! een radeloze en zeer eenzame nicky om privicy redenen heb ik niet mijn echte naam gebruikt mijn dank voor het lezen van mijn bericht
(4311) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-09-27 15:46:00
Hallo allemaal,

Sinds 3 weken woon ik samen met mijn ware en ben enorm met mijn neus op de feiten gedrukt. Na wat googelen kwam ik op deze site terecht.

Ik ben geboren met borderline en had er vooral in mijn jeugd/pubertijd veel last van. Na wat therapie en medicijnen ging het een paar jaar goed.
Inmiddels ben ik 27 jaar en heb sinds januari voor het eerst een 'normale' relatie. Eentje zonder stress, jaloezie, vluchtgedrag en drama.
Totdat we gingen samenwonen.

De ene dag ben ik super blij en verliefd en de andere dag wil ik alleen zijn en op hem zeuren om iets stoms en denk ik erover om bij hem weg gaan (wat ik nooit zal doen). Het is echt verschrikkelijk!

Heeft iemand hier ervaring mee? Hoe word ik weer normaal?

Groetjes,
Manouq
(4314) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-04 15:36:00
Beste mensen,

Ik ben ook toevallig op deze site terecht gekomen.Ik heb borderline en moet toegeven,het is idd verschrikkelijk om mee te leven
wij zijn heel impulsief,zwart/wit denken,verbaal agressief,hevige emoties,...weet dat wij het goed bedoelen,maar het totaal verkeerd aanpakken.bijvoorbeeld,ipv te zeggen ik mis je of ik heb het moeilijk met een bepaald probleem,gaan we beginnen roepen en tieren uit angst en onmacht.ik spreek hier nu uit mijn eigen ervaring.ik ben al 7 jaar met mijn vrouw en ze wilt voor de tweede keer scheiden.ze kan mijn gedrag niet meer aan.wij zijn hier beide kapot van,want we houden nog steeds van elkaar.onlangs had uitgesteldik een zelfmoordpoging achter de rug.vreselijk,ze hebben mij moeten reanimeren en hebe laten
opnemen.ik laat mij al maanden begeleiden,maar nu is het probleem dat mijn partner niet goed op de hoogte is van hoe ga ik hiermee om.ik had haar gevraagd van laat je ook even begeleiden,er zijn sessies voor partners die leven met een borderliner.ze heeft dit
uitgesteld.nu zitten we terug in een zeer moeilijke periode.ik kan jullie wel duidelijk maken dat het voor partners heel moeilijk is,maar ook voor onszelf.ik ga aan mijn eigen gedrag ook kapot.ik ben heel lief,sociaal,behulpzaam,maar door die klote borderline heb ik een duister kantje die ik nt altijd onder controle kan houden.ik hou heel veel van mijn vrouw en heb spijt van mijn daden.ik kan haar nt tegenhouden om nt te scheiden.
(4319) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-05 11:19:00
Mensen wat een geluk dat ik deze site tegen kwam, heb een relatie zoals een pinklicht achter de rug aan / uit en dit ging zo maar verder. ik was altijd met andere vrouwen op stap als ik snachts om 3h de telefoon niet opnam of niet hoorde was ik met een ander in bed.
Het was een lieve vrouw van inborst maar kon na 8 maand toch de beslissing nemen er van af te zien, niet tegenstaande je constant denkt aan de intense momenten samen liefde als een p&rnoster, en schoonheid van een diva.
koken als de beste maar die momenten dat ze in hun bl veranderen maakt alles stuk.
gebruik van drugs en drank in overmate, versieren van andere mannen waar je bijzit is moordend en doet zoveel pijn dat je gewoon kapot gaat.
je gaat kapot maar toch kan ik niet zonder haar, waarom?? geen idee!
zit nu een week alleen zonder haar en moet zeggen de wereld is van onder je voeten getrokken, het is een zware periode die ik zal moeten doorstaan als ik deze reacties bekijk, maar samen met BL leven dan heb je ook geen leven.
ik steun alle mensen die achtergelaten zijn als vuilnis, een goede raad lees dagelijks deze site en het gaat iedere dag beter, anders denk je zelf schuldig te zijn aan de breuk van je relatie.

veel succes aan de lezers van site
Dirk
(4320) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-06 07:25:00
Mijn vriendin is borderliner en kan er niet mee omgaan (net zoals ik). Momenteel gaat ze elke week naar de therapeute waar ze, volgens mij, goede raad krijgt wat te doen tijdens haar moeilijke momenten. Ze knikt mooitjes 'ja' bij haar maar als ze thuis komt verandert haar stemming, soms al na korte tijd. Volgens mij bezoekt ze de therapeute alleen om aandacht te krijgen, iets wat ze als het belangrijkste in haar leven beschouwt. Er staat echter geen grens op haar aandacht-krijgen wat voor enorme problemen zorgt. Alles is mijn schuld en de wereld moet zich maar aan haar aanpassen. Ik heb meerdere keren verschillende methodes geprobeerd om haar de waarheid te doen inzien : me kwaad gemaakt, haar genegeerd, lief gedaan...niets helpt.
Ze heeft waanideen (mannen fluiten haar na op straat; autobestuurders stoppen spontaan om haar aan te spreken; ik zou een andere relatie hebben enz). Sinds een jaar woont ze bij mij in, ik heb nog nooit zoveel werk gehad als nu : boodschappen doen, haar eten klaarmaken, de woning onderhouden...kortom 90% van het huishouden. Zelf is ze enorm rommelig, niets is nodig gekuist en zeker nooit dringend. Meerdere keren voelde ik haar van dichtbij kijken naar me tijdens mijn slaap, soms maakt ze me ook simpelweg wakker. Ze zit 20 uur per dag in haar bed te chatten op sociale netwerken waar ze vreemden als 'vrienden' beschouwt terwijl die er alleen maar op s&x uit zijn. Vind ze plezant...Ze geeft uitleg over haar posts maar niet de waarheid , ze verzwijgt dingen om mij de zwarte piet door te schuiven. Ik ben teneinde raad en zie het niet goed komen, zo kan ze zelf niet verder want verminkingen enz zijn haar ook niet onbekend. Zelfs haar medicatie weigert ze te nemen. Een toekomstige opname in een instelling lijkt me onafwendbaar maar wat dan?

grtjs,
Steve
(4322) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-08 11:10:00
Wat een herkenbaarheid!
Ik ben getrouwd met een borderliner. Ik ben in de 10 jaar durende periode dat ik met hem ga wel 10 jaar ouder geworden. Het is continu aantrekken en weer afstoten, zo vermoeiend. Als ik iets niet direct voor hem doe dan ontstaat er een woedeaanval of is hij gergert. Weekendjes weg en vakanties lopen op een teleurstelling uit, juist tijdens dit soort uitstapjes ergert mijn man zich zonder aanleiding aan van alles en nog wat. Vanwege mijn zware baan heb ik juist vakanties en weekendjes weg nodig. Het teleurstellende is ook dat hij het ene moment tegen vreemden uiterst aardig en innemend is, mensen denken dan wat een ontzettend fijne vent en kort daarna mij afsnauwt. Aan de andere kant heeft hij ook goede momenten, van deze momenten probeer ik dan extra te genieten. Ik blijf positief en probeer leuke dingen voor mezelf te doen, anders zou ik het echt niet volhouden.
H.
(4324) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-13 12:49:00
Heftig allemaal om te lezen. Zo herkenbaar. Ik twijfel al maanden om mijn relatie met een borderliner te verbreken. Ik zit nog in de fase dat ik niet eens wil accepteren dat hij borderliner is! De eerste 6 maanden waren een sprookje en wist ik niks van de problemen omdat we elkaar weinig zagen. Na anderhalf jaar zit ik nog steeds op die wolk...maar door intensievere omgang heb ik hem pas echt leren kennen.
Ik word heen en weer gesleurd tussen verschillende emoties, mezelf en mijn eigen kracht langzaam kwijt rakend.
Tegelijkertijd wil ik het bij mezelf zoeken. Ik ben degenen die de grenzen niet duidelijk genoeg aangeeft. Ik laat me emotioneel onderuit halen. Ik zou sterker moeten zijn.
Ik twijfel heel erg omdat ik me wel heel erg verbonden voel met hem. Maar ook dit lees ik steeds terug in verhalen met relaties met borderliners. Het lijkt alsof ze iemand heel goed aan zich kunnen binden..
Ondertussen vlucht hij van de ene naar de andere plek, maar trekt tegelijkertijd heel erg hard aan me en zegt dat hij mij nodig heeft om te kunnen genezen. Hij wil telkens bevestiging van mijn liefde voor hem, maar ben ondertussen zo leeg dat ik hem nog maar weinig te bieden heb.
Gelukkig vind ik wel de kracht om mijn eigen ding te doen en daardoor weer sterk te worden, wat hij dan weer moeilijk vind om te zien..
(4331) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-14 09:23:00
zo he... zit ik dan weer te janken achter m'n pc... ik heb al 2,5 jaar een relatie met (wat ik dacht) de man van mijn dromen. Ik ben al 2 jaar aan het bedenken waarom hij doet zoals hij doet. Waarom is hij in godsnaam zo achterdochtig en zo jaloers? Ik geef hem geen enkele aanleiding en ik ben geen fliterig type. We hebben een relatie gekregen nadat we allebei een belangrijk iemand in ons leven verloren waren. Ik was toen eigenlijk nog steeds niet stabiel maar ik dacht hij mij zou begrijpen en dat ik weer op zou knappen. In het begin was dat ook zo, het was geweldig, iedereen vond hem geweldig! Ik ben van nature een erg uitbundig type en door mijn hobby reizen erg ruimdenkend. Ik vind het heerlijk als ik voor een uitdaging kom te staan en mezelf hier goed doorheen sla. Als iets niet gaat zoals het moet dan kan ik dat goed accepteren. Spontane dingen leef ik van, ik hou van gekkigheid binnen de lijntjes. Ik wil mezelf een levensgenieter noemen, ik heb veel meegemaakt en ik wil daardoor niet als een zuurpruim door het leven maar proberen te genieten van alle mooie dingen die er zijn.

Maar goed, ik ben mezelf kwijt. Misschien lijkt het zo dat ik sterk ben, maar dat ben ik totaal niet, ik ben een watje van het eerste soort. Ik kan niet meer opboksen tegen het gedrag van mijn vriend. Ik krijg hartkloppingen als mijn vriendinnen of mijn werk iets organiseren... ik ben meester geworden in het verzinnen van smoezen, want alleen weg gaan dat is geen optie. Ik krijg wel eens te horen dat ik veranderd ben en niet in de positieve zin, mensen die van me houden zeggen dat ze zien dat ik ongelukkig ben. Ik wimpel dit af, want mijn vriend heeft al het idee dat mijn familie en vrienden hem niet meer moeten. Als ik een berichtje krijg of er belt iemand dan is de eerste vraag van hem 'hadden ze nog wat over mij?' Ik leef in voortdurende spanning en eigenlijk wil ik van hem af. Ik wil van hem af om weer vrij te zijn om weer te genieten. Ik durf niet omdat ik weet dat hij het verschrikkelijk vindt om alleen te zijn. Ik durf niet van hem af omdat ik bang ben voor het liefdesverdriet dat ik zal hebben....
(4333) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-14 14:13:00
ik had vanmorgen al een stuk geschreven nadat ik deze site voor het eerst heb bezocht. Mijn stukje is niet blijven plakken, ik heb at verkeerds gedaan denk ik... vanmorgen heb ik voor mezelf bevestigd dat mijn vriend borderline heeft, het kan niet anders. er staan zoveel verhalen op deze site inmiddels, ik herken zoveel! en voor mij geldt ook, ik ben op, moe gesloopt, emotioneel kapot.. ik hou van mijn vriend, maar ik kan niet met hem leven... hij controleert mijn telefoon, vraagt elke dag of ik nog vreemd ben gegaan of ik nog iemand heb gesproken en wat ik dan heb besproken. Ik kan nog uren doorgaan met verhalen te vertellen. Ik heb hem al een paar keer recht in zijn gezicht geslagen om hem wakker te schudden, zo kwaad dat ik soms ben. Wat denkt ie wel? Hallo ik ben een vrouw van 35 die de hele wereld in haar uppie is overgereisd. Ik heb voor de heetste vuren gestaan. Nu bibber ik al als een vriendin vraagt of ik een drankje kom drinken. Het is voor mij vrijwel geen optie om alleen weg te gaan, dat vindt mijn vriend onzin en niet leuk. Iedereen in mijn omgeving (behalve op mijn werk) heeft in de gaten dat ik niet meer ben wie ik was... ik mis mezelf ook. Ik wil zo graag weg hier, ik droom van een vrijgezel leven dat ik mijn eigen keuzes maak. Ik zie er zo tegen op om hem alleen te laten, want ja... ik hou van hem!
liefs jm
(4334) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-14 17:04:00
ik heb ook al veel op deze site gelezen... zoveel herkenbare verhalen... en hoe erg het voor de borderliner ook is om in elkaar te zitten zoals ze zitten, al hun emoties, hoogtes, laagtes, manipulaties... etc etc... Niemand, ook zij niet, mogen blijven verwachten dat ze door hun gedrag of ziekte zoals je het noemen wil iemand anders leven afnemen. Want dat doen ze wel degelijk. Best laatste schrijfster, je beseft het maar al te goed... "je leeft zelf niet meer", "hij leeft je" en geeft je geen goed leven!!!! Je bent op dit moment niet meer wie je werkelijk bent, je durft jezelf niet meer te zijn uit angsten die je moeilijk kan verwoorden, maar velen hier zullen je zonder die woorden al begrijpen. Blijf niet omdat je bang bent dat hij verdriet zal hebben ,omdat je vreest teveel aan de goede momenten te zullen denken als je voor jezelf gekozen hebt. En wellicht zal hij je missen en verdriet hebben..maar borderliners zijn ook sterk!! Vaak zullen ze de liefde al elders gevonden hebben, nog voor jij terug op zoek bent gegaan!! Praat met jezelf, zeg tegen jezelf "ik moet hiermee stoppen voor mezelf", ook al geef ik nog om hem. Ik hoop dat je dan heel snel terug je oude ,nu verscheurde , zelf mag terugvinden. Ik ben moeder van een borderlinedochter. Moeder blijf je voor altijd, al is dat ook niet altijd met evenveel enthousiasme. En ook al hoop ik voor mijn dochter van nu 30 dat ze toch ooit het geluk mag vinden en vasthouden, ... toch wil ik vooral zeggen... stop de relatie vooraleer je voelt dat ze je volledig aan het verteren is. Liefs
(4335) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-30 11:59:00
Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb. Ik heb een intense relatie van 3 maanden gehad met iemand met borderline. Lag sinds begin van het jaar in scheiding en vd zomer kwam ik haar tegen. We raakte in eerste instantie bevriend. Maar zijn na enkele weken een relatie aangegaan. Ze heeft me vanaf het begin alles verteld en we konden goed praten. Ze vertelde over sxueel misbruik in haar jeugd, drugverleden, slechte relaties waarbij ze bedonderd was en met een enorme schuld is komen te zitten, over zelf verminking. Eigenlijk alle punten die worden vernoemd. Ze wilde in eerste instantie ook alleen vrienden blijven en zei dat ze door de borderline geen makkelijk type was. Ik wilde daar niks van weten en kon het eigenlijk niet geloven dat ze dat had. Ze was knap, vrolijk, spontaan, zorgzaam en lief naar mij toe. Toen we iets kregen, spatten de vonken ervan af. Ze deed alles voor me, ze maakte me voor het eerst in 10 jaar tijd gelukkig. Ik wist niet wat me overkwam, hadden 4, 5 keer per dag sx, op de gekste plaatsen. Als ik van mijn werk kwam, sprong ze in mijn nek alsof ik haar weken niet gezien had. Ik was in de 7e hemel. We hebben tot onze breuk nooit geen ruzie gehad. Doordat ze met die schuld zat had ze de verplichting om veel uren te maken. Ze veranderde van werk en begon in eens zoveel te werken, dat ze 84 uur per week van huis was. Ze was helemaal op als ze dan thuis kwam, kroop na een uur in bed en stond dan de volgende morgen weer om 4 uur op om weer te gaan werken. Ze had geen tijd meer voor ontspanning en pleegde roofbouw op zich zelf. Haar eigen kind zag zijn moeder nog maar een uur per dag. Ik wilde haar tegen zich zelf beschermen en vroeg of ze niet wat minder kon gaan werken, om tijd voor zich zelf en haar gezin te nemen. Dit viel niet in goede aard en de laatste 3 weken van onze relatie hield in eens alles op. Geen knuffels, geen sx, geen goed gesprek. Maar nog steeds geen ruzie, ik had begrip voor het feit dat ze gewoon dood op was van al dat werk. Tot op de dag dat ze thuis kwam en er als het ware een schakelaar was omgezet. Ze wilde bij me weg, voelde zich leeg en gestrest. Ik gaf voor haar gevoel niet om haar, omdat ik niet naar haar luisterde, voelde zich bedrogen. Tijd om te praten kreeg ik niet, ze barstte in woede uit en heeft haar spullen gepakt. Ik snap nog steeds niet waar die omslag in eens vandaan kwam. Ik was en ben er nog kapot van. Ben nu al 1,5 week niet gaan werken en elke dag jank ik als een klein kind. Ze gaf me het gevoel dat ik alles voor haar was en dat we ons leven met elkaar zouden delen. We hadden nog nooit geen ruzie gehad en nu in eens dit? Ik begrijp na deze verhalen te lezen het wel al wat beter. Ze kan er in feite niks aan doen, het is de borderline. Ik weet dat ze van me heeft gehouden, maar ze heeft me gekwetst. Ze heeft het advies van een of andere droplul aangenomen, die ze nog maar 2 weken van het werk kende. Die vertelde haar wel even, dat als ze zich gespannen en leeg voelde, ze beter met de relatie kon stoppen. Dat ze zich kapot werkt omdat er een schuld boven haar hoofd hangt en de eigenlijke oorzaak van haar spanning en lusteloosheid is. Nee dat wordt niet gezegd en voor het gemak maar verdwenen. Een vriendin die ze al lang kent, heeft me vd week verteld. Dat ik eigenlijk de eerste man in haar leven was, die haar rust en stabiliteit bood. Daar koop ik nu natuurlijk niks voor. Maar wat ik me afvraag, waarom gunnen mensen met borderline zich zelf geen geluk op die momenten dat het gewoon goed met ze gaat.

gr Johan
(4342) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-30 14:46:00
Hallo allemaal,
Sorry, lange tijd niets laten horen. Was de site kwijt. Maar nu weer gevonden. Sjoerd, ik neem binnenkort even contact met je op om een bijeenkomst te regelen. Is dat ok voor je? Groetjes, Esther, Sociaal Pedagogisch Hulpverlener
(4344) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-10-30 21:07:00
Nou wat, gisteren plaats ik nog een reactie dat ik medelijden met haar had. Wat blijkt nu, ze heeft sinds 3 weken een relatie met een vent van haar werk. 4 weken geleden hadden we nog sx. Diegene die zegt dat borderliners eerlijk zijn, je weet niet waar je over praat.
(4345) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-04 11:42:00
Hallo Lieve mensen,

Ik denk dat ik een aantal van jullie met de ervaring een ex of partner te hebben met borderline op weg kan helpen. Ik zelf blijf liever anoniem. Ik wil alleen kwijt dat borderline zeker niet onmogelijk is om te overwinnen. Aldus hier het levende bewijs. Ik heb antwoord op een aantal veel voorkomende situaties en voorvallen en vragen. Ik begin met het stukje verlatingsangst en manipulatie te verklaren in het hoofd van een borderliner.

Zodra de liefde aangewakkerd wordt tussen twee mensen (waarvan 1 met borderline) kan je er donder op zeggen dat de borderliner de benen neemt. Waarom: Als eerst vraag ik jullie met het hand op de hart te geloven dat het even afschuwelijk voor de borderliner zelf is als voor de (ik noem het even gedupeerde) op dat moment. De borderliner ervaart vaak meestal een enorm intens gevoel van liefde. Welke 100 procent puur en oprecht is. Al lijkt dit vaak anders door alle nare dingen die er meestal na komen. Ik vertel. Zodra de borderliner liefde ervaart zal zij of hij enorm kwetsbaar zijn. Het hart staat wagenwijd open voor de ander. En dat is het hele eieren eten eigenlijk. Hoe meer het hart open komt te staan hoe gevaarlijker het voor de borderliner zelf wordt. Waarom, dat zal ik zodra uitleggen. Probeer te begrijpen dat dit hetzelfde voelt als midden op een weg gaan liggen met handen en benen vastgebonden wachtend totdat er een auto over je heen zal rijden. Het is niet de vraag OF dit ook daadwerkelijk zal gebeuren. Maar het is puur het afwachten WANNEER het gebeurd. en dat afwachten.... dat is bijna ondraaglijk voor de borderliner. Want wat doe je als je midden op de weg ligt vastgebonden.. dan denk je niet meer na , je wil en je moet vluchten. Overleven. Ik weet wel waar dit vandaan komt. Waarom er zoveel gelijkenissen zijn tussen de borderliners onder ons. Meeste gevallen komen uit de jeugd vandaan. Toen zij nog onschuldige kinderen waren. Iemand heeft deze mensen ooit zoveel pijn gedaan en hun plotsklaps uit de veilige omgeving getrokken. Dat het een trauma is geworden. en onbewust ergens opgeslagen wordt. Dat zodra deze mensen zich veilig gaan voelen bij iemand dat betekent automatisch , dat ze pijn gedaan gaan worden. Zij durven zich daarom niet meer te hechten. Omdat er in de jeugd een hechtingsstoornis is opgetreden. Zij vluchten dan met pijn in het hart weg. Terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet willen! Maar ja , als je moet kiezen tussen doodsangsten doorstaan of weglopen. Dan maar het laatste. Geloof me dat de pijn en de angst echt ondraaglijk is voor de borderliner zelf. De reden waarom ze dan vaak (te) snel weer naar een ander toe rennen, is wel om deze: heel kinderlijk misschien, maar wel de waarheid. GA JIJ MIJ GEEN PIJN DOEN? In wezen zijn borderliners hoe gek dit ook klinkt , de beste partners die je maar kunt hebben. Ik hoor er nu een heleboel Pffff my ass ! , denken. Haha! Dit zeg ik niet om een pluim in mijn eigen.. te steken ,.. maar dit zeg ik puur omdat.. Liefde betekent ALLES voor deze mensen. Zij zullen door het vuur gaan voor hun partner. MITS en nou komt het , mits de borderliner hun eigen gedragspatroon kan doorbreken. Het INZIEN waar ze mee bezig zijn en er dan vervolgens mee kappen! Het kan echt. Ik ben een ontzettend warm en liefdevol mens. In wezen zelfs eerlijk en oprecht in de liefde! Hoe vreselijk ik ook kan manipuleren en liegen. Maar, ik heb werkelijk alles voor mijn vriend over... met mijn eigen fucking hardnekkige borderline en hartenbreek verleden. Ik heb mijn eigen gedrag te weten ontcijferen. Want dit wilde ik doen als eerste voor mezelf om uit een vicieuze cirkel te komen maar ook uit liefde voor mijn huidige vriend, omdat ik niet weer iemands hart wilde breken puur en alleen uit voorzorg. ( zelfbescherming) Ik heb het soms nog steeds moeilijk en ik moet vaak vechten tegen de negatieve gedachten in mijn hoofd. Maar ik weet nu.. hoe ik moet loslaten. en ik kan de meeste! vragen beantwoorden op deze website. Dus ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik iemand ken of heb geholpen. 1 schale troost. Je kunt ze alleen niet helpen. Je kunt ze wel een zetje geven ( de goeie kant uit) maar je kunt ze niet helpen. Het is zo hardnekkig iets dat borderline. Hoe harder je helpt hoe erger het wordt lijkt het wel , want het gaat bijna altijd ten koste van jezelf. Borderliners hebben er een handje van om grenzen op te zoeken. En omdat je je helemaal kunt verliezen in een relatie met iemand met borderline , blijf je je grenzen verleggen. Probeer dus niet als hulpverlener op te gaan treden want dat gaat het geheid fout. Het enigste wat je kunt doen als je echt van iemand met borderline bent gaan houden is. Overstelpen met liefde. En daarin kun je niet overdrijven. Draag haar ( als je een man bent) op handen. en laat zoveel mogelijk iets van je horen. Ook al is het maar een kort smsje op de dag met een lief zinnetje. Dat kost geen moeite en het neemt een hoop nare gedachten weg bij je partner. Een leegte van zie je nou wel...dat hij of zij niet van me houdt want ik hoor niks meer.. ( ook is het maar een dag) Nogmaals je kunt hier niet in overdrijven , wil je echt voor je partner gaan. Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar zeker niet onmogelijk. Hoe meer liefde je geeft hoe meer liefde je van deze bijzondere kwetsbare maar ook sterke mensen zult ontvangen. De liefde kan echt tot zijn recht komen. Je moet ze alleen niet willen helpen want dat kost je vaak je relatie. Borderliners willen niet worden geholpen. Ze willen gewoon eigenlijk dat je ze niet meer loslaat. Zeg dat maar es tussen neus en lippen door tegen je partner.. Ik laat je niet meer los hoor schat. Dat doet echt wonderen! Maar de borderliner moet ZELF het licht zien. en Godzijdank het kan echt.
Groet van een ex borderliner
(4355) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-06 16:30:00
hallo,
Ik heb zo'n 2,5 jr een een relatie gehad met mijn ex, die ook last bleek te hebben van borderline. De relatie is stukgelopen door drugsgebruik en vreemdgaan. Achteraf vertelde ze voor het eerst over borderline en dat deze helemaal onder controle was. Alsof het allemaal mijn schuld was en ze daarom blij was dat ze van me af was. Ze had me nooit eerder hierover verteld, maar ja, waarom zou je ook, als de relatie (te?) perfect is. Ik ben nadien maar gaan googelen om haar te begrijpen en kwam tot mijn verbijstering achter dat er zeer veel raakvlakken waren met het gedrag van mijn ex. Mijn verhaal hoef ik hier niet te herhalen omdat Johan (30-10-2013) dat al heeft gedaan. Bijna exact hetzelfde. In het begin rozengeur en maneschijn. Vervolgens ontploft de "tijdbom" in mijn geval i.v.m. een abortus en begonnen de problemen. Van mij werd verwacht dat ik haar moest ondersteunen in de verwerking van het verlies. Dat heb ik gedaan en geweten. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel alsof ze me aan het uittesten was. Ze werkte zich ook helemaal suf (tot diep in de nacht) en ik kon haar niet weerhouden om rust en regelmaat te betrachten. Problemen volgden elkaar in toenemende mate op, totdat bij mij het belletje begon te rinkelen: "Waar ben ik nu eigenlijk mee bezig". Volgens mij was ze allang klaar met de rouwverwerking. Op een gegeven moment vertelde ze vol trots over drugsgebruik met weet ik veel wie. Ik ben toen maar weggelopen zonder iets te zeggen. Vervolgens enkele weken daarna er achter komen dat ze aanmaningen ongeopend bewaard in een schoenendoos. Ze kon dan wel coke snuiven, maar een enveloppe openmaken, h maar. De druppel was vreemdgaan. Ik voel me wel een beetje gebruikt door haar, maar dat ligt natuurlijk ook aan mezelf. Ik had te lang naar deze slechte film gekeken, met mijn ex in de hoofdrol, en mijn grenzen niet bewaakt, maar ja op bepaalde momenten hoop je dat het wel overgaat. Dus niet..
(4359) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-10 14:28:00
Simon.aussie (mijn echte naam? Je geloofd het niet: Sjoerd de Jong.
Ik ben nu bijna 24 jaar getrouwd en mijn vrouw vertoond het BPS al 23 jaar. De laatste 10 a 15 jaar zeer heftig. Mijn grootste probleem was "medelijden". Er spelen vele heftige traumatische gebeurtenissen uit het verleden mee. Verder herken ik alles wat Sjoerd de Jong (mijn aamgenoot: toeval?) op deze site zegt en niet alleen hij, zo'n beetje jullie allemaal. De afgelopen 10 jaar heb ik alles afgelopen wat er maar af te lopen viel op het gebied van de hulpverlening. Van allerlei artsen, psychiaters, GGZ, juristen, politie en rechters.
Een tip voor die gene die zijn/haar partner nog gedwongen wil laten helpen. Er bestaat zoiets als een Bopz procedure: Bijzondere Opname Psychische Zorg. In elke redelijke woonplaats vind je wel een gespecialiseerde jurist. Info kan altijd. Bedenk wel dat dit een eventuele echtscheiding jaren kan ophouden. Zelf heb ik jaren gezegd: "Ik wil niet scheiden maar het MOET". Na 23 jaar houd ik het niet meer vol en is het einde nabij (nog een paar weken). Ikzelf ben nu aan het einde van mijn latijn en had na een paar jaar al moeten gaan scheiden maar dacht: "ach, het is zo zielig en dit houd ik wel vol, het gaat wel over". Mijn leven is op, ben kapot en zojuist gepensioneerd. Ik ben alles kwijt geraakt, vrienden, familie en door deze ziekte financieel aan de grond met diepe schulden. Mijn liefde en geduld werd niet beloond en heb nu ook geen toekomst meer. Nee, ik ben echt niet depressief hoor, integendeel, ik zie eerder na al die jaren een verlossing. Alleen, mijn vrouw, "mijn meissie", ik blijf het zielig voor haar vinden maar het MOET. Het GGZ komt nog wel over de vloer (medicatie) maar het heeft geen zin meer. Hoop, hoop blijft altijd in m'n achterhoofd, ik had het boek van Sjoerd ook kunnen schrijven. Ik heb niet alle reacties kunnen lezen maar zag er een van Esther, Sociaal Pedagogisch hulpverlener met een oproep aan Sjoerd voor een bijeenkomst.
Graag zou ik daar nog mee in contact willen komen maar de ervaring leert dat je na verloop van korte tijd een site als deze niet meer bezoekt. Moe gestreden. Misschien kan Esther iets laten weten? De snelkoppeling laat ik dan nog even op m'n bureaublad staan. Nou, het is vreselijk en ik wens jullie allen heel veel sterkte toe. Slechts 1 advies uit ervaring: hoe goed en lief we ook zijn, stop er mee en ga verder met het leven lieve mensen.
Sjoerd de tweede.
(4361) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-10 21:09:00
Ook ik ben 4,5 jaar samen geweest met een vrouw die stille borderline heeft. Zij was een geweldig lieve vrouw, creatief en welbespraakt. Haar moeder heeft aan het begin va onze relatie wel eens gezegd dat mijn vrouw (toen nog vriendin) borderline heeft. Ik heb het achteloos naast me neergelegd. Zij? Mijn lieve en meegaande vrouw? Neeh..... Na 2 jaar getrouwd, huis gekocht en alles liep op rolletjes. Totdat ze verliefd werd op een ander. Dit heeft ze me niet verteld en ik ben er achter gekomen toen ze haar emoties niet meer in kon houden. Ze huilde veel. Nadat ze vertelde verliefd te zijn geworden, heb ik haar gevraagd om het contact te stoppen met die vrouw.
Vanaf toen ging het mis.....; Passief agressief gedrag, ik kreeg van alles te horen wat niet goed was aan mij en 3 weken later lag ze bij de ander in bed. Niet meer voor rede vatbaar. Ze was klaar met me en zei nooit met me getrouwd te moeten zijn. Ze had het in een openbare groep (vrienden) mail over een proces. Nooit iets van gemerkt. De redenen die ze aandraagt zijn futiel. Zo heb ik er naar haar ook nog wel een aantal. Na de plotselinge breuk donderde ik in een depressie waar je u tegen zei. Hoe kan dit? Wat is er in vredesnaam gebeurt? Zijzelf was niet meer aanspreekbaar, werd misselijk van me, vroeg zich af hoelang ik slachtoffer wilde spelen......; Te kwetsend gewoon. Zeker als je iemand volledig als gezond hebt beschouwd. Ze is nota bene coach.
Ik ben nu een jaar verder. We hebben, op mijn verzoek, geen contact. Ik kan het gewoon niet. De pijn, de desillusie, het grote waarom. Het is te absurd voor woorden dat je zo als een baksteen, als een stuk vuil aan de kant gezet wordt. Ik heb haar altijd en overal mee geholpen. Was praktisch de drijfveer achter de relatie. Altijd was ze lief en dankbaar. Ik deed het uit volstrekte liefde voor haar. Het kostte me nooit moeite. Nu noemt ze me dominant. Ik gaf haar geen ruimte om zich te ontplooien. Onbegrijpelijk hoe het goede ten kwade gekeerd wordt.
(4363) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-12 15:20:00
Iemand sprak mij erop aan dat mijn (net) ex-vriendin borderline heeft. Ik weet het niet zo goed. Maar.. ik weet op dit moment helemaal niets meer. Ben compleet in de war. Vorige week was ik nog God, de mooiste liefste etc. Nu ben ik kei hard gedumpt , letterlijk ook.
Enerzijds liet ze me voelen alsof ik alles was en anderzijds kon ze me twee dagen volledig negeren omdat ze kwaad was dat ik iets niet begreep wat ze geschreven had. (Wat binnen 5 minuten opgelost had kunnen worden en ik het wel had kunnen begrijpen). Woest was ze en ik 2 dagen volle stress om uiteindelijk helemaal niks! Ik sprak haar daarop aan maar een " ja sorry dat had ik inderdaad anders moeten doen" of ander soort van begrip.. nee. Niets. Paar dagen later zegt ze dat het voor haar niet vanzelfsprekend is dat ik elk weekend als ik vrij ben naar haar toe kom. Uhmmm pardon? Ik ben verliefd.. dus dan wil je toch bij elkaar zijn? Door de weeks zie ik haar nooit, daarvoor woon ik te ver weg dus dat kan het niet zijn. Dus begon ik te twijfelen of ze me wel echt leuk vond. Lijkt me logisch... Dus ik zei dat tegen haar. Mijn teleurstelling dat ik het gevoel heb dat ze me niet echt wil maar ook dat die woede aanval en mij uitschelden aardig respectloos is als iemand gewoon iets niet begrijpt en dat het door kwaad te worden ook niet maakt dat iemand je dan beter begrijpt.. etc. Ze had het he-le-maal gehad met mij. Bammm de deur dicht. Ik ben de gebeten hond nu. Ik ben vals en het is allemaal mijn schuld. Er is geen ENKEL punt waarbij ze op terug komt van : dat had ik inderdaad ff anders moeten brengen o.i.d. Niks nada niente noppes. En omdat ik dat laatste hier niet terug lees vraag ik me af of ze borderline heeft of dat ik gewoon echt gek ben en zelf hulp moet gaan zoeken. Vooral omdat vorige week nog NIETS aan de hand was. We waren SUPER gelukkig. Laat ik maar niet zeggen dat we eigenlijk per 2 december bij elkaar zouden wonen... was dat misschien te eng? Misschien te veel controle? Snap er geen bal van. maar nogmaals weet niet eens of het hier thuis hoort.
(4365) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-12 21:45:00
Ik lees dit allemaal na en kan me overal in vinden, tis alleen zoooo moeilijk uit te leggen... maar als je met iemand bent die deze stoornis heeft... weet je het gewoon, beter gezegd je voelt het... het klopt altijd net niet, en de vraag die je kunt stellen.. begrijp je het niet? zie je het niet? dat dit (of what ever het punt ook mag zijn) onlogisch is ! maar het is afschuwelijk eng hoeveel ik van haar houdt... maar de begrip en het medeleven dat ik tot nu toe heb moeten opbrengen komt tot zijn einde ben ik bang.... niet omdat ik geen begrip meet heb na 7 lange jaren.... raar genoeg heb ik nog potten vol over heb ik het gevoel... zoveel liefde schuilt er.... maar 't vreet aan je eigenbeeld... en dat komt van mij een persoon niet om over mezelf op te scheppen maar in zijn totaliteit verzekerd is over zichzelf althans altijd geweest...

een vraagje, we hebben het hier over grenzen stellen, geloof me, heb ik gedaan, doe ik, ik denk dat iedereen dat doet! zelf de geen die het zeggen niet te kunnen... op een gegeven moment, lijkt het alsof ze er slim in wordt, heb t gevoel dat ik mijn zin compleet af moet maken en alle mogelijke gronden qua grenzen stellen die ermee verbonden zitten mee moet nemen anders lijkt het alsof wanneer het niet gezegd wordt het niet telt of heeft geteld.... een bijzondere kracht van iemand die BL heeft is, zich laten geloven.... haar vrienden en vriendinnen (vetrouwenspersonen voor haar) zullen allemaal denken dat het aan de partner ligt de manier waarop ze haar frustraties over jou als partner kenbaar maakt.... maar de echte vriendinnen die weten het!

maar ik ga voor haar vechten, altijd gedaan! maar ik begrijp IE-DE-REEN die dat niet doet.... ik ben al ver heen en heb eenmaal een karakter dat alles en iedereen koud laat, dat heb ik nodig gehad moet ik eerlijk toegeven.... ik vraag mij de laatste tijd stiekem toch wel eens af.... is hier echt aan te werken?
(4366) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-15 08:16:00
moeilijk moeilijk moeilijk! ik hoorde laatst een programma op de radio over stigmatiseren, er is een website 'samen sterk tegen stigma' en dan lees ik het verhaal van de ex-borderliner zelf op dit forum (dank daarvoor overigens)... ik heb over een aantal maanden 3 jaar verkering met een borderliner. Hij weet dit overigens zelf niet, ik ben er onlangs na ruim 2 jaar zoeken op internet achtergekomen welke naam ik zijn gedrag moest geven. Inmiddels ben ik best uitgeput, maar ik zie dagelijks zijn strijd en dat doet me pijn. Ik heb moeite om aan mezelf te denken, ik zou willen dat ik wat egoistischer kon zijn maar dat ben ik nooit geweest. Eigenlijk wil ik bij hem weg en weer heerlijk vrijgezel zijn en alles doen wat ik wil zonder dat ik 1000 vragen krijg of ik sks ga hebben met een ander. Woest word ik er van, ik ben zo trouw als een hond. Ik lees in het blog van de ex-bordeliner dat ik overdreven veel liefde moet geven, zucht... ik snap het helemaal en zeker nu ik het allemaal een beetje begin te begrijpen (ik besef pas een paar weken dat mijn vriend borderline heeft). Omdat ik zo moe gestreden ben weet ik niet of ik dat nog kan opbrengen en het voelt 'onterecht' hij mag wel een keer wat liever voor mij doen. Ik herken in het verhaal van de ex-borderliner inderdaad dat ze heel lief en zorgzaam kunnen zijn. Maar het volgende moment is alles weer waardeloos (understatement).

Ik heb de afgelopen jaren zo hard voor mezelf moeten vechten, want ik ben een 'slechte huisvrouw' (ik werk keihard in het huishouden, maar het is nooit genoeg) ik ben dom, wat ik zeg stomme dingen tegen mensen (nee ik ben spontaan en een flapuit) mijn vrienden zijn allemaal waardeloos en mijn familie ook (nee dit zijn geweldige mensen met een brede blik op de wereld en ze zijn ruimdenkend). Ik zit nu al een paar weken te dim dammen, moet ik het nog een kans geven (waar haal ik de kracht vandaan en moet ik hem vertellen dat hij bordeline heeft) of ga ik eindelijk voor mezelf kiezen? Wat zou het fijn zijn als ik een antwoord op een presenteer blaadje krijg... ;-)
(4368) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-15 10:33:00
Even mijn reactie op het laatste schrijven...
Er is zeker aan te werken. Maar niet alleen.
De bordeliner moet het zelf in gaan zien.
Je kunt een ander toch niet (willen )veranderen.
(4369) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-15 17:54:00
Hoi allemaal,

2 weken geleden heeft mijn ex-vriendin, met veel borderlineachtige trekkken zoals de vele hier beschreven, de relatie verbroken. Dezelfde dag had ze al een nieuwe vriend. Gedurende het jaar dat we samen waren heb ik veel moeten verduren, vernederingen, woede aanvallen, geldverkwisting, jaloezie, compleet negeren enz. Ik zeg niet dat ik altijd een braaf jongetje ben geweest en nooit iets fout doe maar de fouten stonden in geen enkele verhouding tot de actie die er altijd van haar uit op volgde. Onfortuinlijk woont mijn ex bij mij in de buurt. Het is nagenoeg onmogelijk haar niet tegen het lijf te lopen. Ik probeer alles om te voorkomen dat ik haar en haar nieuwe vriend zie, want dat trek ik gewoon weg niet. Zij heeft geen enkele compassie en doet alsof het allemaal normaal is. Feitelijk ben ik blij dat ik van haar af ben maar gevoelsmatig ben ik nog steeds verbonden. De komende tijd zal zwaar worden omdat ik niet op een normale manier de breakup kan verwerken. En haar kennende zou het me niet verwonderen als ze me ook nog probeert te kwetsen. Het is wel fijn te horen dat ik niet de enige ben die bijna zichzelf is kwijt geraakt door zich op te offeren aan een borderliner.

Filip
(4371) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-16 05:19:00
Als ik alle reacties lees van zowel de (ex) partners als de mensen met borderline krijg ik tranen in mijn ogen. Zoveel ervaringen komen mij zo bekend voor. Ik heb 2,5 jaar een intensieve relatie gehad met hoogstwaarschijnlijk een vrouw die lijdt aan borderline en het contact is door haar 2 wkn geleden verbroken. Ik heb alle gedragingen, kenmerken, handelingen en ervaringen voor mezelf op een rijtje gezet en ook al ben ik geen medisch specialist, maar na het lezen van diverse boeken, symptomen en mijn eigen ervaringen met haar, weet ik het voor mezelf zeker. Ondanks dat mijn verstand zegt dat het beter is dat ze het contact abrupt voor de zoveelste keer heeft verbroken, voel ik me helemaal gebroken en zou ik ondanks al mijn ervaringen niets liever willen dan weer met haar samen te zijn en haar daar waar ik kan helpen, steunen en vooral samen genieten van al het moois wat het leven te bieden heeft. Ik zou met gemak een heel boekwerk kunnen schrijven over de ups en met name de downs van deze emotionele rollercoaster. Echter wil ik omwille van haar niet in te veel details treden.

Ondertussen ben ik veel vrienden/kennissen en familieleden kwijt geraakt en de contacten die ik weer heb kunnen aanhalen zijn niet meer zoals ze geweest zijn. Ze willen ook sowieso niks met haar te maken hebben. Ik ben tegen alle adviezen in gegaan van mijn naasten en dierbaren. Alles wat ik voor haar deed was niet genoeg en ze wilde keer op keer meer. Ik cijferde mezelf met name in het eerste anderhalve jaar zowat volledig weg. Deed ik grenzen aanduiden, dan hield ik niet genoeg van haar en beindigde ze de relatie. Dit deed ze nadat ik mijn irritatie en woede uitte na voor de zoveelste keer weer eens valselijk beschuldigd te worden en diverse scheldwoorden en verwijten naar mn hoofd geslingerd kreeg. Ik zou vreemd zijn gegaan met een stuk of 4 a 5 vriendinnen van me, een vriendin van haar en met mannen. We hebben een miskraam gehad, wat me levenslang zal blijven achtervolgen, waar zij en ik het nog steeds ontzettend moeilijk mee hebben, maar volgens haar volledig aan mij te wijten is. Ze heeft 1 zelfmoordpoging ondernomen tijdens haar zwangerschap. Voor onze relatie heeft ze dat ook al een keer heeft gedaan. Daarnaast heeft ze vaak gedreigd met zelfmoord en heeft ze de relatie meerdere keren beindigd. Ik hoorde vanaf het begin van de relatie van diverse bekenden van me dat ze vreemdging, erover loog als ze gezien was en andere mannen versierde en zoende. Ze nam contact op met bekenden van mij om leugens te verspreiden. Ze beschuldigde mijn naasten, vrienden en kennissen ervan dat ze het niet met me menen en wilde dat ik dat "inzag". Zag ik dat niet in, dan was het voor mijn ex een bevestiging dat ik niet van haar hou en zij dus niet op de eerste plaats komt. Daarnaast was het gooien met spullen en geweld ook een terugkomend iets. Ze kwam met voorstellen die absoluut ongepast zijn (en dan druk ik het nog zachtjes uit).

Neemt niet weg dat ondanks het bovenstaande, ik ook fouten heb begaan. Gezien haar jaloezie, heb ik het contact met o.a. 1 van mn goede vriendinnen moeten verbreken. Maar in de perioden dat de relatie tussen mij en mijn ex weer eens beindigd was, haalde ik het contact met de bewuste goede vriendin weer aan, omdat ik zoiets had van het komt toch niet meer goed en er speelt absoluut niks tussen haar en mij dus waarom zou ik niet weer dat vriendschap aanhalen. En elke keer dat het weer goed kwam vroeg ze of ik in die perioden contact had met die goede vriendin. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hierover loog en aangaf dat het niet zo was. En na anderhalf jaar en nadat de relatie voor de zoveelste keer beindigd was, ben ik een nieuwe relatie begonnen. Ze was een hele lieve aardige zorgzame vrouw. Maar ik had nooit een relatie met haar moeten beginnen, omdat ik nog te veel van mijn ex hield en het klaarblijkelijk nog niet had afgesloten. Ik had mn ex bewust niks verteld over mijn nieuwe vriendin, omdat er geen contact was maar bovenal omdat ik niet wilde dat ze daarin zou stoken. Mn ex nam na een maand in de nieuwe relatie contact met me op na een schrijnende voorval waar ze mee te kampen had, en is er van het contact meer gekomen en ben ik met haar vreemd gegaan. En ook al had ik vanaf het moment dat er weer contact was met mn ex, geen sx meer met mn nieuwe vriendin, is dat absoluut geen goedpratertje,omdat ik wel sx had met mn ex en ik de relatie met mn nieuwe vriendin voor nog eens 2 maanden in stand hield. Dit is absoluut niet goed te praten en ik deed dat omdat ik aan de ene kant een vriendin had die wel goed voor me was, maar aan de andere kant door mn gevoelens wilde kijken of mn ex veranderd was. Heel egostisch van me waardoor ik meerdere mensen heb gekwetst. Ik heb de relatie met mn nieuwe vriendin uiteindelijk verbroken, maar 2 wkn na de breuk is mn ex daar achter gekomen en is ze er ook achter gekomen dat ik in de perioden dat ik geen relatie met mn ex had, contact had met die goede vriendin van me. Dit was uiteraard een mokerslag voor haar, maar na veel gepraat te hebben, heb ik om een eerlijke kans gevraagd en die ook gekregen.

Die kans heb ik met beide handen aangegrepen en deed weer alles voor haar. Maar na verloop van tijd ging het weer regelmatig mis. Ze begon me weer te beschuldigen, uit te schelden voor van alles en nog wat, te stoken tussen mij en bekenden van me en de relatie meerdere keren te beindigen. Maar doordat ik wist dat ik hier nu wel debet aan ben door mijn vreemdgaan, heb ik het een lange tijd volgehouden en het gepikt. Ik bleef geven en ondertussen heel veel incasseren. Dat had ik immers wel verdiend na het vreemdgaan. We zouden samen op vakantie gaan. Maar door wederom heftige ruzies en het beindigen van de relatie door haar, wilde ze niet meer mee en ben ik maar met een vriend gegaan. Ik miste haar te veel en zo zijn we weer in contact gekomen. Na de laatste keer dat ze t uitmaakte (inmiddels 2 maanden geleden) en dat de relatie weer door haar voor de tigste x was beindigd (zelfs 2 x in 1 week), heb ik ervoor gekozen om het niet langer meer te pikken. Ik wilde geen relatie meer met haar, heb uitgelegd dat het niet continu eenrichtingsverkeer kan zijn en gezegd dat ze nu maar eens aan mij moet laten zien dat ze op een normale manier met me kan omgaan. Hier ging ze mee akkoord. Dit heeft niet lang geduurd en 2 wkn geleden heeft ze het contact verbroken en niks meer van zichzelf laten horen. Zij is namelijk van mening dat ik alles mag en zij niks en dat ik nu vreemd ah gaan zou zijn en daarom met dergelijke grenzen en afspraken kom. Maw wat je ook doet het is nooit goed. Welke oplossing je ook denkt te bedenken. Ze vind altijd wel een manier of een reden om het in het negatieve te plaatsen.

Wat me aan mezelf opvalt is dat ondanks alle negatieve ervaringen met haar, ik haar nog steeds ontzettend veel mis en heel graag bij dr wil zijn. Ik zou haar graag willen helpen, er voor haar willen zijn, haar niet willen laten vallen en ook dat ik me er beter door ga voelen dat er hoop is dat t goed komt en het ook daadwerkelijk goed komt. Nu de dagen en weken verstrijken voel ik me ellendiger. Heb haar vorige week een sms gestuurd maar geen reactie. Ik weet op het moment gewoon niet wat ik moet doen. Ik zou kunnen bellen of langs kunnen gaan, maar doe ik er wel goed aan en krijg ik niet wederom een grote teleurstelling te verwerken? Dat weerhoudt me er op het moment van om het contact op te zoeken. Als ik er met mensen over praat, dan vertellen ze me allemaal hetzelfde; beter kwijt dan rijk. Ze begrijpen ook absoluut niet dat ik het er zo moeilijk mee heb en daarnaast dat degene met het borderline complex er het ook heel zwaar mee hebben.

Het is uiteindelijk toch een boekwerk geworden :( Bedankt voor het delen van jullie ervaringen. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal en de uitlaatklep.
Veel sterkte allemaal en ik hoop voor jullie allen (zowel de omstanders als de mensen met borderline) dat het allemaal goed komt. Gr. Frank
(4372) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-16 11:47:00
@ de borderliner die reageerde op 4 nov 11:42uur: (geef jezelf even een (schuil)naam.
Wat goed dat je hier je uitleg gaf! Ik denk dat je veel mensen hiermee helpt. Ik heb zelf nog een paar vragen en hoop dat je die wilt beantwoorden?

In mijn relatie met een vrouw met BL werd me meer dan eens gezegd dat ik haar niet moest "claimen". Ik begreep dat nooit. Wat is nou claimen? Als je van elkaar houdt, dan wil je elkaar toch graag vaak zien? Vooral als je vergevorderde samenwoon plannen hebt. Ik begreep later dat ze zich "verstikt" voelde. Althans, dat zei ze. Dus jouw verklaring -overstelpen met liefde- werkte voor haar blijkbaar averechts. Ik wilde alleen graag haar niet slechts eenmaal in de week zien. Ze smste mij zelf tientallen keren per dag; dus contact op afstand was blijkbaar wel ok. Dus wat deed ik dan fout?

Ik heb haar zo vaak bijgestaan als ze in een diepe put zat. Helemaal in de mineur en betraand. Met praten kon ik haar uiteindelijk altijd wel weer terughalen en daar was ze ook altijd dankbaar voor. Op die manier kwam dus het "helpen" van mijn kant. Maar hier wordt gezegd dat je "ze niet kan helpen". Ik vraag me nog steeds af wat ik dn had moeten doen? Had ik haar moeten negeren in zo'n bui? Ze zei ook later eens dat ze "het alleen wilde doen" Uit de put komen dus. Maar je laat iemand van wie je zielsveel houdt toch niet zo in de kou staan? (Waar ze zelf overigens later mbt mij geen enkele moeite mee had. Hoe kan iemand ZO hard zijn...)

Ik ben ontzettend getroffen door de site van Shari Schreiber. (Gettinbetter) Zij zegt "It is NEVER about you". Doelend op het (wederom) aanhalen van contact en het vragen van aandacht. Wat denk jij hiervan?

En ander vraag is of het juist is dat ik denk dat zij (elke BL'er?) zich altijd beter probeert voor te doen dan ze is? Dus opmerkingen als: Iemand complimenteerde haar over haar leuke auto. Andere mannen toonden interesse in haar. Ze zegt werkzaamheden te doen die ze helemaal niet doet, maar wat haar "belangrijker" laat lijken. Allerlei waardering die ze zei te hebben gekregen van anderen (chefs, vriendinnen etc) over werkzaamheden en aktiviteiten.
En verder dat ze ab-so-luut niet tegen kritiek kan. Waardoor je op een gegeven moment op eieren loopt, bang om iets onwelgevalligs te zeggen.
Wat is jouw idee hierover vanuit jouw BL zijn?
(4373) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-16 15:22:00
Een borderliner is een persoon. Zoals een ieder persoon een eigen persoonlijkheid heeft, zo zal je ook aan elke borderliner afzonderlijk een persoonlijkheid moeten koppelen. Geen 1 is namelijk dezelfde en als je bv zeg, dat een borderliner niet te vertrouwen is, kan dat net zo goed de persoon zijn persoonlijkheid zijn. Dus zou deze persoon wel te vertrouwen zijn, als hij geen borderline zou hebben. Borderline is een verzamelnaam voor een persoonlijkheidsstoornis, die zowiezo geen 2x hetzelfde voor zal komen. Hier wordt nu net gedaan, of iedere borderliner manipulatief is, alleen maar leugens vertellen en je zal bedriegen. Nu zijn er idd borderliners, die hierin uitblinken, maar zijn er geen mensen zonder borderline, die dat ook doen. Vaak zie je wel, dat er borderliners zijn, die misbruik maken van hun stoornis en maar vinden dat de ander zich aan hun stoornis moeten aanpassen. Dit is natuurlijk fout. Jij ben degene met de stoornis, jij zal je border zelf moeten gaan herkennen en zo kan je er zelf wat aan doen. Kan je dan je uitspattingen voorkomen? Nee, maar je kan ze wel proberen te voorkomen. Leer jezelf kennen en alleen zo kan je partner je leren kennen en kan deze eventueel, je helpen bij het trekken van een grens. Een ieder heeft een gebruiksaanwijzing en die van een borderliner als persoon, is nu eenmaal een gebruiksaanwijzing, die niet standaard is, maar met een extratje en dit zowel positief als negatief.

Trek een grens voor het teveel wordt. Teveel is nooit goed en zal daarom kwaad worden. Zo wordt houden van ik haat je en bij veel haat, zal dit weer houden van worden. Juist de grens is het grootste probleem, bovenop een of jouw persoonlijkheid. Ben je als persoon impulsief, zal je door teveel impulsief, juist voorzichtig worden...enz.
Koester degene waar je van hou, heeft deze persoon borderline, dan zal dit in beginne zwaarder zijn, maar leren jullie mekaar kennen, dan is er zeker hoop. Borderline is ook gewoon een leven!
(4374) Reactie van een bezoeker van de site!


2013-11-24 14:07:00
Ik ben op dit forum beland en ik besef voor het eerst dat ik echt hard hulp nodig heb. Ik ben 21 jaar en heb de ene relatie na de ander. Zit op dit moment ongeveer nog steeds in een relatie. Maar hij is er gewoon helemaal klaar mee. Heb mijn vriend anderhalf jaar geleden ontmoet. Zat op dat moment nog in een andere relatie dus nadat dat uit was heb ik hem weer benaderd. Precies een jaar geleden... Heb ontzettend veel ellende meegemaakt, veel agressie thuis in mijn jeugd, ouders gescheiden, moeder werd ziek, kwam te overlijden, ik kwam bij een pleeggezin te wonen, leerde de verkeerde mensen kennen, werd mishandeld door mijn vriend in die tijd, werd de prostitutie ingedwongen vanaf mijn 17e, gevlucht bij loverboy vandaan, alles opnieuw moeten opbouwen, niemand om op terug te vallen, inbraak, abortus.. noem maar op. Kom nu niet aan werk dus val telkens terug in prostitutie, wat ik totaal niet wil maar de rekeningen gaan door natuurlijk. Deze dingen hebben zich in mijn hoofd opgestapeld en heb heel veel woede pijn en verdriet in mij. Dit heb ik ontzettend op mijn vriend afgereageerd waardoor hij het helemaal zat is. Ik stoot hem af en trek hem aan en het enige wat ik wil is liefde steun aandacht en bevestiging... Logisch dat hij het zat is, maar ik ben opnieuw alles kwijt nu en dat voelt gewoon ondragelijk... Ik wil gewoon 1 persoon ontmoeten die door mijn woede heen kan kijken en weet dat ik het niet zo bedoel en gewoon vanuit mijn pijn praat en dat het niet persoonlijk is. Iemand die mij geneest met zijn liefde. En ik was echt op de goede weg met hem, ben eindelijk tot de ontdekking gekomen dat ik hulp nodig heb en er moet ook echt iets gaan veranderen. Alleen ik kan het niet helemaal alleen. Ik heb tenminste 1 persoon nodig die me geeft wat ik nodig heb.. Gewoon het gevoel dat ik er niet helemaal alleen voor sta. Iemand reacties? Advies?
(4376) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-11-24 15:58:00
Na 9 maanden een 'relatie' te hebben gehad met een vrouw van 46 met Borderline blijft er 1 songtekst mij bij:

Voor Monique:

She'll let you in her house
If you come knockin' late at night
She'll let you in her mouth
If the words you say are right
If you pay the price
She'll let you deep inside
But there's a secret garden she hides

She'll let you in her car
To go drivin' 'round
She'll let you into the parts of herself
That'll bring you down
She'll let you in her heart
If you got a hammer and a vise
But into her secret garden, don't think twice

You've gone a million miles
How far'd you get
To that place where you can't remember
And you can't forget

She'll lead you down a path
There'll be tenderness in the air
She'll let you come just far enough
So you know she's really there
Then she'll look at you and smile
And her eyes will say
She's got a secret garden
Where everything you want
Where everything you need
Will always stay
A million miles away

Secret Garden - Bruce Springsteen
(4377) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-01 16:46:00
Op 9 september heb ik ook een stukje geschreven hier....en zie, nu nog geen 3 maanden later zit ik weer te janken achter mijn pc. Na september zijn mijn vriend en ik toch weer samen door gegaan. Ik kon niet anders, ik miste hem gewoon te veel....en ondanks dat ik weet dat een partner met Borderline geen makkelijke weg is, koos ik bewust voor deze weg. Mijn gevoelens voor hem zaten zo diep en natuurlijk wist ik dat de bom ieder moment weer kon barsten en dat ik zo weer aan de kant geschoven kon worden. Afgelopen vrijdag heeft hij mij keihard weer aan de kant gezet, zonder opgaaf van rede. Geblokt op iedere mogelijke manier, dus kan ik ook bijna geen contact meer met hem opnemen.....Daar zit je dan als vriendin....je kan niets meer, en bent volledig overgeleverd aan de grillen van de Borderliner. Hij is op dit moment volledig niet aanspreekbaar en hoewel hij afgelopen week nog zei hoe intens veel hij van mij houdt, dat ik zijn ware liefde ben, kan dat dus in een paar dagen omslaan in een diepe haat en stoot hij je keihard weg.... En ik maar huilen, janken, gehoord willen worden. Soms komt er iemand op je pad die je op iedere mogelijke manier raakt, dat heeft hij bij mij gedaan....en ergens weet ik heel goed dat ik hem moet loslaten, maar het doet zo'n pijn. Samen zouden we het lange traject van de Borderline hulpverlening in gaan, ik wilde hem hierin steunen en er voor hem zijn. Dat is een verdomd lastig traject en ik respecteer hem, dat hij hier wel aan begonnen is. Maar wat koop ik ervoor...helemaal niets. Aan de kant geschoven als een stuk vuil en ik weet zeker dat ik dat niet verdiend heb. Op dit moment gedraagt hij zich als de grootste klootzak hier op aarde....en toch hou ik van hem en vergeef ik hem. Want als je je in de Borderline problematiek verdiept, dan weet je dat hij hier niet voor gekozen heeft....het is een optel som van de verschillende nare dingen die je in je leven hebt meegemaakt, die je hebben gemaakt tot wie je bent. Ik zal mijn leven van hem houden en er voor hem zijn. Maar mijn eigen zelfwaarde is dit weekend wel weer behoorlijk geknakt. Ik blijf hopen dat hij contact met me opneemt en dat we in ieder geval weer "on speaking terms" komen. Ik mis hem vreselijk en iedere vezel in mijn lijf gilt om hem.....maar ik kan niets. De regie ligt bij hem!
(4387) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-02 23:24:00
Hallo schrijfster van het voorgaande bericht,
Heel herkenbaar, na 9 maanden waarin een zekere progressie zat de goede kant op ben ik ook zomaar ineens aan de kant gezet door mijn vriendin, zonder opgaaf van reden.
Zeker niet de eerste keer en ik was ook nog eens onbekend met het fenomeen Borderline. Sinds de weken dat ik (net als jij, geblokkeerd ben op alle fronten, tel, sms, whatsapp) ben ik gaan beseffen dat het hier een en al symptomen van een ernstige Borderline stoornis zijn.
De laatste keer dat ik haar sprak werd mij simpelweg verzocht om mijn spullen te pakken omdat ik mij duidelijk uitsprak over haar manier van omgang met mij en mijn dochtertje. Terwijl ik haar nodig had, zat zij lekker thuis aan de wijn met nootjes, de dag ervoor was ze nog langs geweest met wat boodschappen maar zat op de wip alsof ze met iemand een afspraak had.
Al eerder waren er ernstige signalen dat dingen hiet deugden in haar leven, bij het uitgaan bijna comazuipen en met mij ruzie zoeken, vervolgens zwaar bezopen in de auto naar huis rijden. De chaos thuis niet het hoofd kunnen bieden, de fantastische verhalen over zonder reden in de steek te zijn gelaten door haar beide ouders op 13 jarige leeftijd, 2x te zijn verkracht etc. etc. Te mooi om waar te zijn klinkt raar, maar het paste geweldig wel in haar straatje. Ze kan zogenaamd nog geen lampje vervangen als ik er ben maar zonder mij gaat haar hele leven wel door!!

Zogenaamde 'vrienden' die volledig door haar geconditioneerd zijn en precies doen wat en wanneer zij dat wil en telkens weer met hangende pootjes bij haar terugkeren.
Niemand van haar vrienden of vriendinnen stelt zichzelf blijkbaar de vraag wat er mis is met haar... Ik heb het vanaf het begin raar gevonden, als ze alleen thuis was (we latten) kreeg ik steevast bijna wekelijks de shit over me heen via Whatsapp met als uiteindelijk resultaat dat de relatie door haar werd uitgemaakt, enkele dagen later kwam ze met hangende pootjes dan weer terug. Nu heb ik haar duidelijk gemaakt de laatste keer dat ze over MIJN grens heen is gegaan door me aan de kant te zetten en me dagenlang daarna te negeren.
Ik heb mijn spullen opgehaald, en ik ga niet meer in op haar toenaderingspogingen (briefje via de post, mailtjes) die allemaal afstandelijk gedaan worden. Ze geeft zelf aan dat ze niet kan komen praten, want dat is zogenaamd te moeilijk voor haar, ze zou zo weer in mijn armen willen kruipen... Ikke, ikke, ikke,
Maar z wil ik niet meer behandeld worden, ik heb haar de regie uit handen genomen door me niet meer naar haar Borderline grillen te schikken. De eerste weken waren zwaar, omdat ze probeerde mij een schuldgevoel aan te praten en haar vrienden mij een enorme klootzak vonden op basis van haar halve verhaal. Zij had nooit iets gedaan om zo door mij behandeld te worden de laatste keer. Ze wil geen relatie meer met me, maar kan me ook niet met rust laten, via kleine speldeprikjes probeert ze te peilen hoe mijn gemoed is.

En ik heb volgehouden. Ik wil alleen contact met haar als zij mij met respect gehandeld, eerst haar excuses aanbiedt, me uitlegt waarom ze op de meest hufterige manier mij aan de kant heeft gezet. Zolang ze dat niet kan, helaas, blijft de deur dicht, blijft het aan mijn kant ook stil.
Laat je niet gek maken, het gat waarin je bent gevallen is diep, maar je moet het zo bekijken: sta je op de bodem van de put, dan kun je alleen nog maar naar boven klimmen.
Ook zij was bezig met haptonomie omdat een goede vriendin zei dat ze zo niet verder met mij om kon gaan, wekelijks was het 'uit' om niets... Maar nadat ik aan de kant ben gezet is ze ook direct gestopt met haar sessies, want 'er is niets mis met haar'.

Lullig zoals het klinkt maar je wordt compleet uitgezogen en daarna als oud vuil gedumpt. Tot ze je weer nodig hebben. Empathie is er niet, noch enig gevoel betreffende wat ze jou aandoen. Probeer af te kicken van deze destructieve relatie. Jij bent meer waard, er zijn meer mannen en vrouwen die wel graag liefde willen geven en terug krijgen als gelijkwaardige partners. Suc6, maar vr hem had je een leven, na hem komt het ook weer terug.

Niet jij maar hij heeft serieuze problemen, hij had het voor jou al en zal het na jou ook nog steeds hebben. Laat je niet een vals schuldgevoel aanpraten en trap niet in mooipraterij. Stel eisen zodra hij weer op het net komt en jou zogenaamd nodig heeft. En hou je poot stijf. Eerst wat jij wil, dan wat hij nodig heeft. Let op: dan haakt hij af en zoekt de weg van de meeste weerstand, hij kiest niet voor jou. Laat dat het ultieme signaal zijn: Dan weet je wat je waard was: weinig of niets, alleen als hij jou nodig had.

Mocht je willen praten, laat een berichtje hier achter, dan zien we wel hoe we in contact komen. Hou je taai en hou vol,
IJsbeer.
(4388) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 12:55:00
Lief meisje van 21,

Ik heb lang getwijfeld of ik een reactie zou geven op je 'noodkreet' hier op 24:11 om 14:07.
Maar om nou helemaal geen reactie te krijgen terwijl je hier je hart uitstort vind ik ook in en in triest.

Allereerst, en ik denk dat je dit niet zo leuk gaat vinden, ik weet niet of je hier op zijn plaats bent. Borderline is een stoornis met een aantal kenmerken waarvan ik niet weet of jij die bezit.
Wat ik wel lees is dat je op zoek bent naar een veilige haven, naar iemand die jouw steunpilaar kan zijn terwijl je het wl zelf moet doen. Niemand anders dan jij kan je problemen voor je aanpakken... En dat je door wat je allemaal hebt meegemaakt nogal afwijkende normen en waarden hebt gekregen. Maar je zelfreflectie klopt: je hebt inderdaad dringend hulp nodig!
Ik ken geen 21 jarige die het een goed idee vinden zichzelf te verkopen voor s&ks om de rekeningen te betalen en dit als enige beschikbare optie ziet. Wel als allerlaatste, die ze nooit werkelijkheid zullen laten worden.

Ik zie dat je helemaal in de verkeerde hoek zit wat betreft je 'vrienden'. Je vriend is er niet voor je, was hij een echte vriend dan zou hij nooit toestaan dat jij jezelf verkoopt. Ik weet niet wat er nog meer voor problemen spelen, en omdat het hier een openbaar forum is zou ik dat ook niet zo maar neerzetten.
Ik denk dat het belangrijk is dat je zo snel mogelijk professionele hulp gaat zoeken en uit de omgeving waar je nu woont vertrekt. Weg bij je oude zogenaamde vrienden, weg bij de plekken waar het makkelijk is om jezelf te verkopen.
Je daarna alleen nog maar bezig houdt met je toekomst, niet met overleven van dag tot dag in de verkeerde richting. Zorg dat je een plek krijgt waar je veilig bent, waar niemand van jou verwacht dat je geld regelt, waar je alleen maar geholpen wordt en voorlopig kunt blijven. Waar men samen met jou een toekomst uitstippelt en je stap voor stap daarin begeleidt.
Mocht ik wat voor je kunnen betekenen, laat me weten wat. Hulpverlening genoeg in Nederland, zowel op financieel gebied als bij andere problemen. Je moet het alleen weten te vinden.
(4389) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 15:47:00
Ik heb al een paar keer een berichtje achter gelaten op de site en ik blijf alle verhalen lezen. Ik ben partner van iemand die met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aan borderline lijdt alleen hij weet het niet... tenminste ik vraag me af wat ie denkt.... Bij sommige mensen die hij al best lang kent wordt hij op handen gedragen, die hebben echt niet in de gaten dat hij voor mij heel lastig kan zijn (understatement!). Een van zijn vriendinnen deelt mijn mening gelukkig dan kan ik ergens mijn ei kwijt....

Ik zie hem strijden en ik hou zoveel van hem, maar oh als hij weer zo'n bui heeft (als hij thuis komt van werk standaard) dan kan ik hem wel wat aandoen!Wakker worden eikel, ik doe ook normaal, sterker nog ik houd me bijzonder gedijsd terwijl ik zo'n expressief type van nature ben, moet je nagaan hoe ik veranderd ben in 2 en half jaar tijd...

Ik snap niets van borderline, alleen ik herken mijn verhaal in alle verhalen op deze site. Vraag aan borderliner zelf;

- heeft iemand zelf in de gaten dat hij niet 'normaal' kan omgaan met alles in het leven. (sorry ik wil niet hatelijk overkomen)
- kan ik hem een zetje in de juiste richting geven?
- welke professionele hulp is er beschikbaar?
- hoe zal hij reageren als ik zeg dat hij bordeline heeft (momenteel is er geen haar op mijn hoofd die dat durft te zeggen, ik weet zeker dat hij me minachtig uitlacht en misschien wel bloedlink wordt)

Laatst is het weer voor de duizendste keer uit de hand gelopen, hij was weer extreem kwaad op alles en ierdereen. Nog even en hij raakt zijn vrienden kwijt. Ik was bijna zover om hem op een soort cursus te krijgen waarbij hij beter om kan gaan met boosheid. Daar had hij wel oren naar... ik zoeken, maar niets in de buurt...

Waar kan mijn partner terecht? Ik weet dat ik hem niet kan helpen, ik kan alleen maar als onderdaan fungeren, ik kan niet tegen hem op. Als ik tegen hem in ga dan hebben we knallende ruzie en daar heb ik niet dagelijks de kracht voor.
(4390) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 19:53:00
Hallo IJsbeer, wat een enorme herkenning lees ik in jouw verhaal als reactie op mijn verdriet. Ik heb diep respect voor jouw manier waarop je met de situatie bent omgegaan....Jij hebt de regie in eigen hand genomen en dat is iets wat mij momenteel helemaal niet wil lukken. Alles in mij schreeuwt nog om hem....hartzeer bestaat echt!

Ondertussen zijn we een aantal dagen verder en heb ik geen contact kunnen maken met hem. Hij heeft me denk ik precies waar hij mij hebben wil...ik eet slecht, slaap slecht en huil mijn ogen uit mijn lijf. Leeggezogen, opgebrand en volledig kapot. En ergens weet ik dat je gelijk hebt, maar ik ben absoluut nog niet zover als jij. Ik weet dat hij mij onterecht zo kwetst en ik weet dat ik veel meer waard ben dan dat.... Maar mijn hemel, wat zit hij diep in mij. Terwijl alle respect naar mij toe verdwenen is, hij mij volledig negeert...kan loslaten ik niet. Wat is dat toch wat ze met je doen? Ik, volwassen en weldenkende vrouw, ben volledig in zijn macht.

Je zegt "sta je aan de bodem van de put, dan kan je alleen nog maar naar boven klimmen"...en dat is inderdaad precies zoals ik me voel. Maar ik sta nog op de bodem en de weg naar boven is nog heel lang. Voorlopig zie ik het licht nog niet....Maar ik vecht en ik blijf vechten voor mezelf.
Het is voor mij nog steeds een raadsel wat er in zijn hoofd is gebeurd, dat hij mij zo plotseling (nou ja, kan je na 20x al aan de kant geschoven te zijn nog spreken over "plotseling"?) volledig uit zijn leven heeft verbannen.
Eerlijk gezegd vraag ik me de laatste dagen ook sterk af of hij berhaupt wel echt zo veel van mij gehouden heeft als hij mij heeft laten geloven. Dat is misschien nog wel het ergst van alles..... Het idee dat hij mij "gebruikt" heeft. Ik kan en wil het gewoon nog niet geloven op dit moment.
Ijsbeer, ik zou het super vinden als je nog eens op mij reageert. Nogmaals, ik heb diep respect voor de manier waarop jij het heft in eigen hand hebt genomen.
Sunny
(4391) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 20:42:00
Beste Hein Pragt, ik wil je enorm bedanken voor het opstarten van dit forum. Na het hele internet afgespeurd te hebben, durf ik te zeggen dat dit absoluut het beste forum is op het gebied van Borderline en Relaties. En dankzij dit forum en alle herkenning die ik hier vind, weet ik dat ik niet alleen ben. Dat er nog zoveel meer (ex) partners zijn van Borderliners die hetzelfde verdriet en frustratie hebben gevoeld als ik. Die zich kunnen herkennen in elkaars ervaringen. En wat eigenlijk nog het belangrijkste is: door het lezen van alle verhalen, voel je je sterker en weet je dat je niet alleen bent. Dank je wel!
2013-12-03 22:52:00
Beste Sunny,

Het is helemaal niet zo dat ik geen gevoelens voor haar heb, zoals jij voor hem. Je verwoordt precies wat ik voelde. Maar als je weer terug in de harde werkelijkheid wordt geworpen nadat je keihard gedumpt bent, om geen enkele zinnige reden, dan moet je eens van een afstand gaan kijken naar jezelf en de relatie waar je nu in zit. Dat heb ik ook gedaan, tegen wil en dank.

Begin jezelf eens af te vragen wat je je beste vriendin zou adviseren als zij in jouw situatie zat en je om raad zou vragen. Zou jij na de 21ste keer en zien hoe zij onder zijn 'liefde' lijdt zeggen: Ik zou er voor gaan? Of zou je haar voor helemaal gek verklaren?!
Een borderliner heeft veel weg van een gokkast. Elke keer als jij denkt: nu is het genoeg, ik speel niet langer geeft hij of zij je net genoeg om toch weer het gokje te wagen. Die kans op de jackpot. En je investeert weer. Maar de jackpot komt nooit. En dat weet je rationeel ook wel. Alleen gevoelsmatig ben je verslaafd. Relatie verslaafd aan een borderliner.
Telkens weer wordt je gelokt met mooie lichtjes en verhaaltjes dat het zometeen cht gaat lukken, die jackpot van het gelukkig leven samen zit eraan te komen. Alleen eerst nog even investeren... Je luistert naar een aandachtsjunkie. Hij/zij is er niet voor jou, hij/zij is er alleen voor eigen belang. De prachtige verhalen, de beloften keer op keer...
En het telkens uitblijven van inzet, nakomen van afspraken, zich verwijderen als het even moeilijk gaat. Borderliners zijn voor ons niet-borderliners keihard. Maar ze zijn het hardst voor zichzelf. Ze zullen nooit in staat zijn om een normale wederzijds gelijkwaardige relatie vol te houden. Niet zonder professionele hulp waarbij grote inzet van de borderliner wordt gevraagd. En daar zit nu juist het probleem. Ze voelen zich beter bij pijn dan bij liefde. Zo is het gegroeid in hun jeugd. Of ze nu zijn genegeerd, zich niet goed hebben kunnen binden of dat er eisen aan ze gesteld werden waaraan ze nooit konden voldoen en zich daardoor minderwaardig zijn gaan voelen, een gorderliner is z onzeker over zichzelf... En door hun gedrag worden ze beloond, telkens maken ze de relatie kapot zodat ze de schuld van hun eenzaamheid en in de steek gelaten zijn op een ander kunnen projecteren: Zie je wel, ik ben het niet waard dat iemand bij me blijft. Gedrag wat belonend is herhaald zich, keer op keer weer.

En het jammere is, jij hebt er totaal geen vat op. Mijn ex vriendin vroeg mij ooit tijdens een etentje hoe ik onze toekomst zag. Ik vertelde haar heel eerlijk dat zij de sleutel in handen had. Als ze onze relatie niet telkens 'uit' zou maken dan had ik plannen genoeg. Maar telkens zodra zij het uit maakte keek ik in een diep zwart gat waar al mijn plannen in gevallen waren. Ze was boos op mij imdat ik haar dit vertelde en heeft me het weekend niet willen zien, ik kon thuis blijven. Ze appte me dat ze eenzaam was en alleen thuis zat en dat was mijn schuld.
De maandag erna zei ze:Ik heb er nog eens over nagedacht en ik ga ook niet meer zo ver in de toekomst kijken...
Dit gaf mij aan dat ze helemaal niet begreep dat zij het was die de sleutel can haar eigen geluk in handen had. Emotioneel was ze een kind van 3 jaar oud. Knuffelen als 'papa' haar lief vondt maar hard weglopen als 'papa' boos is. En daarna schoorvoetend terugkomen om te peilen hoe 'papa's stemming is. Maar nooit praten over wat gebeurd is. Het moet gewoon weer goed zijn, dan kunnen we weer verder... Alsof er niets gebeurd is,,,

John Mayer heeft een prachtig liedje geschreven over de relatie met een borderliner en de problemen die in haar jeugd begonnen zijn. Je vriends gedrag heeft NIETS met jou te maken. Elke vrouw die ooit dichtbij hem kwam of nog zal komen wordt op dezelfde manier behandeld. En dat pleit jou vrij van schuld en schaamte, dat voelt bevrijdend. Hou je daar asn vast sunny!

Liefs, IJsbeer.
(4393) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-03 23:17:00
Sunny,

Nagekomen bericht:
Jij denkt dat hij jou precies heeft waar hij je hebben wilt...
Hartzeer, slecht eten, bijna niet slapen, piekeren, schuld voelen, noem het maar op...
Jij denkt niet als een borderliner, je benadert de situatie als een niet-borderliner en daar ga je aan kapot. Zal ik je vertellen hoe zijn wereld eruit ziet? Zijn denkpatroon nu is?

A. Hij is helemaal biet met jou bezig. Hij heeft geen idee hoe jij je nu voelt. Een borderliner voelt dit niet, het gaat immers niet om jou of jouw gevoelens maar om de zijne
B. Hij kan niet, zoals jij en ik, zowel negatieve als positieve dingen tegelijk 'zien'. Wat ik van mijn ex vriendin weet die mij heeft geprobeerd uit te leggen wat er met haar gebeurd is dat ze alleen maar boosheid ervaart. En zichzelf niet kan remmen ook al wilde ze dat nog zo graag.
Zij kon ook geen enkele positieve gebeurtenis terughalen als ze in die staat was.
Alleen negatieve dingen cumuleren (stapelen zich op). Alle positieve dingen, ook al zijn ze 100 tegen 1 vallen weg. Een combinatie zoals wij die kunnen bedenken (ok, vanavond was hij niet zo aardig, maar de hele week hebben we het samen fijn gehad, dus hij is over het algemeen een fijne vent) kan een borderliner niet. Het is of alles is geweldig aan jou, of je bent de duisternis zelve, zo in en in slecht.
C. Deze zwarte kant kan al worden getriggerd door een simpele gebeurtenis, een gevoel of zelf n woord. En dan begint het stapelen, net zo lang tot jij ondraaglijk voelt en hij ruimte gaat creren voor zichzelf door jou af te stoten. Heeft niets met jou te maken, maar het is de coping strategie (hoe je hebt geleerd om te gaan met problemen en moeilijkheden) waarmee de borderliner zichzelf in leven heeft gehouden, sinds hij/zij op jonge leeftijd geconfronteerd werd met situaties waar hij/zij geen grip op had (afwijzing van ouders, emotionele verwaarlozing etc). Beter niets voelen dan iets. Beter weggaan dan wordt de pijn misschien minder... Maar de pijn blijft en dan komt het automutileren, de woede uitbarsting, zelfmoord neigingen, alles om de pijn en het stapelen van negatieve gedachten masr te stoppen en weer terug rust te vinden.

Kortom: hij heeft jou niet waar hij jou wil hebben. Wij als niet-borderliners voelen dit zo omdat wij oorzaak en gevolg zoeken in handelingen die destructief zijn naar ins toe, omdat wij een andere set normen hebben (zoiets doe je toch niet zomaar, dan moet diegene je wel heel wat misdaan hebben). Wij betrekken, anders dan een borderliner gebeurtenissen op onszelf. Wat heb ik gedaan om dit te verdienen. Maar zo werkt deze stoornis niet, de borderkiner ziet simpelweg niet wat hij jou aandoet met zichzelf terug te trekken. Hij projecteert zijn negatieve gedachten op jou en ziet jou als zijn ellende waardoor hij vlucht.

Ik hoop dat dit je wat verder helpt. Dit was namelijk mijn valkuil ook eerder... Dingen op jezelf betrekken die NIETS met jou te maken hebben. Maar slechts met hoe het in zijn/haar hoofd omgaat.

Sterkte en ik hoop van je te horen hoe het gaat, Sunny.

Groetjes,

IJsbeer.
(4394) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-05 00:54:00
@ Ijsbeer: heel kort, maar: WAT een feest van herkenning. Je schrijft over empathie. Over wat iemand wel niet gedaan moet hebben om ZO te worden behandeld. Over aandacht wat voor een borderliner wel een eerste levensbehoefte lijkt.

Mijn ervaring is die van een (ex) BL vriendin die gewoon haar eigen gang ging. Zich niet afvroeg hoe het met MIJ ging. Alle energie die ik stak in het leren kennen van haar, het doorgronden van mijn nieuwe vriendin om zodoende zo goed mogelijk rekening met haar te kunnen houden. Maar dat was andersom niet zo. Dat zag ik toen nog niet maar later wel. Ik was attent maar kreeg zelf nauwelijks ooit eens een aardigheidje terug. Ze zei me later zelfs dat ik haar op een voetstuk plaatste. Huh? Omdat ik haar graag wilde zien en alles voor haar over had? Achteraf begreep ik dat ze ZELF op dat voetstuk klom.

En verder schrijf je dat het nooit de schuld is van de BL'er. Het ligt altijd aan een ander. Vervelende beslissingen e.d. waren altijd door een ander genomen. Ze verschuilde zich altijd achter een ander. M.a.w. verantwoordelijkheid nemen was er niet bij. Kritiek? Hoe mild ook gebracht, forget it. Daar kon ze absoluut niet tegen.

De verslaving die je noemt is ook ZO herkenbaar. Al is het me een raadsel waarom dat nou zo vaak is bij de partner van een BL'er. Ik bedoel, dat hoor je bij een "normale" relatie nooit.
De pijn die daaruit voortkomt.... 2 jaar verder. Ik ben nu zover dat ik er emotioneel weer redelijk ben. Maar ik denk nog dagelijks aan wat ik meemaakte. Die rollercoaster. Wat ik erin stopte. En hoe ik vervolgens werd behandeld.....

-
(4396) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-08 12:04:00
Wat een herkenning... Veel wijsheid die je verplicht bent op te doen als je een ex of partner met borderline treft en het is enkel door die wijsheid die jij als niet-borderliner nodig hebt om te overleven.
Er is iets wat wij (non bp) dikwijls vergeten te doen... en dat is voelen! Stel jezelf de vraag hoe het voelt. Hoe voelt het als hij/zij je weer eens dagenlang negeert zonder aanleiding? Hoe voelt het als je dan ontdekt dat tijdens die periode hij/zij veel plezier met anderen maakt en misschien wel jou kwets terwijl dat telt niet? Hoe voelt het als je plots uit het niets weer een bericht krijgt dat hij/zij zich toch weer zo slecht voelt? Het voelt slecht voor jou... en geef dat toe aan jezelf. Als partner van een borderliner probeer je alle zaken uit die je maar kunt bedenken om het te doen werken, om je partner te doen inzien hoe het wel of niet werkt in een constructieve relatie waar ieder naar op zoek is. Maar geloof mij, door het denken tot in het uiteinde van je vermogen slaag je er nog niet in... of misschien slechts door 1 zinnetje tussen of na al je tekortkomingen door "jij bent de enige die me begrijpt".. en dat is dan weer genoeg om samen op die rollercoaster te springen.
Stel jezelf de vraag.. Denk je dat je borderline partner het vroeg of laat gaat inzien dat het liefde is tussen jullie? Denk je dat hij/zij dan opeens van haar onverklaarbare grillen zal verlost zijn. Wil jij een relatie waar je op eierschelpen loopt door op termijn een perfecte partner te zijn waar jij uiteindelijk jezelf door verliest? Dat is geen liefde of hoe je beiden een relatie kan doen werken. Want hij/zij zal zich nooit zo inzetten voor jou als jij deed. Hoe goed zou die het toch niet kunnen hebben als ze het inzien... Maar wacht er niet op. Zolang er geen therapie aan de gang is die ze volhoudt.. dan zal het nooit gebeuren.
Leg de focus op zelf uit het dal kruipen, een nieuwe partner zal misschien niet zo intens zijn maar een nieuwe relatie waar jouw welzijn ook telt, iemand waar je op kan steunen en vertrouwen. Als die nieuwe partner ook maar een fractie zou doen van wat jij overhad voor je borderliner.. wow, zou dan geen innerlijk geluk zijn? Wat ieder verdient die het goed meent!
Duik in je gevoel en intutie. Een relatie zonder respect voor jou, als jouw gevoel niet telt, .. dat is geen relatie of liefde. Want uit al die respectloze handelingen slechts af en toe een beetje waardering terugkrijgen is niet genoeg om je reserves weer aan te vullen. Want op een gegeven moment zijn die reserves op... en dan hebben ze allang vervanging gevonden. Voor een nieuwe cirkel. Zolang ze daar niet aan werken ga je er zelf onderdoor. Een constructieve relatie met respect, vertrouwen en intimiteit is wat je moet nastreven en dat ga je nooit vinden in een borderliner. Leg de lat voor jezelf daar en dat is wat je verdient!
(4400) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-08 17:57:00
IJsbeer,

Bedoel je het nummer daughters van John Mayer?
I know a girl
She puts the color inside of my world
But she's just like a maze
Where all of the walls all continually change
And I've done all I can
To stand on her steps with my heart in my hands
Now I'm starting to see
Maybe it's got nothing to do with me

Als ik dat nummer hoor denk ik vaak aan mijn ex vriendin, die veel kenmerken van borderline heeft, zie in dat veel van haar gedrag gerelateerd is aan haar opvoeding en de rol van haar vader daarin.
(4402) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-10 14:44:00
Beste reageerders,

Allereerst: ja, het nummer van John Mayor is Daughters, helemaal correct.
De tekst stond onder mijn getypte stukje maar is door de webbeheerder 'weggelaten', geen idee waarom. Het is duidelijk een liedje over een relatie met een BL vrouw die doordat ze in de steek is gelaten door haar vader zo omgaat met de mensen die het dichtst bij haar komen.

Overigens, laten we het menselijke aspect niet vergeten: mijn vriendin had het best moeilijk met zichzelf, maar ze heeft nooit aangegeven dat ze BL had. Wel allerlei voor een niet BL'er vreemde gewoonten die achteraf duiden op een compleet spectrum gerelateerde aandoeningen: 20 sec. handen wassen anders waren de bacterin niet dood, maar wel paarden en honden aaien, dagelijks terugkerende rituelen die vastigheid gaven in haar chaos.
Ik had er niet zo'n moeite mee, voor mij waren ze niet storend.
We hebben er samen over gesproken en gelachen, zo open was ze wel. Maar voordat ik in haar keven kwam had zij zich nooit afgevraagd of dit wel 'normaal' was. Vriendinnen die ik sprak hadden hetzelfde al opgemerkt in haar gedrag maar er nooit iets van gezegd. Aan mijn verbaasde blik kon ze zien dat ze iets deed wat iet geheel consistent was en waar ik vraagtekens bij zette. Ik doe iets geks, h, zei ze dan heel ontwapenend...
Maar andere keren kon haar stemming omslaan. Niet bij haar rituelen, maar bv. ooit toen ik een gekookt eitje aan gaf wat niet naar haar zin was.
Weet je niet hoe ik mijn ei wil 's morgens, beet ze me toe. Ik verontschuldigde me, want ik had haar nog nooit een eitje zien eten. Nou, z dus niet!
Het ei werd terwijl ze briesend opstond naar de hond gegooid die het dankbaar opat. Ik bleef in verwondering achter, ze sloot zich 2 uur op in de douche, douchte, toiletteerde en kwam toen fris eruit alsof er nooit iets was gebeurd...

Toch zijn er in haar leven reeds eerder interventies geweest, ook al zweeg ze over haar verleden het liefst als het graf. Van mijn verleden wilde ze alles weten, of ik eerdere relaties had gehad en hoe ik me daarbij voelde, achteraf gezien mijn zwakke plekken inventariserend.
Maar een opmerking van haar: 'dat het zo druk was in haar hoofd' is een typische psychologie uitdrukking. ADHD'ers die behandeld zijn spreken er ook over. Mensen die nog nooit in aanraking zijn geweest met psychologen hebben het over de vele gedachten, ik pieker, ik wil rust, maar nooit dat het 'zo druk' in je hoofd is.

Ook het verhaal dat haar ouders haar op haar 13e of 14e zomaar ineens de steek lieten, zonder reden, is beter te herleiden naar een opname in een gesloten setting dan dat vader en moeder zonder reden de kuierlatten namen en haar thuis achterlieten. Waar verbleven ze dan? Daar had ze geen antwoord op. Het zal wel een van haar eerste pogingen zijn geweest om aandacht door te dreigen met een zelfmoord poging. Ze pretendeerde ook dat ze de chronologische volgorde van gebeurtenissen die op een gewoon mens enorme impact zouden hebben gehad tot trauma's aan toe, gewoon even niet meer wist. In een 'normaal' mens zijn geheugen zouden datum en tijd gegrift staan, bij haar was het een soort draaiende bingobal waar nog geen nummertje uit kwam... Maar een traumatische gebeurtenissen dat ze al had meegemaakt... Genoeg voor drie mensenlevens.

Toch kon ze de vinger af en toe, wanneer ze zich veilig voelde bij mij, 's avonds in bed onder de dekens, opgerold in mijn armen, foetushouding aannemend met haar rug tegen mijn borst en mijn armen stevig om haar heen vasthouden, op de zere plek leggen. Haar vader had nooit een hoge pet van haar opgehad. Hij had haar altijd minderwaardig behandeld, zij zou nooit iets waar kunnen maken in haar leven, nooit iets bereiken in zijn ogen.
Daar heeft ze vanaf 3 jarige oeuter tegen aan gevochten. Nooit was het in zijn ogen goed genoeg wat ze presteerde, altijd aanmerkingen en als klap op de vuurpijl, verwijdering.
Hij liep altijd gewoon weg als hij niet kreeg wat hij wilde zien van mij, ik kon hem nooit bereiken. Nooit een vader -dochter band, geen genegenheid of knuffels, maar afstand. En krampachtige pogingen van haar om het hem naar de zij te maken, altijd hopend op een positieve reactie. Die ze nooit heeft gekregen van hem. Dat vreet aan een klein kind.
John Mayor zegt:

Oh, you see that skin?
It's the same she's been standing in
Since the day she saw him walking away
Now she's left
Cleaning up the mess he made

Boys, you can break
You'll find out how much they can take
Boys will be strong
And boys soldier on
But boys would be gone without warmth from
A woman's good, good heart

On behalf of every man
Looking out for every girl
You are the God and the weight of her world

Nu zegt ze dat ze niet gemaakt is om een relatie te hebben. En dat er zinder een relatie niets mis met haar is.
Dan zit ze in haar survival modes en kan ze alles aan...
Tot het volgende trauma zich aandoet.

IJsbeer.
(4409) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-10 19:23:00
Onvoorstelbaar wat een herkenning.....
(4410) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-12 18:19:00
Reactie: 2013-08-29 22:25:00 hallo ik ben peter ik wil mijn verhaal kwijt over borderline ik heb het 7 jaar lang volgehouden...
------------------------------------
Hoi Peter,
het bovenstaande stuk is zo eng, je kon het wel over mijn vriendin hebben. ben zelf 27 zij is 24 en hebben een dochtertje van 1 jaar en 2 maanden.
ze is een hele goede moeder, maar wat jij ook hebt voel zelf dat ik gefaald heb, wou zelf zo graag het gezinnetje zijn, zij dreigt me ook met de politie.
weet allemaal niet meer wat ik moet doen ze is nu bij haar moeder, en we staan op het punt definitief een einde aan de relatie te maken, mis haar en hou ziels veel van der maar ben mezelf aan het verliezen en ben bang de kleine meid voorgoed te verliezen. heb alleen maar erkenning, ouderlijkgezag wou mevrouw niet tekenen, dat kwam wel als we waren getrouwd.
HELP Kevin.
(4411) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-18 11:50:00
kan iemand mij alsjebleift vertellen hoe ik mijn partner vertel dat hij borderline heeft en dat hij geholpen kan worden...? Heeft iemand ervaring hiermee? heb je ooit een relatie gehad waarvan je er na een poosje achter kwam dat hij/zij borderline moet hebben (bijna alles op deze site is mijn verhaal)...of kan iemand met borderline mij handvaten geven? 'hoi schat hoe was je werkdag, oh trouwens ik denk dat je borderline hebt' gaat 'm niet worden. Hij is natuurlijk fantastisch en ik ben een waardeloos wezen dat eigenlijk nergens goed in is, waarom zet hij mij er niet gewoon uit? wat zou dat een opluchting zijn zeg!

Hij haalt het bloed onder m'n nagels vandaan, ik doe alles fout ook al doe ik niets anders dan hem te pleasen het is nooit goed genoeg. Ik ben het punt voorbij dat ik rustig kan reageren, ik ontplof vaak. Als ik dan dreig weg te gaan dan is hij poes lief en aardig zoals ik 'm graag altijd zou zien. Ik ben zo verliefd... dit duurt al bijna 3 jaar....

Nog even en ik ben mezelf niet meer, ben ik al mijn vrienden kwijt en is mijn mooiste tijd verloren gegaan aan het overleven in een relatie waarin ik dood ongelukkig ben... ik zou graag kinderen willen, de tijd begint te dringen. In deze situatie wil ik geen kinderen, ik heb mijn partner wijsgemaakt dat ik kinderen haat. Ik lees verhalen op deze site dat het zou moeten kunnen met de juiste therapie...

Tina
(4420) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-19 18:46:00
Beste Tina,

Wat verwacht je van jouw interventie of die van professionals?
Stel dat je hem kan overreden om naar een hulpverlener te gaan, stel in het meest gunstigste geval dat hij zich gaat (en nog veel belangrijker BLIJFT) inzetten voor zijn therapie, hoe lang denk je dat het nog gaat duren voordat er verbetering optreedt in zijn gedrag naar jou toe? Hoe veel kritiek krijg jij nog te voortduren waarbij hij jou aanpraat deel van het probleem te zijn? Of uiteindelijk het hele probleem bij jou neer te leggen, d reden waarom hij niet meer naar therapie hoeft?! Statistisch gezien verlaat het meerendeel van de BL'ers hun therapie voortijdig. Of 'klikt' het niet (meer) tussen de BL'er en de professionele hulpverlener...

Zoals je het verwoordt heeft je vriend geen enkele notie dat hij jou iets aandoet met zijn gedrag naar jou toe. Ik mis in je verhaal het afstand nemen, wat kenmerkend is voor een BL'er.
Jij zegt dat als jij dreigt met hem te verlaten dat hij weer poeslief wordt. Niet boos? Niet, donder maar op dan...
Hoe vaak heeft hij jou het huis uitgezet intussen? Of hoe vaak is hij vertrokken zonder dat je wist waar hij was, contact niet mogelijk was en als hij dan terug kwam was alles weer koek en ei en hoefde er niet over gesproken worden: Wees blij dat ik er weer ben, waar zeur je over? Het gaat nu toch weer goed met ons...

En er bestaat meer dan alleen maar BL, stoornissen genoeg, BL is een verzamelnaam voor een divers beeld waar een 5 tal overeenkomsten zitten in het gedrag van de BL'er maar de rest van het beeld divers is. Voor geen BL'er hetzelfde. Dus voor je je vriend onder de noemer BL plaatst moet je wel donders goed weten waar je het over hebt...
Zelfs professionals kunnen via DSM-IV niet altijd de juiste diagnose stellen, de 'zachtaardige' BL'er wordt vaak niet eens als zodanig herkent.

Gebruikt je vriend medicijnen, is hij verslaaft aan drank, drugs, koopgedrag, verminderde remmingen op sxueel of sociaal gebied? Alleen een psychiater kan de diagnose stellen rn dan moet jouw vriend eerst meewerken. Eerst door bezoeken aan een psychiater (eventueel samen met jou), vervolgens getest worden en daarna medicatie en therapie gaan volgen die jaren kan duren. Ook de mogelijke bijwerkingen van anti-depressiva ondergaan en continu gemotiveerd blijven voor iets wat de gemiddelde BL'er niet als zijn of haar probleem ziet. Immers zelf hebben ze minder last van hun stoornis dan jij als partner. Natuurlijk voelt een BL'er zich niet helemaal goed in zijn vel, maar om nou direct te zeggen dat er niet mee te leven valt... Vele BL'ers komen er pas op latere leeftijd achter dat ze een stoornis hebben en vonden het acceptabel genoeg om zo verder door het leven te gaan.

De toon van jouw berichtje zegt eerder wat over de staat waarin jezelf verkeert, je bent aardig aan het einde van je latijn, het moet niet lang meer duren, want het geduld is op.
Je sociaal netwerk waar je terecht zou moeten kunnen met je problemen brokkelt snel af en nog even en je bent zelf rijp voor therapie, in plaats van hij.
Hoe hard het ook klinkt: denk eerst aan jezelf en stel korte termijn doelen op die de situatie leefbaar maken, zo spoedig mogelijk. Kijk of hij zich hieraan gaat houden, zo niet dan weet je ook dat commitment aan een langdurige therapie (wat hij dan voor jou doet, niet vanuit intrinsieke motivatie) er nooit zal komen.

Maak ruimte voor jezelf, vertrek voor een bepaalde tijd naar een vriendin of je ouders zodat je uit deze destructieve situatie bent en helder naar de situatie kunt kijken in plaats er continu deel van uit te maken. Lees boeken over BL, in de bibliotheek staan er genoeg.
Praat met mensen die jouw na aan het hart staan en wees eerlijk over je relatie en toekomst perspectief. Zoals je overal kunt kezen raak je relatie verslaafd met een BL'er. Dat is heel wat anders dan verliefd zijn. Het heeft eerder raakvlakken met het Stockholm syndroom dan met echte liefde. En durf beslissingen te nemen, ook al zijn ze moeilijk ook voor hem. In een ongelijke relatie blijven zitten, straks misschien een kind op te laten groeien, is funest voor jou en je toekomstdromen.
Wees reeel, is dit nou waar je aan denkt als ze het over je ware liefde hebben?
Zou jij je beste vriendin deze relatie aanraden?
Suc6, het valt niet mee, been there, did it myself.
Maar voor hem was er leven, na hem ook.
Hou dat in je achterhoofd.

Veel sterkte,

IJsbeer
(4422) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-20 08:08:00
beste IJsbeer,

bedankt voor je reactie, ik ga het op me in laten werken...
ik was een beetje bang voor de reacties, want later las ik mijn bericht terug en die was inderdaad een beetje fel. Ik ben zelf 1 keer vertrokken voor een week met de intentie om nooit meer terug te komen. Maar verliefdheid, houden van, medelijden heeft mij er toe bewogen het nog een keer te proberen. Niet wetende dat hij een serieus probleem had, ik dacht dat ik het wel duidelijk had gemaakt met mijn vertrek en dat hij zou veranderen anders zou ik definitief weg gaan. Nu weet ik hoe pijnlijk het is om te vertrekken en heb ik de kracht niet om weer weg te gaan. Hij zegt wekelijks dat ik niet hoef te blijven, ik mag weg gaan als het me niet zint. Ik heb nog 1 x m'n koffer ingepakt en 1 x overwogen om tijdens een vakantie in m'n uppie het vliegtuig terug te pakken. Voor de rest laat ik het maar gebeuren allemaal. Soms als ik een moment heb dat ik denk 'ja maar wacht eens dit gaat echt te ver, ik heb ook eigenwaarde' dan hebben we echt schreeuwende ruzie... ik laat het vaak niet zover komen of als ik wat zeg waardoor hij ontploft, maak ik hem rustig met 100 x sorry te zeggen. Ik heb niet altijd de kracht om zo'n strijd aan te gaan, dat kost zoveel energie.

Hij zal me nooit het huis uit zetten, ook al krijg ik het soms bijna voor elkaar. Hij haat het om alleen te zijn. Ik kan nooit alleen weg zonder dat hij ook een afspraak heeft zodat hij niet alleen is. Als ik een uitnodiging krijg dan is er meteen paniek in de tent, want wat moet hij gaan doen dan? Je begrijpt dat ik afspraakjes met lul smoezen afzeg, niet eens tegen mijn vriend zeg dat iemand me uitnodigt. mensen zijn het inmiddels na een paar jaar ook wel afgeleerd om mij ergens voor te vragen helaas.... Moet je nagaan dat ik ooit zo'n spectaculair leven had met veel gezelligheid en spontane dingen....

Ik kan een boek schrijven over alles wat er gebeurt en wat zeker niet normaal is. Mijn telefoon wordt gecontroleerd, ik krijg iedere dag standaard vragen of ik vreemd ben gegaan, of iemand nog aan m'n tieten heeft gezeten, enz. Zelf roept hij hardop (zodat ik het hoor) als hij weer een mooie vrouw ziet. Als ik dat zou doen krijg ik weer een heel vragenvuur over me heen over vreemd gaan enz. Hij behandelt mij zoals ik behandeld werd toen ik 5 jaar oud was 'zo praat je niet tegen mij he' 'geen grote mond hebben tegen mij' Hij is erg achterdochtig en denkt dat mijn vrienden en mijn familie een hekel aan hem hebben. Dat is niet zo, tenminste mensen zullen heus hun vraagtekens hebben intussen, maar zijn achterdocht is niet terecht. Ik hou van mijn vrienden en familie en ik vind het vreselijk als hij er steeds slecht over praat. Soms zijn ze opeens weer helemaal het einde, maar meestal zijn ze waardeloos...

Ik durf inderdaad niet met zekerheid te zeggen dat mijn vriend BL heeft maar na lang zoeken op intermet kwam ik deze site tegen en daar las ik steeds herkenbare verhalen. Nu ik denk te weten dat hij BL heeft herken ik ook zijn gedrag moet ik zeggen. Inmiddels heb ik zelf ook therapie nodig daar ben ik van overtuigd, ik moet weer leren om dingen voor mezelf te doen i.p.v. 24 uur per dag bezig te zijn alles toe doen zodat hij 'tevreden' is.

Toevallig heb ik gisteren iets gelezen over stichting borderline, maar inderdaad als ik mijn vriend een beetje inschat die gaat dat niet volhouden. Daar is hij echt te eigenwijs voor, wellicht zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Hij moet zich zo slecht voelen dat kan niet anders, dat zie ik aan hem.

Als ik mijn teksten teruglees dan denk ik ook bij mezelf.... wat doe ik hier nog hoe gek moet je zijn om niet direct je spullen te pakken? Ik ben ook gek geworden denk ik hoor...

Tina
(4423) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-20 13:26:00
beste tina,

ik las je verhaal en ook ijsbeer die je probeert te redden, omdat hij ooit was waar jij nu bent... En als je alles tot je laat doordringen weet je dat hij gelijk heeft.. je besefte het zelfs toen je schreef dat je hem nu niet in de steek kon laten .. dat dat het enige is wat je eigenlijk net voor jezelf wel moet doen.. denk ook niet.. t is nu net kerst , of nieuw.. k zal wachten tot na de feesten... Geef je zelf een mooi nieuwjaarsgeschenk.. begin met iemand op te zoeken die je vertrouwd en die je goed kent.. je moeder? vader?broer?zus? goede vriendin... Vertel de waarheid zoals je dit hier deels deed.. dan wordt de stap minder moeilijk om te zetten. Het is haast onmogelijk dat niemand in je omgeving doorheeft dat jullie relatie niet helemaal pluis zit.. ook al kan een BL heel goed toneelspelen. Dan voel je je al sterker in de stap die je zult zetten omdat je dit aan jezelf verplicht bent. Denk nu aan jezelf en je toekomst en eens niet aan hem.. hoe hij zich hierdoor zal voelen.. mogelijks voelt hij zich hierdoor niet goed en triest etc... zo zou het omgekeerd ook zijn.. Maar je doet niemand een plezier door te blijven. Mijn dochter heeft BL, ik hou nog steeds van haar... , maar berust er ongeveer in dat zij niet bij machte is iemand gelukkig te maken en een relatie in stand te houden. Mogelijks kunnen zij er zelf niet aan doen.. maar het wil niet zeggen dat ze een ander hun geluk niet mogen gunnen. Ook zij heeft haar relatie drie jaar geleden door haar gedrag opgeblazen... maar ze beseft dat ook... en ze gunt die jongen , inmiddels getrouwd en kindje zijn geluk , omdat ze wel beseft dat hij dat verdient. Een gezegde klopt ook heel erg bij BL: aan jezelf ken je een ander. Omdat ze van zichzelf weten dat ze niet te vertrouwen zijn, ook niet in relaties enz.. zijn ze achterdochtig naar anderen toe.. omdat ze denken dat een ander net zo is als zijzelf... Veel BL hebben ook psychopatische trekjes.. Maar ze hebben zichzelf niet gemaakt.. dat is het enige dat je hen niet kwalijk kan nemen.
veel sterkte en doorzettingsvermogen.Op naar een nieuw leven !!!
(4424) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-24 02:10:00
Beste allemaal, Mijn man en ik zijn nu 4.5 jaar getrouwd en sinds een paar maanden ben ik er achter gekomen dat hij een Borderliner is... zijn woede aanvallen en driftbuien waren dagelijks aan de orde, na snufelen op internet kwam ik het tegen.. ja hoor het heeft een naam Borderline. Ik heb veel info uitgeprint en mijn man laten lezen en hij zei meteen ja dat ben ik... hij wist zelf niet waar die woede vandaan kwam, na veel praten en huilen vertelde hij mij dat ooit sxueel is misbruikt toen hij heel klein was, de opa van zijn beste vriendje kon niet van hem afblijven en hij was dan helemaal verstijft en bang, hij kon niet weglopen niets! die oude viezerik deed het zo vaak en altijd als zijn klein zoon maar omkeek dan zat hij aan zijn piemeltje... dit is dan denk de oorzaak van zijn woede en borderline stoornis.. ik ben zijn vrouw en hou heel veel van hem, helaas is hij vandaag vertrokken omdat hij mij een slechte vrouw vindt.. ik doe niet veel voor hem zegt hij en ik ben veel leuker tegen andere en niet tegen hem.. de grootste onzin natuurlijk. Ik ben momenteel kapot van verdriet en weet niet wat er aan gaat komen. Kan iemand mij advies geven om dit te verwerken? mijn man was zo lief en tegelijkertijd een beest. Hij veranderde in een fraktie van seconde en was niet meer te herkenen. Het ergste is dat ik heel veel om hem geef en hij ziet mij nu als zijn grootste vijand. Wat een rare ziekte is dit.Vorige week sprak hij over een kind adopteren en een paar uur geleden wilde hij mij nooit meer zien. Ik vergeet dat zij veel meer pijn hebben dan wij achterblijvers, maar het is gewoon zo moeilijk ik ben nu alleen maar aan t janken omdat ik toch heel van hem hou ondanks het ellendige leven met een borderliner.
(4425) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-24 18:12:00
Beste 'vrouw alleen',

Ik weet niet of het zo is dat een BL'er meer pijn hebben dan wij non BL'ers.
Ik denk dat het anders voelt, eenzamer, niet weten hoe met stress om te gaan, het gebrek aan zelfvertrouwen, de pijn van vroeger die weer werkelijkheid is ineens...
Hoe dan ook, het is nooit een bewuste keuze geweest om BL'er te zijn of te worden...
Wat ik uit jouw verhaal begrijp is dat je hem best wel cru met zijn neus op de feiten hebt gedrukt door hem te confronteren met jouw 'bevindingen'. En dat heeft een hoop losgemaakt waar de deksel op zat, wat gemaskeerd werd met woede aanvallen, zodat de pijn er niet door hoefde te komen. Een woede waar een BL'er, het wetend of niet dat hij/zij een BL stoornis heeft van zegt dat hij er zomaar ineens is, niet te onderdrukken valt en niet te stoppen is. Het moet er gewoon uit! En er wordt geprojecteerd op degene die het meest dichtbij staat, waar een emotionele band mee is, de partner.

Ik denk dat het momenteel een vlucht voor hemzelf is, schaamte, verdriet, herkenning, pijn. En wat hij eigenlijk zegt projecteert hij op jou: Hij is het niet waard om van te houden, hij is geen goede man. Laar hem even proberen de rust weer te vinden na deze shock, dan komt hij weer terug.

Voor het veranderen van de ene in het andere moment bestaat een term: splitsen of in het engels splitting. Men zegt dat het een hele basale manier is om pijn niet te hoeven voelen door woede te uiten of totaal onverschillig te worden. Dan raakt het de BL'er niet in zijn innerlijk. Maar wij noeten er maar mee om gaan als partner of ex partner zonder BL trekjes. En dat doet zo'n pijn, dat is ongekend in een 'normale' relatie.

Vanuit mijn professie als militair kan ik zeggen dat in tijden van stress of verdriet het goed is om je extra lichamelijk te verzorgen. Dat zorgt dat je geestelijk weer een prettig gevoel krijgt, immers, het spreekwoord: goed in je vel zitten zegt genoeg. Blijf jezelf trouw, zorg dat je klaar bent voor de stress, dus probeer in deze periode je toch op te laden met zoveel mogelijke positieve energie. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik, been there, done that.

Zodra hij terug komt of terug wil komen, waardeer hem, zoek niet de confrontatie mAr ben blij dat hij er weer is. Zeg hem wel dat er gepraat moet worden, maar niet meteen. Praat met elkaar: val elkaar niet aan. Jullie zijn een team, jullie moeten het samen doen, dus val elkaar niet af. Stel wel grenzen, maak daar afspraken over. Wat mij en mijn ex vriendin goed heeft geholpen was een schriftje waarin zij schreef als ze voelde dat iets haar ging irriteren, hoe subtiel dan ook. Dan vroeg ze aan mij daarin of het klopte wat zij over mij dacht of voelde. En ik las het en schreef wat ik er van dacht. Zonder elkaar te spreken erover ging dan vaak de boosheid weg voordat het tot een woede uitbarsting of splitsing kwam. Wellicht werkt dat bij jullie ook.

Veel sterkte, juist in deze dagen van bij elkaar zijn. Maar je bent niet de enige: ik mis mijn meisje Monique ook enorm met deze dagen. Zij waarschijnlijk ook ons (ik ben niet alleen, er is hier een klein meisje van 3 die bij mij woont en dol op haar is en zij op haar, hoewel zij niet haar moeder is), maar ze is te trots om dat toe te geven. 'Ik ben niet eerder naar je toe gekomen om te praten, want dan zou ik weer zo in je armen kruipen', was haar laatste e-mail aan mij. Daar moet je het dan mee doen al 2 maanden is ze niet bereikbaar, het doet heel veel pijn dat je hoort dat ze zo met zichzelf aan het vechten is voor niks. Want ik ben ook niet haar vijand, maar zo ziet ze me n ineensu... Mijn deur staat hier wagenwijd open voor haar, maar zij moet de stap nemen om binnen te komen... Je kunt iemand niet dwingen om van je te houden.

IJsbeer.
Nb. Iedereen fijne kerstdagen (zeker als je hem alleen door moet komen)
Houd moed!
Echte wonderen kosten wat meer tijd om te worden gerealiseerd...
(4426) Reactie van een bezoeker van de site!
2013-12-28 23:14:00
Beste allemaal,
Helaas ben ik een soort "lotgenoot" en een (ex) partner van een vrouw met gediagnosticeerde borderline. Ik ben nu ruim 3 jaar met haar geweest. In die tijd is het letterlijk 100 keer uitgemaakt. Heb meerdere malen de politie over de vloer gehad vanwege valse aantijgingen van huiselijk geweld. Echt enorme conflicten gehad waarbij werd gedreigd met zelfmoord, midden in de nacht een hoop heisa gemaakt etc.. Jullie kunnen je er vast een voorstelling van maken. Wat ik nu alleen niet begrijp is het volgende. Mijn omgeving (Goddank heb ik nog genoeg vrienden en familie om me heen) verklaren me al jaren voor gek dat ik telkens weer opnieuw met deze vrouw een relatie aanknoop, telkens weer bij haar terug kom. Ik snap niet hoe het kan dat ik dit steeds weer doe? Alsof ik verslaafd ben aan haar? Herkent iemand dit? Dat gevoel van verslaving aan je partner? Het verstand zegt al jaren dat ik hiermee moet kappen maar het gevoel mist haar enorm en schreeuwt om haar. Het liefste zou ik zo weer bij haar teruggaan maar tot nu toe heeft mijn verstand me hiervan weerhouden..Hoe kan het toch dat ik zo weer bij haar terug zou willen ondanks alles wat er is gebeurd? Het is wel een hele charmante en aantrekkelijke vrouw waar je mee dubbel kan liggen van het lachen.
Ik hoop dat iemand zich hierin erkent en misschien me wat tips kan geven om dit achter me te laten of anders?.. Heb overigens wel vaker relaties gehad, die verliepen minder turbulent en ben nu 32 jaar oud.
Alvast heel erg bedankt,

Grt. Klaver.
(4428) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-06 14:19:00
Beste Ijsbeer,
Heel erg bedankt voor je reactie op mijn verhaal, ik zal proberen jullie methode te hanteren, hij is immers al weer terug! maar hij blijft roepen dat ik er niet was toen hij mij nodig had. Ik doe altijd mijn best en heb vaak het gevoel als ik op eieren moet lopen.. Ik heb hoop en hoop natuurlijk voor iedereen hier het beste en beterschap.
(4432) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-06 22:16:00
@Klaver: inderdaad is dat van verslaving heel herkenbaar. Ergens hierboven (zoeken met ctrl-F) staat de website van Shari Schreiber genoemd en zij weet dat ook zo goed te benoemen. (saving your life after loving a borderline)
Elk appje, elke mail is als een fix voor een junk. Ook mijn ex was zeer innemend, charmant en ja, dikke pret. Wat voel je je dan levend!

Maar haar toneelspel bleek mij later pas toen familie een boekje open deed. Datzelfde toneelspel zie jij ook. Je wordt gemanipuleerd! Als er eens iets is, ligt het nooit aan haar! Wat is jouw ervaring: Heeft ze zich wel eens echt ingeleefd in JOU? Want, en dit is niet aardig, het gaat nooit om JOU!

Bedenk ook hoe je zelf in elkaar steekt. Dat je steeds terug wilt naar haar zegt ook iets over jou, namelijk dat je waarschijnlijk een people pleaser bent. Dat je nodig wit zijn. En de pijn om uitgerekend door iemand die je zelf zo'n warm hart toedraagt, verraden te zijn is ondraaglijk. Alles schreeuwt "onrecht" en herstel van respect. Erkenning door haar, die je dus niet krijgt.

De verslaving wordt minder. Trust me, I know. Maar het ligt op de loer...
Thomas.
(4433) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-07 13:39:00
Aan henk post 29-8-13 Bekende ervaring. Als teenager een zeer extreme reactie. Een 20 jaar niets aan de hand. Daarna, de 42jr. voorbij en het begon weer, incl. dreigingen! Huisartsen zijn niet capabel om het te onderkennen. De lijdende partner wordt o.a. relatietherapie geadviseerd! Overal totaal onderbelicht: de veranderende hormonale huishouding bij vrouwen! Het is een bekend verschijnsel (zie fora in de U.S n goede publicaties) dat vrouwelijke Borderliners tussen de 40 en 55 plotseling jarenlange relatief stabiele relaties ineens verlaten! Verlaten zonder om te kijken. Kinderen? Volledig apathisch voor die gevolgen!
Zie het anders. Veel laag functionerende Borderliners (waar hulpverleners mee bekend zijn EN op focussen!) snijden zich om zichzelf te voelen. Een hoogfunctionerende Borderliner is anders, zij snijden mensen uit hun leven, cut en weg! Ik heb t ondervonden

Dreigingen? Ze zijn verscheurt, het is een emotionele hechtingstoornis. Enerzijds zijn ze als de dood verlaten te worden, anderzijds werken ze ernaar toe. Haar pijn wordt op jou geprojecteerd, JIJ bent dan de oorzaak! Jij moet haar jouw liefde bevestigen, als verzachter voor hun pijn! Dreigingen? Hun argument om te krijgen wat ze willen, als een kleuter (echt, emotioneel moet je t daarmee vergelijken)! Geef je toe, is het hek van de dam, JIJ gaat eraan onderdoor! Grenzen stellen, met technieken werken. Zeg niets(!), loop weg, zit ze in dr eigen sores, wordt ze ontwapend. OF op rustige en kalme toon: ik wil niet zo behandeld worden, je kan met me praten als je rustig bent en weglopen..
Noteer data van voorvallen, beschrijf ze, vooral omdat je eraan denkt om ze uit de ouderlijk mach te zetten. Zorg dat je dossier bij de huisarts komt. Praat met hulpverleners, dossier overhandigen. JIJ moet voorbereid zijn! Het gaat om HUN! Hun overleving NIET het welbevinden van alles waar ze zo van houden. Ze kunnen niet anders om te overleven.

Aan funckiechickie post 29-8-13 Uw reactie is d typerende reactie! Deflecteren, het probleem bij partners leggen, zij zijn relatieverslaafd, hebben geen grenzen Neen, in een normale relatie is er gelijkwaardigheid, MOET 1 van de partners niet gedwongen worden grenzen te stellen, kent ook de ANDERE partner grenzen, bejegenen ze elkaar met liefde en respect. Ja, een hoogfunctionerende Borderliner kan zoiets jarenlang. Uit ervaring.
U zegt: wiebelige emotionele huishouding. Deflectie om uw pijn daarover te verzachten? Het is een verstoorde emotionele belevingswereld. Ik hou van je ik haat je / laat me gaan blijf in de buurt, enz. Juist het liefste, het meest veilige wordt keer op keer ongenadig hard afgestoten, tot het liefste breekt!
En een ander niet veranderen? Oh, een ander moet u maar nemen zoals u bent? Bent u nog zo instabiel? Geen object constante, zwart-wit denken, uw "oordeel" baseren op de laatste ervaring met de degene die u zo lief is? Respect dat u uw probleem voor een deel onderkent, liet behandelen! Uw reactie geeft aan dat u een erg lange weg moet afleggen Borderline is gn excuus, Borderline is een verklaring!

Aan anderen lees/ leer en pas technieken toe als je die relatie een kans wil geven. Relatietherapie? Ligt aan de ernst van de stoornis. Als funckiechickie het ligt niet aan hun, bij jou, de provider reken er dan op dat ze volledig blokkeren als ze aandeel moeten bekennen of hun diep verborgen emotie wordt geraakt! Bedenk wl dat de voorspelling/toekomst over hun gedrag uit hun historie blijkt (plotseling weglopen, weer terugkomen, etc.), tenzij ze adequaat behandeld worden!
Ons aandeel? Wij zijn geen provider, wij zijn normale mensen die met liefde en respect samen met onze partner iets willen opbouwen, daarom voor elkaar willen zorgen, het ervoor overhebben!. Niet meer, niets minder! De ander een volwassene met een emotionele brein van een kleuter, een stoornis (neen het is echt gn ziekte! Een ziekte is te genezen, een stoornis te beheersen door behandeling, waarbij erfelijke factoren een grote rol spelen).
(4434) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-10 21:36:00
Zo herkenbaar allemaal!
Ik had een relatie met een bl vrouw twee jaar. In de begin was ik alles voor haar.Ons relatie was zo intens. We waren zo blij met elkaar. Ze zou me nooit verlaten nooit zonder mij kunnen en willen. Plotseling uit niets verbreek ze relatie omdat ze geen gevoel meer voor mij heeft zegt ze. Ze heeft mij diep gekwetst. Ik vraag me alleen maar af, hoe t kan als borderliners verlating angst hebben zelf mensen afstoten. Ze maken zelf relatie kapot met hun gedrag. We hebben niet samen gewoond dat zou ik ook niet kunnen denk ik.Ik hield wel veel van haar en ze van mij. Van een lieve vrouw verandert ze in een vrouw zonder gevoel. Ze heeft alle contact verbroken nu. Ze vind beter zo voor haar is ook beter zo nu terwijl ze niet zonder mij kon. Ik denk dat ze moeilijk van gedachte zal veranderen. Ik weet ook niet of ik met haar opnieuw zou willen. Ik heb vertrouwen in haar verloren. Ik vind alleen maar jammer omdat we zo een mooie tijd samen hadden.
(4437) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-12 12:33:00
@ Thomas. Ontzettend bedankt voor je reactie. Het was zelfs wel een beetje een `eyeopener` voor me. Je hebt gelijk, het ging eigenlijk nooit om mij. Alles draaide om haar. Het leek soms wel of ze geen empathisch vermogen heeft, zich niet kan inleven in een ander. Ook bespeurde ik weinig oprechte interesse in mij.
Je hebt wel gelijk dat eea ook iets over mij zegt. Het is te belachelijk voor woorden dat ik na al die escalaties nog telkens weer bij haar terug zou willen komen.
Je spreekt uit eigen ervaring toen je zei `die verslaving wordt echt minder`. Mag ik vragen hoe lang geleden jij er een punt achter zette en hoe lang het duurde voordat je voor je gevoel weer verder kon gaan zonder te hunkeren naar een reactie van haar?
Grt. Klaver.
(4438) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-13 15:19:00
@Klaver: Het lk soms wel of ze geen empathie had? Dat is wel zeker! Geen inlevingsvermogen , tenzij ze daarmee iets voor zichzelf bereiken. En dan gaat het vooral om aandacht. Want dat is vaak de spil en veel borderliners (en die van mij dus ook) zijn aandachtsjunkies. Dat maakt ook dat ze vaak zo innemend overkomen en zeker mannen vallen dan al snel voor een dergelijke vrouw.
Vraag je ook eens af hoeveel jij weet van haar en hoe dat andersom zit? Hoeveel vroeg zij eigenlijk naar jouw achtergrond?

Bij mij is het inmiddels 2 jaar geleden. Wat mij voornamelijk (nog steeds) raakt is het totale gebrek aan respect door mij dood te zwijgen. En dat na al die uren dat ik haar problemen aanhoorde en er voor haar was, kan er voor mij nog geen mailtje af. Ik hunker dus niet meer naar een relatie met haar. Maar wel -hoe bizar misschien- naar rehabilitatie. Na wat ze in haar hoofd haalde over mij en daarmee anderen opstookte. Alleen kan ik dat verwachten van iemand met de emotionele ontwikkeling van een kleuter...?
.
(4443) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-13 19:06:00
Kan iemand me antwoord geven waarom borderliners relatie kapot maken en partners afstoten terwijl ze zelf zo een grote verlating angst hebben?
(4444) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-15 14:31:00
Borderliners maken relaties kapot omdat dat hen de zekerheid geeft dat ze gelijk hebben: iedereen verlaat ze. Ze voelen zich namelijk beter thuis bij pijn en eenzaamheid dan afhankelijk te van een ander die ze op elk moment pijn kan gaan doen of ze kan verlaten.
Het is een 'self fullfilling prophecy', hun grootste angst wordt telkens door henzelf waarheid gemaakt.

En zo is het cirkeltje weer rond...

IJsbeer
(4448) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-15 18:50:00
bedankt voor t antwoord ijsbeer, mijn verhaal is bijna t zelfde als die van jou, ze zei zelf een keer dat ze altijd relaties kapot maakt dus ze beseft dat ook ergens wel, maar doet t weer t zelfde... mja ik zou niks liever willen om haar weer te zien, maar van andere kant wil niet meer gekwetst worden door haar...
(4449) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-16 13:36:00
Vind het erg moeilijk om om advies te vragen maar ik die het toch. Weet dat mijn vriend borderliner is, hij had al altijd van die trekjes. Als we ruziemaakten zat hij gelijk een aantal dagen in de put, is dan helemaal niet op te vrolijken etc. Kan niet tegen 'gezag' en als je hem verteld wat ie moet doen doet hij het juist niet. Gewoon omdat hij geen gezag wilt hebben.

Laat ik voorop stellen dat ik altijd voor een persoon ga voor de volle 100%, ik zal altijd trouw zijn en ben voor een 21-jarige nog behoorlijk van de oude stempel wat relaties betreft.

Zelf ben ik ook niet de makkelijkste, ben snel jaloers en onzeker. Maar dat komt omdat mijn vriend erg goed met vrouwen op kan schieten, misschien wel te goed. Ik vertel dan mijn ongenoegen en onzekerheden, maar daar wilt hij niets van weten en als het me niet bevalt kan ik vertrekken.

Laatst een geel goed gesprek gehad en hij vertelde uit zichzelf dat hij een borderliner is. En hij vind het leven saai, als hij naar het werk gaat voelt hij zich 'dood'. Hij wilt zijn eigen leven leiden en lekker de hort op gaan, en het liefst zonder mij.

Zijn een aantal dingen voorgevallen waardoor ik h een tijdje niet kon vertrouwen, en hij bezweerde altijd dat hij nooit vreemd zal gaan. Maar hoe kan dat toch? Als je zoveel aandacht zoekt steeds bij andere vrouwen. Uiteindelijk heeft hij toegegeven dat door de borderline zichzelf niet honderd procent kan vertrouwen. En dat hij me nooit zal kunnen beloven dat hij nooit vreemd zou gaan, maar ondertussen zegt hij dan wel dat het alleen voor de spanning en lust is, nieteens omdat hij wat voornde ander zij voelen want hij komt thuis bij mij en wilt oud worden mt mij!

Hij heeft ook eerlijk gezegd dat ik moet gaan nadenken wat ik wil, of ik hiermee kan leven en of ik hem dan zijn gang kan laten gaan. Ik vondst erg moeilijk en weet totaal niet wat ik hiermee aan moet.

Ik moet ook nog daarbij zeggen dat ik vond dat hij een 'lichte' vorm cam borderline heeft, aangezien hij nooit agressief of jaloers naar mij toe is geweest.

Ik hoop op een antwoord, en eventueel advies. Hoe kan ik deze keuze nou maken en hoe denkt hij over dat eventuele vreemdgaan? Is het gewoon de kick? Kan ik hiermee leven? Ik vind het erg moeilijk.

Hoop op een spoedig antwoord en eventueel advies, zit met m'n handen in het haar. Bedankt alvast voor het advies geven bij mijn uiteindelijke keuze.

Afz. Het meisje dat niet meer weet wat ze moet doen.
(4451) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-18 20:00:00
Dag Meisje dat niet meer weet wat ze moet doen,

Het is een triest verhaal wat je hebt getypt. Jammer dat je in een dergelijke relatie terecht bent gekomen waarin langzaam normen en waarden aan het vervagen zijn onder het mom van een BL stoornis. Is dit nou de relatie die jij altijd gewild hebt, waar je vroeger van droomde? Dat he vriend wellicht een BL'er is is tot daar aan toe, maar dat hij sksuele 'vrijheid' daarmee als vanzelfsprekend denkt te maken gaat er bij mij niet in.
Misschien moet je eens dezelfde opmerking naar hem toe maken: 'Ik wil ook met anderen, wanneer ik dat wil, het bed in kunnen duiken, alleen voor de lust'. En eens kijken wat zijn reactie wordt als je het nog meent ook. Ik denk dat het snel afgelopen zal zijn met jouw escapades buiten de deur.

Het is werkelijk een zwaktebod voor doodgewoon willens en wetens buiten de deur n##ken. Dat heeft niks met BL te maken. Hij weet donders goed waar hij mee bezig is en denkt er nog mee weg te komen ook. Als iemand niet het respect heeft om jou als enige trouw te kunnen blijven, dan is denk ik het Meisje dat niet meer weet wat ze moet doen snel veranderd in een Meisje wat in haar hart best wel weet dat dit niet deugd en verder moet gaan zoeken naar een partner die wel respect voor haar heeft. Nog losstaand van het risico dat hij mee naar huis neemt met zijn wisselende contacten op een geslachtsziekte die niet meer overgaat. Wil jij op deze manier ergens mee besmet raken en je gezondheid vaarwel zeggen? Dt is niemand waard!

Je staat aan het begin van je leven als 21 jarige en dan nu je al zo laten behandelen...
Heel snel vertrekken bij deze 'geile beer' die alleen aan zijn eigen genot denkt.
Genoeg anderen in de wereld die jou wel graag als enigste zouden willen hebben in hun leven.
Laat je toch niet gek maken, hij is het niet waard!
En jij wel!

Groetjes en veel sterkte,

IJsbeer
(4453) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-23 11:24:00
Wat is deze site tot nu toe een enorme steun voor me geweest. Heel veel dank aan allen die hier (on) bewust aan meegewerkt hebben!

Ook ik ben, 'uit het niets' gedumpt door een vrouw, met wie ik 4,5 jaar in liefde heb samengeleefd. Getrouwd, huis, alles liep op rolletjes. Ik was wel de aanjager in de relatie, dwz: degene die alle zakelijke dingen regelde. Huis, hypotheek, financieen, verzekeringen,etc.
We waren gelukkig.

Vanuit het niets verlaat ze me voor een andere vrouw. Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen, omdat ze weg is gegaan en gewoon niet meer terug gekomen.
Toen ik aan de telefoon huilde dat ze terug moest komen, zei ze misselijk van me te worden. Ook nog andere kwetsende dingen. Ik wist niet was ik hoorde en werd wanhopig van ongeloof en verdriet. Wat gebeurt hier??

In de maanden erna heb ik veel kritiek te verduren gehad. Er was van alles mis met me: ik stelde me aan, speelde het slachtoffer, was dominant geweest in de relatie, mijn familie was niet goed, ze had nooit met me moeten trouwen...
Tevens vroeg ze zich af, waarom we nu eigenlijk zo'n ruzie hadden. We hebben het toch goed gehad? Nooit (erge) ruzie?
Dat ik het zo onredelijk vind, dat het op deze manier uit is gegaan en ze direct een ander heeft, wuift ze een beetje meewarig weg: zo lopen dingen nu eenmaal. Ze vind het van zichzelf een beetje dom dat ze daar nooit over gesproken heeft. Maar ja, nu weer verder op de orde van de dag: zullen we scheiden? Huis verkopen (schuld van bijna een ton), spullen verdelen?

Nu, na 1,5 jaar, kan de hele situatie me nog steeds verbijsteren. De manier waarp: zonder een woord te zeggen je partner dumpen en dit af doen met een 'niet zo handig'.
De hardheid en wreedheid van deze actie lijkt totaal niet tot haar door te dringen. Ze maakt haar eigen fouten klein, en mijn fouten (met terug werkende kracht) groot. Precies omgekeerd, in mijn beleving.

Het schrille contrast tussen de lieve vrouw die ze was en de medogenloos(ogende) vrouw die ze nu (naar mij) is, kan ik niet bevatten. Het is een omslag die ik met mijn geest niet klein krijgt.

Terugkijkend zie ik inderdaad wel bepaalde dingen waar ik nu mijn vraagtekens bij heb: in het begin van onze relatie is ze 2 keer weggelopen zonder reden. Ook had ze enorme woede aanvallen, maar altijd als niemand erbij was. Littekens van automutileren op haar armen, onevenredig verdriet bij een (in mijn ogen) kleine afwijzingen.

Ik zijn nooit alarmbellen bij me afgegaan. 'iedereen heeft wel z'n dingetjes'.
Totdat ze me ineens zomaar als een baksteen laat vallen, met alle gevolgen van dien.
Ik ben op de computer gaan zoeken en vond documenten, waarin ze beschrijft als stille borderliner gediagnosticeerd te zijn. Alle emoties sloegen naar binnen en hebben zich (waarschijnlijk) opgestapeld. Naar buiten toe kwam ze dus als een lieve, makkelijke vrouw over.

Totdat.....

Mijn vraag is: is ze van binnen nu cht veranderd, ziet ze nu echt niet wat ze doet? Of is het een houding en heeft ze stiekem donders goed in de gaten dat haar gedrag niet klopt? Hoe werkt dat in haar hoofd?

Wie helpt me antwoorden te vinden? Ik kom er zelf niet uit?
(4455) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-24 09:45:00
Beste,

dit is een heftig verhaal en moet emotioneel heel zwaar om dragen zijn (geweest..), vooral omdat ineens ook de rollen worden omgedraaid zodat ze ne niet enkel opzadelt met je vertrek maar ook nog achterlaat met een hoop schuldgevoelens ... om je te laten geloven dat niet zij,maar jij de oorzaak bent van de breuk... Ik kan alleen maar bedenken dat ze dit laatste gedaan heeft omdat ze eigenlijk goed beseft dat de manier waarop ze je verlaten heeft niet echt menselijk te noemen is.. en ze dat enkel voor zichzelf kan goedpraten door fouten en schuld bij jou te leggen. Ik vermoed dus wel dat ze beseft dat de manier waarop eigenlijk niet kan en zeker abnormaal te noemen is.. maar tegelijk vrees ik ook dat dit niet echt dieper gaat bij haar dan dat... tussen weten en beseffen en aanvoelen is een grote weg. Die grote weg heeft zij overgeslagen, mogelijks omdat haar manier van zijn, haar persoonlijkheid, niet dieper gaat of kan gaan..
ik wens je alvast heel veel sterkte.. hoe moeilijk het ook lijkt.. probeer het verleden een plaats te geven, de trieste, maar vooral ook de mooie momenten. Sla het op in je archief.. , laat het daar maar onder het stof geraken. Probeer niet verder te dubben over wat jij dan toch allemaal fout of verkeerd zou hebben gedaan... natuurlijk is niemand perfect... maar de oorzaak van de breuk moet je niet bij jezelf zoeken, echt niet..
Kijk vooruit, beetje bij beetje... misschien blijkt over een paar jaar zelfs dat het je geluk is geweest dat ze is weggegaan .. dat je de kans hebt gekregen om opnieuw lief te hebben en te leven in een harmonieus gezin. Het is wat ik je zo toewens!!!liefs
(4458) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-26 03:33:00
Het is momenteel nu 5 weken uit, sinds haar woede uitbarsting tot de dag van vandaag niks meer van haar vernomen. Gelukkig heeft onze relatie maar 8 maand geduurd. Desalniettemin ben ik kapot. De continue achterdocht en claimen, het gaf een gevoel dat ze zelf kwetsbaar was. Echter blijkt niets minderwaar en ging ze regelmatig vreemd. Veelvuldig ruzie uitlokken om vervolgens te huilen en vragen om je liefde. Bevestiging die ik gaf was nooit voldoende altijd meer, en als dat niet voldoende was dan vroeg ze dat dus bij andere mannen. Toen alle leugens boventafel kwamen vluchtte ze weg als een klein kind. Om me vervolgens uit te spugen, en met een ex-vriendje ervandoor te gaan.
(4461) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-26 10:27:00
Beste Ijsbeer, je schrijft op 24 jan om 14.31u: BPDer maken relaties kapot omdat dat hen de zekerheid geeft dat ze gelijk hebben: iedereen verlaat ze. Ik kan in deze gedachte niet meegaan. BPDers hebben een onuitputtelijke behoefte liefde bevestigd te krijgen. Vanuit die core behoefte wordt de partner uitgedaagd, getest. Onbewust voor de partner en zr zeker voor de BPDer ontwikkeld zich dat tot afstoten, echter niet. Zij willen slechts de liefde van hun partner gevalideerd hebben, zoeken daarmee de Border op Ze willen niet, echter vernietigen juist wel daarmee dat wat hun dierbaar is.
De bij ons aanwezige object constante is bij een BPDer niet volgroeid: they are like 4 year old. Met dt emotionele brein leven ze in een volwassen lichaam. Je bent stout, ik speel nooit meer met je de andere dag, kom zullen we spelen? Het bekende zwart wit denken. Wij herinneren n zitten met onze emoties nog in dat drama van gisteren! Zij, zien het anders, ik ben nu toch weer aardig?
Niet voor niets dat allen adviezen voor partners zich toespitsen op: grenzen stellen op hetgeen acceptabel is en niet.
Door dat ontbreken van object constante spiegelen ze zich in het begin van een relatie intens aan hun nieuwe liefde (het beste is gevonden), eindelijk! Gaandeweg blijkt dat perfectie niet aanwezig is. De BPDer wordt onzeker of die liefde wel daadwerkelijk is, begint foutjes te zien. Foutjes die met tests ontkracht moeten worden. Het drama is geboren. Steeds intenser is die validatie nodig, geist.
Afhankelijk van de mate van hun functioneren (n dat van de partner!) wordt het een korte of langere bumpy ride.

Daarnaast kan ontkracht worden dan DPBer niet voelen, geen empathie enz. hebben. Marsha Linehan, een autoriteit, schrijft dat BPDers zijn als mensen met 3e graads brandwonden, z intens ervaren zij emoties. Ik kan het bevestigen met mijn voormalige partner. Het punt is dat zij na een uitbarsting, het afstoten z intens schamen, zn intens schuldgevoel hebben dat zij daar niet mee om kunnen gaan.
Ze doen lles om hun pijnen te verzachten, omdat pijn zoveel meer losmaakt! Drom ook dat feiten worden verdraait, situaties anders worden voorgesteld, schuld aan het drama wordt gedeflecteerd!
Wij begrijpen dat niet tenzij wij

Als elk mens is BPD ook verschillend (is ook een mens). Het meeste zoals ook hier besproken betreffen de op lager nivo functionerende (de bekendste uit de hulpverlening met automutileren / veel wisselende contacten / slecht functionerend in de maatschappij, vele baantjes, vaak wisselen van studie, niets afmaken). De op hoog nivo functionerende (High Functioning BPD) zijn de onzichtbare voor de buitenwereld. Zij vertonen dit gedrag alleen naar hun partner. Een paar bekende (vermeend BPSers) Diana, Madonna.

Ik merk over het algemeen bij partners op deze site (als op die van het Gezondheidsplein) enerzijds veel onbegrip/onbekendheid met de problematiek (niet verwonderlijk) anderzijds het stempel wat zij na enig zoekwerk zetten. Niet zo snel svp, er zijn 256 (!) verschillen Ook prille relaties zie ik. Juist omdat het gedrag dan in zonprille relatie al prevaleert, het advies om voor jezelf te kiezen, ga. Het is moeilijk omdat een relatie met een BPDer zovele malen intens is als een andere relatie.

Iemand schreef op 24 jan 11.24u dat hij uit het niets werd gedumpt. Bekend verschijnsel. Veel BPDers automutileren (CUT), anderen niet, echter haar beleving is: U bent DE oorzaak van haar verdriet, er rest haar dan 1 ding. Juist CUT (coping mechanisme).
Wat ik schreef, een relatie met een BPDer is vele malen intenser dan andere. Onze onthechting van die relatie zal dan ook vele malen moeilijker zijn! Ons herstel heeft tijd nodig, gun uzelf dat!
O, en houd NIET vast aan haar woorden over liefde, vertrouwen, enz. U bent nu cht split black!

Dutchmill.
(4462) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-01-26 10:38:00
Beste Klaver.
Een relatie met een BPDer is intens. De partner is ook geweldig (althans zoals ik het heb ervaren) in vele opzichten. Hoe kan het dan dat je dit meemaakt? Het antwoord ligt in je verhaal. Ze is geweldig, doet jou ook zo veel pijn! Dramas, grote conflicten (een 100 keer?). Verslaving ja mag u het mee vergelijken, ook met het Stockholm syndrome.
Er is 1 tip hiervoor. Geen contact meer, dus ook niet facebook(!) mailen mail lezen, sms lezen, enz!
Alles voor jezelf, om af te kicken..
Dutchmill.
(4463) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-11 20:44:00
Ik vraag me af hoe voelt zich een bl nadat hij/ze een relatie zelf afgebroken had? Voelt een bl niks meer, geen liefde geen behoefte voor partner. Nadat juist een bl grote behoefte aan liefde had en niet zonder partner kon?
(4474) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-12 15:02:00
Wat ik van mijn ex vriendin begreep was dat zij, wanneer zij splitste, ze met het grootste gemak de knop om kon zetten naar 'niets voelen'. Dit bleef zo zolang ik niet in haar buurt was, d.w.z. zij maakte onze relatie 'uit' via Whatsapp, omdat op de momenten dat ik er niet was de twijfel altijd toesloeg, vaak ook onder invloed van een halve of meer fles wijn.
Ik kreeg dan de meest grove gore verwensingen via de app naar mijn hoofd geslingerd die werkelijk zomaar ineens uit het niets konden komen. Vervolgens werd het contact verbroken en werd het letterlijk stil. Als ik niets van mij liet horen, dan bleef het stil en zat zij, zoals ze het verwoordde in haar 'survival modus' waarin ze totaal geen gevoel had.
Pas als ik twee dagen bij haar langs ging en zij mij weer in levende lijve zag, dan ontdooide ze, met enorm aanhankelijk zijn tot gevolg. Ze appte dan steevast dat ze weer 'enorm verliefd was' en me nooit meer zou laten gaan. Tot ik weer enige tijd afwezig was (we hadden een LAT relatie) en dan begon het 'spel' weer opnieuw.
Ze gaf zelf ooit aan dat ze zichzelf niet uit haar 'survival modus' kon halen, het gevoelloos zijn kon heel lang duren.

Misschien heb je hier iets aan.
Groet, IJsbeer.
(4476) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-13 21:10:00
Mijn ex vriendin heeft ook via whatsapp uitgemaakt, zomaar uit niets voelde ze niks meer voor mij en dan nog flink zegt ze. Ik vraag me af hoe iemand zo gevoelloos kan worden. Een dag daarvoor ging nog gewoon normaal tussen ons zoals altijd. Ze hield heel veel van mij, kon niet zonder me, was dol op me, smoor verliefd waren we. Ik kan niet begrijpen dat iemand zo kan draaien en niks meer voelen. Ze heeft me nu geblokkeerd. Ze wil echt geen contact meer. Ik denk dat ze moeilijk van mening kan veranderen. Ze zegt ik heb geen gevoel meer dat is een feit klaar. Als ik relatie uitgemaakt had dan zou die heel lang zitten te huilen. Haar gedrag was sowieso raar en onvoorstelbaar. Ze was altijd bang dat ik haar niet verlaat. Ze wilde hele leven met me zijn. IK was haar alles en ze voor me. Relatie is nu drie maanden uit. Ze heeft iets moois kapot gemaakt en nu is dat nog mijn schuld zo denkt ze. Ik wil haar niet gaan opzoeken omdat ik bang ben hoe ze kan reageren. Ik voel nog steeds iets voor haar, maar ze geeft me diep teleurgesteld.
(4477) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-14 09:24:00
Nadat ik het had uitgemaakt met mijn vriend is hij dingen gaan opzoeken op het internet en is hij erachter gekomen dat ik wel heel veel kenmerken vertoonde van borderline. Voor mijn gevoel is het compleet over, mijn emoties zijn ook nul op dit moment. Maar ben idd op de website gaan kijken op zijn aanraden, want hij wilt er voor me zijn...nog steeds. Ik heb na lang denken gekeken en de test gedaan en het was idd overduidelijk BL. Hij wilt me terug, houdt nog ontzettend veel van me, maar ik weet dat ik soms onmogelijk kan zijn en doen. Dat wil ik hem besparen. Niet alle kenmerken zijn van toepassing op mij (gelukkig niet) maar veel dingen kloppen er helaas wel. Ik kan zo bv dagen mijn mond houden als mij iets niet aanstaat. Dat is toch vreselijk. Ik gun hem iets beters dan mijzelf. Nu zal hij dat nog moeilijk vinden,maar mettertijd zal hij zien dat ik gelijk heb. Hij heeft engelen geduld... maar eens is dat op. En dan zit ik met de pijn.

"stupid me"
(4479) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-14 16:27:00
Beste mensen,
Als ik dit alles lees doet het mij zo pijn,7 jaren ben ik bij mijn vriend,hij heeft Bordeline kwam er pas achter 2 jaren geleden. Hij nog getrouwd,we werden zo verliefd mijn oude schoolvriendje,ik zou eerst scheiden en hij zou me steunen,hij beloofde mij ook te scheiden helaas op de dag van nu is hij nog bij haar.Ik dacht dat zijn gedrag gewoon jaloers was ,elke dag 15 keren bellen ,dacht hij mist mij maar nee het was controle,en nam ik mijn tel te laat op,waar was je ,bij wie was je ,heb je iemand ontmoet enz. Hij beloofde mij elke keer te weg te gaan ,onze liefde was zo goed we waren 1 en zo gelukkig. Maar we kregen steeds meer ruzie ,alles ging om hem draaien. Hij maakte mij uit voor alles,na 3 dagen oh schatje sorry ik hou zoveel van jou ,je bent zo mooi en moet er niet aan denken dat ik jou kwijt raak,en dat ging maar door. Nu heb ik er een punt achter gezet ,ben leeg gezogen vrienden kwijt geraakt want hij was jaloers,ik moest ook alles uitleggen waarom ik mijn auto daar parkeerde ,en waarom niet daar,en als ik hem iets lief stuurde gedicht van wie heb jij dat gekregen enz.Hij probeert nu alles om aandacht te krijgen via zijn moeder,of op mijn gevoel eerst boos ,dan lief.Dan vol onbegrip waarom doe je dit hou je niet meer van mij,of geef mij meer tijd ,ik ga scheiden. Hij is ook impulsief,koopt snel iets kan niet goed alles op een rijtje zetten ,en afwerken. Hoeveel ik van hem hou,en als ik denk aan de momenten van onze leuke dingen onze lach en onze liefde stromen de tranen van mijn gezicht.Ik kan het niet meer en wil nu rust ,ik ben zo moe. Ik ben te lang over mijn eigen grens gegaan.Iedereen wil ik zeggen kies voor je zelf na 7 jaar doe ik het nu .Mijn verdriet is zo erg,maar ik ga kapot er aan.
(4480) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-17 17:44:00
Reactie op mevrouw met 7 jr. vriend, 2014-02-14 16:27:00 Waarom ging u vreemd, pleegde u overspel? Een beetje uitgekeken of uit elkaar gegroeid? De bekende motieven die inhouden dat de roepende zelf passief is geweest. Was u kinderloos, of kon u alleen maar aan uw eigen geluk denken? Kinderen zijn flexibel, zoals onzinnig wordt rondgebazuind. Slechte schoolprestaties, emotionele ontwikkeling die een opdonder krijgt, later hebben ze 50% meer kans te scheiden. Bij stilgestaan mevrouw? Ik heb diepe, diepe sympathie met uw ex! Voor u kan ik niets opbrengen.
Dutchmill
(4484) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-17 22:18:00
Reactie op dame met Bordeline 2014-02-14 09:24:00. Mijn respect dat door u (ex)vriend te vertrouwen(!) zover bent gekomen om op onderzoek uit te gaan. Ik hoop dat u voor uzelf (uw toekomst en die in een relatie) een behandeling gaat volgen. Zo te lezen heeft u het in een bepaalde voor u erg emotioneel bedreigende toestand uitgemaakt omdat u schrijft voelt nu niets meer voor hem.
U bent op zijn wl gaan zoeken, dus voelt u wl iets voor hem anders zou uw zoektocht ook dat verhinderd hebben want hij (en alles met hem geassocieerd) zou dan nu diepzwart zijn.

U schrijft ik gun hem iets beters dan mezelf en dan zit ik met de pijn. Mevrouw, het gaat u niet om hem iets te gunnen. Hij is nu al niet ontvankelijk voor die kenmerkende projectie waarmee u stemmingen uit, dt is voor u beangstigend, dt is nu al de vrees voor pijn. Nogmaals alle respect, echter its all about me, en dat kunt u alleen leren beheersen met intensief DBT of vergelijkbaar.

Groet aan uw (ex)vriend, hij is sterk en oprecht, adviseer hem alln met u verder te gaan op voorwaarde dat u zich laat behandelen n dat hij leert hoe hij met een borderline partner moet omgaan om zijn intense pijnen te vermijden.
Dutchmill
(4485) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 13:56:00
Even een reactie op dutchmill ten aanzien van de mevrouw met 7 jaar vriend. Ik denk toch dat deze site eerder gemaakt is om mensen te steunen en niet om ze tot op de grond af te breken, en al zeker niet als je de mensen niet beter kent dan uit een paar regeltjes op deze site.
Mogelijks heeft deze jonge vrouw zich zeven jaar geleden laten leiden door enorme emoties bij het terugvinden van haar vroeger jeugdvriendje en was ze op dat moment niet echt bij de realiteit... Ik wil echt geen eten geven aan alle echtbrekers of echtbreeksters in deze moderne wereld.. ik wil het zeker ook niet goedpraten.. Maar het overkomt mensen en nu vooral in een tijd waarin zoveel meer getolereerd wordt is de stap zetten uit een relatie ogenschijnlijk zoveel makkelijker. Maar alleszinds pleit voor deze vrouw dat ze wel degelijk gescheiden is en er geen dubbelleven op wou nahouden. Dat ze intussen door de relatie met de oude vriend die BL heeft zich leeggezogen voelt kan ik heel goed begrijpen .. Haar verhaal is het waard om hier gelezen te worden om aan te tonen wat BL met mensen kan doen. Hou moed mevrouw!
(4487) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 17:11:00
Beste Durchmill,

Er moet mij iets van het hart... Sinds het verschijnen van jou op dit forum is de toon niet ondersteunend meer, maar afbrekend. En dat is een jammerlijke gemiste kans. Blijf in je achterhoofd houden dat veel mensen hier posten in hun uiterste nood en hopen erkenning te krijgen voor hun verhaal. Zij zitten dus absoluut niet te wachten op de zoveelste afwijzing van een derde. Wellicht kun je je toon iets anders reguleren door niet jouw uitgesproken mening te ventileren maar je meer empatisch op te stellen. Immers het zijn vaak summiere gecondenseerde verhalen waar de achtergrond volledig van ontbreekt. Daarnaast, wie ben jij om de keuzes van een ander te veroordelen? Stond jij in hun schoenen, was jij erbij toen zij bepaalde keuzes moesten maken?

Zie dit niet als een aanval op jouw reageren hier: het is fijn als iemand met dezelfde achtergrond uit ervaringsdeskundigheid reageert, beter dan geen enkele reactie. Maar je eigen mening opleggen aan een ander en deze geen eigen keuze meer geven, maar alleen 'afbranden' leidt uiteindelijk tot kaalslag op deze geweldige informatiebron welke nergens anders is te vinden op dit moment. Immers er zijn genoeg websites die spreken over borderliners en hun problematiek, maar bijna geen die gaan over de wijze waarop de partner of familie hier mee om moet gaan. Die tips geven hoe te dealen met splitsen en ophemelen en daarna verguist te worden. Laten we daarom elkaar helpen en vooral niet de grond in trappen.

Ga door met reageren, maar denk eerst hoe je zelf in je eigen situatie benaderd zou willen worden!

IJsbeer.
(4488) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 18:14:00
Update

Nadat ik vorige week op n avond met twee verschillende mensen uitvoerig sprak over de problematiek met mijn ex vriendin in onze 8 maanden durende relatie kwamen tot mijn eigen verbazing de dag daarop allerlei diepe gevoelens vrij waarvan ik dacht dat ik deze vier maanden geleden had opgeborgen en een plek had gegeven. Maar niets bleek minder waar.
Zowel positieve (de onbegrensde liefde die wij beiden voor elkaar hadden) als ook de diepe negatieve gevoelens (pijn en verdriet na wederom verguisd te zijn voor de zoveelste keer, of nadat het door haar uit gemaakt was en er alleen maar stilte heerste) kwelden mij tot mijn verbazing wederom. Ik heb het verwoord als 'dip', maar ook na 2 dagen bleven zij aanwezig.
Het diepe verlangen naar haar, maar ook de diepe pijn wisselden zich af een aantal keren per dag. Kortom het gevecht tussen hart en hoofd, gevoel en gedachten waren ineens weer vol aanwezig.

Als militair weet ik na zoveel uitzendingen en missies dat wanneer er een innerlijke strijd woedt het van het grootste belang is dit vooral niet naast je neer te leggen maar er iets mee te doen. Het simpel wegstoppen van emoties of de put met een deksel afsluiten werkt altijd averechts uiteindelijk. Trauma's zijn zo opgelopen... Gelukkig voor mij heb ik een lieve vriendin die tevens psycholog is. Zei het met specialisatie op relatietherapie en helaas niet op de Borderline stoornis. Toch kan zij vanuit haar professie een ander licht laten schijnen op de situatie waar ik midden in zit en vanuit een ander perspectief (die van buitenstaander) mij advies geven. Haar belangrijkste vraag als goede vriendin was: Wil je weer iets beginnen met haar? Haar vraag als psychologe en relatie therapeute was: En wat wil je met je gevoelens gaan doen?

Beiden leidden tot verrassende keuzes uiteindelijk. Omdat er door iemand een antwoord verwacht werd, ben ik eerder tot een besluit hekomen dan dat ik dat in mijn eentje zou hebben gedaan, maar niet minder doordacht. Thuis bij mij stonden nog spullen van mijn ex vriendin die zij achter gelaten had en nooit meer is komen ophalen. Ik heb haar tijdens onze breuk te kennen gegeven dat ik op geen enkele wijze haar meer tegemoet zou komen, dus als zij haar spullen zou willen hebben ze deze bij mij kon komen ophalen. En dat er dan gepraat diende te worden, niet om onze relatie weer recht te trekken, maar om inzicht te geven in het hoe en waarom zij op deze manier een einde had gemaakt aan iets wat makkelijk op een minder heftige en voor mij pijnlijke manier beindigd had kunnen worden. Tot niemands verbazing hier op deze website bleef het ijzingwekkend stil aan haar kant.

De eerste vraag van mijn goede vriendin kon ik (tot mijn eigen stomme verbazing) niet eenvoudig beantwoorden met een volmondig 'Nee', ook niet na uitvoerig alle voors en tegens te hebben afgewogen in mijn hoofd en hart.
Wel stelde ik als voorwaarde dat ik, mochten mijn ex vriendin en ik ooit weer samenkomen, veel meer inzicht nodig had in het hoe en waarom een borderliner omgaat met degene(n) die het dichtst bij haar staan. Zonder adequate kennis zou ik een dergelijke relatie nooit 'overleven'.
Op zoek naar diepgravende informatie dus die verder gaat dan alleen de symptomen van BL.

De tweede vraag van mijn goede vriendin in de hoedanigheid van professionele psychologe zette nog meer vraagtekens bij mijn eigen denkpatroon. Ik ben een nuchtere vent die met beide benen op de grond staat en een aantal rotsvaste normen en waarden heeft waar nooit aan getornd wordt. Daarom ook de naam die mijn naaste collega's bij Defensie (met wie ik vele uitzendingen en missies heb gedraaid in alle brandhaarden van de wereld) voor mij verzonnen: IJsbeer. Warm van binnen en indien nodig ijskoud van buiten. Voor degenen die het nodig hebben met de knuffeligheid van een ijsbeer, maar ook aan de buitenkant de meedogenloosheid waarmee een ijsbeer een vijand of prooi kan aanvallen, onoverwinnelijk voor degene die deze ijsbeer voor de voeten loopt. En zij kunnen het weten, zij hebben mij meegemaakt in intens extreme situaties, ik draag mijn nickname met trots. 'Wil je weer contact met haar zoeken, vroeg mijn goede vriendin, en zo ja, wat houdt je dan tegen? Daar moest ik veel langer voor graven diep in mezelf...

Wordt vervolgt...

IJsbeer.
(4489) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-20 23:17:00
Dag IJsbeer,

In uw reacties heb ik altijd veel herkend. U schrijft, wat ik voel. De steun ligt 'm ook voornamelijk in het lotgenootschap. Daar, waar vrienden op een gegeven moment vinden dat het maar eens ' over' moet zijn, ( ik ben nu 1,5 jaar verder), lees ik in uw reacties dezelfde worstelingen, al waar ik mee zit. Het eindeloze waarom, de kilheid, de eenzame rouw en de altijd voortdurende vragen wat er nu precies is omgegaan in het hoofd van mijn ex-partner.

Ik zou zo graag eens praten met lotgenoten. Vragen en ervaringen delen....

Is dit mogelijk? Bestaat er een praatgroep binnen deze site?
(4490) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 06:09:00
Update 2

Vorige week was ik op het internet aan het zoeken naar spreuken, waarheden, tegeltjes wijsheid, geef het maar een naam. En ik geloof heilig dat als je in uiterste (geestelijke) nood zit er altijd iets op je pad komt dat je verder in een bepaalde richting duwt. Ik kwam ineens de volgende spreuk tegen: 'At any GIVEN MOMENT YOU have the POWER to say this is NOT how the story is going to END'.

Op dat moment voor mij een enorme eye opener. Natuurlijk, ook binnen een gevecht dien je het initiatief bij jezelf te houden anders kun je alleen nog maar reageren op wat de ander doet, ben je de leiding volledig kwijt, wordt je een speelbal van de situatie met alle gevolgen van dien. Blijkbaar is deze simpele regel in tactisch optreden universeler inzetbaar dan alleen in fysieke gevechtssituaties. Waarom had ik dit niet eerder gezien? Neem de situatie weer in eigen hand, ga niet af zitten wachten. Ik besloot dat ik deze wijsheid dagelijks moest zien en zette het als achtergrond op mijn Iphone.

Nog steeds verwachtte mijn goede vriendin antwoord. En als goed psychologe hield zij druk op de ketel, 'Geef nou eens antwoord op mijn vraag' appte ze regelmatig. Het dwong mij om mijn situatie te analyseren, ik had daardoor geen tijd om lui af te wachten, de beslissing voor me uit te schuiven. Ook zij kende blijkbaar onbewust de tactiek van het initiatief bij jezelf houden in crisis situaties. Na veel graven in mezelf, kwam ik telkens terug bij het zelfde gevoel: Ik was gewoon BANG.

Blijkbaar hadden de afwijzingen van mijn ex vriendin mij ongewild geconditioneerd en was ik een soort 'hondje van Pavlov' geworden. Niet een belletje deed dit hondje al kwijlen bij de gedachte aan voer, maar de gedachte alleen al om weer te worden geconfronteerd met een gesplitste vriendin (met staalblauwe kille ogen en een dito houding naar mij toe) die nij vertellen zou dat het 'uit' was, bleek al genoeg om de angst naar boven te halen.
Belachelijk! Terwijl de kogels mij regelmatig om mijn oren hebben gefloten, had ik een dergelijke verlammende angst nooit gevoeld en nu zou een gewone vrouw van 46 mij doodsangst aan kunnen jagen, alleen omdat zij mijn emoties kon conditioneren door haar voor mij absurde gedrag?! Wow, dt was nog eens een openbaring!

Ik was dus bang voor het moment waarop ik afgewezen zou worden. Weer afgewezen...
Belachelijk, op dat punt was ik toch al? Ik zat toch al alleen thuis, dus waar maakte ik me eigenlijk druk om, wat kon er nog erger kapot dan mijn relatie op dit moment? Wat kon zij nog toevoegen dat erger was dan de huidige situatie... Langzaam begon ik te beseffen dat ik mezelf voor de gek hield, dat angst de slechtste raadgever is en mij blokkeerde. Ik mezelf blokkeerde, helemaal niet zij. Dat zij niet die gevoelens bij mij opriep maar dat ik ze op haar projecteerde. De angst zat in mijzelf en zij had het knopje in handen om het naar believen aan of uit te zetten. En dat knopje had ik haar gegeven!

Met die wetenschap en de spreuk in mijn achterhoofd dat IK de kracht bezat om ons verhaal anders te laten eindigen en niet zij, kon ik me beter focussen op 'hoe nu verder', het antwoord dat ik mijn goede vriendin verschuldigd was. Hoezo helder inzicht in mezelf na pakweg een jaar relatie problematiek met (achteraf gezien) een vrouw met de borderline stoornis.

Ooit las ik dat er een methode was om niet geraakt te worden door alle kritiek die mensen hebben op een bepaald handelen van een persoon. Om het niet rechtstreeks allemaal binnen te laten komen en te verdrinken in de negativiteit die ongezouten commentaar je oplevert. 'Houdt een hoed voor je en laat de mensen daar hun commentaar op- of aanmerkingen in gooien, en ik kijk vervolgens zelf wel wat er van bij mij past of niet'. Daarmee gewapend zou ik een stuk verder komen, dan kon kritiek mij niet rechtstreeks raken, ook een eventuele afwijzing niet.

Ja, ik was nog niet klaar met mijn ex vriendin, het probleem dat ze naar mij verlegd had door de relatie te verbreken en mij dood te zwijgen erna kon alleen opgelost worden door die dodelijke stilte te verbreken. En aangezien ik niet hoefde te verwachten dat de eerste stap daarin van haar uit zou komen, lag het initiatief dus bij mij. Tactisch gezien ook de beste zet: de aanval is vaak de beste verdediging! Zorgt voor verwarring bij de andere kant. En reken maar dat die verwarring op til was! De verwarring waarin ze mij achtergelaten had, die mij pijn en een gebroken hart had opgeleverd zou ik haar terug geven: 'Leg het probleem daar waar het hoort', notabene een door mij veel gebruikte uitspraak binnen mijn werk als groepscommandant had ik in op mijn eigen 'thuisfront' vergeten in te zetten. Ik bleek door mijn ex vriendin meer geconditioneerd te zijn dan ik eerder gedacht had... Nu was de tijd gekomen om me te gaan voorbereiden op een 'plan van aanpak'.

Wordt vervolgt

IJsbeer
(4492) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 13:41:00
Dag schrijver 'voor update 2',

Allereerst: ik ben geen 'u' maar gewoon 'jij' hier op dit forum. Dank je voor de bemoedigende woorden. Ik probeer zoveel mogelijk anderen te helpen vanuit mijn dimpele ervaringsdeskundigheid. Vanuit mijn werk ben ik bekend met de interventies die de nazorg bij Defensie gebruikt bij ernstige en minder ernstige traumatische ervaringen bij haar veteranen. Ook heb ik veel contact met oud collega's die op uitzending zijn geweest. Veel van deze uiterlijk 'bikkels' lijkende mannen (n vrouwen) zijn net als jij gestopt met praten omdat ze bij niemand meer hun verhaal kwijt kunnen. Na verloop van tijd heeft iedereen in hun omgeving het wel gehoord, net als bij jou. Alleen diegenen die hetzelfde meegemaakt hebben kennen het gevoel en de voortdurende problemen waar je tegen aan blijft lopen.
Daar eindigt de overeenkomst tussen beide 'trauma's'.

Je vraagt of er een praatgroep is verbonden aan deze site, helaas niet dat ik weet. Ik zal een voorzet doen en samen met mijn goede vriendin die psychologe is eens bespreken wat er mogelijk is. Voordeel is dat wij beiden in het midden vh land wonen en dus voor fysiek contact vanuit heel Nederland centraal gesitueerd zitten aan de rand van de Veluwe. Maar wellicht is het ook een idee om een gesloten forum op te zetten waar de topic Partners en familie van borderliners is?
Met wat voor initiatief zou ik de meesten van ons kunnen helpen?
Graag feedback!

In tussentijd: Hou vol allemaal!

IJsbeer
(4494) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 17:32:00
Als beheerder van deze site wil ik best meedenken over een besloten forum, ik heb dan ook SMF geinstalleerd. Ik heb boven in de balk op de site een link geplaatst naar het forum op deze site en een board gemaakt met beperkte toegang over Liefde en borderline. Ik hoop dat er wel mensen zijn die zich als moderator willen inzetten. Ik sta open voor verdere suggesties.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2014-02-21 22:42:00
Geachte heer Pragt,
Ook aan u als eigenaar van deze site mijn oprechte excuses.
Dutchmill
(4497) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-21 22:49:00
Beste IJsbeer,
Als ik je goed begrijp behelst je reactie ook andere posts van me, omdat de schrijft Sinds het verschijnen van jou op dit forum Laat er gn misverstand over bestaan dat ik de verhalen schrijnend vind. Bij mij emotie oproept. De herkenbare onmacht, vertwijfeling en het onbegrijpelijk gedrag van de partner die onze liefde zo lijkt te verscheuren.

In mijn erg lange (>30jr) relatie met een HF BPD heb ik het e.e.a. meegemaakt. Jaren geleden heb ik daarom een 2 jaar intensief genvesteerd om mijn gezin in stand te houden. Niet alleen kennis opdoen en technieken leren toepassen, ook me (noodzakelijk) laten fileren door mijn psycholoog. Achteraf een waardevol diep dal. Met deze kennis en ervaring tracht ik mensen op dit forum inzicht te geven, als een aantal anderen doen, waaronder jij.

Vanzelfsprekend heb ik mijn andere posts nagelezen. Nalezend meen ik getracht te hebben om duidelijk, eerlijk en vooral onomwonden advies te geven. Juist omdat er zoveel onbekendheid en onbegrip voor de eigen situatie is heb ik een aantal basis tips gegeven om jezelf enigszins te beschermen. Een ontzettend waardevol boek is Stop walking on eggshelss van Randi Kreger.

Zoals we weten en ook op dit forum lezen is, is onze liefde in een relatie met een BPDer zo ontzettend intens dat daardoor de schade bij ons navenant is. Helaas, schade ook aan onszelf te wijten, ons gedrag, onze liefdevolle welwillendheid (hoe confronterend dit mag klinken). Ik refereer aan een verhaal over de spons en de spiegel (Google)

Ik heb er moeite mee om een BPDer als het kwaad af te schilderen, ondanks wat ze ons aandoen. Borderline is een persoonlijkheidsstoornis. Wij houden van ze omdat ze juist ook geweldige mensen zijn, niet? Alleen dat gedrag door die stoornis zuigt ons leeg, zover leeg dat wij niet meer kunnen, dat wij degene zijn die hulp zoeken. Hier komen om lotgenoten te zoeken, vaak als waar anders (de medische kennis loopt hier nog een 10 jaar achter (ook uit ervaring met gespecialiseerde GGZ psychiaters)).

Het is typerend dat volwassenen/jongeren ook na een prille relatie/verkering evenveel tijd nodig hebben om emotioneel te onthechten n zichzelf weer moeten vinden omdat ze leeg zijn. Anderzijds door het ongeloof van de (vaak plotselinge) breuk dat (vaak intense) verlangen erg lang blijven houden om de relatie te herstellen.

Gereageerd heb ik op een post van een BPD mevrouw. Haar gevalideerd voor haar vertrouwen in dr vriend en inzicht (n moed voor haar), haar wel een duidelijke spiegel voorgehouden. Er is veel goede informatie te vinden (met name Engelstalige sites en een paar fora). Borderliners zelf hebben websites als uitlaatklep waar je veel inzicht krijgt. Er zijn fora waarop Borderliners welwillend vragen van omstanders beantwoorden.

De Stichting Labyrint ( http://labyrint-in-perspectief.nl/ ) informeert, heeft regionaal afdelingen en organiseert bijeenkomsten in praatgroepen onder begeleiding van getrainde mensen.
Dutchmill
(4499) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-22 09:09:00
Dag IJsbeer,

Ik zal je tutoyeren ;-)
Ik zou heel graag eens met je (en anderen) willen praten. Ik woon in Utrecht, dus ook midden in het land. Mocht je een gespreksgroep willen initiren, dan houd ik me van harte aanbevolen. Het zou heel veel voor me betekenen! Ik geef mezelf bij deze een nickname. Dat praat wat makkelijker.

Rode wijn.
(4528) Reactie van een bezoeker van de site!


2014-02-22 11:39:00
Dag 'Rode Wijn',

Ik ken het gevoel. Op afstand blijft het er toch op lijken of je de enige bent met deze ervaringen, verdriet en pijn. Mensen kennen helpt nog meer dan anoniem schrijven op internet. De verhalen horen en in kunnen spelen op wat er gezegd wordt, emoties delen op dat moment. Elkaar tot steun zijn en tips krijgen, feedback. Ik ga van de week met mijn goede vriendin om tafel of wij een gespreksgroep kunnen beginnen. Ook al zouden we maar 1x per maand bij elkaar komen, ik denk dat het voor velen een eind aan het eenzame lijden zal betekenen.
En tussentijds met elkaar bellen of appen als er een dip in je gevoel opkomt. En mocht het blijken dat er weinig tot geen anderen behoeften hebben om contact te keggen dan kunnen we ook nog samen eens praten. Ieders manier van verwerking is anders en kan de ander houvast geven, dingen waar je zelf niet op gekomen was om te doen, voorbeelden waardoor het soms nt even weer gaat in donkere tijden.

Ik doe mijn best en ga er maar vanuit dat we binnenkort starten met een gespreksgroep.

Tot dan: hou vol! Meldt je aan bij Hein op het gesloten forum. Ik zal mijn telefoonnummer daar publiceren, mocht jij of anderen behoefte hebben om te praten. Maar ik ben geen psycholoog, gewoon een ex partner net als velen van jullie. Maar wel met een nuchtere kijk en een enorm doorzettingsvermogen.

Groetjes,

IJsbeer
Nb. Dutchmill, een rectificatie van mijn kant is op zijn plaats: niet al jouw posts waren 'negatief' nadat ik ze nog eens overlas. Blijf reageren! Ook jouw inbreng is een stukje oplossing van de puzzel voor velen hier! Thanx.
(4536) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-24 23:24:00
hallo ijsbeer,
ik las met interesse uw verhaal over hoe u met uw psychologe (vriendin) in gesprek bent gegaan om een manier te vinden om de vroegere relatiebreuk met uw vriendin een plaats te kunnen geven en wat u daartoe zou ondernemen. U schreef dat je het vervolg zou schrijven. Blijkbaar heb je de tijd er nog niet toe gevonden. Maar ik kijk er wel naar uit!
met vriendelijke groeten
(4574) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-25 13:44:00
Sinds ongeveer 1 jaar ben ik bevriend met iemand die borderline heeft. Ik ben zelf vrij extravert en spontaan, dit is wat in eerste instantie aan trok. Wel beschik ik over bepaalde grenzen en zaken waar ik echt niet mee te maken wil hebben. Zij leek hetzelfde te denken over dit soort zaken in ieder geval op hoofdlijnen.

Helaas kom ik er de laatste tijd steeds meer achter dat het haar toch niet goed lukt om haar grenzen te bewaken vooral niet in de relatie met mannen. Drugs gebruik, crimenele vriendjes maken deel uit van haar leven, daar ben ik nu sinds een paar weken achter. De laatste tijd probeert zij mij ook steeds meer bij deze contacten te betrekken. Dat is nu eenmaal gebeurt en de gevolgen van dit incident waarbij iemand mij iets aan heeft gedaan zijn heel vervelend. Ik voel mij door mijn vriendin in gevaar gebracht en in de steek gelaten.

Inmiddels ben ik zo ver dat ik niet meer met haar wil omgaan. Gezamelijke zaken waaronder een vakantie in de toekomst (door mij betaald) wilde ik eerst op een nette manier regelen door haar deel om te boeken zodat zij alleen weg kan. Ik heb paar dagen bedenk tijd gevraagd om hier even uit te komen. Zij heeft mij in deze 48 uur rond de 30x gecontact varierend van hysterie, verwijten tot smeken. Inmiddels ben ik zo ver dat ook de praktische zaken niet meer wil regelen en dat ik denk volledig negeren is misschien nog het beste.

Het lastige is dat ik haar het beste toe wens zonder mij en dat ik bij een contact dat enizings binnen de grenzen was er geen moeite mee zou hebben om wat praktische zaken te regelen. Raar hoe ik mij daar dan weer schuldig over kan voelen terwijl de tijd dat ik mij ooit nog door haar laat schofferen nu echt wel voorbij is.
(4576) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-02-26 12:41:00
Update 3

Plan van aanpak, makkelijk gezegd...
Wat wilde ik eigenlijk bereiken met mijn aktie. Was het om mijn eigen angsten te beteugelen, mijn gram te halen na zo hufterig te zijn behandeld, of om mijn eigen pijn te verzachten door haar onder ogen te komen en te hopen dat de schellen van mijn ogen af zouden vallen en ik niet een 'monster' maar een lelijk klein eendje zou zien zitten waar ik ooit zo van gehouden had? Ja, wat waren mijn beweegredenen eigenlijk?
Het makkelijkst werk je vanuit het eindresultaat, terug naar waar je op dat moment bent, wist ik uit ervaring. Stel een doel en werk er niet naartoe, maar werk ervan terug naar nu. Dat biedt veel meer houvast dan werk je vanaf hier naar je doel, omdat je dan van het heden de toekomst in mort kijken. Veel makkelijker kijken wij mensen terug op gebeurtenissen. Immers we bestaan voor 100% uit verleden waar we van leren, achteraf.

Ok. Hou het helder, herinner de KISS methode die je ook in je werk als groepscommandant hanteert: Keep It Simple, Stupid! Wat wil ik... 1. Ik wil in iedergeval erkenning voor wat mij is aangedaan, is overkomen. 2. Ik wil weten wat mijn rol was in het geheel, vanuit haar perspectief. 3. Ik wil weten waarom onze relatie kapot moest op de meest hufterige manier. 4. En wat er nog over is aan haar kant van 'ons' 5. Hoe ik verder moet...
Daarbij moest ik niet uit het oog verliezen dat ik te maken had met een volwassen vrouw van 46, die emotioneel en relationeel net 4 jaar oud is, zo ongeveer mijn dochtertje nu.

Ik appte mijn vriendin de psychologe met het antwoord: Ik moet de stilte doorbreken, want zonder dat kan ik niet verder, emotioneel niet en op relationeel vlak ook niet. Ik sta momenteel nergens (meer) voor open meer heb ik ontdekt. Ik ben lam geslagen emotioneel en uitgezogen, uitgeput qua gevoel. Ook al zou de mooiste, liefste vrouw nu voor me staan en me haar liefde verklaren, ik zou haar zo aan de kant schuiven. En zo was ik nooit geweest vr deze BPS relatie. Ik ging altijd uit van het positieve, 'Alles zal reg kom', zeggen ze in Zuid Afrika, mijn motto in de liefde. Ik zag kansen, geen spoken en beren. Ik zag oplossingen, geen onmogelijkheden. En nu zag ik niks, een soort smog om me heen, zonder zicht, verstikkend...

Ik had een paar dates achter de rug, maar ik was telkens degene die alles afkapte of op lieve leuke vrouwen afknapte zonder reden. Ik ben al helemaal niet van het internet daten, geloof absoluut niet in de hype van datingsites die de 'klik' wordt genoemd. Liefde groeit vanuit vriendschap, niet vanuit 'love at first sight'. Dat is puur lichamelijke aantrekkingskracht, gebaseerd op hormonen, lust dus. En dooft vaak net zo snel uit als het gekomen is als je van elkaar geproefd hebt. Het rare was dat bij elke date die ik afsprak een gevoel had of ik iets stiekems deed, vreemd ging, mijn ex vriendin belazerde. En dan begint een date al niet echt lekker ontspannen... Als het wat verder ging dan een etentje of leuk samenzijn dan viel vervolgens gewoon totaal alle gevoel weg. En kwam mijn ex vriendin op in mijn hoofd, ging ik naar haar terug verlangen. WTF?!

Dit is niet goed... De alarmbellen rinkelden in mijn hoofd als een ouderwetse wekker op een stalen plaat. Hoe was het mogelijk dat na 9 maanden ik zo veranderd was, zo afhankelijk was geworden van wat een vrouw van mij dacht of van mij vond. Dat ik zo kon verlangen naar dichtbij zijn, als een soort beloning voor 'goed gedrag' misschien. Ik dacht even aan het Stockholm syndroom, waarbij gijzelaars sympathie voelen voor hun gijzelnemer, verliefd worden, hen adoreren, parallel aan de intensiteit van de mishandeling. Hoe heftiger ze misbruikt worden hoe groter de liefde voor hun agressor. Pffff, 't zal toch niet. Snel vergeten die vergelijking met mijn eigen situatie.

Wordt vervolgt

IJsbeer.
(4579) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-03 17:36:00
Update 4

Ik kom er steeds meer achter dat ik mezelf voor de gek hou, dat het alleen in mij het gevoel nog zit en dat dat gewoon nergens op gebaseerd is. Een soort fantoompijn in een afgezet arm of been zeg maar. Ik hoorde een liedje van Marco Borsato getiteld: Niemand Weet.
Een stukje tekst daar uit verklaart wat ik bedoel:

... Is dat moment alleen voelbaar voor mij
Niemand ziet, want je bent er niet
't Is enkel mijn hart dat me vertelt dat we nog samen zijn...

En

Elke herinnering, elke schim van elk moment
Ooh, mijn hart hoeft maar iets te herkennen
En het is gewoon echt alsof je nog bij me bent

Kortom, het zit in mij...
Er wordt namelijk niks beantwoord, niks getriggerd want zij is er helemaal niet,
het is stil, er is geen enkel contact. Dus waarom blijft dit gevoel dan in stand?
Ik heb dit nog nooit meegemaakt bij andere relaties die eindigden, soms ook niet op de allermooiste manier. Maar de emotionele blokkade is gigantisch, ik sta niet open voor iets nieuws omdat ik blijf hangen bij het oude. En dat is er niet meer.
Zou het te maken hebben met de stilte die mij is opgelegd?
Omdat ie is opgelegd ga ik zelf invullen? Ik zeg: Mediamarkt! (Ik ben toch niet gek...)
Waarom kan ik het wel beredeneren (met mijn hoofd) maar waarom wil mijn gevoel (mijn hart) nog steeds niet mee? Pffff, ik zou bijna denken, ik blijf mijn leven lang verder alleen, want met een ander lukt het toch niet meer. Ik associeer alles met mijn ex vriendin, vergelijk ongewild.
Wat zij de Dijk ooit in Bloedend Hart:

... Alleen jij kan me helpen
maar je bent er niet

Ik sta op ik ga naar bed
omdat dat zo moet
ik wacht op wat gaat komen
als ik ben leeg gebloed...

En op haar hoef ik niet te rekenen, ik weet niet wat ze nu op dit moment doet, maar ik behoor niet eens meer tot haar sneue vriendenkring, ik ben gereduceerd tot niks, noppes, nada en dan nog minder. Maar de oplossing ligt wel bij haar. Of ze me nu afzeikt of uiterst vriendelijk behandelt, daar zit waar ik verder kan. Ooit heb ik met haar afgesproken: Ik ga pas weg bij je als jij mij persoonlijk komt vertellen dat je niet meer van me houdt, terwijl ik in je ogen kan kijken en zelf kan zien dat je het meent. En dat heeft ze nooit gedaan. Ook op mijn vraag om via de mail uitleg te geven kwam geen reactie. Dt was toch de makkelijkste manier om van mij af te komen...
Ambivalent gedrag, net zoals de keer dat ze me vroeg: Als wij ooit uit elkaar gaan, dan zie ik je vast nooit meer h. Ik zei hartgrondig: Nee! Wij komen elkaar eigenlijk nooit tegen. Jij bent zelden in mijn buurt en ik zoek jou dan ook niet meer op. Of ze mijn dochtertje dan nog wel eens zou zien. Ik vroeg haar: Wat denk je zelf?
Of ga je me dan misschien wel stalken? Dat klonk tot mijn verbazing niet als een vraag maar meer als een wens. Ook een manier om zelf nooit afscheid te hoeven nemen....

Wordt vervolgd

IJsbeer.
(4583) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-04 11:22:00
Geachte lezers,

ik wil graag mijn verhaal hier ook delen.

Nu ongeveer 2 jaar geleden leerde ik mijn ex vriendin kennen die op dat moment nog getrouwd was. Door gemeenschappelijke vrienden raakten we een keer aan de praat en ik merkte al snel dat ze meer voor me ging betekenen. We zochten elkaar steeds meer op en al snel werd ik ongelofelijk verliefd op haar. We hebben in die korte tijd veel over haar huwelijk gepraat en de problemen daarbinnen.

Een paar maanden later heeft ze de scheiding aangevraagd en dat was het begin van een moeilijke periode in mijn leven. We werden steeds hechter en ik realiseerde me dat zij de reden was waarom mijn vorige relaties niet hadden gewerkt.

Emotioneel maar ook lichamelijk stonden we zo dicht bij elkaar. Ik kon het echt niet geloven dat "echte liefde" toch echt bestond. Alles was zo intens tussen ons.

Maar na een paar maanden begonnen bij haar de twijfels op te spelen. Had ze er wel goed aangedaan om haar huwelijk op te geven. Ze misstte haar ex enorm en twijfelde aan haar liefde voor mij. Ze vertelde me ook steeds meer over haar huwelijk en wat er allemaal gebeurd was. Ze was meerdere malen bedrogen door haar ex en zelfs meerdere keren mishandeld. Het enige was ik wilde was mijn liefde aan haar laten zien en haar laten merken dat ze heel belangrijk voor me was.

Ik deed alles voor haar en heb haar veel ruimte gegeven om achter dingen te komen. Misschien verkeerd maar ik wilde het zo graag laten slagen.

Op een gegeven moment werd ik haar weer teveel en benauwde ik haar met mijn liefde. Ze had zich laten meeslepen door mijn gevoel. En ik had haar dingen laten zeggen die ze niet meende.
Ze wilde alleen zijn om erachter te komen wat ze nou voelde. Na een korte periode zocht ze weer contact en was ik alles wat ze wilde. Ze beloofde me dan de wereld. In de periodes dat ze goed in haar vel zat was ik alles voor haar en als ze een slechte periode had dan kon ik weggaan en moest ik haar met rust laten. Dit was erg slopend voor me omdat ik zo van haar hield en dacht dat ze bepaalde dingen nog moest verwerken van haar scheiding.

Als er drank in het spel was dan kan ze ineens veranderen van liefdevol naar intens gemeen. Ontzettende kwetsende dingen zeggen om me maar weg te duwen. Echt bewust kwetsen. Ze hield dan opeens niet meer van me en wilde me dan ook niet meer in haar leven. Ik betekende niks voor haar en was ik toch niet haar type. Ze wilde contact hebben met andere mannen en dat deed ze ook.
Maar een paar dagen later stond ze weer in tranen voor de deur en had ze zo'n spijt van alles. Ze beloofde me dan de wereld en was ik alles wat ze nodig had.

Ze is ook erg onzeker over haar uiterlijk terwijl ze zo mooi is. Altijd bezig met haar figuur en als ze ook maar een kilo was aangekomen dan
was het weer een week op water en brood leven. Ze kon nooit begrijpen waarom ik haar zo mooi vond. Ik zei dat alleen maar voor haar en ik was
niet eerlijk als zij vond dat ze was aangekomen. Haar zelfbeeld was zo laag.

Het viel me ook op dat er niet veel mensen in haar leven waren behalve familie. De vrienden die ze had waren er ineens en dat kon ze ook ineens afkappen. De mensen waar ze het liefst mee om gaat zijn mensen die haar op een voetstuk hebben staan. Die bij haar komen voor advies en dergelijke of haar nodig hebben voor iets. Daar had ze dan een bepaalde macht over ofzo. Maar zodra zij niet meer nodig was dan kapte ze alles af en waren ze niet te vertrouwen.

Het afgelopen jaar is het 11 keer voorgekomen dan ze de relatie verbrak en weer herstelde. Ik weet ook niet waarom ik het heb geaccepteerd allemaal. Ik hield zo enorm veel van haar en ik wilde haar zo graag begrijpen. Maar ik kon echt niks goed doen. Ja, een paar dagen en dan begon de ellende weer van voor af aan. Ik ben echt blind van liefde geweest, dat zie ik nu.

Twee weken geleden heeft ze ook weer uit het niets de relatie verbroken en daarmee ook het contact. Kort daarvoor wilde ze nog zwanger worden van me, en moest ik snel bij haar in komen wonen als ik mijn huis verkocht had.

Ik weet me soms echt geen raad met de gedachten die ik over alles heb. Dat de relatie geen toekomst heeft dat weet ik nu wel zeker maar de manier waarop het geeindigd is kan ik niet bevatten. Ik sta op dit moment nergens voor open. Ze zit de hele dag in mijn hoofd en bij alles wat ik doe denk ik ik aan haar. Zelfs als ik contact heb met andere vrouwen dan voel ik me schuldig naar haar toe.

Groet Mason
(4586) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-04 20:08:00
Ijsbeer, ik weet precies wat jij voelt. Ik
heb dit 11 maanden meegemaakt. Ik heb het geluk gehad dat mijn ratio het uiteindelijk won van mijn gevoel. Had nog nooit zo intens van iemand gehouden. Maar o wat heb ik veel uiterste met deze man meegemaakt.... zoveel dat ik het uiteindelijk wel af heb kunnen sluiten.... jammer dat jij het niet af hebt kunnen sluiten. ik wou dat ik je kon helpen...
(4587) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-05 22:02:00
Ijsbeer, ik lees jouw verhaal graag, je bent een intelligente man denk ik met duidelijke inzichten. Zelf leef ik al 2,5j samen met mijn vriend die vermoedelijk borderline heeft en ik herken jouw verhaal volledig. Ik ben een zelfstandige, intelligente vrouw maar zo verslaafd aan hem :( Onze relatie is in deze periode al 11x verbroken geweest en elke keer gepaard met grove verwijten en zelfs fysieke agressie. Als hij DENKT dat ik hem niet graag genoeg zie, als ik hem niet constant aandacht geef, als niet alles rond hem draait, dan breekt er iets bij hem en sluit hij hem volledig af, dan moet ik zijn gevoel bevestigen, als ik dit niet toe en dit irreel vind en dus tegen hem inga, krijgt hij een woede aanval met fysiek geweld tegenover mij, daarna neemt hij voor de zoveelste keer zijn valies en gaat hij lopen..woont momenteel al 1maand terug bij zijn ouders nu. In het begin was ik kwaad en heel zeker dat fysiek geweld DE grens was voor mij maar na een maand mis ik hem alleen maar maar, zelfde verhaal als bij jou, ik ben de slechte, ik doe niks voor hem en hij laat nu al 3w totaal niks meer van hem weten wat ik ook sms of mail..ze straffen ons..zo ken ik hem ook. Van de ene dag op de andere ben je de vrouw van hun leven, de andere dag ben je niks meer..ze gaan van zwart naar wit, van euforie naar depressie, van extreem lief naar agressief..alles in uitersten, aantrekken en afstoten :( tot je volledig leeg gezogen bent..en toch hoop ik nog elk moment dat hij weer aan mijn deur staat, ik ben verslaafd aan hem en hoe hard ik er ook boven wil met mijn ratio..mijn hart wint..voorlopig nog..hoop zo hard met mijn ratio dat hij deze keer volhoudt want ik kan het niet..
Juffie.
(4589) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-06 15:03:00
Update 5

Inmiddels heb ik twee keer op het punt gestaan om naar haar toe te rijden. Telkens kwam ik tot halverwege waarna ik toch weer omdraaide. Blijkbaar is het nog steeds niet de tijd. Ben ik er nog steeds niet klaar voor. Speelt de angst mij nog steeds parten. Belachelijk eigenlijk, ze is 46 jaar, een vrouw, nooit een bedreiging geweest voor me in fysieke zin, eigenlijk een klein meisje vanbinnen, vol angsten en verdriet, extreem afhankelijk van me. Sterker nog, ze wilde me eigenlijk helemaal niet kwijt. Maar doordat ze zo op mijn hart is gaan staan heb ik mijn grenzen op niet mis te verstane wijze aan haar te verstaan gegeven. En zij haar 'verlies' genomen. We wilden elkaar niet kwijt, maar z kon het ook niet verder. Maar de koek was op. Nadat ze eerst me de wereld beloofde (en door haar akties ook liet zien dat ze het meende) viel ik in een zwart gat en er werd geen hand meer uitgestoken naar me, die me eruit wilde trekken. Ik was er z klaar mee...

Nu is er stilte. Dodelijke stilte. Wat speelt er aan de andere kant?
Dat is wat mij bezig houdt. Zeg maar dat alvorens ik in actie kom met mijn plan van aanpak ik eerst een verkenning wil doen van het terrein en de plaatselijke omstandigheden. Om zeker te zijn dat de risico's tot een minimum worden teruggebracht worden. Ik heb dringend behoefte aan de laatste 'Intel' zoals dat in vakjargon heet. Maar ik heb geen contact meer met haar vrienden of vriendinnen, dus via het informele circuit hoef ik niets te verwachten. Ook heb ik niet de beschikking over satelliet of drones die de huidige situatie inzichtelijk kunnen maken, haha. Dus zit er niets anders op dan eens langs te rijden.
En daar zit nu net de crux. Mijn auto wil er niet heen sturen...

Enkele weken voordat de hakbijl in het hakblok terecht kwam en de kop (voorgoed) van onze relatie af sloeg had zij voor mijn dochtertje speelgoed gekocht. En een kinderbedje. We maakten plannen om haar logeerkamer in te richten als slaapkamertje voor mijn dochtertje, dan kon ze blijven slapen. Samen speelde mijn ex vriendin met mijn dochtertje met het speelgoed. Ze waren al maanden 4 handen op 1 buik samen en ik genoot er enorm van om ze bezig te zien. De papa ijsbeer smolt dan gewoon weg...

Nadat ik weken niets van haar gehoord had lag er vlak voor de verjaardag van mijn dochtertje een enveloppe in de bus, aan mij geadresseerd. Met daarin een kaart voor de verjaardag van mijn dochtertje en een begeleidend briefje aan mij. Of ik de kaart aan mijn dochtertje wilde geven en of ik het speelgoed wilde hebben dan kwam ze het brengen. Zo niet dan zou ze het aan de kringloop winkel schenken. Ik heb haar een mailtje gestuurd waarin ik aan gaf te twijfelen of ik mijn dochtertje weer wilde belasten met het verlies van haar 'beste vriendin' door haar de kaart te geven en dat ik absoluut geen behoefte had aan het speelgoed omdat dat mij telkens weer zou herinneren aan haar en onze kapotte relatie

Regelmatig keek ik vanaf die tijd op diverse marktplaatsen of het speelgoed of het bedje te koop stond. Wel andere advertenties van haar, maar nooit het speelgoed of het bedje. Ik ben niet verbaasd als dat nog steeds bij haar thuis staat... Ik durf er geen taart onder te verwedden, die ga ik verliezen, mind my words: het staat er allemaal nog steeds.

Maanden geleden het laatste mailtje van haar: 'Als de pijn en het verdiet wegge-ebt is en het vertrouwen in elkaar weer hersteld, dan zit er wellicht vriendschap in. Wil je dat ik je dat persoonlijk kom vertellen? Dat kan ik ook, maar nu nog niet. Geef me nog wat tijd. Ik ben nog niet naar je toegekomen omdat ik zo veel van je hield en ik zo weer in je armen zou zijn gekropen'.

Wat moet ik daar nou mee?! Wat bedoel je... Kun je vrienden zijn met een BL'er die geen grenzen kent? Eerder sprak ze daar ook wel eens over. Mocht het ooit uitgaan tussen ons, dan konden we verder gaan als vrienden. En dan kun je ook best wel hier blijven slapen kwam er achteraan... Enorm verwarrende signalen uit het chaos universum dat Borderline Stoornis heet.

Wordt weer vervolgt.

IJsbeer.
(4593) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-06 15:54:00
Reageerster van 2014-03-04 20:08

Dank je wel voor je steun. Alleen al door te reageren steun je mij (en anderen die hier posten en lezen) enorm. Hier blijkt dat je niet de enige bent, maar n van de (helaas) velen als ex partner van een partner met BL en dat de frustraties, machteloosheid, verdriet en pijn bij ieder hetzelfde is. Dat er zoveel onbegrip is t.a.v. het soms onherleidbare absurde destructieve gedrag van de ander. Dat het niet klaar is als de relatie stopt, maar dat dan pas de 'schade' duidelijk wordt na alles wat gebeurd is.

Dat er zoveel vragen overblijven die wellicht nooit beantwoord zullen worden. Dat de eenzame zoektocht naar antwoorden en terug naar degene die je was voor deze relatie een lange tocht is. Zonder zekerheden, vaak zonder begrip. Ook niet van eerdere vrienden. Zeker bij de stille Bl'ers ziet de omgeving niets van het destructieve gedrag dat jij hebt moeten voortduren en krijg jij vask de schuld. Men gelooft je niet of je ex partner heeft over het gebeuren gelogen. Jouw akties uitvergroot, die van zichzelf verkleint tot speldenprikjes zodat het absurd wordt hoe jij gereageerd hebt. Het bekende broodje aap verhaal van de hond die het kindje bijt en moet worden ingeslapen. Vals tot op het bot! Tot de dierenarts het 23e nietje ontdekte in het oor van het arme dier. Wij als ex partners van een BL'er zijn die hond. Wij zijn vals... En dat vreet aan je. Aan je eigenwaarde, zelfbeeld en blokkeert nieuwe relaties die je wel aan zou willen gaan, maar je blokkeert. Ook de angst om nog eens je open te stellen en een mes in je rug te krijgen omdat de ander precies weet wat jouw zwaktes zijn.

En daarnaast diegenen die nog midden in de relatie zitten. Voor wie het dagelijks op eieren lopen is. Die zo graag er willen zijn voor de ander. Zien hoe je partner het gevecht in zichzelf verliest, maar buitengesloten worden, de bliksemafleider zijn van de tomeloze destructieve woede van degene waar je van houdt. En ook op zoek zijn naar erkenning, maar nog meer naar wijzen waarop het keven weer dragelijk wordt, liefst zonder hun partner te hoeven verlaten. Maar de energie en kracht missen, alsook zich te kunnen verweren tegen de keiharde afwijzing keer op keer.

En de partners met Borderline Stoornis zelf, die dagelijks een gevecht met zichzelf leveren, leeg zijn zonder enig gevoel, zich krampachtig vasthouden aan diegene die ze soms adoreren en anders weer verguizen. Leven in constante angst dat je verlaten wordt, dat de pijn het wint. Of de schaamte na een uitbarsting, na de splitsing, het verdriet waarom je zo bent geworden.
Want niemand van onze (ex) partners heeft er om gevraagd om de Borderline Stoornis te jrijgen en er mee te moeten leven. Zij stoten het liefste wat ze bezitten van zich af terwijl ze juist andersom zouden willen.

Ik ben maar 1 persoon die kort geleden tegen wil en dank ervaringsdeskundig is geworden op dit gebied en er niet over dacht om mijn vriendin te verlaten. Zij was de som de delen, waarvan haar stoornis maar 1 deel was. BL'ers zijn mooie maar kwetsbare mensen en het kost veel liefde om hen naast je te behouden, het kost hun veel moeite om jou voor hen te behouden. Liefde is een werkwoord, hier meer dan waar ook.

Hou vol allemaal!
Ik wens jullie allemaal geluk toe...

iJsbeer.
(4595) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 01:10:00
Beste IJsbeer,

Ik haal veel herkenning uit je verhalen.

Ik zal je toch adviseren het los te laten, antwoorden zal je nooit krijgen.

Het werkt als een verslaving. Probeer aan jezelf te werken, we verdienen namelijk veel beter. In mijn geval was mijn zelfvertrouwen zo beschadigt dat ik alleen nog maar bezig was met mijn ex, zoekend naar bevestiging en antwoorden die ik nooit zou krijgen, voor wat mij was "aangedaan".

Borderliners kunnen ontzettend claimen, Maar je anderzijds keihard afstoten, liegen, manipuleren. Wanneer de bom echt is gebarsten, is er vaak geen enkel contact meer mogelijk.

gr. Jan
(4596) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 08:45:00
Beste Jan,

Ik herken ook echt alles in Ijsbeer zijn verhalen want ik zit in exact dezelfde fase nu, de bom is gebarsten en gelijk hoe je ze benadert, er volgt niks meer..en zoals je zegt Jan, het is een verslaving, ik ben elke seconde van de dag bezig met hem, waarom? komt hij nog terug? kan hij niet inzien dat hij borderline heeft en dat zijn leven kapot maakt? is hij me echt van dag op dag zomaar vergeten? heeft hij al iemand anders? kunnen we nog praten? enz...
Je herkent het vast ook wel, ik MOET idd loslaten hoe graag ik hem ook zie, want fysiek geweld was altijd DE grens voor mij en zelfs deze grens zou ik nu over gaan uit liefde voor hem..loslaten..hoe heb jij het gedaan Jan?
Juffie.
(4597) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 08:53:00
beste ijsbeer,

met belangstelling volg ik je schrijven en herlees je mails ook nog eens opnieuw.Enkel tussen haakjes.. het zou fijn zijn moest er nog eens een boek verschijnen met een waargebeurd ervaringsverhaal van iemand die een zwaarbeladen relatie met een bdl heeft gehad... er zijn genoeg boeken over borderline.. maar de verhalen van mensen uit de realiteit zeggen zoveel meer... k denk hier onder andere aan het boek van sjoerd.. Misschien mogen we ooit een boek van jou lezen??
Deel vijf van je ervaring met je ex vriendin kwam toch een beetje onverwacht. Uit het vorige had ik het gevoel dat er sinds negen maanden een totale breuk was en zij op geen enkele manier nog iets van zich had laten horen. Als ik het goed begrijp had ik dat toch verkeerd begrepen?? en heeft zij toch nog contact gezocht per brief en ook ivm met die vriendschap en dat ze je heel graag gezien had enz.. Eigenlijk zette ze daarmee de deur voor jou terug op een kier??? .. sijpelde ze terug in je lichaam en geest.. en is dat mogelijks mee een van de redenen waarom je er ook zo moeilijk een punt kan achterzetten?? t is maar een bedenking hoor ijsbeer.. groetjes.celine
(4598) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-07 20:42:00
Hallo 'Juffie',

Het is een fijne bijkomstigheid om te horen dat meer mensen zichzelf herkennen in mijn verhaal. Ik schrijf het van mij af, waardoor mijn denkproces voor mezelf inzichtelijk wordt. Dat ik daarbij anderen tot steun ben, al is het maar herkenning is iets heel moois.
Het kost mij best moeite om te schrijven want dan komt alles weer heel dichtbij. En het is een voortgaand inzicht, dus vandaar de 'wordt vervolgt' onder elk stukje.

Mijn 'geval' staat net als alle relaties van partners en ex partners op zichzelf. Het grootste verschil is dat mijn ex vriendin regelmatig heeft geprobeerd om mij uit te leggen hoe de chaos in haar hoofd er uit zag. Achteraf heb ik daar veel aan, toen ik nog midden in onze relatie zat niet, ik wist er geen 'label' aan te hangen anders dan extreme bindingsangst. Maar dat dekte de lading niet. Er waren teveel extreme situaties die niets met binding hadden te maken.

Plus ik redeneerde volledig vanuit mezelf, mijn gevoelswereld als niet BL'er. De 'echte' wereld zal ik maar zeggen, waarmee ik bedoel, de wereld met normen en waarden waarin de meesten van ons mensen in functioneren omdat we geleerd hebben op elkaar in te kunnen spelen door het hanteren van dezelfde regels en gevoelens. Waardoor we elkaar kunnen begrijpen. Wist ik veel dat er in het universum van de BL'er er heel andere regels gelden of er zelfs soms geheel geen regels en gevoelens bestaan.

In de maanden na de breuk heb ik veel geleerd. Niet alleen op het vlak van de Borderline Stoornis en de problematiek die het voor partners en familieleden met zich mee brengt. Maar ook inzicht in mezelf op persoonlijk vlak ben ik gegroeid. En achteraf kan ik zeggen dat wij het helemaal niet zo slecht aan hebben gepakt samen. Met daar bovenop de kennis die ik nu bezit durf ik te zeggen dat als ik deze persoonlijke groei had doorgemaakt en de kennis eerder tot mijn beschikking had gehad wij samen gelukkig oud hadden kunnen worden. En dat is een enorme frustratie die er nu bijgekomen is.

Bij ons was er eigenlijk nooit sprake van fysieke dreiging. Een keer heeft ze mij tijdens een splitsing bij de keel gegrepen, zo gefrustreerd en kwaad was ze. Maar als militair ben ik wel wat gewend dus bleef ik kalm en terwijl ze me vast hield heb ik haar gezegd niet onder de indruk te zijn van dit gedrag. Ik heb haar dringend verzocht mij los te laten of ik zou mezelf los maken, wat dan pijnlijk voor haar zou worden. Ook gaf ik aan dat dit de eerste en de laatste keer was dat zij mij fysiek kon bedreigen. Ze heeft het zeer ter harte genomen. De volgende dag boodt ze haar welgemeende excuses aan en begreep zelf niet dat dit had kunnen gebeuren. Dat was het enige incident.

Op argumenten ingaan tijdens een splitsing heeft totaal geen zin. Je BL partner is niet voor rede vatbaar. Geen enkel argument haalt hem of haar uit de splitsing. Mijn ex vriendin verwoordde het als volgt: Ik ben soms ineens boos. Dat kan zijn dat er zich dingen hebben opgestapeld, soms hele kleine dingen, maar het kan ook zomaar ineens de kop op steken. Ik wil niet boos zijn, maar ik ben het wel en ik kan het niet stoppen. Het lukt me niet om je te ontzien, jij bent het niet waar ik boos op ben, maar jij bent wel het dichtste bij. Dus richt ik mijn boosheid op jou en dan maak ik van alles stuk. Ik ga maar door en door, dat wil ik niet, maar het gebeurd. Ik kan er geen rem op zetten...

Misschien heel absurd, maar de enige manier waarop zij enigzins tot rede kon worden gebracht was door haar in mijn armen te nemen en te knuffelen. Vast te houden, warmte te geven. Echte aandacht. Ik zei haar dan dat het niet erg was, dat het wel goed kwam. Dat het weer over zou gaan. Dat zorgde voor een omslag, van extreme boosheid werd ze dan ineens weer het kleine meisje waarin alleen maar verdriet en schaamte zat, wat de spanning doorbrak met een intense huilbui. En zich z schaamde. Bang dat anderen dit zouden weten over haar, maar ook geborgen en veilig was in mijn armen. En er niet meer uit wilde. Dat was de achterliggende behoefte: Veiligheid en geborgenheid had ze nodig.

Heel heftig soms om jezelf weg te cijferen terwijl je net daarvoor enorm gekwetst was door de dingen die ze zei. Je op de meest hufterige manier probeerde onderuit te halen. Maar het resultaat was een immens vertrouwen in mij, wat soms ook weer triggerde dat ze nog banger was mij kwijt te raken.
Ik ben niet verslaafd geweest aan haar of aan onze relatie. Ik zag duidelijk het gedrag dat niet strookte met de normale normen en waarden, ook al deed zij voorkomen dat het heel normaal was. Maar tegelijkertijd zag ik ook het gekwetste meisje in haar dat zo graag weer klein en vrij wilde zijn, opgesloten diep in haar, z bang om naar buiten te komen. En zo afhankelijk van de liefde en bevestiging van degene die ze durfde te vertrouwen, dus z kwetsbaar. In de loop van onze relatie, ook al ging het regelmatig 'uit' groeide toch het vertrouwen en heb ik haar haar dik ommuurde bloementuin zien durven verlaten om veilig in de grote boze buitenwereld te komen 'spelen'. Maar wel als we alleen samen waren, alleen met de paarden in de wei of veilig in bed.
Nooit waar anderen bij waren, dan was de dikke deur gesloten en hoewel ik de sleutel van haar in bruikleen had, ging de deur dan nooit open. Bleef ze veilig achter haar muren zodat niemand zag hoe onzeker ze was.

Ik ken haar door en door, zie haar helderder dan ooit, maar kan haar niet meer bereiken. De deur naar de bloementuin in haar zelf is dicht. De sleutel is mij afgepakt en weggegooid. En dat doet zo'n pijn. Omdat ik als enige weet wie ze zou willen zijn, maar ik daar geen deel meer van mag zijn. Het kleine meisje is opgesloten, veilig in haar bloementuin waar ze verborgen is voor de wereld. En nu ook voor mij...

IJsbeer
(4601) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 02:18:00
Beste Celine,

Dank je wel voor je reactie. Ik merk dat er meer mensen meelezen dan ik dacht en er her-en erkenning uit halen. Zoals ik al eerder zei spraken mijn ex vriendin en ik regelmatig over haar soms absurde en destructieve gedrag. Maar op dat moment had ik meer twijfels over de juistheid van wat zij zei dan dat ik haar uitleg geloofde. Nu weet ik inmiddels beter, zij is bijna zeg maar het prototype van een stille hoogopgeleide borderliner uit de literatuur hierover. Achteraf gezien bleek wat ze me vertelde allemaal waar. En het doet pijn dat ik haar uitleg toen niet geloofde.
Wat ook apart is aan onze relatie is dat het splitsen altijd gebeurde als ik niet bij haar was, maar thuis nadat ik een weekend of een dag met haar had doorgebracht in onze LAT relatie.
Veelal was het de avond van de dag dat we afscheid hadden genomen 'raak'. De leegte die dit bij haar opriep werd gevuld door met bier of wijn in een 'roes' te komen die haar angsten verzachtte, maar tegelijkertijd snel zorgde voor een splitsing. Op die momenten dat we niet bij elkaar waren ging ons contact via Whatsapp, dus alle mooie en lelijke momenten zijn daarin gedocumenteerd.

En ja, ik heb er zelf ook aan gedacht om er in de nabije toekomst een boek over te schrijven, zeker nu ik merk dat mijn 'overdenkingen' zoveel mensen 'helpen' in hun eigen zoektocht terug naar hun 'ik'. Ook ik heb eerder ervaren dat het een zware en uiterst eenzame zoektocht is. Er is genoeg te vinden over de borderline persoonlijkheids stoornis, maar zo weinig over hoe je als partner er mee om moet gaan. Laat staan nadat je uiteindelijk definitief aan de kant bent gezet. Daar is eigenlijk niets over te lezen. Maar het zou dan wel een boek moeten worden met tips en trucs om je achteraf weer sneller op het juiste spoor te zetten. En daar ben ik zelf nog druk mee bezig zoals je hebt kunnen lezen.
Ik heb het voordeel dat mijn mentale weerbaarheid groot is door mijn trainingen binnen het militaire apparaat en daarvan kan ik er wel wat in verwerken.

Onze complete breuk begon tijdens een eerste splitsing: ze maakte het weer uit, waar ik verder niet zo op in ben gegaan, ik kende inmiddels het klappen van de zweep, het kwam daarna toch wel weer goed tussen ons. Nieuw was dat ze me daarna enorm heeft geraakt door mij 4 dagen compleet dood te zwijgen. Vervolgens kwam er een berichtje dat ze met me wilde praten. Maar dat kon volgens haar ook pas weer 2 dagen later. Toen ik haar belde dat ik niet van plan was om daaraan te voldoen splitste ze weer en hoefde er ineens niet meer gepraat te worden, ik kon wat haar betreft 2 dagen later 's avonds mijn spullen ophalen. Klaar! En ze hing gewoon op.
Ik ben diezelfde avond in kwaad mijn auto gestapt en heb alles wat er van mij in haar huis en schuur stond in mijn auto geladen, haar uit gemaakt voor alles wat maar lelijk was en ik heb mijn gram gehaald door alles wat ze mij ooit priv had toevertrouwd haar op de meest hufterig manier voor de voeten te werpen. Op dat moment geloofde ik helemaal niks meer van haar verhalen en de traumatische ervaringen die haar vroeger overkomen waren en zeker niet de verhalen waarmee ze zichzelf uit haar absurde hufterige destructieve gedrag naar mij toe eerder dacht te redden. Kortom, ik zat er cht helemaal doorheen. Alle keren dat ik me ingehouden had terwijl zij mij afbrandde heb ik in een keer keihard gecompenseerd en haar alles verweten. En zo heb ik haar achtergelaten. Gesplitst en daarbij geknakt door mij.

Een week later ben ik naar haar toe gegaan en heb geprobeerd met haar te praten, maar ik kwam gewoon niet verder dan dat ik haar de schuld gaf van onze breuk. Zij gaf mij de schuld dat het over was, dit was helemaal niet wat ze uiteindelijk had gewild dat haar acties haar zouden opleveren, maar door mijn enorme woede die ze de avond van mijn vertrek over zich heen had gekregen was het vertrouwen in mij tot nul gereduceerd. Toch was er op een gegeven moment weer wat vertrouwen terug, maar door externe factoren hadden we op een gegeven moment geen tijd meer om verder te praten. Uiteindelijk resulteerde het in de avond in een geagiteerd appen over en weer en werd ik volledig door haar geblokkeerd op Whatsapp en haar mobiele telefoon, ook bellen en smssen was nu niet meer mogelijk.

Ik stuurde haar een lange mail met uitleg over mijn handelen, dat het toch echt actie - reactie was geweest, maar het mocht weinig baten, we bleven elkaar de schuld geven. We luisterden niet meer naar elkaar, zetten ons schrap in onze eigen perceptie, kwamen niet meer tot elkaar. Ik was er echt helemaal klaar mee, ik wilde alleen nog maar erkenning voor wat ze me gedurende 9 maanden allemaal had aangedaan, excuses.. Die kwamen natuurlijk niet.

Ik belde geheel ontdaan met een vriend over het gebeuren en hij wees mij voorzichtig op de borderline persoonlijkheids stoornis. Ik zocht op internet en op 4 van de 5 DSM IV diagnose punten scoorde ze gewoon 100%. Nu kon ik eindelijk een label aan haar extreme gedrag hangen en nam alle informatie die maar te verkrijgen was tot me. In de weken erna sprak ik met psychologen en psychiaters die veel met veteranen omgaan. Ook zij spraken mijn duidelijke vermoedens uit zonder dat ik stuurde richting borderline. Ik begon boeken te lezen uit diverse openbare en gesloten bibliotheken. Daarnaast vond ik ook dat ik aan mezelf moest werken, mijn achilleshiel, buitengesloten worden en daarna doodgezwegen gedurende een aantal dagen moest ik kwijt. Ik wilde dat deze nooit meer een dergelijke extreme woede op kon roepen. Ik ging te raden bij een bevriende Defensie psycholoog. Met enkele weken had ik samen met hem inzicht in het hoe en waarom en was mijn zwakke plek gereduceerd tot iets wat me niet meer overdreven raakte.
Daarnaast meldde ik me aan bij een lotgenoten gespreksgroep over echtscheiding en verlies waarvan de laatste bijeenkomsten nu eind maart zijn. Ik ging uit van het principe: Wil je je situatie cht veranderen, begint bij jezelf, niet door een ander te willen veranderen.

Ik dacht dat ik hiermee onze breuk en de emoties die daarmee gepaard gingen nu wel geparkeerd had, maar alles kwam ineens weer in volle hevigheid weer terug toen ik op n avond met twee verschillende mensen langdurig sprak over mijn relatie met mijn ex BL vriendin. En de rest staat hier boven te lezen...

Groetjes en sterkte,

IJsbeer.
(4603) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 16:49:00
Lieve Ijsbeer, Jouw stukjes lees ik graag. Je bent een wijze en sterke man. Ik denk dat jij haar niet los kunt laten omdat jullie zielsveel van elkaar houden. Jij weet dat je haar kunt helpen en jij weet dat de liefde die ze aan jouw dochter en jou gaf puur is. Jij weet dat ze wel zou willen, maar dat het haar onmacht is. Dit is de reden dat jij haar niet kunt vergeten, geen onwil, maar onmacht. Als er meer stabiliteit en vertrouwen is kan een hoog opgeleide met borderline prima functioneren. Liefs Petra
(4604) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 19:19:00
bedankt ijsbeer voor je toelichting en omdat je je gevoelens en analyse rondom je relatie met ons allen hier wil delen. Het is heel zeker niet eenvoudig en zoals je ook al aangaf is elke relatie uniek, ook die met een persoon met borderline. Anderzijds zijn de overeenkomsten tussen mensen met BL zo frappant dat het haast luguber is en je telkens opnieuw uitkomt op het gevoel van onmacht.. vooral als ze zoals jij het noemt 'in hun splitsing' zitten.. Dan is geen enkele 'rede' mogelijk.. , het is hun vrees ik.. gewoon onmogelijk. Blijkbaar niet altijd.. maar toch , zeker voor wat mijn eigen ervaring met BL betreft.... een zwaar trauma in de kindertijd of vroege jeugd iets dat vrij 'gemeenschappelijk' is. Wij willen proberen begrijpen. verklaren.. stellen onszelf steeds opnieuw in vraag... Maar ik heb sterk het gevoel dat deze desastreuse 'ziekte' zowel naar henzelf toe als naar de dichtste omgeving nog steeds "onbekend" en zo goed als ongeneeslijk is.. Spijtig genoeg... Ik heb heel veel begrip voor de partners of ex partners die een deel van hun leven hebben geinvesteerd met een BL partner. Nochtans ben ik zelf niet de partner van een BL maar wel de moeder van. Mijn dochter van inmiddels bijna 31 heeft op dit moment enkel nog mij in haar leven.. en ik ben er ook nog steeds voor haar.. Zij is soms dat kleine meisje waar jij het ook over hebt.. dan weer een redelijk normaal iemand.. maar dan die niet tot reden te brengen persoonlijkheid.. Er zijn soms geen grenzen aan de leugens, manipulaties, etc etc.. Vandaag nog vertelde ik haar dat ze me doet denken aan de lamp van Aladin. De geest die daaruit ineens tevoorschijn kan komen.. die zich uit die kleine lamp wringt... tegen wil en dank..
groetjes
celine
(4606) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-08 21:48:00
Beste Petra,

Dank je wel voor je positieve inbreng. Ik denk dat je aardig tot de kern bent doorgedrongen.
Maar of ik haar kan helpen? Zo voel ik dat niet. Allen zij kan zichzelf helpen. Ik ben degene die haar gegeven heeft waar ze haar leven lang naar gezocht heeft, veiligheid, geborgenheid en vertrouwen. De man die haar niet verliet, maar samen met haar vocht tegen de 'monsters' in haar hoofd, zonder een idee te hebben wie of wat ze waren en wat ze van me wilden. Ik zag als enige het al zo lang opgesloten kind in haar dat zo graag naar buiten wilde. En ik gaf haar mijn onvoorwaardelijke liefde.

Nu ik wel weet hoe de monsters er uit zien en waar ze vandaan komen en ik mijn eigen blokkade ook 'opgeruimd' heb sta ik nog altijd alleen. Ik heb namelijk geen idee hoe ik het kind in haar ooit weer kan bereiken. Of er ooit nog vertrouwen genoeg zal zijn bij haar om vrijuit met mij te praten. Immers voor haar ben ik emotioneel niet meer bereikbaar, sinds onze breuk. Zij voelt het alsof ik haar in de steek heb gelaten. Al het positieve is weggestopt, doet te veel pijn momenteel, bij BL'ers bestaat er geen grijs gebied, ik sta nu letterlijk op zwart.

Daarbij, ik ben primair niet op zoek naar een verzoening, ik wil slechts een gesprek met haar. Ik weet zeker dat ze momenteel nog heel kwetsbaar is en de ellende is: dat weet ze zelf ook. Zolang ze me maar op afstand houdt blijven haar angsten hanteerbaar omdat haar gevoelens voor mij dan in de vrieskist blijven: haar liefde en daarmee de afhankelijkheid die ook de angst voor verlating weer doet herleven. Dat is ook waarom er doodse stilte heerst. Want als haar liefde voor mij en mijn dochtertje echt zo diep zat zoals ze zei dan kunnen de pijn en het verdriet nog lang niet zijn verwerkt (als dat ooit al kan). Ze heeft het weggestopt achter dikke muren. Het gekwetste kind zit weer opgesloten in de bloementuin, diep in haar, waar het veilig is. Want ze heeft nooit intentie gehad om het op een breuk aan te sturen, dat is wat ze me zelf zei.

Secundair kan er, indien we samen veel kunnen bepraten, waardoor er weer vertrouwen in elkaar kan komen een kans zijn dat we ooit weer tot elkaar zullen komen. Maar dat is afhankelijk van zoveel factoren. Ik denk daar nu liever niet aan: Of zij open staat voor een eerste gesprek is al onzeker. Ze zal me vast wel binnenlaten maar op afstand zijn. Zij is gekwetst, ik ben gekwetst...
Plus dat haar vrienden door haar verhaal geheel anti zijn op welke verzoening dan ook. En voor hun mening is ze momenteel heel ontvankelijk doordat ze zo kwetsbaar is door het wegvallen van degene die ze vertrouwde.

Dus ga ik er van uit dat ik mijn verlies maar moet nemen, terwijl zij wel mijn beste vriendje ooit was. Ik zou haar nu adequaat kunnen steunen, dat weet ik en dat frustreert mij enorm. Met alle opgedane kennis en mijn eigen groei zouden we samen gelukkig oud kunnen worden. Ik heb antwoord op mijn vragen wat betreft haar gedrag, maar de prijs is (te) hoog geweest. En dat zorgt voor extra pijn en verdriet.

IJsbeer.
(4608) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-10 16:07:00
Beste Ijsbeer,

Mijn gevoel zegt dat ze jou op een dag weer op zal zoeken. Ze weet dat jij het voor haar bent en ze weet ook dat ze met iedere andere man problemen zal hebben, omdat het probleem de ziekte is. Als jij haar wilt helpen om met de ziekte om te gaan en ze wil er zelf aan werken, dan denk ik dat het een fijne relatie zou kunnen zijn.

Ik denk oprecht dat jij sterk genoeg bent om met deze problematiek om te gaan. Als ik jou was zou ik haar langere tijd met rust laten en haar uit je hoofd zetten en kijken wat de toekomst brengt.

Ik ben een vrouw van 39 jaar en ben er sinds kort achter gekomen dat ik drie relaties heb gehad met mannen die aan borderline lijden. De eerste relatie kreeg ik op mijn 22 ste. Ik ben iemand die graag andere helpt en ook van bijzondere mensen houd, dat zal achteraf de reden zijn waarom.. Helaas ben ik niet sterk genoeg om langdurig met deze problematiek om te gaan en wil ik het ook niet meer. Zelf heb ik structuur en regelmaat nodig om goed te functioneren, vandaar.

Hoe jij (Ijsbeer) met jouw ex om ging lijkt sterk op mijn belevingen. Bij mij wilde ze uiteindelijk alle twee weer een relatie, wilde ze mij terug. Eentje na tien jaar en de ander na twee en acht jaar. Mijn laatste relatie is pas sinds twee weken uit, dus van hem weet ik het nog niet. :-( mijn gevoel zegt dat ook hij weer een poging zal doen. Helaas kan en wil ik het niet meer.

Vandaar dat ik denk dat ze (ex van Ijsbeer) op een dag weer voor jou zal gaan. En wat ik van jou lees, dan denk ik echt dat jij het wel kan en wil.

Groetjes,
Petra
(4609) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-10 16:56:00
Update 6

Ok, ik ben geweest.
Ik heb de 'enorme' stap gewaagd en naar haar huis toe gereden. Ze was 's morgens thuis, dat wist ik want 1x per week werkt ze een halve dag thuis en heeft 's middags vrij.
Ik parkeerde mijn auto nu niet achter die van haar maar aan de overkant van de weg in de berm. Ik wist dat ze mijn auto moest hebben gezien en had geen idee wat ik kon verwachten. Ik hielp mojn dochtertje uitstappen en samen liepen we naar het hek. Drie honden kwamen ons tegemoet en ze kenden me nog, ik werd vrolijk onthaald.
Ik opende het hek en samen met mijn dochtertje . Achter de voordeur zag ik haar haar jas aandoen en ze kwam met een verbaasde blik naar buiten. 'Wat kom jij nou hier doen', vroeg ze me terwijl ze tactisch de deur achter haar dicht deed. We liepen het erf op naar de paarden. Ik zei dat ik even met haar wilde praten. 'Waarover dan?'...
'Over van alles. Vind je dat goed'? 'Ja', zei ze: 'als je maar wel weer vertrekt als ik dat aan je vraag'. 'Ok', zei ik.
Ik vroeg of ze niet moest werken, nee ze zei de ochtend vrij te zijn. Raar... Ze miest opruimen want ze kreeg 's middags visite.
Ze vertelde dat ze er een paard bij had, een ex springpaard, nu ter stalling. En dat de andere paarden er ook nog waren. Ongewild terwijl ze samen met mij praatte nam ik de situatie in mij op. Een soort beroepsdeformatie. Sommige kleine dingen knalden bij me naar binnen.
- De schuurdeuren zaten dicht. Raar, die stonden altijd open het hele jaar door. Daar zaten we als het regende terwijl we koffie dronken.
Op de plek waar wij altijd koffie dronken 's morgens en 's avonds, onder het afdak van de schuur, stonden geen stoelen meer terwijl ze normaal zomer en winter buiten zat op die plek. Er stonden twee pallets met drie kleine balen kuil erop.
De paarden stonden naast de stal, voor de langwerpige mestvaalt die ik nog overdekt had, op het verharde deel met de stoeptegels, hooi te eten. Maar in een enorme hoeveelheid paardenpoep, een stoeprand hoog. Raar, dat was niets voor haar, in weer en wind ruimde ze de paardenpoep altijd binnen 1 of 2 dagen op. Haar paarden waren haar alles. En nu... Ik begroette ze en ook zij herkenden me meteen.

We besloten naar binnen te gaan. Daar was nog niets veranderd.
Ik ging op de bank zitten, zij op de hoek schuin tegenover mij aan de rechter kant. Mijn dochtertje en zij waren aan het knuffelen, ik zag dat het beiden zichtbaar goed deed, ze hadden elkaar gemist. 'Nou vertel', zei ze. Terwijl ik normaal mijn woordje klaar heb begin ik aarzelend te vertellen dat ik haar gedrag achteraf begreep. Dat ik buiten proportioneel gereageerd had de laatste keer dat zij het uit had gemaakt. Zij vertelde dat het goed met haar ging. Ze wilde geen relatie meer, ik zei dat ik daar ook niet voor kwam. Ze had nu rust zei ze, ze dronk bijna niet meer, gebruikte haar slaappillen nog minimaal en ze had geen last meer van de gevoelens die mee naar boven waren gekomen toen ze met mij een relatie had. Er was nu meer rust.
Ik keek naar haar, haar gezicht was ouder geworden. Ze zei:'Je hebt wel de volle lading vN mij gehad h. Ik stemde in. Daar was mijn erkenning. 1 punt van mijn pijnlijke wensenlijstje af. 'Dat had ik nooit mogen doen, maar ik was je vaak aan het testen, zei ze'. Alsof ik dat niet door had gehad. Weet je nog die keer bij jou thuis dat ik wilde stoeien? Toen wilde ik weten if jij me fysiek wel aan kon. Had ik gewonnen dan had ik je gedumpt. Maar ook al lag jouw salontafel helemaal in de hoek, ik kon niet stoppen. Uiteindelijk hield ze aan haar stoeipartij twee zere blauwe polsen over, zo ver was ze gegaan om uit mijn greep te komen. Maar ze had niet gewonnen...

'En nu', zei ze. Ik zei: 'Niets, ik wil dat je weer in ons leven terugkomt, op wat voor manier geen idee. Ik begrijp dat je alles niet op de man hebt gespeeld, dus er zit geen boosheid meer naar je toe. Ook geen persoonlijke pijn meer, vandaar dat ik mijn dochtertje ook heb meegenomen hierheen'.
Plotseling keek ze me indringend aan en pakte mijn hand met twee handen vast en streelde mijn arm. Ik keek haar terug in haar ogen en zag het kleine meisje in haar nu naast me zitten dat in en in gelukkig was dat ik er fysiek weer was. Ze liet even later mijn hand en arm los.
Ik vroeg haar:' Waarom deed je dat?'. 'Wat' vroeg ze alsof ze zogenaamd niet wist waar ik op doelde. Oversprong gedrag, ze geeft zichzelf bedenktijd hiermee, ze kan het dus niet onder woorden brengen als volwassene. Ik had gelijk dat ik het kind in haar naar buiten had zien komen ook al was het maar een kort moment geweest. 'Ik weet het niet', stamelde ze.
Ze vertelde dat haar favoriete hond dood was. Kanker, het was met een paar weken gebeurd. En dat haar andere honden maar gewoon 'honden' waren waar ze niet zo'n band mee had als met dat oudje. Een heel groot gemis. Ik beaamde dat ik het begreep. Toen ik in haar leven kwam hadden we afgesproken dat haar oude hond niet meer het verdriet op zich hoefde te nemen voortaan maar dat ik haar zou steunen. Ik had het haar plechtig beloofd. 'Dan heeft zij vanaf nu een mooie oude dag', zei ze vol begrip, de snuit van haar geliefde hond aaiend en mij een innige kus gevend. Wat is het mooi om iemand zoiets te kunnen beloven...
Ik zag de triestheid in haar ogen terwijl ze het vertelde. Eerder had ze gezegd: 'Als zij doodgaat moet je er voor me zijn, dat kan ik niet alleen aan, beloof je dat'? En ik had ja gezegd met heel mijn hart... Daar zat ze nu, dichtbij mij op de bank, maar emotioneel mijlen ver weg. De pijn was bijna tastbaar. Toch hield ze vol dat het goed met haar ging. Ik werd misselijk vanbinnen. Dacht ze nu echt mij net als de rest van de wereld met dit verhaal me werkelijk te laten geloven... Dat was haar nog nooit eerder gelukt en nu ook niet. Tranen kwamen op, ik probeerde ze achter een pokerface veilig te stellen. Maar het lukte maar half.
'Ik wil het niet te lang maken', zei ik, 'ik ga zo weer'. Ik stond op om het ongemakkelijke gevoel in me weg te drukken. Ik heb nog wat voor je, even naar de auto lopen...
Pffff, daar kwam ik net op tijd mooi weg. Voordat ik haar in mijn armen had willen houden om te troosten, dat zou ongemakkelijk zijn geworden.
Ik liep naar de auto toe en haalde een plastic tasje eruit en liep terug het huis in. Ik gaf haar het tasje. Erin zaten het kinderboekje 'Weet je hoeveel ik van je hou' en een pluizige ijsbeeknuffel met mijn aftershave luchtje eraan. Ze waren door mij aan haar gegeven ooit. Het boek had altijd in haar huiskamer gestaan met nog een boekje over 'nooit vergeten'. Lieve kaarten die ze van me gekregen had lagen altijd op tafel en de ijsbeer daar sliep ze mee in de nachten dat we niet bij elkaar waren. Ook stonden er een foto die ik gemaakt had van haar terwijl ze haar moeder knuffelde en van haar honden met daarboven de tekst Best Friends.
Ik had het allemaal mee terug genomen toen onze breuk een feit was en haar in mijn kwaadheid toegebeten dat ze het helemaal niet waard was om lieve dingen te krijgen.
't Is van jou, ik had het nooit mee mogen nemen, sorry. Ze pakte het tasje, keek erin en pakte de ijsbeer. Ze rook eraan. 'Hij ruikt naar jou', zei ze meewarig. Ik zei iets van dat hij muf had geroken vandaar dat ik hem weer ingespoten had, alsof ze dat ooit zou geloven. Doe er maar mee wat je wilt het is van jou...
Ze vroeg of ik de andere spullen van haar ook meegenomen had die nog bij mij thuis stonden. Ik antwoordde dat ik dat niet gedaan had omdat ik alleen wilde praten. En dat ik haar in de loop van de week zou bellen wanneer het haar uitkwam om ze te brengen. Het bedje en het speelgoed stonden ook nog in huis, vertelde ze. Ik wist het!!! (Daar ging mijn taart) misschien wil jij het bedje hebben?

Ik stond op en maakte aanstalten te vertrekken. Ze liep met me mee naar buiten. Ik vroeg haar naar het menwagentje dat ik aan het restaureren was vlak voordat het tussen ons afgelopen was. 'Dat staat nog uit elkaar in de schuur', zei ze. 'Misschien dat ik hem van de zomer wel voor je in elkaar kom zetten', deed ik een suggestie. 'Dat zou fijn zijn', zei ze tot mijn verbazing. Ze deed het hek open, nam met een dikke knuffel afscheid van mijn dochtertje en zei: 'Nou, tot ziens dan maar'. Ik boog mijn hoofd naar haar toe en gaf haar zacht een kus op haar linker wang. Ze ontving hem zonder terug te trekken. Het voelde voor beiden z onwennig. 'Hou je goed, meisje', zei ik. En ik liep naar de straat langs haar paardenvrachtwagentje. 'Als je me nodig hebt, weet je me te vinden, h. Want dat geldt nog steeds, zei ik terwijl ik achterwaarts liep. Je hebt me namelijk nooit gezegd dat je niet meer van me hield terwijl ik in je ogen kon kijken of je het meende'. Dan pas zou ik boj je weg zijn gegaan, weet je nog... Ze knikte zachtjes, haar ogen naar de grond gericht alsof ze me niet aan durfde kijken.

Ik zette mijn dochtertje in de auto, stapte zelf in en startte de motor. Ze zwaaide, ik zwaaide terug. Toen de auto begon te rijden stond ze nog bij het hek, net als toen we samen waren. Ze zwaaide nogmaals. Mijn hart bloedde, ik wist dat dit ging gebeuren. Niet te stelpen...

Wordt vervolgt

IJsbeer 😢
(4610) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-10 22:08:00
Wat dapper om naar haar toe te gaan!

Ze heeft jou gemist, ze wil jou niet kwijt. Mijn ex-partner wilde in dit soort situaties dat ik hem vast hield. Ik denk dat ze even geen energie heeft voor de paarden, misschien kun je jouw hulp aanbieden bij de verzorging?

Groet Petra
(4612) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-11 06:40:00
je verdere verhaal over de ontmoeting heeft me diep ontroerd.Wat het verder ook wordt of niet wordt, ik denk dat het goed was dat je deze stap hebt gezet en dat hij sowieso nodig was om het verwerkingsproces op gang te kunnen brengen.
liefs, celine
(4613) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-11 09:39:00
Drifting away

Kennen jullie het prachtige liedje van Mr Probz - Waves?
Ooit stuurde ze mij dit nummer en zei ze: zo voel ik me als jij er niet bent.
Ik drijf langzaam weg van jou en mijn angst wordt groter en groter en het lukt me niet om hem te stoppen. En ik schaam me om jou te bellen voor hulp. Ik moet het toch alleen kunnen...
En ik zou willen dat ik het jou niet zo moeilijk maakte, laat me maar, kies maar een ander, ik ben het niet waard om van te houden, er zijn veel betere vrouwen voor jou die jou wel gelukkig maken. Ga toch weg en laat mij maar alleen. Het wordt niks tussen ons, wij passen niet bij elkaar, onze levens verschillen veel te veel. Dit werkt niet. Zoek toch iemand anders die wel lief is voor jou, dat ben jij waard. Wat moet je toch met mij...

My face above the water
My feet can't touch the ground,
Touch the ground, and it feels like
I can't see the sands on the horizon
Everytime you are not around


I'm slowly drifting away (drifting away)
Wave after wave, wave after wave
I'm slowly drifting (drifting away)
And it feels like I'm drowning
Pulling against the stream
Pulling against the stream

I wish I could make it easy
Easy to love me, love me
But still I reach, to find a way
I'm stuck here in between
I'm looking for the right words to say

I'm slowly drifting, drifting away
Wave after wave, wave after wave
I'm slowly drifting (drifting away)
And it feels like I'm drowning
Pulling against the stream
Pulling against the stream

Dan belde ik haar op en praatten we samen...
En met soms een kwartiertje maar, kwam ze tot rust en ging het weer.
Dan sliep ze met mijn knuffel ijsbeer, veilig, wetende dat ik maar 7 kilometer van haar vandaan aan haar dacht en haar nooit in de steek zou laten.
46 jaar en soms zo klein, zo'n lief klein meisje op zoek naar echte liefde, geborgenheid en veilig zijn bij iemand die groter en sterker was dan zij. Die haar wilde beschermen tegen de monsters en angsten in haar hoofd. Die er gewoon was als zij het nodig had... Zo lief!

IJsbeer
Mb. Hoe moeilijk ook, laat je partner met BL niet zomaar alleen met zijn of haar monsters.
Vecht mee zolang je kunt... Alsjeblieft, ze zijn het echt wel waard. Achter hun stoornis zit een mooi iemand. Die je zult zien als je ze helpt... Misschien alleen jij krijgt dat te zien, omdat jij er bent in tijd van nood. Jij niet opgeeft waar anderen dat wel deden. Splitsen is een noodkreet in een 'taal' die wij niet verstaan als niet BL'er...
(4614) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-11 22:18:00
Hoi Ijsbeer, Wat waren voor jou de fijne momenten met jouw ex? De momenten die jij koestert? Waarom is ze zo bijzonder voor jou?

Bij ons waren het vooral de momenten in bed, als er geen prikkels waren, alleen hij en ik, heeel veel liefde en passie, magisch. De liefde bleef maar groeien, kon het soms bijna niet geloven.

Vanaf het begin hoopte ik dat de andere momenten samen ook beter zouden worden, helaas werden deze altijd verstoord. Om de kleinste dingen ontstonden conflicten en misverstanden, of hij hield zich niet aan gemaakte afspraken. Continu probeerde ik om hem te begrijpen en hem in zijn waarden te laten.

Jullie noemen het zwart/wit, maar ik erfaarde het als kamertjes waar hij in zat. Soms waren we samen in een kamertje en soms zat de deur potdicht. Als hij boos was, of als hij elders was. Ook kon hij als hij bij mij was alles en iedereen vergeten, ik moest hem er dan bijvoorbeeld aan herinneren dat zijn zieke moeder misschien wel behoefte had aan een bezoekje of hulp. Soms was hij heel blij met mijn mede leven, maar soms werd hij ook boos en vond hij dat ik mij niet met zijn agenda moest bemoeien. Ik wist nooit hoe hij zou reageren.

In de 11 maanden dat wij samen waren is hij ongeveer 20 x bij mij weg gegaan, ik wist nooit of hij terug zou komen en of het uit was en of bepaalde afspraken nog door zouden gaan. Ik kreeg geen reacties en ik was lucht voor hem, dit deed keer op keer vreselijk veel pijn. Soms zag ik hem na 1 dag weer terug en soms na 4 dagen. Ik hield dit vol omdat de liefde voor hem maar bleef groeien.

Helaas heb ik het uiteindelijk niet vol gehouden.
Afgelopen kerst wilde hij niet samen vieren, te veel druk en spanning, vond hij. Dit heeft mij veel verdriet gedaan, zoveel dat ik vanaf dat moment afstand ben gaan nemen. Hij voelde dit ook en wilde samen met mij in therapie. Ik heb gezegd hier over na te denken. Uiteindelijk heb ik besloten dit niet te doen.

Mijn een na laatste appje was: Niet boos zijn, heeft geen zin. Het leven gaat gewoon weer verder.... We komen er niet uit samen, geloof ik niet in. Vind een aantal karakter eigenschappen van jou te heftig, blijven continu terug komen. Zorg goed voor jezelf, ga ik ook doen.

Na deze app was het stil, doodstil.... Ik weet niet of ik goed gedaan om deze bovenstaande app naar hem te sturen. Ik hoor graag jullie reactie.

Vervolgens ben ik gaan lezen op deze site, probeer het allemaal te verwerken. Ik weet wel dat ik erg veel steun heb aan de berichten die op deze site staan. Mijn dank daarvoor.
Groet, Petra
(4616) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-12 20:13:00
Ik lees met veel belangstelling al jullie verhalen en bewonder jou Ijsbeer dat je de stap hebt gezet..ben er zelfs wat jaloers op want bij mij is de ijzige stilte doorbroken :( Ondertussen hoorde ik al 7w niks meer en ging er zelf aan kapot, via sms nam ik zelf contact, liefdevol en begripvol maar kreeg niks anders dan de gebruikelijke verwijten terug. Hij had altijd zo veel schrik dat ik HEM niet graag genoeg zag maar de realiteit is dat ik hier alleen zit in pijn en gemis en dat hij ondertussen al 3w aan een nieuwe relatie is begonnen..niks aan de hand, hij gaat gewoon verder met iemand die hem nu weer bevestigt..doet verschrikkelijk veel pijn maar ik moet het aanvaarden..ik had liever samen met hem tegen zijn monsters gevochten maar voor hem is het duidelijk over :(
Na 2,5j heb ik met hem de hemel gezien maar ook de hel en idd..de momenten in bed zijn zalig..het valt me heel zwaar hem definitief los te laten maar het moet :( Ik hoop dat het jullie beter afgaat want als je idd met hun ziekte kan leven en zij hun ziektebeeld kunnen herkennen, zijn het heel mooie mensen..daar blij ik van overtuigd!
Juffie
(4617) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-12 21:52:00
Beste Petra,
Heb je even een paar uur? Ik zal proberen een keus te maken. Wat ik koester?
In de eerste plaats haar terughoudendheid, ze lijkt een allemansvriendje die het anderen naar de zin wil maken maar dat is slechts de buitenkant. Eenmaal als enige 'binnen' kom je een heel andere vrouw tegen, lief en aanhankelijk, iemand waar je nooit boos op kunt worden, een vrouw en een kind met zoveel lieve en leuke facetten, ontwapenend grappig, aanhankelijk, zich soms van geen kwaad bewust, slim, assertief, een echt maatje door dik en dun, waar ik oud mee kon worden. Tot zover een keus uit haar eigenschappen.

Als ik aan haar denk zijn de eerste beelden die van haar in de wei, ik bezig met de kantenmaaier aan de ene kant van de wei, zij aan de andere kant knuffelend met haar paardjes. Zo zichzelf na al die jaren dat haar echte ik achter dikke muren heeft opgesloten gezeten en nu bij mij zomaar kwetsbaar en kind durft te zijn wat ze nooit heeft mogen zijn. Alle zorgen vergeten, af en toe naar mij kijkend, controleren of het goed is, gewoon zo'n mooi en sereen beeld.

Een ochtend van de laatste drie weken dat we bij elkaar waren waarop ze wakker wordt naast me, haar ogen open doet, mij haar eerste lieve lach schenkt en mijn rechter arm pakt, haar gezicht er tegen aan wrijft, zachtjes mijn arm streelt en naar zich toe trekt. Haar eerste woorden: 'Wat is het heerlijk om met jou wakker te worden, wat ben ik gelukkig'...

's Nachts als ze slaapt ik naar haar kijk zonder dat ze het weet, terwijl ze rustig slaapt, zonder haar angsten en monsters die aan haar trekken maar in geslapen is met de wetenschap dat ik bij haar ben.

Bij onze eerste ontmoeting, uit eten bij de Griek, dat ze haar vork ineens in mijn bord zette en zei: 'Dat ziet er lekker uit'. En bij de koffie mijn koekje pikte, een hap er van nam en de rest weer terug legde terwijl ze zei: 'Getver, die was niet lekker'...

Het moment dat we samen naast elkaar zitten 's avonds, buiten onder het afdak naast de schuur, met koffie, uitkijkend over de oaddock en de wei. Waarop ze haar hoofd tegen mijn schouder aan legt en zegt: 'Zou het dan toch bestaan dat ik samen met jou oud mag worden'? Kippenvel moment...

's Morgens dat ze terug komt lopen over het paadje met de honden, ze mij ziet en lacht, ik haar silhouet zie in de zon die achter haar rug schijnt en denk: 'Jeetje, wat is ze mooi en lief en ze hoort bij mij. Omdat ze dat zelf wil, helemaal vrijwillig...'

Het moment dat we op ons Zand stoeien en ik een enorme hap zand in mijn gezicht krijg, waarna ik haar achterna ren en haar helemaal inpeper met zand, gewoon op een zondag middag, zij, ik mijn dochtertje en de honden. Gewoon alsof we met water speelden... Samen helemaal vol zand naar haar huis rijden en ons douchen.

Het filmpje dat ik maakte van haar dat ze samen met mijn dochtertje aan het rijden is op een kinderkarretje waar ze nauwelijks op paste. Zo verschrikkelijk veel plezier maakten samen.

En als laatste de nacht onder de volle maan op 't Zand waar we stiekem sliepen, vreen en elkaar onze ringen gaven. De foto mat haar rugzak op op de terugweg, waar ze in en in gelukkig is.

De foto om 06:00 uur achter in mijn tuin gemaakt waar ze mijn hond knuffelt in mijn badjas.

Zij was altijd al voor mij de som der delen waarvan het allergrootste deel mijn beste vriendje was, een heel klein deel dat ik totaal niet begreep maakte al het mooie dat we hadden steeds stuk als ik niet bij haar was... Nu ik achteraf weet waarom kan ik haar dat niet meer aanrekenen, is dat ook een onderdeel geworden van haar waar ik niet meer boos op kan worden...

Bedankt voor je mooie vraag, die ook eens de andere kant belicht.
Groetjes,

IJsbeer.
(4618) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-12 23:23:00
Update 7

Ik weet nu niet zo goed hoe te beginnen. Met mijn verhaal liep ik zo'n 2,5 weken achter op wat er werkelijk gebeurde. Ik kon het gewoon niet direct van me afschrijven, zoveel emoties roept het op bij mij. Emotioneel ben ik in een achtbaan beland, met het enige houvast de stevige veiligheidsbeugel van mijn sterke wil en intutie, die mij op de been houdt, de intutie die ik soms verguis, wilde dat ik hem niet had of uit kon zetten.
Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit in mijn leven meegemaakt heb, eerst de alles verzengende boosheid, daarna de onmacht, en uiteindelijk het inzicht in mezelf en in haar, de diepe pijn die kwam toen ik erachter kwam dat niet zij maar ik helemaal fout zat en wat ik haar aangedaan heb door in woede te ontsteken omdat ik er zeker van was dat haar gedrag was om mij diep te raken, enorm hufterig te kwetsen...
En het zoeken naar hoe verder. Waar ik hulp kon vinden, om te veranderen, want dit hoorde niet bij haar, deze kwaadheid was oud zeer, van mijn huwelijk dat notabene al ruim 4 jaar voorbij was.
Hoe kan het dan dat iemand op een pijnplek drukt en ik helemaal ontplofte, volledig buiten proporties? Dat was het eerste wat ik aan moest pakken, de drukknop die deze woede kon 'aanzetten' moest gelimineerd, niet voor haar, maar zelf wilde ik niet zo zijn...

Gister heb ik een berichtje gestuurd naar haar dat ik samen met mijn dochtertje op 't Zand zouden zijn vanmiddag. 't Zand (een groot stuk stuifzand hier in de buurt) waar we zoveel emoties hebben gedeeld. Lief hebben gehad, gestoeid, gelegen in de zon, geslapen onder de volle maan, waar we onze vriendschapsringen hebben uitgewisseld, 3 weken voor het allemaal afgelopen zou zijn.
Waar we gestreden hebben, gelukkig vr elkaar, vr ons. Waar harde en gelukkig veel meer hele lieve tedere woorden tegen elkaar zijn gezegd...
Zelfs in het motief van onze ringen kwam 't Zand terug. Over elke ring zat een open golfbeweging, gegraveerd die symboliseerde al het goede op de top van de golf en in het dal dat het weer 'uit' was tussen ons. In die golf, die diep ingegraveerd was was het ruw, het keek sprekend alsof er zandkorrels in zaten. Ons Zand...

Ik kreeg pas vanmorgen een mailtje van haar, niet tot mijn verrassing overigens. Ze had tijd nodig gehad om wel of niet te reageren en daar was het dan. De stress om mij weer te zien was te groot geworden naarmate het tijdstip naderde dat ze wist dat ik daar zou zijn:

IJsbeer

Nee ik zal er niet zijn.
Het is voor mij beter dat wij geen contact hebben.
En ook voor jou.
Dus ajb stop met mailen en/of langskomen.
Als je echt om me geeft, zoals je zegt, laat me dan ajb met rust. Ik wil echt geen contact. Ik wens jou en je dochtertje het allerbeste.

Grappig dat ik in het stukje van Mr. Probz precies de zelfde tekst aanhaalde
Nu kreeg ik hem weer als mailtje toegezonden. Deze 'afwijzing' is zo standaard.
Ik heb het nooit serieus genomen ook eerder niet. Ik ging er altijd vol tegenin, dit is de buitenkant van haar, die de binnenkant op een wel heel wrange manier denkt te beschermen. De eigenlijke boodschap is: Ik heb nog zoveel gevoelens voor jou, wat als je mij verlaat, ik heb nu al pijn, ik ben nu al zo bang, waar ben je, waarom ben je niet hier. Hou me vast tot ik het zelf weer kan. 'Ik begrijp er niets van dat jij voor mij kiest, dat ik gevoelens voor jou (mag) heb(ben).' Ik wist tijdens onze relatie al beter en nu ik haar 'taal' spreek, is het helemaal onmogelijk om dit aan mij te verkopen. Niet dat ze het niet meent: het is bloedserieus gemeend, de enige optie die zij ziet waarop zij denkt het hoofd te kunnen bieden aan de ongrijpbare gevoelens die ik nog steeds in haar opwek als we samen zijn in levende lijve.

En aangezien ik toch al van plan was om haar spullen mee te nemen die hier nog lagen, heb ik ze in mijn auto geladen en ben ik naar haar toe gereden. Maar eerst heb ik haar terug gemaild: Dit is geen keuze, dit is hopen dat je altijd veilig in de luwte in het oog van de storm kan blijven. Dat je je gevoelens weg kunt stoppen en je angsten weg zullen blijven, dat het leven dan toch geweldig is... Zonder gevoel en zinder liefde. Tot de storm verschuift. Want stormen in je leven kun je als mens niet beheersen. Ze doen zich voor, komen en gaan naar believen. Als de goden aanvallen heb je geen andere keus dan buigen of barsten als nietig mens. En de goden vallen aan. Dat is geen kwestie van of maar wanneer... (Het liedje 'Als rennen geen zin meer heeft' van Marco Borsato speelde ooit een grote rol in onze relatie).

De rit erheen kreeg ik door dat ik zowaar wat zat te hyperventileren van de spanning. Toen ik er uiteindelijk was viel die weg. Zoals altijd. Waar maakte ik me eigenlijk druk om...
Ik liep naar het hek en mijn ex vriendin kwam uit de keuken. Ze leek niet eens echt verbaasd.
Ik zei dat ik de spullen kwam brengen die nog bij mij thuis stonden en ze niet opgehaald had.
'Fijn', zei ze. Ik haalde de tv en het tasje met de overige kleine items uit mijn auto en overhandigde ze aan haar over het lage hek heen. Ze zei me dat het beter was om elkaar niet meer te zien, ze was enorm overstuur geweest na mijn eerdere bezoek. Ik zei dat ik dat ook was geweest en dat dat toch een signaal was dat we er beiden nog niet klaar mee waren, dat er nog heel veel gevoel voor elkaar zat kennelijk. 'Dat zal wel, maar ik wil niet praten', zei ze, 'dat kan ik (nu) niet. En een relatie kan ik helemaal niet aan, we brengen het slechtste in elkaar naar boven'.
Ik probeerde haar de andere kant te laten zien, die ze kennelijk zorgvuldig had weggestopt. De goede dingen die er veel meer waren geweest. Ik zei: 'Ik snap niet dat je in je eigen verhaal gelooft, wat zegt het je als je gevoelens blijkbaar nog steeds zo heftig zijn? Die kun je toch niet ontkennen? Terwijl ze met de tv in haar handen stond pakte ik haar hoofd en drukte een kus op haar mond. Ze kuste niet terug. 'Doe dat nou niet, alsjeblieft', zei ze. De blik in haar ogen sprak boekdelen van wanhoop. Ik zag het gevecht dat ze met zichzelf leverde, ratio versus gevoel. En ze wist dat ze weer aan het verliezen was.

Ik vroeg haar waar ze zo bang voor was. Ik ben veranderd, de tomeloze woede die ze de laatste keer dat ze het uit had gemaakt had ervaren had al het vertrouwen in mij kapot gemaakt. Daar zat haar twijfel. 'Ik niet', zei ze. 'En ik geloof niet dat je zomaar kunt veranderen, ik kan dat niet'...
Ik zei haar dat ik durfde te zweren op het leven van mijn dochtertje. 'Doe niet zo gek', zei ze.
Ik zei dat ik geen reden meer had om boos op haar te zijn, ik wist nu dat ze me met haar gedrag niet persoonlijk had willen kwetsen, dus hoe kon ik het haar dan nog aanrekenen?
En dat ik mijn eigen pijnpunt had aangepakt middels therapie, dat het me duidelijk was geworden waarom het zo'n woede had getriggerd en dat dit nu nooit meer voor zou komen omdat de pijn geneutraliseerd was. Ze wilde wel, maar geloofde het niet.
Ik zei dat er diverse mensen konden getuigen van mijn verandering, diegenen die met mij in de gespreksgroep zaten allereerst en ook dat ik hier schreef over haar.
Ze bleef sceptisch, maar er was twijfel in haar ogen re lezen. Ze wilde het graag geloven want daar zat haar angst om verder met mij om te gaan. 'Wij kunnen geen vrienden zijn', zei ze, dat lukt me niet daarvoor wek jij te veel gevoelens bij mij op'. Ik zei: 'Nu nog steeds? Dan zit het wel heel diep, dan denk ik ook niet dat het nog verandert'. 'Ach', zei ze, het gaat al beter, maar haar ogen zeiden wat anders terwijl ze friemelde aan de tv.
'Geloof me, als ik niet veranderd zou zijn, waarom zou ik dan hier staan, ik gun je geen pijn, je was alles wat ik ooit zocht in een vrouw, mijn beste vriendje, dat weet je'. Ik hield haar zo goed en zo kwaad als mogelijk over het hek vast in mijn armen en zag dat gevoelens terug kwamen. 'Doe dit nou niet, sputterde ze tegen'. Ik gaf haar een kus op haar wang. 'Ik wil je terug in ons leven, laten we kijken op wat voor manier dat kan', besloot ik. Wil je lezen wat ik over je schrijf? Misschien geloof je me dan... Zal ik je de link mailen'? 'Is goed', zei ze, 'mail me maar'. 'En praten op 't Zand kan ik niet'. 'Teveel herinneringen daar', vroeg ik. 'Ja', zei ze, 'we spreken wel een keer af in een kroeg in het dorp, dat is meer neutraal'. Ik was verbaasd. 'Ik mail je'. 'Ok', zei ze, 'ik ga nu naar binnen, want ik ga zo paardrijden'. Ik liet haar los en nam afscheid van haar. Ze bracht de tv naar binnen en ik vertrok zonder verder om te kijken...

Wordt vervolgd

IJsbeer.
(4619) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-13 14:16:00
Mensen kunnen heeeeeeel langzaam een beetje veranderen als ze dat willen. Maar op zwakke/zware momenten in het leven zullen ze een terugval krijgen. Mensen met een stoornis zijn gevoeliger voor een terugval en willen een terugval voorkomen. Logisch dat ze een relatie moeilijker aankunnen, dit vergt erg veel van je emoties, dus dit wordt als eerste afgekapt. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze niet anders kunnen om te overleven in deze drukke maatschappij. Het moeilijke gedrag van mensen met een persoonlijkheidsstoornis komt vooral naar boven als ze overbelast zijn. Belast deze mensen minder en het probleem is opgelost. Helaas kan dit meestal niet.

Mijn ex vriend heeft een drukke baan, s avonds zo moe dat hij niets meer kon en wilde, logisch als je borderline hebt. Maar hij moest wel, om zijn hypotheek te kunnen betalen, het huis wat hij nog heeft met zijn ex-vriendin... Door de hoge druk vaak problemen met zijn gedrag. Het resultaat, ook onze relatie verbroken, omdat ik zo geen toekomst meer zie. Bij hem zal de geschiedenis zich blijven herhalen, ben ik bang.😔

Vermoedelijk worden heel veel mensen met bepaalde problematiek overvraagt waardoor de talenten en de mooie persoon die ze zijn niet naar boven kunnen komen. Verdrietig word ik hier van.


Verdrietig ben ik ook, omdat ik voor de derde keer iemand achter laat met borderline, maar mijn ratio heeft mij deze kant opgestuurd. Heel misschien zal ik uiteindelijk toch mijn hart gaan volgen...

Ik denk aan de mooie momenten met mijn laatste ex vriend, hoe hij mij kon adoreren, hoe fijn wij het hadden als we niets hoefde of moesten, hoe hij speelde op zijn basgitaar en hoe mooi hij kon zingen.

Helaas mocht het maar 11 maanden duren. En ik hoop dat ik ooit weer zo veel van een man ga houden. Geen idee of ik mij ook aan iemand anders volledig kan overgeven, misschien kan ik wel alleen zo intens houden van iemand met borderline. Ik zou het bijna denken.... Dit is wat ik de komende periode ga onderzoeken.
Groetjes Petra
(4621) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-14 08:47:00
Ook ik heb in dezelfde situatie gezeten (relatie heeft 3 jaar geduurd) en lees vol verbazing deze verhalen. Hoe herkenbaar allemaal. Vooral de verhalen van Juffie, het lijkt net of ik ze zelf heb geschreven. Ik zou heel graag in contact met je willen komen.

Vrouw, 24
(4622) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-15 09:02:00
Dag vrouw 24,
Aan de ene kant een kleine troost dat iemand zich zo herkent in mijn verhaal, aan de andere kant heel triest dat iemand dit ook heeft meegemaakt :( je wil graag in contact komen met mij? Prima voor mij maar hoe? Mijn persoonlijke gegevens zet ik niet zo graag publiek op deze site..doe maar een voorstel.
Juffie.
(4623) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-15 17:58:00
Beste schrijvers en lezers hier,

Jullie willen heel graag begrijpen hoe je partner met BL zich voelt.
Hieronder staat een opdracht die je in staat stelt om jou de gevoelens te kunnen laten begrijpen die dagelijks in het hoofd van iemand met BL spelen.

Oefening: BEKIJK DE WERELD VAN JE PARTNER DOOR HAAR OGEN.
- Deze oefening in empathie duurt ongeveer 2 maanden.
- Koop een dik schrift of schrijfblok en gebruik een potlood of pen.

Week 1.
Ga zitten met je schrijfblok voor je op tafel en denk terug aan al de keren dat je je in het openbaar vernederd of beschaamd voelde, te beginnen met de lagere school.
Schrijf voorlopig geen incidenten op die iets te maken hebben met je gezin.

Week 2.
Ga je leven na, vanaf je vroegste herinneringen.
Denk aan ogenblikken waarop iemand binnen het gezin iets zei of deed wat je kwetste. Probeer nu alle gevoelens die je toen had te herinneren.
Doe vervolgens hetzelfde voor al je liefdesrelaties.

Week 3.
Denk terug aan de momenten dat je woedend op iemand was.
Heb je tijdens een ruzie ooit het gevoel gehad iets tegen de muur, of zelfs tegen iemands hoofd, te willen smijten?

Week 4.
Doe nogmaals hetzelfde en concentreer je op de volgende punten: heb je ooit het gevoel gehad dat je dood wilde zijn? Echt dood?
Zijn er aspecten in je leven waar je geen controle over hebt, zoals bv. te veel eten of drinken, te veel geld uitgeven?
Maak een lijstje van dingen die je haat aan jezelf.

Week 5.
Denk aan alle momenten dat je anderen gekwetst hebt.
Heb je ooit een belofte aan een kind gebroken of onterecht bestraft?

Week 6.
Neem je aantekeningen door.
Zoek, hoe absurd het ook lijkt, iets wat, of iemand die je de schuld kunt geven, zoals een goed functionerende onzichtbare (stille) Persoon met de Borderline Persoonlijkheids Stoornis zou doen. Neurie in jezelf: 'Het was niet mijn schuld. Het was zijn/haar schuld'.
Voel de opluchting die als een herstellende aftersun lotion werkt en het gloeiende gevoel van je emotionele huid wegneemt.
Doorloop alle weken nogmaals en werp met kracht alle schuld en kritiek van je af.
Stel bijvoorbeeld dat de nder het er naar maakte dat hij door jou gekwetst werd, het was zijn eigen schuld.
Beloon jezelf als je klaar bent: Wie met dergelijke idioten heeft moeten omgaan heeft een beloning wel verdient!

Week 7.
Doe nu wat sommige slecht functionerende en conventionele personen met de Borderline Persoonlijkheids Stoornis doen: Geef jezelf de schuld van elk pijnlijk incident.
Als je ouders je verjaardag hebben vergeten denk dan dat dat is omdat je iets hebt misdaan of omdat je zo waardeloos bent dat je het niet verdient dat je verjaardag gevierd wordt.

Week 8.
Nu komt de moeilijkste opgave: Lees een paar uur in je schrift en sla al je aantekeningen op in je geheugen, ook, vooral eigenlijk, als ze elkaar tegenspreken, zoals: 'geef jezelf de schuld' en 'geef alle anderen de schuld'.
Je zult ontdekken dat je aan bijna niets anders kunt denken, zodat het moeilijk wordt om nog te functioneren.
Laat gerust je tranen de vrije loop.

Suc6.

IJsbeer.
(4624) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-15 22:48:00
Beste ijsbeer en andere slachtoffers

Lang volg ik dit forum en het heeft mij erg geholpen om me door een enorm moeilijke tijd te helpen. Echter nu ik de laatste maanden je reacties lees ijsbeer moet ik eerlijk zeggen dat het me enorm aan het hart gaat, ik zie wat een enorm warm en lief persoon je bent, een echte patriot. Ik zie echter hoe je jezelf ten gronde werkt en volledig de controle aan het verliezen bent, je eigen ik kwijt aan het raken bent en obsessief bezig bent met je borderline ex, het doorgronden van haar en op alle manieren proberen haar te helpen.Ik snap je zo ontzettend goed, ik zat in dezelfde situatie en zal je allereerst een stukje over mijn afgelopen 4jaar vertellen zonder daarbij namen of wat dan ook te noemen.
Ik leerde haar 6-7jaar geleden kennen als een enorm leuke, knappe en energieke meid in een plaatselijke sportschool, ze gaf daar allerlei lessen en iedereen vond haar leuk en vriendelijk. Ze had destijds een relatie van 6jaar met haar toenmalige vriend en ze hadden samen net een huis gekocht. Ik was in die tijd net 2jaar single en veel aan het sporten. Ze vertelde iedereen op deze sportschool keer op keer hoe verschrikkelijk haar vriend was en wat hij allemaal wel niet deed, een week later was hij weer ok en zo gingen de verhalen over en weer. Uiteindelijk zagen we haar steeds magerder worden en begon ze zelfs een hele gele kleur te krijgen, het kwam door een bacterie die zij opgelopen had tijdens een verre reis met haar vriend vertelde ze iedereen.de eerste maanden geloofde we dit, echter.wat later bleek ze echter al maanden ziek te zijn en hoorde ik via via dat ze was opgenomen in het ziekenhuis en dat ze anorexia hadIk vond dit vreselijk om te horen, het meisje waarmee ik zoveel had gekletst en waarvoor ik zeker een goede vriendschap voelde was erg ziekIk heb haar in die tijd een sms gestuurd om te vragen hoe het met haar gaat. Ik kreeg vrij snel een berichtje terug dat het niet zo heel goed gaat maar dat ze ervoor zou knokken en dat ze beter wilde worden. Ze hield ons op de hoogte middels een mailgroep. Weer enkele maanden later was ze uit het ziekenhuis en zat ze bijna op streefgewicht, ze mocht weer dingen gaan ondernemen. Ze nam contact op en ze kwam een kopje thee bij me drinken.erg gezellig en we kregen steeds meer contact, ze vertelde daarbij ook dat ze geen relatie meer had en dat haar ex haar had gedumpt. Uiteindelijk werden we tot over onze oren verliefd en was er vreemd genoeg erg snel enorm veel sks en ook enorm intens en fijn, zo fijn als ik nog nooit had meegemaakturen en uren, we gingen helemaal in elkaar op: ik geweldig en jij geweldig. Ze wilde bij me zijn.
Toen brak een enorm moeilijk jaar voor me aan, in die tijd is ze 3-4x terug geweest van haar ex naar mij, over en weer. Telkens weer twijfel en telkens namen wij haar weer terug. Structureel was ze ons stuk aan het maken. Uiteindelijk zei ze haar keus gemaakt te hebben en we kregen een vastere relatie, haar ex had binnen een half jaar weer een andere vriendin en dat hield haar stiekem nog lang bezig. Toen dat alles wat bekoeld was hebben we een erg mooi en enorm heftig jaar gehad, vol met uitstapjes, ze wilde iedereen leren kennen: mijn vrienden, ouders, familie. We gingen samen op een erg mooie vakantie en hadden dezelfde hobby die we elk weekend beoefende.maar toen, na 1 jaar begon de echte ellende pas echt, ze werd enorm jaloers en ik kon nergens meer heen, claimgedrag, jalousie, enz. Zo erg zelfs dat ze helemaal panisch werd als ik een serie op tv keek (married with children) waar een meisje redelijk sxy gekleed was (kelly), ik zou een zieke jongen zijn die die troep moest kijken, ze wilde dat niet en trok haar hele blouse stuk, knopen vlogen in het rond. Uiteindelijk eindigde ze op de grond tegen de muur bonkend met haar hoofd tegen de muur, schreeuwend, huilend en helemaal hysterisch. Ik wist me geen raad meer, alles zou mijn schuld zijn volgens haar. Toch was ik sterk genoeg om te zeggen: ik leef een gewoon normaal leven en een komische serie kijk ik graag dus ik zal daar zeker niet mee stoppen. De relatie werd erger en erger en haar grillen werden allen maar heftiger. Diverse keren zijn we bij haar dokter geweest en ook zijn we terug gegaan naar het GGZ, uiteindelijk kreeg ze de diagnose: diepgewortelde borderline met narcistische kenmerkenwow dat was schrikken. Maar we wisten het nu, ze kon in therapie en ik ging de cursus omgaan met borderline volgen want dan zou ik haar helemaal gaan begrijpen en pas echt kunnen helpen.Elke woensdag avond ging ik naar de cursus, 15x achter elkaar en ontmoette daar lotgenoten: ouders van, partners, enz. waar ik overigens nog steeds contact mee heb en zelfs nog mee afspreek. Deze mensen waarschuwde mij in het begin al aangezien zij ouders van waren en kinderen hadden, ze zeiden maar 1 ding: stop ermee, begin opnieuw please want je verdient zoveel meer..Ze zagen net als wat ik in jou zie ijsbeer: het lieve en het goede en de vechter en redder Ik wilde niet luisteren.Ik ging haar helpen en ze zou gelukkig gaan worden met mij
Even leek er hoop maarhet ging snel weer de andere kant op, ze kreeg ambulante sessies bij een psychiatrisch verpleegkunde in het GGZ, elke week een uur dus ik dacht dat gaat de goede kant op, vervolgens ging ze vrij snel een VERS therapie volgen, de bekende pannetjes waar ik ook veel van geleerd heb in mijn cursus. Geloof me: Ik heb enorm veel boeken gelezen, stukken gelezen, we zijn naar een borderline open dag in Utrecht geweest vanuit de stichting borderline enz. enz. En wat zei ze op deze dag: wowdie mensen zijn echt veel erger als mij..de moed zakte in mijn schoenen.ze wilde maar 1 ding: bewijzen dat ze echt wel kinderen kon krijgen als meisje met borderline.ze wilde naar sessies op die dag waarin dit werd uitgelegd maar kwam helaas bedrogen uit.ik werd in mijn gelijk gesteld toen ik aangaf dat ze eerst veel therapie nodig zal hebben en haar probleem zal moeten erkennen, familie en ouders moeten in kunnen springen wanneer het fout gaat zodat kinderen zo min mogelijk meekrijgen van het borderline gedraghet is niet zomaar iets. Ze was boos op me en wilde naar huis.
De maanden daarna werden slechter en slechterIk was een boeman geworden, ik wilde geen kind met haar, ik wilde niet samenwonen en zal dat waarschijnlijk nooit willen volgens haar. Agressie in haar werd steeds heftiger, ze heeft me zelfs hard in mijn gezicht geslagen en het dashboard van mijn nieuwe auto stuk getraptHet ging allemaal veel en veel te ver. In deze tijd had ze ook net een andere baan gekregen en ging ze opnieuw de sportwereld in.Daar begon haar nieuwe cyclus..inderdaad, ze ontmoette een nieuwe jonge jongen (20jaar jonger als mij, ik ben 38 en zij 28 en hij 18). Met deze jongen begon ze vreemd te gaan en ze begon op haar nieuwe werk dezelfde leugens te vertellen over mij als over haar ex destijds Ik zou haar misbruiken, slaan en tegen haar zin in bij me houden ik ging door de grond toen ik erachter kwam dat dit allemaal speelde..ik die haar al jaren aan het helpen en begrijpen wasHet werd zelfs zo erg dat deze nieuwe scharrel van haar de politie inschakelde zodat ik een bezoekje in de wijk kreeg.tot op de dag van vandaag vind ik dit nog het verschrikkelijkste wat er gebeurd is: 5 man politie in de wijk vragend aan de buren waar ik ben omdat ik een agressief persoon zou zijn en mijn ex in gevaar zou zijnkoophuis, goede baan en nooit met politie in aanraking geweest.:-( ja ze had een knap staaltje toneelspel neergezetZe was wederom het hulpbehoevende zielige meisje wat gered moest worden.nog gaf ik niet op maar daarna begon ze me te negeren en ging ze gewoon door met dat jonge mannetje.ik moest ermee stoppen, er bleef anders niets meer van mij over ik maakte het uit met heel veel pijn in mijn hart. Veel verdriet en direct hulp gekregen van maatschappelijk werk en mijn ouders die elke dag bij me waren om me er doorheen te helpen (ontzettend bedankt lieve pap en mam!!!). mijn ouders smeekte me nooit meer naar haar terug te gaan als dat ooit nog een keus zou zijn. Wat hebben die 2 lieve mensen enorm geleden toen ik mentaal helemaal stuk ging (10kilo afgevallen en depressief).
Wat betreft mijn ex..die had een week nadat ik het uitmaakte al op facebook staan dat ze in relatie was met die jongen en met de mooiste fotos gemaakt bij het water in de wijk waar ik woon..hoezo empatisch???...ook hij verzeilde in een heftige romance met waarschijnlijk enorm veel sks en adoratie. Tot op de dag van vandaag (het is nu 8maanden uit) hebben zij een heftige relatie, hebben al 2 vakanties achter de rug, woonde na 2-3 maanden al samen..en ga zo maar door.
Wat ik met dit alles wil zeggen ijsbeer, en ik snap dat niet elke borderliner hetzelfde is en de mijne ook een narcistische kant heeft...ze hebben wel allemaal iets gemeen: zwart/wit denken zodra je om welke rede dan ook zwart wordt is het gewoon klaar (de borderliner kan hier niets aan doen of veranderen zonder veel therapie). Daarbij komt ook dat je ze echt niet kan helpen, ze zullen vanuit zichzelf en vaak vanuit een heel diep dal zelf hulp moeten zoeken en echt beter moeten willen worden. Het is verder ook zo dat echt beter worden waarschijnlijk nooit gaat gebeuren, ze kunnen bij heel veel inzet inzicht gaan krijgen in hun eigen gedrag waarbij ze technieken aanleren om op tijd aan de rem te trekken zodat veel minder escalaties ontstaan1 ding wat met ons gebeurd zonder dat we er erg in hebbenwe zijn alleen nog maar met hun bezig, we bestaan zelf niet meer en onze missie is: redden want we houden zover van zebegrijpelijk maar: destructieve relaties werken niet! En nog een vraag: wat vind jij leuk in het leven en wat deed je voordat je haar leerde kennen, waar zijn je hobbys, heb je nog vrienden?
Ik denk dat het tijd is om jezelf te gaan redden voordat je zelf psychische hulp nodig hebt, ik heb echt ontzettend met je te doen en ik hoop met heel mijn hart dat je los kan laten en dit alles als een wijze les voor jezelf kan zien, lees ook eens iets over codependency en stockholm syndrome misschien helpt dit je dichter bij jezelf te komen en uit te zoeken wat je zo naar haar trekt en wat je mist in je leven. Verder heb ik veel youtube gekeken van Sam Vaknin en A.J. Mahari wat mij enorm veel inzicht heeft gegeven. Twee erg goede links:

http://www.youtube.com/watch?v=_PEJToZ-its
http://www.youtube.com/watch?v=sU305NqXT94

Ik heb daarnaast ook het boek van Sjoerd de jong gelezen en andere boeken over borderline. Sjoerd wilde ook een bijeenkomst organiseren via dit forum samen met een psycholoog hier op het forum. Helaas heb ik hier nooit meer iets over gelezen en heb ik hier enorm veel interesse in. Het delen van ervaringen is een erg kostbaar iets heb ik gemerkt.
(4625) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-16 07:27:00
Volgens mij heb je verschillende types met borderline. Mijn ex kon zich over het algemeen best goed beheersen. Wat hij deed was weglopen en onbereikbaar zijn. Verder excuseerde hij zich altijd. Ik zag hem vechten tegen zijn ziekte.

Als dit het enige zou zijn, dan zou ik daar uiteindelijk wel mee kunnen leven. Helaas had hij ook erg veel moeite om prioriteiten stellen en was hij heel minimaal belastbaar. Hij was behoorlijk inaktief en ik juist aktief. Ik probeerde hem bij te sturen, soms werkte dat, soms niet. Eigenlijk niet mijn taak, een van de redenen waarom ik niet verder met hem wilde. Hij heeft weleens aangegeven mij nodig te hebben, omdat ik een sterke vrouw ben.

Dit lees ik niet terug bij IJsbeer. Zijn ex vriendin lijkt goed voor zichzelf te zorgen en gaat niet vreemd of wat dan ook.. Ook denk ik dat hij in de afgelopen periode ontzettend veel geleerd heeft. Of je nu tv gaat kijken, of je gaat je in een bepaalde ziekte verdiepen? Het is toch fijn om je medemens beter te kunnen begrijpen.

Ik denk wel dat je op een bepaald moment los moet laten, maar dit zijn processen. Je kunt beter een relatie verwerken, dan direct een nieuwe te starten. Als je 11 maanden een relatie hebt gehad is het goed om jezelf ook weer 11 maanden te geven voor de verwerking.

Volg je hart en soms moet je naar je ratio luisteren. Hoe moeilijk dit ook is. Ik heb ook momenten dat ik denk, het komt wel weer goed tussen hem en mij. Ik denk dan even aan de mooie momenten, en denk dat ik het wel aankan, maar gelukkig helpt mijn ratio mij dan.

Groet Petra
(4626) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-16 15:19:00
Beste anonieme reageerder,

Ik ben best vereerd dat er mensen zijn die ook mij willen proberen te redden. Zeker vanuit hun eigen ervaringsdeskundigheid na de triestheid van een verbroken relatie met iemand met BPS.
Ik waardeer enorm dat hier samen MT elkaar naar oplossingen wordt gezicht, men elkaar probeert te ondersteunen en verder te helpen in hun immense verdriet. Want het verdriet om soms zonder enige reden je relatie kapot te zien gaan, of ineens eenzijdig het contact opgezegd te zien grenst aan het verlies van een dierbare zoals bij de dood. Heeft een enorme impact, hetzelfde rouwproces, maar met nog enkele extra dimensies: schuld zoeken bij jezelf, en weten dat deze persoon nog verder leeft, zonder jou, maar nu met een ander of met anderen om hem of haar heen. En jij telt niet meer mee, vooral jij die het dichtst bij hebt gestaan.

Beste anonieme reageerder, misschien een open deur voor mij: Ik hoef niet gered te worden. Ik ben namelijk het meest irritante bijna onuitroeibare onkruid dat er op deze planeet rond loopt. Ik douche me dagelijks met Round Up om zo maar te zeggen. Mijn blaadjes hangen soms wel slap en dan hunker ik naar water en voeding, maar ik geef nooit op.
Ik ben alleenstaand vader van een dochtertje van 3 jaar die door mij verzorgd wordt. Naast alle andere redenen om door te gaan is zij wel de grootste.

Ik ben niet codependent, nooit geweest, zal ik in geen enkele relatie worden. Ik heb niet uit het oog verloren wat mij is aangedaan door mijn ex vriendin. Nee, door de stoornis van mijn ex veiendin moet ik zeggen. Ik heb nog nooit getwijfeld, geen moment, of dat gedrag wel normaal zou zijn, want dat is het niet. Het wijkt alleen af van de norm, het is niet 'gek', 'idioot' of 'totaal de weg kwijt'. Het is alleen geheel buiten proporties. En ik hb mijn grenzen telkens aangegeven. En wat Petra hierboven zegt dat klopt: er zijn meerdere 'soorten' uittingen aan BPS.
Mijn ex vriendin kon zichzelf prima staande houden in de wereld, daarvan getuigd wel haar eigen boerderijtje, de 5 paarden, 4 honden en 5 katten. En een bijna fulltime, directie ondersteunende baan.

Ook de zelfreflectie die zij soms kon toepassen zegt dat ze weldegelijk wist dat haar gedrag soms buiten proporties was naar mij toe. En alleen naar mij toe. Aan haar vrienden liet ze minder verstorend gedrag zien, chaotisch, compulsief, licht manipulatief gedrag maar nooit keihard kwetsend of afwijzend gedrag. Zelf zei ze: 'Ik heb geen emotionele band met mijn vrienden. Zelfs met mijn ex man waar ik 12 jaar mee samen ben geweest had ik dit niet. Wij waren meer maatjes, voor jou had ik zulke diepe gevoelens, dat ze vanalles mee naar boven hebben genomen uit mijn verleden'. En dat kan ik niet aan.

Zoals jouw vriendin waarschijnlijk valt onder de conventionele BL'ers valt zo viel zij onder de goed (in de maatschappij) functionerende onzichtbare BL'ers. Aan de buitenkant van haar masker was weinig aan haar te merken, vandaar dat ik, we ook lang gezocht hebben naar een oorzaak of een 'label' om aan haar gedrag te kunnen gangen zodat duidelijk werd hoe we er mee om moesten gaan zonder elkaar te verliezen. We waren al een heel eind op weg, er was progressie. Tot het moment dat het barstte, niet bij haar, maar bij mij. Zij vertoonde het standaard gedrag nog steeds van haar BPS. Maar ik werd geraakt door oud zeer dat in mij zat. En dat triggerde een enorme woede, ik was er klaar mee. De grens was voor mij bereikt.

Nu gaat haar leven door zoals ik het ooit vond. Ze blijft alleen, wil geen nieuwe relatie meer. Hey brengt teveel stress en onrust met zich mee om zich aan iemand te binden, liefde te voelen van een ander, afhankelijk te zijn en voor haar gevoel: elk moment dat te kunnen verliezen. Dus ziet ze maar 1 keuze: alleen blijven. Ze is nog lang niet zover dat ze medicijnen gaat nemen of in therapie. Zij gelooft werkelijk dat het zo beter gaat, alleen met 'vrienden' om haar heen, geen intimiteit, geen 1 persoon waar je samen mee wilt zijn verder. Verdelen is veiliger, als er een vriend of vriendin wegvalt heeft ze er nog genoeg 'over'. Is er niet de pijn van enorm verlies, niet de diepe paniek om alleen te zijn.

Zo vond ik haar ook: alleen wonend met haar dieren (die houden van haar). In een wat chaotische wereld die ze om zichzelf gebouwd heeft maar voor haar veilig is. Bekend, te behappen.
En al vijf jaar alleen. De 9 maanden waren voor haar een openbaring maar de keerzijde was de hel op aard. Ik ben nog tijd trots dat ik haar ring heb mogen dragen en zij de mijne. En ik ben nu ij dat ik haar beweegredenen begrijp. Voor zover er beweeg redenen zijn geweest. Ik wens haar geluk, maar ik ben niet degene die haar moet redden, dat jan zij alleen zelf.
Maar als liefde extreme pijn betekend, waarom zou je het dan missen...
Iemand met een derdegraads verbrande huid zit ook niet op een aanraking te wachten, vergelijk het daar maar mee. Ook al weet hij of zij hoe het anders kan, zo is het nu.
Wat de toekomst gaat brengen geen idee. Gelukkig ligt die niet vast...

Bedankt nogmaals voor je uitleg en je eigen verhaal. Ga door met steunen waar nodig! Ik hoop nog eens wat mensen hier persoonlijk de hand te mogen schudden...

Lieve groet,

IJsbeer
(4627) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 16:16:00
Beste allemaal,

Mijn naam is Willem en kijk hier nu rond sinds eind december.
Toen is mijn relatie eenzijdig beindigd, met wat achteraf blijkt een borderline mevrouw.
Ze was toen 16 weken zwanger van mij en heeft twee weken later het kindje laten aborteren, wat overigens zeer gewenst was. Zeker voor haar in het begin ook , we hebben er alle moeite voor gedaan om het te krijgen, zij was 39 en ik 44 en nog nooit een kind gehad.
Toen ging op een gegeven moment haar mindset op zwart, en heb ik geen echt contact meer kunnen krijgen. Heb het nieuws van de verloskundige en huisarts moeten vernemen. Ook ik heb de hemel beleefd met haar en later een inkt zwarte hel! De verhalen hier zijn zo herkenbaar, maar ben zelf niet zo'n schrijver, maar zou het wel heel fijn vinden om te kunnen praten in real life met lotgenoten. Ik merk dat mij dat helpt, zelf kom ik uit Rotterdam.
Mochten er mensen bij mij in de regio zijn die dat ook graag zouden willen, neem contact met mij op, ik weet niet of ik hier een mail adres mag neerzetten, maar probeer het maar bij deze wsnoeij@hotmail.nl

Willem
(4628) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 17:26:00
Vandaag ging de telefoon, de moeder van mijn ex belde. Ze wilde bemiddelen. Dat snap ik wel. 😊haar zoon was in goede handen.

We lagen op een avond samen op bed en ik begreep maar niet waarom ik hem nooit kon peilen, terwijl ik mij normaal gesproken heel makkelijk in andere kan verplaatsen, en dat de meeste mensen voor mij vrij snel voorspelbaar zijn. Bij hem lukte dat maar niet, na 5 maanden nog niet. Ik vroeg hem dus op die avond: " is er bij jou ooit een diagnose gesteld" ? Hij antwoordde dus met 'ja' op dat moment schrok ik wel, maar ook omdat hij het mij niet uit zichzelf had vertelt. Hij is in 2002 behandelt voor borderline en een narcistische persoonlijkheid, dat heeft hij mij toen vertelt. We hebben het er verder nooit meer over gehad. Ik heb het vermoeden dat hij vindt dat hij genezen is.

Onze relatie ging toen al berg afwaarts, steeds vaker conflicten om niets, of hij dacht dat ik boos was terwijl ik het vriendelijk bedoelde, steeds vaker liep hij boos weg en nam al zijn spullen keer op keer mee. Het werd steeds onrustiger en we liepen beide op eieren, hij die zijn stinkende best deed en ik die moeite had om met zijn gedrag om te gaan. Vanaf dag 1 was er heel veel liefde tussen ons, dit is altijd gebleven. De rest van de relatie ging vaak erg moeizaam. Ik probeerde dit te verbeteren, maar dit lukte niet.

Nu wilde hij dus met mij in therapie, maar ik vind de problematiek te zwaar. Ik denk dat individuele therapie beter op zijn plek is. Wat denken jullie?

Ik hoor graag jullie mening.
Groetjes,
Petra
(4629) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 21:31:00
Hoi Petra,

De Borderline problematiek is ingewikkeld en complex. Deze voert mijns inziens vaak terug naar de jeugd, waarin de persoon (te) weinig veiligheid heeft ervaren. Ik zou je de raad willen geven om hem eerst zelf in therapie te laten gaan. Je kunt later altijd nog aanschuiven. Laat hen bewijzen dat hij dat voor je over heeft. Als hij afhaakt, heb jij geen nieuwe schade opgelopen.
(4630) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-17 22:23:00
Dag Petra,
Ik lees alle verhalen hier met veel herkenning, ook dat van jou en wil graag mijn persoonlijke mening zeggen, daarom geen waarheid uiteraard, enkel wat ik beleefd heb. Ik zag (zie) mijn vriend ook heel graag en bij n van onze vorige relatie breuken, want zo zijn er veel geweest..borderliners gaan namelijk altijd lopen, handelen heel impulsief en nemen idd onmiddellijk al hun gerief mee :( vroeg hij me de relatie terug te herstellen en samen in therapie te gaan. Uiteraard vond ik dit een goed idee, een nieuwe kans om onze liefde te laten zegevieren ;-) wij zijn gezamenlijk in therapie gegaan, geen goed idee, hun beleving van de realiteit is totaal anders dan de onze..en toen we buiten kwamen hadden we steevast fikse ruzie want hij betichte me van te liegen..zijn perceptie lag dus duidelijk ver van de mijne..therapie dan maar gestopt want was meer ruzie dan dat het goed deed en we dachten weer op onze liefde alleen verder te kunnen, maar niks was minder waar :( het ging 2maand goed, altijd in elke cyclus ongeveer 2 maand de hemel, daarna gaat hij hem afsluiten voor 1 2 maand en dan volgen de verwijten, de ruzie, de agressie en de splitsing..en elk keer extremer en extremer :(
Als je therapie overweegt beter individueel zoals je zelf aangeeft ..hij was altijd als de dood dat ik iemand anders zou hebben, realiteit is, hij heeft al 3weken iemand anders en ik besterf het van de pijn :(
Veel succes, ik blijf het zeggen, diep vanbinnen zit een heel mooie mens maar je moet de monsters kunnen overwinnen of ermee leren leven..
Sterkte,
Juffie.
(4631) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-18 12:51:00
Lieve Petra,

Het is alom bekend dat je maar moeilijk los komt van een Partner met BPS.
'Afscheid nemen bestaat niet', lijkt het wel, aantrekken - afstoten, zo vaak, zo veel, met of zonder reden, angst regeert. Ben je als BL'er alleen dan komt de angst toch weer om de hoek kijken. Kun je niet zonder de ander, maar de schaamte om wat je gedaan hebt en om iemand terug te vragen is groot. Dus waarom niet proberen iemand anders voor je te laten regelen om je (ex) partner te overtuigen weer bij je terug te komen.

Daar moet na verloop van tijd natuurlijk wel wat tegenover staan, want het is al de zoveelste keer dat dit gebeurd. Zie je langzaam een patroon opkomen? Wat kun je na de zoveelste keer dat je iemand kwetst (door je stoornis) nog naar voren brengen om iemand zover te krijgen het weer met je te proberen? Juist: we gaan in therapie. Wat hierna komt denk ik maar niet over na, dan zijn de opties redelijk uitgeput...

Therapie is mooi, therapie is goed, maar therapie is niet een kluif om de ander voor te houden het weer een keer met je te proberen. Logischer zou zijn: Ik ga in therapie en dan straks laat ik haar zien dat ik wilde veranderen wat er fout gaat: bv. Na een half jaar therapie te hebben gevolgd. Eerst je zin krijgen (je partner zegt ja tegen een nieuwe poging) en dan in therapie is mosterd na de maaltijd. Maar wat is concreet de therapie die hij samen met jou wil gaan volgen?
Relatie therapie? Met een BL'er gedoemd te mislukken: de schuld wordt op jou geprojecteerd, dis wie denk je dat er moet gaan veranderen? Regressie therapie? Wil je cht dat alles wat hij in een diepe put met loodzwaar betonnen deksel heeft weggestopt aan traumatische ervaringen naar biven halen samen met hem. Denk je dat jij, laat staan hij dat aan kan?

En wat is de motivatie achter het volgend van een therapie? Ben jij dat? Motivatie hoort intrinsiek te zijn, niet voor een ander, niet voor het lijmen van een relatie breuk maar omdat je zelf vind dat het z niet verder kan. Dat je niet alleen jezelf maar ook anderen om je heen beschadigd met je gedrag. Ik hoor niets over motivatie...

Ik zou er niet aan denken om samen met mijn ex partner in therapie te gaan. Op BL gebied niks mis met mij. Wat ik wel zou willen doen is samen met mijn ex partner naar therapie gaan. Hij actief, jij passief. Zeg maar als ondersteuning, handje vasthouden. Want aks je zelfwaarde al niets is wat wordt hij dan als je ook nog moet bekennen dat je een stoornis hebt. Dan is de stap erheen te gaan en jezelf te motiveren om te blijven gaan iets overweldigends.

Petra, de enige 'therapie' die jij moet gaan volgens is om om te leren gaan met de destructieve kant van BPS. Hoe jij je beter kunt wapenen tegen zijn stoornis. Die cursussen zijn er, en omdat je toch weer twijfelt of je weer met hem in zee moet gaan is dit voor jou van levensbelang. Maar trap niet in mooie beloften gedaan in tijd van paniek om verlaten te zijn van je ex partner met BPS. Dat levert jou de grootste schade op. Want er zijn maar weinig BL'ers die therapie volhouden. Redenen genoeg te verzinnen om er mee te stoppen. Die zijn makkelijker te vinden dan om door te gaan.

Zorg goed voor jezelf: dat is nu prioriteit nr. 1 niet zijn wil om jou terug te krijgen. Zie maar zolang jij maar ja zegt zal hij alles beloven, alles! BPS gaat ook over controle, controle houden. En dat is hij nu kwijt. Voordat je ingaat op weer een gevecht met hem en jezelf: komt goed uitgerust terug op het strijdtoneel met de juiste drills en skills. En die ontbreken op dit moment. Zorg dat je ze hezelf eigen maakt. Pas dan kun je een juiste keuze maken.

Ik wens je geluk en wijsheid.

IJsbeer.
(4632) Reactie van een bezoeker van de site!


2014-03-18 18:08:00
Hartelijk dank voor jullie snelle reacties. Dit zorgt ervoor dat ik wat vlotter mijn keuze heb kunnen maken. En dat geeft rust, heel veel rust....

De vragen zal ik beantwoorden:

Hij wilde met therapie bereiken: inzicht in jezelf, handigheid om problemen te voorkomen, minder emoties en betere communicatie.

Inmiddels heb ik hem gezegd dat ik individuele therapie een beter plan vind. Ook heb ik geadviseerd om goed voor zichzelf te zorgen en gezegd dat ik zou stoppen met de drank als ik hem zou zijn. Ik heb gezegd dat ik hem wil helpen, maar niet ten koste van mijzelf.

Zijn antwoord:
Lief berichtje, dank je wel Petra

Nu ken ik hem al wat langer en weet ik inmiddels dat hij veel tijd nodig heeft. Ik verwacht dat hij er wel iets mee zal doen, maar wanneer? Ik denk dat hij wel wil veranderen. Hij weet ook dat een liefdesrelatie anders onmogelijk voor hem zou zijn. Ik vermoed dat hij slim genoeg is om niet van de ene in de andere relatie te duiken.

In ieder geval heb ik weer rust en heb ik mijn grenzen aangegeven. Nu zorgen dat ik mij er aan houd. Mijn ratio moet ik echt blijven volgen op dit moment!
Ga zo lekker een stukje hardlopen. :-) wie gaat er mee? :-)

Groetjes Petra
(4633) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 11:58:00
IJsbeer,

Een vraag.

Waarom zou je, nu jij je ex als Borderliner hebt 'gediagnostiseerd', je dochtertje van 3 jaar aan haar willen blootstellen ? Nu je weet wat trauma ('s) bij een kind aanricht(en) ?

Zelf zou ik nl nooit mijn kinderen blootstellen aan 'gevaar'. Toen bij mijn ex duidelijk werd wat er aan de hand was heb ik voor mijn kinderen het enige juiste besluit genomen; de relatie beindigd. Zij mogen niet opgroeien in een schadelijke thuissituatie. Hoe verschrikkelijk veel ik ook van hem houd, met heel mijn hart en ziel. Mijn kinderen gaan voor.

Mvg, Even
(4636) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 21:18:00
Hier is de bom ontploft..deze morgen stond hij plots voor mijn deur, hij moest nog enkele spullen hebben die hier bij mij thuis stonden..was 2m geleden dat ik hem gezien heb en ik stond de schudden en te beven..ik liet hem binnen maar was zo bang :(
Hij was afgesloten volledig, zijn hart was helemaal dicht en zijn hoofd en ratio regeerden, hij had dit hoofdstuk afgerond zei hij fier, we pasten niet samen als hij het nader bekijkt en zijn gevoel is helemaal weg :( wat een dobber om dit te horen :(
Ik brak, schreeuwde het uit hoe graag ik hem nog zag en smeekte om het nog eens samen te proberen want ik zie hem nog altijd heel graag, hij pakte zijn spullen in en bleef ijzig kalm, bij zijn laatste spullen, aarzelde hij wat in huis, vroeg me hem nog eens vast te nemen en brak ook, eventjes, hij nam me vast, we hadden elkaar heel dichtbij, ik wou hem kussen maar hij kon niet, hij vertrok, zwaaide me nog even na en wenste me alle geluk toe..hij kon me niet beloven of hij ooit nog eens zou terugkeren..
Ik was wel blij met dit mooie afscheid maar brak later deze middag opnieuw..hoe moet ik nu verder, ik had nog steeds hoop, nu is alles weg..een enorm leegte, hij stuurde nog sms 'dank voor al het moois, zorg goed voor jezelf'
En nu??? HELP !!!!
Juffie.
(4637) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 22:27:00
Hoi Juffie,

Wat een lastige situatie voor jou!

Het is volgens mij wel beter voor jou om hem te vergeten.

Ik heb afstand van mijn ex genomen door een lijst te maken met positieve eigenschappen en een lijst met negatieve eigenschappen en gebeurtenissen. Ik ben er toen achter gekomen dat een relatie echt niet verstandig is. Het zal tijd nodig hebben, maar ook bij jou lijkt het mij beter dat je jouw ratio gaat volgen. Probeer afleiding te zoeken, sporten, vrienden, lezen, enz. Niet boos zijn op hem, heeft geen zin. Het leven gaat gewoon weer verder.

Ik wens jou heel veel sterkte.
Groetjes, Petra
(4638) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 22:47:00
Dag 'Even',

Tussen mijn dochtertje en mijn ex vriendin is in de 9 maanden nog nooit iets vervelends voorgevallen. Zij heeft mijn dochtertje altijd met veel liefde behandeld. Niets was haar te gek of teveel. Zoals ik al eerder aangaf is zij een goed functionerende stille Borderliner en deze uiten zich niet naar buiten maar naar binnen. Ze heeft nog nooit tegen mij geschreeuwd of haar stem verheven. Onze 'strijd' werd uitgevochten via Whatsapp, als wij niet bij elkaar waren.
Samen bij elkaar ging het prima en ik ben altijd bij mijn dochtertje in de buurt geweest.
Ik ben de laatste die jou ongelijk geeft, maar er was geen sprake van wat voor dreiging dan ook. Niet voor mij, maar zeker niet voor mijn kleine meid.
Grappig is dat ik pas geleden een stuk heb gelezen over de opvoeding van een kind doir de moeder met BPS. Men sprak daar wel over de conventionele BL moeder die zeer tegenstrijdige signalen gaf aan haar kind, uitermate schadelijk.

Mijn ex was altijd heel consistent naar mijn dochtertje toe, invoelend en heel erg aan gaar gehecht. Andersom ook en dat is wel pijnlijk dat dan ineens de relatie ophoud te bestaan. Ze heeft het af en toe nog over haar, zomaar ineens komen er dan dingen naar boven bij haar vooral als het om paarden gaat.

Was er echter ooit maar de kleinste ambivalente bejegening geweest dan had ik direct de stekker uit de relatie getrokken. Mijn dochtertjes welzijn gaat voor alles! Dat geldt (nog steeds) voor elke relatie met of zonder BPS.

Groet,

IJsbeer.
(4639) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-19 23:16:00
Lieve Juffie,

Ik ken het fenomeen wat je overkomen is persoonlijk. Zo zijn er nog openingen en dan ineens is het klaar. Wederom een effect van het zwart - wit denken binnen de BL stoornis.
Maar pas op: het blad aan de boom kam simpelweg ook weer omdraaien.
Nu is hij vastbesloten, maar straks vallen de keuzes niet mee, komt de angst weer terug, is de prachtige droom van 'ik kan het wel alleen' als een zeepbel uit elkaar gespat en dan?
Waar was hij het veiligst?

Maar alleen al de angst die jij hebt doorstaan vanwege het feit dat jij ineens na 2 maanden voor je deur stond, wat zegt jou dat? Ik denk dat jij zolangzamerhand zelf 'op' bent en het tijd wordt om nu voor jezelf te kiezen. Ongeacht wat de toekomst brengt. Je bent 'op', je hebt zoveel vN hezelf ingeleverd in deze relatie, je hebt daarbij genoeg te voortduren gehad en nog steeds is het niet klaar voor jou.
Wat ik zelf ervaren heb is dat zodra de bom gebarsten is, je je pas realiseert hoeveel schade je zelf opgelopen hebt. En dan was mijn relatie niet eens een waarbij ik 'op eieren moest lopen'.
Zij maakte het uit op afstand, nooit als we bij elkaar waren.
En ik kwam thuis en mijn huis voelde niet meer als mijn veilige plek, ik was twee weken bek af, stuk, moe als een hond.
En daarna ga je malen. Malen waarom jij, waarom het zo gelopen is. De boosheid en de onmacht gaan elkaar afwisselen en het is gewoon stil aan de andere kant. Doodstil alsof je nooit bestaan hebt in het leven van je ex partner met BPS.
Je voelt alsof je je partner ineens verloren hebt aan de dood. Ook dan kun je niet nog even een vraag stellen. Maar je weet ook dat hij of zij gewoon doorleeft en dat maakt het extra moeilijk te accepteren wat er net is gebeurd.

Verwacht het onverwachte in je emoties de komende tijd. En vertel jezelf dat je verdriet mag hebben, dat je dan weer boos mag zijn, dat je de enorme onmacht mag voelen, het hoort er allemaal bij. Huil gewoon van je af, laat je verdriet toe.
En pak jezelf daarna weer op, ook al is het maar kort tot de volgende 'golf'.
Je zult enorm heen en weer geslingerd worden tussen allerlei emoties. Iedereen hier heeft het meegemaakt, zit er nog in. Neem de tijd, er is geen limiet wanneer het over moet zijn. Het mag duren zolang jij het nodig hebt om weer op te krabbelen en jezelf terug te vinden.

Maar zorg goed voor jezelf. Beloon jezelf na een serie emoties waar je doorheen bent gekomen. Koop een gebakje, ga op een terrasje zitten, die alles wat JIJ vindt dat je waard bent.
En loop je vast: vraag hulp. Of het nu hier is of in je netwerk van mensen om je heen. Je hoeft het niet alleen te doen. Wordt sterker, je kunt het. Hier weten we allemaal hoe het is, hoe het was en sommigen weten hoe ze het een plek hebben gegeven.

Ik wens je sterkte en geluk.
Wonderen laten soms wat langer op zich wachten maar ze bestaan nog steeds.

Hou vol, Juffie, ook jij bent het waard om voor te vechten!

Liefs en heel veel kracht,

IJsbeer.
(4640) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 10:51:00
Draad oppakken!

Merk dat ik moeite heb om de draad weer op te pakken. Ook ik sta niet echt open voor andere mensen op dit moment. Een dineetje zeg ik af, naar de sauna gaan lijk ik even niet fijn te vinden. Natuurlijk vraag ik mij dan direct af, waarom?


Het zal zijn doordat ik mij weer volledig op een leven met alleen de kinderen en mij moet gaan richten. De toekomstplannen die we hadden zijn er niet meer. Eigenlijk gewoon weer een nieuwe start maken. Een nieuwe start? Daar ga ik vandaag is even over nadenken. Wat wil ik en hoe pak ik de draad weer op?

Wie gaat er nog meer een nieuwe start maken? :-)
Hoe ga je dit aanpakken?

Ik hoor het graag.
Groetjes Petra
(4641) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 12:51:00
LOTGENOTEN CONTACTGROEP HOE VERDER NA EEN RELATIE MET BPS

Beste Lezers, lezeressen en posters,

Omdat er kennelijk nogal wat vraag is naar lotgenoten contact heb ik de vrijheid genomen om een lotgenoten contactgroep op te zetten.
Het is mogelijk om bijvoorbeeld 1 of 2x per maand bij elkaar te komen.
Ik kan een zaaltje reserveren in zalencentrum De Pineta (www. pineta.nl) in Nunspeet,
slechts 50 meter van het station en aan de afslag Nunspeet van de A28.
Op zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur, zaal open en welkom vanaf 9:30.
Lekker centraal voor iedereen midden in Nederland. Parkeerruimte is er voldoende, anders eventueel aan de andere kant van de weg, op het Transferium bij de grote uitkijktoren.

Het zaaltje is geschikt voor 10 personen (max. 15), alle faciliteiten zijn aanwezig, incl. thee en koffie. Mocht jij ook interesse hebben om lotgenoten te ontmoeten en samen eens te praten over je ervaringen, te horen hoe anderen gedurende en vooral na hun relatie met een partner met BPS de draad van hun leven weer op hebben gepakt, meld je dan vrijblijvend aan via:
lotgenotengroep na bps@gmail.com (alles aan elkaar geschreven).
We kunnen dan samen een zaterdag kiezen voor het eerste contact.

In tussentijd: hou vol!

IJsbeer.
(4642) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 15:28:00
Heel herkenbaar Juffie. Bij mij ging het precies op dezelfde manier. Ikzelf heb maandag voor de eerste keer met een psycholoog gepraat. Wat was dat al een opluchting. Eindelijk van een onafhankelijk iemand horen dat jij niet 'de gek' bent geweest in de relatie. Hoeveel mensen het om je heen ook zeggen, je hoort het wel, maar het komt niet binnen. Ikzelf heb ook wel aan de website www.gettinbetter.com. En dan aan het artikel 'the mail borderline' Surviving the Crash after your Crush. Voor mij is dit artikel (hl lang artikel) zo vreselijk herkenbaar. Er wordt gewoon precies beschreven hoe mijn relatie destijds is verlopen, welke reacties je kreeg, etc. Maar je krijgt toch (eindelijk) een soort verklaring op bepaalde gebeurtenissen. Voordat ik deze man leerde kennen was ik ontzettend zelfverzekerd, hield ontzettend van het leven. Deze relatie heeft mij letterlijk kapot gemaakt, van mijn eigenwaarde, zelfrespect en zelfvertrouwen is niks over. Ook al was ik er zelf bij, je komt er gewoon niet uit. Mensen die niet in zo'n relatie hebben gezeten zullen nooit begrijpen hoe vast je zit. Ik hoop dat je psycholoog mij goede handvaten kan bieden, maar daar heb ik wel vertrouwen in. Ik wil gewoon de oude vrolijke ik weer worden.
(4643) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-20 18:05:00
Lieve Ijsbeer,

Dank voor je woorden van troost en kracht, maar de pijn was hels vandaag..niet op mijn werk geraakt en zie alles zwart..wat nu, na elke dag zo veel aandacht te geven aan n man, want dat hoort zo bij BL'ers..val ik in een immense put :(

Hij heeft me nog sms gestuurd vandaag, laat me los, ik kan het niet meer en wil het nier meer. Maar een stemmetje in mij zegt dat hij al aandacht krijgt van een ander nu :( hij kan niet zonder en woont ook in bij ma en pa, zonder de financile kracht om alleen te gaan wonen, dus zal rap weer ergens intrekken vermoed ik :( Hier is hij ook heel snel ingetrokken en kwam ook juist uit een relatie..dat kunnen ze blijkbaar..

Doet zo veel pijn..ik zie hem nog zo graag..uiteindelijk is hij weggegaan omdat ik hem zogezegd niet graag genoeg zag..maar jullie herkennen het allemaal wel vrees ik..

Juffie.
(4644) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-21 09:09:00
Ik vind het bijna gewoon lachwekkend worden hoe situaties hetzelfde kunnen zijn. De woorden die jij hier hebt beschreven Juffie, ik heb ze ook letterlijk gehoord. En ik wil je geen pijn doen, maar waarschijnlijk heeft hij inderdaad een ander. Bij mij is het namelijk precies hetzelfde gegaan, en je gevoel heeft waarschijnlijk gelijk. Bij borderliners is dan ook de eerste behoefte om de partner te vervangen. Helaas is dat gewoon een feit. Ik ben in mijn 3 jaar durende relatie wel 50 keer smekend teruggegaan, heb mijzelf zo vreselijk vernederd. Hoeveel pijn ik ook nu nog heb, ik weet nu wel dat het beter is, je MOET nu door de zure appel heen, anders wordt je hele leven een zure appel. Ik ken het gevoel, wanneer hij je 'weer wilt' ben je even van die vreselijke pijn verlost, terwijl je in je achterhoofd weet dat de pijn gewoon weer gaat komen. Ik ben nu eindelijk wel van besef dat het nooit, maar dan ook nooit goed zal gaan. Wat je ook aan jezelf veranderd (er is je waarschijnlijk aangepraat dat je dat moet doen), hoe voorzichtig je ook bent, je zult altijd weer op een landmijn stappen. Ik heb trouwens een email adres aangemaakt, vrouwbor@hotmail.com (beetje raar email adres maar zo onthoud ik hem tenminste;) ).
(4645) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-22 05:23:00
bedankt ijsbeer voor het oprichten van een lotgenotengroep . Zo spijtig dat het voor mij niet haalbaar is qua afstand, ongeveer 250 km. Nochtans dag en moment zijn denk ik voor de meeste mensen ideaal.kwens jullie dan ook veel succes met deze groep! ben er zeker van dat het velen tot steun zal zijn. Hoop soms toch eens iets te horen hoe het daar zo een beetje loopt .
dikke knuf voor allen
celine
(4646) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-22 22:11:00
Hallo allemaal,

Ik heb niet alles gelezen, maar kan als BL-er zeggen dat een partner heel sterk dient te zijn, wil hij/zij met je kunnen leven. Ik heb vroeger echt mensen beschadigd, en misschien zou ik dat nog doen, als ik de kans kreeg. Mijn partner stelt echter duidelijke grenzen, en is zelf ook wel het eea gewend vanuit zijn gezin. Ook LATTEN wij. We hebben al twaalf jaar een zeer stormachtige relatie, maar er lijkt nu langzaam wat meer rust in te komen. Ik ben nu 40, en de stoornis dooft wat. Toch woedt het nog steeds in mij, en weet ik dat ik altijd goed op moet passen om mijzelf niet in het eea te verliezen en mijn omgeving mee te trekken. Daarnaast weet ik ook, dat ondanks alles, mijn partner zielsveel van me houdt, en me voor geen ander zou willen ruilen. Zoals hij wel zegt; never a dull moment.
Sterkte allen, en weet wat je doet. Een BL-er kan je maken en breken, en dat elke week weer :)...

Lola
(4649) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-24 16:11:00
Hallo beste mede "slachtoffers"

ik ben een jongeman van 25 en zij is 27(BLer)

Ik zit in een zeer moeilijke situatie en dacht het hier even neer te pennen, heb overigens al de andere berichten al gelezen en herken me er zeer goed in! veel respect voor iedereen! de mensen die voor de BLer blijven gaan en erin geloven en de mensen die er afstand van nemen! beide verdienen enorm veel respect!

Ikzelf weet niet goed of ik het momenteel wel aankan voor ze te verlaten ookal ben ik als een pispaal/vuilbak/steunpaal/superego voor haar!

messchien pen ik het even neer als ik meer tijd heb want het is een serieuse boterham!

zijn er ook bijeenkomsten in Belgi?
(4651) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-25 04:33:00
hallo jongen van 25
wij zien uit naar je verhaal.. dingen van je afschrijven kan soms heel helend zijn, je kan het ook zelf herlezen als je soms weer even op een goed moment vergeten bent hoe erg het wel was en kan zijn
alvast een dikke steunknuffel
celine
(4653) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-26 10:56:00
Hallo medestrijders,
Ik lees regelmatig de verhalen hier en zijn i.d erg herkenbaar.
Ik zit ook in zo'n stormachtige relatie,maar merk dat ik niet sterk genoeg ben.
Althans nu nog niet,ik ben zelf in therapie om te leren grenzen te stellen.
Ik krijg last van woede ondat ik het niet op tijd aangeef. Echter zijn mijn gevoelens voor mijn vriendin dusdanig sterk dat ik haar niet wil verliezen.
(4654) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-26 14:05:00
Hallo iedereen,
Even aan de noodrem trekken en ventileren :( vorige week, na 2maand stilzwijgen, kwam mijn ex plots aan de deur om de rest van zijn gerief te komen halen en definitief af te sluiten, hij kan niet meer en bovenal hij wilt niet meer :( ik vermoed dat er zelfs al een ander in beeld is..maar hij ontkent in alle toonaarden, terwijl alle signalen in deze richting wijzen..

Als ik hem lief benader via mail, want op fb, whatsapp en gsm ben ik al netjes geblokkeerd, dan krijg ik enkel als antwoord..laat me los, ik kan het niet meer..

Als ik dan zeg ok, het houdt op, ik kan dit ook niet meer, dan is hij er weer en zegt me..zie je dat je niet zou wachten op me, ik wist het wel :( en zo haalt hij altijd zijn slag thuis en lijk ik weer diegene die niet vecht en alles kapot gemaakt heeft.

Kan iemand mij helpen?? Hoe denken en voelen zij eigenlijk?? Ik weet het niet meer, kan je na keiharde afwijzing toch weer graag gezien worden? Of nmaal bij een ander is alles voorbij dan? En waarom is hij niet eerlijk erover??

Ik word echt gek van verdriet, van onzekerheid, van niet te weten welke richting uit te moeten en niet meer te weten hoe of als ik hem nog verder moet benaderen of helemaal niet?

Ik zie hem nog zooo graag :(((
Juffie.
(4655) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-26 21:36:00
Beste Juffie,

Heeft hij in de afgelopen 2 maanden toenadering gedaan naar jou toe? Of wijst hij je alleen af?

Ik denk dat dit bepalend is om nog hoop te hebben
(4656) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-27 08:34:00
Dank voor je reactie, helaas vooral afwijzing al ik eerlijk moet zijn, slechts 2x zelf toenadering gezocht en gebroken, alle andere toenadering kwam van mijn kant..nu weet ik niet goed wat te doen..hem effectief met rust laten of er toch nog blijven voor gaan..zo moeilijk want die keiharde verwijten en afwijzing zijn heel zwaar om dragen :(
Juffie.
(4657) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-27 14:37:00
Beste juffie,

Zoals iedereen hier al zegt: erg herkenbaar.....:-( en helaas enorm pijnlijk
Ik denk dat we allemaal een normale liefdevolle relatie willen hebben met de persoon waarvan we zoveel houden..Zoals ik in mijn lange verhaal hierboven ookal geschreven heb is mijn relatie ook hevig mooi begonnen en geindigd in splitting van haar kant (zwart/wit zien) en was de relatie na 3jaar ineens niets meer, ik deugde niet en mevrouw ging al lang en breed vreemd zonder dat ik het in de gaten had (ze kunnen geen moment alleen zijn dus bouwen vaak al een nieuwe relatie op tijdens een in hun ogen aflopende relatie om maar niet alleen te hoeven zijn en voornamer: om de pijn niet te hoeven voelen van hun echte zelf).
Een persoon met Borderline is vaak comorbid en vaak komen er narcistische trekken bij kijken zoals je helaas van dichtbij hebt meegemaakt: geen empathie, koud, egostisch, vreemdgaan, enz. De narcistische kant probeerd de Borderline persoon als ware te beschermen voor alle pijn die ze voelen uit de jeugd en dus de echte zelf (die lieve persoon die we allemaal kennen)
Ik geef eerlijk toe dat ik zelfs na 8maanden nog elke dag denk: hoe kan dit? Is er dan echt geen gevoel meer?...
Ik denk dat wij "gezonde" mensen dit gedrag nooit gaan begrijpen en er ook totaal niet gelukkig mee kunnen worden. Pas wanneer de partner met Borderline in langdurige therapie gaat en zijn eigen gedrag ziet (zelfreflectie) is er misschien nog eens kans......helaas, veel borderliners haken af bij langdurige therapie.
Ik heb ook enorm te doen met deze mensen omdat ze oprecht echt hun best doen en ook zeker een hele lieve kant hebben.....ze kunnen het vaak alleen niet en verzeilen weer in nieuwe romances. Het is vreselijk om aan te zien ook want deze mensen zijn ondanks dat ze ons verlaten en weer in andere relaties stappen absoluut niet echt gelukkig.

tip: probeer je leven weer op te pakken, ga weer leuke dingen te gaan doen en heel heel langzaam zul je merken dat je "jezelf" gemist hebt. Geef jezelf de kans om er weer te mogen zijn en te genieten van de dingen die JIJ zo leuk vindt. Wanneer je maar met hem bezig blijft en maar blijft wachten geef je de controle aan hem.....niet doen en pak je leven terug!
Persoonlijk heb ik veel baat gehad bij psychologische hulp en maatschappelijk werk. Ik zou met maatschappelijk werk beginnen (is gratis) en wanneer dit niet afdoende is extra psychologische hulp inschakelen. Onderschat de gevolgen niet op je eigen persoonlijkheid door een Borderline relatie!

Jongen uit brabant (klinkt beter als anonieme schrijver haha)
(4658) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-27 18:21:00
Zeer herkenbaar.

Ik heb een anderhalf jaar een relatie gehad met een vrouw met borderline. Een sksueel grenzeloos type met wie ik veel heb genoten, echter toen ze haar sksuele avonturen vooral buiten onze (open) relatie wilde beleven en niet meer binnen de relatie, heb ik het afgekapt. Een week later stond ze op de stoep met de vraag of ik nog wel oppas voor haar kinderen wilde zijn. Typisch voor deze vrouw met wie de relatie heel intens was maar in het teken stond van aantrekken - afstoten - egosme - weinig inlevingsvermogen - (onbedoeld) kwetsen - alleen nemen en niks geven.

Ze houdt er haar eigen waarheid op na die vaak niet reel is. Ik heb inmiddels therapie, dat heeft me geholpen om van haar los te komen, NEE tegen haar te zeggen en de sluier van mooie beloften van me af te rukken en haar te zien voor de vrouw die niet helemaal in de realiteit leeft.

Ik probeer een vriendschap met haar te handhaven, maar is moeilijk gezien ze grenzen blijft overschrijden, o.a. door nu een relatie te hebben met een harddrugsgebruiker die ze ook in contact brengt met haar kinderen.

Ik houd nog steeds van haar, heb ontzettend met haar te doen, het is een ziekte waarvoor ze niet heeft gekozen en die haar leven verandert in een puinhoop.

Zachary
(4659) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-28 07:05:00
Hai Juffie,

Ik weet niet of het gewaardeerd word dat ik hier als BL-er reageer, zo niet dan hoor ik dat graag (van jou of de anderen), maar ik weet natuurlijk wel heel goed hoe het werkt in een BL hoofd, als is er geen 1 hetzelfde.

Ik snap dat je je ex nog heel graag ziet, maar als het even kan zou ik hem idd laten gaan. Voor BL-ers is een relatie vaak een spel mbt de eigenwaarde /vulling leegte in zichzelf. Zoals het er nu naar uit ziet, is hij idd al met iets anders bezig. Op de eoa manier heb jij 'het gat' dat hij voelt, niet kunnen vullen, en is hij nu op zoek naar / bezig met een ander (die dat natuurlijk ook nooit kan). Voor een BL-er voelt afwijzing verschrikkelijk, maar toch ook altijd vertrouwd. Een soort van 'zie je wel', een bevestiging van hun diepe 'niets waard zijn'. De reacties van jouw ex hebben daar waarschijnlijk ook mee te maken. Jij hebt afgedaan als reperatiemiddel. Zo simpel is het.

Het is heel triest, ook voor je ex, want niemand zal hem kunnen repareren, al heeft hij deze hoop steeds weer. Dat kan alleen hijzelf, en dan waarschijnlijk zelfs ook nooit helemaal.
Zoals ik al zei heb ik een relatie met een heel sterke man, maar zelfs voor hem is het heel erg moeilijk met mij een relatie te hebben. Ik zou een relatie met mij ook niemand aan raden, daar ben ik eerlijk in, en het doet best pijn dit zo te zeggen.

Succes allemaal,

Belinda
(4661) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-28 22:35:00
Hoi Belinda,
Ik waardeer jouw stukje. Hopelijk reageer je vaker!
Groetjes Petra
(4662) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-29 00:53:00
Dag Belinda,
Dank voor je eerlijke reactie, ik vind het fijn dat een BL reageert, zo kunnen we eventjes in jullie manier van denken en voelen meekijken ;-)
Hij heeft idd al iemand anders, vermoed ik ook, maar om zijn leegte te vullen, om de pijn niet te moeten voelen, maar ziet hij haar dan ook onmiddellijk graag? Is hij dan echt alle mooie momenten van ons vergeten, al onze liefde? Precies of het heeft nooit bestaan? Precies of ze draaien de knop en hup..over naar de volgende 'vrouw van hun leven' ..
Soms hoop ik, vroeg of laat mist hij me, mist hij onze liefde en komt hij terug..maar kan dat in jullie wereld?
Ik wil het heel graag geloven want mis hem verschrikkelijk..
Juffie.
(4664) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-29 14:04:00
Dag Belinda,
Heb toch een vraagje..kunnen BL'ers dan echt van het ene moment op het andere alle gevoel uitschakelen? Het splitten, zwart/wit denken blijft dit aanhouden of komt er soms ook een moment waarop ze hun gevoel weer kunnen toelaten en ook eens oprecht iemand missen..hij wou altijd rust, hier had hij een huis, een vrouw die hem doodgraag ziet en zijn kinderen hadden hier een thuis..nu is hij on-the-run met zijn valies ergens ingetrokken denk ik, dat is toch ook niet stabiel? Geen rust? Komt er een moment van besef dat hij mss nog terug komt en onze goede momenten ook terug kan zien en voelen of niet?
Dank voor je antwoord..
Juffie.
(4665) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-29 23:30:00
Hoi Belinda,

Ook ik vind het fijn als iemand met Borderline een reactie plaatst op het forum dus zeker blijven doen! Het helpt mij persoonlijk enorm om af te kunnen sluiten ookal blijft dat een bijna onmogelijke taak. Ik herken de vragen ook die nu gesteld worden door juffie, de exact zelfde vragen spoken al 8maanden door mijn hoofd maar ik weet dat ik van "all good" naar "al bad" ben gegaan en dan is het ook klaar ook. (Overigens wil ik de emotionele achtbaan ook zeker niet meer in) Ik denk dat we allemaal denken dat ze met de volgende partner misschien wel echt gelukkig gaan worden, ook deze vraag houdt me veel bezig: "gaat het tussen hun dan wel goed en kan hij er beter mee omgaan als mij". Deze vragen zeggen vermoedelijk meer over onze eigen ik en toch het stukje eigenwaarde/zelfvertrouwen wat we missen. Ik ben erg hard aan het werk met mezelf en het is een hele opgaaf. Ik heb rust genomen en ga even geen relaties aan, ben veel gaan sporten en lees erg veel op internet om alles een plekje te geven. Ik denk dat je blij moet zijn als het stil blijft zodat je ook echt de tijd krijgt om terug te komen tot jezelf want die tijd heb je echt hard nodig, het is een hele weg en geen leuke:-( ik heb veel nachten wakker gelegen, weekenden gehuild. Er komen zo ontzettend veel emoties los.
Zoals jij waarschijnlijk ook zult weten: je kan de meest geweldige tijd met ze hebben en je helemaal 1 voelen (eindelijk heb je dan toch die ware gevonden). Geef de mooie herinneringen een plekje, ik weet zeker dat je ex het op dat moment ook geweldig met jou vond. En zeg tegen jezelf dat jij er ook mag wezen en een leuk en lief mens bent:-) mijn BL relatie heeft stiekem meer impact op mijn zelfvertrouwen gehad als ik dacht.....

Heel veel suc6 juffie en blijf gewoon schrijven hier, met zijn allen komen we zeker door de strijd heen

Jongen uit Brabant
(4666) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-30 14:38:00
Hoi IJsbeer (en andere personen op deze site (ook BPSers zelf!)),

Ik ben benieuwd naar je vervolg. Het laatste van je delen schrijf je dat je een afspraak zou hebben in het caf, is dat nog wat geworden?

Voor mijn gevoel zit ik in een vergelijkbare situatie.
Ik moet er wel bij vertellen dat ik niet weet of ze bps heeft, maar er zijn wel kenmerken en dat geeft ze zelf ook aan. In welke mate ze dat heeft is verder ook onbekend omdat we geen vergelijkingsmateriaal hebben. Er zijn ook dingen die helemaal niet kloppen bij het verhaal bps, want ze komt wel bij mij om dingen te vertellen, waarom weet ik niet zo goed en dat maakt het voor mij ook wel wat lastig maar toch.

Het verhaal;
Mijn vriendin heeft plotseling aangegeven dat ik haar niet meer gelukkig kon maken (dag ervoor nog over kinderen gehad, trouwen in de week ervoor etc. etc.). Daarna van allemaal dingen naar mijn hoofd gekregen die niet van die grote mate zou hoeven zijn om er een eind aan te maken. Ook diverse dingen uit het verleden naar voren gekomen die haar nu niet aanstonden, over een vakantie die ze zelf heel anders zou hebben gedaan maar waar we met ons beide rekening hebben gehouden, etc. etc. En elke keer veranderd dat verhaal, of moet ik het anders uitleggen.

We hebben veel verplichte gesprekken gehad omdat we samen een woning hebben. Heb haar gevraagd of ze anders contact met mij zou hebben gehad en daar gaf ze als antwoord op; waarschijnlijk niet. We hebben alleen wel hele diepe gesprekken, gesprekken die ik denk ik niet met een willekeurige ex zou hebben. Het gaat in die gesprekken eigenlijk altijd over haar gevoel en dan kom ik altijd heel erg diep bij haar.

Als ik heel diep bij haar zit (waar ze eigenlijk voor weg wil lopen) zegt ze dat ze bang is dat ik haar weer pijn ga doen in de vorm van afwijzing. Die vorm van afwijzing heb ik volgens haar gevoel haar gegeven door er niet voor haar te zijn omdat ik met mezelf bezig moest zijn in een bepaalde maand. Ook was ze voor haar gevoel niet belangrijk genoeg voor mij als ik een keer met vrienden op stap ging (4 keer in een jaar ongeveer dat ik erg laat thuis kom). Dus qua problemen zijn er mensen die veel grotere issues hebben.

Afgelopen woensdag hebben we weer zon gesprek gehad en dat vind ze aan de ene kant hartstikke mooi. Ze heeft het gevoel dat ik haar beter begrijp. Het punt is alleen dat het niet meer uitmaakt voor haar zegt ze zelf (ik beteken nog veel voor haar, maar niet meer als partner). Daartegenover staat haar opmerking dat ze twee dagen eerder en twee dagen later helemaal van slag is als ze met mij heeft gesproken of gaat spreken. Ze zit qua stress dan helemaal vast en weet zich eigenlijk geen raad meer.

Ik heb haar altijd wel redelijk kunnen doorgronden (behalve op het laatst tijdens ons samenzijn) en voor mijn gevoel doe ik dat nu ook nog. En dat gevoel verteld mij dat ik haar en ook "ons" niet moet laten vallen, dat ik er voor haar moet zijn op het moment dat zij dat wil. Dat ik haar niet moet pushen om contact met mij te hebben, maar dat ik haar ook niet laat vallen.

Ik volg het verhaal van Ijsbeer dan ook met grote interesse omdat ik ook daar het idee heb dat de bl partner eigenlijk te bang is om wat te doen. Dat ze bang is om weer pijn gedaan te worden en om terug te gaan, maar aan de andere kant is het zonder diegene zijn ook lastig. Ze zijn zich dus wat aan het verstoppen.
Dat terwijl het in mijn ogen logischer zou zijn dan de expartners hen die pijn van afwijzing of iets anders niet meer zal geven omdat ze begrijpen wat er aan de hand is en daar dan naar kunnen handelen.

Maar ja, dat is misschien wat te rationeel.

IJsbeer ik ben benieuwd naar je vervolg en of er uberhaupt nog een kans bestaat dat....

Fries
(4668) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-30 18:38:00
ik ben de jongeman van 25 die zijn verhaal eens ging neerpennen, geloof me ik kan een best-seller boek uitbrengen over wat ik al heb meegemaakt. really.

kort en bondig, ik ben al 1 jaar de "minaar" van een borderliner(vind dit woord afgrijselijk en noem haar niet graag zo). zij heeft al 2,5 jaar een relatie die ondertussen naar mijn weten al 3 keer is verbroken. ik ben haar "beste vriend" en haar partner verbied haar de omgang met mij, zij zegt ook dat ik haar beste vriend ben. hij weet het dat we contact hebben maar wil er niks over weten of horen, als ze mijn naam zegt is hij op oorlogspad. Haar vriend stelt heel duidelijk grenzen aan haar dat is wel goed. hij doet ook wel heel onredelijke dingen zoals eten die ze klaarmaakt in de vuilbak gooien, de kinderkamer in elkaar slaan, haar buitensluiten uit het apparttement midden in de nacht, enz.. soms lijken het 2 borderliners samen eerlijk gezegd.

zij weet niet dat ze aan deze stoornis lijd, ze weet wel dat er iets niet klopt. al de dingen die ik gelezen heb zijn zo herkenbaar. niet met geld omkunnen, dingen kopen voor de pijn te verzachten maar eenmaal ze het heeft veranderd het niks aan de zaak, verlatingsangst, emotieproblemen (van superblij naar depresief) , woedeaanvallen (nog nooit fysiek maar ze is er wel toe in staat, ik ben soms blij dat ze in sommige situaties geen geweer bij zich had of ze zat in de gevangenis. de dame in kwestie is een streling voor het oog, overal war je er mee komt kijken alle mannen, zelf vrouwen haha. vanaf ze buiten wandelt is het " hier ben ik , kijk en geniet " , over die zelfverwonding kan ik ook meespreken maar zij is enorm ijdel over haar lichaam maar ook erg onzeker. zij doet de zelfverwonding door middel van tattoo's! liegen, manipuleren, enz.

dit zijn allemaal slechte kanten, maar ze heeft ook enorm veel goede! Ik ben verliefd geworden op die goede persoon! iemand met veel miserie, ellende, iemand die niet al die shit verdient. niemand verdient ellende! ookal is het hun eigen fout. de wereld maakt mensen en de mensen maken de wereld. omdat ze weet dat ik ontzettend veel om haar geef hoeft ze haar masker niet meer op te zetten. momenteel zit ik buiten de muur. haar bubble zoals ze het zelf noemt. zelf zegt ze ik hoef niemand in mijn bubble buiten drank en wiet, ze zegt dat het enorm helpt de pijn te verzachten maar de pijn gaat daardoor niet weg. ze is 27 en heeft nooit gedronken! nu het laatste jaar heeft ze er een verslaving bij waar ze niet mee omkan. zelf over de middag op het werk gaat ze haar een klein flesje wijn gaan halen voor door de dag te komen. heeft ze zelf toegegeven deze week.

ik ken haar van januari 2013 en het klikte van de eerste dag tot de dag waarop haar partner voor de 3de keer het huis uitging. zijn woorden waren, je bedriegd me met x(ik) , en als je binnen de maand geen werk hebt kom ik niet meer terug. ik had haar gezegd van als je nu nog 1 maal achter hem aanloopt dat het niks meer kan worden tussen ons. op die moment dat hij dreigde zijn spullen te komen halen via de telefoon ging ze direct in de auto springen en naar zijn werk toerijden. ze stond dus voor een dillema. ze is thuis gebleven. ik moest weg toen haar partner kwam voor zijn spullen, ze had zelf bang voor hem, het is dan ook een crimineel ( letterlijk) allerhande duistere handels en zaken, afronselingen enz. dus had ze de politie ook laten komen voor een oogje in het zeil te houden. hij was dus weg, ik ben de eerste nacht bij haar gebleven omdat ze dat vroeg , ze had zo een lege bleek starende voor haar, veel wenen enz. ik dacht van kom hij is weg je hebt nu eindelijk wat je wil. maar dat was blijkbaar niet zo. VERLATINGANGST. ze heeft maar 2 personen die heel dicht bij haar staan in het leven/voor haar zorgen. en dat is hem en ik. tot op die dag wist ik nog niet dat ze borderline had (januari 2014) ik zei ik laat je alleen, je moet rouwen en zelf beslissen wat je verder wil doen. resultaat, volgens mij ging ze in psychose, haar eigen pijnigen, naar foto's kijken van hun samen enz. ik kreeg enkel berichten van ik loop verloren, wat moet ik doen enz. als ik bij haar kwam stond er plots een foto van hem op haar GSM, die stond er vroeger nooit op! na 4 dagen stond hij terug aan de deur voor nog wat spullen, vraag me niet hoe maar ik weet het en ze heeft hem platgen##kt(manipulatie) nuja hij was het nog niet zeker wat hij wou, hij bleef dus af en toe slapen maar zijn spullen waren nog niet terug. ik werd ver weg geduwt! al een ganse tijd trouwens vanaf die weg was. ze liet overkomen bij mij dat hij moeite moest doen voor terug binnen te mogen en zich moest aanpassen. terwijl ik juist goed weet dat zij er alles aan voor het doen was voor hem terug te krijgen in haar leven. na 1 jaar werkloos had ze plots werk! ze ging terug gaan sporten(wat niet lang duurde) gewoon alles voor hem terug dichterbij te trekken. en ik werd verderweg geduwt, geen lieve woorden meer, niks. ik hoorde ze wel nog elke dag en dit al een jaar lang. voor dat haar vriend weg was, was ik het superego en de steunpilaar volgens wat ik lees. maar nu ben ik nog slechts een steunpilaar. Het doet heel erg veel zeer zeker als ze me vertelde dat 2014 een superjaar ging worden en dat ze haar moed ging bijeenrapen voor hem te dumpen. hij stelt grenzen maar is een echte kl**tzak in zijn gedrag. hoeveel telefoontjes ik niet heb gekregen met haar al wenend. nuja, het doet me enorm veel zeer want het is het eerste meisje waarbij ik zo een klik had, en echt verliefd ben. het eerste meisje die zei van als ik klokken hoor moet ik aan jou denken.. (trouwen) , als ik jou zie denk ik aan kinderen... ze heeft al een zoontje uit een mislukt huwelijk maar wil nog een dochter mits ze enkele jaren een stabiele relatie heeft. zij gaat nooit stabiel worden, ookal hoop ik erop. ik blijf in haar geloven want ze doet echt haar best voor te beteren voor iemand die het zelf niet weet deze stoornis te hebben. ze is echt geweldig en ik doe alle moeite er voor haar tezijn aangezien ze er zelf niet voor gekozen heeft zo tezijn. jeugdrama achter de rug, verkrachting, ouders die haar verwaarlozen, enz.

ik probeer nu rekening te houden met alle tips,

emotionele reacties los te zien van haar, want ze draait als de wind
overlaatst zij ze nog tegen me, ik zie je graag maar nu gaat het gewoon niet! de week erna ik heb je liefde diep vanbinnen weggestoken want het doet teveel pijn. ik zie je niet meer graag! de avond daarna krijg ik s'avonds een SMS, " Ik mis je" " ik denk aan je"

negatief gedrag zie ik ook los van haar, nu denk ik ah het monster is weer bezig. en het is echt wel zo dat ze altijd hun frustraties op jou uitwerken maar dan zijn ze ervan verlost bij hun "vertrouwenspersoon/steunpilaar" en kan ze met een mooie lei beginnen.

ik heb nog zoveel verhalen over gebeurtenissen met haar waarvan jullie je ogen niet zouden kunnen geloven. Gelukkig heb ik meer goede momenten gehad dan slechte in 2013, en nu ik weet dat ze aan borderline lijd wil ik er zoveel mogelijk zijn voor haar ookal heeft ze voor haar partner gekozen, als er problemen zijn hoor ik haar nog. ik toon altijd medeleven en als er iets te zeggen valt spreek ik altijd van de "ik" boodschap. dat helpt ook enorm. de laatste 2,3 maanden zijn enorm hard geweest voor mij. daarom ben ik ook beginnen zoeken op het net, gelukkig! want door jullie verhalen te lezen weetk dat ik niet alleen ben. ze begint terug stilaan contact te zoeken, ik hoor ze elke dag. maar ik bedoel meer! ze heeft zeker 1 a 2 maand neutraal geweest en niks meer laten horen van haar problemen. wel veel over HEM, ze verteld terug negatieve dingen, hij doet ook negatieve dingen. maar als minaar mag ik er niks over zeggen of ze vliegt uit tegen me of het is het ene oor in en andere oor uit. als ze iemand tegenkomt op straat en die persoon voelt "goed aan" dan zou ze zelf nog eerder die persoon geloven! ookal zeg ik net hetzelfde! het is echt zo dat de mensen die het dichtst bij de BLer staan het meeste te verduren krijgen.

voor haar partner zet ze altijd een masker op maar heb het al gemerkt dat de echte haar er stilaan begint door te komen! ze heeft me nog gezegd dat ze zich anders heeft voorgedaan voor hem te "krijgen" , maar dat blijft niet duren...

ik ben vast veel vergeten maar heb er even genoeg van, door hier te schrijven voelt het alsof ik haar aan het veraden ben. heb zelf even op het punt gestaan voor te wissen. ik wil gewoon mijn verhaal delen, zoals de rest hier, er staan geen namen in or whatsoever. Ik WEET het ik ben de minaar, maar ze heeft me betoverd. nooit gedacht dat ik dit iemand ging aandoen(haar partner) .
hij is nu terug bij haar maar moest hij weten hoeveel leugens ze hem al verteld heeft kwam hij zeker niet mee terug. ze manipuleert als de beste. als we op restaurant zitten en hij belt verschiet ik hoe ze eropkomt allemaal. dus ze liegt tegen haar partner, altijd al geweest, alsof ze zelf haar leugens geloofd. mij heeft ze een poosje geleden laten staan. sommige dingen begrijp ik gewoon niet. overlaatst had ze haar muur opstaan, en heb ik echt ruzie moeten maken voor haar echte ik eruit te krijgen , dat kleine wenende meisje die bang is voor de wereld. toen zei ze ik lieg tegen iedereen, jou, mijn ouders, mijn partner en i kweet niet waarom, het lijkt "wel alsof het er ingeworteld zit van vroeger."

het is raar om te zeggen, maar ze weet niet af van de BL, ik "test" nu vanalles uit. en het werkt.

ik hou jullie op de hoogte, hou jullie sterk! Denk aan jezelf , jij op de eerste plaats!

Groeten Exile
(4669) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 07:31:00
Hai juffie, Petra, jongen uit Brabant, en alle anderen,

Allereerst, mijn respect, wat jullie uit liefde allemaal voor je partner willen doen. Als ik alles zo lees voel ik bewondering, maar ook verdriet, zowel voor de BL als partners. Ik voel de verwarring, het niet begrijpen, de hopeloosheid van beide partners. Ik heb het keer op keer zelf meegemaakt natuurlijk. Ik zal proberen te vertellen hoe ik de dingen als BL zie. Al zijn geen twee BL hetzelfde natuurlijk, en is de mate van de stoornis en de levensfase van de BL ook erg belangrijk.

Als eerste voor de jongen uit Brabant. Je bent echt goed bezig. Houden zo. Kies voor jezelf, verwerk, en ook door oa dit forum ga je langzaam begrijpen wat er nu met je is gebeurd. Want mensen in verwarring achter laten is wat BL doen.
Voor juffie, en jou: ja, het is idd mogelijk dat de BL geen enkel verdriet voelt over het verbreken van de relatie, en ook (bijna) niet meer aan je denkt. Ik heb heel intense relaties beindigd zonder dat dat me enig verdriet op leverde. Vaak omdat ik dan al weer bezig was met het volgende avontuur, daarnaast ook omdat ik zo teleurgesteld was in het feit dat mijn ex me niet kon repareren, dat hij idd letterlijk voor mij had afgedaan (ik bestempelde zo'n persoon dan als een slappeling). Als de BL hoogtij viert ben je aan het overleven, je bent op (een zeer uitputtende) reis, zoekende naar heelheid. Partners, maar ook drank, drugs, hard werken, etc. Zijn allemaal middelen die je hiervoor in zet. Het zijn instrumenten. Ik weet niet eens of ik van de mannen, waar ik een relatie heb gehad, echt gehouden heb. Hoe voelt het voor een niet BL om van iemand te houden? Ik weet dat ik, als ik me goed voel enorme liefde voor een persoon kan voelen, maar op een ander moment kan ik deze persoon enorm haten. Misschien is dat wel het 'houden van' van een BL.

Nu ik gezonder ben passeren de mannen in mijn leven die toch schijnbaar wel wat hebben betekent wel steeds meer de revue. Alsof je dit later pas gaat verwerken. Ik heb sommigen ook excuses gemaakt. Sommigen waren zelf bikkels, en ondanks wat ze met mij mee maakte, vonden ze de tijd met mij een een van de mooiste van hun leven. Er zijn er ook bij die ik echt beschadigd heb, en niets meer met mij van doen willen hebben. Heel begrijpelijk.
Mocht je niet sterk genoeg zijn geweest voor een BL, of haar/hem niet gelukkig hebben kunnen maken, voel je dan niet schuldig of minder. Mijn ervaring is dat degene die wel sterk genoeg zijn, of zin hebben in een relatie met een BL, zelf vaak ook een (kleine) beschadiging hebben. Een totaal gezond iemand zal eerder denken: wegwezen hier. Misschien dat ik mensen voor hun gevoel nu beledig :)... Maar het is nu eenmaal mijn ervaring... Je kunt voor jezelf af vragen waarom je een relatie zou willen met iemand die zoveel tijd en energie vraagt. In een relatie met een BL gaat het bijna alleen maar om de BL natuurlijk. Soms is het zo dat dat ook heel veilig is voor de partner van de BL. Een prima afleiding van hun eigen problematiek.

Voor partners wil ik nog zeggen: pas goed op jezelf. Iemand met BL zuigt je emotioneel leeg als hij/zij de kans krijgt. En hoeveel liefde je ook geeft, investeert, etc.: je kan hem of haar nooit repareren. Als je dat denkt, kom je bedrogen uit. Hij/zij zal echt therapie moeten volgen, etc. Dat raad ik het (BL) meisje met de 'twee mannen' ook aan. Zij is ook radeloos, en ik denk dat het goed is dat zij hulp gaat zoeken. Ik vind haar situatie zorgwekkend, voor haar gevoel zit ze enorm klem.

Als laatste nogmaals mijn respect voor een ieder.

Lieve groet,

Belinda
(4670) Reactie van een bezoeker van de site!

Lees verder op pagina 2 over dit onderwerp: Deel 2


Acute (psychische) problemen hulplijnen.

Wanneer u een acuut ernstig probleem heeft dan zult u waarschijnlijk het antwoord niet vinden op deze website. Er zijn echter een aantal gespecialiseerde websites en telefoonnummers die meestal dag en nacht te bereiken zijn voor mensen met acute ernstige problemen. Ik zal deze lijst proberen zo goed als mogelijk uit te breiden.

Last update: 06-11-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).