Archief: Borderline algemeen deel 8

Het is niet meer mogelijk te reageren, deze pagina is een archief van de oorspronkelijk vraag en antwoord pagina.

Antwoorden en reacties
2015-06-11 00:17:00
Wat ik hier lees, daar herken ik compleet mijn situatie In! Mijn vriendin, of ex, ik weet het zelf niet, omdat we aan en uit relatiehebben. Ik ben ten einde raad, want ik zie haar doodgraag, maar ze maakt me kapot. Ik kan die stemmings wisselingen niet meer aan. Vaak ruzie om niets, stik jaloers, flipmomenten. En dan soms zie ik de echte persoon, waarom kan ze zo niet constant zijn?
Ik ben ten einde raad, ik moet weg, ik hou dit niet vol, sorry schat
(6405) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-11 12:42:00
Hoi allen,

Ja het is een goede vraag, hou ik nog van mijn partner. Ik ben blij dat jullie me deze vraag ook voor houden. Een half jaar terug, toen ik aan mezelf had gewerkt, veranderde onze relatie. Niet meer de extreem heftige emoties, niet meer de verslavingsdynamiek. Niet meer de hoge ups (en diepe downs). Ik heb mezelf toen ook de vraag gesteld, nu de heftige emoties er niet meer zijn, hou ik nog van mijn partner. Ik kon toen ja zeggen, op een meer rustigere manier, bleef over wie we waren en dat was genoeg. Dat was eigenlijk zelfs mooier dan de heftige periode. Een mooiere, stabielere liefde. Dus toen een duidelijke ja.
Nu, nu mijn partner wegzakt in passiviteit, moet ik mezelf die vraag weer stellen. Hou ik nog van hem. Ik merk dat irritatie het houden van in de weg staat. Als ik me irriteer aan hem, kan ik minder goed het houden van voelen. Dus ik weet het nu eigenlijk niet meer zo goed. Dit wat er nu is, is niet genoeg. Maar dit is ook voor hem niet genoeg, hij werkt aan zichzelf, gaat in behandeling. Dus ik denk dat ik deze vraag nu even niet kan beantwoorden. Ik weet het gewoon even niet. Maar wel heel belangrijk om de vraag regelmatig aan mezelf te stellen. Dus dank voor jullie aandacht daarvoor.
Liefs Divera
(6406) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-13 00:03:00
lieve belinda,

ik ben echt trots op jou, de manier waarop je je verleden probeert te verwerken en probeert er te staan als de persoon die je werkelijk bent..zoals je zelf een beetje aangeeft.. met ups en downs, maar momenteel toch vooral met ups
meisje, het leven is veel te kort om steeds naar het verleden te kijken...ik ben dan wel geen borderline, en ik wil zeker niet klagen, maar het is nu eenmaal een feit dat mijn leven als vrouw met de foute partners en de gevolgen daarvan voor mijn kinderen en in het bijzonder mijn dochter,...het verleden nooit kunnen terugdraaien hoezeer ik dat zelf ook zoou willen))) dat ik er voor mijn dochter toch altijd nog ben of probeer te zijn , heeft uiteraard ook met dat verleden te maken..maar dat is dan in functie van haar en een soort schuldgevoelen dat ik het verleden niet in de hand heb gehad...dat dingen zijn kunnen gebeuren waarvan ik dacht...dit kan toch niet, iemand kan toch niet zo in elkaar zitten, een partner kan je kinderen zo achter je rug toch niet misbruiken en pijn doen..
maar daarbuiten,kan ik het verleden wel loslaten, ik moest maar niet zo dom geweest zijn zo naief te zijn te geloven dat mensen, in mijn geval, sommige mannen, niet zo fout in elkaar konden zitten..
maar de enige manier om verder te kunnen is het verleden loslaten ,verder te gaan met je eigen leven, in mijn geval, liefst alleen...en rust proberen vinden. ik vind die niet echt door mijn dochter..maar dat is totaal iets anders..en is voor jou dan ook niet van toepassing
we hebben maar n leven, we twijfelen aan de zin ervan, zouden soms wel een wonderpilletje willen om zachtjes in te slapen, maar dat hebben we niet, dus moeten we proberen vooruit kijken en niet achteruit. genieten van onze kinderen die het goed doen, om de kracht te hebben om onze kinderen die de weg zo moeilijk vinden te kunnen blijven graag zien en in de mate van het mogelijke te steunen
dikke knuffel belinda
celine
(6408) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-13 18:54:00
Lieve mensen,

Ik begeef me al de hele dag op dit forum en lees elk bericht. Ik ben nog lang niet klaar maar besloot mezelf even voor te stellen in de tussentijd.
Allereerst: wat een verademing dat dit forum bestaat. Ik Google al jaren op alles wat met Borderline te maken heeft, maar dit forum zag ik niet eerder (wat ik opmerkelijk vind).
De openheid en vooral het niveau overdondert me.
Ik heb nog nooit iets geschreven op fora, maar in dit geval ben ik dat wel van plan. Ik ken de regels niet (als die er al zijn)en ik vind het onbeleefd om zomaar uit het niets mijn mening te geven over een bericht van een van jullie. Vandaar deze introductie.
Ik ben een 44-jarige vrouw met Borderline. Volgens een bevriende psycholoog 'een zwaar geval'.
Ik heb begrepen dat dit forum opgericht is voor partners van mensen met deze ziekte, maar heb gezien dat deze partners toch vaak antwoord vragen aan mensen met Borderline die zich ook op dit forum bevinden.
Ik las enkele posts en wilde daar mijn mening over uiten en sta uiteraard ook open voor vragen.
Aangenaam,

Maria
(6410) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-16 19:43:00
Ik vraag het me af. ik heb zelf diagnose, ontwijkende en afhankelijke persoonlijkheidsstoornis, ook heb ik ME.
Daardoor moet mijn vriend helaas meer doen in het huishouden, maar hij kan af en toe zo boos worden, waar ik echt moeilijk tegen kan, hij roept dingen van je haalt het bloed onder mijn nagels vandaan kreng, ik zou een energiezuiger zijn, en af en toe moet ik oprotten. Ook mijn vrienden worden aangehaald en die krijgen echt geen credit, terwijl ik het tegenovergestelde denk.

Zijn buien keren steeds vaker terug, maar omdat ik diagnoses heb vraag ik me af of het niet echt aan mij ligt. Hij werkt, en dat is ook altijd de zin die hij zegt als we ruzie hebben, ik werk. maar tegenwoordig voel ik me steeds meer zo van.. en wat ben ik dan nog, ik ben nog een schaduw van wie ik vroeger was, ik had 4 banen, en nu ben ik eigenlijk vrijwel nog alleen bezig met wat ik kan doen om hem niet boos te maken. Geld.. al jaren schuld, veel drank alle snoep opeten, ook van mijn dochter, soms zeggen dat mijn dochter van 11 maar moet oprotten, ik ben er dagen van over de emmer. doordat hij zoveel geld opmaakt en ik maar een uitkering heb, pot ik zoveel mogelijk op, en soms is het misschien egoistisch, maar als ik mee zou gaan in zijn uitgaven patroon zou ik er nooit meer uitkomen. Niet dat ik rijk ben momenteel heb ik ongeveer 200 euro .

Hij noemt me weleens egost, iedereen is slecht, ik zou alles omdraaien, en hij snapt later, dat ik soms dagen overstuur ben van hoe hij doet. 2 weken geleden een vuist op tafel, vorige week zijn telefoon door de kamer gemikt, ik denk waar gaat dit heen. Door zijn buien trek ik me terug en misschien word hij daarom wel bozer , maar ik voel me onveiliger..
Ik hoop dat iemand dit herkent.
(6413) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-19 00:12:00
beste,

men zegt altijd dat je de twee klokken moet horen, en eigenlijk is dat ook waar. maar ik hoor hier enkel jouw verhaal en probeer je vandaaruit ook even te steunen
ik zou bijna zeggen.. hij vraagt jou en je dochter op te rotten..wel, als je vehaal klopt, zou ik zeggen... hij heeft gelijk..rot op.. verlaat die man samen met je dochter. Misschien is de woning wel van jou, dan is het uiteraard aan hem om de woning te verlaten. je wordt gekleineerd, hij kan je beperkingen duidelijk niet aan en wil daardoor al de problemen in de relatie naar jou verschuiven. Mogelijks is het niet makkelijk om te leven met iemand met beperkingen , maar dat geeft niemand het recht om die persoon te kleineren en in een angstsituatie te brengen ..angst voor als hij thuiskomt en hoe jij je dan moet proberen onzichtbaar maken.
het lijkt me voor jou en je dochter beter dat jullie samen een nieuwe start maken zonder je vriend, dit zou alleszinds een betere nakende puberteit aan je dochter geven als jij maar sterk genoeg bent om haar te begeleiden en op te vangen. ik weet natuurlijk niet of jullie officieel samenwonen of niet, maar normaal gezien, in belgie toch, als jij uit een officiele relatie stapt om samen met je dochter een nieuwe toekomst te beginnen zal je tegemoetkoming stijgen om de kans te krijgen een klein flatje te kunnen huren , veel zal dat niet zijn, maar wel een nieuwe start..liever een klein kotje waar je gelukkig bent dan een grote villa waar je vol angst moet leven.ik hoop dat je nog familie hebt die je in vertrouwen kan nemen en je bij deze belangrijke belissing bijstaan
veel liefs
celine
(6414) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-20 10:24:00
Hallo allemaal,

Al een tijdje kijk ik mee hier. Ik zit erg met mezelf in de knoop.
Mijn partner heeft borderline, PTSS en een afhankelijkheids stoornis.
We hebben samen kinderen, maar wonen sinds een tijdje niet meer bij elkaar.
Toen we nog onder 1 dak woonden liepen de spanningen vaak hoog op.
Er kwam nog net geen fysiek geweld bij kijken. Hij heeft terwijl de kinderen en ik thuis waren zich geprobeerd op te hangen. Voor de kinderen en mezelf heb ik toen besloten dat het beter was om tijdelijk meer afstand te nemen.
We hebben afspraken gemaakt maar deze komt hij niet na. Hij komt zo vaak hij kan en blijft zo lang mogelijk. Als we met elkaar praten geeft hij vaak aan dat hij regelmatig denkt dat het beter is als hij er niet meer is, omdat hij zelf vind dat hij in ales faalt.
Nu ik dit schrijf rollen de tranen weer over mn wangen.
Ik had het zo graag anders gezien. Ik hou van hem maar kan niet omgaan met zijn stoornissen. De onmacht en het verdriet die ik bij hem zie doen me zoveel pijn. Ik weet niet wat ik wil en wat ik moet doen. Ik voel me zo machteloos.

Groetjes M.
(6415) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-22 09:55:00
Hoi allen en een speciaal welkom voor Maria,
Wat mij betreft voel je open en vrij om te reageren.
Hier gaat alles langzaam maar zeker door. Ik zou nog graag willen reageren op de vraag die Belinda me stelde. Het is een vraag waar ik al veel over na heb gedacht, of ik een gelijkwaardige relatie aan zou kunnen. Vroeger had ik in lichte mate last van bindingsangst, niet heel heftig. Gewoon wat onzeker (belaste jeugd en gepest), maar daar kon ik wel over heen komen. Echter, toen 7 jaar geleden mijn broer overleed, is dat veranderd. Mijn broer was (is) mijn zielsverwant, iemand die me zonder woorden begreep, die er altijd was. Toen hij wegviel, deed dat zoveel pijn, zoveel intens verdriet. Daarna is mijn gedrag in relaties ook veranderd en (nu achteraf terugkijkend) is toen mijn relatieverslaving echt begonnen. Bizarre acties vanuit mij om partners maar niet kwijt te raken. Om maar niet nogmaals zoveel pijn te hoeven voelen. Zij leven nog, dus als ik maar hard genoeg knok kan het nog goed komen. Voor mijn broer kan ik niet meer knokken, voor mijn relatie wel nog. Ik hoef nog niet op te geven. Zoiets dus. Ik denk dat in een gelijkwaardige relatie, ik nog veel banger zou zijn om weer een verlies te ervaren. Dus of ik een gelijkwaardige relatie aan zou kunnen, ik denk het wel, maar ik zou heel erg bang zijn en me kwetsbaar op moeten stellen. Dan is in een "foute" relatie zitten, waarin ik me sterk moet houden, misschien wel gemakkelijker.
Momenteel zit mijn partner niet lekker in zijn vel, heeft weer contact met zijn kinderen en dit maakt veel emoties bij hem los. Hij praat hier niet over, maar projecteert (onbewust) veel van zijn emoties op mij. Ik voel me dus boos en verdrietig en besef me steeds meer dat dit niet mijn emoties zijn, maar zijn emoties die ik voel. Ik wil dat niet meer, ik wil zijn emoties niet meer voelen. Ik wil dat hij er zelf wat mee gaat doen. Ik merk ook dat mij lontje korter wordt, zo ben ik vanmorgen ook echt boos op hem geworden. En dan is het natuurlijk allemaal weer mij schuld, gaat hij weer dagen dissociren en in zijn eigen wereld terugtrekken. Ik wordt er moe van, het is zo'n "never ending story". Ja, hij zoekt hulp, helaas wachtlijst van 6 weken. en dan zal hij vast ook eerst onderzocht worden, dan doorverwezen worden, etc., etc., etc. Het duurt mij (te) lang. Maar nu opgeven, voelt ook niet goed, nu hij eindelijk aan zichzelf wil werken. Maar goed, ik zal de focus weer meer op mezelf leggen, wat heb ik nodig om gelukkig in MIJN leven te worden. Tot zover.
Lieve groet, Divera
(6418) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-23 00:46:00
Welkom Maria, ik ben blij dat je deze forum hebt gevonden, ik en nog vele hier denk ik hebben behoefte aan info en steun. Liefs slachtoffertje
(6420) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-23 09:55:00
lieve divera,
ik ben een klein stukje teruggegaan in de tijd om een paar van je postings te herlezen... het grote geheel herinner ik me nog zonder het te hoeven lezen... maar mag ik je aanraden om misschien toch zelf eens al je postings rustig te herlezen?? en misschien valt er je dan zelf wel iets op?? Ik heb het gevoel dat jij een positieve vrouw bent en al bij al ook positief in het leven staat, al heb ik uit je postings het gevoel dat je er de laatste drie jaar niet altijd reden toe gehad hebt... en nog niet... en dat je toch recht hebt op meer , wil je die positieve vrouw kunnen blijven zijn...
naast de goede kortere periodes in je relatie lijkt het me toch wel dat je al bijna drie jaar probeert je best te doen om met een rubberbootje de oceaan over te steken.. al is deze beeldspraak gezien de huidige vluchtelingensituatie een beetje misplaatst.. maar toch ...
ik denk dat je je laatste vraag al heel vaak hebt gesteld...ook het antwoord weet....maar misschien bang bent om echt los te laten... bang bent om even "niemand als partner' te hebben...
ben echt bezorgd om je, veel sterkte, celine
(6421) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-24 11:52:00
Hallo lieve mensen, ik ben ten einde raad, ik stelde net n gewone vraag en kreeg de volle laag, ik weet t zeker met deze man wil ik niet verder, m'n leven heeft totaal geen waarde meer door hem.schulden,uitscheldpartijen,verbale mishandeling, het komt de laatste tijd meer voor dan normaal! Ik heb ook geen sympathie meer voor" ze menen niet wat ze zeggen" ik heb pijn en leef niet meer.
Liefs slachtoffertje
(6423) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-25 00:43:00
slachtoffertje,

je zegt het zelf... dit wil je niet meer..dit maakt je ongelukkig..je wil meer in het leven dan dit.. Wij kunnen het niet in jouw plaats.. en scheiden doet altijd lijden.. maar na het lijden komt de opluchting, de ruimte en het kunnen nadenken over de toekomst..die toekomst bepaal alleen jij. Veel sterkte om de juiste stap te zetten
veel liefs, celine
(6424) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-25 02:03:00
Hallo slachtoffertje,ik heb ook geen symphatie meer voor: ze menen niet wat e zeggen.....hier precies hetzelfde hoor!Het wordt toch maar even gezegd.En het hele gedrag te vergoeielijken hou ik ook niet meer vol!Ik ben er in m,n hart ook mee gestopt en heb me nu echt voor het eerst gerealiseerd dat de liefde bij mij veel dieper zit/zat dan bij hem blijkbaar.Heb hem vaker aangesproken op z,n bozige houding/gedrag en hij heeft me ooit eens verteld dat dat absoluut niet persoonlijk is,maar dat voelt voor mij wel zo.Ik was laatst even bij hem op bezoek na hem een hele poos niet gezien te hebben.Hij is in oktober verhuisd,ben er geweest om te kijken en daarna heb ik besloten dat het aan hem was om contact met mij te zoeken,ik zou het niet meer doen,wilde me niet opdringen.Totdat ik een paar weken geleden een gemiste oproep van hem zag op m,n mobiel....m,n hart sprong helemaal op hol toen ik z,n naam zag staan.Hij had koffie bij me willen drinken.Dus ik belde terug en zei dat ik wel graag bij hem wilde koffiedrinken de dag erop,lekkere fietstocht,mooi weertje,had me er op verheugd om hem te zien want voor de telefoon klonk hij echt blij verrast om me te horen.Maar.Maar je voelt altijd dat er zo,n spanning hangt...soms heel goed gehumeurd maar veel vaker bozig en narrig wst ik dan op mezelf betrek.Ik snap het allemaal en weet dat het een ziekte maar vraag me af of hij ooit zal beseffen dat ik zoveel van hem hield/hou.Vraag me af hoe hij reageerd als ik ook een keer narrig tegen hrm ga want als ik hem weerzie en hij doet vervelend of hij kwetst me dan ga ik er wat vsn zezeggen.Hoe ik me erover voel.Ik ben altijd heel goed en lief voor hem dat weet hij en heeft me dat ook wel eens vertverteld.Maar die keren waren heel spaarzaam,dat hij me vertelde dat hij me lief en aantrekkelijk vind en dat weet ik ook wel maar wel altijd bozig en narrig doen tegen mij.Het liefst zou ik hem nooit weer willen zien,is beter voor mij want iedere x als ik hem zie dan zie ik dat kwetsbare waar ik zo gevoelig voor maar kan ik hem wel in de steek laten?Heb zo het idee dat hem dat al vaker is overkomen en ik weet zeker dat hij me volkomen vertrouwd en als ik hem zeg dat ik hem niet meer wil zien , is hij dan teleurgesteld en boos,?Weet niet zo goed wat ik moet doen,had mezelf voorgenomen om hem nooit te laten vallen,zeker niet omdat hij al wat ouder is,maar ik krijg er haast niets voor terug.En wat hebben deze mensen toch over zich dat ze je zo kunnen betoveren?maar voor nu brn ik gewoon heel verdrietig,teleurgesteld en echt overtuigd van het feit dat het nooit wat wordt ondanks n geduld.Had zo gehoopd dat hij z, n angst op den duur zou overwinnen als ik maar volhield en hem maar bleef steunen en bemoedigen maar het lukt me niet ik wil gewoon liefde. Knorrie
(6425) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-29 21:46:00
Hi knorrie en Celine, ja het is allemaal niet zo easy, ik dacht laatst hoeveel krijg ik mou terug voor wat ik geef? Ik kwam niet verder dan 10% nou dat is al antwoord. Ik moet keren om niet naar dat klein beetje kijken wanneer t goed gaat, maar naar die 90% dat niet goed gaat. Het is n uitdaging voor me, ik moet meer van zelf houden dan van een ander alleen n kind verdient zo onvoorwaardelijke liefde. Knorrie ik wens je ook succes en Celine dank voor je input.
Liefs slachtoffertje
(6428) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-01 08:32:00
Hallo allemaal,

Regelmatig lees ik hier nog op het forum, en ik leef heel erg mee met de verhalen die ik hier lees. Zo herkenbaar. Zes jaar lang heb ik in precies dezelfde situatie geleefd, tussen hoop en vrees. Ben nu 7 maanden alleen, en het is pittig, kan ik je vertellen. En met pittig bedoel ik, dat ik door die hele situatie nu met een soort van verlatingsangst zit. (bang dat mensen me laten vallen, zoals mijn ex tot 3 keer over heeft gedaan) Ik ben nog zo ingesteld op het leven met een persoon met borderline, dat ik nu moeite heb om met "normale" mensen om te gaan. Voel me ook bij vlagen down, omdat je het geknok soms zo moe bent.
Maar ondanks alles ben ik enorm blij dat ik niet meer met mijn ex samen ben. Ik merk ook dat de periodes dat ik me goed voel telkens langer duren.
Dus lief Slachtoffertje, Maria, Divera en anderen die in een relatie zitten met een partner die BL heeft en niet goed weten wat te doen, luister naar je verstand en kies voor jezelf. Normaal zou ik zeggen kies voor je gevoel, maar in dit soort situaties moet je echt naar je verstand luisteren. Dit is een strijd die je niet kan winnen. Het word nooit een relatie die gelijkwaardig is, het draait altijd om degene met BL.
Heel veel sterkte allemaal

Liefs
Monique
(6430) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-01 19:27:00
Hoi allemaal, Ben ook een tijdje hier niet geweest, met belangstelling lees ik de verhalen, heb het meegemaakt en beleefd, en ja het is zwaar, zoniet onmogelijk. Vertwijfeld, bijna tot de waanzin gedreven, Hoe kan iemand waarvan je zoveel houd je zo afbreken, vernietigend. Gelukkig heb ik mijzelf teruggevonden, ondanks alles.

Er is af en toe nog contact met mijn bordertje, maar ik heb de regie, ga niet meer mee in de waanzin en belachelijkheden, sterker nog, ze krijgt gelijk de kous op de kop, heel rustig en beheerst. Ja ik houd nog zielsveel van haar, dat zal zo blijven, gelukkig houd ik nu meer van mijzelf, hopelijk op een gezonde manier dan, :)

Ik wens iedereen hier een fijne en relaxte zomer.

Cheche
(6431) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-03 14:41:00
Hallo lezers van dit forum
Wat een leed bezorgen 'wij' borderliners onze partners.. En ja, ook mijn partner-relaties gaan niet over rozen. Maar wat mij opvalt, ik heb niet alles gelezen, er is veel geschreven in de loop der tijd, is dat er weinig naar de eigen bijdrage gekeken wordt. Gelukkig is er een dame zo slim om op te merken dat de partner van de borderliner ook iets doet, namelijk; hij of zij geeft niet duidelijk zijn of haar grenzen aan en laat de situatie jarenlang doorgaan op een manier die misschien niet alleen voor hem of haar maar ook voor de borderliner niet goed is.
Een ander merkt op dat mensen vaak partners opzoeken, aantrekken, accepteren, die past bij de eigen trauma's. Als ik zie dat iemand zichzelf 'slachtoffertje' noemt draait mijn maag zich om. Alsjeblieft zeg, kom uit die slachtofferrol! Als je jezelf 'slachtoffertje' noemt noem je je partner of ex partner dan ook 'dadertje' ? Word wakker! Ik, 'dader', als je bovengenoemde denkwijze doortrekt, heb mijn partner meerdere malen uitgelegd dat ik niet 'expres' of met voorbedachte rade doe wat ik doe maar vanuit verwarring. Ik geloof dat hij dat nu begint te begrijpen. Het gaat om begrip van de borderliner voor de gevolgen van zijn of haar gedrag op de ander, maar ook van de niet borderliner voor de beweegredenen van zijn of haar partner en voor de verantwoording voor de eigen grenzen. Ik ervaar meer rust en minder schuldgevoel nu mijn partner zich minder laat beinvloeden door mijn gedrag. Zijn grens geeft mij structuur. En ja, als je er niet meer tegen kan dan be-eindig je de relatie, niet door blijven modderen en jezelf slachtoffer noemen. En alsjeblieft niet zeggen dat je nog wel eens contact hebt met je 'bordertje'. Misschien helpt het jou om je 'bordertje' kleiner te maken en misschien vindt 'jouw'-'bordertje' het niet erg maar ik ervaar deze term als ronduit kleinerend.
(6433) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-03 15:31:00
Na een lange tijd weer terug. Het is toch verwondelijk na een relatie met een ptss-er, krijg ik weer een relatie die mega borderliner trekken heeft. Gelukkig op tijd door :-)
Ik heb 2 vragen:
1. Hoe kan dat je in herhaling valt met dezelfde vrouwen met soort gelijke symptonen? ik lette ook nog goed op!
2. Als je vriendin met "bordeline" een dubbel leven leidt. Ik heb haar namelijk gecheckt en geconstateerd dat ze nog steeds haar ex vriend bezoekt en er blijft slapen en mij doodleuk mededeelt dat ze bij haar ouders is. Moet je haar dit onder ogen brengen zo ja, hoe? Mee wachten tot dat je meer constateert of direct.
Tijger
(6434) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-03 16:54:00
Hoi Monique,je hebt in deze situatie helemaal gelijk,dat je je verstand moet volgen in plaats van je grvoel.Maar moeilijk voor mij omdat ik een gevoelsmrns ben.En Cheche,heel mooi stukje vsn je.Denk dat ik je raad maar opvolg,wel contact maar wel je grenzen aangeven wat het kwetsen betreftbetreft.Je zegt dat je nog zielsveel van haar houdt.maar hoe kun je je dan voor irmand anders openstellen als ik nog contact hou?jij/jullie ook een fijne zomer. Knorrie.
(6435) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-03 20:07:00
Hoi

Dat ik de term bordertje gebruik was niet met de intensie iemand te kleineren, het is een woord of term die hier vaker werd of word gebruikt, iemand met rood haar noemen ze rooie, enzenz. Grappig dat iemand met borderline hier op reageert, naast de reacties op andere uitlatingen van mensen op dit forum. Dat iemand zich slachtoffertje noemt kan ik in ieder geval heel goed begrijpen, ik had mij ook zo kunnen noemen, want in principe ben je dat ook als je een relatie heb of hebt gehad met een persoon met borderline. Ik weet en snap nu ook heel goed dat mensen met borderline hier verder weinig aan kunnen doen dat ze met deze "ziekte"zijn behept.
Ik vind het knap en heel moedig dat iemand er ronduit vooruit komt dat de persoon bld heeft, en hiermee aan het werk gaat. Maar ik weet nu ook dat er mensen zijn die willens en wetens keer op keer er een puinhoop van maken, en levens van andere mensen die van hun houden kapot maken, allerlei smoezen verzinnen en zelf in de slachtofferrol gaan zitten, mijn relatie was daar een kampioen in.
Het gemak hoe ze mensen inpakt en gebruikt, respect. Ik ben een van de weinige zoniet de enigste die daar doorheen prikt, nu, na meer dan drie jaar. Ze zegt nu ook , jij bent de enige die mij echt kent. Van daaruit heeft zich toch een "relatie"? ontwikkeld. Zeker ligt er ook veel bij mij, ik heb mijzelf ook beter leren kennen de afgelopen jaren.
Een volwaardige relatie zal het nooit worden met haar, desondanks kunnen we heel veel plezier hebben. Trouwens wat is volwaardig, ook een term waar je niets mee kunt, een ieder heeft zijn gebreken en inperfecties. Het belangrijkste voor mij is de relatie met mijzelf, hoe krom dat ook klinkt. Openstaan voor andere relaties, geen idee, dit is op mijn weg gekomen, en waarschijnlijk geeft het mij toch voldoende om door te gaan, in afgeslankte versie.

Het is een weg die ik ingeslagen ben, toevallig misschien, ben nog niet aan het eind blijkbaar, dus we gaan zien wat er gebeurt.

Cheche
(6436) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-04 22:18:00
Niet alle mensen met borderline zijn t zelfde!! Geloof me er zijn ook schatten van n mensen die t met zich meedragen. Erg triest dat jullie hier die mensen slecht praten
Jullie mensen hebben vast ook allemaal nukken en k*t gedrag!!
(6437) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-04 23:45:00
Als je denkt dat we de mensen met bp hier slecht neerzetten,dan heb je het niet helemaal goed begrepen.Erg kortzichtige mening.Als je goed leest dan begrijp je dat we juist graag steun en en herkenning zoeken,juist omdat we ze willen begrijpen en dat komt voort uit lliefde. En een (nick) naam onder de reactie zou u sieren. Knorrie!
(6438) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-05 10:16:00
Hallo allemaal!

Hier Belinda. Het is weer gezellig druk hier :)...

Dank je Celine nog voor de mooie woorden van een geleden. Doet me goed. En Divera. Ik vermoedde al dat je een stuk meer moeite zou hebben met een gezonde relatie. Ik daag je uit om met dit inzicht aan de slag te gaan (therapie?). In tegenstelling tot Celine, maak ik me geen zorgen over jou. Je hebt het allemaal prima door. Kan je grenzen redelijk goed stellen. Het is nu alleen tijd om met jezelf aan de slag te gaan, ipv met hem. Zo'n BL relatie, het blijft natuurlijk een geweldige afleiding van je eigen shit ;)...

Overigens vind ik niet dat er hier respectloos wordt gesproken over BL-ers (even reagerend op de kleine, laatste inbreng op het forum). De mensen die momenteel schrijven vind ik gewoon eerlijk. Een relatie met een BL blijft ook gewoon hartstikke moeilijk. En een beetje 'klagen' mag best. Wel heb ik idd ook niet erg veel op met jezelf 'slachtoffertje' noemen. Dat is vragen om ellende, denk ik... Op zoek gaan naar je eigen verantwoordelijkheid in dingen is uiteindelijk in alles het beste, en geeft je het gevoel controle te hebben over je leven. Misschien tijd om van naam te veranderen slachtoffertje? Welke naam benoemt jouw kracht ipv onmacht?

Hier gaat het nog steeds in een opwaartse lijn. De terugvallen zijn minimaal. Mijn emotieregulatie neemt in positieve zin enorm toe. Ik ben beter in staat mijn ikje te beschermen op een manier waarbij ik mensen niet direct van me af hoef te stoten. Mijn relatie gaat prima (hij gaat overigens nu ook in therapie voor zijn aandeel in de borderlinedans :)... Want nu ik gezonder word, krijgt hij het deels lastiger met zijn eigen problematiek... Zo werken die dingen. Je kiest echt (bijna) nooit zomaar voor een BL relatie...

Verder veel sterkte aan een ieder die het kan gebruiken. Mooie en krachtige woorden van Cheche ook trouwens. Ik heb echt het idee dat er veel mensen groeien hier. Laten we daarin vooral doorgaan!!!

Veel liefs,

Belinda
(6439) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-06 09:46:00
Hallo allemaal,

Ik ben hier niet op dit forum om mensen met BL te kleineren of als "dader" neer te zetten. Ik ben hier vooral om mijn ervaringen te delen, en misschien zo mensen te helpen. Voor mij was de relatie gewoon niet goed, en ja ik heb ook zeker een aandeel gehad, ik heb me teveel aangepast. Maar het verhaal van je grenzen aangeven vind ik erg moeilijk, omdat ik meerdere malen mijn grenzen heb aangegeven en dan vervolgens merken dat er niks mee gedaan werd.
Vandaag een moeilijke dag, vandaag is mijn ex jarig. Of ik nou wil of niet, toch denk ik eraan. Laatste paar dagen ook vaak over hem gedroomd, en dat waren geen fijne dromen. Vind dit erg moeilijk om te delen met mensen om me heen, omdat ze het eigenlijk niet zo goed begrijpen. Ze vinden het verspilde energie, dat ik aan hem denk. Maar deze dag gaat ook wel weer voorbij.
Sterkte allemaal

Monique
(6440) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-09 13:19:00
Hoi Belinda,

Dank je wel voor je attentie, ik ben op dit moment zeer zwak! ik heb momenten dat ik heel sterk kan zijn en weer niet. Ik heb mijn kracht verloren lijkt het wel en af en toe denk ik je hebt je grote liefde verwerkt toen je dacht dat je dat nooit zou kunnen, dan is dit toch a peace of cake??? dus ik ben aan het vechten elke dag, ik ben mijn energie helemaal kwijt aan die man en hij wordt echt steeds erger, laatst had hij op mij gespuugt en dat was een vernedering voor mijn ziel. Hij wil het huis niet uit en ik kan niet weg!! het is mijn huis.
liefs aanstaande sterke vrouwtje ipv slachtoffertje
(6444) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-09 22:48:00
Hai lieve aanstaande sterke vrouw!

Als het jouw huis is, en je wilt echt dat hij weg gaat en hij weigert, dan zijn daar wel manieren voor hoor! Vraag dat gerust na bij de politie. Maar de vraag is, of je dat echt wilt? En je niet gewoon hartstikke verslaafd bent nog... Het lijkt idd of je je geheel hebt laten leeg zuigen. Zolang hij in de buurt is, en jij bent zoals je nu bent, is het moeilijk om aan te sterken. Je leest het hier regelmatig. Je moet een BL geheel uit je leven bannen, als je echt besluit de relatie te beindigen. Niks half werk :)... Het...
Maar wil je echt? Moeten wij anders even met zijn allen komen ;).... gooien we hem er zo uit... ;)

Sterkte iig! Onderneem actie!

Liefs,

Belinda
(6446) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-11 10:51:00
Ik weet met mezelf geen raad meer ! Ik heb een relatie met iemand die ontkent dat hij borderline heeft . De arts zegt dat hij het impussyndroom heeft dat wel een van de symptomen van borderline is. Op het ene moment ben ik heel de wereld voor hem en op nog geen 5 min later ben ik het slechtste wat hem over komen is . Het probleem is dat ik heel veel van hem hou , anders zou het voor mij een pak makkelijker zijn en hem uit mijn leven zetten , nu zegt zijn moeder dat het bij mij geen liefde is maar dat ik gewoon verslaafd ben aan hem. Gisteren heeft hij me gebeld om tot bij hem te komen en een gezellige avond door te brengen.
Na 3 weken dat ik hem niet meer gezien had ben ik natuurlijk blij dat ik naar hem kon gaan ,ik dus trein en bus genomen en na 3 uur bij hem aan te kolen , het begon al toen ik aan kwam , ik kreeg een bericht van hem om hem even op te bellen en was iets te laat dus kreeg ik te horen dat ik zeker iemand anders had ,na een lange discussie kon ik hem duidelijk maken dat ik het net te laat had gemerkt en daardoor iets later belde. Eind van het verhaal is dat ik uiteindelijk naar huis terug ben gestuurd. Dit is niet de eerste maal en toch trap ik er terug in omdat ik altijd hoop dat hij veranderd. Doordat ik altijd naar hem terug ga krijg ik geen begrip meer van de mensen om me heen . Zijn moeder zegt dat ik Gwn verslaafd ben aan hem , ik heb doordat allemaal al een zelfmoordpoging ondernomen en depressief geworden , het is voor mij zo moeilijk om iets op te geven waar ik zoveel liefde en energie heb aan gegeven ,en toch besef ik dat ik er onderdoor ga. Hoe doe je het om iemand dat je heel graag zie uit je leven te schrappen? Ik zou zo graag een liefdevol leven met hem leiden maar helaas gelooft hij daar niet in. Kan iemand mij raad geven ,die situatie is onleefbaar geworden voor mij .Graag een beetje raad
Aub x
(6448) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-12 00:13:00
Heel herkenbaar!!!! Mijn liefde van mijn leven en nog steeds maakt het na elke 4 weken uit. We zijn 5 mnd samen geweest. Oh wat voelde ik mij super bij hem!! Mis hem enorm. Zouden samen een huis kopen trouwen etc. Maar elke 4 week alles stuk. Hij blokt mij met fb en app laat niets meer van zich horen en ik maak mij enorme zorgen om hem. Heb nu even voor mijn kids en mezelf gekozen. Volgende week gaan wij op vakantie en laat het allemaal ff bezinken. Mis hem echt enorm maar kan hem totaal niet bereiken. Kan alleen zeggen dat jezelf sterk in je schoenen moet staan om dit aan te kunnen. Stel jezelf de vraag wat wil ik wat kan ik. Vergeet niet dat dit een ziekte is. Zelf hebben ze het besef niet. Maar cijfer jezelf ook niet weg!!!! Stel regels als het mogelijk is en als je dat evt zou kunnen zij kunnen dat nl niet
(6449) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-12 12:13:00
beste x,

ik las je verhaal met verbijstering!! ik vind het erg voor jou maar denk dat zijn moeder een beetje gelijk heeft.. dat je verslaafd bent aan hem, anders laat je je immers niet als een hond behandelen en zo maar terugsturen. de meeste mensen behandelen hun huisdier met veel meer respect en liefde dan jou hier te beurt is gevallen!!
ik heb het gevoel dat hij je gebruikt op een moment dat HIJ daar behoefte aan heeft, en kan zijn behoefte niet onmiddellijk zoals hij dat wenst worden ingevuld hoeft het niet meer voor hem... is dat liefde van zijn kant?? is dat zelfs vriendschap of genegenheid van zijn kant???

meisje toch, recht je rug!! jij bent zoveel meer waard dan dit. Respecteer vooral je zelf!! jij hebt recht op heel wat beters..dat heeft soms geduld nodig, maar ook eerherstel aan jezelf van je zelfwaarde, pas dan kan je ook naar anderen uitstralen dat je echt wel de moeite waard bent en kom je zeker iemand tegen die je echt graag ziet!!
veeel sterkte
celine
(6450) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-15 17:13:00
Mijn verhaal

Na een periode van geen relatie te hebben gehad kom ik afgelopen januari mijn oud klasgenote tegen op facebook en op de reunie. Ze heeft een relatie. Niets aan de hand zou je zeggen. Ik vind haar aantrekkelijk en dat heb ik ook aan haar medegedeeld. Na de reunie blijven we contact houden. Dat werd bijna dagelijks van smorgens vroeg tot laat savonds. Ze gaf me prikkelen dat ze me wel leuk vond. Ik merkte het van me zelf ook. En natuurlijk liep dit uit de hand na een maand. Ze zei, dit is niet standaard, maar dit heb ik nooit verwacht . Zo bijzonder! Zo intens. ..... Aangeboden met mijn werk te steunen etc etc. ook gedaan. .... Eind mei deelde zij haar vriend mee ( na 1.5 jaar ) dat ze er mee stopt. Ze deelt hem niet mee dat zij met mij verder gaat. Vond ze lullig. Hij moest mij wel kennen volgens haar omdat ze mij hielp met werk.
Ze woonde overigens niet samen.

Na een week dat ze voor het eerst bij mij sliep. Deelt ze me mee dat ze geldproblemen had (voordien kon ze zgn goed redden) . Dat vond ik vreemd en deelde het ook mee. Ik deelde haar ook mee , ik kan je steunen en begeleiden maar ik ben geen financieringsbureau, dit is iets uit je verleden. Dat moet je zelf oplossen. Ik vond het vreemd, maar goed ik hou om haar en niet wat ze heeft of niet heeft. In de weken van juni daarna werd ze afstandelijker en kon ik niks meer goed doen. Alles wat voordien goed was , was nu ineens niks meer.
Wanneer ik afspreekte om in een vd dagen in het weekend te komen kon ze steeds niet.
Op een gegeven moment had ik iets door, de dagen dat ze nog bij haar vriend zat was ze minder actief op facebook dat was namelijk in het weekend. Ik wist in welke straat waar de voormalige vriend van haar woont . Dus ik in die dagen kijken of ze daar is. Ja hoor. Haar auto staat daar. Ik nam contact met haar op en vroeg waar ben je nu? Bij mijn oudere deelde ze mee. Dit speelt al een maand en ik vraag haar continue of ze een ander heeft of wat dan ook. Dit ontkent ze steeds. Ik heb niets. Niks 0! De hele maand komt ze wekelijks nog bij haar voormalige vriend en tegen mij zegt ze dat ze rust wil. Laatste dagen maakt ze het nog erger en deelt mee , ik kom niet mee bij jou en jij mag niet mee bij mij komen.

Ze is compleet gedraaid , van smoorverliefd na bitch/ haat .
Ik heb het idee dat ze nooit bij haar voormalige vriend weggegaan is.

Wat zou ik moeten doen? Haar het mededelen wat ik gezien heb of ..... Ik weet het niet meer. Zo gemeen! Mvg Jan
(6452) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-16 22:15:00
Voor allen die in deze sectie reageren, er staat ook een vraag op een niveau hoger, "Verder gaan met een partner die borderline heeft". Ik hoop dat iemand hier zal reageren en ik denk dat deze vrouw jullie ervaringen zeer op prijs zal stellen.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-07-17 22:08:00
Als man/mens heb ik in het algemeen geen probleem met een vrouw/mens die borderline heeft. Qua omgang met deze vrouw zou het voor mij belangrijk zijn te weten, of zij zich deze storing bewust is, wat ze er tegen onderneemt en dat er over gesproken kan worden. (Double binds).

Alle andere voor een samenleven belangrijke aspecten komen uit deze gesprekken.
Een langdurig samenleven wordt moeilijk, wanneer de storing zich uit als NPS met psychopathischen symptomen en met impulsiviteiten, zoals ritsen en promiscuteit.
Borderline is altijd anders...

Groet, Flying Dutchman
(6455) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-19 10:36:00
Iemand stelde: waarom val ik telkens op dezelfde types, mensen met BPS of daaraan verwant. Dat is een hele interessante vraag en zolang je het antwoord niet heb is de kans groot dat je op dezelfde mensen blijft vallen. Althans, zo was het met mij. Ik heb een normaal leven, eigen huis, goede baan, lieve ouders en vrienden. Alleen in de liefde viel ik telkens op emotioneel kwetsbare personen. Hoe moeilijker de mens, hoe groter mijn liefde. Totdat ik in een relationeel zeer ongezonde situatie terecht kwam. Een schat van een man die zo intens van me hield dat ik dacht te zijn thuis gekomen. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Elke vezel in mijn lijf juichte: Ja, dit is mijn man.
Drie maanden later werd ik volledig in elkaar geslagen door de politie uit mijn huis gehaald.Er volgde een aangifte van mishandel en er werd een contactverbod opgesteld.
En toch ging ik terug. Dat verbaasde me nog het meeste van mezelf. Waarom? Ik ging terug! Ik stelde mezelf die vraag zo vaak. Wat in mij maakte dat ik telkens terug ging. De intense periodes van liefde waren ronduit fantastisch maar de prijs was hoog. Wantrouwen, paranoia, extreme jaloezie, manipulatie, bedreigingen daarna excuses en weer mooie woorden. Totdat ik niet meer kon. Daar kon ik hem voor verantwoordelijk stellen maar het was toch werkelijk ik die me in deze emotionele uitputtingsslag had gemanoeuvreerd. En alleen ik was degene die mezelf hier uit zou kunnen halen. Ik heb definitief afscheid genomen na het zoveelste incident. Telefoonnummers veranderd, sociale media geblokkeerd, politie op de hoogt gebracht, mijn werk op de hoogte gebracht voor het geval hij langs zou komen. Daar kon ik allemaal doen. Maar dat nam nog niet de angst voor mezelf weg. Dat ik weer voor zijn charmante en lieve gedrag (wat hij zeker heeft) zou vallen. Daarom ben ik de eerste weken bij anderen gaan logeren om aan te sterken en mezelf tegen mezelf te beschermen. Vervolgens heb ik hulp ingeschakeld om er achter te komen waar hij me telkens toch zo raakt, welke liefde in mij hij aanboort waardoor ik voor hem val. Wat in mij maakt mij zo ontvankelijk voor hem.

Een half jaar ben ik nu verder. Ik ben er inmiddels achter, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Oude patronen en emoties bestudeer en doorvoeld ik zodat ze een nieuwe plek krijgen. Confronterend, pijnlijk, heftig, soms zelfs beangstigend en toch zeker niet fijn of leuk. Maar het werkt wel. Als ik hem nu tegen kom, kan ik daar tegen. In plaats van dat ik als een verliefde puber voor de bijl ga, kan ik op een volwassen manier naar de situatie kijken. Ik ben er nog niet, dat gaat nog een tijdje duren. Maar ik krijg inzicht, ik sta aan het roer en ik pak verantwoordelijkheid voor mijn eigen situatie.

Kathleen
(6456) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-22 09:30:00
Kathleen, dan ben ik wel benieuwd wie jij bent? Als jij als vrouw op (nps) valt en ik als man op (nps) vrouwen. 2x nu.
(6458) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-22 14:54:00
Hallo X,
Je geeft aan dat je niet meer weet wat je moet doen, dat je geen raad meer weet, en je vraagt of een relatie met een persoon met borderline mogelijk is.

Ik denk dat je zelf het antwoord al gegeven hebt. Je hebt een zelfmoordpoging gedaan, je bent depressief, je vrienden kunnen geen begrip meer voor je opbrengen. Natuurlijk houd je van hem, het goede gevoel wat hij je geeft is verradelijk. In de goede buien klopt de wereld.
Maar jouw gedrag, jouw gevoel, jouw liefde is nu volledig afhankelijk van zijn gedrag. Is hij lief voor je, dan voel jij je goed. Heeft hij een slechte bui, dan voel jij je slecht en weet je jezelf geen raad. Is dat liefde? Als je denkt aan een relatie met iemand, heb je dit dan voor ogen. Natuurlijk moet je soms voor een relatie vechten maar als je letterlijk kapot gaat aan een relatie, is er geen sprake van een gezonde relatie die in balans is, met wederzijds respect en begrip.

Ja, een relatie met een BPS is mogelijk maar mijns inziens moet de partner zijn persoonlijkheidssoornis onderkennen en hiervoor in therapie gaan en blijven. Daarnaast moet je het zelf ook aankunnen en gezien jouw verhaal denk ik dat je het niet aankunt. Hij eet je helemaal op, er blijft steeds minder van je over. Dus nee, ik denk niet dat het een gezonde situatie voor je is de "relatie"met deze persoon vol te houden. Je bent er al aan onderdoor aan het gaan en mijn raad is om volledig, in alle opzichten met hem te kappen. En dan ook helemaal. Niet bellen, mailen, post,sociale media etc. Nee, helemaal. Dat is ontzettend moeilijk maar op termijn het meest gezonde voor je.
Dit is misschien niet de raad waarop je had gehoopt (misschie zoek je meer een bevestiging dat het wl mogelijk is) maar dit is de enige raad die ik je kan geven.

Trea
(6459) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-22 23:55:00
Nee, niet mannen met narcistische persoonlijkheidsstoornis (want zo vertaal ik NPS) De mijnheer die mijn hart bijna letterlijk stal, lijdt aan borderline. En hij lijdt er echt aan, en onder. Dat is ook zo tragisch aan deze ziekte.
Kathleen.
(6463) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-31 00:05:00
Ik heb een vriend die altijd een tijdje bij me bleef,en dan zei "ik ga ff boodschappen doen "en dan vervolgens gewoon 14 dagen weg bleef en dan doen of er niks aan de hand was .
Ik vertel dit omdat hij verjaardagen kerstdagen en wat voor gezellige dagen het ook waren hij maakte dan ruzie zodat hij weer weg kon .ik kon dat niet plaatsen ik dacht waar komt dat gedrag vandaan totdat ik hier terecht kwam ,Hij heeft zoveel kenmerken dat ik het nu kan plaatsen. Ik word gemanipuleerd geterroriseerd vernederd en ga maar door Ik ken hem nu 12 jaar en ben er nu pas achter wat het is.het is heel moeilijk om mee om te gaan, ik heb hem ermee geconfronteerd maar hij zegt, dat heb ik niet, geloof dat hij het zelf niet weet dit wilde ik even kwijt.
groetjes Leonie
(6474) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-07-31 11:10:00
beste leonie,

al twaalf jaar accepteer je dit gedrag keer op keer, je voelt je geterroriseerd etc... ik denk dat het niet eens belangrijk is dat je 'een naam ' kan geven aan zijn gedrag... bovendien accepteert hij zelfs niet dat je probeert uit te zoeken wat zijn gedrag zou kunnen verklaren zodat er ook aan het probleem iets kan gedaan worden...
denk je ook niet dat het de hoogste tijd wordt om eindelijk aan jezelf te denken en los te laten??? echt los te laten...ook al besef ik dat dat voor jou niet zo vanzelfsprekend is, en zeker niet al na twaalf jaar... maar wil je op deze manier de rest van je leven verkwanselen?? Als je niet loslaat weet je nu al hoe je toekomst eruit zal zien.. zoals de voorbije twaalf jaar en wellicht nog erger!!! Maar je hebt nog een keuze... die ligt bij jou en ik hoop uit gans mijn hart dat je de kracht en sterkte vind om je niet langer te laten manipuleren maar eindelijk voor jezelf kiest... en dat is zonder een vriend die even een boodschap gaat doen die twee weken duurt..
heel veel liefs en sterkte!
celine
(6475) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-02 18:31:00
Ik heb sinds 7 maanden een relatie met een man die borderline heeft een hele zware. Ondanks dat hij mij blijft kwetsen en weg stuurde en terug pakt blijf ik van hem houden wil hem zo graag helpen. Op dit moment heeft hij weer de relatie verbroken hij weet het zelf niet meer binnenkort gaat hij in therapie.en nu wacht ik af wanneer hij weer aan de deur staat maar tis behoorlijk pijnlijk voor ons allebei en als hij boos wordt probeer ik rustig te blijven.valt niet mee tis echt moeilijk oja ik heb ook borderline in lichte mate. gr san
(6478) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-09 23:24:00
Beste mensen,
Hier weer een update van bijna voormalig slachtoffertje,
Ik heb een zware periode achter de rug, weer helaas! Mijn borderline echtgenoot staat op het punt te vertrekken, dit wat ik vaak had gehoopt dat hij zou doen. Als t moment daar is dan maak ik zelf zo een swits van gevoelens ik heb dan verdriet en huil veel, ik weet dat hij mij mentaal sloopt maar die Andre goeie kant van hem heb ik altijd gezocht in een man. Het blijft moeilijk hoe dan ook, ik heb ook zoveel meegemaakt dit kan er ook wel bij.
Liefs,
As sterke vrouw
(6481) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-10 16:07:00
Houd vol, Sterke vrouw, houd vol!!! Ja, je verlangt naar dat heerlijke gevoel van compleetheid als hij goed is, als hij vol liefde is en zijn woorden zo mooi, eerlijk en welgemeend(ook voor hem), maar je weet dat het elk moment weer over kan zijn. Probeer jezelf niet voor te houden dat het wel meevalt (als je dat zou doen), huil, ben boos, woedend, verdrietig, ontroostbaar, eenzaam. Maar ga niet terug! Bescherm je tegen je eigen gevoel, zet dingen in gang die nodig zijn om los te komen, ook in praktisch opzicht. Zoek steun bij vrienden, koop een boksbal, schakel alle dingen waardoor je contact houden uit, koop een doos met zakdoeken (of twee), ga door alle stadia van klotegevoel en liefdesverdriet heen (wat in de basis een puur biochemisch proces in de hersenen is) en weet dat emoties (goed en slecht) altijd weer voorbij gaan, behalve als ze in stand worden gehouden. Ruk nu in 1 keer die hele pleister er vanaf. Dat doet verdo** pijn maar dan geneest te wond een stuk sneller. Je kunt het, want je bent een supersterke vrouw!!! Hart onder de riem van Trea
(6482) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-11 20:25:00
Lieve Trea, WoW wat ben ik je dankbaar voor je steun en wijze woorden! Ik kreeg tranen toen ik je reactie las en je hebt helemaal gelijk. Ik wil meer schrijven maar mijn hoofd bonkt van de pijn, te veel gehuild vandaag helaas. Trea nogmaals heel veel dank! Liefs as sterke vrouw😒
(6484) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-12 00:19:00
ik kan me enkel maar aansluiten bij de woorden van deze laatste schrijver, doen ... echt doen!!
liefs,celine
(6486) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-12 08:56:00
Dag lieve mensen,
Het is al een tijdje rustig op de site. Ik zal bij deze weer een update geven van Divera. Ik twijfelde of ik dit zou delen, maar aangezien ik het onder een psuedoniem schrijf, kan het wel :-). Hier gaat het al een tijdje steeds beter. Minder crissisen tussen mijn Turkse borderline partner en mij. Waar het vorig jaar om de 3 dagen crisis was, komt het nu zo'n eens per 3-6 maanden voor. We wonen samen, hij heeft een baan en therapie lijkt te gaan starten. Duurt maanden voordat je eindelijk aan de beurt bent. Maar hij is open tijdens de intakegesprekken en toont inzicht. Hij helpt meer in het huis en is lief. Ook tussen ons, is hij vaak degene die geduldig blijft en dingen uit praat. Goede berichten en een goed gevoel. Ook het contact met z'n zoon begint beter te worden. Voorzichtig durfde we samen een toekomst te plannen en een toekomst voor ons samen. En een wonder is gebeurd, ik ben ik verwachting geraakt (nu 10 weken, dus echt nog begin hoor). Niet gepland, maar ook zeker niet ongepland. Mijn partner moest er even aan wennen (wilde eigenlijk eerst zijn schulden betaald hebben), maar was er erg blij mee. Kusjes op mijn buik geven en samen dromen. Maar nu weer een grote crisis (omdat ik iets liet slingeren in huis en niet naar hem luisterde). Ik heb een wat korter lontje door vermoeidheid, dus heb tegen hem geschreeuwd. Vanuit zijn cultuur niet acceptabel. Dus hij was er klaar mee, wilde mij niet meer zien en stuurde via what's app dat ik het kind weg MOET laten halen. Daarna nog een weekend met zijn zoon gehad waarbij we mooi weer hebben gespeeld. Maar in mij was iets gebroken, hoe kan hij dit mooie wonder dood wensen (en ondertussen in mijn huis met zijn zoon het contact en de liefde opbouwen). Alle boosheid van de afgelopen 3 jaar zijn er bij mij uitgekomen. Alles wat hij me toegewenst heeft, heb ik hem toegewenst. Ik weet het, totaal niet goed, maar hij raakte zo iets cruciaals in me, door te eisen dat ik het kind weg haal, dat ik ook niet meer rationeel kon denken. Alsof ik als een leeuwin ons kindje wilde beschermen. Hij is nu vertrokken naar zijn eigen kamer (die moest hij van mij aanhouden) en heeft het contact verbroken. Wil niets meer met me te maken hebben en blijft bij zijn keus dat hij dit kind niet (meer) wil.
Graag aan jullie advies:
- Als hij bij deze keuze blijft, dan red ik het zonder hem. Alles in mijn leven is op orde, goede baan, groot huis, genoeg ruimte voor een kind, goed stabiel sociaal netwerk, goede financin, goede gezondheid, wordt (ondanks een 3-jarige relatie met een borderline) nog steeds omringt door lieve, steunende, begripvolle en blijvende vrienden en vriendinnen. Dus de adviezen, kies voor jezelf en je kindje, die hoef ik niet. Dat doe ik zo ie zo wel. Dat ik en mijn kindje mogelijk beter af zijn zonder hem, dat hoef ik ook niet te horen. Als dat zo is, dan zal het lopen zoals het lopen moet.
- Mijn vraag is (met name aan de mensen met borderline hier). Ik denk dat hij uit angst weg is gerend. Twee keer eerder een kind gekregen en daarna voor hem een nachtmerrie dat de relatie uit ging en hij zijn kind niet meer kon / mocht zien. Dus ik snap zijn reactie ergens wel. Heb dit ook aangegeven, ik snap dat je bang bent, dat je niet nogmaals die nachtmerries opnieuw wilt beleven. Maar dan schreeuwt hij hard, ik ben niet bang en heb geen pijn, ik wil gewoon dit kind niet!!! Ok, waarschijnlijk komt hij nu helemaal niet bij zijn gevoel. Ik denk ook niet dat ik hem daar nu bij kan helpen (alleen hij zelf kan dat) en ik hem gewoon nu los moet laten (heb al laten weten dat ik er voor hem ben als hij zover is dat hij het wel aankan). Maar hoe kan ik nu het beste reageren? Ik stuur soms een kort smsje, daar reageert hij niet op. Even helemaal geen contact? Met voor mij gevoel nu het risico hem echt kwijt te raken. Denken jullie dat hij nog bijdraait en terug gaat komen?
Ik denk dat ik hem heb overschat (of zijn borderline heb onderschat). Ik weet natuurlijk heel goed dat er een groot risico zat in dit pad dat ik met hem loopt, maar ik dacht echt dat hij het aankon. Dat hij zijn problemen aan wilde pakken en hiervoor wilde gaan. Nu zie ik dat hij dat misschien toch niet kan. Heb ik hem dan toch overschat??
Liefs Divera

NB: weghalen van het kind is voor mij geen optie en zal het ook nooit worden. Ik kan zijn eis ook niet serieus nemen, daar hij 5 dagen terug nog verliefd op het kindje was en ineens omslaat en het niet goed kan onderbouwen en er uberhaupt niet over kan praten. Daarnaast super blij met dit wonder :-))
(6487) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-12 23:44:00
Hallo Trea,
Ik wil je zo bedanken voor je pep woorden, dit is m'n tweede bericht, de vorige is zo te zien niet verplaatst of iets mis gegaan tijdens het verzenden. Ik doe m'n best Trea! Mag ik vragen in welke situatie jij gerelateerd bent met borderline?
(6488) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-13 14:24:00
Lieve divera

Wow, wat een verhaal.
Hartelijk gefeliciteerd met je zwangerschap.
Ga ajb al je kracht en energie in jezelf en je kind steken.. Laat hem... Als hij er aan toe is komt hij wel terug en kun jij zelf kiezen of hij welkom is. En natuurlijk komt hij terug! En ik zou wel proberen om het kindje met zijn tweeen op te voeden, ik weet wat het is om er alleen voor te staan. Echt niet fijn. Als hij het niet wordt, probeer een nieuwe partner te vinden.

Grenzen aangeven is en blijft belangrijk.

Groetjes,
Petra
(6493) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-13 17:38:00
Hallo sterke vrouw, fijn om te lezen dat mijn woorden je moed geven en dat is wat broodnodig is in deze situatie want wat zal het moeilijk zijn. Tja, hoe ben ik in mijn situatie verzeild geraakt? Eigenlijk op dezelfde manier als meerdere met mij. Ik ontmoette hem en zoiets had ik nog nooit gevoeld..connectie op alle niveaus, ook op het diepste. Mijn gevoel overdonderde mijn verstand meteen volledig anders had ik me wel wat aangetrokken van zijn verhalen over schulden, zelfmoordpogingen, agressie naar zijn vorige vriendin compleet met messen en zo meer. Maar nee, ik staarde in de onpeilbare diepte van zijn prachtige ogen en nog meer van dat bouquetreeksgeneuzel. En hoe geloofde ik erin. Samen zouden we de wereld aankunnen want liefde overwint immers toch alles.
Tja, maar niet zelfmutilatie, dreigingen, overmatig drankgebruik, messentrekkerij en fysiek geweld. Nadat dit alles voor een eerste keer gebeurd was hield ik nog steeds stand want o, wat hield ik van hem. En hij was immers toch in therapie en hij deed immers toch zijn stinkende best? Maar toen heel de bovenstaande riedel voor de tweede keer voorbij kwam en een nog een paar keren besefte ik dat hier geen sprake was van liefde, althans niet van zijn kant. Al wilde hij er net zo graag in geloven als ik, en in zijn goede buien meende hij het ook allemaal maar inmiddels weet ik dat het goede gevoel voor hem zijn als drugs, hij wilt er steeds meer van. Hij wilde dat ik hem steeds meer van dat goede gevoel gaf wat bij die eerste periode van verliefdheid hoort en als dat niet kwam dan raakte hij in paniek (zoals een drugspatint die zijn stuff niet kan vinden). Ik pleit mezelf ook totaal niet vrij, want ook ik hield van die prachtige intense "liefde". Totdat ik echt niet meer kon, emotioneel en fysiek aan het einde van mijn latijn. En heb alles verbroken. Al heeft hij nog een half jaar lang laten blijken het daar niet zo mee eens te zijn. Ben een tijdje weg geweest om van mijn eigen verslaving aan deze 'liefde' los te komen, ben in therapie gegaan en ben nu weer aardig boven Jan en gelukkiger dan tijden met mijn eigen huisje en bescheiden leventje. Maar mijn hemel....wat een vreselijke moeilijke en pijnlijke periode is het geweest. Toch is het het het beste wat ik ooit gedaan heb, mezelf losrukken. Dat is mijn achtergrond. Ik wil hiermee overigens niet zeggen dat elke relatie met iemand met borderline onmogelijk is, mijn relatie was voor mij onmogelijk) Nogmaals, sterkte Sterke Vrouw, je bent al verder dan was. Ik blaas je nog wat moed toe. Fffffff Trea
(6494) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-14 00:29:00
lieve divera
vooreerst heel erg proficiat met dat kleine leventje dat in je groeit!je weet wellicht dat al af en toe gereageerd heb op een post van jou, wellicht de ^post die je liever niet wou lezen...
maar als het even goed zijn zijn we meestal optimistisch, ook in de tijd, ...en dan vrees ik toch dat ik je eraan moet herinneren dat crississen enkel om de drie of zes maand toch wel wat door je optimisme gekleurd zijn, misschien al je posts toch nog eens nagaan op datum en hevigheid...

ik zou zeker zelf geen contact meer met hem zoeken, laat hem maar sudderen en dan zie je nog wel wat er gebeurt...

maar je bent een sterke dappere vrouw, die ook zonder die man kan die je door en door kwetst....jij zal ook zonder hem een supermoeder zijn, met al de mensen rondom je die je nooit hebben laten vallen!!

ik denk veel, maar ga het niet zeggen...maar een kindje is zo teer,zo belangrijk,zo etc... en dan vraag ik me af...moet het, al is het maar om de drie of zes maanden in zuke crisissen terecht komen

dikkeknuffel
celine
(6495) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-25 14:47:00
Ik woon op dit moment 11 jaar samen met een man die borderline heeft. het is heel moeilijk omdat hij 8 weken geleden een einden aan onze relatie wilde maken.

Nu op dit moment ben ik bezig een eigen woning te vinden voor mij en mijn dochters..en ja hij en ik gaan uit elkaar. Het is nog door de nasleep van hetgeen wat er vorig jaar speelde. we hadden het weer goed gemaakt. enzo zijn we weer een jaartje verder..hij kreeg een brief van dat hij voor de rechter moest verschijnen op 29 juni jl..voor wat hij vorig jaar gedaan had..(mij in bijzijn van 2 hulpverleensters bedreigen) hij zei dat het mijn schuld is dat ik die verklaring had ondertekend..en dat eigenlijk niet had moeten doen, maar hji was op dat moment nog niet van plan om met die italiaanse te breken..dus daarom had ik ondertekend..hij zei dat hij mij daarom niet meer vertrouwd..ik ben op mijn beurt weer zo erg teleurgesteld dat hij zo denkt. we zijn inmiddels 1 jaar verder en er is in tussntijd niets ernstigs meer voorgevallen.?! ik snap best dat hij boos is maar om maar meteen de relatie te verbreken? je moet toch het verleden achter je laten, of zie ik dat verkeerd? Het is misschien een lange verhaal die ik nu schrijf..en eigenlijk wil ik veel meer schrijven maar mijn energie is nu weg en ik kan niet zo goed schrijven hoe ik me echt voel etc.

Bange Leeuwin
(6503) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-25 23:45:00
beste bange leeuwin,

uit het weinige dat je nu ook maar schrijft, meen ik toch tussen de letters door te kunnen lezen dat je al elf jaar lang niet echt een rustgevende relatie hebt gehad... toch eigenlijk iets waar iemand met een respectvolle relatie recht op heeft? of niet?
voel je vrij te schrijven wat op je hart ligt,niemand hier kent iemand, en niemand zal het ook voortvertellen..maar je hart luchten kan enorm helend werken zonder dat je onkostennota van je dokter moet betalen
wij zijn er voor elkaar en zeker ook voor jou
dikke knuffel
celine
(6504) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-08-26 20:13:00
Beste Leeuwin,
Het is zeker geen lang verhaal wat je schrijft. Ik ben het volledig met Celine eens, als schrijf je heel de site vol, laat de woorden maar stromen. Het lucht op. Net zoals het lezen van anderen helpt. (ik heb daar heel veel aan en aan gehad). Groeten Trea
(6505) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-01 14:19:00
ik heb 7 jaar een relatie met een warme lieve man. Hij heeft mij destijds echt het hof gemaakt, zocht veel liefde, maar gaf ook veel terug. We hadden wel eens een onenigheid, maar ik weet het aan de rugzakjes van beiden. (beiden gescheiden, kind etc etc, weten wat je wel wil en absoluut niet meer wil) Wat mij wel opviel, was dat als hij een avondje met een vriend wat ging eten en drinken, ik daar geen punt van maakte en hem altijd een sms stuurde veel plezier. Tot ik een avond met vriendin hier in de stad naar theater ging. Ik gaf vooraf aan dat ik niet wist hoe laat het werd, dat ik misschien met haar nog even wat ging drinken in de stad na de show. (wij woonden NIET samen) Ik ben na theater even nog wat bij haar gaan drinken thuis. Ontving om 10.30 een sms bericht.... ik ga niet langer wachten, ben moe ga naar bed. Niks geen veel plezier of XX (kusjes) ik voelde aan mijn water dit is niet goed. Mijn vriendin en haar man gaven aan, je blijft lekker hier, laat hij het maar bekijken. Ik ben toch naar huis gegaan, hij zat in een stoel in mijn woonkamer en vroeg hoe ik het gehad had. Ik was zo boos en heb hem dat ook gezegd. Ik leg jou niet een tijd op, jij doet dat niet bij mij. En als je dit nogmaals doet, terwijl ik jou helemaal vrij laat, dan verbreek ik per direct de relatie. Hij stond te huilen in de gang. Heel zielig, hij had gevoel dat ik hem ging verlaten.
Dag later gepraat en het was weer prima tussen ons.
Inmiddels kwam ik er wel achter dat hij erg dwingend kon zijn in dingen, ik zag het als dominant. Wil je naar A of B, dan zei ik A en dan reed hij naar B. Waren even zogoed leuke dagen, maar toch.
Tussentijds heeft hij na ongeveer 3,5 jaar een ongeluk gehad. Was lichamelijk slecht aan toe. 3 weken ziekenhuis en 4 operaties verder kwam hij thuis bij mij om te revalideren. Ik heb hem van A tot Z verzorgd uit liefde. Maar hij werd wel gemeen. Dan ging ik boodschap doen, en beweerde hij dat ik zijn plasfles (hij kon niet lopen) bewust in de gang had gezet, iets wat niet waar was. Hierdoor werd ik extra alert en ging op alles letten als ik even weg moest, maar ik ging alles snel snel snel doen uit angst dat er wat zou gebeuren met hem als ik er even niet was. Ik liep op hete kolen en was super gestrest daardoor.
Na het ongeluk (hij is volledig hersteld) is hij excessief gaan sporten. 6 dagen per week hij wilde op het oude niveau van voor het ongeluk komen. In die periode hadden wij regelmatig heftige discussies en vaak liep hij boos weg, om dan na een dag weer terug te komen. Op een goed moment verkocht hij zijn woning heeft tijdelijk hier in gewoond, om vervolgens een huis te kopen om te gaan samen wonen. Iets in mij zei, dat moet je niet doen, dit gaat niet goed en als het fout gaat, dan sta je op straat met je kind. Ik heb hem huilend verteld dat ik het niet kon, het samenwonen. Hij wilde trouwen, testament maken, helft van het huis op mijn naam alles had hij voor mij over, maar ik heb het niet gedaan. Hij woont hier heel dichtbij, dus het werd latten. De tijd verstrijkt en hij is inmiddels de 50 voorbij, maar zijn buien worden steeds erger. Zo zit je met hem op de bank hand in hand niks aan de hand, volgende moment kan een woord de omslag betekenen. Hij bepaalde dat ik te vaak op tablet of mobiel zat, dus ik ging mijn gedrag aanpassen, maar hij mag te pas en te onpas tablet of mobiel pakken. Hij gaat zelfs met mobiel naar toilet om daar op mobiel de krant te lezen had hij daarvoor nooit gedaan.
Op die momenten kan hij zo boos worden, een woord, een blik of zelfs de vraag is er wat met je, kunnen maken dat hij volledig ontploft, de ergste dingen tegen je zegt en je van alles verwenst en je de deur uitschopt (verbaal) om dan 3 of 4 dagen lang via mails contact te zoeken en dan werd het praten, hij wist dan niet meer wat hij allemaal gezegd had. Ongeloof en verbazing, standaard, sorry als ik je gekwetst hebt.
Ik ging denken het ligt aan mij, je gaat je zelf onder een loep leggen.
Als je hem ergens op wees, zo van dit wat je doet is niet leuk, dan is zijn antwoord steevast: en wat is jouw rol daarin, hij draait ieder ding om zodat de schuld bij mij komt te liggen. Nu twee weken geleden is het helemaal mis gegaan, en waarom, ik weet het nu nog steeds niet. Zo zat ik aan tafel te eten met hem volgende moment zou hij boodschappen gaan doen en staat in de deuropening en in ene zegt hij je bent niet welkom vanavond. Dit monde uit in een heel boze man op een stoel en ik in alle rust op de bank. Ik zei zullen we hier even over praten, snap het niet, hij schreeuwde als ik met je moet praten dan is het over tussen ons en wilde wegrennen, ik heb de deur op slot gedaan zodat hij moest praten. Hij gilde dat hij niet van me hield en nooit gedaan had, ik was een K wijf, Hij ging me kapot maken en ik was een blok aan zijn been en alleen maar tot last.
na dat laatste heb ik hem de deur gewezen.
Volgende dag belde hij, heel timide, heel verward, hij was leeg zei hij, wist niet wat hij allemaal gezegd had, alleen dat hij op het einde heel veel spanning voelde in zijn hoofd en weg wilde en daarom maar gezegd had dat ik blok aan been was en tot last was.
Zondags stuurt hij sms, hoe het met me ging, maar ik heb niet gereageerd, hij stuurde dat hij leeg was, verward, zo niet wilde zijn en mij kennelijk heel erg gekwetst had.
maandag een email dat hij bewust koos voor een stilte moment tussen ons, maar wel aan me dacht. Woensdag belde hij, ik was aan telefoon kon niet opnemen, vrijdag een mail: of we samen nog een kamer gingen opknappen, ik was verbijsterd.
zndag staat hij in eens voor mijn deur, gaf aan dat hij een week rust fijn had gevonden, tot rust was gekomen en eigenlijk relatie wilde verbreken, als of het allemaal door mij kwam. Ik zei heel koud en simpel, prima man dan doen we dat. Het volgende moment zegt hij: maar ik kan je niet loslaten ik hou te veel van jou.
boos op mij omdat ik bewust de telefoon niet beantwoord had want hij had toch moeite voor me gedaan. Toen ik aangaf dat ik in gesprek was geweest werd dat van tafel geveegd. Ik heb altijd gevoel gehad dat hij voorbarig conclusies trok en trekt, en je dan ergens van beschuldigd en jou het etiket opplakt, dat is de waarheid en je kun jezelf gewoon niet verdedigen, want hij hoort het toch niet en geloofd in zijn eigen waarheid.
Ik ben vandaag gaan praten met de huisarts, heb hem alles verteld, het eerste wat hij zei, ik ken hem niet, moet afgaan op jouw verhaal, maar ik denk op basis van deze gegevens toch echt richting borderline, narcisme in ieder geval een persoonlijkheids stoornis.
Ik ben gaan lezen en lezen, en hoe meer ik lees hoe meer de puzzelstukjes op zijn plek vallen.
ik ben mijzelf in het proces verloren, ben geisoleert geraakt, ben mezelf helemaal gaan aanpassen aan zijn wensen en dagindelingen. Wat ik niet begrijp is hoe hij ooit beroeps militair heeft kunnen zijn (rond 18e jaar tot begin 30) hoe hij kan functioneren in zijn beroep zonder dat daar problemen ontstaan. Ik ben vertwijfeld, enerzijds denk ik ik moet nu voor mezelf kiezen en hem laten, anderzijds ik hou van hem en als hij daadwerkelijk ziek is, dan moet ik er voor hem zijn.......................... ik weet het allemaal even niet meer.
(6510) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-07 02:46:00
Beste dame met de 7-jarige relatie,
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met een borderliner, en het voelt aan als 7 jaar.
Ik houd zoveel van hem. Kan wel uit gaan leggen waarom, hoe en wat - maar dat heb jij al gedaan. Borderliners, welke leeftijd dan ook, zijn eigenlijk allemaal hetzelfde. Jouw verhaal is dus ook een moment van herkenning. Voel je gesteund dat er nog meer mensen zijn die proberen te leven met een partner met borderline. Ik ben wellicht ook op een niet-gezonde manier verslaafd geraakt aan het perfecte plaatje (wat hij van zichzelf schetste). Hij wilde ook snel samenwonen, dus na 6 maanden hadden we het "perfecte plaatje"..Natuurlijk hield hij dat niet vol. Ging zich gedragen als een zieke gemene narcist, werd daarna depri, daarna woede-aanvallen en daarna angstaanvallen. Ik weet nog dat hij, omdat ik niet inging op zijn woede-aanval, met 80 km/uur door het centrum van Antwerpen scheurde, soms conflicten opzocht ("als deze imbeciel nog 1x toetert trek ik hem uit z'n auto")... Was opgelucht dat ik nog leefde..
De jongen heeft een verschrikkelijke jeugd gehad. Een moeder die overleed toen hij nog peuter was, een omgeving (inclusief vader) die hier niet mee om kon gaan en het voorval niet erkende als rouwprocess (vader deed de dag na de begrafenis alle bezittingen van z'n vrouw in een koffer en bracht het naar z'n schoonouders). Z'n opa en oma wilde hem een tijd niet meer zien omdat dit hen aan hun dochter deed kennen. Vader stortte zich op z'n werk en liet zich thuis bijna niet meer zien. Daarbij kreeg hij een stiefmoeder die (nog erg jong was) niet om kon gaan met z'n onzekerheid (vreselijke acne) en hem naar school stuurde als z'n gezicht groen en opgezwollen was en hij smeekte om een dag thuis te blijven. Des te ouder hij werd des te meer z'n vader hem kleineerde: nooit een aardig of trots woord - geen liefde of erkenning (hij houdt wel van z'n zoon en schept over hem op als hij er niet bij is). Deze jongen heeft nooit een thuis of een veilige haven gehad en hij heeft nooit op een normale manier geleerd met emoties om te gaan (hij moet om een beetje liefde te krijgen de hele tijd de clown uithangen bij z'n pa - ongeacht hoe hij zic ook voelt). En dit is nog maar het topje van de ijsberg..
Borderline is een logisch gevolg denk ik.

Hij is in therapie, zogenaamd vanwege een burn-out en z'n angstaanvallen - ik hoop dat de psycholoog erdoorheen prikt. Hij erkent niet dat er echt iets met hem mis is. Ik gun het h, ik gun het ons dat hij z'n borderline erkent en ermee leert om te gaan. Maar elke maand vraag ik het me af: was ik niet veel gelukkiger zonder hem?

De reden dat jouw partner goed gedijde in militaire dienst is omdat Defensie heel zwart-wit is, mensen hard tegen elkaar zijn (uitbarstingen zijn "normaal") en er hele duidelijke GRENZEN zijn: dit moet je op deze manier doen, dit is goed en dat is slecht. Dit vindt een borderliner heerlijk en hoeft niet onzeker te zijn.
Sterkte de komende tijd. We leven hier denk ik allemaal met elkaar mee:)
(6513) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-07 20:38:00
Ja, natuurlijk. Dat is het! Mevrouw stelde de vraag waarom hij gedijde bij Defensie en ik moest hier over nadenken maar natuurlijk is het dat het daar heel duidelijk en zwart-wit is. En dat is wat nodig is, duidelijkheid, grenzen stellen en daar heel consequent naar handelen. Daar als partner je niet in laten ompraten, onder druk laten zeggen of manipuleren. Wat ik overigens als heel lastig, zelfs onmogelijk heb ervaren. Hij wist altijd precies een plekje in mij te vinden waardoor ik dacht: Ja, daar zit wat in/ ergens heeft hij gelijk etc". En dan ging ik nat en ging hij er meteen over heen. Nou moet ik zeggen dat het in mijn geval ook wel lastig was de grenzen te bewaken als hij met een mes voor je staat te zwaaien en roept: ik maak je af als je weggaat. Dan krijgen worden grenzen opeens een stuk flexibeler.

De vorige schrijfster heeft gelijk, hoewel elk persoon met borderline anders is, is de strekking van de gevolgen van het gedrag voor partner en omgeving vaak hetzelfde. En ja, hij is ziek. Ik heb hem daarin lang willen bijstaan, totdat ik er zelf ziek van werd. Uiteindelijk lukte het me gewoonweg fysiek en psychisch niet meer om bij hem te blijven. Eigenlijk gelukkig maar anders had ik niet de kracht gehad om me van hem los te maken. Want hij had borderline maar de grootste vijand van mezelf was ik zelf, ik ging telkens terug. Ik wens je veel sterkte en wijsheid. Liefs Trea
(PS: sterke vrouw: hoe gaat het met je? En Divera, als ik mag vragen: hoe is het nu en bovenal met je kleine wondertje, nu denk ik ong 16 weken?)
(6514) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-09 09:33:00
Hoi lieve mensen,

Allereerst bedankt voor de lieve reacties op mijn berichten. Hier gaat het goed met mij en het kleintje in mijn buik (14 weken nu). Ik richt me op het geluk dat in me groeit en voel me stralen. Celine, bedankt voor je posts, ook de eerdere post die je me stuurde. Ik waardeer het erg en heb het soms ook nodig dat mensen wat directief tegen me zijn en zeggen waar het op staat. Ik heb ook bewust een therapeut uitgekozen die heel directief is. Ik ben zo goed in het mooier maken van dingen dan dat ze zijn en kan of wil daardoor de waarheid niet altijd zien. En ik ben slim genoeg en analitische genoeg om het ver te schoppen, maar daarin zit ook mijn valkuil, ik kan mezelf daardoor prima om de tuin leiden. Dus alsjeblieft, hou niets binnen, ik waardeer het alleen maar als je eerlijk bent.
Ik probeer nu vooral vanuit mezelf te voelen wat goed is en vanuit het kindje in me te voelen wat goed is. Mijn partner, ja hij is een behoorlijk crisis doorgegaan (en ik daardoor ook). Is meerdere keren weggegaan en weer teruggekomen, nu tot de conclusie gekomen dat het definitief uit is tussen ons. We proberen nu als vrienden met elkaar om te gaan (ook voor het kindje) en dat gaat eigenlijk best goed. Geen heftige verslavingsgevoelens meer, geen heftige sksuele gevoelens meer, maar wel een andere, mooiere band die er tussen ons is. Twee mensen die om elkaar geven (en dat zal blijven) en om het kindje dat in me groeit. Hierdoor wat meer ruimte voor respect voor elkaar. En ik moet toegeven, ondanks dat ik veel geleerd heb over mezelf heb ik toch geprobeerd mijn partner te sturen en te veranderden. Niet zoals een paar jaar terug, maar het sluipt er toch telkens weer in. Dat triggert bij hem ook iets (gevoel van niet goed genoeg zijn, niet gerespecteerd worden, beoordeeld worden, niet gehoord worden) en daardoor komt hij sneller in crisis. Mijn doel is bij mezelf blijven, minder rationaliseren en analyseren en meer naar mijn eigen gevoel toe gaan. We zien wel waar het allemaal toe leid. Boven alles staat een intens geluk om een klein wonder en het is fijn dat geluk te kunnen delen. Soms met mijn partner, maar als dat niet kan dan met alle andere lieve mensen om me heen. Tot zover mijn situatie.

Liefs Divera

PS: heel herkenbaar dat de persoon met Borderline in militaire dienst geen klachten heeft. Bij mijn partner precies zo gegaan. Zeer duidelijk grenzen en straffen als je daar overheen gaat. Hij heeft daar zelf zijn automulitatie zo goed als afgeleerd. Helaas in een relatie niet haalbaar om zo'n regime te voeren ;-)
(6515) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-09 10:51:00
lieve divera

zo blij weer wat van je te horen!! en vooral dat het goed gaat met het nieuwe leventje dat in je buik groeit en waar je nu al zoveel van houdt!
Ik hoop dat je de sterkte en kracht hebt om het met de vader van je kind op een vriendschapsrelatie te blijven houden (ik mocht directief zijn he (hihi) en zeker zolang het goed is voor je kindje!!! Mocht hij toch claimend worden, gewoon omdat hij meent dat recht te hebben maar niet uit liefde, blijf dan bedenken dat hij dit kindje niet wou !! en het in de eerste plaats jouw kindje is en blijft!
en ja, mogelijks heb je hem soms getriggerd door hem te willen bijsturen (ik lees helpen..) , maar laat je niet aanpraten dat het toch weer grotendeels aan jou zou gelegen hebben!! want zo is het niet en dat weet jijzelf maar al te best immers he
superdikke steunknuffel
celine
(6516) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-09 15:49:00
Hallo Divera,
Goed om te lezen dat het goed met jou en je kindje in je gaat. Ook voor jou turbulente tijden geweest zoals je het beschrijft. Met als gevolg dat je nu op een andere manier met je partner omgaat. Ik hoop dat het de rust brengt die nodig is in jouw situatie.

Hoewel ik nog niet zolang meeschrijf op dit forum, volg ik al wel behoorlijk lang en de verhalen van anderen hebben mij geholpen om inzicht in mijn eigen situatie te krijgen. Een situatie die ik veel te lang voort heb laten duren omdat ik in valkuilen trapte die jullie niet onbekend zijn. Het bleef/ blijft mij bezighouden wat dat toch is, dat terugkeren of voortgaan in een situatie die (ondanks de mooie periodes ) in zijn kern ongezond is, zowel psychisch als fysiek. Ik ben op een interessant artikel gestuit wat ik graag met jullie wil delen.

www.kempler-instituut/artikelen/codependency

gr Trea
(6517) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-11 11:13:00
Hallo lotgenoten en borderliners,
Hier weer een berichtje van de zogenaamde sterke vrouw to be :-).
Het gaat naar omstandigheden best goed, ik heb mijn momenten. Trea dank je voor je belangstelling en ik moet je weer de hemel in prijzen met je wijze woorden en de laatste was weer een goeie, dat je zei dat de grootste vaijand je zelf was, ik kan dit zo beamen want dat is wat wij ons zelf laten aandoen. Nogmaals Trea thanks again.mijn bordyman ging weg van huis, iets wat ik al te graag wilde, hoewel ik het heel moeilijk heb met deze fase. Hij heeft mij zwart gemaakt bij zijn familie en vrienden, gelukkig weten ze wel beter maar het is nooit leuk om te horen wat voor verhalen hij verzint om sympathie te krijgen. Als ik zou benoemen wat hij mij allemaal heeft aangedaan in de Jaren dat we samen waren dan zou ik nu bezig zijn met schrijven zoveel ellende afgelopen 6 jaar meegemaakt, en het zijn helaas altijd achteraf verspilde Jaren. Kon ik dit weten van te voren dan was ik allang hiermee gekapt maar helaas.
Spugen in mijn gezicht was de drupel! ik was zo vernederd hiermee dat ik op dat moment een vies gevoel had over me zelf, ik vond dat ik zo weggezakt was en geen eigenwaarde had, en dit deed me meer pijn dan pijn van zijn ellende. Nogmaals het is jammer dat we Jaren doorgaan terwijl we ergens wel beter weten dat deze ziekte niet vanzelf overgaat.
Terug naar mijn bordyman, hij gaat nu eindelijk naar therapie en hoop voor hem dat ie dat ook volhoudt, want eerlijk gezegd ik geloof dat niet zo, hij heeft namelijk een van de ergste soort BL-stoornis.Ook is hij gestopt met drinken en blowen dus misschien zijn de wonderen de wereld nog niet uit zoals ze zeggen. Anyway ik ga het meemaken hoever ik kom met het verwerken van deze ellendige tijd.
@ Belinda hoe ist met je? en Trea je bent mijn voorbeeld. -;).

Liefst sterke vrouw (nu nog)
(6519) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-14 10:26:00
Hai allen en sterke vrouw! ;)

Hier gaat het op zich erg goed. Wil ook Divera nog feliciteren. Ik had al eens een bericht geschreven, maar dat is niet geplaatst. Mijn computer liep vast, dus ik denk dat dat de reden was. In dat bericht feliciteerde ik Divera al, maar sprak ook mijn zorg uit. Een kindje bloot stellen aan een labiele vader heeft te allen tijde consequenties voor het kindje. Maar dat weet jij vast zelf ook h Divera?

Maar zoals ik al schreef; het gaat goed hier. Mijn leven is goed op orde, mijn relatie gaat goed, eigenlijk gaat alles prima. Ik kom nu bij een soort laatste rest uit van mijn BL, en ik denk dat ik daar mee moet leren leven. Leren accepteren dus. Ik merk dat ik dat heel lastig vind. Daarom klinkt dit bericht ook niet super positief. Ik word soms gek van dat wisselend zelfbeeld, van die wisselende emoties, het feit dat je regelmatig niet kan vertrouwen op wat ik denk of voel. Het kan namelijk elk moment weer anders zijn. Laatste realiseerde ik me dat het enige dat ik werkelijk heb het NU is. Dat is mijn enige waarheid . Het grappige is wel dat dat misschien ook gewoon een realiteit voor een ieder is, maar ik me aan niets anders kan vast klampen...
De laatste tijd komt ook mijn sociale fobie wat meer naar de voorgrond. Die had ik altijd al wel, maar die schreeuwde, dronk, slikte, etc ik altijd weg... Nu ik heel rustig in het leven sta (want dat is wel zo, zelden nog gespannen, slaap goed, etc.), is de angst voor sommige sociale situaties goed waar te nemen, waardoor het voor mijn gevoel alleen maar erger wordt. Daar baal ik van. Wordt er soms gewoon moedeloos van. Zo hard werken, en dan is daar het volgende probleem weer :(...

Ga het vandaag in de groep bespreken. Ben het zat. Ben er moe van. Ik wil gewoon op mijzelf kunnen vertrouwen. Maar of dat ooit helemaal zal lukken?

Nouja lieve mensen. Het komt vast goed. Ik heb al zoveel stappen gemaakt. Zo verschrikkelijk veel gewonnen. Ook dit zal op de eoa manier een plek in mijn leven gaan krijgen... Ik houd jullie op de hoogte!

Veel sterkte sterke vrouw... :)...

Liefs,

Belinda
(6521) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-14 11:17:00
Beste Sterke Vrouw,
Wat goed te lezen dat je ondanks alle turbulentie rechtop blijft staan. Hoe sterk kan je zijn! Dus niets met "zogenaamd"of "to be" of '"nu nog". Je bent een kranig wuufke en eerlijk gezegd leest je voortgangsverhaal ook sterk. Hoe moeilijk het nu ook voor je moet zijn met de emotionele storm in je en de storm buiten je, veroorzaakt door de laatste bokkensprongen van je ex. Heb je wel je maatregelen genomen om je eigen veiligheid te waarborgen?

Overigens, over sterk zijn...
Sterk zijn is niet alleen verbetenheid en strijdbaar zijn. Sterk zijn is ook aandacht schenken aan je eigen kwetsbaarheid, je verdriet en pijn durven toe te laten en hiermee te leren omgaan. Sterk zijn is niet alleen dit allemaal wegstoppen in de weg naar voorwaarts (in de zin van "hup, niet zeuren en door!)
Daarom zal het ook niet altijd voelen als sterk zijn, maar soms (en misschien zelfs vaak) als k*t, frustrerend, moeilijk, akelig en gewoon klote. Dat kan ook niet anders na zo'n intensieve periode waarin alle emoties alleen ten dienste hebben gestaan voor hem of ter overleving van jezelf. Door het verbreken van je relatie komen al deze gevoelens in meer of mindere mate naar boven en dat is niet simpel en soms kan het voelen alsof het niet te dragen is. Althans bij mij. Ik heb er hulp bij gezocht omdat ik wist dat het voor mij alleen heel lastig zou zijn te verwerken. Die hulp helpt maar is heftig en confronterend, juist omdat ik hierdoor niet weg kan lopen van al die emoties en gevoelens in mijzelf.

Wat nog wel heel lastig is, is dat ik mezelf niet meer vertrouw in de liefde. Als ik een leuke man zie lopen denk ik meteen: "die zal ook wel iets mankeren". Als een man een compliment maakt ben ik meteen op mijn hoede, als ik alleen maar aan intimiteit denk, versteen ik al. Ik ben zo gefopt in mijn gevoelens van liefde en verliefdheid dat ik nog niet weet hoe ik daar mee om moet gaan. Ik hanteer nu maar het principe dat tijd alle wonden heelt.

Ik vind het knap van je, Sterke Vrouw. Natuurlijk is het niet gemakkelijk maar je doet het wel! Net zoals ik het knap vind van Divera die duidelijk haar keuze maakt voor haar kleine wondertje, en voor al die anderen die hun best doen om op een gezonde manier met een moeilijke situatie om te gaan. Wat die manier ook is.

En ja, Belinda, ik heb je uitleg en inzichten altijd met interesse en bewondering gevolgd. Het heeft me ook enorm geholpen, dus net als Sterke Vrouw ben ik benieuwd hoe het nu met je gaat.

Fijne dag en groet, Trea
(6522) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-16 14:08:00
Hallo Belinda,
Onze berichten zijn tegelijkertijd geplaatst, met de mijne net na jouw reactie. Wat ik wil zeggen..Ik vind het onbeschrijfelijk knap waar je mee bezig bent. Ik heb meegemaakt wat borderline is, maar ik weet (gelukkig) niet hoe het in je voelt. Ik weet alleen dat het een enorme rotziekte is, zowel als je in een bui zit als op de momenten dat je niet in zit, omdat je dan vanuit een normale positie ziet wat het allemaal teweeg brengt.
Jij maakt de volwassen keuze om hier mee om te leren gaan, je eigen angsten recht en vol in het gezicht te kijken om hiermee te leren omgaan, je overlevingsmechanisme/ overlevingsgedrag te herkennen, af te breken en opnieuw op te bouwen. Gedrag om te overleven. Dat is dus niet een gewone huilbui omdat het even tegenzit, nee, dat is gedrag om destijds de ergste dingen van het leven te kunnen overleven. Om zo naakt te durven zijn om dit aan te pakken....pfff, petje af.
Dat gaat met vallen en opstaan, om soms moedeloos van de worden maar je gaat wel door! Daar heb ik veel respect voor. Dat wou ik even zeggen
Gr Trea
(6524) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-21 11:38:00
Hallo,
Ik heb een korte relatie gehad met een Borderliner, 7 weken, van de een op de andere dag is het voorbij. De reden geen klik meer, dat terwijl twee dagen ervoor ik nog zijn alles was. Hoe ga ik hiermee om? Hij wil vrienden blijven, inmiddels is hij wel weer naar een andere vrouw terug eveneens een borderliner. Hij hopt heen en weer tussen haar en mij.
T is een lieve man, 47 jaar. Wellicht helpt het antwoord van lotgenoten.

groetjes Jaimie
(6531) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-23 12:14:00
Heel simpel, Jaimie..uit je hoofd zetten. De eerste zes weken zullen waarschijnlijk fantastisch zijn geweest met een enorme klik, wellicht iets waarvan je niet gedacht had dat zoveel liefde jou zou overkomen, die zo goed aansluit..etc. Maar vaak is het zo dat na zes weken de problemen beginnen. En die problemen worden niet minder als de BPS ze niet serieus neemt. Wil je daadwerkelijk een man die het van de ene op de andere dag laat afweten en waar je dus nooit zeker van kan zijn. Wil je daadwerkelijk een man die op en neer hopt tussen een ander en jou? Ben je dat waard? Heb je er dat voor over? De liefde zal prachtig en fantastisch zijn (geweest) maar de prijs is hoog. Mijn advies...uit je hoofd zetten en je bespaart jezelf een hoop gedoe
(6534) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-24 18:29:00
Dank je wel voor je reactie. Ik begrijp wat jij zegt. . Deze man loopt al twee jaar achter mij aan. Leuk nee dus. Uiteindelijk vond ook ik hem leuk. En t werd wat. Ik ben niet op mijn mondje gevallen , en tot tien tellen tja dat ook niet. Toen hij zei dat we ooit gingen trouwen zei ik ik weet niet of ik het wel 20 jaar met je volhoud. Toen deed ik hem pijn. Dat weet ik nu . Erover praten lukt dan niet meer. Dus voorbij. Hij zoekt steeds nog contact andersom zal hij dat ook met de ander hebben gedaan. Ik wil hem niet kwetsen maar jou woorden je bent meer waard en je wilt geen man die van een naar ander hopt. Hebben indruk gemaakt want dat wil ik niet. Hij zegt ik kan er aan werken nou ik geloof dat niet. Waarom zoek een borderliner een andere borderliner op ? Dat vraag ik me af. Hij zegt ze is ziek ik kan haar helpen. . Volgens mij denkt ie dat nog echt ook. Als ik niet op SMS reageer dan staat ie aan de deur is hij bezorgd . Vanavond komt hij langs. Even kletsen zei hij. Ik ga hem vertellen dat het beter is aks hij geen contact meer zoekt. Hij beter aan zijn bps kan gaan werken. Hij heeft een baan gast trouw naar zijn werk altijd op tijd. Nooit ziek of werkt even goed. Daar heb ik dan wel enigszins bewondering voor. Bedankt voor je reactie.
(6536) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-09-26 00:11:00
Een dapper besluit door hem te vertellen dat hij geen contact meer hoeft te zoeken. Houdt echter wel rekening met het mogelijkheid dat hij dat wel blijft doen, via sms, telefoon of anderszins. Ook is de kans aanwezig dat hij dan weer de man is die je 7 weken lang zo leuk hebt gevonden, evenals dat hij je belooft aan zijn ziekte te zullen werken.
Als je geen contact meer wilt, dan is het allermoeilijkste geen enkele reactie meer te geven op zijn berichten, telefoontjes, sms-en, appjes of langskomen. En het is zeer goed mogelijk dat hij veel uit de kast trekt zodat jij toch positief of negatief geprikkeld wordt en vanuit die emotie reageert waardoor het gevolg kan zijn dat het verhaal zich eindeloos herhaalt. Dat je een pingpong bal wordt tussen hem, die andere vrouw en jezelf. En dat gebeurt vaak sneller dan je er erg in hebt.
Los komen..dat is echt het allerlastigst. Kijk maar naar de verhalen van anderen en je zal lezen hoe moeilijk juist dat kan zijn. Sterkte, Trea
(6539) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-01 15:00:00
22 jaar geleden trouwde ik met mijn man op wie ik stapelverliefd was, hij was heel emotioneel en sxy lief! ikzelf ben iemand die een beetje te rationeel is en steeds met de beide voeten op de grond staat, nooit es extreem zot doen, of extreem ongelukkig of gelukkig, gewoon mijn saaie zelve! Zijn ouders waren geen toonbeeld van liefde (vader mishandelde moeder, dronk en ging naar de hoeren, zijn moeder was verslaafd aan pijnstillers en slaapmiddelen, na de scheiding gaf ze alle vrijheid aan haar zoon om alles "goed" te maken uit het verleden). Ikzelf daarentegen had heel liefhebbende en stabiele ouders. Bij ons huwelijk beloofde hij me om nooit op zijn ouders te lijken, wat ik heel gemakkelijk geloofde omdat we al enkele jaren samen gelukkig waren. Na ons huwelijk is het eigenlijk snel achterwaarts gegaan, wat ik steeds witte aan de stress van zijn job. Dus ik probeerde zoveel mogelijk last van zijn schouders te halen daar ALLE huishoudelijke klussen alleen te doen, alle administratie was mijn verantwoordelijkheid, zijn hobby's werden de mijne! Enmaal per week ging ik met vriendinnen op stap en toen was mijn straf telkens dat hij me de hele avond lieve sms je stuurde en als ik thuiskwam lag hij dronken in bed. Hij begon in de loop der jaren steeds meer te drinken, bij ruzies reed hij in volle snelheid weg met zijn wagen. Toen heb ik geleerd om te zwijgen en te negeren, dat leek me de beste oplossing. Innerlijk maakte ik me doodongerust over zijn alcoholgebruik, telkens ik dacht dat we nu toch iets moesten doen, dan kon hij weeral stoppen voor enkele weken. tijdens die periodes was ik steeds dolgelukkig en dacht dat alles terug goed kwam! Helaas... telkens opnieuw werd ik uitgescholden voor het "rot van de straat" en de dag nadien was hij terug vriendelijk. Ik had me hiervan emotioneel afgesloten en leefde van de gelukkige en vriendelijke dagen. Gelukkig ging ik ook werken en had ik veel afleiding. op een bepaald moment ben ik mijn werk verloren en had mijn man een heel goede job, daarnaast was onze woning bijna afbetaald en hadden we toch al wel wat spaarcentjes opgebouwd, dus ik dacht niet echt meer om te gaan werken en me voltijds toe te leggen op het huishouden. Plots ontstond het idee bij mijn man om als zelfstandige te starten, waar ik hem dan ook weeral heel netjes in gevolgd heb, wat ik beter niet had kunnen doen... Toen pas is de horror begonnen. We hebben enorm hoge kosten moeten doen (nog 1 miljoen euro) en we hebben letterlijk zwarte sneeuw gezien. Toen bleek dat ik eigenlijk ook van hem afhankelijk geworden was, zijn inkomen zorgde er net voor dat we niet failliet gingen, en ondertussen waren al onze spaarcentjes opgebruikt! Nu werken we beiden keihard en begint de zaak te bloeien. Na alle vernederingen en leugens (hij bedriegt me regelmatig met hoerenbezoeken, of erger nog.... soms vind ik gay p#### terug of SM) heb ik dan toch nog eens beslist om me er 100% te geven en hadden we een fantastische periode eind 2013 begin 2014! toen kwam hij plots thuis op een avond (alhoewel het afscheid s ochtends heel leuk en romantisch was) en hij heeft me uitgescholden... ik heb er nog nachtmerries van. Weken!!! Ja weken heeft hij niet meer met me gepraat (blijkbaar had zijn vader dit ook...) en sindsdien heb ik mijn volledige vertrouwen in hem verloren! Ik kan er niet meer tegen dat hij me aanraakt, ik kan hem zelfs niet meer recht aankijken. Hij bedriegt me door hoerenloperij, door te drinken, door medicijnen te slikken, door me uit te schelden voor de kleinste idiote zaken, liegen over zijn job... regelmatig is hij niet waar hij hoort te zijn voor zijn job, als er moeilijke opdrachten zijn, vertelt hij aan collega's dat zijn moeder overleden is, alhoewel hij thuis mooi netjes in maatpak vertrekt en 's avonds thuis komt en over zijn werkdag vertelt....!) Nu ik lees over border line, staat mijn hart stil.... Ammers klopt, de stemmingswisselingen, alcoholgebruik, leugens, ..... Hoe moet ik hiermee omgaan. uit elkaar gaan : dan heb ik mijn hele leven keihard gewerkt om zonder iets achter te blijven, want ja daar ben ik zeker van hij zal zorgen dat ik geen cent overhoud, net zoals zijn vader met zijn moeder heeft gedaan.
(6544) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-02 00:57:00
beste,
dit is best een zwaar verhaal en een zwaar leven... ik hoor je niets over kinderen vertellen, dus ik vermoed, dat er gelukkig misschien?? geen kinderen zijn.
heb je nog een goede band met je ouders?? zijn zij een beetje op de hoogte van het reilen en zeilen in de wereld en kunnen zij je helpen met goede raad als je hen de hele werkelijkheid vertelt...waarvan ze, dat kan haast niet anders... wel een vermoeden hebben? Misschien kunnen zij je wel een advokaat aanraden om een eerste stap naartoe te zetten om je situatie uit te leggen. Deze kan aan de hand van je situatie, vooral wettelijk dan qua je situatie in het het huwelijk, toch al een eerste belangrijk advies geven zodat je zelf niet helemaal berooid uit deze situatie komt. Het komt erop aan een beslissing voor jezelf te nemen voor hij dat zelf weet zodat je al nodige stappen kunt zetten en ook niet zonder iets op straat komt te staan!! het zal de nodige discretie vereisen, niet omdat je je man in de luren wil leggen, maar om te voorkomen dat hij dat zelf zou doen mocht hij iets van je plannen te weten komen
ik denk dat je genoeg verdragen hebt... je hebt hem ook al zoveel keren uit liefde in zijn escapades gevold...maar op zeker moment is genoeg genoeg!! en moet je dringend aan jezelf en je eigenwaarde denken. misschien heeft hij nood aan hoeren..maar voor jou als echtgenote is dit een grote vernedering die je niet hoeft te aanvaarden of vergoelijken...je moet nog vrij jong zijn ..als je uit deze hel wil loskomen is het nu tijd om voorzichtig de nodige stappen te zetten!
dikke knuffel
celine
(6545) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-02 11:14:00
bedankt voor de lieve reactie. gelukkig zijn er geen kinderen! Mijn ouders wil ik hier echt niet mee lastig vallen, t zijn zulke lieve mensen en ik weet dat zij hiervan serieus zouden afzien, wetende dat ik zulk een leven heb. Ik hou me sterk en gelukkig voor iedereen. ik denk dat er maar weinigen ook maar enig vermoeden hebben van hoe ongelukkig ik ben. Ik wou gewoon iemand die me graag zag; iemand die me ook kon steunen op mindere momenten. Mijn partner lijkt alleen met me getrouwd in de goede dagen, helaas in de slechte dagen of bij ziekte heb ik niets hulp of meevoelen van hem, alleen een scheldtirade volgt er. Beseft iemand met border line eigenlijk wel hoeveel verdriet hij zijn partner aandoet? voelt een border liner tijdens een woede aanval dat hij toch een grens overschrijdt of is dit voor hem totaal normaal gedrag? Bij elke nieuwe woede aanval om de meest pietluttige dingen, zoals vb dat hij geen kledij of schoenen heeft of dat ik geen interesse heb in zijn job heb ik me ingedekt! Ik heb steeds nieuwe schoenen, pantoffels, kousen, T shirts, onderbroeken,...klaarliggen en elke avond vraag ik plichtbewust hoe zijn dag verlopen is. Maar telkens opnieuw vindt hij nieuwe dingen uit om me te kwetsen. Zo durf ik nog slechts op restaurant met vrienden oftewel een restaurant waar ik weet dat we snel gediend zijn, zodat ik zeker ben dat ik niet ineens word uitgescholden aan tafel en ik alles gewoon moet ondergaan omdat ik het wil verborgen houden. Op de site hier zie ik dat border line kan afnemen op latere leeftijd, ondertussen is hij al 47 en het lijkt me alleen maar erger te worden. Heeft de afname van hormonen en de penopauze ook een negatieve invloed? Beseft hij zelf dat er iets fout is met zijn gedrag of helemaal niet? Hoe kan ik dit in godsnaam aanpakken om hem toch een ietwat goede richting uit te sturen? Mijn huisarts heeft me al doen beloven dat van zodra hij ook maar de minste aanleiding zou maken om me te slaan, ik dit direct moet melden bij de politie. Hij heeft me ooit plechtig beloofd niet op zijn vader te lijken, nu is hij er zowel fysiek als psychisch het evenbeeld van geworden, kan ik hem hiermee wakker schudden?
(6546) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-02 23:22:00
Nee, je kan hem niet wakker schudden als hij het zelf niet inziet. Er is ook geen noodzaak voor hem het in te zien want jij bent er voor hem, je dekt hem in, je zorgt voor hem, je houdt hem de hand boven het hoofd. Ook nu, in je hartverscheurende laatste reactie vraag jj je af hoe je hm kan helpen. Hoe je met hm om kan gaan.
Heeft iemand met bps zijn gedrag in de gaten? Tijdens de buien niet. Daarna...dat verschilt. De ene wel, de ander niet. Maar wat maakt het uit. In beiden gevallen is het gedrag naar jou toe even erg. Is zijn gedrag minder erg omdat het een naam heeft? Wordt het daarmee beter? Is zijn bedrog en vreemdgaan voor jou minder vernederend omdat hij het doet vanwege zijn Borderline? Hooguit begrijpelijk maar daarmee zeer zeker niet minder erg!
Zoals ik je verhaal lees, zie het er niet naar uit dat hij inzicht heeft in zijn gedrag en ook niet dat hij weet wat de gevolgen zijn van zijn gedrag voor jou. Evenals de wil om er iets aan te veranderen. En geloof me, trap niet in de val dat als hij wel de wil heeft, de problemen zijn verdwenen. Er is voor hem noodzaak zijn gedrag in stand te houden want nu legt niemand hem een strobreed in de weg. Er zitten geen voor hem geen consequenties aan zijn vreemdgaan, woede-aanvallen, geldverspilling en onzedelijkheden. Jij beschermt hem voor reacties uit de buitenwereld en hoe hij zich tot op heden ook heeft opgesteld, je bent nog steeds bij hem. Dus waarom zou hij veranderen, hij kan immers gewoon zijn gang gaan.
Ik sluit me volledig aan bij Celine, ze geeft goede adviezen om een start te maken met het veilig los komen van hem.
Je hebt jaren voor hm gezorgd. En wie zorgde er voor jou? Hoeveel procent in jullie gaat hem om jou, is er liefde voor jou? Een relatie is geven en nemen. Hoeveel krijg jij? Zo te lezen geeft hij het je niet (voldoende) en al jouw liefde en aandacht gaat in hem zitten. Is de 'liefde', deze man, je waard om vernederd, bedrogen, gekleineerd, uitgescholden en bedreigd te worden? Vind jij het jezelf waard om altijd op eieren te lopen, alleen maar met hem rekening te houden, je eigenwaarde tot 0 te laten reduceren. Is dat houden van? Is dat de relatie die je vroeger voor ogen had toen je een jong meisje was en droomde van de liefde?
Nu je ontdekt hebt dat het BPS zou kunnen zijn, is de verleiding groot alles te lezen over deze stoornis, misschien in de hoop dat je hm kan helpen. Ik hoop echt voor je dat allereerst aan jezelf denkt, dat je hulp zoekt voor jezelf, dat je gaat praten met mensen in je omgeving zodat je er niet alleen voor staat. Het moet nu zo eenzaam voor je zijn. Sterkte in deze turbulente tijden. Trea
(6547) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-07 11:06:00
Oh god, dit had ik kunnen schrijven! Ik heb het 34 jaar verdragen, mezelf weggecijferd voor mijn drie kinderen en ik zie hem zielsgraag, maar ik kan nu echt niet meer. Wat vreselijk dat er nog mensen zijn die dit moeten meemaken.

Sterkte, vooral voor mezelf. Adle
(6548) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-08 15:29:00
Raar, dat alle puzzelstukjes nu op zijn plaats vallen. Ik weet wel niet wat ermee aanvangen. Het geeft een vreemd gevoel van rust, mar anderzijds ook een gevoel van een oneindig groot zwart gat! Tot enkele maanden geleden had ik nog nooit gehoord over borderline, nu heb ik er al zoveel over gelezen. Toch vraag ik me soms af of het niet gewoon egoisme is dat een naam heeft gekregen? Ik heb voor mezelf beslist meer tijd voor mezelf te maken en op alle mogelijke manieren te genieten in de mate van het mogelijke! Dat hij drinkt zoveel hij wil, of pillen neemt of naar de hoeren gaat, ik heb mijn hobby's waar ik mijn tijd zal insteken. Sinds ik dat mezelf heb voorgenomen en me ook wel voorbereid op een eventuele scheiding, heb ik gemerkt dat dit toch wel een positieve invloed heeft op mijn partner. Telkens ik ook maar voel dat hij negatief wil reageren, onderbreek ik hem met zo goed mogelijk geargumenteerde antwoorden waar ik niet het slachtoffer ben maar wel degene die weet hoe het moet. Ik zorg dat het gesprek eindigt vooraleer het escaleert, dat werkt voorlopig! Ben benieuwd welk trucje hij hierop zal vinden! Ik heb me eigenlijk emotioneel van hem afgesneden, geen leuke momenten maar ook geen slechte momenten. Zo lang ik mijn dierenvrienden heb ben ik gelukkig en daar probeer ik zoveel mogelijk positieve energie uit te halen! Bedankt voor jullie reacties en ik hou jullie wel op de hoogte van het verloop van de relatie!
(6549) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-10 22:58:00
Hallo allemaal!

Hier Belinda eventjes. Die nog steede met veel up and downs aan het knokken is.
Vanavond weer een doorbraakje. Ik vertelde jullie over mijn sociale angst die ineens de kop op stak nu ik dichter bij mijzelf kom. Nu kom ik stukje bij beetje weer 'achter' Die angst. En daar vind ik een enorm grote schaamte voor mijzelf. Zo vreselijk. Ik schaam me gewoon voor die schaamte (ja, hoe ingewikkeld kan het zijn!). Ik ben heel blij dat ik deze schaamte durf te voelen. Maar vind het ook eng omdat het mij zo kwetsbaar maakt. Ik durf er gelukkig met mijn partner over te praten, al vind ik het zelfs moeilijk om hem die schaamte te laten zien. Ik heb echt het gevoel dat dit het laatste groten gevecht gaat worden. Achter de schaamte zit degene die zich nooit voor zichzelf had hoeven schamen. Als een schoon, rossig, lief meisje... En ik ga haar echt aan de wereld tonen. Het kan. Heel langzaam leer ik dat het veilig is. Dat het mag. Nu nog durven. Brrrrrrrrrr...

Sterkte allemaal!!!
Dank voor de eerdere lieve woorden.

Liefs
(6551) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-11 13:49:00
Ik zal wel een zacht ei zijn maar ik zit met tranen in mijn ogen bij het lezen van je bericht, Belinda.
"Achter de schaamte zit degene die zich nooit voor zichzelf had hoeven schamen".
Ik hoop dat je snel kennis kan maken met dat schaamteloze lieve, vrolijke springerige giechelende kleine meisje vol levenslust en plezier. Dat je hallo tegen haar kan zeggen en "eindelijk, daar ben je, ik heb zo lang naar je gezocht en daar ben".
En dat moment gaat komen. Ik wens je alles wat je nodig hebt. Trea
(6553) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-11 17:52:00
Jeetje Trea, nu ga ik ook :). Ik hoop het ook zo! Want ik weet dat ze daar wacht. Op erkenning. Eindelijk. Je beschrijft het zo goed.
Houd je / jullie op de hoogte....

Liefs, Belinda!
(6554) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-10-28 01:19:00
ik herken hier heel veel symptomen die ik bij mijn ex zag. We zijn nu een aantal jaren uit elkaar maar mijn ex zit nog steeds met heel veel haat en wrok naar mij toe. Dat gaat zo ver dat ze mensen in haar omgeving tegen mij loopt op te hitsen. Ik ben een paar keer belaagd door een kennis van haar en hoor van haar eigen familie hoe zij haar best doet dmv leugens over mij te vertellen om haat bij hun naar mij te creeeren. Ik ben bang dat dit echt uit de hand gaat lopen....ik heb twee kinderen met haar en die worden ook structureel door haar psychisch mishandeld door mij zwart te maken. Hebben mensen hier ervaring mee, zo ja wat hebben jullie hieraan gedaan?
(6560) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-05 10:51:00
Pffff, bovenstaant bericht. Ik zou de jeugdbescherming inschakelen. Ik vind dit zeer schadelijk voor de kids. Dit behoort ook onder kindermishandeling.
(6568) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-08 11:28:00
Ik functioneer normaal gesproken prima, maar mijn partner met vrij heftige borderline kan me soms zo gek maken, dat ik hem wel wel iets aan kan doen. Het gedrag is zo kinderachtig, niet normaal meer. Herkent iemand dit, dat niet de borderliner boos wordt, maar dat je als partner boos wordt op dat stomme gedag en het er soms wel uit wilt slaan?
(6575) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-08 20:15:00
Ja, dat herken ik zeer goed. Hij kon echt het bloed onder mijn nagels vandaan halen, wist precies op welke knoppen hij moest drukken om mij gillend gek te maken. Ik word zelden boos maar hij kreeg het voor elkaar dat ik soms echt de behoefte had had heel erg hard te gillen, en ergens tegen te slaan. Interessant is om in je zelf te ontdekken waar hij je zo op triggert. Bordeliners weten (vaak onbedoeld) feilloos je zwakke punten te vinden. Al was ik daar liever op een wat minder confronterende manier achter gekomen
(6577) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-09 19:30:00
Hallo ik heb een ex waar ik samen een kind mee heb die borderline heeft heb al veel gelezen over de aandoening maar ondanks zij een nieuwe partner heeft blijft ze mij vaker lastig vallen en kan heel leuk maar ook heel gemeen zijn heeft er iemand tips hoe ik hier het beste mee om kan gaan ? Ik wil proberen de band te houden voor ons kind maar dat is heel erg moeilijk hopelijk kan hier iemand mij een zetje geven hoe ik hiermee moet omgaan ben vaker ten einde raad en wil ook verder met mijn eigen leven zonder dat er elke keer controle op mij uitgeoefend word
(6578) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-09 22:11:00
Zoek hulp, dit is heel lastig alleen op te lossen.En toch zeker als er een kind in het spel is, is het vrijwel niet te doen alleen omdat ze zo je emoties zowel via jou als via je kind kan bespelen, al dan niet bedoeld en/of gemeend. Ga naar de huisarts en praat erover. Die kan je verder aan adressen/ informatie helpen om hiermee te leren omgaan, grenzen te leren stellen en hier consequent in te durven optreden.
(6579) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-12 11:01:00
Help mijn man heeft een relatie gehad met een vrouw. Gelukkig is dat uitgegaan en heeft hij voor mij gekozen. We weten haast zeker dat zij bordeline heeft. Hij heeft niks meer gezegt en is zo bij haar weg gegaan en gebleven. Volledig genegeerd en nergens op gereageerd. Na 4 maanden horen we haar weer met eerst een briefje op de auto waar klootzak opgeschreven stond. Nu heeft ze op de auto met een spuitbus lul opgeschreven. Is eraf gelukkig maar hoever gaat dit. Mijn man wil een gesprek met haar aangaan maar is dat wel verstandig om haar uitleg te geven dat het echt maar dan echt over is. Wie kan mij vertellen hoe we dit moeten oplossen.
(6584) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-12 17:27:00
Hai, Ten eerste stel ik vraagtekens bij het gedrag van jouw man.
Hij lijkt zowel met jou, als met de andere vrouw, niet respectvol om te gaan.
Zomaar zonder iets te zeggen een relatie beindigen (al is deze buitenechtelijk), toont ook niet veel klasse en het kan zijn dat de dame in kwestie dat even goed duidelijk wilde maken.
Ieder mens verdient respectvol gedrag bij het beeindigen van een relatie, ook een Borderliner.
Wel kunnen zij iets standvastige zijn in hun wraakacties of het blijven zoeken van contact.
Dit blijven negeren is dan het beste.
Veel succes, ook jij met jouw man,
Belinda
(6585) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-12 19:57:00
Belinda bedankt voor je reactie.
Maar blijven negeren is denk ik niet de optie en dat hij haar dat duidelijk moet maken.
Nu komt ze aan materiale dingen en denk dat ze nu gaat kerven. Dat moet je toch voor zijn en dan maar praten dat is dan toch de beste oplossing. Ik hoop dat het daarmee klaar is.
(6586) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-12 21:57:00
Als er nog geen goed gesprek is geweest, lijkt me dat zeker een goed idee.
Succes,
Belinda
(6587) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-15 07:00:00
Gewoon aangifte doen bij de politie.
Tony
(6590) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-16 16:05:00
ik zit ook in een relatie met een borderliner, vrees ik, al meer dan 5 jaar. De eerste jaren heb je niet door dat ze een karakterstoornis hebben. Ze kunnen het zodanig draaien en alles naar hun hand zetten, dat je steeds de schuld bij jezelf blijft zoeken. Ik zie wel patronen dat het in ongeveer dezelfde periodes in het jaar voorkomt, bijvb rond november. Zijn periodes dat hij niet meer gewoon doet,duren wel steeds langer. Deze keer is het al van sinds start grote vakantie, dat hij nergens nog toegevingen doet. Als je wil uitpraten, negeert hij om af te spreken of loopt dan woedend weg. Begin oktober heeft hij me kunnen overhalen om terug te starten. Bij de 3e keer dat we elkaar dan terugzagen, zag ik al dat hij terug down was, amper nog iets zei... We hebben 3 weken samen geweest en dan plots een positieve sms die ik zond, nam hij verkeerd op. Hij bleef beweren dat ik ermee ruzie zocht. Als ik na vele kwade smsjes van hem, me boos maakte, was dat dan de reden om mij te beschuldigen. Het is nu al 4 weken dat hij wegblijft, alles op mij steekt, dat er geen praten aan is. Ik heb veel opgezocht over borderline, depressie. Ik heb in mijn hoofd, de knop omgedraaid en zie nu in dat ik nergens schuld in heb. Dat ik alles deed om uit te praten en uit te leggen. Het schijnt dat je enorm je grenzen moet stellen,om met een borderliner te kunnen leven. Daar ben ik nu mee bezig en ik zie wel of dit de oplossing is om later op te bouwen terug aar een relatie. Want als hij zij goeie periodes heeft, is het echt een prachtige man. groetjes S.
(6594) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-20 18:30:00
maar ja...wat als de goede periodes steeds minder vaak voor komen, de slechte periodes langer blijven duren en de boze buien in zowel duur als heftigheid toenemen?
(6598) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-22 17:03:00
Nog steeds ben ik zoekende of mijn partner borderline (trekken) heeft. Ik lees veel herkenbare verhalen. De eerste vier jaar ging alles goed met wel een onderbuik gevoel van beoaalde gedragingen.
Mij bijna verstikken met liefde (cadeautjes, alles voor me willen doen zonder zich af te vragen wat MIJN wensen zijn, liegen om confrontatie uit de weg te gaan.
Na 4 jaar werd mij gezegd dat ze niet meer op haar tenen kon lopen want ze had zich al die tijd naar mijn (door haar ingevuld) normen en waarden geleefd.
Apart gaan wonen maar de conflicten werden heviger en veel vaker. Vaak depressief en tot niks komen . Veel en vaak geld uit geven..schulden maken..onverzekerd rijden in de auto..afspraken niet nakomen en veel..veel mooie woorden.
De schuld bij de ander leggen en vervolgens zo gemakkelijk 'sorry' zeggen om vervolgens weer van voren af aan te beginnen.
Dichtbij...kon ik nooit echt komen.
Nu..denk ik..wt heb ik met we gehad???
Wat me uiteindelijk opviel was dat zij alles naar haar hand zette maar deed voorkomen dat ik te egostisch was. Naar de buitenwereld een warme persoonlijkheid maaar als ik te dichtbij kwam dan raakte ze in de war.
Automutilatie scheen vr mijn tijd in ernstige mate te zijn voorgekomen.
Maar...zij ontkent in alle opzichten dat zij borderline heeft.ijn god...wat is dit een moeilijke/moeizame relatie geweest. Pas sinds 5 weken is het beeindigd.
(6605) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-23 17:19:00
Dan heb je het lang volgehouden.
(6607) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-23 17:25:00
Tja, ik herken veel. Het lijkt iid Borderline. Schrale troost; ze kan er echt niets aan doen.
Haar waarheid geldt, is echt. Triest maar waar. Ik ben nu jaren in therapie, en ga heel goed. Maar nog steeds heb ik momenten waarin ik de ander van dingen beticht die te maken hebben met mijn stoornis. Als ik geen therapie had zou ik mijzelf nog steeds geloven.
Het blijft gewoon een ingewikkelde en pijnlijke stoornis voor zowel BL als partner.
Sterkte met de verwerking.

Liefs,
Belinda
(6608) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-27 11:14:00
Ik heb al 2,5 jr een relatie met een man die een combinatie heeft van borderline en adhd. Hij is erg zorgzaam, helpt me met het oplossen van problemen, houdt van me, heeft een lief karakter etc.
Toch heeft hij ook minpunten... hij liegt, hij bedriegt, doet heel veel loze beloftes, is verbaal agressief, loopt weg oftewel vlucht, is dominant, legt bij ruzie de schuld bij mij en roept dan dat ik hem beschadig omdat ik hem aanspreek op zijn verantwoordelijkheden etc.

Eerst ging het heel goed in onze relatie maar nu een paar maanden geleden mijn moeder is overleden verandert hij. Hij heeft echt een heel kort lontje, zet mij onder druk om over onze relatie na te denken, is niet in staat mij te troosten als ik verdriet heb...
Ik wil ontzettend graag met hem verder maar op dit moment sloopt hij mij. Ik slaap 's nachts niet meer, kan alleen maar huilen. Ik hou zo ontzettend veel van hem maar weet het nu gewoon even niet meer. Heeft mijn relatie nog kans van slagen of is het trekken aan een dood paard??
(6617) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-11-27 23:53:00
Je moeder is onlangs overleden en je vriend is niet in staat er voor je te zijn. Hij gedraagt zich dominant, verbaal agressief, kort lontje. Wil je een vriend die er niet voor je kan of wil zijn, in een periode dat je hem zo hard nodig hebt? In een periode dat jij centraal staat vanwege je verlies en hij even op de tweede plaats komt (en zich daardoor bedreigd voelt en zich waarschijnlijk daardoor zo gedraagt, het draait namelijk nu even niet om hem). Wil je zo'n vriend? Alleen jij kan hier het antwoord op geven.

Maar nu eerst een warme omhelzing voor je vanwege het verdriet om het wegvallen van je moeder. Het moet een moeilijke, verdrietige en eenzame tijd voor je zijn.
Groet Trea
(6618) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-04 00:05:00
Hallo lieve mensen,
Zijn er ook borderliners die hun partner lichamelijk mishandelen ??
Graag reageren wie hiermee ervaring heeft.
Dank jullie wel en heel veel kracht voor iedereen
Liefs Hana
(6622) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-04 15:20:00
Ja, die zijn er. Mijn ex kon in zijn emotionele onmacht vanwege zijn bps met een mes dreigend voor mijn neus staan en de lelijkste dingen raaskallen. Als ik weg wilde lopen trok hij me aan mijn haren terug naar binnen en op een ochtend heeft hij mijn huis verbouwd, met mij erbij.
Hij weet er zelf niets meer van en wijt het aan een psychose. Ik aan teveel drank in combinatie met teveel van zijn medicatie wat bij een persoon zonder BPS al tot onvoorspelbare reacties kan leiden maar in zijn geval een agressie bevorderend gevolg had. (laat ik het netjesl houden). Een zeer beangstigende ervaring. Gr Trea
(6623) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-04 16:51:00
Dank je wel Trea!! Want mijn man begint aardig handtastelijk te worden en hij heeft helaas ook borderline helaas. Geen idee hoe lang ik dit ga volhouden. Einde is nabij.
(6624) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-04 23:50:00
Wegwezen, laat je niet verleiden door "nog een laatste kans"en woorden van spijt.
Hij zal het waarschijnlijk echt uit de grond van zijn hart menen maar niet in staat zijn, zijn negatieve emoties langdurig buiten de deur houden. En mijn ervaring is dat de handtastelijkheden steeds grover en erger worden. Wacht niet af totdat die eerste klap gevallen is, ga! Het kost namelijk nogal wat om klappen, agressie, verbaal en fysiek geweld te boven te komen. Gr Trea
(6625) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-06 19:26:00
Dank je wel Trea! Ik moet eerlijk zeggen dat ik je reacties ontzettend krachtig zijn, ik volg deze forum al tijd, jij en Belinda zijn heel doeltreffend. Ik weet dat jullie beide heel verschillend in de situaties zitten qua borderline. Ik zou heel graag met jullie in contact komen het zij via de mail of een Keer telefonisch. Ik bewonder jullie echt!!
Liefs Hana

p.s. Opmerking van Hein, voor het veilig uitwisselen van telefoonnummers of email adressen, kunnen beiden personen een email sturen aan mail@heinpragt.com met de tekst doorsturen aan: <naam> en dan zal ik de emails doorsturen wanneer beide personen een email gestuurd hebben.
(6629) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-06 21:35:00
Hallo Hana, wat lief van je. En goed te lezen dat je dat hebt aan de reacties van zowel mij als Belinda. Voor haar heb ik ook veel bewondering. Ik voel me gevleid door je verzoek, toch wil ik het wat reageren betreft graag alleen bij dit forum laten. Ik wens je veel sterkte en kracht bij jouw situatie. Groeten, Trea
(6630) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-09 13:23:00
Hallo lieve forumlezers,

Wat is het hier stil op deze mooie forum, hoe is het met iedereen? partners en blers? ik hoop dat jullie weer wat hier vermelden, ik kijk in ieder geval wel naar uit, en natuurlijk hoop ik dat het alleen maar goed gaat met jullie allemaal. Met mij gaat het niet zo best, ik ben verlaten door mijn bl man en zit achter met verdriet, het probleem is toen hij er nog was hoopte ik dat hij van zelf weg zou gaan en nu dat het gebeurt is mis ik hem ontzettend.
Ik probeer vooral nare momenten te herdenken om verder te kunnen gaan, want als ik aan die leuke kleine minimale momentjes denk dan word ik heel erg verdrietig. Die momenten zijn helaas zoals ik beschrijf heel minimaal jammer genoeg. Nu is hij dus weg en wil mij nooit meer zien en als ik bedenk dat ik niks heb gedaan, dan is de frustratie ook aanwezig omdat hij niks aan kan doen.
Graag even mij een beetje oppeppen wie zin heeft want ik huil me droog.

Liefs,
Hana
(6633) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-09 15:03:00
Hoi allen, het is inderdaad stiller geworden op deze site
@ Hana: zwaar, maar gezien je verhaal en de dreiging denk ik ook goed dat je man weg is. Als tip wil ik je vooral meegeven om je op zelf te richten. Je kunt zoveel leren uit een relatie met iemand met borderline. Leren over jezelf, maar ook leren meer van jezelf te houden en jezelf het beste te gunnen. Dan kunnen er zoveel mooie dingen gebeuren. Probeer niet teveel meer te denken aan "wat als.." of "had ik maar dit of dat..." Probeer je op jezelf te focussen, wat maakt jouw gelukkig in jouw leven? En welke (kleine) stappen kun je doen in die richting.
Verder even een korte update over mezelf, Divera. Nog steeds in relatie met iemand met een BPS en ondertussen 6 maanden in verwachting van hem. Na een zeer heftige crisis toen ik 9 weken zwanger was, gaat het nu al 18 weken, zo'n 4 maanden goed. En het zal heus wel weer stilte voor een storm zijn, maar we genieten samen van deze stilte. En ik moet zeggen dat het ook echt genieten is. Samen praten over dingen, gelijkwaardig elkaar behandelen en respect voor elkaar (en voor onszelf, minstens net zo belangrijk). Behandeling heeft hij nog nooit gehad, maar zou hij wel mee starten. Nu uiteindelijk gaat dat in januari worden. Ik hoop er niet meer teveel op. Maar wat ik graag wil delen met jullie dat als de crisissen en agressie alleen maar erger en erger worden, dit niet zo hoeft te blijven. Een kleine twee jaar terug zaten wij ook in dat patroon, van kwaad tot erger en inderdaad 1x tijdens een psychose ook fysieke agressie. En ik zeg duidelijk WIJ zaten in dat patroon, want ik had daar ook mijn aandeel in. Qua agressie wel heel duidelijk mijn grens gesteld, hij weet dat als hij me 1x aanraakt ik direct de politie bel. Om de twee dagen zaten we in de meeste heftige crisissen. Uiteindelijk voor mezelf besloten dat het zo niet langer kon. Zelf een jaar zelf in behandeling geweest, danwel gelezen en geleerd over mijn rol in het geheel. Geleerd mijn eigen patroon te zien en te gaan voor mijn eigen geluk, met of zonder hem. Zo is het nu nog steeds, mijn geluk staat voorop (en natuurlijk nu van het kleine wonder in mijn buik) en dat kan met of zonder mijn partner zijn. En dat is nu dus met mijn partner. Ik wil dit graag delen om ook te laten zien dat het wel mogelijk is. En ik zeg niet dat we altijd bij elkaar blijven of dat het goed zal gaan, maar wel dat het veel beter gaat dan 2 jaar terug en dat de liefde echt kan zijn en gezond kan zijn. Maar ik haal mijn geluk en liefde niet meer uit mijn relatie, maar uit mezelf. En als mijn partner in crisis raakt en dat slecht voor mezelf is, dan neem ik afstand en kies voor mezelf. Uiteindelijk moet ik de rest van mijn leven met mezelf leven en draag ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk.
Liefs Divera
(6634) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-09 19:12:00
Lieve Hana, wat een rotsituatie en ik snap heel goed dat je jezelf helemaal droog huilt. Emoties vliegen waarschijnlijk alle kanten op. Hij zalwaarschijnlijk ene hele lieve, begripvolle, leuke ,grappige, sxy, guitige en liefdevolle kant hebben, dat gedeelte in hem dat maakt dat jij de vrouw in zijn leven bent. En de liefde die je voelt is zo groot, zo compleet, zo alles wat je alles hebt gewenst en wat je hebt. Maar dan is er die zwarte kant, die akelige, nare, jaloerse agressieve kant die plotseling als een duveltje uit een doosje komt. En jij weet niet wanneer, dat kan om alle zijn. Een kaart die ergens ligt, een opmerking die je maakt een reclame waar je naar kijkt...wat dan ook. Onverwacht, niet te volgen en onterecht. Je probeert je gedrag aan te passen zodat het lieve blijft, de goede man stand houdt. Maar het is niet te voorspellen wanneer hij de andere kant opschiet en dan komt het zogenaamde op eieren lopen, zorgen dat zijn humeur goed blijft dit laten, dat doen, dingen wel zeggen, niet zeggen. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet en zo wordt je leeggezogen, opgeslokt, alsof je in een achtbaan zit. Doodmoe word je, aan het einde van je latijn, je kan niet meer.

Maar als het einde er dan eindelijk is ben je wel af van die akelige kant maar ook van die ontzettend goede lieve leuke geweldige kant. Waar je zo intens van houdt. En je mist..en mist..en mist. Alles in je lijf doet zo'n pijn, je hart voelt gescheurd. Je weet niet meer wat goed of fout is, wat je moet doen, wat je moet laten, je vertrouwt je gevoelens niet meer want hoe kan iets wat zo goed voelt (zijn enorme liefde) zo fout zijn. En hoe kan iets wat zo fout is (handtastelijkheden, grove taal, vernietiging van je eigenwaarde) zo goed voelen. Wat voel je eigenlijk? Gek word je ervan. Oh, die liefde, je wilt hem zo graag terug terwijl je weet dat het niet goed voor je is. En daar zit je dan, het missen van de liefde doet verrekte pijn, maar bij hem zijn en alle hatelijkheden ondergaan doet ook pijn. En niets wat je eraan kan doen om hem anders te maken. "Hij kan er niets aan doen dan hij bps heeft" en dat klopt en was voor mij een reden ongeveer 8 keer terug te gaan. Ook omdat hij in therapie ging en bij gespecialiseerde bps klinieken in behandeling ging. Maar elke stap vooruit waren er weer twee achteruit. En na zijn zoveelste laatste belofte dat hij nu echt dit of voor altijd wel zou doen, of meer zou doen....wat dan ook....besloot ik dat het genoeg was. Ik wilde niet meer leven in de ziekte van een ander.

Klinkt simpel. Is het niet. Oceanen heb ik vol gehuild. Ik wist dat ik het niet zelfstandig kon, dat als hij zou bellen ik weer voor hem zou vallen. Ik heb me losgerukt van mijn leven en ben tijdelijk ergens anders gaan wonen. Alle telefoonnummers veranderd, mail geblokkeerd, social media uitgeschakeld. Ik reed elke dag andere routes om hem maar niet tegen te kunnen komen, mijn werk ingeschakeld zodat hij niet onverwacht langs zou kunnen komen. Omdat ik bang was...maar vooral voor mezelf, omdat ik hem zo mistte dat de kans dat ik in de cirkel zou blijven hangen heel reel was. En ik ben, net als Divera, in therapie gegaan. Want wat in mij maakte dat ik in deze situatie terecht was gekomen en in staat was te blijven hangen? Niet "waar is hij in godsnaam mee bezig" maar waar was ik in vredesnaam mee bezig. Waarom deed ik dit!

Het was een *** periode Hana, echt vreselijk. Zo'n pijn. En toch heb ik er veel van geleerd en ben ik er doorheen gekomen. Maar niet alleen, en niet gemakkelijk en niet zonder tranen en ellende. Maar het kan. Zoek hulp, zoek afleiding, huil, wees boos, krijs de boel bij elkaar, voel de pijn, ga hardlopen, boksen, hard fietsen, ga je huis uit, wees lief voor jezelf, koester je in de aanwezigheid van vriendinnen, verwen jezelf en zorg voor jezelf, blijf gezond eten, weersta verleidingen. En houd van jezelf want als je van jezelf houdt, hoef je nooit iemand te missen.

Sterkte, lieverd.


( Ps : iedere partner maakt een andere keuze. Er is geen goed of slecht in die keuze. Maar wil je bij een persoon die je liefhebt (al dan niet met BPS) blijven dan zal je eerst met jezelf aan de slag moeten gaan. Net zoals Divera heeft gedaan, want als je niet kiest voor jezelf kan je dat niet laten afhangen van een ander)
(6636) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-09 19:20:00
En Divera, dat vergeet ik net te vertellen, wat fijn te horen dat het zo goed met jou en je kleintje gaat. Nog 3 maanden.....
Gr Trea
(6637) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-11 00:20:00
Wow Trea,wat een prachtig antwoord van je,zo raak,zo waar!
Knorrie.
(6640) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-11 10:29:00
Trea!! Ik weet niet hoe ik je moet bedanken met deze input, het heeft me zeker goed gedaan. Wow je weet precies wat je moet zeggen en echt waar het doet een hoop goed werk. Nogmaals DANK DANK!!! het is echt afkicken en het valt mij zo zwaar, ik zet door met alle ellende vandien, hij heeft mij achtergelaten met openstaande betalingen etc en nog zit ik hier te jammeren om hem, klopt ook niet he? anyway ik dank jullie allemaal en blijf posten het helpt zo goed. Devira ik zie dat het aadig goed met je gaat, leuk voor je en ben ook blij voor je, goed gedaan meid!! Maria,Knorrie,Monique en Cheche, Belindahoe gaat het met jullie? ik hoop goed natuurlijk en Trea ik print jou motivatiewoorden echt uit en plak ze lekker op mijn koelkast :-)
een manier van mij om door te zetten en wakker geschud te worden, het wordt een lange weg voor mij, dit is namelijk mijn tweede scheiding, ik ben gewoon een Codependent en dat is dus mijn probleem, ik besef al te goed dat hij niet in mijn leven past maar het is dat rot gevoel van pijn wat lastig is.
Trea en de rest hier, fijne dagen en tot schrijfs.
Liefs,
Hana
(6641) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-12 23:49:00
Divers, jij ook heel erg bedankt voor je steun! Ook jou input heeft me goed gedaan, hoewel ik er nog lang niet ben. Ik heb een lange weg te gaan. Maar met jullie hier zal die weg alleen maar korter. DANK DANK!
Liefs Hana
(6643) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-13 22:38:00
Divers is een typ fout aangezien ik dit met m'n iPhone typ, ik bedoel Divera.
(6644) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-15 12:33:00
Dag allemaal, ik ben een vrouw van 49 jaar en werd bijna 10 jaar geleden gediagnosticeerd met 'Borderline'. Indertijd leidde ik een zeer turbulent leven (werkte in de reclame, had een reeks 'onrustige' liefdesrelaties, moest zorgen voor 2 puberende dochters). Uiteindelijk resulteerde dit in enkele opnames achter elkaar, waarvan n zelfs gedwongen in een GGZ omgeving. In deze periode heb ik veel gezien en geleerd m.b.v. het volgen van diverse therapien, waarvan n cognitieve. Deze laatste heeft me handvatten gegeven om mezelf 'in de hand te houden'. En nu, 9 jaar later, kwamen de symptomen weer naar boven. Ik ben inmiddels 7 jaar met dezelfde partner, gehuwd en wel. Binnen deze 7 jaar is er veel gebeurd (o.a. elk jaar een verlies van n of meerdere familieleden, vertrouwensverlies in mijn partner). Af en toe werd ik 'wankel', maar kon dat met goede gepsrekken met mijn huisarts beperken d.m.v. de gesprekken en lichte medicatie. Enkele maanden geleden is de spanning in mijn hoofd hoog opgelopen, waardoor ik een paar weken geleden alsnog opgenomen moest worden. Dit is zo'n naar moment: je weet zelf dat het verstandiger is om dit te besluiten en tch wil je niet. Je wil ook niet dat anderen deze beslissing moeten nemen. Dat is verschrikkelijk voor hun.
(6647) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-15 22:30:00
Heftig verhaal vrouw van 49, ik wens je heel veel sterkte en blijf af en toe iets posten van je proces, het helpt ons allemaal een beetje. Dank je wel voor je mededeling! En nogmaals sterkte. Liefs Hana
(6648) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-17 14:22:00
Hallo allemaal Mijn naam is Jane en ben 21 jaar.. Ik heb nu een tijd een relatie gehad met een bl. jongen in de begin wist ik niet dat hij bl. hij heeft niet alleen bl maar ook Add ik wist niet wat dit allemaal inhield vaak merkte ik dat hij positief was over het leven en mij heel veel heeft geleerd , hij is 19 maar heel volwassen voor zen leeftijd. Met de dag begon ik dus te merken dat hij last had van stemmingswisselingen de ene moment was hy heeel rustig en stil , en de ander moment heel grappig druk en leuk. Grappigste was we dachten precies hetzelfde over alles we hebben heel veel gemeen.
Ook beloofde hij veel , en kwam hy t niet na , ook vergat hij veel en had hij niet zo vaak zin in sks . Maar dat kwam omdat hy het medicijn ritoline slikt.
Hy was altijd zo rustig en herkende hem niet terug vaak zei die ik ben niet goed voor jou , of je verdient beter , of maakte hij het uit met me. Hy heeft mij zelfs zwanger gemaakt wat zijn bedoeling was en later toen t was gebeurd wou die het kind niet Meer , door de stres hb uiteindelijk een miskraam gehad , vaak denkt die ook diep na over alles wat zo ik niet weten hy wou er ook nooit over praten en beet constant nagels.
Ook had hy dagen dat die veel kon liegen en soms ook helemaal niet.
Voorderest is het echt een vrolijke jongen die van sporten houd en van t levenwekkende genieten en zijn toekomst wil opbouwe kwa basketbal sport en school.
Ik hou super veel van hem alleen kwam die op een dag aan met parfum en lipstick voor me , zei die dat die altijd bij me wou blijven e 2 uur later gooide hij dat die geen gevoelens meer had voor mij. Hij werd agressief en schreeuwde dat ik weg moest. Ik wist nie waarom maar hij zag er heel serieus uit. Uiteindelijk ben k weggegaan e heeft hy me een hele lange bericht gestuurd over waarom hij niet meer wou.. Ook mijn familie heeft die t aangegeven.
Het is nu al 3 dagen uit en ik ben kapot , ik zoek overal info over borderline en Add t liefst vecht ik voor hem maar hy wilt t echt niet meer.. Terwijl ondanks alles onze relatie top was , enige wat hij vraag is rust en ruimte .. T doet me pijn maar knoet t m geven.. Ik hoop dat hij en ik weer bij elkaar komen. Ik weet niet of dit zijn stemmingswisselingen zullen zijn omdat hij weet dat ik niet bij hem weg zou gaan , of omdat hij het echt meent.

Trouwens wees sterk allemaal. Aan alles is een oplossing
Groetjes Jane
(6649) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-18 02:45:00
Beste allemaal,

Ik zie dat dit een redelijk recent forum is en dat is precies wat ik zoek. Ik zit momenteel namelijk in een hele moeilijke situatie en zou graag mensen met ervaring spreken die mij misschien tips kunnen geven.

Ik hou mijn naam graag anoniem maar ik kan jullie wel zeggen dat ik 20 jaar oud ben. Mijn vriend is 21. Mijn vriend en ik zijn nu bijna 10 maanden samen. Sinds dat ik met hem ga wist ik dat ik voor stage 10 maanden naar het buitenland zou gaan als we een half jaar een relatie hadden. Hij was hier altijd super trots op en omdat zijn moeder stewardess is zou hij ook elke maand of 1 keer in de 2 maanden langs komen. Veel mensen vroegen of dit wel ging werken en of ik het niet beter uit kon maken etc. Ik moest hier niks van horen. Het zou ons lukken en wil het ook nooit meer uitmaken met mijn vriend. We waren intens gelukkig samen.

De eerste 5 maanden van onze relatie was heel erg leuk en intens. Opeens voelde ik wat ik nog nooit gehad had. Ik wil een toekomst met hem. Ik wil kinderen en samen met hem een boerderij. Hij wilt dit ook dolgraag. Mijn geluk kon niet op. Het kwam wel steeds dichterbij dat ik wegging, wat mij wel een beetje verdrietig maakte maar ik wist dat het ging lukken en had ook heel veel zin om al mijn plannen uit te voeren.

Het eerste vervelende wat gebeurde was dat hij begon te vragen naar mijn verleden. Ik heb in mijn pubertijd een losbandig leven geleid. Ik vroeg veel aandacht bij jongens en heb wisselende sksuele contacten gehad. Ik dacht dat hij dit al wist maar zijn reactie was anders. Hij was erg boos en liep van me weg. We zouden bij zijn moeder gaan eten maar hij wilde dat ik wegging. Ik heb dit toen gedaan. De dag erna was het volgens mij alweer redelijk goed en bleek dat hij zelfs meer sksuele contacten gehad als mij maar dat hij ze een beetje vergeten was. We hebben het uitgepraat en het ging toen wel weer goed.

Ook zou ik nog een weekje op vakantie gaan met vriendinnen. Iets voor die tijd heb ik mijn vriend voor het eerst zien huilen. Hij was verdrietig omdat ik bijna wegging. Het klinkt misschien raar maar ik was toen blij dat hij eindelijk eens zijn emotie uitte. Hij hield zich altijd groot en deed alsof hij niks erg vond, maar toen zag ik eindelijk dat hij het toch wel lastig vond. Ik voelde me erg gewaardeerd. Toen ik in het buitenland zat begon de drama. Mijn vriend begon heel veel details te vragen en werd extreem verdrietig en boos. Hij heeft mij hoer genoemd, vies, tering wijf, noem het maar op. Ook dreigde hij zichzelf wat aan te doen. Hij was extreem jaloers en heel erg bang dat ik vreemd zou gaan. Hij smeekte me om naar huis te komen. Ik ben die week wel gebleven maar wel elke nacht met hem gebeld.

Sinds toen is het alleen maar erger geworden. Hij heeft mee een keer geduwd en dit ging van kwaad tot erger. Ik wist dat hij vroeger ook al agressieproblemen had maar ik had nooit verwacht dat hij agressief naar mij toe zou zijn. Hij heeft zijn hele kamer verbouwd en ook een keer bij zijn moeder thuis. Dit heeft ertoe geleid dat we twee keer bij de crisisdienst zijn geweest en een keer bij een instantie voor mensen met agressieproblemen.

Toen ik bijna naar het buitenland ging voor 10 maanden kreeg ik een afscheidsfeest. Bij de auto heeft mijn vriend me toen tegen de auto aan gegooid en bij mijn keel gegrepen. Het werd hem teveel. De dag dat ik vertrok heeft hij me gesmeekt om niet te gaan en zo ontzettend hard gehuild. Wat vond ik het moeilijk. Hij wilde ook niet mee naar het vliegtuig. Maar ik ging. Ik dacht dat het wel over ging. Dat hij bang was dat ik hem verliet of vreemdging maar dat hij van zelf wel in zou zien dat ik dat niet doe en bij hem blijf ondanks dat ik een tijd weg ging.

Dit is niet gebeurd. Toen ik weg was is hij gediagnostiseerd met borderline. Inmiddels ben ik 3,5 maand hier. Hij is al 3 keren hier geweest. Wanneer hij thuis was sneed hij zichzelf en was elke dag een ramp voor hem. Toen hij hier was ging het iets beter. Toch heeft hij elke keer agressie geuit naar mij toe. De laatste keer hadden we een plan. Dat als hij woede voelde hij een uur weg zou gaan. Dit deed hij dan niet. Het is weer uit de hand gelopen en nu zo erg dat ik bang van hem werd. Terwijl het de eerste weken zo goed ging. We waren gelukkig en hij zou nu echt blijven hier bij mij omdat we niet zonder elkaar konden. Hij zou hier werken en we hadden al een auto gekocht etc. Maar toen gebeurde het dus weer. Ik heb besloten toen ergens anders te slapen en heb hem naar huis gestuurd. Hij dreigde weer met zelfmoord maar heeft dit gelukkig niet gedaan. Wat was ik bang. Maar ik denk echt dat hij hulp nodig heeft in Nederland.

Nu is hij een week in Nederland. Maar de hulpinstanties in Nederland weten hem niet te helpen. Het kan nog zo'n half jaar duren voordat het daar begint. Ik wil dolgraag met hem zijn maar ik weet niet wat ik moet doen. Hij zegt dat hij me nooit meer aan gaat raken maar dat heeft hij al eerder gezegd. Hoe kan ik ervoor zorgen dat hij bij mij kan zijn op een veilige manier. Want ik ben zo verliefd en ik wil ook echt niet meer zonder hem. Hij heeft veel verkeerd gedaan maar ik heb ook niet alles goed gedaan en hij kan niks doen aan die ziekte. Hij zag ook beelden van mij met andere jongens in zijn hoofd maar nu heeft hij dat wel minder doordat hij afleiding gaat zoeken.

Denken jullie dat we het zouden kunnen samen? Dat we bij elkaar zijn op een veilige manier. Waar hebben jullie of jullie partners hulp gekregen? Heeft bij n van jullie God ook geholpen? Mijn vriend is zo een lieverd als hij zichzelf is. Ik wil die vriend zo graag terug en ik wil zo graag samen met hem kunnen zijn. Wat moet ik doen?

Liefs, anoniem
(6651) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-18 09:16:00
Dag Hana en allemaal, kom af en toe nog eens kijken en las je postings, herken ook zo goed je strijd en wirwar van gevoelens. Met mij gaat het goed hoor. Alles valt en staat met bewustwording, van de b.l,er en van de partner, het is een harde leerwegl voor beiden. Ik heb mijn eigen leven weer opgepakt omdat een leven samen in mijn geval niet mogelijk is, het vraagt teveel, "we"zien elkaar nog wel, maar van een relatie is geen sprake meer, is het ook nooit geweest. Wat voor mij de liefde van mijn leven was, een mooie heel slimme, heel lieve vrouw, bleek in emotionele zin een kind te zijn, sociaal heel onhanding, reagerend vanuit aangeleerde patronen die in het verleden werkten. Deze zijn tot in de finesse uitgewerkt, een "vreemde" zal nooit de echte persoon zien, ze laat niemand echt dichtbij, close.
De paniek bij onverwachtte voorvallen waarbij ze de controle over de situatie verliest, woede, razernij, zich daarin verliezen, voor mij een onmogelijke taak om haar daarin bij te staan. Mede door haar ontkenning, vluchtgedrag, angst ook komen de kaarten nooit echt op tafel. Ze zegt , jij bent de enigste die mij echt kent, dat doet mij pijn, nog steeds. Maar ik kan er niets mee, zolang ze zelf niets doet. Ik moest voor mijzelf kiezen, het kan niet anders, we zien elkaar, hebben het leuk waar mogelijk. Als ze idioot gaat doen ben ik weg, weet ze ook, heb het haar duidelijk verteld en doe ik nog steeds ook. Ik help haar en steun, maar ik geef nu de grenzen aan anders verzuip ik erin, doe mijn dingen, mijn leven en hoef haar niet iedere dag te zien anders verval je weer in die malemolen, en ergens houd het ook een keer op daar ben ik me wel van bewust, ik heb haar nog steeds lief, maar het word nooit mijn lief. Helaas is er ook een kind in het spel, deze vertoont de laatste tijd ook het gedrag, hoe kan het ook anders, hulpverlening stort zich er nu op, school trekt keihard aan de bel, vroeg me al af hoe dit onopgemerkt kon blijven, heb zelf al eens hierover met de huisarts gesproken, maar als niet de vader, en vooral als partner of expartner ben je bijna automatisch ongeloofwaardig, omdat er ndere" motieven kunnen spelen. Misschien word er nu een tipje opgelicht.

Dus pas op jezelf vooreerst, je leeft maar een keer dit leven, misschien in een volgend leven tref je elkaar op de juiste manier.

Cheche
(6652) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-18 16:45:00
Wat een verdrietig verhaal en hoe moeilijk moet het voor je zijn. Toch zeker omdat het zo'n lieverd is als de ziekte niet de kop op steekt. Toch is de vraag: is dit wat je voorstelt van een liefdesrelatie? Is er sprake van vertrouwen, van wederzijds respect? Van welke kant moet de meeste aanpassing komen in deze relatie en waaruit bestaat die aanpassing. Wil je altijd dat rotgevoel hebben als je een keer alleen op vakantie wil, of als je aan je toekomst werk in het buitenland. Wil je altijd dat gevoel van zorgen hebben? Om hem, om jezelf, over jullie. De vertwijfeling en de steeds groter wordende onzekerheid of je het wel goed doet, of je niet iets hebt verkeerd gedaan, of verkeerd gaat doen. Hem niet boos willen maken. Ga je dingen laten, of heb je dingen gelaten om hem niet boos te maken? Ga je situaties uit de weg en zo ja, is dat wat je wilt? Praat je dingen goed voor jezelf (bijv: hij is nu eenmaal zo, hij kan er niets aan doen, ik was inderdaad ook wel kort door de bocht naar hem, ik had inderdaad het wel op een andere toon kunnen zeggen etc)
Wil je beknot worden in je vrijheid, bekritiseerd om een verleden, beperkt worden in je toekomst, agressief benaderd in je huidige leven.
Hij heeft een ziekte en kan er niets aan doen. Dat maakt het des te erger want dat betekent dat het niet 1,2,3 weg is. Kortom, dit gedrag zal lange tijd zal blijven. Je zal dus langer te maken blijven houden met intense liefde maar ook met de agressie, vernedering, vloekwoorden en andere dingen. Een effectieve therapie duurt minimaal 3 jaar, en dat is nog buiten de wachtlijsten die ook minimaal een half jaar zijn. En de uitkomst van de therapie is dan ook nog onzeker. Bovendien zal het voornamelijk om hem gaan. Waar blijf jij in het plaatsje. Wie denkt aan jouw gevoelens, verdriet, onzekerheid en angst?
Je bent 20 jaar, je hebt nog een leven voor je. Wil je dat? Kijk eens of je voor jezelf het volgende na kan gaan: Wat is je huidige situatie, waar wil je naar toe en is dat haalbaar met hem zonder jezelf weg te cijferen/ volledig aan te passen/ te verdwijnen in zijn ziekte.
Wonderen bestaan niet, het antwoord zit in jezelf. Maar wat je antwoord ook zal zijn, het is erg moeilijk en verdrietig. Succes en veel wijsheid toegewenst. Gr Trea
(6655) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-19 00:24:00
Beste anoniem, ik kan je aanraden uit te zoeken waarom jij juist op hem verliefd bent geworden of denkt te zijn. Je bent zo heel erg jong, en hebt nog geen eigenbeeld ontwikkeld en zo te lezen heb je al de nodige "ervaringen" gehad. Ga eerst met jezelf aan de gang, wordt sterk, ontdek jouw kracht, en ga ervaring opdoen in het opbouwen van een gezonde intieme relatie. Met jouw huidige leeftijd en ervaringen, ga je het echt niet redden met een borderliner. Probeer alle twee eerst zelf te groeien, te leren, en ga dan kijken wat er nog is, wat je wilt en welke mogelijkheden er eventueel ook zijn om contact met hem te hebben. Ik ben 54 jaar, heb net na 12 jaar een relatie met een borderliner verbroken na jaren gemanipuleerd en vernederd en gekleineerd te zijn geweest. Nu de brokstukken opruimen valt niet mee, geen werk, schulden, een onverkoopbaar huis. Ik heb me laten leiden door zijn charme, zijn impulsiviteit. Kwam er zelf en veel te laat achter dat mijnheer een borderliner bleek te zijn, uiteindelijk door hem bevestigd. Een hel is het geweest. Dus vanuit mijn hart: ga voor jezelf, wordt moedig en krachtig, en kom in het reine met de keuzes die je gemaakt hebt.
(6657) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-19 10:41:00
Hallo Chreche,

Je schreef " hulpverlening " zit er nu bovenop....
Wie heeft ervoor gezorgd dat dit zo gebeurd is?
En welke instantie is dat?
Wil je hierover misschien meer schrijven?
Gr. F.D
(6658) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-19 20:21:00
Beste iedereen,

Bedankt voor jullie reacties. Om de vragen te beantwoorden zal ik het volgende schrijven. Ik wil een toekomst met mijn vriend. Ik wil knokken samen met hem zonder zelf te verzuipen in zijn ziekte. Door mijn eigen dromen na te kunnen jagen met hem aan mijn zijde en ik aan zijn zij. Ik weet dat ik jong ben maar veel mensen schatten mij ouder. Ik ben bijvoorbeeld niet bezig met uitgaan etc. Ik vind het voor af en toe leuk maar ik vind dit al zon drie jaar niet meer belangrijk of extreem leuk. Ik haal me geluk uit andere dingen.

Ik doe zelf een studie om hulpverleenster te worden. Ik heb dus wel wat kennis over psychische ziekte en weet op mijn stages ook goed om te gaan hiermee. Ook heb ik mijn vader op jonge leeftijd verloren waardoor ik heel zelfstandig ben geworden en ook een hoog verantwoordelijkheidsgevoel heb gekregen. Dit komt doordat ik voor mijn moeder wilde zorgen. Dit is zowel mijn kwaliteit als mijn valkuil en dat weet ik. Mijn vriend moet zelf verantwoordelijk zijn voor zijn leven en geluk. Dat is ook de reden dat ik hem nu sowieso de aankomende maand in Nederland laat en hem zelf opzoek laat gaan naar hulp. Dit gaat best goed. Grenzen aangeven is iets waar ik moeite mee heb. Maar ik ben hier wel al een paar jaar mee bezig en het gaat me steeds beter af. Ik wil hieraan blijven werken en ik zie het eigenlijk alleen maar als een mooie uitdaging voor mij om dit ook in mijn relatie te leren. Maar ik wil dus niet dat het gevaarlijk is. Ik heb te weinig verstand van borderline om dit te kunnen bepalen.

Als ik mijn grenzen weet aan te geven en een plan heb voor waar ik naar toe kan gaan als mijn vriend zichzelf niet is, is het dan veilig om met hem te zijn? Ook heeft hij zelf een stappenplan voor wat hij moet doen. Ik wil sowieso hier blijven om mijn stage af te maken en niet op te geven en aan mijzelf te denken en ik wil dus ook nog een maandje tijd voor mezelf. Maar daarna denk ik het aan te kunnen. Maar kan mij vriend het ook aan? Dat is de vraag.

Hij gaat vanaf morgen hulp krijgen van een vrouw die in de hulpverlening heeft gezeten en haar man is pastor. Mijn vriend heeft die pastor zelf benaderd omdat hij ook een kennis is van ons. Denken jullie dat zij hem kunnen helpen? Hij zal ook begin januari een intake hebben bij InGeest. Hij kan dan meteen beginnen wanneer we samen terug zijn in Nederland. Kennen jullie deze instelling? Hebben jullie goede ervaringen?

Trouwens, ik heb respect voor jullie. Succes met alle moeilijkheden maar probeer positief te blijven door te denken aan alle leuke momenten die je ook heb gehad en nog krijgt.

Liefs, anoniem
(6660) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-19 21:29:00
Dag FD, ik vind deze info te vertrouwlijk om publiek te delen, ik heb de beheerder een verzoek gestuurd om mijn mailadres aan je door te geven, als je contact met deze opneemt zal dit wel lukken.

Opmerking van Hein: FD moet mij dan ook even een mail sturen.
(6661) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-20 09:06:00
Beste anoniem, ik heb geen ervaringen met InGeest. Wel weet ik dat een therapie bij GGZ een goede eerste stap kan zijn maar niet volledig toegespitst is op bdl. Overigens zijn schematherapie en cognitieve therapie behandelingen die vaak worden gebruikt met behoorlijk goede resultaten mits ze intensief en voor langere duur zijn.
Kijk ook eens naar de therapie MBT. Dit is een behandeling die helemaal op bdl is gemaakt en heeft goede resultaten. Verder zit er in Amsterdam een instantie helemaal toegespitst op persoonlijkheidstoornissen: De Viersprong. Zij hebben veel ervaring met behandeling van bdl en hebben in hun programma ook veel aandacht voor partner/familie. Erg goede instantie met een gespecialiseerd diagnostisch centrum. Zijn diagnose bdl wordt in detail onderzocht en uitgezocht zodat behandeling helemaal op maat gemaakt kan worden. Succes
(6662) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-21 11:16:00
Beste allemaal,

Hier weer een bericht van Hana.Ik wil iedereen bedanken die iets heeft gepost en naar mij was gerelateerd. Het gaat met vallen en opstaan, maar redelijk goed toch wel. Ik krijg wel dagelijks een app van hem met alle beschuldigingen etc, ik ben nog niet gescheiden van hem, maar dat gaat komen binnenkort.Verder ik weet nu dat een leven met een borderliner letterlijk op eieren lopen betekend. Helaas wel want het is best zielig hoor, maar het is onze taak niet om iemand te verzorgen die vaak niet mee wil werken.Ik heb wel moeite mee eerlijk gezegd maar ik moet me zelf beschermen tegen mijn eigen gevoel (een goeie by the way Trea).
Ik had laatst een paar berichtjes afgeluisterd die ik destijds had opgenomen toen hij weer een hoop onzin was aan te vertellen en te verwijten, het deed mij een hoop in de zin van het weer voelen wat ik toen voelde, dus het gemis werd zeker minder door dat ik die ellendige gevoel herbeleefde. Ik kan zeggen dat het echt wel invloed op mij heeft, zo mis ik hem minder. Maar ik ben er nog lang niet hoor! ik zal jullie op de hoogte houden.
Ik hoop nog steeds op een wonderpil.

Liefs en fijne dagen voor iedereen Blers en (ex)partners.
Hana
(6668) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-24 09:41:00
Beste Hana,
Graag zou ik je die wonderpil toe willen sturen, neem ik hem zelf ook :-) Wat goed om je verhaal en voortgang te lezen. Erg sterk bezig. Ja, het duurt nog wel even voordat de storm is gaan liggen. Bij hem en ook in jou.
En dan nog steeds. Bij mij neemt ex de gelegenheid van kerst ten baat om een poging te wagen er weer tussen te komen met kaartjes en cadeautjes. 6 maanden rust gehad dus frustrerend dat dit nu weer aan de orde is. Hoop dat als de feestdagen voorbij zijn, ook dit weer gedaan is. Om mijn frustratie kwijt te raken loopschoenen gekocht en nu ben ik maar begonnen met hardlopen. Zo houd ik zoet en zuur in balans zal ik maar zeggen. Genoeg over mij. Hana, goed bezig! Knap en erg sterk van je.
Ik wens iedereen goede kerst en een super 2016! Dat het mooie momenten en goede herinneringen mag brengen.
Gr Trea
(6672) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-25 02:23:00
Hoi Hana en de rest,

Als ik u bericht goed begrijp wil u (nu nog) man niet aan zichzelf werken. Wat een treurig verhaal maar wel super sterk inderdaad dat u voor zichzelf kiest. Ik ben trouwens mevrouw anoniem :p. Degene die in het buitenland zit voor studie. Met mijn vriend gaat het momenteel best wel heel erg goed. God heeft ons geholpen. Zijn woede is weg. Wel is er heel veel verdriet omdat hij zo graag bij mij wil zijn en het heeft verpest voor zichzelf en mij dat we nu met de feestdagen ook niet bij elkaar kunnen zijn. Ik krijg steeds meer vertrouwen in hem omdat hij zich aan afspraken houd en niet meer agressief doet. Ik wil nog even tijd om alles te verwerken en dan ga ik met hem de uitdaging aan en laat ik hem weer hier bij mij komen. We zullen begeleid worden door een psychologe hier. Ik ben gisteren bij haar langs geweest.

Bedankt trouwens voor de tips. De viersprong heeft helaas een nog langere wachtrij zoals alle mogelijke instellingen. Het is dus gewoon afwachten. Nou heb ik nog een vraag aan jullie. Ik verwacht negatieve reacties maar ik ga het zo goed mogelijk proberen uit te leggen. Mijn vriend en ik willen heel graag een kindje. Zowel hij als ik willen ons hele leven lang al heel graag kinderen. Beide lijkt het ons prachtig om jonge ouders te worden en meerdere kinderen te krijgen. Nou is het financieel mogelijk, met mijn studie mogelijk, huisvesting is geregeld en we zouden hulp genoeg kunnen krijgen. Maaaar nu is mijn enige twijfel om nog geen moeder te worden dat mijn vriend dus borderline heeft. Het gaat nu heel goed en het lijkt alsof hij nooit meer agressief naar mij zal zijn maar wanneer ik een baby draag dan wil ik extra voorzichtig zijn en dus geen risico lopen op stress of gevaar. Hoe denken jullie hierover? Mijn vriend werkt keihard aan zichzelf en houdt zich aan de afspraken, ook houd hij opeens weer van zichzelf en kan hij voor het eerst van zijn leven zeggen dat hij gelukkig is. Ik wil zo graag beginnen aan onze toekomst en zowel hij als ik kunnen eigenlijk niet wachten, maar is het veilig?

Liefs, anoniem
(6674) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-25 12:17:00
Beste Anoniem, wat fijn dat het beter met je vriend gaat en dat het lijkt alsof de gesprekken aanslaan. Ik begrijp eruit dat de gesprekken net zijn begonnen dus ik de tijd zal het aanzien of de ingezette koers stabiel blijft. Ik hoop het erg voor je want je houdt erg veel van hem. Wil je echt raad over jullie plannen betreffende een kind? Ik denk namelijk dat je je beslissing hebt gemaakt en dat jullie snel kinderen willen. Je ziet het allemaal weer zonnig in, je wilt de uitdaging aangaan, je hebt je goed ingelezen en jullie toekomstplannen hebben jullie duidelijk voor ogen. Hij is vol goede moed en doet goed zijn best. Dat moet voor jullie alltwee heel fijn zijn. Houd er wel rekening mee dat iemand met bdl hun gedrag over langere termijn vaak niet goed in kan schatten. Dat 100% alles goed en 100% alles slecht hoor bij de stoornis. Gelukkig wordt hij daarbij geholpen.
Je vraagt om raad en mijn raadgeving is om jullie plannen de tijd te geven. Als zijn situatie over een jaar nog steeds stabiel is, dan ben je 21 jaar en is er tijd genoeg om de volgende en belangrijke stap in jullie toekomst te nemen. Dan is gebleken dat hij stabiel en volwassen genoeg is om voor langere tijd veilig gedrag te vertonen voor zichzelf,voor jou en dan kan een volgende stap genomen worden. Gun jullie zelf tijd, het zal de opvoeding van jullie kind alleen maar ten goede komen. Gr Trea
(6676) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-26 02:53:00
lieve jonge anoniem,
ik heb je verhaal aandachtig gelezen , ben een moeder van 63 met een dochter van 32 met BL. En zij menen het echt wel goed en na zware periodes afgewisseld met ogenschijnlijk normale periodes , weet ik uit ervaring, dat hoe lief ze ook kunnen zijn, echt lief en mogelijks nog meer in die periodes dan mijn niet bl zonen, dat de bl sterker is dan hunzelf en weer de kop kan opsteken in extreme vormen!! je bent echt nog piepjong, ook al kan je al veel meegemaakt hebben , je bent nog enthousiast en vol geloof in de mens en het leven! dat siert je!! Maar ik vind het ook mijn plicht je enthousiasme een beetje te temperen en me aan te sluiten bij trea. Er is hier absoluut geen sprake van slechte wil, maar wel van een psychische ziekte die het vaak overneemt van het gezond verstand; je bent nog niet zo lang op de site en de verhalen die je vertelt hebt zijn echt wel heel zwaar en zelfs met de beste wil van je vriend niet in een twee drie van de baan...ook al zou jij en hijzelf dat zelf graag willen. Het is niemands schuld als je met die ziekte als ik het zo mag noemen, de achterdocht, het agressieve, etc... opgescheept wordt en achtervolgd wordt. Maar het is dan eigenlijk van jouw kant dat het gezond verstand het moet overnemen op liefde en niet terugdraaibare beslissingen. de belangrijkste beslissing daarin lijkt me dan ook die van het nemen van de beslissing om samen een kindje op de wereld te zetten!!! het gaat hier niet om een poesje of hondje dat je in het ergste geval naar een asiel kan brengen maar wel om een klein mensje,vrouwtje, zoontje...dat in deze wereld zal moeten vechten om een bestaan op te bouwen!! een kind is voor het leven lieve meisje!! denk daar goed over na!!! ik denk eerlijk gezegd dat een kindje op dit moment in jullie relatie nog niet aan de orde is en eigenlijk zelfs een beetje immoreel zou zijn, ik weet, dit zijn zware woorden, al gun ik het je volop vanuit het diepste van mijn hart ...en ooit, god weet met wie...zal je tijd daar rijp voor zijn!!! Maar op dit moment denk ik dat als je de relatie met je vriend nog een kans wil geven een kindje daarbij geen goed idee is en ik denk dan niet aan jou, maar wel aan het nieuwe leventje! net als trea kan ik enkel zeggen, geef de tijd een kans om uit te maken of je relatie met je vriend een stabiel karakter kan hebben en heeft, daarna is er tijd voor die verdere stap!! ik meen het echt goed met jullie, vandaar mijn reactie, maar kinderen zijn geen speelgoed, ... ze zijn niet zo een droom als je denkt... ze kunnen echt veel huilen, ziek zijn, strontvervelend zijn, laten je geen tijd voor je relatie die al veel enerie zal vragen.. misschien zou jij wel een kindje aankunnen, maar als ik het goed begrijp wil je een kindje binnen jouw relatie...en dan kan ik je enkel aanraden om daarmee echt nog te wachten.. het is al zo moeilijk voor vele koppels zonder partner met bl...laat eerst je relatie bloeien en zien of dat lukt...daarna kan je nog aan nieuw leven denken, want echt meisje, , je bent nog piepjong! dikke knuf
celine
(6677) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-26 19:15:00
Lieve anoniem,
Ik volg deze forum en ik heb jou verhaal ook aandachtig gelezen en ik moet je eerlijk zeggen dat ik me ook aansluit op reacties van Trea & Celine. Ik heb 6 jaar weggegooid van m'n leven met alle gevolgen van dien. Wat heel moeilijk is bij blers is wanneer t goed gaat (wat altijd en 100% tijdelijk is) je intrapt en doorgaat omdat je dan denkt dat t niet meer voorkomt of gebeurt (agressie,woede,liegen,drugs etc) maar dat is de valkuil ervan. En voor dat je t weet hebben ze je figuurlijk opgegeten. Dus ik zeg ook en geloof mij weet t als geen ander, idd je bent nog veelste jong!!! Kijkt t eerst aan een kind kan altijd.
Liefs Hana
(6680) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-26 23:18:00
Als je een kind wil, dan moet niet een van je eerste vragen zijn of het veilig is.
Welke middeltjes er zijn tegen buikkrampjes, of je sinaasappelen mag eten als je voedt, wanneer ze hun eerste tandjes krijgen, waar je de beste luiers haalt, borstvoeding of flesvoeding etc. Dat zijn normale vragen en gangbare onzekerheden.

Maar niet of het veilig is voor een baby. Het moet absoluut zeker zijn dat het veilig is voor een kind om kind te zijn. Dat is een basisrecht van een kind.
Zolang je je afvraagt of het veilig is om samen met je vriend een kind te krijgen, dan is de tijd nog niet rijp. Leeftijd speelt hierin geen enkele rol. Wel gezond verstand.
Ook anoniem
(6681) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-28 00:50:00
lieve anoniemtje,
ik vindt het spijtig dat we niets even van je horen. ik hoop dat je ons niet kwalijk hebt genomen dat we je onze eerlijke gevoelens even hebben geventileerd!! weet vooral dat we het beste met jou enje vriend in ons achterhoofd hebben! en mag ik het zeggen???met onze ervaring in het leven zijn we door de jaren echt wat voorzichtiger geworden,zowel naar onze bl kinderen alls naar wat hen in hun jonge jaren is overkomen,wat vaak niet min is!!maar net daardoor hen vaak zo kwetsbaar maakt in hun toekomstige leven, vaak iets wat ze helemaal niet verdiend hebben!!!! maar het heeft hen mede gevormd tot een misvormd persoon!! en daar is werk voor nodig om hen te overtuigen dat ze best wel normaal zijn!! ook zij hebben recht op een liefdevol iemand die hen echt graag ziet..maar net voor hen is het heel moeilijk om dat proces te vatten. dus echt lieve meisje, net vanuit die bekomernis schreef ik mijn mail.vecht , als je dat wil, eerst voor een volwaardge liefdesrelatie, en als dat lukt, vecht dan voor een kindje van jullie samen!
liefs
celine
(6683) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-28 03:05:00
Beste iedereen,

Bedankt voor jullie reacties. Ik ben het ermee eens dat veiligheid geen vraag zou moeten zijn. Dat is ook de rede dat ik er heel veel over na ben gaan denken en het ook hier met jullie heb gedeeld. Ik denk inderdaad dat ik moet kijken of de situatie stabiel blijft en dan pas moet overwegen om een kindje te maken met mijn geliefde. Ik ben het er alleen niet mee eens dat ik te jong ben voor het opvoeden van kinderen. Ik ben al continue informatie aan het opzoeken, programmas aan het kijken en heb de hele ontwikkeling van een individu al moeten leren op school. Zowel motorisch, cognitief etc. Daarnaast ben je biologisch gezien tussen je 20e en 25e het vruchtbaarst en dus ook rijp genoeg om kinderen te baren. In "de Westelijke wereld" is men vaak met zichzelf bezig, bijvoorbeeld door het maken van carrire. Ik ben hierin misschien iets anders als de rest. Ik vind het belangrijk om met elkaar bezig te zijn en ik vind het veel belangrijker om kinderen groot te brengen dan carrire te maken. Ik vind het zijn van een goede moeder een hele mooie prestatie en ik zie dit ook zeker niet als gemakkelijk. Noem me hierin ouderwets, maar zo denk ik daarover. Ik wil graag 4 kinderen als dit mogelijk is. Voor mij is het dus noodzaak om niet te laat te beginnen en ik heb ook echt gevoel dat ik hier ready voor ben. Ik begrijp dat mijn partner ook ready moet zijn. Hij zou echte een hele goede vader kunnen zijn als hij die borderline onder controle heeft. Heel erg bedankt dat jullie mij geholpen hebben dit nog meer in te zien, maar ik wilde wel even mijn mening kwijt over het "piepjong" zijn. Dit doe ik niet om in de verdediging te schieten, maar om het jullie te laten begrijpen. Ik begrijp namelijk dat jullie mij willen helpen en dat waardeer ik ook zeer! Jullie nemen tijd en moeite om mijn berichtjes te lezen en hier over na te denken en advies op te geven. Bedankt.

Ik zal jullie laten weten hoe het verder loopt. Het gaat nog steeds goed met mijn vriend tot nu toe, dus dat is fijn :)

Liefs, anoniem
(6685) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-28 11:17:00
Lieve anoniem,

Hou oud is jouw BL-er? Een BL die tussen de 20 en 30 is zal zijn BL nauwelijks onder controle kunnen houden. Zeker niet zonder intensieve therapie. En met ook nauwelijks, ben ik bang. Tussen de 20 en 30 zijn de 'apenjaren' van een BL-er, zoals iemand dat eens heel mooi schreef op dit forum. Reken erop dat als je kiest voor een kind, je dan een alleenstaand moeder zal zijn, die het extra zwaar zal krijgen door de continue wisselingen in stemmingen van de vader. Nogal een opgave dus.
En natuurlijk heeft jouw vriend zijn BL niet onder controle door de tussenkomst van moeder of een geestelijke. Het is slechts 'een goede periode'. Alleen met heel intensieve therapie en het vorderen van de leeftijd is er 'controle' te vergaren.
Maar ik snap je wil om te geloven dat het anders is.
Sterkte lieve Anoniem. En geniet van de goede periode van je vriend. Deze zijn vaak meer dan fantastisch..

Lieve groet,

Belinda
(6686) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-28 16:04:00
lieve anoniem,

Ik ben de stouterik die schreef dat je nog "piepjong" bent...Maar sorry als je dit kwetsend vond. Ik bedoelde het eerder als compliment ... dat je nog jong bent en nog vele vele jaren tegoed hebt! En je hebt gelijk, moeders van 21 kunnen zeker heel goede moeders zijn en ik denk dat jij ook zo iemand bent. Ik wou je enkel zeggen dat je best niet te vlug van stapel loopt bij zo een belangrijke beslissing, niet omwille van jou, maar omwille van je vriend en zijn bl. Dat je nog veel tijd hebt om uit te vinden hoe de relatie zal lopen want dat je over vb twee jaar nog altijd een heel jonge vrouw en moeder zult zijn
knuffel van een oude witte duif
(6692) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-29 22:47:00
Hoe ermee om te gaan?

Mijn ex heeft diagnose BL, in combinatie met chronische depressiviteit en nog wat meer.
Sinds 3,5 jaar gescheiden, maar wel een dochter van 9 jaar jong.
Elke 2 weken was ze een weekend bij haar vader, en de helft van de vakanties.
Het ging altijd stroef, ook qua verzorging. En een kind wat weer van haar pad af was, als ze weer bij mij thuis kwam.
Dan woonde hij bij zijn vriendin, dan weer bij een familielid, beloofde weer dat het beter zou gaan, enz. enz.

sinds oktober dit jaar ziet ze haar vader geen weekenden meer, maar dagdelen.
Hij heeft 3x zelfmoord geprobeerd te plegen, en daardoor heb ik helemaal geen vertrouwen meer. Het is allemaal onder supervisie, nooit alleen.
nu de afgelopen keer heeft hij geen enkele afspraak gemaakt om onze dochter te zien, en tot mijn verbazing heeft onze dochter ook niet gevraagd of ik al wat wist.

ze weet dat papa in zijn hoofd een beetje ziek is (en ik heb het haar uitgelegd zoals bij een fysieke ziekte) ze is 9, maar begrijpt veel meer. Dus ik heb het haar redelijk goed kunnen uitleggen. Alleen het zelfmoord deel heb ik natuurlijk niet verteld, ze weet dat ook dat ik sommige dingen niet vertel omdat ze nog te jong is.

hij liegt nog steeds, ik geef de hoop iig op.
Ook ben in niet meer van plan om onze planning af te gaan wachten tot het hem weer eens uitkomt om af te spreken, vaak op het laatste moment.
Ik heb er wel veel moeite mee, hoe ik het "verkoop" naar onze dochter toe.
nu vraagt of zegt ze vrij weinig, al de afgelopen weken weer genoeg gepraat over dr vader, zegt ze zelf.

hoe of wat kan ik het uitleggen zonder haar gevoel te krenken, zonder voor haar gevoel dr vader te krenken?
Ik vind het allemaal maar prut, een praatgroep voor lotgenoten zou voor mij erg welkom zijn. Zeker als er kinderen mee gemoeid zijn, die zijn altijd de dupe :-(
(6700) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-31 02:44:00
Lieve mensen,
(Mevrouw anoniem weer hier)
Bedankt weer voor de berichtjes. Ik vind het erg moeilijk omdat ik in een tweestrijd zit dat ik hem geloof omdat hij ook geloofd in zichzelf maar daarnaast dat je overal op internet leest en wat jullie ook zeggen dat het weer slecht gaat over een tijdje. Weten jullie hoelang zo'n "goede"periode kan duren? Zijn er dan ook voortekenen dat het weer mis gaat? Ik moet zeggen dat ik op internet andere verhalen lees dan hoe ik het zelf heb ervaren. Bij mijn vriend sloop het er altijd een soort van in. We voelde het eigenlijk al aankomen dat heer een keer agressief ging worden. Nu is het dus heel anders. Ik merk gewoon totaal geen agressie meer in hem. Hij erkent ook dat hij ziek is en heeft ondertussen ook geschikte medicatie. Hij zegt dat het vast een periode weer minder goed zal gaan maar dat hij nu weet hoe hij daarmee om moet gaan. Hij zegt zelfs dat hij dan gewoon naar Nederland weer gaat en pas weer terug komt wanneer het weer goed gaat. Hij betaald liever 10000 keer zijn vlucht dan dat hij mij ooit nog een keer aanraakt zegt hij. Ik geloof hem. In hoeverre is borderline bij mensen hetzelfde? En slikken de mensen met borderline die jullie kennen medicatie en willen zij aan zich zelf werken?

Voor de mevrouw hierboven, wat een heftig verhaal en wat moeilijk voor jou en je kind. Ik zou je graag advies kunnen geven maar dat kan ik natuurlijk niet. Wel weet ik dat mijn vriend zijn borderline waarschijnlijk te danken heeft aan zijn vader. Zijn vader had ook borderline in combinatie met depressie, ook gebruikte hij cocane. Wat mijn vriend op jonge leeftijd heeft moeten meemaken doet mij verschrikkelijk veel pijn. Plots kwamen er herinneren naar boven van vroeger. Ruzies tussen hem en zijn moeder dat ze borden naar elkaar gooide. Hij en zijn moeder die beiden aan 1 van zijn armen trokken, toen hij 4 was! Zijn vader die hem liet zien wat cocane was op zijn 12e. Verder heeft hij zijn vader aan infuus gezien met trillende armen omdat hij zijn polsen had doorgesneden. Zijn vader beloofde dat hij langs kwam op zijn verjaardag en kwam vervolgens gewoon niet terwijl hij zei dat hij onderweg was. Noem het zo maar op. Inmiddels zit zijn vader in het buitenland. Ik hoop dat jou dochter dit nooit hoeft mee te maken! Dus als tip kan ik je wel meegeven dat je haar zoveel mogelijk moet proberen te beschermen om haar niet blootstellen aan dit soort dingen omdat dat ernstig traumatisch kan zijn voor een kind (en misschien voor een volwassene ook al). Misschien kan je haar ook vertellen dat papa af en toe niet zo eerlijk is en ze niet teveel op hem moet vertrouwen en dat dat komt omdat hij in de war is in zijn hoofd. Zo heeft ze misschien minder verwachtingen en zal ze minder teleurgesteld zijn. Mijn vriend neemt het zijn moeder nog steeds kwalijk dat zij hem gewoon op zijn vader liet wachten buiten, dat hij elke auto zat te bekijken of hij het was en dat ze niet gewoon naar hem toe liep en hem meenam en zij lieve schat papa die komt niet meer. Hij bleef maar hoop houden waardoor het nog meer pijn deed. Ik hoop dat ik je hier een beetje mee help. Heel veel sterkte hoor en pas goed op jezelf ook!

Liefs, anoniem
(6705) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-31 10:31:00
Lieve mensen van deze site,

Heeft iemand ervaring met dissociatie of psychosen bij BL ers? Graag ook van BL ers zelf.
Hoe begint zoiets, hoe lang duurt het, wat helpt om het te voorkomen of beperken, hoe krijgt iemand weer grip op je, hoe kom je er uit? Ik snap het niet :(
Ik snap niet dat een geliefde de partner zo veel pijn kan doen.
(6706) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-31 11:05:00
Lieve Anoniem,

Ik snap dat het lastig is en dat je in tweestrijd zit. Je vraagt of er ook personen met Bl zijn die in therapie zijn en medicatie nemen. Mijn antwoord is Ja.
Mijn ex zat een half jaar intensief in therapie en gebruikte een medicatie die bij zijn BL paste. Een medicatie die de spanning verminderde waardoor die hanteerbaarder voor hem werd en hij beter sliep. Ik ging regelmatig mee naar zijn psycholoog zodat we samen wisten wat we moesten doen als de spanning te hoog opliep. We hadden een "ontsnappingsplan", wat weergaf we moesten doen als hij door zijn BL weer agressief zou worden.

Toch liep de spanning geleidelijk weer op, zo geleidelijk dat we het zelf vrijwel niet merkten. Achteraf wel. De problematiek kwam dan in onze gesprekken weer vaker centraal te staan, vaker onrust als ik iets alleen deed, als ik naar zijn inzicht niet op tijd was gedroeg hij zich heel onrustig. Hij wilde steeds vaker weten met wie ik wat voor contact had en er traden kleine manipulaties op. Ook werden de vragen en conclusies over mijn verleden geleidelijk meer. Kleine jaloerse opmerking wat overging in achterdocht en eindigde in paranoia en waan. Dit resulteerde in een afschuwelijke climax met veel agressie. Nogmaals, hij was toen al een half jaar in therapie ondersteund met passende medicatie.

Na deze afschuwelijke climax was vreemd genoeg voor minimaal drie maanden het BL gedrag volledig verdwenen. Zo ontzettend verdwenen dat we ons beiden vrijwel niet meer voor konden stellen dat het berhaupt was gebeurd. Het agressieve gedrag stond zover van de aimabele en attente persoon die hij was na het gebeurde.

Na deze gebeurtenis is zijn therapie gentensiveerd (was ook justitile verplichting) en zijn medicatie was aangepast en verhoogd. Maar het belangrijkste was dat hij vanuit een intrinsieke motivatie zelf enorm met zichzelf aan de slag gegaan. Hij wilde zo graag veranderen.

We konden er heel goed over praten. Wij zouden het redden, Anoniem. Wij zouden de uitzondering zijn op alle theorien en verhalen. Nooit zou hij me nog iets aan doen, nooit! Hij zou nog eerder zijn been afhakken, dan dat hij ooit nog een vinger naar me uit zou steken. Nooit. Hij meende het cht en ik geloofde het cht. Hij deed ook zo zijn best. We wilden het zo graag geloven..

Maar na 6 tot 8 weken sloop het er weer in. We zagen het, merkten het, benoemden het naar elkaar toe en hij deed zijn best, en ik ook. Maar de ziekte is zo machtig. Het werd weer heel naar. Terwijl hij intensief therapie volgde en inmiddels twee soorten medicatie nam.

Het lelijke gedrag wordt veroorzaakt door de ziekte. Want zo beschouw ik het. Belinda heeft het erg goed omschreven. Het is moeilijk onder controle te houden. En nog moeilijker als je onder de 40 bent. Maar ook boven de 40 is het hard werken.
Alleen met lange, intense therapie met zeer gespecialiseerde professionals (zoals dus bij de Vierspong) kan het leefbaar worden en dan nog kan het bij het oplopen van de spanning moeilijk te hanteren zijn. Dat je zelf de beslissing neemt samen met hem erin te geloven, begrijp ik. Jij bent volwassen. Maar een kind kan niet kiezen. Jij moet kiezen voor het kind of een omgeving veilig is want dat is noodzakelijkheid, een basisrecht en een basisbehoefte van een kind. En een kind kan niet kiezen .
Geniet van deze mooi periode met je vriend, de goede periodes kunnen werkelijk fabelachtig fantastisch zijn.
Liefs Trea
(6707) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-12-31 22:42:00
Dank je wel mevrouw anoniem, voor je tip.
min of meer deed ik dat al zo natuurlijk, het gaat mij erom als ze meer dan dat wil weten natuurlijk.
vreselijk het verleden van je vriend! Mijn ex heeft natuurlijk ook zo zijn rugzakje die hij als kind mee heeft gekregen.
En ook hij nam het zijn moeder kwalijk, waarschijnlijk nog steeds.
en hoe erg het allemaal ook is, en heb ik ook altijd mijn ex verteld; elke ouder maakt fouten, de 1 wat meer dan de ander. Als kind ben je de dupe, en kan je daar niets aan veranderen.
Als volwassene daarna, is dat niet meer zo. Je kan er ook wat mee doen dan, juist omdat je het besef hebt.
mijn ex heeft geen hulp gezocht, en bleef wijzen naar zijn moeder. Waardoor hij nu met 40+ zo in de sh*t zit. Geen toekomst perspectieven heeft, en niet wil knokken om dat wel te kunnen doen.
of iemand voor zijn karretje spannen, dat iemand anders het doet voor hem.
Het slurpt tonnen aan energie, zelfs nu we uit elkaar zijn voor al wat langer.
in totaal ben ik trouwens 15 jaar samen met hem geweest, en als ik vanuit mijn ervaring mag spreken, kan niemand een lange relatie onderhouden met borderline.
altijd gaat het na 2 a 3 maanden "mis"
Ik heb behalve het laatste half jaar geen fysieke uitspattingen mee gemaakt, maar achteraf gezien wel 15 jaar aan hersenspoeling en geestelijke mishandeling. Heel langzaam, zonder dat je het snel merk.
Ook het liegen, het blijft. En het erge is nog, dat het in mijn ex zijn ogen geen liegen was. Hij is er nog steeds stellig van overtuigd, en geloofd zijn eigen leugens
(6710) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-05 15:35:00
Hallo allemaal,

Hier weer eens een berichtje van mij Aylin. Ik heb hier een aantal keren een bericht geplaatst een lange tijd terug.
Toen vertelde ik ook dat ik zelf borderline heb, en mij allemaal therapien stonden te wachten, en dat heb ik ook allemaal afgerond. (Schematherapie en VERStraining). Daar heb ik veel inzichten door gekregen.

Sinds september ben ik aan de medicatie. De eerste maanden ging het geweldig, alle agressie, achterdocht en stemmingswisselingen verdwenen als sneeuw voor de zon, tot ik de laatste twee maanden extreem vermoeid werd door dit medicijn. En veranderde ik in een enthousiast iemand in een wrak, die uren voor zich uit zit te staren op de bank, of in bed ligt. Ik slik 1 mg Haldol. Heb toen een halve geprobeerd, werd ik weer heel gespannen gestrest en snel agressief van. Dus toen weer naar 1 mg gegaan, toen is mij wr aangeraden om een halve te slikken, en toen wr een hele, en nu werkt het medicijn gewoon niet meer mede doordat er steeds met de dosering wordt gesjoemeld.
Helaas is het dus gisteren heel erg gescaleerd thuis. We hebben letterlijk gevochten elkaar aangevlogen, bedreigd. gedreigd met aangifte bij de politie van partners kant. Dit soort uitbarstingen waren voor de therapie en medicatie wekelijks aan de orde.
Het is ook heel beangstigend om dit weer na zo een lange tijd mee te maken.
Ik weet ook niet goed wat we moeten doen, iedereen heeft het over een time out om tijdelijk even uit elkaar te gaan, maar beide kunnen wij niet zomaar het huis verlaten, partner werkt fulltime , ik moet onze dochter naar school brengen, dus kan niet zomaar ergens bij iemand gaan logeren. (wonen allemaal niet in de buurt).

Nou heb ik morgen een gesprek met psychiater om te kijken of ik misschien een ander medicijn kan gaan proberen.

Mijn partner is mij ook aangevallen. heeft ook geweld gebruikt,( niet de eerste keer ) Maar vroeger sloeg hij mij nooit terug. Ik probeer het goed te praten en te zeggen dat hij zich ook verdedigt, terwijl ik aan de andere kant niet begrijp dat hij niet wil inzien dat ik alles doe om te veranderen. en als ik dan een keer na lange tijd weer in de mist ga, weer zoveel narigheid over me heen krijg. ( Je hebt niemand omdat je een afschuwelijk karakter hebt, als je lief doet ben je gewoon nep aan het doen. Je bent een goede actrice ..etc..)
Hij is een keer weggeweest naar een bijeenkomst voor naasten, en we hebben relatietherapie.

Het kn lange tijd goed gaan ( Met medicatie) Maar als het mis gaat, gaat het ook cht goed mis.

Hij is het er trouwens ook niet mee eens dat ik medicijnen neem, want dat is volgens hem ook de oplossing niet.
Ik voel me hier zo alleen in.

Zo, ik heb het even van me af geschreven.

Sterkte ook voor alle anderen hier op dit forum.

Aylin
(6717) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-05 19:22:00
Hallo ayilin,
Wat een ellendige tijd voor je, ik hoop dat je binnkort rust krijgt, bedankt dat dit meedeelde, wij (ex)partners kunnen deze informatie goed gebruiken. Ik hoop dan ook dat je wat vaker hier iets post.
Sterkte Hana
(6719) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-06 00:25:00
Hallo mensen. Ik ben een BL vrouw van 29 jaar oud. Ik val regelmatig terug in oude patronen waaronder drank en drugsmisbruik, ondanks dat ik nu een goede baan heb gekregen. Ik heb van mijn 19e tot 25ste psychotherapie gevolgd puur uit eigen wil waar ik veel aan heb gehad. Ik voel me nu of ik "er tussenin" hang.. Ik heb veel symptomen maar zie ze naderhand wel altijd in. En soms wou ik dat ik er niet zo mee met mijn handen door in het haar zat. De reden dat ik nog zo laat aan t surfen ben komt omdat ik tips zoek hoe het ooit nog goed kan komen tussen mij en mijn ex. Ik ben ziekelijk jaloers en hij heeft daarom een punt achter de relatie gezet. Ik ben radeloos want ik wil hem niet kwaad maar ik zit soms gewoon gevangen in mezelf waardoor ik t allemaal mezelf aan doe. Geloof me dat het hebben van borderline ook ontzettend zwaar is, ik wil zo niet zijn en ik houd al 4,5 jaar lang zielsveel van hem. Hij heeft zoveel met me meegemaakt en ik heb ontzettend veel respect voor hem. Daarom mijn ode. Sorry ik ben erg emotioneel en wilde dit even kwijt. Lieve groet M.C.
(6721) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-06 22:21:00
Lieve meid van 29, ik las je verhaal en vind het heel erg voor je. Wij partners van blrs zijn vaak ten einde raad met jullie (absoluut niet hatelijk bedoelt) ik weet niet wat ik je moet adviseren, ik hoop dat je je rust kan vinden en dat je al zoekt en surft naar informatie dat is al een goede weg naar verbetering, ik wou dat m'n (ex) man dat ook deed, want dat zou een hoop uitmaken, die erkent het gewoon niet en ik ben nog altijd degene die zijn leven heeft verpest volgens hem. Hij heeft mij achtergelaten met heel veel ellende,openstaande rekeningen noem maar op, zit in een vrijsector woning die ik amper kan betalen enz enz. Ik denk dat het goed is dat je op deze forum bent want we kunnen van elkaar leren.wat ik me afvraag is hoe is die therapie eigenlijk? naast medicijnen? Wordt er dan geprobeerd je denkwijze te veranderen of? Want ik heb een vriendin die leed een aantal jaren geleden aan een ziekte fobie wat heel erg haar gesoleerd had gemaakt, zij geloofde altijd heilig dat zij ernstig ziek was als ze een griepje had bv, het heeft een paar jaar geduurd met hulp en uiteindelijk kon ze normaal een leven lijden, terwijl zij voorheen zo bang was als al een ziekenhuis op afstand zag dan al zwaar in paniek raakte, ik wil hiermee zeggen/vragen zou dat soort praattherapie noem ik het maar niet helpen? Want uiteindelijk zit het allemaal tussen de oren, want wat ik van mijn ex weet is dat hij alles wat hij voelde in zijn hoofd waarheid is, wat natuurlijk niet zo is. Ik weet dat bl ernstiger is.Ik hoop dat je vaker komt! Ik wens je heel veel succes. Liefs Hana
(6726) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-12 23:19:00
Beste Hana,

Ik reageer binnenkort, ik heb het druk momenteel.
Wilde even doorgeven dat ik het niet vergeten ben te reageren.

Groetjes MC
(6741) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-14 01:19:00
Lieve mensen,

Ik wil jullie bedanken, voornamelijk de mensen met borderline, dat jullie je verhaal hebben gedeeld op dit forum. Ook lees ik op internet dat voor veel mensen borderline echt niet je hele leven lang hoeft te zijn. Goede therapie kan sommige zelfs genezen. Ik wil jullie moed inpraten om te blijven vechten tegen deze nare ziekte en te blijven geloven dat het echt beter kan gaan! Als je je partner terug wil winnen lijkt mij dit ook het belangrijkst. Laat zien dat je aan jezelf werkt, hou je aan afspraken, luister naar je (ex)partner. Ik merk namelijk dat ik dit zelf heel fijn vind om bij mijn vriend (met borderline) te zien. Wij hebben nu alle bij een soort signaleringsplan en morgen komt hij weer naar mij toe voor 3,5 week. Ik ben mevrouw anoniem btw. Ik hoop zo erg dat we gewoon mogen genieten van elkaar deze periode. Omdat ik bang voor hem ben geweest zal ik nu minder naef zijn en het zeker voor het onzeker nemen. Ik hoop dat dit voldoende zal zijn. Het signaleringsplan gaf mij inzicht dat ik eigenlijk aan heel veel dingen kan merken dat het wat minder goed gaat (minder eetlust, medicijnen niet willen nemen of minder zelf aan denken, minder zin in het leven, achterdochtige vragen stellen, minder lachen, minder praten, geen zin hebben om dingen te doen etc etc.) Wanneer ik dit opmerk moet ik van de psychologe eerst vragen of hem iets dwars zit en proberen met hem over te praten, vervolgens wanneer dit niet voldoende is of niet werkt moet ik proberen wat met hem te gaan doen (denk aan een spelletje, boek lezen, naar de film gaan, een drankje doen ergens noem maar op). Wanneer het niet lukt om hem zover te krijgen dan is het een kwestie van wegwezen. Hij er uit of je gaat zelf een tijdje weg. Het is dan namelijk een erg groot risico dat er een explosie komt. Ook zei ze dat wanneer je de persoon ziet veranderen in stemming je max 2 dagen mag wachten met het erover praten en t plan uitvoeren. Het kan namelijk heel snel gaan. Misschien kennen jullie dit stoplicht principe allang, maar ik vond het wel erg nuttig dus misschien weet ik er nog iemand mee te helpen.
Liefs, anoniempje
(6743) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-20 07:22:00
Beste Anoniem, ik wens je een hele fijne periode toe met je vriend, die na zo lange tijd weer bij je komt. Het is goed dat je leert de signalen herkent, ik wens je kracht toe om er ook naar te handelen als er een moment is dat dat nodig is. Maar voor eerst....geniet van deze goede periode (maar dat zal we lukken :-) Gr trea
(6751) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-21 02:10:00
Ik moet toch, uit eigen ervaring, een forse waarschuwing geven aan mensen die een BL als partner hebben. Eerst eens heel goed bij zichzelf te rade gaan of ze al die inspanningen, die nodig zijn nu, morgen, overmorgen en in de toekomst, wel willen doen!

Als er kinderen zijn, lijkt mij al helemaal noodzakelijk om verregaande psychologische en psychiatrische hulp in te roepen. Want je wilt dan nog extra je best doen, om de relatie in stand te houden. Daarvoor is steun nodig!

Ik ben na heel veel jaren er pas achtergekomen dat mijn man aan dit ziektebeeld leed en kwam in de meest absurde situaties terecht. Natuurlijk merkte ik al snel dat dit niet normaal was, en toegegeven werd -door mijn partner weliswaar dat hij aan "depressies" leed (soort van verzamelnaam!)-, maar wat precies: het werd niet gezegd, ook niet door psychologen en psychiaters. Die waren er vooral op uit, om nog te redden wat er te redden viel, met het oog op de meest labiele van de twee. In dit geval de man.
Ik had er genoeg van dat van mij ook steeds werd verwacht dat ik maar moest zien hoe ik de boel redde, in de hand hield.

Het is voor mij een enorme puzzel geweest, met risico's waarvan ik nu achteraf denk: "dit paste niet bij mij", "zo hoort een relatie niet te zijn", en ik kon telkens weer zwichten voor onrealistische, irreele argumenten: weliswaar zo door de partner verwoord (waaruit een grote onverantwoordelijkheid sprak t.o. zijn naasten, ook t.o. zichzelf overigens) maar waarmee ik werd "afgekocht", en "zoet gehouden" zodat het weer even vrede was. Zolang het duurt.

Het invoelingsvermogen in de ander is gewoon belabberd te noemen.
Voor een bl staat zijn/haar leven centraal.

Ik sta behoorlijk stevig in mijn schoenen maar op het laatst baalde ik er toch van dat ik niet alleen maar partner was, maar ook therapeut, en politieagent en gedwongen werd constant op te letten, omdat er anders weer rare dingen gebeurden die absoluut niet kunnen, niet door de beugel gaan.
Het heeft veel te lang geduurd!

Al mijn jarenlange inspanningen beschouw ik nu als water naar de zee dragen.

Ik heb alle brokstukken van mezelf moeten oprapen om weer een beetje in evenwicht te komen, met mezelf, met mijn omgeving.
Je wordt uitgezogen.
Je wordt tot het uiterste gedreven.
Je moet jezelf voortdurend in de hand houden, omdat de ander dat niet doet, niet kan, uitleg geeft die niet klopt, de boel verdraait, niet tot rede komt, en als kers op de slagroom in woedeaanvallen terugvalt.

Ik bedoel: denk erover na.
(6754) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-21 07:40:00
He allemaal!!!

Hier Belinda! Ik wil jullie even vertellen dat het heel goed met mij gaat.
Zo goed dat ik van deze staat van zijn nooit had durven dromen.
En nee; niet de BL achtige euforische 'het gaat zo goed met me' staat (die overigens door jullie partners vaak erg wordt gewaardeerd ;). Maar een bepaalde rustige stabiliteit, helderheid en zekerheid.
Ik ben nog wel bang dat dit straks ineens verdwijnt. Maar dit is zo nieuw en zo anders, dat ik zomaar geloof dat dit blijvend zou kunnen zijn. Dat het een gevolg is van verwerken, inzicht en heel veel oefenen...
Daarvoor is er wel het eea gebeurd; vooral in mijzelf. Ik zal bij meer tijd hier meer over vertellen. Jullie snappen wel dat ik erg gelukkig ben momenteel... Maar ik heb er dan ook keihard voor gewerkt :)...
Een heel fijne dag!
(6756) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-21 23:45:00
Hoi Belinda, wat fijn om te horen dat het goed met je gaat!
Je bent een bewijs van wat je met hard werken en vechten kunt bereiken, ik ben trots op serieus!! Ga zo door en probeer die angst niet op te roepen dat het verdwijnt, geloof maar dat het blijvend is want ik als n partner van iemand met borderline jan t tegen je zeggen. Het is een illusie dat gevoel! Ik heb vertrouwen in je omdat je zo ver bent gekomen!!
Ik lees graag je Posts. Succes en fijne tijd, geniet ervan! Je hebt t verdient!
Liefs sterke vrouw 😘
(6761) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-22 07:22:00
Belinda, wat doet het me goed te lezen dat de intensieve en confronterende therapie en je enorme harde werken nu zijn vruchten begint af te werpen. Het is bewonderenswaardig hoe jij aan de slag bent gegaan met je zelf. En ondanks alle pieken en enorme dalen heb doorgezet om te komen waar je nu bent. Ik snap je vrees voor een terugval en natuurlijk zullen er best nog weleens situaties in je leven komen die lastig zijn. Maar zo te lezen heb je nu een bodem, een emotionele weerstand die groot genoeg aan het worden is om hiermee om te gaan. Ik ben blij voor je. Je bent een superwijffie.
Gr Trea.
(6762) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-22 10:45:00
En Sterke Vrouw, wat heerlijk dat je nu vol overtuiging afsluit met Sterke Vrouw! Dat klinkt heel goed :-) Gr Trea
(6763) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-23 13:55:00
hey lieve belinda,
bedankt voor je post!!! ik ben zo blij dat je je goed voelt in je vel en het gevoel hebt dat het kan blijven duren, zoals anderen al aangaven heb je daar ook zelf heel erg hard aan gewerkt....! als je eens een mindere dag of dagen hebt hoeft dat ook niet meteen de borderline te zijn die weer de kop opsteekt he! we hebben allemaal wel eens een mindere dag of dagen, overdrijven we allemaal wel eens in onze reacties... alleen ouder worden is daar een gratis medicijn, het medicijn om eerst te relativeren en dan te reageren!! maar geniet van het jong zijn, en wens ik alle jongere mensen op dit forum hier toe. lieve knuffel
Celine
(6767) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-24 00:22:00
lieve allemaal,

ontroerend om jullie reacties te lezen. Ik had dit graag eerder willen begrijpen, omdat mijn vrouw(liefde van mijn leven) niet lang geleden onze relatie heeft verbroken. De afgelopen 5 jaar waren vol vuur, passie en initiatieven. Nu begrijp ik daar meer van en wist weliswaar dat mijn vrouw sporen van BL heeft, maar daar onvoldoende aandacht aan besteed. Bijna alle kenmerken van BL hebben zich geopenbaard tijdens onze relatie dat is mij nu wel heel helder. In het laatste half jaar heeft mede door het harde werken dat we hebben gedaan en het ontbreken van onvoldoende bescherming en communicatie daarover geleid tot misverstanden, boosheid, verdriet en agressie van mijn kant. We konden elkaar niet meer bereiken en nu dus de uiteindelijk breuk. Ik ben net het huis uit en heb het gevoel dat ik helemaal opnieuw moet beginnen met mijn leven. IK ben er kapot van. Ik weet ook hoezeer zij de afgelopen tijd heeft geleden. Nog niet lang gelden kwam ze s'nachts naar mij toe en zij ze zacht "lieve schat ik bezorg je heel veel pijn dat weet ik, maar ik kan er niets aan doen". Mijn hart brak op dat moment, omdat ik haar zo kwetsbaar en onvermogend tegelijk kon zien. Gelukkig is mijn vrouw opgenomen en is ze in goede handen en hoop dat ze meer inzicht kan verwerven in wat er de afgelopen tijd is gebeurt. Ik gun haar alle rust en herstel. Dat de liefde tussen ons niet is gedoofd is zeker, dat hebben we met elkaar gedeeld zelf na de breuk.
Ik wil jullie bedanken en graag blijven volgen dat helpt mij om mijn geliefde (ex)vrouw te zien zoals ze werkelijk is en mij de gelegenheid biedt om via dit forum weer moed te verzamelen om met de brokstukken die zijn ontstaan een nieuwe leven op te bouwen. Wie weet komen we weer bij elkaar, maar dan voer ik de regie over mijn eigen leven en ik hoop zij over die van haar. Groet van een anonieme (ex)partner van BL
(6769) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-24 23:24:00
Beste allemaal,
op mijn 49ste krijg ik de diagnose gesteld Borderline. Dit sloeg in als een bom bij mij want ik heb mij altijd voorgehouden dat ik overwerkt en een persoon ben met veel stress. Niet dus, en na deze diagnose is het compleet bergafwaards gegaan met mij. Een maand later helemaal van het pad af, gewoon mn spulken gepakt, spaargeld en weggegaan. Waarheen ? Ach vakantie geboekt want een weekje Turkije lost alles op natuurlijk. Tegengehouden door een vriend die mij erop wees dat als ik terugkom alles kapot is. Dus geluisterd naar hem en na 2 dagen naar huis. Mn vrouw boos, verdrietig, kinderen in de war, mijn compagnon vol onbegrip ga zo maar door. Vervolgens kryg ik mijn medisch dossier te zien en blijkt daar te staan dat dat al in 96 gediagnosticeerd was, eh ik wist dat niet dus. Weer een klap na.
maar het is en blijft moeilijk in een relatie, ik snap dat mijn vrouw mij niet meer begrijpt. Ze is boos want ik maak hasr al 20 jaar het keven zuur door liegenen bedriegen en nu verwacht ik van hasr dat ze begrip toont. Dat kan helemaak niet ben inmiddels in therapie, groepstherapie, hypnotherapie, en individuele therapie. De wil is er maar de hoop is maar heel klein. Ik zie mn gezin ook kapot gaan. Volgens mij ben ik wanhopig, ik snap mijzelf al niet, dus hoe kan een emotieloos persoon als ik anderen begrijpen?
Peter
(6770) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-01-26 12:38:00
beste peter,
uw verhaal is best heftig en ik kan me voorstellen dat je relatie de voorbije twintig jaar dat ook was.... je beseft dat het voor je vrouw en kinderen heel erg zwaar moet geweest zijn en nog steeds is Misschien kan je proberen uit te gaan van een gesprek met je vrouw? hoe gaat het met haar , hoe voelt zij zich , wat kan zij nog aan of wat wil zij nog aankunnen..is er nog liefde over van haar kant? Vraag haar of ze een verdere relatie met jou nog ziet zitten en onder welke vorm ze het eventueel nog wel zou zien zitten. Het is goed dat je therapie etc volgt nu, maar daarmee is het probleem niet een twee drie opgelost! dat weet je zelf ook goed genoeg. Je hebt het zeer zeker moeilijk met jezelf en het is goed dat je beseft dat je het heel zwaar maakt voor je geliefden. Misschien is een relatie in de gewone zin niet op langere termijn nog houdbaar, maar als er nog liefde is en het is financieel mogelijk , kan zij misschien een lat-relatie nog wel zien zitten , en kan zij of jij zich terugtrekken als de situatie te zwaar wordt.. ook je kinderen zouden hier best baat bij kunnen hebben en leren begrijpen dat al wat gebeurt niet gebeurt omdat jij dat zo wil, maar omdat je een probleem hebt.. eerlijkheid is de basis voor respect , en respect is wat eenieder graag wil... ik wens je veel sterkte om te luisteren naar je vrouw en kinderen en samen te zoeken naar een oplossing die iedereen verademing geeft maar ook terug vertrouwen.
groeten celine
(6775) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-09 17:52:00
Hallo iedereen, Ik woon in Antwerpen en ben in een schok terecht gekomen na een relatie met een borderliner... kan ik iemand in Antwerpen eens ontmoeten om te babbelen. Ik ben zo kapot.
Bedankt
(6817) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-10 07:39:00
Het spijt me, dat gaat niet lukkn maar je kan je verhaal ook hier kwijt. We zullen aandachtig lezen en je ondersteunen daar wenselijk en mogelijk.
(6818) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-10 13:15:00
inderdaad, we zijn er hier om je te helpen en te steunen en een glimlach op je gezicht te toveren ! liefs, celine
(6819) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-10 18:17:00
Heel hartelijk bedankt! Ik ga straks als mijn kindjes slapen mijn verhaal doen... ik zie naar jullie reacies uit...
(6821) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-10 21:28:00
Ik ben 37. Op mijn 21ste ben ik naar Oostenrijk getrokken waar ik 14 jaar met een Oostenrijker samen was. Een mooi tijd, rustig, weinig downs, gwoon stabiel. We hadden wel weinig intimiteit. Zes jaar geleden bevallen van mijn tweeling. Toen ging het bergaf ik was geisoleerd, mijn man werkte constant, ik wird veel ziek, melanoom, darmoperatie enz onze intimiteit liet te wensen over ik verlande naar huis, Belgie.Mij man had me altijd beloofd naar daar te trekken als we kinderen hadden maar daar wou hij niet meer van weten. Ik ben altijd veel naar Spanje getrokken en heb daar in 2012 tijdens een citytripje een oude vriend terug gezien, Argentijn die in Madrid woonde. Het was op slag een enorme aantrekkingskracht. We beleefden 5 superintense dagen, zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Hij maakte mij het hof, weende veel en vertelde dat zijn ouders het jaar ervoor op dezelfde dag gestorven waren. Hij was een wees en kwam ook al niet met zijn zus overeen. De maanden erna schreef hij me dagelijks, we telefoneerden uren en mijn huwelijk ging er nog meer op achteruit. Ik vond dit allemaal verschrikkelijk en wist niet meer wat te voelen of denken, ik was kapot, ik verlange zo naar die intense liefde zo moeilijk als je verder moet in je relatie zonder sx enz ik heb hem dan om het half jaar drie daagjes gezien, heel intens, een symbiose, echt ongezond eigenlijk allemaal op afstand, duizend brieven, mails, ik wird aanbeden als een godin, hij was echt in de ban van mij.. ik denk dat ik eraan verslaafd werd na drie jaar pijn (want het was meer pijn dan wat anders), aan en af de relatie, voorwaarden dat ik moest scheiden anders ging het ni meer enz hebben we dan afgebroken en gezworen geen contact meer te zoeken. Na twee maanden was ik nog triest maar ik maakte plannen om mijn leven weer op te nemen. Toen contacteerde hij me toch weer dat hij niet zonder mij kon en ik de enige ben en altijd zo zal blijven en bla bla gedichten en bladzijde lange brieven. Ik kon niet meer en ben met de kinderen naar Belgie gegaan ik wist het gewoon ni meer en wou gewoon alleen zijn. Ik moest een beslissing nemen, ik was kapot. Het was heel zwaar. We h ebben mekaar dan om de zes weken een weekendje gezien, altijd heel intens met pijnlijke afscheiden. We hadden wel regelmatig discussies die heel fel opliepen. Hij was extreem jaloers en sommige discussies begreep ik gewoon niet maar ze maakten me kapot. Vorig jaar in maart is hij naar Brussel gekomen. Hij bezat n koffer en daar stond hij, een beetje geld, geen werk. Ik woon in Antwerpen. We hebben elkaar een paar keer gezien maar ik kon ni vaak naar Brussel met mijn tweeling. Alleenstaande mama Hij kann veel talen en zei dat hij een job in Amsterdam had gevonden bij booking, zo ver weg! Alles was altijd zo misterieus aan hem. Hij stelde mij altijd zo veel vragen en vertelde zo weinig over zich. Ik weet tot nu toe nog altijd niet zoveel van hem hij was zo in de war met zijn verleden. Hij is een heel chaotisch iemand, vergeet alles, is al 100 x zijn gsm verloren, vergeet zijn rugzak, er verdwijnen altijd kleren enz.. Dus hij naar Amsterdam we hadden veel ruzie aan de telefoon, voor niks en weer niks, heel vreemd ik ben beginnen slaappillen pakken omdat ik altijd gespannen was altijd een gevoel van onrust en wantrouwen altijd zo met hem geweest heel vreemd. Toen hij me in Antwerpen bezocht in het weeknd begonnen mij dinegn op te vallen, zijn extreme onhandigheid, vergeetachtigheid tot gaten in zijn geheugen die niet gewoon vergeetachtigheid inhielden. Vond het heel vreemd hij was dikwijls precies een jongetje van 12 dat niks wist, nog niet hoe hij een mes moest vasthouden om een appel te schillen hij liep achter mij en de kids aan en gedroeg zich ook als een kind. Dat was heel raar voor mij hij was toch zo mannelijk? Ik had twijfels in september hij was zo raar hij trok elke dag zijn baardharen met een pincet uit en deed er make up over, en was overdreven in de ban over zijn vriendschap met een Braziliaan toen hij merkte dat ik me wat op de achtergrond hield werd hij zot, hij wou mij extreem tot zijn geliefde van altijd hij belde mij overdreven veel uit Amsterdam ikm wist ook nooit wat hij daar uitspookte tot ik in zijn mail las (die hij bij mij had laten openstaan) dat hij naar de hoeren ging. Hij heeft in zijn leven honderden vrouwen gehad voor mijn tijd hij is dus sxverslaafd. Toen i kniet meer wilde en me eigenlijk goed voelde met deze beslissing begon hij heel subtiel te manipuleren. Een kledingstuk bij mij laten enz hij liet mij niet egrust maar ik was ook niet kordaat genoeg. Ik had het wel onder controle en had medelijden dat hij alleen in Amsterdam zat. Hij heft me da nook nog een paar perversiteiten verteld. Hij dacht al een hele tijd dat hij een zwaar oedipuscomplex had de relatie met zijn moeder en het niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen maar dan kwamen die gaten in zijn geheugen erbij en die extreme verwardheid. Hij zette 2 x achetreen de snelkoker (voor thee) op het fornuis!! Alles verbrand en kapot en zulke dingen end an schrikt hij van zichelf Uiteindelijk dacht ik zo ik ga er het beste van maken we gingen er voor gaan en hij naar Antwerpen komen. Al gauw had hij een sollicitatiegesprek (zo ver is het nooit gekomen dat hij er aanwezig was) , was hij altijd closer met mijn kids deden we dingen met mijn familie enz Toen vond ik op mijn laptop (waarop hij soms aan het werken was) een brief van hem aan een meisje waarin hij vertelt dat hij een probleem heeft met de werkelijkheid. En ook met afstand hij had het moeilijk direct met mensen te kunnen communiceren hij voeld ezich als iemand die door een scherm naar zijn leven zag Hij wird altijd maar meer chagrijniger de ene dag ik hou zielsveel van je, de andere dag twijfels koel, afstandelijk. Dan wwer een sms het moet moeilijk voor je zijn dat iemand ineens zo koel is. En zo op en af ik wist niet welke persoon ik aan de lijn zou hebben ruzies voor niks koud, grof,. En bij een ontmoeting weer lief ik kann nog zooo veel details vertellen. Twee weken geleden weer een ruzie voor niiiiikkkssssss, onbegrijpelijk en toen heb ik gezegd, uit!!!! Hij zweeg, weende, weende,. Ziek, koorts wat hem altijd overkomt als het uit is. Hij zegt dat hij een innerlijke strijd heeft, dat het niet aan mij ligt maar dat hij heel ongelukkig is en leeg. Dat hij mij als grootste persoon in zijn leven ziet en een week later weer twijfelt. Dat het altijd omslaat.Op het einde wilden we er na bijna 4 jaar eindelijk voor gaan om in hetzelfde land te wonen, er stond ons niks meer in de weg geen grenzen, geen man, niks, en dan was het te dicht denk ik voor hem Hij is vreselijk impulsief in alles, heeft nooit geld en is sxueel pervers. Hij wisselt ongelofelijk van stemming en idealiseert als de beste toen ik zei dat i kniet meer kon had hij een paar uur later al sollicitatiebrieven naar Bilbao gestuurd. Hij is de al de halve wereld rondgetrokken maar niet echt uit interesse gewoon altijd andere job, ander bestaan denk ik
(6822) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-11 07:22:00
Hai mevrouw die ooit stabiel in Oostenrijk woonde, wil je zsm afstand doen van deze man? Bijna gevaarlijk, vind ik het. Hij is echt heel erg gestoord. Komt deze man ook in contact met jouw kinderen? Zijn aanbidding heeft ook niets met liefde te maken. Verwar dat absoluut niet. Het gaat hier om een heel ziek persoon. Vraag jezelf af waarom je deze man in jouw leven laat. Wat zegt dat over jou? Zoek hiervoor hulp. Ik wens je veel sterkte,

Belinda
(6824) Reactie van een bezoeker van de site!


2016-02-11 08:05:00
Beste mevrouw uit Oosterijk,
Wat een hectisch verhaal, wat een verwarrende situatie voor je. Ik denk dat je zelf al vaak het antwoord geeft in je bericht (sterk genoeg om afstand te nemen/ het is alleen maar pijn, verslaafd aan zijn liefde). Ja, het is heerlijk om aanbeden te worden met de prachtigste woorden maar wat is het waarheidsgehalte als je een paar dagen later met de grond gelijk wordt. Het klinkt alsof deze mijnheer heel erg in de war is. Zoals Belinda al aangeeft dit heeft niets met liefde te maken.

Jij vertelt veel over hem, maar wat wil jij, hoe gaat het met jou? En met je kinderen? Hoe is je fysieke gezondheid, hoe je mentale staat? Kan je niet meer, ben je op, kan je je niet meer concentreren, moet je veel huilen (of juist niet) ben je nerveus, kan je niet meer goed slapen? Zo ja....dan kan dit nooit de bedoeling zijn van liefde en een relatie.
Ga naar de huisarts, doe je verhaal en kijk of er hulpverlening/ ondersteuning voor je is (en laat je niet afschepen met alleen maar pillen. Praten helpt op lange termijn beter).
En ga weg. Kies voor jezelf en je kinderen. Gun jezelf een leven zonder deze pijn, verscheurdheid, zenuwen en angst. De oplossing ligt bij jou (klinkt makkelijk, is het niet) van hem moet je het niet hebben, dat kan je niet van hem verlangen want hij is hier zo te lezen niet toe in staat.
Succes Trea
(6826) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-11 08:08:00
nee hoor, de man zit ni meer in mijn leven. Ik ben vies van hem maar ik ben zo diep gekwetst en letterlijk in een shock nu ik achteraf alles besef en alles in elkaar past...
AL goed dat ik met mijn exman een supergoede relatie heb... we beginnen weer wat dichterbij te komen... misschien groeit het weer... Hij komt elke maand naar ons en dan is het fijn... Het is wel zo dat ik geen intimiteiten met hem deelde en ik voor hem in oostenrijk woonde... ik wilde er allang weg... toch was dit een zachte relatie...
Wat zeggen jullie over de patient? Is toch borderline niet?
(6827) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-11 14:30:00
lieve mevrouw,

het is goed dat je je verhaal gedeeld hebt met ons ; alleen al het afschrijven van je verhaal moet je op een of andere manier toch al een beetje loutering gegeven hebben, even een verademing zijn.... Het lost je probleem niet onmiddellijk op, maar als je nu je eigen verhaal herleest en nog eens herleest denk ik dat je misschien zelf een beetje verstomd zal staan van jezelf dat je deze man al zolang hebt toegelaten in je leven.

je bent momenteel nog steeds in de 'ban' van hem omdat hij erin slaagt je op zijn manier toch steeds weer aan hem op een of andere manier te binden, hoe negatief die manier van hem ook wel is.

Mogelijks kan hij er niet zelf aan doen dat hij is zoals hij is.... maar heel zeker is dat deze man een ziek persoon (ziek in zijn hoofd) is en eigenlijk alleen maar aan zichzelf denkt, en als het moet gewoon over lijken zou gaan. Ik ben het volledig met Belinda eens.(als je al op de site veel gelezen hebt ben je haar zeker al tegengekomen en weet je dat zij zelf een persoon met borderline is (of was, want zij heeft enorm veel en heel lang aan haar probleem gewerkt!! en is hier vaak een steun voor mensen met borderline maar ook voor partners van iemand met borderline)

Ik meen dat zij je als ervaringsdeskundige (doordat zij deze aandoening zelf aan den lijve heeft meegemaakt en weet wat het met je doet , en wat je kan doen om toch een gewoon leven te leiden door heel erg hard met jezelf en je probleem bezig te zijn), je zal bevestigen dat wat ik toch ook meen te kunnen afleiden uit je verhaal, dat deze man niet echt een borderliner is.. ik denk dat hij eerder psychopatisch is dan borderline en in die zin ook echt een groot gevaar voor je twee kindjes!! Hoe verliefd je ook op deze man geweest bent (misschien nog een beetje bent), deze man is absoluut niet te vertrouwen...dat heb je zelf uit zijn mails en pervers gedrag al kunnen opmaken. Of hij is zwaar aan de drugs (de gaten in zijn hoofd) of is een perfect acteur , of een heel ziek mens die in een instelling zou moeten zitten.
Ik vrees dat hij een combinatie van de drie is, en als acteur kan hij er gewoon in slagen jou te misleiden zodat je niets doorhebt, maar dat hij toch foute dingen met je kinderen zou kunnen doen. Pas op, ik zeg niet dat er al iets gebeurd is (maar ik spreek hier wel uit ervaring door jaren met een psychopaat geleefd te hebben...) maar vooral dan is het van het grootste belang dat je deze man niet meer in je leven toelaat! Volgens wat ik lees ben jij wel een verstandige vrouw, maar die gewoon compleet in de war is door wat en wie deze persoon is , omdat jij met hoe je bent (en de meeste mensen zijn) gewoon niet kan vatten dat iemand zo in elkaar zou kunnen zitten zoals hij wel degelijk in elkaar zit!!

Het is mogelijk dat hij zich niet zo maar uit je leven laat bannen, al is dit voor jouw en de toekomst van je kindjes de enige echte uitweg...naar een nieuw en beter bestaan.

ik denk dat het mogelijks heel zwaar is om alleen die stevige stap uit de relatie echt waar te maken en dat je professionele hulp hierbij nodig hebt om vol te houden, sterk te blijven..
Professionele hulp is niet goedkoop en ik ken je financiele situatie niet, maar je kan als eerste stap misschien al proberen zo snel mogelijk een afspraak voor een gesprek te maken via ggz (geestelijke gezondheidszorg in vlaanderen) ! dat is belangrijk voor de ondersteuning, om het gevoel te hebben dat je hier niet alleen in staat in deze moeilijke periode die je te wachten staat!!

heel veel sterkte en heel veel liefs, van celine
(6828) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-11 22:29:00
Bedankt iedereen voor de uitgebreide en eerlijke reacties. Ik ga al sinds een hele tijd naar een bekwame psychologe die me heel veel inzicht geeft in mijn verleden en het waarom ik deze man in mijn leven heb toegelaten. Ben een extreem zorgend iemand en ben ook door tekortkomingen enorm gevleid over complimenten .... ik investeer duidelijk te veel in de liefde ("als hij maar gelukkig is" R Norwood)... tot daar is alles duidelijk ondertussen. Van hem kan ik nog altijd geen hoogte nemen. De weekends die we samen waren, ik bij zijn tante in Madrid was enz.. hij was zo extreem lief, we gingen zo diep met onze gesprekken... jarenlang zo n diepgang... en dat doet zo n pijn; ik val elke keer terug in verdriet en pijn als ik daaraan denk.. Hij had natuurlijk een enorme troef: Zuid-Amerikaans en Spaans, mijn passies in mijn leven sinds ik 15 ben... spaans gestudeerd, altijd les gegeven aan de unief... en een lief die dit verinnerlijkt en mij verafgoodde---- mmm---blind was ik waarschijnlijk. Ik wil zeker niet meer met hem opnieuw beginnen, in geen geval... hoop dat hij m niet meer opbelt. Ik bereid me voor op zijn telefoontje... ik ben gewoon zo onrustig over zijn diagnose... precies of ik pas rust vind als ik weet wat hij heeft...om mij te bevestigen dat ik niet zot ben. Ik denk dat ik er wel uitkom. Mijn vriendinnen steunen me enorm. Mijnpsychologe zei dat ik moet afkicken. Het is hetzelfde proces zoals het afkicken van een verslaving... heb er dus ook alle lichamelijke verschijnselen van.. het is definitief het zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt. Hij is een slachtoffer ... de symbiose met zijn moeder, vader werkte in een bordeel, gescheiden, ... dan de klap van vandaag op morgen met het overlijden van beiden. Hij kan gelukkig werken, maar hij is een straatkind... en ik heb hem zo graag gezien... ik weet niet of ik bang van hem moet hebben of niet... hij geeft zelf toe dat hij superlabiel is, geld verkwist en sximpulsen heeft. Daar kan ik dus niks mee beginnen.. ik denk dat ik hem wou redden, de kanppe arme Argentijn.. oeioei wat een fout.
Dus geen borderline? Het kan ook een mix zijn van een aantal dingen natuurlijk. Ik hoop dat er ooit nog een normaal iemand op mij valt. Ben zo aangetast door zijn manier v doen. Gaat dit na lang geen contact hebben, weer over?
(6830) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-11 23:28:00
Je zegt dat je pas rust heb als je weet wat de diagnose is, dat je dan weet dat je niet zot of gek ben. De vraag is: heb je die diagnose nodig om dat van jezelf te weten? ik kan je zoals vertellen dat je niet gek bent, je wilde liefde, geborgenheid en warmte. En die heb je gekregen. In overvloed. Alleen is de prijs daar erg hoog voor geweest. Veranderen zijn daden als zijn gedrag een naam heeft, een ziekte genoemd kan worden? Wat maakt het uit. Zijn gedrag is schadelijk voor je. Hoe het ook wordt genoemd. Zo zie ik dat althans.
Gaat die pijn ooit over, het beschadigde gevoel. Ja, toch zeker met ondersteuning van een psycholoog en als je eerlijk maar zonder haat of schuldgevoel naar jezelf durft te kijken.Het duurt een tijdje en totaal geen contact op geen enkel gebied (geen social media/ telefoon, sms, kaartje etc) is daarvoor een voorwaarde. Anders zal hij altijd weer een ingang vinden om je emotioneel te manipuleren en ga je weer voor de bijl Dat is niet stom of zwak, dat gebeurt gewoon. Dat komt omdat je een goed mens bent met begrip voor een ander. Dat zijn hele goede eigenschappen alleen zuigt deze zieke mijnheer dat allemaal van je op omdat hij dat zelf nodig heeft om te bestaan. Dus...houd de goede eigenschappen en breek totaal met de mijnheer. En ja.....het slijt echt.
(6831) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-13 03:03:00
lieve mevrouw met de argentijnse liefde

ik kan je ook maar mede bevestigen dat het overgaat..als je het tijd geeft en je niet tot nieuw contact laat verleiden, hoe verleidelijk ook...want dat is inderdaad nefast!! maakt inderdaad ook niet uit welke diagnose hij zou krijgen, ook niet wat zijn verleden is of wat zijn verleden tot hem gemaakt heeft...want daar heb jij absoluut geen schuld aan en maak je ook geen deel van uit! alleen hijzelf kan daar uitkomen en misschien er als een beter mens uitkomen, maar niet meer voor jou!! er is teveel kapot gemaakt, de gevaren te groot!!
kruist er nog ooit iemand je pad?? wie zal het je zeggen...misschien is het wel de minder passionele man uit oostenrijk,de vader van je kinderen?? hij beseft wellicht wel zijn tekortkomingen of anders gezegd , de dingen waarin hij je niet kon geven wat je op dat moment nodig had, zoals meer passie. Maar dat hij er nu nog , ondanks alles voor je is en wil zijn, zegt toch heel wat over deze persoon...dat hij nog jou en om jouw en zijn kinderen geeft, er voor je is en zelfs iets meer...lijkt me wel wonderbaarlijk..je hebt nu de kans gehad om veel te beleven, ook de passie die we toch allen eigenlijke wel willen leren kennen. Maar het is niet elkeen gegeven om die op dezelfde manier in te vullen...hij lijkt nog van je te houden, wil nog dichterbij komen...luistert nog steeds naar jou...hoevelen is dit geluk beschoren??? misschien is hij nog steeds niet je valentijn, je cupido, maar geef het tijd, luister naar wat je hart nu nodig heeft..en misschien is het wel deze man?? die steeds een schouder voor je is,al is het niet met de passie waar je op hoopt...maar misschien is hij wel de man die je de geborgenheid kan geven die je wel nodig hebt??? misschien loopt er nog ergens iemand anders rond die je nog meer kan geven dan enkel die geborgenheid...maar je argentijntje is het zeker niet, zeker niet met het gegeven van je kindjes die ook recht hebben op jou en op geborgenheid en veiligheid
liefs
celine
(6834) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-14 11:29:00
Hallo allemaal,
Bedankt voor jullie reacties. Ja, ik ben het er helemaal mee eens dat hij niet meer in mijn leven mag verschijnen. Soms knaagt de nieuwsgierigheid om te weten hoe het met hem is maar nee mijn verstand is veel sterker. Mijn zoontje was heel eng met hem en hij heeft er veel last van dat hij zo plots verdwenen is... hij was echt superclose met hem... Celine, mag ik je vragen hoe het was met een psychopaat te leven en hoe je het hebt ontdekt?
(6836) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-14 13:44:00
al die puzzelstukjes vallen pas in elkaar als het al veel te laat is en je de breuk definitief gemaakt hebt. Het is leven op een wankele koord, hoe zal hij vandaag thuiskomen? goedgezind of venijnig, hoe zal hij naar de kinderen (vooral de dochter dan) toe zijn?? hoe langer je samen bent hoe meer je leugens ontdekt en vaststelt uit het verleden en ook hoe meer leugens je telkens sneller herkent! Naar buiten toe zijn ze de charmantheid zelf die zijn vrouw en gezin verheerlijkt, (op andere plaatsen bij andere mensen ook afbreekt, als je er niet bij bent uiteraard).Ze hebben altijd na hun werk nog extra werk en komen thuis als het hen past maar steeds met een heel goede smoes. Bovenal, maar daar wil ik hier niet verder over uitwijden , is datgene wat er altijd 'hing' rondom zijn gedrag naar mijn dochter toe (ophemelen, neerhalen etc) ..bevestigd geworden en wat zeer weinigen uiteindelijk doen, ook het misbruik toegegeven (al vind hij zich nog steeds meer slachtoffer dan dader). Dadertherapie heeft niet mogen helpen, hij heeft zich in de volgende relatie opnieuw pervers misdragen en is uiteindelijk, gelukkig gestraft en zit momenteel nog zijn gevangenisstraf van 8 jaar uit. Er is meer dan dat, ze zijn leep, stelen van hun werkgever en kunnen het zo draaien dat ze dit of dat kregen van hun baas voor een extra inspanning
.. ook al heeft hij bijna zijn volledige straf uitgezeten, toch mag hij nog niet vrijkomen omdat hij nog tien jaar onder toezicht van de staat bleef staan na zijn 8 jaar, maar men heeft beslist dat hij nog niet klaar is om terug in vrijheid te komen. Hij heeft vele levens grotendeels verwoest.. en zal dit opnieuw doen als hij toch ooit weer vrijkomt. de diagnose sychopaat is werd door psychiater en gerechtspsychiaters vastgesteld.

celine
(6837) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-15 07:27:00
Jee, Celine, wat een heftig verhaal. Ik ben er een beetje stil van. Is het gelukt je leven na verloop van tijd weer een beetje op te kunnen pikken? Liefs, Trea
(6838) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-15 14:31:00
Best Trea,

Ik weet niet goed wat ik hier precies moet op antwoorden....De bom in mijn gezin ontplofte helemaal inmiddels 16 jaar geleden, na 12 jaar leven op die wankele koord... Mijn leven is niet wat het zou geweest zijn was die man nooit in mijn leven gekomen...ik ben iemand die vrij positief in het leven staat of stond, mensen vertrouwde, graag lachte. Diep in mij zit die persoon nog, maar diep ingenesteld om er niet uit te vallen. een relatie met zelfs de liefste man is me niet meer gelukt en intussen heb ik daar ook al heel lang geen behoefte meer aan. Het beste voel ik me alleen en als het met mijn kinderen goed gaat, vooral met mijn dochter, wat niet altijd zo is... dan zak je mee weg...je kan het verleden niet terugdraaien. Voor jezelf leer je dat te accepteren, maar voor je kinderen nooit..
Ik ben niet meer gelovig, maar een heel gelovige vriendin zegt me "god laat iedereen een last dragen in het leven, maar nooit een die zwaarder is dan hij aankan". Ze bedoelt hiermee dat zij de zorgen met mijn dochter doorheen de jaren niet zou aankunnen, maar ze heeft wel twee kinderen verloren .. en dankzij haar geloof kan zij dat dragen. Misschien zit er wel een beetje waarheid in wat ze me probeert duidelijk te maken
Maar wat heel zeker waar is dat tijd wonden heelt, verzacht, maakt dat je er beter mee kan omgaan.. de tijd is de liefste heelmeester, alleen de littekens kan hij niet uitwissen.
Dingen die zo diep in je leven hebben ingebeukt maken je ergens ook wel een beetje een milder mens , in die zin dat je veel minder snel veroordeelt, je veel minder ergert in kleine dingen die je vroeger mogelijks hadden doen steigeren... je hebt geleerd te relativeren in het leven. Destijds wou ik vooral inslapen en nooit meer wakker worden... intussen leef ik mijn leven... en probeer te kijken naar wat ik wel nog heb en niet naar wat verloren is
liefs
celine
(6841) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-15 20:53:00
Om te beginnen heb/had ik een vriendin die borderline heeft. Zij is 21 jaar en heeft een lastige jeugd gehad; nooit vastigheid gehad en wel 6x verhuisd. Twee jaar geleden kreeg ik een relatie met haar en waren beide erg gelukkig. Na een jaar maakte zij het vrij onverwacht uit en zocht naar praktische redenen om het uit te maken. Vlak daarna gebeurde dit nogmaals. Zij keerde na een ongeveer 6 weken weer bij mij terug. Ik was enorm blij weer met haar verder te kunnen want zij was echt mijn grootste maatje en woonden ondertussen samen bij haar. Maar de momenten en keuzes dat zij het uitgemaakt had waren voor mij heel vreemd en niet te verklaren.

Vervolgens besloten wij weer verder te gaan en het ging beter dan ooit. Wij zijn naar de huisarts geweest omdat ze in de put zat en dacht borderline te hebben. Deze diagnose was gesteld. Dit als opluchting van ons beide aangezien er veel duidelijk werd en zij heel veel onverklaarbare downs had. Samen gingen we hier goed mee om en ik hielp haar door alles heen en was er altijd voor haar. Ook was ik het luisterende oor bij haar. Onze relatie was echt beter dan ooit! Tot een kleine maand geleden besloot zij mij te verassen met een nooie vakantie in de aankomende voorjaarsvakantie en besloten op zonervakantie te gaan naar Ibiza en kochten een ticket voor een dartswedstrijd. Ik was erg blij en verheugd en zij deelde dit. Een week erna appte ze mij dat zij weer wat nare gevoelens kende over ons maar dat zou wel weg gaan volgens haar en gingen vrolijk verder. Kort daarna veranderde haar stemming en ze twijfelde ineens veel erger en nam met name de praktische issues erbij als toekomstperspectief, afstand, kinderen krijgen etc. Waar ik later achterkwam was dat zij met een collega whats appten en dat ze helemaal weg was van die jongen. Dit kwam doordat hij haar betrok bij een groepje vrienden in haar huidige woonplaats en zij zich hierdoor vereerd voelde en ik was ineens niks meer terwijl ik altijd voorstelde om op stap te gaan met die mensen daar en daar moest ze destijds niet veel van hebben. Het feit was dat ik samenwoonden met haar bij haar en de laatste tijd veel vroeg over het behandeltraject van borderline. Hier kreeg ik geen duidelijkheid van en heb het idee dat wanneer ik te dichtbij kom op dat gebied ze mij afstoot omdat ik degene was die haar steunde en bijstond.

Toen ik de volgende pagina zag voelde ik me een groten deels vd punten erg thuis (niet allemaal overigens). www.nieuwezijds.nl/thema/borderline/borderlinestoornis.html

Wat ze momenteel doet is at ze kortaf deed en liefst mij niet wilde spreken en meldde alleen praktische zaken als uitschrijven van woning etc. En plaatste daarbij uitmuntend op social media dat ze met hem op vakantie gaat naar Turkije terwijl zij dit bij mij nooit echt deed en zij totaal niet zo is, extravert. Daarnaast was afgelopen weekend een groot dartfeest in Venray waar ik ook dus met haar heeb zou gaan. Zij ging dus met die jongen op mijn kaartje en kon zelf gaan met vrienden. Vlak hiervoor appte zij mij ineens met gekke foto's van hoe ze verkleed ging etc en deed leek er ineens niks aan de hand. Het lijkt mij toch niet dat je zo verliefd kan worden op zo'n jongen zo snel terwijl het juist zo goed ging tussen ons? Ik zag haar gisteren dus op dat feest en dat was pijnlijk. Die jongen deed erg overdreven verliefd en keek mij veel aan. Ik zag dat zij er redelijk ongemakkelijk bij zat.

Ik voel mij momenteel erg leeg en ongelukkig. Ik wil zo graag een relatie opbouwen met haar maar zij neemt keuzes waar zij vaak op terug komt. Ik kan het niet vergeten/wegcijferen. Daarnaast werkt afleiding voor mij tijdelijk. Kom er maar niet van af. Ben momenteel radeloos want heb nog steeds veel gevoelens voor haar. Ik wil haar zo graag helpen mee dat traject in te gaan en sta er open voor dat weet zij. Maar heb het idee dat ze zich ontvlucht. Ik hoop dat jullie mij antwoord kunnen geven.

Met vriendelijke groet, Nick
(6842) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-15 21:26:00
Lieve Celine,
Al is het inmiddels lang geleden, het is duidelijk dat het toch zijn sporen na laat. Wat heel begrijpelijk is. Wat mooi wat die vriendin zegt. Mijn moeder zegt ook altijd; "een mens krijgt niet meer op zijn pad dan hij dragen kan". Hetzelfde eigenlijk als jouw vriendin, en dat vind ik een troostrijke gedachte. Een mens kan veel hebben en wat ik zo in je waardeer, zo mooi van je vind is dat je ondanks wat je hebt meegemaakt, zo met mededogen en respectvol reageert naar anderen. Bij jou staat de mens, de man of vrouw centraal en niet het hokje waar hij of zij in is geplaatst of terecht is gekomen door ziekte of omstandigheden. Terwijl er genoeg venijn in je verleden is geweest om verbittert te zijn, kom je over als een rustige en lieve vrouw met een groot hart. Met liefde voor jezelf een daardoor ook voor een ander. (en liefde betekent niet dat je altijd aardig moet zijn). Ik vind het waardevol dat je je verhaal hier schrijft zodat anderen daar hun kracht uit kunnen ontlenen. Dank je Celine.
Liefs Trea
(6843) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-15 22:17:00
Wat een verhaal Celine.... maar ik begrijp maar al te goed dat zulke persoonlijkheden heel moeilijk te ontdekken zijn. Het duurt lang eer je ze door hebt en als je zelf helemaal niet zo bent, kan je je idd ook niet inbeelden dat de ander zo is. Achteraf is het een enorme uitdaging om jezelf te vergeven... Mijn broer en vader zeggen weinig maar hun afwezigheid en blikken verraden gewoon hoe stom ze mij vinden. Ik begrijp jou echt... maar moet je jezlf de schuld geven omdat je zo n goed mens bent en vol vertrouwen tov was?? Je was te goed om zulke dingen te zien... dat spreekt toch zo goed over jou. En dan is er het verslavingseffect ook... niet te onderschatten... Bah, zo vies he... Als je dochtertje met therapie verder opgroeit lukt het haar beslist... dat is toch een heel ander uitgangspunt dan de meesten die er nooit over gepraat hebben... Was die man ook sxueel misbruikt? Komt het niet vaak voor dat juist die mensen dat dan ook doen? De moeder van de Argentijn is door haar 2 jaar oudere zus opgevoed, haar vader was gestorven en haar moeder gaan lopen toen de meisjes 10 en 12 waren. Dit is op zich al zo n ongezonde situatie... Zo akelig hoe alles van generatie op generatie wordt overgedragen. Ik denk dat de Argentijn een combinatie van DIS en vanalles en nog wat had... een extreem lieve en charmante man... maar mijn intuitie zei sinds een jaar onbetrouwbaar... dat is zo een vies gevoel... en nul empathie, je nooit gesteund voelen... dat kon hij niet. Ik begrijp Celine dat een nieuwe relatie enorm moeilijk is. Je zal ws ook wel in therapie zijn ... en tis toch al even geleden. Het vertrouwen is zo geschonden he... helaas leren we op zo n manier het gevoel van een trauma kennen... ja, mijn verhaal is peanuts tov dat van jou. Ik heb er nooit mee samen gewoond, zelfs niet in hetzelde land. Oef. Wat ik hier wel echt toegeef is dat ik een triestig gevoel heb... precies depressief. Alleen mijn twee kindjes laten me voelen hoeveel ik van hen houd; ze zijn mijn n en alles. Routine is goed. Van zodra ik iets nieuws doe... beetje door de stad wandelen om een nieuwe trui te kopen word ik zot van het gevoel dat zich van mij meester maakt... zo bang en zoveel opgekropte woede en verdriet... Ik ben nog maar een jaar terug in Belgie en voel me helemaal nog niet thuis.. alles is nieuw en ik heb het ontzettend moeilijk alles terug op te nemen. Ik wil echt niet depressief worden. In oktober was ik een maand thuis omdat ik alle stress ni meer aankon... nu moet ik er echt iets van maken, mijn werk is juist nieuw...
Ik ben Sara trouwens :-)... doet deugd de dingen te kunnen neerschrijven.
(6844) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-17 07:29:00
Beste Nick,
Je vraagt je af wat je moet doen. Iemand die je zo kwetst, keer op keer, terug komt op beslissingen zo zeer dat je niet meer weet waar je aan toe bent. Iemand die je pijn doet, zelfs recht in je gezicht...is dat de liefde en de mooie momenten die er zijn geweest je waard? Iemand die zo met je solt, of het nu door een ziekte komt of niet, dat doet er niet toe, bij jij dat waard?
Vind jij jezelf een man die keer op keer pijn gedaan mag worden, gekwetst mag worden, voor gek gezet mag worden, niet serieus genomen hoeft te worden, beschimpt en gekleineerd. Neem jezelf serieus, neem je pijn en verdriet serieus. Vraag je af wat jij wenst in een relatie, wat jij! belangrijk vindt en vraag dan jezelf af of zij in staat is geweest/ in staat is je dat stabiel en langdurig (dus langer dan 3 maanden) te geven. Nogmaals....neem jezelf serieus. Dat is de enige raad die ik je kan geven.
Gr Trea
(6846) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-17 09:24:00
Dankjewel Trea, fijn dat je de moeite nam om mijn bericht te lezen en op te antwoorden ten eerst! Ja ik hoor het ook van anderen dat ik inderdaad te goedig ben geweest en niet veel mijn grenzen heb aangegeven omdat ik bang was voor de confrontatie. Wel stond in sterk in mijn schoenen en was degene die er altijd voor haar was. Ik ben echt bereid voor haar de gaan en alles voor haar over te hebben, dat weet zij, maar dan moet zij mij niet op deze manier afstoten. De relatie zelf ging juist erg goed ondanks de borderline, vulden elkaar goed aan hoe wij op elkaar het beste konden reageren enzovoort. Maar dit kwam voor mij echt uit het niks. Ik ben bang dat ik te dichtbij kwam er zij mij hierom afstoot.
Ik ben nog steeds erg gek op haar, en probeer haar niet te berichten momenteel. Ik heb ook het idee dat ze niet begrijpt wat ze mij werkelijk aandoet. Zij was altijd degene die verlatingsangst had en mij probeerde te binden en als ik maar naar een ander keek hoorde ik dit aan. Vind het zo raar dat zij mij "dumpt" en er met een ander vandoor gaat? Ik denk dat het wegrennen is voor.., de tijd zal het leren. Wanneer zij weer contact zoekt moet ik maar eens goed gaan praten denk ik?

Liefs Nick
(6847) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-17 13:55:00
Hallo Nick,
Het is heel pijnlijk en alles komt zo vreselijk onverwacht altijd... als je op het punt bent gekomen dat alles zo goed en vertrouwd aanvoelt, krijgen ze schrik denk ik. Mijn vriend begon heel afstandelijke en koel te doen aan de telefoon tot ik het niet meer heb uitgehouden... och, ik zou er uren over kunnen vertellen. Ik ben zo boosop mezelf dat ik er nog altijd zo van afzie, de macht van gevoelens vrees ik. Het is een ziekte en dat moet altijd een troost blijven... het ligt zo gezien niet aan ons. Als je zo wordt afgestoten, krijgt je zelfvetrouwen een flinke deuk.
Mijn raad is er een volledig punt achter te zetten, hoe moeilijk dit ook is. Denk dat het met de volgende partner niet beter wordt, hij moet er dan ook weer achter komen enz...
Een algemeen vraagje: is het voor borderliners of psychopaten moeilijk om vrijwillig naar een therapeut te stappen? Beseffen zij goed wat ze hebben?
sterkte, Sara
(6848) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-17 15:27:00
Dankje Sara, kijk ik heb nog veel gevoelens voor haar en het is echt een super knappe dame. Kan daar geen afstand van nemen ook al zegt ze met een ander te zijn. Ben bang dat dit tijdelijk is en haar gevoel voor mij ook niet verloren is. Was totaal geen rationele reden voor het uitmaken. Kijk het zoeken naar redenen voor haar was makkelijk, lekker praktische zaken noemen als toekomst en visie en zeggen geen gevoel meer te hebben voor mij terwijl ze een week voor het uitging 2 vakanties boekt voor ons hier erg naar uitkeken. Voor mij was er mee te leven met haar maar de keuze die ze hier maakte snap ik nog steeds niet en ik denk zij zelf ook niet. Zij heeft nooit een vaste vriendengroep gehad vanwege haar bewogen jeugd. Deze jongen gaf haar gehoor om de 'stapgroep' eens te vergezellen en die jongen is ze ineens helemaal weg van. Met mij wilde zij nooit echt stappen en was zo niet, met hem doet ze dit wel, ben ik dan zo slecht geweest? Of zoekt ze een hel daarin voor afleiding? Zij heeft mij sinds gisteren geblokkeerd op Social Media en hebben geen contact momenteel. Ze is bloedmooi en om die reden was ze zo onzeker en praatte veel met andere jongens om maar die bevestiging te zoeken dat ze ook mooi was. Het doet mij pijn dat zij nu 'gelukkig' is met een collega die haar niet ECHT kent en ze mij, degene die haar altijd hielp en bijstond in slechte tijden, afstoot. Ik vraag me af waarom zij deze keuze(s) maakt, iemand enig idee? Lastige situatie, ik haal heel veel voldoening uit soortgelijke verhalen op deze site en dat geeft mij steun.

Nick
(6849) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-17 20:34:00
Beste Nick, het moet echt lastig, verdrietig en onzeker zijn voor je momenteel. Wat me opvalt in je verhaal dat je allerlei redenen aan het zoeken bent om haar gedrag te verklaren. Haar bewogen jeugd, het stappen willen ontdekken, bevestiging in haar mooi zijn. Jij geeft ook aan dat jij er was voor haar, en dat je haar hielp en begrip had voor haar situatie. Maar nergens lees ik waar jij bent in dit verhaal. Waar is het begrip voor jouw verdriet, angst, onzekerheid, wensen en behoeftes.

Mijn valkuil was dat ik maar voor hem wilde zorgen, ik ging letterlijk ten onder aan begrip, las alles over borderline, ging zelfs mee naar therapie en al het lelijke gedrag verklaarde ik met het feit (en dat was ook een feit) dat hij bordeline had. Ik was volledig op hem gericht. Als het goed met hem ging was de sfeer in huis gezellig, was het tussen de lakens hemels en was alles perfect. Op een gegeven moment (en dat zag ik pas veel later, toen alles voorbij was) draaide alles om hem. Als ik er maar voor hem was, dan zou het weer gezellig en knus zijn.

Verlatingsangst, bindingsangst...het maakt niet uit. Het is een hechtingsstoornis. Te dichtbij dan wordt afstand geforceerd. Dan kan zijn door vreemdgaan, agressie, kopen, drinken, eten. iedereen heeft zo zijn eigen zwaktes om deze afstand te creeen. Te ver weg dan is het risico van manipulatie en emotionele chantage aanwezig.

Je bent niet slecht, en je bent ook niet slecht geweest. Het wordt ook niet beterder als je meer weet over bps. Je moet niet meer zicht krijgen op haar gedrag maar op je eigen wensen zodat je j niet meer zo lelijk laat behandelen. Trap niet in de valkuil dat als jij je meer aan kan passen aan haar ziekte, dat het dan beter gaat. Het enige resultaat zal zijn dat je nog minder aan jezelf denkt en dat je eigenwaarde onder het nulpunt terecht komt. Je kan het namelijk niet goed doen. Zij is degene die ziek is. En er kan alleen maar iets veranderen als zij dat erkent. Als dat het geval is kan je haar daar met aandacht voor jezelf, in ondersteunen. Daar ziet het echter niet naar uit als ik het zo lees. Sluit het af, neem de tijd voor jezelf, ga andere activiteiten ondernemen om niet heel de tijd aan haar en de situatie te denken zodat je stap voor stap weer vooruit kan kijken ipv achteruit. Voor zowel je fysieke als mentale gezondheid op termijn een stuk gezonder, al zal je wel eerst door een zure appel heen moeten bijten. Gr Trea

Sara: jij vraagt of een persoon met bps zelf zijn ziekte kan erkennen en therapie kan zoeken. Ja, dat kan zeker. (van narcisme weet ik het niet) Als je wat verder terug gaat in de reacties zijn er zeer dappere mensen met bps die de confrontatie met zichzelf zijn aangegaan. Ik heb daar zeer zeer veel respect voor omdat je dan je eigen diepe en in je lijf en ziel verankerde angsten vol in de kop aan moet kijken. Ga er maar aan staan.
(6851) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-19 07:55:00
Hallo allemaal!

Ik bericht snel wat langer. Wilde nu alleen even zeggen dat ik weer even een enorme terugval heb gehad. Onder druk komt de borderline in al zijn facetten weer tot uiting. Erg verdrietig ben ik ervan. Het besef dat het waarschijnlijk altijd zo zal zijn. Ik moet mijzelf nu weer oprapen en verder gaan daar waar ik was gebleven. Het ging zo goed! Ik wens jullie allen heel veel sterkte. Het blijft een klote aandoening. Maar ik ga vanaf vandaag weer moedig verder!
Liefs, Belinda
(6854) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-20 10:57:00
lieve belinda,
veel sterkte... en doorbijten he meisje!! jij kan het xxxxxx
celine
(6855) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-20 23:27:00
Hoi Belinda,wat naar voor je,dacht dat jij het goed zou redden omdat je zo ontzettend veel zelfinzicht hebt. Maar schrijf het lekker van je af als je wilt,wij zijn er ook voor jou! Knorrie.
(6858) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-21 11:26:00
Wat moet het k*t voor je zijn om deze terugval mee te maken, ik kan me indenken dat je er moedeloos van wordt. En toch gaat het je steeds beter omdat de terugvallen veel minder talrijk zijn en volgens mij "pak"je ze ook sneller, kan je er sneller mee omgaan Blijf kijken naar de winst, hoe moeilijk dat soms ook is, zodat je ziet en de moed houdt door te gaan met waar je bezig bent. En al voelt het soms niet zo voor je, geloof me, je bent een kanjer!!! Liefs trea
(6862) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-22 22:13:00
Hoi Belinda, dat is heel erg jammer dat je een terugval hebt, maar je bent al zo ver gekomen dit moet ook zo voorbij flitsen ik heb vertrouwen in. Ik volg deze forum al een tijd en lees alles. Heel veel sterkte !! Je doet t zo goed GO Belinda GO 🌷. @ Trea love jou comments
Liefs Hana
(6866) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-23 21:06:00
Ik ben een vrouw van 30 die dacht dat zij "winter depressies" had en deze jaarlijks gewoon terug kwamen..... Sinds maart 2015 zit ik in een relatie na vier jaar alleen te zijn geweest. Hierbij ook nog een prachtige lieve zoon van zes. Mijn vriend is een lieve zacht aardige jongen die na mijn mening best goed kan relativeren. Nu zijn de wintermaanden weer volop aan de gang en is mijn stemming niet alter best en de antidepressivas slik ik al weer een tijd... Mijn verleden is geen roze geur en manenschijnen maar dat geldt voor meer mensen.. Toch heeft mijn vriend mijn ogen doen openen en heb ik een psycholoog in de armen gesloten ( iets wat ik zwaar wantrouw). Conclusie : borderline. Nu terug kijkend op mijn leven zie ik het patroon en vraag ik mij af WAAROM ZAG IK DIT NIET? EN DE MENSEN OM MIJ HEEN DIT NIET? Geen idee.... Maar alles valt wel op zijn plaats mbt wie ik ben en hoe ik handel ennal helemaal in een relatie... Het lezen van wat iedereen hier schrijft maakt mij angstig,verdrietig en toch ook hoopvol. Mijn vriend weet het soms echt niet meer met mij... Het enige wat die wel weet is dat ondanks dit alles wie ik ben hij mij nog steeds als zijn droomvrouw ziet... De vraag die ik mijzelf vaak in gedachten stel is hmmm voor hoe kang kan je dit nog denken. We hebben tijden dat het super goed gaat voor al in de zomer dan ben ik meer hyper en geniet ik van de vrijheid en de temperatuur en alle leuke dingen die wij samen, apart ondernemen...in de winter is het "grillig" en drijf ik hem vaak tot het uiterste.

Ik ben nu een paar x naar de psych geweest volgende week neem ik mijn zus mee, een onderdeel van mijn behandelplan en nog beter kunnen kijken naar mijzelf... Ik hoop dat het allemaal kan helpen en hoop dat ik voor mij gevoel een betere partner kan zijn. Want hij verdiend dit zeker... En niet al minst belangrijk ik verdien dit..
(6868) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-24 10:03:00
Hallo vrouw van 30. Ik ben geen specialist of iets, maar heb zelf bijna 2 jaar een relatie gehad met iemand die borderline heeft. Ik merk dat je erg onzeker bent of hij wel bij jou wilt blijven op termijn. Wat is als partner als fijn heb/zou ervaren van een BPS'er is praten, veel praten. Zeggen wat je op het hart hebt en veel, misschien lijkt het kinderachtig maar veel opschrijven wat je voelt. Schrijf het van je af en praat veel met je partner. Het lastigste voor een partner van iemand met borderline zijn de onverklaarbare (vaak impulsieve) negatieve keuzes van diegene. Wanneer je een 'dip' periode hebt, probeer afleiding te zoeken en lichamelijke inspanning kan wel vaak helpen (alhoewel tijdelijk). Maar jij als borderliner geeft ontzettend veel liefde aan je partner en dat ziet hij voor jou als zeer positief! Probeer je hieraan vast te houden en probeer de negatieve momenten te beschrijven en veel, veel te praten met hem.

Liefs Nick
(6872) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-24 16:48:00
Hallo iedereen, Ik had een relatie van twee jaar met een bloedmooie dame van in de 23. Na twee eerdere breuken (waar zij zelf weer aandacht zocht daarna) maakte zij er een aantal weken geleden een einde aan wat voor mij compleet onverwachts was. Zij beweerde dat dit echt het einde zou betekenen. Zo uit het niets! Je was ineens van alles helemaal niks. Hadden leuke dingen ondernomen en wat vakanties geboekt maar kort daarna was het klaar voor haar. Tegen mij beweerde zij eerst een aantal praktische redenen, daarna was het schijnbaar nooit goed geweest en vervolgens zou een relatie teveel druk bieden. Uiteindelijk bleek zij met een andere jongen te zitten. Zij staat momenteel op het punt haar behandeltraject in te moeten gaan en heb zwaar het idee dat zij hiervoor vlucht en tegenop kijkt, dit meldde zij mij gedurende onze relatie al dat ze er tegenop keek. Vraag mij af waarom zij deze stap zet hoewel de relatie juist goed ging!? Ik was degene die er altijd voor haar was en hielp met de periodes dat zij zich erg down en k*t voelde. Doet zij dit momenteel vanwege de afleiding om er maar niet aan te hoeven denken of?

Afgelopen weekend was zij jarig en stuurde haar een kaartje. Dit kon zij wel waarderen en vierden haar verjaardag met vrienden en vriendinnen (incl haar 'nieuwe' scharrel). Hoorde van haar moeder en zus dat zij niet welkom waren op haar verjaardag omdat ze weer erg worstelt met zichzelf, hoewel zij mij beweerde zich extreem gelukkig en blij te voelen. Onze relatie begon prima, maar wel met een hoop onzekerheid. Toen wij eenmaal wisten dat zij borderline had was dit voor beide een soort van opluchting, het beestje heeft een naam! Want vochten beide tegen alle onzekerheid. Zij heeft mij een keer eerder afgestoten en dat daar haalde zij 'veelal praktische' redenen bij zoals toekomst, dat is ver weg woonde, terwijl wij samenwoonden! Zij onderneemt zulke impulsieve dingen als vakantie boeken met hem en dingen doen hoewel die elkaar net "kennen".

Daarnaast heb ik haar helemaal niks aangedaan of verkeerds gezegd. Bovendien heeft zij mij nu ook op alle Social Media geblokkeerd. Heel vreemd weer, hoewel mij dit indirect wel wat rust geeft, maar vrij raar waarom zij dit doet? Daarnaast weet niemand wanneer zij haar behandeltraject in zou gaan en wuift het veel af.

Ik begrijp dat ik momenteel geen aandacht moet zoeken met haar maar iets in mij zegt dat zij weer contact gaat zoeken wanneer het met die jongen ook stuk gaat lopen.=> mijn gevoel over haar is heel vaak juist." Misschien moet zij maar weer zelf tegen de lamp lopen met hem. Een beginperiode met iemand is natuurlijk alles mooi en goed, maar wanneer het wat langer duurt en serieuzer wordt komt de ware aard boven. Deze ware aard van haar kon en wilde ik hebben maar zij maakte zelf de keuzes, bewust of onbewust? We zullen het niet weten. Ik heb zoveel voor haar gedaan en ben er ik goede en met name slechte tijden altijd voor haar geweest en hoop dat zij dit in gaat zien en met mij verder wilt. Dat is de wens, maar de tijd is de bevestiging. Het valt momenteel vrij zwaar en probeer mijn aandacht ergens anders op te vestigen.

Tom
(6873) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-24 19:01:00
Ik heb sinds korte tijd een relatie met een vrouw met borderline. Ik probeer er aan te wennen, ook al klinkt het makkelijk maar dat us het zeker niet. In deze korte tijd,is al twee keer voor gekomen dat ze ineens weg wilde naar haar eigen huis en zich afsloot van mij in elk geval. Terwijl ik juist het beste met haar voor heb. Als we bijvoorbeeld appen heb.ik binnen de kortste keren wel 60 afbeeldingen en gedichten over hoe geweldig ik niet ben. Natuurlijk fijn om te horen en het andere moment weet ze niet meer of ze nog wel van mij houd ja of nee. Nu is dit moment weer zo.en nu weet gewoon weg er even niet mee om te gaan. Vandaar dat ik hier dingen lees die wel heel bekend voorkomen en ook met haar mee maak. Hou ontzettend veel van deze dame,maar weet op dit moment niet meer wat ik er mee aan moet Wie of wat kan me advies geven al heb ik een hoop gelezen hier doe bekend zijn. Maar toch wil haar niet kwijt vanwege een beperking.
(6874) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-24 20:41:00
Kijk Tom (Nick?) en de mijnheer die sinds korte tijd een relatie heeft. Ik kan wel zeggen dat je jezelf heel veel op je hals halen, dat je veel verdriet gedaan wordt en nog gaat worden, dat jullie denken dat met inzet, hoop en liefde jullie de ziekte te lijf kunnen gaan, dat het voor jullie verstandiger is in dit geval even niet naar je verliefde hart te luisteren. En nog veel meer kan ik als raadgeving meegeven.

Maar jullie moeten het zelf ondervinden en zelf meemaken. Zelf uitgeput en radeloos worden tot je van gekkigheid niet meer weet wat je toch allemaal overkomt. Als een pingpongbal helemaal tureluurs worden van de enorme snelle en heftige emotiewisseling die werkelijk niet te volgen zijn. Nu zoeken jullie nog naar een verklaring voor die emoties en het impulsgedrag wat vertoont wordt. Want als je weet waarom dat gebeurt dan kan je er wat aan doen. Maar de reden is de borderline, en een andere reden is er niet.

Jullie moeten zelf meemaken dat het niet ligt aan jullie houden van...jullie inzet, eindeloze begrip en oneindige gesprekken (die uiteindelijk allemaal om haar draaien)
En zolang dat (nog) niet het geval is zullen jullie altijd de hoop houden dat het goedkomt. Ik betwijfel het maar ik leef jullie leven niet en sta gelukkig niet meer voor de keuzes en onzekerheden waar jullie nu mee te maken hebben. Ik wens jullie veel succes en sterkte, en pas alsjeblieft op jezelf. Gr Trea
(en Hana: dank je, dat is lief van je. Dat doet me goed)
(6876) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-24 21:58:00
ik vraag me af of iemand met de aandoening dan achteraf na het uitmaken van hun relatie geen spijt krijgen van deze beslissing en op deze manier altijd naar een voorgaande partner blijven verlangen... In mijn geval, na een kille en afstandelijke tijd waarin het voor de honderste x is uitgemaakt, zegt hij me dat hij heel veel van mij houdt en dit nooit zal veranderen, dat het niet aan mij ligt, dat een relatie te veel verantwoordelijkheid is... Ik zou graag van iemand die zelf de aandoening heeft nog eens weten hoe die zich voelen op het moment dat er twijfels zijn, grote twijfels tov de partner, vooral in tijden dat alles supergoed loopt en hoe zij zich achteraf voelen als de spijt komt. Ik zou dit graag begrijpen vanuit het hoofd van iemand die borderline heeft. Met het oog enkel op deze mensen, met veel empathie nadenkend: zij moeten toch een enorme lijdensweg hebben... altijd op zoek, altijd onrustig... Kennen ze ook soms periodes van lange rustige gelukzaligheid?
Bedankt voor jullie antwoord!!!
(6879) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-25 16:01:00
Bedankt trea voor de leerzame woorden.
Deze heeft in verleden veel mee gemaakt en zoals ze zegt geen leuke dingen die geen enkele vrouw verdient. Je ziet en leest het vaak genoeg. Daarbij ook nog een verschrikkelijke ziekte achter de rug. Ik heb morgen een gesprek met arts die mij hopelijk goede raad kunnen geven.
Maar zoals ik jou verhaal hoor komt zo bekend voor en van meerdere hier,dat ik inderdaad tijd voor mijzelf ga nemen en hier goed over nadenk. Voorals nog geef ik haar niet op natuurlijk.
Maar goed advies van mensen die hetzelfde mee maken zou zeer welkom zijn.
Alvast bedankt Gr p
(6883) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-28 10:38:00
Hallo allemaal!

Hier Belinda! Inmiddels weer geheel gestabiliseerd :)... Het blijft bijzonder om te zien dat bij teveel druk, ik ineens weer even denk 'terug bij af te zijn'. Dat is niet zo. De decompensatie was heftig, maar kort. Maar in die twee dagen max waren alle symptomen weer aanwezig: leeg voelen, geen bodem, suicide gedachtes, niet weten wie ik ben, verdriet, boosheid, etc. Eigenlijk was er een echt heftig moment van een paar uur. Daarna ebde het langzaam weg. Ook omdat mijn partner rustig bleef en ik tegen hem aan kon praten en kon vertellen wat er in mij gebeurde. Het blijft belangrijk dat ik me houd aan; rust, reinheid en regelmaat. Dat zal waarschijnlijk mijn hele leven zo blijven. Echt vluchtgedrag vertoon ik niet meer. Ja; een borrel. Maar zeker niet teveel. En nu gaan we weer verder. Met weer een les op zak. Dank voor jullie steun iig. Erg lief en fantastisch van jullie!!!!

Even voor de (volgens mij nieuwe mevrouw) met de vraag over of wij spijt kunnen hebben, etc. Of langere periodes van gelukzaligheid / rust. Dat ligt geheel aan de mate van BL en de fase waar je in verkeerd. Tegenwoordig kan ik dat wel (rust / gelukzaligheid). Toen ik nog voornamelijk aan het overleven was, had ik echt geen tijd om te rusten of te genieten, of om 'spijt' te hebben van iets. Alles draaide om mij. Om mijn overleven. Partners waren slechts gebruiksartikelen. Als ik zei dat ik spijt had, was dat om iemand even in te pakken zodat ik met hem weer mijn leegte kon vullen. Een BL die nog 'on the run' is ziet je amper staan. Geloof me. Niet uit slechtheid, maar omdat ze echt geen andere keuze hebben...

Tegenwoordig kan ik zeker langere periodes hebben van rust en gelukzaligheid. Echt spijt hebben ken ik nog steeds niet, moet ik zeggen. Waarom weet ik niet. Volgens mij heeft dat niet veel met mijn BL te maken, maar meer met mijn karakter. Spijt is mijn inziens nutteloos. Het gaat om iets in het verleden dat je niet kunt veranderen. Je kunt alleen maar besluiten de dingen nooit meer zo te doen. Is dat spijt? Geen idee :)... Verder veel sterkte een ieder. Zorg goed voor de allerbelangrijkste persoon in jouw leven; jijzelf!!!

Liefs, Belinda
(6890) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-29 15:34:00
lieve belinda, zo fijn weer van je te horen en ook te horen dat het weer beter met je gaat en de moeilijke periode beperkt is gebleven (dank zij het lange werkproces waar je met jezelf mee bezig was en bent!) ;ook zo fijn te horen dat je partner je intussen zo goed kent en vertrouwen in je heeft dat je door een moeilijk moment(en) gaat, maar mits geduld het ook snel weer overgaat... ook zo tof dat je een eerlijk antwoord geeft , zo eerlijk mogelijk hoe jij vb die 'spijt' al dan niet aanvoelt. Tis misschien niet zo fijn om het te horen voor mensen die nog veel hoop blijven koesteren, maar eerlijkheid kan hier enkel een hulp zijn
dikke knuffel, celine
(6892) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-29 18:22:00
Hoi Belinda.Nog even over dat spijt gedoe....Ik koester i.d.d. nog hoop, en wil mezelf (nog) niet graag zien als gebruiksvoorwerp. Hoe zit dat toch? Jij hebt toch ook een partner, hor hoe heb jij je zo goed kunnen binden? Het draait toch voornamelijk om een hechtingsstoornis?
(6893) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-29 19:37:00
Hai!

Ach jeetje, was het wat cru dat ik dat zo zei? Ik ga er dan van uit dat iemand al langer mee leest op de site, daar lees je genoeg van partners die zijn 'gebruikt'. En denk dus dat het wel ongeveer duidelijk is. En nogmaals; een BL-er heeft (mijn inziens) niet de intentie de ander te gebruiken. Tenminste niet bewust. Of misschien al wel bewust, maar niet in staat om dat gedrag te stoppen. Het is ook voor de BL zeer frustrerend. Kunnen wij wel echt lief hebben? En dan vooral in een partnerrelatie. Ik vraag het me tot op de dag van vandaag af...

Wat is houden van eigenlijk? En zit er niet in elke relatie een egoistisch aspect? Ik vind dat ook lastige vragen. Feit is dat ik iig van mijzelf weet (en van verhalen van andere BL en partners) dat partners voor mij waren als drugs, drank en andere afleidingen van de chaos en leegte in mij. Mijn huidige partner (we zijn 14 jaar samen) is bij mij gebleven omdat ook hij niet gezond gehecht is. We hebben lange tijd een nogal ongezonde afhankelijkheidsrelatie gehad. Nu draaien we dat stapje voor stapje om. Ook hij is in therapie. Met een mooie, gezonde, evenwichtige relatie heeft het niet veel te maken gehad. Maar we doen ons best, en hebben heel mooie tijden, en een prachtige zoon waar we verzot op zijn. Bovendien gaat het nu beter dan ooit omdat we beide groeien.

Ik weet niet hoe jouw jeugd was. Of jij een gezonde hechting kent. Hoe destructief de relatie was met jouw BL. Maar waarom, in hemelsnaam, zou je kiezen voor een relatie die zo lastig is? Vraag je dat eens af? Een heel fijne avond...
Veel liefs aan jou ook Celine!
Belinda
(6894) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-29 21:40:00
Nee hoor,je was niet cru , Belinda.Maar ik schrok een beetje van het onomkeerbare van je stelling waarvan ik heus wel weet dat er een kern van waarheid in zit.En waarom zoveel energie steken in zo, n lastige relatie?Ik hou gewoon heel veel van hem,maar het probleem heeft zichzelf al opgelost want heb al een half jaar niets van hem gehoord,terwijl we elkaar niet overlieprn maar eens in de maand was er wel contact.Is dat afstootgedrag?we hebben absoluut geen ruzie gehad en zelf durf ik geen contact op te nemrn,bang om hem onder druk te zetten.
(6895) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-02-29 22:32:00
Hoi Belinda, allereerst fijn dat je er weer bent en de periode weer te boven bent gekomen. De lastige periodes worden steeds korter en het inzicht steeds sneller, daar is veel werk aan vooraf gegaan maar...dan heb je ook wat :-) Ik waardeer je eerlijke antwoord zeer, juist vanwege je borderline is je duidelijkheid een verademing. Ik ben als partner waarschijnlijk gebruikt, maar eerlijk is eerlijk...ik heb me ook laten gebruiken. Ik heb het gedrag allemaal toegestaan en verzacht met excuses in de hoop dat zijn grenzeloze liefde de leegte in mij zou vullen. En zo vullen wel de leegte in onszelf met de hoop op liefde van een ander. Waarom kiezen voor zo'n lastige relatie, vraag je. En inderdaad,het is veel minder omslachtig ten eerste van jezelf te houden zodat een ander daarop kan aanvullen, en niets hoeft in te vullen. Sinds ik die knop heb gevonden in mijzelf en mijn relatie heb verbroken (wat nog steeds veel voeten in aarde heeft overigens) ben ik veel minder afhankelijk van de liefde van een ander en is mijn leven er een stuk gezellig op geworden. Heerlijk.
Dank weer voor je heldere visie, Belinda.
Gr Trea
(6896) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-01 10:31:00
hallo divera,
Hoe gaat het met jou nu en je wel al heel bolle buikje vol van nieuw leven??? Ik denk dat jij deze maand moet bevallen ... of is het kleine ukje intussen misschien al in deze grote wereld??? alvast heel veel liefs , veel geluk en hoop binnenkort wat van jou te mogen horen!
liefs, celine
(6897) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-01 12:33:00
Hallo vrouw (zonder naam),

Zie dat je nog een soort van vraag/hoop hebt in een relatie met iemand met borderline terwijl jullie een half jaar al geen contact meer hebben? Maar doet dit je wel goed? Zelf heb ik ook een relatie gehad met een borderliner die er vandoor ging met een ander en kan mij zo goed vinden in de verhalen van Belinda die erg bekend voorkomen. Maar als je bij jezelf te raden gaat, doe jij jezelf dan niet vele malen tekort om na een half jaar geen contact nog steeds hoop te hebben? Ik heb vaak het idee dat borderliners in hun hoofd alweer 2 stappen verder zijn, dat is wat ik heb meegemaakt en veel lees. Probeer aan jezelf te denken en spreek misschien wat leuks af met andere mannen, is de beste afleiding.. haha. Nee, doe wat jezelf wilt maar denk echt aan jezelf want zelf ging ik door mijn lange hoop en onzekerheid bijna aan mijzelf ten onder.
Succes!
Liefs Nick
(6898) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-01 17:30:00
Wauw, wat mooi en goed te lezen Trea! Dat doe je echt goed! Je inspireert me!
Nieuwe mevrouw; het feit dat je alleen al bij het 'contact opnemen' denkt aan hem, en niet gewoon aan de behoefte van jezelf is redelijk alarmerend. Denk daar maar eens over na ;)...
En Nick; is het je gelukt om nu wel een gezonde relatie te vinden?
En idd Divers!!!???

Liefs! Belinda
(6899) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-01 22:51:00
Hoi Belinda,
Nee dat niet maar wik niet overhaasten. Ben gezellig aan het daten en dat soort dingen, de beste afleiding als je het mij vraagt. Kop op! :)
Succes, Nick
(6900) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-06 11:33:00
Een goede vraag, Belinda. Ik vraag daar even op voort. Wie heeft er na zijn/haar relatie-ervaringen waarin BPS een rol speelde, een goede en evenwichtige relatie gekregen? Deze vraag geldt voor zowel mensen met als zonder BPS. Ik ben benieuwd.
En als jullie die verhalen willen delen, alvast bedankt. Gr Trea
(6907) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-06 12:30:00
Hoi allemaal,
Ik kom ook weer een s even kijken. Belinda, wat gaat het goed met je, ik vind het echt super wat je doet, hoe je het doet, en dat je dit deelt. Ik heb hier veel aan gehad, ik zou willen dat mijn ex 10% had of deed wat jij doet en hebt gedaan. Maar ze kan het nog steeds ontwijken en mensen gebruiken en voor de gek houden. maar ok, Ik heb nog steeds contact met haar, min of meer, soms heeft ze mij nodig en laat ik mij gebruiken of misbruiken, hoe je het noemen wilt. Ikzelf heb ook een zware tol moeten betalen om tot dit punt te komen, te herkennen en erkennen dat je een gebruiksvoorwerp bent,en vooral waarom je dit laat gebeuren. Het heeft niets met liefde te maken kom je dan langzaamaan achter. Vooral de teleurstelling, die was enorm, en dat is een understatement, en die komt soms nog op, op momenten dat ik haar zie, maar dan ook de bewustwording dat ik hier niets mee kan en laat ik dit los, probeer het los te laten. Ik heb mijn eigen leven weer opgepakt, ze speelt een bijrol, en dat steekt haar , de macht die ze over mij had zal niet terugkomen. Ik heb de regie over mijn leven, ze mag daar in meespelen als ze zich gedraagt, en niet? dan maar niet.
Ik wens een ieder veel sterkte en vooral veel wijsheid.
Cheche
(6909) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-15 06:43:00
Hai Cheche,

Wat een prachtig mooi stuk heb je geschreven. Snap zo goed wat je schrijft.
En mooi ook te zien hoe je geleerd hebt. Over haar en over jezelf
Als je een 'relatie' met een BL goed leert aan te pakken, kom je na alle emoties door te hebben gewerkt, en de situatie totaal te hebben doorgespit, heel stevig op je benen te staan.
Hoe pijnlijk ook. Dit is wel de winst die je kunt behalen. Dat heb jij gedaan.
Dat getuigt van intelligentie, kracht, maar vooral van zelf liefde.
Een heel fijne dag. Dank nogmaals voor je stukje. 'Als ze zich gedraagt' vond ik ook heel grappig, want zo is het maar net; we zijn soms net kleine kindjes die begrensd moeten worden :)...

Liefs
Belinda
(6926) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-03-31 20:11:00
ik zou zo graag met anderen kunnen praten over wat hun is overkomen als (ex) partner van borderliner. Ik lees dat veel mensen daar net als ik behoefde aan hebben, hoe kunnen we dit mogelijk maken?
met vr groet hopeloos
(6950) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-03 08:02:00
Hallo,

Ik blijf liever anoniem wat betreft mijn naam ect, ivm mijn veiligheid. Ik heb een vriendin die leidt aan een extreme vorm van borderline, dit is nog nooit vastgesteld omdat zij ten alle tijden hulp niet aan wilt nemen. Zij ontkent het ten alle tijden, MAar alle signalen zijn er, en die ondervind ik steeds aan levende lijven! Als de dingen niet gaan zoals zij wilt, wordt ze verschrikkelijk boos, en als ik geen medeleven toon of geen oke, of mijn excuses aanbied vliegt ze volledig over de rooie. Zodra ik mijn gevoel toon vliegt ze compleet over de rooie. Het is nu in zo'n erg stadium gekomen dat ze dreigt mijn zoontje van 3 jaar in elkaar te slaan samen met mij erbij omdat onze vriendschap dreigde te beindigen.
Ze wilde vechten waarbij ze mijn zoontje zijn hoofd in elkaar wilde slaan en de mijne ook. Ze dreigde dat ze mij neer ING steken bij de peuterspeelzaal van mijn zoontje, dat ze me oma gin neersteken Als ik de vriendschap beindig zal ik haar object worden ( dit zijn haar letterlijke woorden ), zij weet alles over mij. Ik ben bang voor de veiligheid van mijn zoontje en van mezelf als ik ervoor kies om geen vrienden meer te zijn. Zij weigert hulp, ik ben haar enige vriendin, maar ik kan haar dominante agressieve houding niet meer aan. Ik vrees voor de veiligheid van mijn zoontje als ik bij haar ben, zij heeft zelf ook een zoontje maar zij verwacht dat kinderen robots zijn, mijn zoon kan geen kind zijn bij haar. Alles wat hij doet is niet goed, en haar kind is perfect.
Terwijl haar kind op tafels klimt, gilt, continue dingen doet die niet mogen, maar nogmaals het is een kind geen robot.

Ik ben echt ten einde raad.
Ik hoop op een reactie
(6955) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-03 20:41:00
Bij bedreiging , melding doen bij politie. alles wat ze schrijft, appt, mailt, sms bewaren en melden bij politie. Vaak zijn er ook afdelingen bij maatschappelijk werk in je woonplaats waar je advies kan vragen over hulp bij agressie. Of anders je huisarts die weet waar je ondersteuning kan vragen. Maar iig zo snel mogelijk melding maken bij politie. Bedreiging naar je kind toe gaat veel te ver. Borderline of niet.
(6959) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-03 21:01:00
In Nederland kun je contact opnemen met Veilig thuis. Even googelen! Daar kun je professionals spreken die je kunnen helpen! Vertel vooral dat jouw kind schade ondervindt. Ze komen dan direct in actie
In Belgi ken ik de wegen niet. Zorg iig voor nu dat jouw kind veilig is!!! Zo veel mogelijk uit haar buurt blijven dus! Met deze vrouw dien je zsm te breken!!!
Sterkte!

Liefs, Belinda
(6960) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-05 10:10:00
beste mevrouw met kindje van drie
ik kan me maar aansluiten wat oa belinda en anderen hier schreven! Zeker aangifte doen bij de politie over deze moordbedreigingen! want dat zijn ze ... niet zo maar naast je neerleggen. Op deze manier wil zij de macht over je behouden terwijl je in eerste instantie zo snel mogelijk bij deze vriendin wegmoet moet voor je eigen veiligheid en die van je kindje! Ook haar eigen kindje is in een zeker gevaar bij deze moeder! zeker ook alle bewijzen bijhouden en het vooral over de veiligheid van de kinderen hebben bij de politie of instantie ivm met welzijn van het kind!! dan zullen er sneller stappen ondernomen worden Eigenlijk hoort deze vrouw momenteel niet in de samenleving maar wel in een instelling, al dan niet om beter te worden, laat ons hopen dat ze wil beter worden! en net als belinda sluit ik me aan bij de woorden, 'borderline of niet"!! volgens mij is dit een stap erger dan borderline!!!
liefs
celine
(6967) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-11 12:13:00
Hallo,

Cheche wil ik je graag bedanken voor je komentaar hier boven.
Ik heb bijna het zelfde ervaring gehad met een man die ook BL.heeft.in het begin was paradijs op arde ,uiteindelijk in de hel beland. Ik heb heel veel last aan over gehouden en nu nog heb ik er last van.Ik neem mij meeste kwalijk dat ik dit (marteling) toegestaan heb. Heeft lang geduurd tot dat ik achter ben gekomen wat is het precies met hem aan de hand. Manipuleren, vreemd gaan , liegen en bedriegen , impulsief reageren,altijd gelijk willen halen en mij kleineren en gebruiken als het hem goed uit komt (zijn verslaving) cocane en sx verslaving waar ik pas later achter ben gekomen om dat wij niet samen wonen is onderdeel van mijn leven geweest. Jammer, zou je zeggen tja, eigen schuld dikke bult ..ja maar deze man was zo slim en goed in manipuleren dat ik mijn eigen identiteit begon te verliezen. HIJweeet dat hij bij de rode stop licht moet stoppen maar dan moet hij ook weten dat
genoeg instanties zijn waar hij geholpen kan worden. Maar dat wil deze man niet want hij dd

markeert niks.Dit alles heeft enorm inpakt op mijn leven gehad.ik ben een sterke vrouw geweest en ik probeer weer een draai te vinden. Leven zonder ruzie, angst en voelen dat je vrij bent heeft mij nu goed gevoel. Nooit, nooit weer het zelfde fout maken, en hopen dat, het beter zou gaan.ik ben er klaar mee.sorry voor mijn grammatica fouten

Isaura
(6977) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-12 10:22:00
lieve isaura,
ik begrijp zo goed wat je bedoelt... dit soort mannen is zo goed in liegen, bedriegen en vooral manipuleren en net omdat je zelf niet zo bent en nog niet echt vaak geconfronteerd bent geworden met zulke (psychopathische) personen kan je dat in het begin ook niet zien ... want dat maakt geen deel uit van hoe jij de mensheid altijd zag!
pas na lange tijd , vaak als het al veel te laat is, begin je in te zien dat dit absoluut geen normaal gedrag meer is... maar toch kan je er niet helemaal de vinger opleggen omdat je in het begin excuses probeert te vinden voor dit rare gedrag. Maar eenmaal als de maat vol is en het in alle klaarheid tot je doordringt...voel je je helemaal leeglopen, en vooral nog schuldgevoelens krijgen omdat je dit zolang hebt toegestaan! Maar leg die schuldgevoelens maar opzij!!! dapper dat je gebroken hebt met deze man...ook blijven volhouden!!!altijd, nooit geen kansen meer geven!
(6982) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-12 20:11:00
Precies wat hier boven staat. Weg met dat schuldgevoel. Heel goed verwoord.
En weet je....je bent nog steeds die sterke vrouw als die je was voor hem. Anders was het je namelijk niet gelukt met hem te breken. Want om dat te durven, te kunnen, te doen n vol te houden....daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. En zeker bij een dergelijke manipulator zonder de wil tot zelfreflectie, zoals je beschrijft. Kortom, supersterk!!!!! Gr Trea
(6983) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-13 09:00:00
Heb nu ongeveer een half jaar een relatie met een super lieve vrouw. In dit half jaar zijn er een paar kleine dingen gebeurd die ik voor lief nam. Heb me behoorlijk verdiept in haar borderline. En tot nu toe ging dat goed.
Nu alleen de laatste drie weken toont ze gedrag die uit een lopen van niks zeggen en een paar uur later weer helemaal de hemel in geprezen te worden.
En daarna weer een tijd stil is. We wonen niet samen dus het contact dat we zo hebben is dan ook vaak via telefoon en app. Maar als we bij elkaar zijn is er eigelijk totaal niks aan de hand,dan wel soms dat ze even in haar eigen wereldje zit en haar dan ook even in laat zitten. Ze heeft een behoorlijk verleden achter zich en dat uit zich tot mishandeling van ex partner,tot misbruik. Haar ouders zijn ook te vroeg overleden wat haar niet lekker zit.
Dus al met al een rot tijd. Volgens huisarts is ze overspannen en moet rust nemen en aan zich zelf denken. Maar nu mijn vraag is het dan normaal met haar borderline dat ze mij nu totaal negeert al bijna 3 weken.
Er is amper contact en als die er is moet ik me geen zorgen maken volgens haar. Lees wel dat er wat momenten zijn van afsluiting. Maar 3 weken duurt wel lang. Op dit moment weet ik niet meer wat ik er mee aan moet en hoop dat er iemand hier me kan vertellen wat ik met haar gedrag kan doen.
Wil deze dame en lieve vrouw niet opgeven wat het ook kost
(6985) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-13 19:26:00
Jij kan haar gedrag niet veranderen. Wel bespreekbaar maken. Zo kom je achter wat zij wil en hoeveel kan zij investeren in jullie relatie .Niet bang zijn om in de steek gelaten te worden. BL zijn heel manipulatief en weten heel goed je de schuld gevoel aan te praten en tegelijk aan de lintje te houden. Kom op voor je zelf en laat je niet gebruiken. Praat ik uit mijn eigen ervaring. Isaura
(6988) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-14 09:46:00
Hai!
Drie weken afsluiten is heel normaal , en nee, we houden je dan niet (altijd)
aan het lijntje ;).. Afstoten hoort bij BL. We hebben het nodig om emoties een plek te geven en om 'heel' te worden. Het kan echt precies zo zijn als ze zegt.
Ik had dit ook altijd nodig. Al was het korter dan drie weken. Na jaren van therapie is dit nu gereduceerd naar 1 of 2 dagen.
Succes!

Belinda
(6992) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-14 14:52:00
Bedankt isaura voor je antwoord. Ik heb me zelf even voor genomen om er een tijdje met rust te laten,en de hoop dat ze zelf erop terug komt. Zoals ik al aan gaf dat ik alleen het beste met haar voor heb. Gooide ze er een schepje bovenop door op fb te zeggen niet persoonlijk naar mij toe. Maar wel naar mij gericht met rust gelaten willen worden. Terwijl der niks of nauwlijks iets gebeurd is. Ze zegt er zelfs bij een hekel aan iemand te krijgen,ook niet persoonlijk naar mij. Maar wel voor mij bedoelt. Gebeurt dit dan vaker met dit gedrag? En komen ze hier zeker op terug door dat ze spijt krijgen. Wil van menig die hier kijkt en reageert Wat ik nu het beste kan doen. Wil haar niet kwijt,maar kan op deze manier ook niet doorgaan. Weet dat het moeilijk is mee om te gaan met alles wat ik lees en hoor. Maar wil het beste voor mijzelf maar ook voor haar. Hoor het graag mensen.Gr p
(6996) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-15 07:59:00
Ja, dit gebeurt vaker en ja, hier zal ze waarschijnlijk ook op terug komen op het moment dat ze het weer overziet. Je kan het haar niet kwalijk nemen maar dat verandert haar gedrag niet en zal zo te lezen ook niet op korte termijn veranderen. Hoe graag jij en waarschijnlijk zij ook, dat wel zouden willen. Ga goed bij jezelf te rade of je dit wel wilt, of je hier tegen kan. Want hoe vreemd het klinkt en hoe moeilijk het ook voor je moet zijn, zoals je het beschrijft is het nog een milde uiting met zelfs nog een vorm van begrip naar je toe (ze geeft zelfs aan dat het niet persoonlijk is bedoeld).
Gr Trea
(6997) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-16 07:36:00
Hai!
Echt BL gedrag! Ook die boodschappen geven. Eigenlijk is ze doodsbang te worden verzwolgen door alle emoties en het onvermogen haar eigen ik je af te kunnen bakenen. En ja, we hebben dan tijdelijk een hekel aan iemand, maar dat gaat, indien ze echt om je geeft en niet 'te gestoord is' weer vanzelf over als je haar met rust laat. Ja, weet je. Als je verder gaat met haar, wordt die twijfel die je nu al voelt; over haar, over jezelf, over de relatie, alleen maar groter. Dat is zo killing aan een relatie met een BL. En zij lijkt idd zich nog mild te uiten. Wil je echt met haar verder; zorg dan dat het leven om jou blijft draaien en niet om haar; wat ze ook uit de kast haalt. Zorg dat je zelf een stevig en goed gevuld leven hebt. Als ze er is, geniet je. Is ze er niet, dan kun je terug vallen op het moois dat je zelf hebt. Stel grenzen als ze zich misdraagt. Maar blijf rustig en liefdevol. Succes! Het is nogal een uitdaging. En als je ook maar even twijfelt aan je eigen kracht en relativeringsvermogen, dan zou ik ermee stoppen. Ze kan je echt beschadigen. Dat gaat heel geleidelijk. Kies dus op de eerste plaats voor jezelf!!!

Liefs, Belinda
(7002) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-18 10:25:00
We zijn inmiddels een paar dagen verder. En inmiddels nog geen contact gehad of gezocht. Ben van advies afgegaan die jullie me geven. Weet ook dat allemaal niet meevalt, En probeer er ook mee om te gaan zolang het duurt.
Weet voor mezelf dat er niks gebeurt of gezegd is,dus zoals jullie zeggen zou ze er op terug moeten komen. Iets wat ik natuurlijk hoop.
Deel mijn vrije tijd ook goed in als ze dit soort dingen heeft en denk er zeker over na. De tijden die we samen hebben (hadden) zijn gewoon zoals ieder ander. Dus dat is voor een reden om er nog steeds voor te gaan. Ondanks haar verleden probeer ik haar te steunen en te helpen zover kan. Ook al wil ze dit soort dingen helemaal zelf oplossen wat haar niet lukt en in dit gedrag terug valt.althans mijn mening. Ik probeer me ook echt te verdiepen in BL om haar en mezelf in bescherming te nemen. Zolang zij het nog niet opgeeft zal ik me meer gaan verdiepen in dit en zo proberen toch er iets van te maken.
Zal hier zeker vaak op terug kijken naar jullie verhalen en adviesen.
Want die helpen mij hier zeker bij. Bedank jullie allen voor advies.
Gr p
(7007) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-04-29 23:05:00
HELP

Wie kan mij helpen om te kijken of het verhaal wat ik ga schrijven valt onder de noemer BL. op dit moment ben ik getrouwd met de vrouw uit mijn dromen inmiddels is dat 8 jaar, we kennen elkaar al 20 jaar. In de periode dat ik uit mijn vorige relatie die stuk ging omdat mijn toenmalige vrouw een intieme relatie had met een vriend van mij, was zij daar om mij te troosten. Na enige tijd besloten we om samen door te gaan, De wereld lag aan onze voeten en we waren dolgelukkig met elkaar. Ze was spontaan, lief, attent etc. etc. omdat mijn vrouw een heuse kinderwens had is onze eerste dochter geboren. De wens om een tweede kind werd bij haar steeds sterker. ik werd niet meer gehoort en kreeg vervolgens van haar een depressieve bui van 8 jaar over mij heen. Ik kon niets meer goed doen. Ook de verbouwing van onze woning waar ik 3 jaar dag en nacht mee bezig ben geweest woog niet op tegen haar wens. Uiteindelijk 7 jaar naar onze eerste dochter werd de tweede dochter geboren.
schatten van kinderen, ik verdwijn steeds verder en vaker op de achtergrond.
spontaniteit was er niet meer, lief was ze ook niet meer. Communiceren was niet meer mogelijk, ik zag het altijd verkeerd, snapte het gedrag van een puber niet en ga zo maar door. Wanneer ik wel doorging met vragen stond haar gezicht op afkeuren er stond dan een grimas op haar gezicht wat resulteerde in het feit dat ik maar helemaal niets meer zei. Drie jaar geleden werd ik geconfronteerd met de mededeling dat er iemand tussen ons stond.
Een vriend van mij verloor zijn vrouw aan MS. Dit vond mijn vrouw heel erg en bezocht mijn vriend geregeld om een schouder te bieden. ja, en van het een komt het ander. Zij zit niet lekker in haar vel en hij natuurlijk ook niet dus dan heb je elkaar al gauw gevonden.
Dit ging dus allemaal buiten mij om. Ik wist hier niets van. Wanneer ik mijn vriend sprak en vroeg hoe het met hem ging vertelde hij, ik heb een leuke vrouw getroffen. Ik op mijn beurt wat geweldig voor je wie is het en ken ik haar? Hier werd ontkennend op gereageerd. Een half jaar later uitgerekend op mijn verjaardag bleef die vriend als laatste zitten. Ik stelde opnieuw de vraag wie zijn vriendin was, toen kwam het antwoord, jou vrouw. Op dat moment stortte mijn hele wereld in. Dit gedrag past niet, ze waren achter mijn rug al een half jaar bezig. Deze gebeurtenis heeft een giga wond bij mij achtergelaten.
Ik was gekwetst, op mijn ziel getrapt. Dat zij mij dit konden aan doen was voor mij onbegrijpelijk, daar heb je geen vrienden voor. mijn vrouw kon mannen prima manipuleren, zette alles en iedereen naar haar hand. Ik ben hier nooit overheen gekomen. Maar goed, je denkt dit lost zich wel op. Niets is minder waar, ik werd nog verder verstoten. Dit gebeuren is altijd tussen ons gebleven.
5 april word ik opnieuw geconfronteerd met een wel hele nare gewaarwording. Mijn vrouw heeft een oude bekende die in scheiding zit gedurende een jaar getroost, hij op zijn beurt mijn vrouw want die zat ook niet lekker in haar huwelijk. Na veel doorvragen komt het hoge woord eruit. Ze zijn al ruim een half jaar intiem. Ze wil nu van mij scheiden.
Ik kan niet meer, ben kapot, vertrapt, beschadigd, gekwetst, slaap niet meer en ben inmiddels 15 Kg lichter, loop nu bij een psycholoog. Mijn wereld is ingestort, het zijn de kinderen waar ik nog voor leef. Waren die er niet geweest dan was ik er ook niet meer geweest, voor hun ga ik door. Op dit moment is de scheiding een feit, we proberen alles zo goed mogelijk te regelen voor de kinderen. Mijn vrouw woont nu bij haar vriend en zit op een roze wolk en ik blijf met lege handen achter. Nu ik het een en ander heb gelezen, denk ik dat ik getrouwd ben geweest met een vrouw met BL
(7045) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-02 09:08:00
Goedendag,

Ik zie hier voor nu geen BL in. Wel twee vrouwen die buiten jou om relatie aan knopen met anderen en je laten zitten. Wat zegt dit over jou? Is meer mijn vraag. Stel jij je grenzen wel goed? Dwing je respect af in een relatie?
Ik wens je veel sterkte en hoop dat je je vooral in jezelf gaat verdiepen.
Hoeveel vind jij jezelf waard?

Fijne dag, Belinda
(7049) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-02 14:07:00
Wie kan mij helpen en antwoord geven hier op?

Allemaal wat ze zegt en het ook echt meent wat ze zegt hallo, mij ex vriendin heeft bordeline en ik heb samen met haar een zoontje van bijna ander halfjaar nu en ze houd hem bij me weg ik heb mijn zoontje ongeveer 1 maand gezien in de ander halfjaar dat hij bijna is nu, maar ik vroeg via whatsapp een tijdje geleden naar enkele maanden verder nu weer eens het zelfde aan haar hoe het met mij zoontje is en hoe het gaat met hem en ook hoe het met haar ging en ik kreeg als antwoord op rotten jan maar ik heb daar niet meer op gereageerd op die app van haar, 1 dag verder weer had ze me geblokkeerd op whatsapp daar voor denk ik dat ik niet er op gereageerd heb verder meer heeft toch geen zin iets terug te zeggen als ik uit gescholden wordt door haar steeds zo als all die vele andere keeren voor heen steeds ook heeft gedaan tegen mij terwijl ik haar gewoon steeds netjes terug schreef zonder terug te schelden tegen haar dus heb ik nu gewoon niet meer op terug gereageerd verder en dan block ze me gewoon daar voor denk ik.. maar 10min later had ze op facebook gezet dat ik uit hun leven moest rotten en blijven zit ze dan gewoon op facebook waarom doet ze dat eigenlijk?
Zo iets.. en 2 weekjes voor nieuwjaar had ik haar een kerstkaart gestuurd via whatsapp dat ik haar en mij zoontje een fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar toe wenst toen kreeg ik het zelf gewoon netjes terug gewenst allemaal en paar weekjes dee ze normaal tegen mij praten elke dag toen tot ik uit niets een berichtje van haar kreeg jan ik trek me terug van je en neem weer afstand van jou want je bent nog steeds het zelfde heb ik in de gaten.. ik zei tegen haar dat klopt helemaal niet want dat is niet zo als je me niet gelooft dan maak ik een afspraak met de verslavingszorg de kliniek waar ik in heb gezeten toen dat ik een drukz probleem had toen ben nu 8 maanden helemaal clean.. maar ik afspraak gemaakt extra voor haar dat ze ook zacht dat ik niet meer zo was dat ik nog gebruikte de dag van de afspraak was en ze zei ik kom niet want jullie liegen allemaal.
Toen zei ik wat is dit voor onzin nu hey maar ze reageerde niet meer gewoon tot dat ik naar haar schreef je geeft mij geen keuze om de kleine te zien nu de enigste keuze dat je me geeft en nu nog heb is dat ik naar de rechter moet gaan waar ik weinig zin in heb eigenlijk maar wat voor keuze heb ik dan nog verder om mijn zoontje te zien dan geen enkele verder nu meer dus en ik bedoeld dit niet verkeerd of tegen jou gericht of kwaad bedoeld allemaal tegen jou want zo is dat echt niet hoor dan weet je dat, ja en toen begon ze mij voor van alles en nog wat uit te schelden en ze zei ook nog ik wilde je nog een aller laatste kans geven jan maar dat is nu afgelopen en je kan helemaal niks ik heb hier de touwtjes in handen denk er maar goed aan jij.

Wat moet ik nu doen hier mee allemaal?
En kunnen jullie mij antwoorden er op geven wat ik geschreven heb?

Groetjes jan
(7050) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-03 07:40:00
Beste HELP-mijnheer. Wat een verdrietig verhaal en wat een vervelende afloop voor je. Ik kan me voorstellen dat je vertrouwen enorm is geschaad en dat het verwerken van afgelopen periode een behoorlijke aanslag is op je gezondheid. Zoals je het beschrijft zijn er dingen gebeurd die in een liefdevolle en evenwichtige relatie niet thuishoren. Of er sprake is van borderline, wie zal het zeggen. Maar maakt dat wat uit? de situatie wordt er niet anders door, het verleden krijgt er geen andere loop door, de gebeurtenissen blijven even verdrietig en erg. Wil je graag weten of haar gedrag te diagnosticeren is zodat je zeker weet dat het niet aan jou ligt?
hoe dan ook, ik wens je veel sterkte en wijsheid met het verwerken en als dat niet alleen lukt, schroom dan niet om tijdelijk professionele hulp in te schakelen.
Gr karin
(7054) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-03 15:40:00
Ik heb pas iemand terug gevonden , die ik 10 jaar niet gezien heb , altijd goede vrienden, en enkele weken geleden elkaar terug leren kennen, ze vroeg me om samen door het leven te gaan, omdat we veel op elkaar leken, en we elkaar ook heel graag zien. 2 weken geleden vroeg ze om bij haar in te trekken, en opeens de donderdag nadien, had ze een beetje gedronken, en kon ik ineens niets goed meer doen voor haar. krijg geen antwoord meer op berichtjes, ik maak me echt zorgen om haar en zie haar doodgraag, zou er een kans zijn dat ze nog zal antwoorden, we zullen elkaar binnenkort nog veel tegen het lijf lopen. Elke dag die voorbij gaat denk ik aan haar, voel me op het moment machteloos.
Gr rudy
(7055) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-04 19:27:00
Bedankt voor de reacties die ik gekregen heb n.a.v. mijn HELP verhaal. Mochten er meer mensen een reactie willen geven, dan graag. Het traject van hulpverlening naar mij toe is inmiddels in gang gezet. Dat voelt voor mijzelf goed. En ja... miscchien heb ik mijn grenzen niet goed bewaakt.
by the way vergeten te vermelden is geschreven door Thijs
(7058) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-04 20:00:00
Als ik jou was zou ik afscheid nemen en dan zo snel mogelijk. Deze dame manipuleert met je gevoel.! Als je niet voor oppast word alleen maar erger en erger en jij word ongelukkiger. Zij komt en zij gaan! Ga je vooral in begin naar de plekken toe waar je zeker weet dat jij haar niet tegen komt.Ik heb het bijna in de zelfde situatie gezeten. Godse dank ben ik vanaf.kost heel veel energie, pijn en verdriet. Nu pas merk ik dat ik leef, ruik, zie, en geniet.Moet je zover zijn en sterk zijn om dat te kunnen zien en doen.ik wens je heel veel geluk.Kom voor je zelf op!
(7059) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-04 23:25:00
Beste Rudy, of ze nog zal antwoorden, wie weet. Misschien wel, misschien niet. Maar wil je werkelijk met iemand omgaan die je zo van de ene dag op de andere dag laat vallen ?Ongeacht of het nu borderline is of niet. Als ze dit 1x doet, is de kans aanwezig dat het vaker gebeurd. Dan ben je geweldig, dan ben je niets. Jouw leven en emoties maken afhankelijk van haar emoties die haar mening over en gedrag naar jou toe kleuren. Wil je dat?
Gr Trea
(7060) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-11 14:46:00
Hoi allen,

Een hele tijd niet geschreven. Voor degene die me nog kennen, ik ben Divera, partner van een man met een borderline persoonlijkheid en na vele heftige crisissen en ups en downs nog bij elkaar. Zwanger geraakt en ondertussen bevallen van een schitterende dochter van bijna 7 weken nu. Zo vrolijk en tevreden als ze is, super genieten! Na heftige jaren met mijn partner, zijn de afgelopen negen maanden goed gegaan. Dat wil zeggen crisisvrij bij mijn partner. Dit mede doordat ik in behandeling ben geweest en vele malen beter mijn grenzen aan kan geven en erg zelfstandig ben en mijn zelfvertrouwen stukken beter is dan vroeger. Mijn vragen in het verleden over of het mogelijk is dat de crisissen langere tijd wegblijven (is een vast patroon geweest van om de week of nog vaker een heftige crisis), dat kan dus inderdaad. Hoopgevend. Een erg blije, liefdevolle periode meegemaakt. Ook bij mijn partner veel groei gezien en veel meer en beter kunnen praten met elkaar. Meer vertrouwen en rust tussen ons. Ondertussen ook voor partnerlief gekeken voor behandeling. Het afgelopen jaar bij de huisarts geweest, intake en adviesgesprek gehad bij algemeen GGZ, doorverwezen naar centrum voor persoonlijkheidproblematiek, tweemaal intake en eenmaal adviesgesprek gehad en toen zou hij weer doorverwezen worden naar de basisggz. Nou toen had ik het niet meer, zijn zware problematiek hoort niet thuis in de basisggz en na een jaar weer een doorverwijzing (welke niet nuttig is) kan wat mij betreft niet. Toen zouden we systeemgesprekken krijgen (omdat we blijkbaar anders ertegen aan kijken, ik zie problemen en hij niet door zo goed als ontbrekend ziekte-inzicht en besef. Ik kreeg bijna het idee dat ik het probleem was). Hiervoor zouden we uitgenodigd worden. Tot op heden, na twee maanden, nog niets gehoord en partnerlief wil niet meer, ziet af van wat voor behandeling dan ook. Erg teleurgesteld in GGZ, ik had gehoopt dat ze ook bij weinig inzicht (wat vaak onderdeel is van deze problematiek) wat konden, maar ik heb het gevoel er alleen voor te staan, zeker nu. Want, nu is er helaas toch weer een crisismoment gekomen bij mijn partner. Getriggert omdat ik mijn stem verhief en hem op zijn verantwoordelijkheden wees (ik doe bijna alles qua zorg voor dochter) en mede veel andere stressfactoren die nu bij hem spelen, zoals een rechtszaak tegen zijn ex. Veel verbale dreiging (ik sla je kapot, ik brand je huis af) en ik heb geen zin meer dit alleen te trekken. Dus ik ben hulp gaan vragen, zelf weer naar mijn therapeut, maar ook hulp voor ons als gezin. Dan moet alles maar open gegooid worden, weg schaamte, weg alles binnenshuis houden. Dan maar als "probleemgezin" bij instanties bekend staan. Op deze manier zal er altijd weer een crisis kunnen komen, moet ik altijd alles alleen dragen, moet ik altijd sterk zijn. Hij moet gewoon hulp gaan krijgen en accepteren en ander moeten wij als gezin hulp gaan krijgen bij een situatie die niet optimaal is, ook qua veiligheid niet. Dan zal hij voor de derde keer een gezin kwijt raken. Helaas is dat zijn patroon en dat zal niet doorbroken worden, als hij er niet ontzettend hard aan zal gaan werken. En ik zal voor mezelf en voor mijn dochter mijn grens (alleen verder gaan als hij hulp accepteert) veel volhardender vast moeten houden. Niet zodra het weer een tijd goed is, daarvan genieten en meegaan in zijn beperkte inzicht. Mijn grens is nu bereikt, hij vervalt weer in doodzwijgen, mij van alles beschuldigen en domineren en manipuleren. Ik kan het bevatten, ik kan bedenken waarom hij zo doet. Dochterlief kan dat zeker niet en dat mogen we ook niet van haar vragen. Het geeft mij wel de kracht om dit keer echt door te pakken. Partnerlief wil van het weekend een gesprek (vast om mij de schuld te geven en te vertellen dat hij bij ons weggaat), ik wil dit gesprek alleen met een onafhankelijk iemand erbij.... Hij wil dat absoluut niet....
En zo werd het gelukkig sprookje toch weer bruut verstoord. Gelukkig geniet ik volop van mijn dochter en vele andere dingen en weet ik ook steeds dat ik het zonder mijn partner prima red..., in alle opzichten. Alleen is er gewoon nog steeds een sterke liefde tussen ons...
(7073) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-12 11:38:00
Dag allen,

Nog een kleine aanvulling op m'n bericht van gisteren. Ik moet erg denken aan wat Belinda meerdere keren heeft geschreven (sorry als ik het net wat anders verwoord), een relatie met iemand met borderline persoonlijkheid is mogelijk, mits degene niet te gestoord is en mits je zelf een stevige persoonlijkheid heb en een gevuld eigen leven. Anders kan degene met de BPS je behoorlijk beschadigen. Onze relatie lukte vooral doordat ik sterk in mijn schoenen ben gaan staan en (emotioneel) niet afhankelijk meer ben van mijn partner. Echter, er is nu een klein meisje die net begint. Ik kan moeilijk van haar verwachten dat ze al een sterke persoonlijkheid heeft, die ontwikkeld zich juist nu en mijn partner zou haar dus wel behoorlijk kunnen beschadigen (absoluut niet bewust, want hij houdt zielsveel van zijn kinderen). Maar zijn andere twee kinderen zijn ook duidelijk niet veilig gehecht en op die manier beschadigd. Het is nu mijn verantwoordelijkheid mijn kindje tegen deze onveilige situatie te beschermen. En ik zeg absoluut niet dat ik haar tegen haar vader moet beschermen, maar wel tegen zijn ziekte. En door er hulp bij te halen, gebeurd dat. Linksom of rechtsom (of hij gaat in behandeling of we gaan niet samen verder). Ik hou zielsveel van mijn partner en hoop uit de grond van mijn hart dat hij deze kans pakt en zijn patroon weet te doorbreken... Maar wat nog veel belangrijker is, is dat ik mijn patroon doorbreek en zo hopelijk mijn dochter niet deze bagage mee ga geven. Bagage die bij mij al generaties lang door wordt gegeven.
(7076) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-15 12:38:00
lieve divera

zo blij terug wat van jou te horen en vooral een heel dikke proficiat met je wolk van een dochtertje!! Ben ook blij dat je alvast de zwangerschap samen met je vriend op een fijne manier hebt kunnen beleven, dat je tijdens je zwangerschap niet onder de stress zat wat sowieso al een nefaste werking op je ongeboren kindje zou gehad hebben

spijtig genoeg loopt het weer mis...niet helemaal onverwacht uiteraard..je vriend is wie hij is , met zijn borderline en karakter... de zwangerschap en het uitzien naar nieuw leven hebben in die periode wellicht ook een gevoelige snaar van verwachting beroerd en hem even stabieler gemaakt. Maar nu het kindje er is is er niet enkel de pracht van dit nieuwe leventje, maar ook de zorg, de verantwoordelijkheid en het letterlijk moeten delen van jou met dit nieuwe kleine mensje!!
Maar je bent een sterke vrouw, gelukkig... en ikhoop dan ook dat je de kracht zult hebben als het nodig is om het ziekelijke en voor je kind belastende patroon waarin je momenteel zit te doorbreken en als het nodig is te kiezen voor jou en je kind, voor de stabiele omgeving en de rust waar het recht op heeft. Jij als moeder kan je kind al de liefde geven die het nodig heeft , maar kunt dit ook enkel als jij innerlijke rust kunt voelen. Wanneer je die rust niet meer krijgt door je partner, die je al zoveel kansen en liefde hebt gegeven is het beter , volgens mij, om alleen verder te gaan!
ik wens je heeeel veel sterkte bij de beslissingen die je zult nemen en veel liefde tussen moeder en dochtertje
liefs
celine
(7086) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-16 22:29:00
Lieve Divera,
Gefeliciteerd met je dochtertje!! En wat ben je goed bezig en maak je weloverwogen keuzes. Even los van haar vader, die ongetwijfeld veel van haar zal houden, lees ik in ieder geval dat ze een supersterke en dappere moeder heeft. Die weet wat ze wil, wat ze kan en wat ze belangrijk vindt. En dat ben je, Divera. intelligent, dapper, lef, lief, goed en sterk. Liefs Trea
(7090) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-29 11:26:00
Hallo allemaal,

Ik zie dat het op de site wat rustiger is dan toen ik er voor het laatst was. Maar ook nu zijn er gelukkig nog mensen die de site vinden en misschien nog wel belangrijker, mensen die in respect reageren op vragen en situaties van anderen.

Mijn verhaal van eerder staat wel op de site, onder de noemer Fries. Ik denk ik geef even een update van hoe het is en wat er gaande is. Trigger voor mij was een gesprek gisteravond met een van de eerdere exen van mijn ex (om het makkelijk te maken ;)) en daar kwamen een aantal inzichten naar voren welke ik met jullie wil delen.

Voor degenen die in de zelfde situatie zaten als ik; zomaar aan de kant gezet en hopend op een herkansing en dan ook nog de andere kant willen helpen terwijl je eigenlijk die boei zelf nodig hebt.

De ex waar ik mee gesproken heb is ten tijde van mijn relatie helemaal zwart gemaakt en er was van alles mee aan de hand. Omdat ik diegene ook ken vanuit mijn omgeving nam ik een en ander met een korrel zout, maar het benvloed deels toch je denken en zien. Dat daargelaten bleek dat op het moment dat het met mijn ex-partner voor mij over was, er tussen hen weer veel contact is geweest. Veel zoeken om bevestiging en aandacht begreep ik. Ik vond dit heel erg opvallend en ben dan ook in mijn eigen geheugen gaan graven om te kijken of ik zulke dingen ook heb gehad. En het blijkt dat ik dit zelf ook aan de andere kant heb meegemaakt, maar zonder dat ik het wist. Via via heb ik te horen gekregen dat er een aantal momenten zijn geweest dat er spanningen waren met vriendjes e.d. en op die momenten is er ook met mij weer contact opgenomen. Nu is het al weer een lange periode stil (wat voor mij dan weer erg goed is) en kan er eigenlijk geen groet van af, maar er is ook een nieuwe in de picture dus daar zal het wel van komen :))

In ieder geval voor de mensen die in een zelfde situatie zitten als waarin ik heb gezeten; Kijk eerst naar jezelf. Wat heb je gedaan, waarom heb je wat gedaan, kun je je zelf in de ogen kijken en laat je niet benvloeden door dingen van buiten af. Kijk ook naar je eigen mankementen en wat kun je daar aan doen, groei! Creer je eigen sterke schouder en zie wat voor moois het leven je kan bieden. Het is clich en op het moment zelf had ik er ook geen geloof in, maar er is veel meer op deze wereld dan 1. Hoe goed deze misschien ook voelt of voelde en hoe het ook past of paste; het is een spiegel.

Veel sterkte voor iedereen en kop er voor!

Groeten Fries
(7127) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-29 13:07:00
Hallo allemaal,

Wat een zucht van verlichting. Ik lees de verhalen en het maakt me enerzijds blij dat ik niet de enige ben, anderzijds zie ik ook wel donkere wolken samentrekken.. Wat een wake up call is deze site voor mij.

Ik ben een twintiger en jong getrouwd met mijn man. Ook hij is in de 20. We zijn vrij snel met elkaar getrouwd (ik wil niet teveel prive details vrij geven, wil graag anoniem blijven). Hij komt uit een zeer instabiele thuissituatie. Ik precies het tegenovergestelde. Hij nam zijn problemen mee onze relatie in, ik dacht dat ik hem wel kon 'redden'........
Alle praktische problemen zijn verholpen, we hebben het financieel goed samen. Maar dan komt het....

Ik weet eigenlijk niet hoe ik moet beginnen. Na een poosje samen te leven met hem ben ik er achter gekomen dat zijn hele denkwijze niet klopt. Eerst twijfelde ik aan mijzelf, waar ik bijna aan onderdoor ben gegaan. Nu, een paar jaar later, zie ik een patroon in zijn gedrag. Een patroon waarvan ik denk; dit klopt van geen kanten! Het grootste probleem is dat hij ontzettend, ontzettend jaloers is. Hierin slaat hij volledig door. Ik mag zelfs mijn zwagers niet teveel aandacht geven, als ik iets later van werk ben is het mis. Laat ik het zo zeggen, hij is niet flexibel. Als er iets even anders gaat (en dat kan iets heeeeel kleins zijn) dan ben ik niet te vertrouwen. De scheld kannonades komen dan. Ik ben een *{^~*], ik heb nooit iets goed gedaan voor hem, sinds ik in zijn leven ben is het een hel (pardon? Sinds ik in zijn leven ben heeft hij zijn zaakjes pas op orde!!) ik ga vreemd, al ons hele huwelijk, een hoer ben ik, een ^*++wijf en ga zo maar door.

Op dat moment is het tij niet meer te keren. Je komt in een positie terecht dat WAT je ook zegt, het is altijd fout. Altijd. Dus hou ik mijn mond (zelfs dat is dan fout) en laat ik het niet binnen. Ik weet namelijk wat voor vrouw ik ben, een goede zelfstandige mooie vrouw! En mijn ZIJN en mijn zelfvertrouwen zal ik nooit laten afnemen. Door niemand!
Heel soms wordt hij dan fysiek agressief. Ooit gebeurd, heb toen de politie gebeld. Paar dagen weg gegaan. Hij heeft beterschap beloofd. Tsjah..

Op een gegeven moment kwam bij mij het besef dat dit niet iets is wat hij zelf in de hand kan houden. Dit is iets groters. zijn denkpatronen kloppen gewoon niet. Wat ik boven heb beschreven is maar een klein deel maar als ik alles moet typen.. Dat gaat gewoon niet! Het is bizar om van dichtbij te zien hoe iemand de ene SECONDE zo vrolijk is en lief en de beste echtgenoot oooooit.. Om de andere SECONDE (ja, echt!) te veranderen in een beestachtige tiran. Dat is niet iets wat een gezond denkend persoon kan. Daarom ben ik me op mezelf gaan focussen; ik kan hem niet veranderen (hij wil geen hulp) maar ik wil wel dat mijn leven leuk blijft. Soms gaat dat moeizaam, gezien zijn jaloezie. De deur uitgaan kan al voor trammalant zorgen. Maar ik wil blijven genieten en daar zal ik voor blijven vechten.

Voor de borderliners onder ons; ik ben zo ontzettend benieuwd hoe het er in jullie denken aantoe gaat als het het ene moment zo gezellig is en het andere moment je je partner echt ziet als uitschot. Bij mijn man blijft het schelden namelijk aan de gang. Hij kan echt serieus uren doorgaan. Al zijn woede en frustratie, daar ben ik het mikpunt van. Maar als je van iemand houdt doe je dat toch niet lijkt mij dan? Achteraf natuurlijk de honeymoon periode. Ach..
Ik ben blij dat jullie je verhaal hier ook willen doen!

Ik heb nog zoveel meer wat van mijn hart moet. Maar ik ben zo blij dat ik in elk geval even van me af heb kunnen schrijven. En dat ik zoo ontzettend veel herken!

Groet,
Madeliefje
(7128) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-29 21:15:00
Ach lieve Madeliefje, dank je voor je verhaal.
Al is de periode met mijn ex inmiddels afgesloten, wat jij schrijft is inderdaad zo herkenbaar dat ik hem weer voor mij zie. Het ene moment omarmd en innig op de bank en het volgende moment ( dat kon zijn na een coca-cola reclame, een chef-kok, een nieuwslezer) verging de wereld. Schelden, tieren, dreigen, manipuleren en soms fysiek agressief.
Inmiddels is het een jaar voorbij. Soms krijg ik nog een mail of een kaart. Maar ik reageer nergens meer op en dat blijkt te helpen. Maar nog steeds begrijp ik er helemaal niets van. Was ik eerst nog verbijsterd, inmiddels steek ik er geen energie meer in. Het is een onbegrijpelijke ziekte, voor omstanders en niet in de laatste plaats voor de persoon zelf.
Ik wil er niet meer aan blootgesteld worden en dat lukt. Maar soms biggelen de tranen over mijn wangen, als ik me besef wat is gebeurd. Zoals bij je verhaal. Wat goed de instabiliteit in zijn emoties en persoonlijkheid weergeeft. Ik lees dat je goed op jezelf let. Blijf dit doen en als je wordt vermorzeld door de intense liefde en haat, kies altijf dan voor jezelf. Niets is het waard om jezelf kwijt te raken. Zo ook Fries zo mooi verwoordde.
Nogmaals, dank je voor je verhaal.
Gr Trea.
(7129) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-30 00:22:00
beste madeliefje
je beschrijft duidelijk maar het minimum aan wat er op sommige momenten ineens en from nowhere ineens mis lijkt te gaan..gelukkig lijk je me een sterke vrouw!!
hoe graag je je partner ook ziet, op de momenten dat hij goed is, hij zal niet vanzelf uit dat andere patroon rollen...ik kan je maar aanraden goed na te denken 'is dit wat ik in mijn leven wil, wat ik met mijn leven wil???...ik vrees dan dat het antwoord neen zal zijn. dan rest je maar n dappere keuze;;;ik denk dat je zelf weet wat deze keuze is?? ik wens je daarbij dan ook veel moed, kracht en doorzettingsvermogen...want dit is geen leven. kies voor jezelf en je toekomst!! liefs , celine
--
(7130) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-05-30 16:15:00
Celina en Trea,
Bedankt voor jullie reactie. Vooral de zin van Trea greep me aan; een liefde en een haat die je vermorzeld. Dat is het echt. Ik las eens op een site; of hij ligt aan je voeten of hij zit aan je keel. Een middenweg is er niet.
Mijn lichaam geeft vaak en met regelmaat aan dat de spanning too much is. Want je leeft continu alert, je kan jezelf niet even laten gaan als je een rotdag hebt, mopperen of chagrijnig zijn. Ik let altijd op mijn woorden, waar ik kijk, wat ik doe. Als ik een afspraak heb kies ik een goed moment uit om dit te vertellen. Die afspraken blijf ik maken (etentjes bioscoop winkelen enz) maar op het moment zelf kan ik er soms niet van genieten omdat ik continu mijn telefoon in de gaten houd. Als ik een oproep mis is het gedonder!

Ik heb er regelmatig verdriet om. Omdat ik zoveel van hem hou en hij een ontzettend leuke en lieve persoonlijkheid heeft. En omdat de ruzies echt nergens over gaan. Hij heeft absoluut waan ideen en leeft vaak niet in de werkelijkheid. Ontzettend zwart wit. Hij interpreteert dingen op een hele rare manier en altijd negatief en alsof iedereen hem aanvalt. Zijn zelfbeeld is laag terwijl dat helemaal niet nodig is. focus je op het goede, denk ik dan. Kijk vooruit!
Maar hij blijft aangeven dat al zijn pijn ellende en zijn buien door mij komen, omdat ik niet te vertrouwen ben. Dat neemt hem volledig in beslag. Om vervolgens na een paar uur te zeggen dat hij ergens wel WEET dat ik nooit vreemd zal gaan. Maar zijn gevoelens krijgt hij niet onder controle.

Ik zie mezelf ook als een sterke vrouw maar ergens voel ik me toch zwak. Nooit in mijn leven had ik gedacht dat ik dit gedrag zou accepteren van een man!
Trea, ben jij gescheiden of was je niet getrouwd?
Moedig.. Geniet van je vrijheid.

Liefs
Madelief
(7134) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-01 18:46:00
Beste Madelief,

Ik zag mezelf ook als een sterke vrouw. Tot het moment dat ik in elkaar geslagen uit mijn huis gehaald werd, en in het politiebusje op weg naar het bureau om aangifte te doen, mezelf niet meer herkende. Ik moest voortdurend tegen mezelf zeggen "ik ben Trea, een vrouw van mijn leeftijd, ik ben een normaal mens, ik heb een goede baan, ik ben een goed mens, een goed mens" etc.
Ik was zooo lelijk gemaakt, ik herkende helemaal niets meer van mezelf. Ik leefde alleen nog maar in en met zijn ziekte. In zijn liefde die overweldigend was, en in zijn haat die ik zoveel wilde vermijden dat het ten koste was gegaan van mijzelf. Op dezelfde manier als die jij ook beschrijft. Altijd letten op je telefoon, niet mopperen, niet chagrijnig, niet praten over mannelijke collega's, niet te lang kijken naar mannen in reclame's of series, niet praten over ex-vriendjes, hopen dat vrienden en familie ook niet praten over vroegere vriendjes, altijd op je woorden letten, goede momenten uitkiezen om iets mee te delen. Maar er was nooit een goed moment en daar ging hij weer.
Net als bij jou lag het in die buien allemaal aan mij. God, wat ben ik voor lelijke dingen uitgemaakt. Om maar van het gedonder af te zijn sprak ik op een gegeven moment maar niets meer af, met niemand. Zo verdween heel langzaam en ongemerkt mijn eigen persoonlijkheid, vrijheid, onbevangenheid, verlangens, wensen en leefde ik alleen nog maar in zijn ziekte.
En altijd stond er een soort tweede frequentie aan in mijn lijf, een alertheid en oplettendheid die energie vreet en je lijf aantast.
Jij merkt het zo te lezen ook, omdat je lichaam regelmatig aangeeft dat het genoeg is.

Precies wat Celine zegt; is dit wat je voorstelde bij een relatie, is dit wat verwachtte van je man? Ja, de liefde kan buitensporig prachtig zijn. Maar als hij ziek is in zijn haat is hij net zo ziek in zijn liefde. Alle twee zijn buiten proporties.
.
Ik was niet getrouwd, woonde ook niet samen en daar ben ik erg blij om. Want het losmaken is hels geweest.

Je zegt dat je een sterke vrouw bent en ik geloof het meteen want je kan de situatie verschillende kanten benaderen, beredeneren en relativeren. Je kan naar jezelf kijken en manieren bedenken om het vol te houden.
Dat is tevens je pech want daardoor is de kans vrij waarschijnlijk dat je het langer zal volhouden dan gezond voor je is.
Pas op en vooral let goed op jezelf!
Sterkte. Trea
(7141) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-04 12:19:00
Even een vraag aan Fries, als het mag.
Heb jij na het definitief beindigen van je relatie, een nieuwe liefde kunnen vinden?
Gr Trea
(7152) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-04 21:35:00
Hallo allen
Ook ik had een relatie met een vrouw met ptts en borderliner persoonlijkheid stoornissen ervan , ik heb het niet langer volgehouden dan anderhalf jaar , hoeveel ik ook van haar hield het was gewoon niet te doen. Ze zuigen je mentaal helemaal leeg en en is nooit goed, echt nooit, je raakt jezelf helemaal kwijt en hoopt steeds maar op beter. Ben nu 5 maanden verder en zo langzaam maar zeker word het weer beter met me, maar ikzelf zal nooit geen relatie meer aan gaan met een borderliner, ik was alleen nog maar aan het overleven i,p,v, zelf te leven,
Misschien kom ik nog eens iemand tegen waar wel een normaal leven mee mogelijk is, want dat het bestaat weet ik maar al te goed ben helaas weduwnaar dit was een relatie nadien.
Wel heb ik alle contact met de borderline verbroken , volgens mij is dit ook de enige manier, ze had overigens binnen een paar dagen na onze relatie alweer een ander, dus zo groot zal die liefde van haar kant wel niet geweest zijn.
groet van bezoeker van deze site
(7154) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-05 22:22:00
Hallo Trea (en de anderen natuurlijk ook!),

Tuurlijk mag je dingen vragen, aan mij de keus om er antwoord op te geven (grenzen ;)). Maar ik geef graag antwoord, want hoewel ik niet weet wie dit allemaal lezen kan het misschien wel iemand inzichten of steun geven in diegene zijn eigen proces.

Voor de goede orde, ik ben het eerste halfjaar na afloop wel met mijzelf aan de slag gegaan, maar met in het achterhoofd nog steeds een "samen". Hierna een andere privzaak waardoor ik nog meer met mezelf bezig moest (ook fysiek). Hoewel ik fysiek hiermee een halfjaar erg goed aan mezelf heb gewerkt, waren er ook momenten van mentaal wat mindere perioden en voor mijn gevoel ook trekken en afstoten. Een jaar na dato voor mezelf de knoop door gehakt (hoewel die er eigenlijk niet meer had moeten zijn en aan de andere kant misschien ook wel niet meer was) en voor mezelf gekozen. Ook hierna was er voor mijn gevoel op momenten een trekken en afstoten (denkend ook aan mijn vorige post), maar toen mijn grenzen gehouden. En hoewel het wat ongemakkelijk was zo nu en dan er nog steeds aan vast gehouden. En dat maakt mijn groei!

Wat betreft een nieuwe partner. Ik heb wel een aantal date's en contacten gehad, maar zeker in het begin was ik daar niet aan toe. Ook in het begin van dit jaar bleek nog wel eens dat ik in oude gewoontes lijk te vallen wanneer het wat serieuzer wordt. Bijvoorbeeld snel willen reageren en wat onzekerheid van mijn kant en het daarmee eigenlijk zelf afstoten.... Maar zoals ik steeds ook aangeef is een mens nooit te oud om te leren en dat probeer ik dan ook nog elke keer ;).

Ik zie mijn eigen groei en zie waar ik vandaan kom. En voor mijn idee zou een nieuwe partner er wel bij passen. Van de week kreeg ik zelfs de opmerking dat ik zeker een goede partner moet zijn. Ook gunnen veel mensen om mij heen (buren, collega's, vrienden ,etc.) mij een nieuwe partner, dus dat voelt goed!

Ik ben vol vertrouwen in mijzelf, maar weet tegelijk waar ik vandaan kom en waar ik dus niet meer naar toe wil. Nu alleen nog de juiste persoon vinden ;).

Al met al weer mijn eigen groei. Het groeien wat ik iedereen toewens! Ook iedereen op zijn eigen tempo. Maar ik realiseer mij gigantisch dat de eerste stap in het diepe heel erg lijkt en soms onmogelijk en niet voor een ieder bestemd. Toch denk ik dat een klein beetje eigen geluk over een lange periode meer brengt dat de hoogte en diepte punten in alles wat de ander brengt.

Maar de keus en mogelijkheden zijn natuurlijk voor een ieder anders. Maar voor alles wens ik jullie alle geluk in de wereld.

Groeten Fries

p.s. las nog een bericht van Belinda (niet zo recent, dus waar ben je?;)) waarin ik dacht te lezen dat je wat meer naar de dingen die negatief waren zag dan naar de positieve dingen en dingen die je al hebt bereikt. Kom op meid, je komt er! Kan niet missen! Je bent al zover op weg, de rest moet en zal ook lukken. Kan niet missen!
(7157) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-07 07:28:00
Hallo Fries, dank je voor je openhartige antwoord. Het geeft mij een goed inzicht in hoe anderen, in dit geval jij, hiermee aan de slag gaan. Hoer serieus je jezelf neemt in het worden van jezelf en loskomen van je ex. En het is fijn te lezen dat het effect heeft en dat het goed met je gaat. Nogmaals, dank je wel. Gr Trea
(7161) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-07 08:47:00
Hoi allen,

Ik ben het wel eens met Trea dat sterk zijn, ook zeker een valkuil kan zijn. Daardoor hou je de relatie lang vol en soms zelf langer dan dat goed voor je is.
Hier is de situatie ondertussen alles behalve prettig. Bijna vier jaar samen, een dochtertje van 2 1/2 maand (super lief, vrolijk, gemakkelijk) en sinds een maand is er hulp bij ons gezin betrokken, omdat ik de situatie (crisis van mijn borderline vriend en doodsbedreigingen) niet verantwoord vind voor ons dochtertje. Sinds die tijd is mijn partner van "Jeckell" in "Hyde" veranderd, een echt monster, zo erg heb ik het nog niet gezien. Zoveel pure haat, een normaal gesprek kan niet meer, alles, maar dan ook alles is slecht aan mij. Alles is mijn schuld, ik zet zijn dochter tegen hem op (net als zijn vorige vriendinnen), wil hem aangeven bij de politie (absoluut niet, maar als hij nog lang zo doorgaat misschien wel) en ga zo maar door. Volledige self fulfilling prophecy van zijn kant. Want ja, als hij zo doorgaat dan ga ik bij hem weg en zolang hij zo is, bescherm ik mijn dochtertje tegen hem. Nul inzicht en wil absoluut geen behandeling. En dat niet een uur of een dag (zoals meestal), maar dus al weken. Ook weer meer drinken en drugsgebruik.
Ik kan zijn strijd niet voeren en hij wil (of kan) de strijd met zijn eigen demonen ook niet voeren. Maar ik kan wel mijn eigen strijd voeren voor mijn dochter. En op dit moment is dat haar vader zo veel mogelijk bij haar weg houden, zolang hij zoveel pure haat in zich heeft. Zolang hij daar niet mee aan de slag gaat.
Natuurlijk snap ik dat hij zich bedrogen voelt omdat ik hulp heb ingeschakeld en hoe hij pijn heeft en gekwetst is, maar ik blijf het moeilijk vinden dat er totaal geen enkel inzicht in zijn eigen aandeel is. En zodra hij weer terug veranderd in "Jeckell", zal ik hem nooit het recht ontnemen zijn dochter te zien en op te voeden.
Liefs Divera
(7162) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-07 21:18:00
He daar!

Ja, hier is ze Fries :-)... Toevallig ook wel toe aan wat geschrijf. Ik heb wel mee gelezen hoor, maar had soms gewoon de puf niet te reageren. Nu voelt het heel welkom en goed.

Het is hier overwegend goed. Het hel erge bordi wel achter me gelaten, en ben nu nog slechts een heel gevoelig mens ;)... Toch kunnen bepaalde zaken me nog steeds triggeren, en dan val ik gewoon een meter of tien naar beneden. Zo had ik een conflict met mijn partner afgelopen dagen, en dat maakte me zo radeloos dat ik dan bijvoorbeeld direct aan zelfmoord denk. Totaal overtrokken natuurlijk, maar wel heel erg Borderline. Iig mijn Borderline; de gedachte aan dood heeft me altijd geholpen. Als emoties te hoog worden, te ondragelijk is daar het zalige einde waar je je altijd door kunt verlossen. Klinkt raar, maar het was lange tijd mijn enige troost, waar ik bijvoorbeeld ook heel lekker op in slaap kon vallen, haha... Klinkt gek he? :-)...

Maar goed. Het gaat dus goed. Ik groei en groei. Steeds openen zich nieuwe deuren, worden nieuwe lagen zichtbaar. Steeds weer nieuwe inzichten, maar ook nieuwe pijn.
Vooral dat grote verdriet, die grote pijn, waar ik volgens mij al eerder over vertelde, is de laatste tijd continu bij me. Om moedeloos van te worden soms. Ik moet er ook echt mee naar de groep. Het in brengen. Het is de grote basispijn. De veroorzaker van alle troep erom heen.

Door die pijn; dat verdriet; dat gevoel van niets waard zijn, slecht zijn, niet mogen bestaan, etc. heb ik een heel web van 'bevestig mij' gebouwd. Van klein tot groot, in alles wat ik doe, zie, laat. In een ieder die ik ontmoet. Om dat te gaan zien, is fantastisch, maar ook vreselijk verdrietig. En...als je daarmee stopt, of het iig minder doet, wat of wie ben je dan? Volgen jullie het nog? Het gaat heel ver en diep, en maakt je ook een beetje als een klein kindje. Een pas geborene...

Toch ben ik meer bij mijzelf dan ooit. Maar dat betekent dus ook alle pijn, boosheid, verdriet, etc voelen. Eigenlijk alles dat 'een normaal' mens ook voelt. Maar ik stopte dat altijd weg met vluchten; extern en intern. Hele droomwerelden heb ik gecreeerd. Nogal ontnuchterend om ook dat te gaan beseffen...

Het gaat dus nog steeds verder. Ik ben niet heel positief (maar dat ligt misschien aan het moment), maar zeker niet negatief. Het gaat de goede kant op, maar waar het schip strand is de vraag. Zelfs of het ooit zal stranden, haha!

Wel super fijn om te lezen dat het zo goed met jou gaat Fries. Mooi! Heb je zelf gedaan! Je mag trots zijn :-)... Ik hoop dat je een mooie, lieve partner vindt...

Divera; jammer, maar ik had niet anders verwacht dan dat het zo zou gaan. Wat zijn wij BL toch een stelletje wispelturige, zelfdestructieve idioten he. Ja, sorry hoor. Maar dat vind ik gewoon soms ook van mijzelf. Maar het is zo sterk. Zo verduveld slim. Zo doortrapt en gemeen, die stoornis. Er is soms geen ontkomen aan... En dan heb ik nog veel zelfinzicht, en de wil om te zien. Heb je dat minder, dan moet je je als pafrtner gewoon beschermen. Zo is het, en niet minder...

Wel heerlijk dat je zo geniet van je dochter... Kinderen zijn fantatstisch :-)...

Verder veel liefs aan Trea en Celine. En veel sterkte aan alle anderen...

Liefs,

Belinda
(7167) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-08 08:47:00
Divera,
Ik heb je posts gelezen. Wat heftig. Wat moedig dat je je dochter wilt beschermen tegen die intense haat en de woede aanvallen! Ik hoop echt dat hij in gaat zien dat je alleen maar wilt dat het goed gaat. Ik probeer dat ook aan het verstand te brengen bij mijn partner, een moeilijke klus..
Soms zo vermoeiend omdat je gewoon niet kunt begrijpen wat er in hun hoofd omgaat ookal zou je het nog zo graag willen!

Heeft hij ook woede aanvallen waar jouw dochter bij is? Ik vraag dat omdat ik zelf geen kinderen heb. Ik vraag me af of het bizarre ook doorgaat (het schelden enz) waar een kind bij is. Of dat er dan nog enige zelfbeheersing aan te pas komt.

Zelf is het hier nu een paar dagen fijn en dan weer een dag of een avond erg moeizaam. Het ligt maar net aan de bui. De hele hevige woede aanvallen heb ik alweer even niet gezien, hij zegt dat hij zichzelf inhoud als hij boos is. Dat merk ik wel. Hopelijk komt het er straks niet in 1 keer allemaal uit.

Soms besef ik me dat we zo'n aangepast leven leiden.. Dan word ik er verdrietig van. Kun je je een leven voorstellen met een partner zonder borderline? .... Wat een rust zou dat zijn zeg.

Groet
Madelief
(7168) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-08 10:35:00
Hoi allen,

Belinda wat fijn weer wat van je te horen. Het klinkt misschien vreemd, maar als ik je berichten lees, dan voel ik zoveel trots voor je. Echt petje af voor wat je allemaal doet! En het zal misschien hard werken blijven, maar je doet het maar wel mooi.
Hier nog steeds allemaal erg verdrietig om te zien hoe de borderline sterker is dan wat dan ook. Gisteren een gesprek met het wijkteam erbij. Mijn partner is halverwege het gesprek boos weggelopen en wil niets meer, behalve weg bij mij en onze dochter (maar wel nog een half jaar bij ons in huis blijven wonen). Er gaat nu een beoordeling komen door jeugd en gezinsbescherming of de situatie zoals die nu is nog verantwoord / veilig is voor onze dochter en anders kunnen er meer officile stappen gaan volgen (hij kan bv. het gezag over zijn kind verliezen). Erg heftig allemaal en ook absoluut niet wat ik zou willen, maar het kan even niet anders.
De ziekte is inderdaad zoals Belinda het verwoord zo zelfdestructief. We hadden alles, stabiliteit, liefde, een super blije dochter, een mooi huis, goede banen, ruimte voor vakanties, veel lieve mensen om ons heen. Maar zoals het past binnen de ziekte als het te mooi / stabiel is, doet de borderliner weer iets om dat te verpesten (en allemaal nog onbewust ook). Hij verpest het voor zichzelf. Al die mooie dingen blijven in mijn leven, gelukkig. Gelukkig lukt het me grotendeels om rustig te blijven, in mijn eigen energie te blijven (zen, positief, gelukkig) en iedere dag opnieuw weer verliefd op onze dochter te worden. Ze leert zoveel, zo snel bij. Dan kan je niet anders dan liefde voelen. Des te verdrietiger dat pijn partner dat mist en niet kan zien.
@ Madelief, ik heb jouw berichten ook meegelezen en n feest van herkenning. Ik denk niet dat hij in zal gaan zien dat ik het goed bedoel. Misschien over een langere periode zal hij beseffen wat we hadden en wat hij mist en wil hij weer terug (is in het verleden ook zo gegaan), maar dan nog ziet hij niet in dat ik het goed bedoel en dat hij zelf aan de slag moet. Hij ziet nog steeds dat het mijn schuld is, maar wil me wel vergeven. Op korte termijn een oplossing, maar het echte probleem wordt daarmee niet aangepakt. Misschien zal dit weer komen over een aantal maanden, je weet maar nooit, maar dan moet ik sterk genoeg zijn om aan te geven dat ook dat niet voldoende is.
Wat betreft je vraag, echte woedeaanvallen heeft hij niet waar onze dochter bij is (houdt het een beetje in), maar wel stemverheffingen en vooral boze blikken en negeren (veel spanning en negatieve energie). Maar ook dat vind ik niet akkoord bij onze dochter.
Verder heb ik bij mijn partner wel gemerkt dat des te langer het goed gaat, des te heftiger zijn boosheid / crisis is. Het gaat goed, omdat hij veel inhoud en slikt (en niet omdat hij aan zijn probleem werkt) en dat komt er dan allemaal in n keer uit op een vreselijke manier.
Liefs Divera
(7170) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-08 13:12:00
Divera,
Wat goed dat je het juiste voor je kind doet. Ook als je partner dat waarschijnlijk niet in zal zien en het allemaal negatief ziet en aanvallend.
Wat is het toch moeilijk soms. Ik probeer niet mee te gaan in zelfmedelijden, verdriet of negativiteit. Ik probeer positief te blijven en te genieten. Ik wil zijn buien niet de overhand laten hebben op mijn leven. Momenteel gebeurd dat nog wel een beetje, ik merk 's ochtends al hoe zijn humeur is en daar heb ik dan bijv de hele dag buikpijn van, of ben ik afwezig omdat ik er steeds aan denk. Dat moet echt anders. Al vind ik een grens aangeven heel moeilijk want hij is agressief. En ik vind het vervelend om in angst te leven. En hoe geef je een grens aan bij iemand die niet ziet wat hij fout doet maar alles wat hij bedenkt in zn waanbeelden als de waarheid ziet? Het is altijd mijn fout.
Ik wil je veel sterkte wensen voor de komende periode Divera. Houd moed!
Liefs Madelief
(7171) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-08 16:24:00
Beste Madelief,
Je stelt: hoe geef je je grens aan bij iemand die niet ziet wat hij fout doet, alleen zijn waarheid ziet en jou overal de schuld van geeft.
Heel simpel: dat gaat niet.
Althans, je kan die grens wel aangeven maar het is echt niet dat hij dan als een mak schaapje in de hoek kruipt en sorry zegt. En toch zeker niet als er sprake is van mogelijke agressie. De kans is vrij groot dat hij net zolang doorgaat totdat jij zwicht. Of hij (in de vorm van huis uit stormen, vluchten in drinken/drugs of ander zelfdestructief gedrag). De kans dat een relatie met iemand met Borderline rustig wordt is klein. En nihil als iemand niet op zoek gaat naar zelfinzicht. Het woord "zelf"is hier bepalend in want de partner kan nog zo wensen, hopen, pushen, praten, begrip tone, meeveren, empathisch zijn, boos worden, grenzen stellen etc.....als iemand zelf niet wil, is er niets te redden.
Echt hoor Madelief, is dit het leven wat je wilt? Teren op een paar mooie dagen eens in de lange tijd met de angst dat het elk moment afgelopen kan zijn. Buikpijn bij het opstaan, je niet meer kunnen concentreren (weleens gemerkt dat je een heel gedeelte van een gesprek heb gemist, op je werk of met vriendinnen, omdat je met je hoofd bij De Situatie was). Bovendien, wil je een relatie waar je telkens maar je grenzen moet aangeven? Is de liefde voor hem zo groot dat je er dit allemaal voor over heb?

@Divera: wat een verhaal, wat een leven! Ga je nu het relationele contact met hem ook verbreken? Je hebt het over doodsbedreigingen. Dat is echt heftig hoor. En gevaarlijk. Ik vind het best zorgwekkend wat je allemaal schrijft en ben blij dat er een wijkteam is ingeschakeld en dat je ondersteuning hebt want dit is niet mis.

Liefs aan ieder, ook Belinda en Celine
(7172) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-09 09:09:00
Hoi allen,

Madelief, het is bijna alsof ik mezelf hoor spreken. Ook ik probeerde niet mee te gaan in zelfmedelijden, negativiteit en verdriet. Ik genoot van het leven, ontwikkelde me, ook spiritueel en qua meditatie en kon daardoor zijn borderline buien steeds beter aan. Zijn buien hebben niet meer de overhand op mijn leven. Ik ging weg, wandelen, naar het strand, zocht lieve, positieve mensen op. Ik dacht er op die manier goed mee om te gaan en een modus gevonden te hebben hoe we samen door konden gaan. Nu zie ik in, dat dit ook zeker een valkuil is. Het was namelijk ik die me aanpaste en niet mijn partner die aan zichzelf werkte. Het echt uitspreken daarna lukte ook niet en de schuld bleef in zijn ogen bij mij liggen. Ik slikte, vergat en vergaf en de liefde nam weer de overhand. Maar het probleem (zijn ziekte en zijn onvermogen / onwil er wat aan te doen) blijft. En soms werden / worden zijn buien ook extremer omdat hij zag dat hij me niet echt meer raakte. Dan ging hij net zo ver / lang door dat ik toch weer brak. En zelf positief blijven is niet duidelijk je eigen grens aangeven. Die kan / kon hij daardoor toch weer opzoeken. En daarnaast denk ik ook dat door zelf om te leren gaan met de borderline buien dat je het langer vol houdt dan dat gezond is..
Wat betreft de doodsbedreiging, dat klinkt heftig als het zo op papier staat. Maar het zijn woorden, en ik heb heel wat heftigere woorden gehoord. Woorden van een borderliner vanuit pijn en verdriet en haat. Want ja door te haten hoef je niet naar de pijn binnen in je te kijken. Maar het was voor mij wel heftig genoeg om hulp in te schakelen voor ons als gezin. Dus het balletje is daardoor wel gaan rollen. Of ik het relationele contact ga verbreken? Op dit moment is dat er niet meer. We leven nog samen in mijn huis, hij op zolder, mijn dochter en ik in de rest van het huis. Hij negeert niet alleen mij, maar ook onze dochter. Helaas heeft hij daar alleen zichzelf mee. Ik bouw een stabiele, liefdevolle band met onze dochter op en zal haar een veilige hechting meegeven. Ik hoop dat haar vader op zijn manier er voor haar kan zijn. Ik zie nu in dat hij nooit een 24/7 vader zal kunnen zijn. Maar misschien is een liefdevolle vader 1 dag per week wel beter dan een vader vol haat iedere dag in de buurt. Nu is hij niet in staat om een gesprek met me aan te gaan (teveel haat nog), maar op korte termijn wil ik hierover afspraken maken, liefst met een onafhankelijk iemand erbij. De kans dat het relationele contact weer gaat komen is klein, hij zal dan aan zichzelf moeten gaan werken en ik denk niet dat hij dat ooit zal doen. Mij weer aan gaan passen aan zijn ziekte zal ik niet meer doen en kan ik onze dochter ook niet aandoen....
Liefs Divera
(7176) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-10 17:50:00
Hoi allen,

Bedankt voor de positieve woorden, heel erg bedankt!
Het is allemaal alleen niet over 1 nacht ijs gekomen natuurlijk en het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar we zijn er dan toch ;)

@ Trea; Het was vaak meer denken dan gevoel en echt bewust worden van dingen die gebeuren (ook in het hoofd) en dingen die je doet. Ik weet niet hoe dat bij jouw gaat/is gegaan, maar ik weet wel dat het afhankelijk is wat voor persoon je bent welke kant je eerder kiest (gevoel of de gedachten).
Ik denk dat het bij mij uiteindelijk ook meer wat herontdekken is geweest met een grote plus. Met name met het nee zeggen had ik nogal eens moeite ;)) Maar groei en leer;) dus dat lukt steeds makkelijker. Heb jij een zelfde weg?

@ Belinda; Als ik goed lees begrijp ik dat het geen gemakkelijke weg is, maar je nog mooi stug doorzet? Fantastisch om te lezen. Ik hoop dat je schip niet strand op het B.. strand waar zo nu en dan storm is en ook wel eens heel mooi weer, maar op een mooi zandstrand met gewoon goed weer en zonder storm of heel erge warmte.

Mijn eigen stappen heb ik niet helemaal zelf gedaan, maar trots ben ik zeker! Met dank aan familie, vrienden, een T, maar zeker ook jullie (Belinda, je was echt een geweldige hulp in bange dagen) heb ik inzichten over dingen gekregen en dan met name over die van mij zelf. Ik ben weer op het juiste pad en ben van plan om mij hier niet weer af te laten gaan. Ik hoop signalen beter te herkennen en mij niet meer zomaar te laten meeslepen in dingen. Grenzen durven en kunnen aangeven in de liefde.

Ik denk dan ook dat het moment hier is om allen hier te bedanken en afscheid te nemen. Daarbij wil ik een ieder (BL of juist niet) veel succes wensen met hun reis. Het gaat jullie goed!

Groeten Fries uit het prachtige Friesland
(7178) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-10 22:03:00
Beste Fries,
Wat goed te lezen dat de stappen die je hebt durven nemen, je gebracht hebben tot waar je nu bent. je hebt het niet alleen gedaan geef je aan, en dat is juist een hele stevige kracht. Met ondersteuning van anderen zie je andere invalshoeken, doe je ontdekkingen die veel lastiger zijn zelf te ontdekken. Zo kom je uit een patroon en kan je keuzes maken. Belinda doet dat ook zo sterk. Wat een geweldige dame is dat toch. Haar nieuwsgierigheid naar haar echte zelf wint het stukje bij beetje van de levensangst. Zo knap.

Ik? Ik heb ook professionele hulp gezocht. Ik kwam er niet meer uit. Snapte mijn eigen gevoelens niet meer, sterker nog, ik wist niet meer wat mij eigen gevoelens waren, kon er niet meer op vertrouwen. Stikverliefd en doodsbang tegelijkertijd. Daar kwam ik niet meer aan uit. Ik wist wel dat ik alle contact moest verbreken omdat ik anders mezelf niet staande kon houden in mijn keuze te stoppen met de relatie. Dat heb ik dan ook zeer drastisch gedaan. Niet gemakkelijk, heeft wel effect gehad. Al blijft het vermoeiend dat ex telkens toch weer een manier vindt om een bericht te sturen, een kaart achter te laten of een brief met pathetisch gewauwel in de bus te gooien. Anderhalf jaar na dato. Zucht.
Een nieuwe liefde durf ik niet aan. Het lukt me ook niet, ben mijn geloof erin (nog) kwijt. Dat is op gezette tijden eenzaam, maar liever die eenzaamheid dan nog een keer zo mezelf tegenkomen. En het is ook wel lekker rustig zo.

Goed Fries, dat je door gaat, dat je het juiste pad zit. Dat je hetgeen is gebeurd af kan sluiten en dat je doorgaat. Heel veel succes, ik wens je al het goede wat nodig is om er iets prachtigs van de maken.
Gr Trea
(7179) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-11 20:29:00
dat is heel herkenbaar thea wat je daar schrijft waar is de eigen ik? ben hem zelf ook kwijt geraakt tijdens de relatie en als man zijnde had ik dit nooit van mijzelf verwacht.
gr
(7181) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-14 12:25:00
Hoi allen,

@Fries; wat goed dat je al zover bent gekomen. Veel succes verder nog en wens je in de toekomst een stabiele en gezonde relatie toe.
@Madelief; hoe staat het ervoor?
Ik heb niet het gevoel mezelf te zijn kwijtgeraakt in deze relatie (twee jaar terug wel hoor), maar ik besef me wel dat ik mezelf moet beschermen tegen de borderline. En helaas betekend dat dus in de praktijk mezelf bescheren tegen mijn partner.
Hier weer veel gebeurd, mijn partner blijft hangen in extreme haat naar mij toe al weken lang. De dubbele boodschap blijft, ik verlaat je, het is over, maar ik blijf toch bij je en projecteer al mijn pijn en haat op je. Een situatie die niet langer houdbaar is, zeker niet met onze lieve dochter erbij. Hulp ingeroepen van wijkteam, waardoor het gedrag van mijn partner alleen maar toenam (want dit is voor hem zo'n steek in de rug, al zijn angsten, mij verliezen, zijn kind verliezen komen nu uit in zijn gedachten). Het verbale geweld werd steeds heftiger, dus ik heb ervoor gekozen even uit mijn eigen huis te gaan en bij m'n ouders te verblijven met onze dochter.
Een normaal gesprek is nu met mijn partner niet meer mogelijk, ook niet met hulpinstanties erbij. Allerlei achterdocht / paranode ideen. En natuurlijk toch ook weer niet helemaal, want met zijn eigen gedrag zorgt hij er uiteindelijk voor dat zijn gedachten en angsten uit gaan komen.
Mijn liefde voor hem blijft (ik zal het niet meer uitspreken, maar in mijn hart blijft het, iets wat hij nooit zal begrijpen) en mijn hoop dat hij ooit hulp voor zichzelf zal zoeken blijft. Maar voor nu met onze dochter erbij, gaat mijn vriend zeer snel een eigen kamer vinden en kan ik weer terug in mijn eigen huis met onze dochter en hoop ik dat de instanties ons ook kunnen helpen bij het treffen van een goede regeling voor ons dochtertje.
Wat ik bijzonder moeilijk vind is dat ik jaren dacht hij kan zoveel liefde geven, droomt van een stabiele relatie ook met zijn kind en dat hij dat dus ook echt zou kunnen. Ik zie nu echter dat hij (in de crisis) geen liefde aan zijn kind kan geven. Hij is zo verslagen dat hij geen ruimte meer heeft voor iets of iemand anders, ook niet voor ons dochtertje wat nog niet eens drie maanden is. Mijn hart breekt gewoon als ik zie dat hij haar negeert, niet met haar praat, haar niet aanraakt. Voor beiden breekt mijn hart dan. Voor ons dochtertje omdat ze niet de liefde krijgt die ze verdient. En natuurlijk geef ik en alle familie en vrienden om mij heen haar bergen liefde, maar toch de vaderliefde kan n iemand maar geven. Maar ook voor mijn partner omdat hij zijn diepste verlangen en wens niet tot uitvoer kan brengen. Dit keer wel een goede band met zijn kind opbouwen. Hij wil het zo graag, maar kan het niet. En ziet dit vervolgens ook gewoon niet in.
De borderline wint het en ergens denk ik ook dat mijn partner de borderline laat winnen, hij wil absoluut geen hulp of aan zichzelf weken. Nooit meer. Die strijd kan hij waarschijnlijk niet aan of wil hij niet aan.
Ik moet trouwens zeggen ex-partner...
Liefs Divera
(7186) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-14 20:18:00
Lieve Divera,
Wat een verdrietige situatie maar wel dapper dat je nu zulke keuzes heb durven maken. Voor de veiligheid van je dochter en die van jezelf. Natuurlijk is het ook heel pijnlijk voor je ex-partner dat hij alles zo van zich weg duwt. Smijt eigenlijk. Je laatste zin is zo terecht. Dat hij borderline heeft, daar kan hij niets aan doen en het is een vreselijke ziekte. Daar is geen enkel misverstand over. Maar de keuze om er iets aan te doen, die heeft hij wel. In zijn gezonde staat van zijn (niet nu, nu zit hij in een zieke periode ) kan hij die keuze wel degelijk maken. Dat is niet makkelijk, sterker nog....het allermoeilijkste van alles. Maar toch is er die keuze. en als dat dan niet gebeurt vind ik het supersterk van je de lijn te trekken. De lijn van "hier en niet verder". Gelukkig!
Succes Divera. Op het mooie van het moederschap. Wat zou het mooi zijn geweest als die eerste drie maanden kraambed/ verlof zonder wolken waren geweest. Hopelijk dat er snel een periode aanbreekt dat de zon vol kan gaan schijnen. X Trea
(7187) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-14 23:46:00
lieve divera,
zo moedig dat je deze eerste stap gezet hebt!! door terug naar je ouders te gaan , hen erbij te betrekken en ik ben zeker dat ze ook al lang hun twijfels hadden, maar jou en je dochtertje liefdevol hebben opgevangen in deze periode. al is het natuurlijk niet de bedoeling dat hij in JOUW HUIS blijft wonen , maar dit even tijdelijk is en hij een andere plek heeft gevonden.Ik ben ook blij dat je hem inmiddels je "ex" noemt en dit hopelijk ook echt meent, ook als hij zogezegd zou beloven te veranderen!! Het is nu tijd voor jouw nieuwe leven, met je dochtertje en in de toekomst hopelijk een liefdevolle en stabiele partner! dat heb je wel verdient na het geven van zoveel kansen! we hebben maa n leven, ook je ex, aan beiden om er zonder elkaar het beste van te maken!!
belinda en anderen die aan me dachten, veel liefs terug en toi toi!!
liefs
celine
(7188) Reactie van een bezoeker van de site!


2016-06-17 10:01:00
Hallo

Ik ben ondertussen 8 jaar samen met mijn man en we hebben ondertussen 3 kindjes. Onze relatie bestaat uit hoge pieken en diepe dalen. Hij heeft ondertussen ook verschillende opnames achter de rug en heeft vorig jaar de diagnose borderline gekregen, wat me dus niet verbaasde. Ik kan hele boeken schrijven over onze relatie en dingen die gebeurd zijn, maar zoals ik bij jullie kan lezen, weten jullie hoe het leven met iemand met borderline eruit ziet, hoe lief en charmant ze kunnen zijn en hoe agressief en gemeen ze kunnen zijn. Ondertussen kan ik de hele druk gewoon niet meer aan. Zelfs in de goede periodes ben ik constant op mijn ongemak, op mijn hoede, omdat ik niet weet wanneer en door wat de zeepbel weer kapot kan springen. Ik weet ook dat ze de dingen die ze zeggen in een moment van crisis niet persoonlijk moet zeggen, maar dat is toch verdomd moeilijk als je een hart hebt. ik wil zo graag weg en zou het best aankunnen op mijn eentje. Maar hoe pak ik dit nu aan? Ik kan er niet met hem over praten maar ik kan toch ook niet zomaar achter zijn rug mijn spullen pakken en vertrekken.... Ik kan niet blijven want ik ga hieraan kapot. Ik ben gewoon mezelf niet meer. Maar ik weet ook niet hoe ik weg kan gaan. Probeer ik met hem te praten, waar ik ontzettend bang voor ben of vertrek ik gewoon als ik de kans heb, waar ik me dan weer ontzettend schuldig over zou voelen. Ik weet het gewoon niet meer.... Groetjes Carina
(7191) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-17 10:40:00
beste,

Heb je familie (je ouders mogelijks) met wie je kan praten over je problemen, wat je bezighoudt en dat je de beslissing wil nemen om weg te gaan!! Het is denk ik goed, eerst je plannen te delen met mensen die om je geven , niet veroordelen, maar een steun willen zijn bij deze moeilijke beslissing
ik begrijp heel goed dat het moeilijk en mogelijks zelfs gevaarlijk is om jouw beslissing om hem te verlaten met hem te bepraten... daarom is het nodig dat je eerst en vooral iemand of een paar mensen achter je hebt staan die weten welke beslissing je hebt genomen.

Het is inderdaad niet makkelijk om zomaar als een dief in de nacht te vertrekken... maar heel soms , heeft een mens misschien geen andere mogelijkheid.
ik wens je heel veel sterkte en doorzettingsvermogen toe
liefs
celine
(7192) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-17 22:47:00
hallo,
Je geeft aan dat je man een paar keer is opgenomen geweest. Zijn er geen partnerprogramma's waar je info kan inwinnen? Of via je huisarts vragen waar je ondersteuning kan krijgen. Of GGZ. Klinieken gespecialiseerd in persoonlijkheidstoornissen hebben vaak ook info hoe te handelen. En zeker delen met je lieve mensen uit je omgeving. Niet om oplossingen aangereikt te krijgen maar voor een luisterend oor en een brede schouder om even op te leunen.
(7194) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-19 22:17:00
Beste allemaal,
Ik kan het niet laten te reageren omdat ik - als borderliner - verdrietig word van wat ik hier allemaal lees. Een van de kernproblemen van iemand met mijn stoornis is zelfhaat (en leegte). Dat leidt tot destructief gedrag, en ja, dat is voor de omgeving moeilijk. Maar ik volg nu een intensieve GGZ traject met als inzet van de problemen af te komen, sterker nog: helemaal van de stoornis af te komen. Dat kan, met de juiste inzet en wil.
Wat ik wil benadrukken is dat mensen met een borderline-stoornis maar n ding willen: liefde. Terwijl ze die liefde tegelijkertijd niet goed kunnen ontvangen (of zelfs kapot lijken te maken) vanwege opgelopen beschadigingen. Belangrijk in de liefde is bovendien dat we als volwaardige partners worden gezien. Lukt het jullie niet om op die manier (op basis van gelijkwaardigheid) met een borderliner samen te leven, dan doe je er beter aan de relatie te verbreken. Want dat is een strijd die de borderliner nooit wint. De borderliner blijft dan vastzitten in een cirkel van wantrouwen (terecht), leegte (ook terecht) en onmacht. We zijn vaak hypersensitief en voelen alles, eerlijkheid daarover is dus essentieel. Wij zijn net mensen... Groet, van iemand die vastberaden is hieruit te komen. Onthou dat het kan.
(7202) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-20 01:15:00
best borderliner die aan zichzelf wil werken!! daar ben ik trots op en ik hoop ook dat je in je opzet slaagt en er de vruchten ook mag van dragen , in je leven, je liefdeslleven , je toekomst!!dat wens ik je oprecht toe!! zoals je zelf ook aangeeft besef je zelf dat je moet werken aan jezelf om die toekomst in handen te houden!!
maar spijtig genoeg is die moed er bij velen niet en maken ze mensen, relaties en hun eigen kinderen kapot!! vandaar ook dat ik naar die mensen maar een raad kan sturen, maak je los uit die angst, die ontredderende en niet oplosbare relatie en ga voor jezelf en je kinderen!!!
dat geld uiteraard niet voor borderliners dien inzicht krijgen en echt willen werken aan zichzelf, hun toekomst en als het nog kan ook aan die van hun geliefden!!!!!!
(7203) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-20 10:19:00
Hoi allemaal,

@de vastberaden persoon die eruit wil komen. Fijn dat je je verhaal met ons deelt en bewonderenswaardig dat je inzicht hebt en aan jezelf wil werken! Het fijne van deze site vind ik dat zowel partner als mensen met borderline zelf hun verhaal met elkaar delen en op die manier van elkaar kunnen leren. Ik vraag me wel af wat je precies verdrietig maakt aan wat je leest op deze site? Je lijkt jezelf ook wat te verdedigen of de mensen met borderline in het algemeen te verdedigen (liefde willen en als volwaardige partners gezien worden), waarom?
Liefde en als volwaardig gezien worden, is iets wat je moet verdienen. Ik heb hier een partner die in zijn goede tijden lief en gelijkwaardig is, maar in zijn slechte periode (nu dus) heel, heel, heel veel schade toebrengt. Ik krijg de laatste weken zoveel pure haat over me heen, hij heeft zulke waanideen. Alles wat ik zeg of doe maakt onderdeel uit van een plan / procedure om hem zijn kind af te nemen. Een voorbeeld, gisteren vaderdag. Ik namens ons dochtertje van bijna 3 maanden een cadeautje voor hem gekocht. Hij wilde het niet aannemen, ik moest het maar weggooien en het mooiste cadeau zou zijn als ik dood zou gaan. Dat doet teveel pijn. Zijn woorden brengen teveel schade toe, keer op keer op keer. Oh ja en daarna zei hij dat ik dit niet tegen hem mag gebruiken (in de vermeende procedure om hem zijn kind af te nemen). Ik hou van deze man en weet met mijn verstand dat het zijn ziekte is en hij heel heel veel pijn heeft op het moment. Maar hij wil er niet aan werken, ook niet in goede tijden. Het is een zinkend schip en na 4 jaar liefde te hebben gegeven, kies ik ervoor het schip te verlaten voordat het zinkt. Als een schip namelijk zinkt, kan je het water eruit scheppen tot het einde der dagen, maar uiteindelijk werkt het alleen als het schip zelf hersteld wordt.
Hier hebben we straks een volgend gesprek met jeugd en gezinsbescherming erbij. Partner is nog steeds in mijn woning en hopelijk vandaag of morgen weg (regelt echter zelf geen huis, terwijl hij al weken dreigt en haat), dus ik ben dit nu met mijn ouders maar aan het regelen. Ik hoop ook echt dat hij hulp krijgt, want als hij zo doorgaat (niet / weinig eten, roken, slaapritme omdraaien, waanideeen) dan zal hij niet lang meer leven. Ik maak me ernstige zorgen over hem. Maar ik kan hem niet redden (iig niet met mijn liefde of door hem te zien als gelijkwaardig / volwaardig), alleen hij kan zichzelf redden. En dat doet of kan of wil hij niet. Ik kan er alleen voor zorgen dat ik staande blijf en ons kind kan verzorgen, dat ik niet zover onderuit ga dat ik geen borstvoeding meer kan geven, geen liefde of stabiliteit meer kan geven of over 1 1/2 week niet meer kan starten met mijn werk. Ik moet me wel staande houden en samen met zo een zieke partner, die absoluut niet aan zichzelf wil werken, gaat dat niet langer meer. En de pure haat die mijn partner voelt en uitspreekt tegen mij in bijzijn van onze dochter is gewoon te schadelijk! Uiteindelijk gaat hij misschien net zover door in zijn ziekte dat zijn waan uitgaat komen en hij zijn kind niet kan / mag zien. Absoluut niet omdat ik dat wil, ik weet dat een kind vaderliefde nodig heeft. Wederom de selffulfilling prophecy..... En als omstander kan je dan alleen maar toekijken...
Liefs Divera
(7205) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-20 11:20:00
Alvast bedankt voor de reacties. Blijven of gaan, blijven of gaan.... het ene moment wil ik blijven, ik wil zo graag geloven dat het ons toch nog gaat lukken, dat we er samen wel zullen komen... Maar mijn draagkracht is na al die jaren op dit moment gewoon ver op. dat spelletje van aantrekken en afstoten is zo vermoeiend. Na elke keer dat het weer misloopt heb ik steeds langer nodig om dit weer los te laten en verder te gaan. Ik heb bijna iedere dag last van spanningshoofdpijn. Ik zit er mentaal zowat door en heb gewoon ook tijd en ruimte nodig voor mezelf, om te kunnen ontspannen en tot mezelf te kunnen komen,... eigenlijk wil ik helemaal niet bij hem weg, want hij is zoveel meer dan 'een borderliner' met al zijn problemen en moeilijkheden. Ik hou van hem. altijd gedaan. Ik zie een man met een groot hart, veel doorzettingsvermogen, humor, slim en ogen en een lach waar ik voor smelt en gewoon zo bang is om gekwetst te worden, om in de steek te worden gelaten. Voor buitenstaanders is dit iets wat moeilijk te begrijpen is. 'ik was allang weg' en 'ik begrijp niet dat je nog blijft na wat hij je allemaal al heeft aangedaan' en 'iemand zijn karakter kan je niet veranderen, hij zal altijd zo blijven'. Aan zo een reacties heb ik dus niks. want ik zie ook de pijn en de angst in zijn ogen die hij zo probeert weg te stoppen. ik zie ook de man die me kan laten lachen en zo lief met onze kinderen speelt. Ik zie de man die me bloemen meebrengt als hij naar de winkel is geweest. Ik zie de man de me 's morgens gewoon een berichtje stuurt om me een goedemorgen te wensen en die me 's avonds zegt hoeveel hij van me houdt. Ik weet dat hij niet zo doet om mij pijn doen, dat hij me niet wilt kwetsen en bang maken, maar als hij 1 keer in de achtbaan zit die borderline is, kan hij niet meer uitstappen en heeft hij zijn emoties niet meer onder controle. emoties van stress en angst die hij verbergt onder een hoop woede waar hij zich later voor schaamt. Ik zou zo graag met hem kunnen praten over hoe ik me voel, maar als ik nog maar laat merken dat het mij niet gaat, wordt hij al defensief en schiet hij al in de stress uit schrik dat ik bij hem weg ga en dat maakt dus dat het heel moeilijk is om met hem te praten over mijn gevoelens. We zijn al van ver gekomen maar we moeten nog ver gaan ook... Misschien helpt het inderdaad om samen in therapie te gaan, dat is een goede suggestie, ik weet alleen niet of ik dit nog aankan, ik ben gewoon zo moe.... groetjes Carina
(7206) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-21 01:02:00
lieve carina

ik merk dat er nog zoveel liefde in je zit voor je man, maar je bent inmiddels totaal op! opgebrand zeg maar!! "en natuurlijk is hij geen slecht mens... maar ook jij hebt maar n leven en je hebt kinderen!! en wellicht zijn ze blij als papa in een goed humeur is en met hen speelt...maar kinderen hebben heel speciale 'zendertjes' en beseffen meer dan jij kan vermoeden dat papa niet normaal is! niet zoals de meeste papa s van hun vriendjes. ze zijn ook bang , maar kunnen het niet verwoorden!! je hoeft je man niet te haten omdat je hem verlaat, maar denk aan je kinderen... ook al wil je man dat zeker niet, ze zullen volledig ontwricht geraken als ze in dit gezin verder moeten leven!!! misschien kan als je eens de stap hebt gezet er toch nog een wettelijk geregeld contact zijn met de papa als hij in zijn goede periode is!!! MAAR vooral omwille van de kinderen denk ik dat jij nu drastische stappen moet zetten, zodat ze je later niet kunnen verwijten dat je voor hem, maar niet voor hen hebt gekozen, hoe moeilijk die keuze bij wijlen ook is;;;
liefs, celine
(7209) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-21 07:31:00
Beste vastberaden persoon,
Hulde voor je vastberadenheid om met jezelf aan de slag te gaan. Borderline is een ontzettende **ziekte waar niemand voor heeft gekozen. Je keist er echter wel zelf voor om er iets aan te doen. En dat doe je. Dat valt te prijzen want dat is zeker niet de gemakkelijkste weg maar zal uiteindelijk wel leiden tot het kunnen omgaan met die diepe akelige angsten die zoveel kapot maken voor jezelf en voor een ander.
Het is fijn dat je op deze site je ervaringen wilt delen.
Waar word je verdrietig van? We schrijven niet lelijk over personen met BPS, we voelen alleen onmacht en verdriet omdat het vaak niet lukt. Of omdat het gevaarlijk voor ons wordt. Omdat we soms wel moeten kiezen voor onszelf om niet ten onder te gaan aan wat de ziekte ons aandoet. En we weten hoe vernietigend die ziekte kan zijn. Daarom nogmaals grote complimenten dat je met jezelf aan de slag gaat. Niet makkelijk maar op termijn geeft het grote verlichting.
(7210) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-21 19:52:00
Hallo allen,
Ik wil mijn verhaal hier ook graag kwijt na veel hier gelezen te hebben. Mijn puzzel klopt nog niet helemaal en misschien lucht het op of hebben jullie tips. Begin vorig jaar een erg leuke dame ontmoet via online dating. Er was bij de eerste ontmoeting al gelijk een klik en kus, oke ze was een beetje verlegen en pas uit een relatie. Daarna ging het mega snel en fijn, konden goed kletsen, kookte fantastisch en kusjes/s*x konden niet op.Wel kon ze vanuit het niets ineens over haar hele nare verleden vertellen en ik schrok daar van(kende dat niet want heb goeie jeugd gehad). Na 2 maandjes ging zij op grote reis met haar ouders en zoon(heeft asperge), hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet maar vanuit de middle of nowhere kreeg ik veel berichtjes en belde ze via skype. Dag voor vertrek vertelde ze mij nog over dat ze gedroomd had over kindje krijgen. Gaf aan dat ik ook al ouder was en na 2 maanden was ik hier (nog) niet mee bezig. Verder in het jaar zijn we een weekje samen op vakantie geweest en was geweldig, alleen weer helemaal uit het niets begon ze weer over een kind en zei keihard dat als ik dat niet wilde daar consequenties aan zaten....erg raar vond ik. Later hebben we er over gesproken en heb aangegeven dat ik nog met HAAR bezig was en met haar zoon waar ik beetje bij beetje contact/band mee kreeg. Maar resulteerde in heftige huilbuien en ging helemaal over haar toeren. Heb haar ook belooft dat ik met kinderwens aan de slag ging en van haar hield...maar ging haar niet snel genoeg. Ze ging nu de boel onder druk zetten en op mijn emoties spelen....ben een nuchtere jongen, maar dat hield ik niet lang vol en trok mij een beetje terug...wat zei ook wilde om aan haar werk te werken. Vaak belde ze me savonds laat op met een heel ander verdrietig stemmetje. Na weer elkaar wat vaker te zien stond ze uit het niets eind van het jaar voor de deur en wilde stoppen!...vroeg haar verbaast waarom en gaf redenen op die eerder nooit een probleem waren. Heb haar hele tijd met rust gelaten en kwamen dit jaar nog wel berichtjes van... You made me feel how butterflies feel like...reageerde daar op dat ik haar miste maar geen reactie. 3 maanden geleden de stoute schoenen aangetrokken en haar gebeld, gefeliciteerd met haar zoon en vroeg hoe het met haar was en haar nog steeds miste...het ging heel goed zei ze. Gesprek draaide halverwege 180 graden om en deed lacherig over haar kinderwens en dat ik daar zo mee bezig was geweest...totaal ander mens!. Had daar geen zin in heb netje gedag gezegd en haar al het beste gewenst voor de toekomst. Nog geen halve minuut na gesprek een appje dat ze geen behoefte aan contact meer had en al iemand anders d leren kennen. Appte terug dat dat hard aan kwam en zeer deed...stuurde mijn een duimpje en de text succes ermee terug. Hoe kan het dat een persoon ineens zo gemeen kan zijn na een superperiode van heel veel houden van!?...kan het nog steeds niet relativeren!. Zou dit BL kunnen zijn? ben hier voorzichtig mee omdat ik normaal een ieder in zijn waarde laat.....en JA mis deze persoon nog steeds.
Groet, Leo
(7222) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-22 18:11:00
Leo

bereid je er maar op voor het is niet te snappen en zeker niet te relatieveren tenminste bij mij nog niet na 6 maanden. Je houd van iemand en diezelfde persoon maakt je totaal stuk , scheld en zegt dingen die bij jezelf nooit op komen (tenminste bij mij niet)
Weet je lieve lotgenoten we hebben allemaal 1 ding gemeen , lees al maanden mee en het maakt me verdrietig dat we allemaal mensen zijn met een gouden hart en dat er op een manier met ons word en of werd omgegaan dat te triest voor woorden is. Of ze er iets aan kunnen doen???? in ieder geval zijn ze uitmuntend in het manipuleren van jou en je omgeven, en het zo doen laten lijken dat het de schuld is van de ander, zijn ze klaar met je en valt er niets meer te halen, zijn ze zo snel bij een ander dat ikzelf het in ieder geval niet kon bij benen en confronteerde ik de persoon ermee dan dan waren ze nog beledigt ook. Ik ging er helemaal aan onderdoor ben meer dan anderhalf jaar thuis geweest om haar te helpen en durfde niet eens meer naar mijn werk. Mensen het stemt mij echt verdrietig heb al jullie verhalen gelezen en alles vanuit een goed hart geschreven en dat hebben we gemeen we gaan eraan onderdoor ( zelfs de sterkste onder ons ).
Zou willen dat we allemaal een partner vonden die net als wij een een gouden hart hebben we verdienen zoveel beter , maar ons hart wil op een een of andere manier dit niet waar hebben. Gelukkig ben ik inmiddels 6 maanden verder en stapje voor stapje kom ik er, werk intussen weer maar moet enorm wennen aan die leegte. ik weet heel zeker zal nooit meer een partner willen hebben met de genoemde problemen uit al die verhalen, want je verliest jezelf.
groetjes van mij
(7224) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-22 20:51:00
Beste Leo, maakt het uit of het BL-gedrag is? Een diagnose verandert het gedrag niet. Het blijft gedrag wat je kwetst en verdrietig maakt. De vraag is meer of je zo met je wilt laten omgaan. Hoe goed de goede periodes ook voelen, het kan in een relatie nooit maar dan ook nooit de bedoeling zijn dat je jezelf toestaat gemanipuleerd te worden, onder druk te worden gezet, gedwongen wordt keuzes te maken of te laten, genegeerd te worden. Dat maakt een relatie altijd ongelijkwaardig en uiteindelijk kansloos want op een gegeven moment gaat of de een of de ander ten onder. Sterkte Leo.
En wat betreft de opmerkingen in de strekking van wat "ze" (de persoon met BL) ons (niet BL) allemaal aandoen ....uiteindelijk laat je het zelf toe. Vanwege een groot hart, veel liefde voor de ander en nog meer echt gemeende en goede bedoelingen maar toch...je laat het jezelf aandoen. En alleen jij kan de beslissing nemen of je dat nog kan/ wil of doe. En lukt dat niet alleen (dat is vaak niet te doen) zoek en accepteer hulp. Dit klinkt misschien wat hard, maar de oplossing ligt uiteindelijk altijd bij jezelf (daarmee niet gezegd hebbende dat dit makkelijk is).Gr Trea.
(7225) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-23 09:40:00
bedankt voor de goede raad Celine. Alles wat je zegt is waar, die dingen gaan ook constant door mijn hoofd want op het einde ben ik degene die verantwoordelijkheid zal moeten nemen voor onze kinderen.
Ik kon vertrekken, stond op het punt om de laatste stap te zetten, maar toch kon ik het niet... waarom niet... buiten het feit dat ik van hem hou want houden van is soms simpelweg niet genoeg. Ik heb er ontzettend veel over nagedacht de voorbije dagen en ik kan gewoon niet zo vertrekken omdat ik weet dat hij totaal geen weet heeft van mijn gevoelens. Voor hem zal dit onbegrijpelijk zijn en ik weet hoeveel pijn ik hem hiermee zal doen en dan breekt mijn hart in duizenden stukjes. ik weet dat hij me nooit zomaar zal laten gaan en mijn zorgen zullen niet verdwijnen als ik vertrek. Er zullen er alleen nog maar bijkomen want hij zal me nooit zomaar laten vertrekken en loslaten.
Hij zegt wel sorry als ik het moeilijk heb, maar ik heb ondertussen geleerd dat hij reageert vanuit zijn eigen gevoel: hij ziet me bv. wenen, ziet dat ik het moeilijk heb, weet dat dit door hem komt en daar voelt hij zich slecht door en dus zegt hij sorry. Maar als je het 1 keer door hebt, merk je dat hij uiteindelijk altijd zal reageren vanuit zijn gevoel, niet vanuit dat van een ander.
En ik wil dat hij weet hoe ik me voel, hoe zijn gedrag invloed heeft op mij, hoe onrustig ik me daardoor constant voel, hoeveel druk hij constant op mij legt. Ik heb dus besloten om samen in therapie te gaan, om de communicatie tussen ons open te trekken, om te kunnen praten over onze relatie en over hoe ik me voel, hoe ik me echt voel.
want ik merk langs de andere kant ook dat hij wel degelijk zijn best doet, dat hij ondertussen ook heeft geleerd wat zijn valkuilen zijn en om bv. de verantwoordelijkheid niet telkens in mijn schoenen te schuiven en niet onmiddellijk in de tegenaanval te gaan als ik eens een opmerking geef. dus ik denk dat hij wel degelijk kan leren om anders te gaan denken.
Het valt me op dat de 'borderliners' vragen om als een volwaardige partner te worden behandelt, maar andersom telt dit net zo. Ik heb in onze relatie evenveel recht op mijn gevoelens, ik zou ze niet constant moeten wegsteken uit schrik voor zijn reactie. Ik zou niet constant moeten reageren vanuit zijn gevoel om hem te helpen zijn emoties onder controle te krijgen en een meltdown te voorkomen. Ik heb ook het recht om kwaad en te teleurgesteld te zijn of om eens gewoon een slechte te dag te hebben. en het wilt niet zeggen dat als ik het eens niet met hem eens ben dat ik tegen hem ben. neen, soms hebben we gewoon een verschillende mening en dat moet kunnen, ik hoef niet altijd alles op zijn manier te doen, ik ben wie ik ben, ik doe iedere dag opnieuw mijn best en dat zou voldoende moeten zijn. Ik ben niet perfect en dat hoeft ook niet.
Ik hoop dat we door samen in therapie te gaan kunnen komen tot een situatie waar we ons allebei goed in kunnen voelen, en als wij ons goed voelen zullen de kinderen zich ook goed voelen. Lukt het niet, dan heb ik het tenminste geprobeerd, dat heb ik geprobeerd om hem uit te leggen hoe ik me voel en wat ik nodig heb om me goed te voelen in deze relatie. want het kan niet altijd alleen rond hem draaien zoals het nu wel doet al beseft hij dat niet. Als ik dan vertrek dan weet hij tenminste waarom en weet hij wat gaat komen...
(7227) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-23 10:08:00
Ik voel me trouwens veel beter nu ik deze beslissing genomen heb, mijn hoofdpijn is weg en voel me terug sterker. Ik wil hier ook echt voor gaan en ik geloof dat het kan. en als het dan uiteindelijk toch niet lukt, weet ik tenminste dat ik alles heb geprobeerd en dat hij ook weet vanwaar ik kom en waarom het niet lukt... Alles begint met een open communicatie en die wil ik proberen mogelijk te maken tussen ons en vandaaruit zullen we wel zien waar we naartoe gaan. Verandering begint bij jezelf.

Groetjes Carina
(7228) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-23 21:39:00
Hallo van Mij en Trea,

Dank je voor jullie open eerlijk antwoord, en als ik het goed lees kom ik nog goed weg. Of het BL of persoonlijkheids-stoornis is weet ik nu wel zeker(voor mij was het toch belangrijk) heb nog even contact gehad en spelletje met haar mee gespeeld, hoe moeilijk dat het ook was. Ze maakte een grove fout om over mijn pas overleden vader te beginnen(om weer te manipuleren) en ben er nu ECHT klaar mee. Ze trappen je idd ongelooflijk hard op je ziel en gaan gewoon weer ijskoud/vrolijk verder. Naar de buitenwereld laten ze niks merken.....eigenlijk heel triest en wat gaat die volgende persoon een ellende mee maken. Heb ook een waarschuwing uit haar directe omgeving gekregen om niet meer om te kijken en maken dat ik weg kom..........
(7230) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-24 11:35:00
Beste carina,

ik heb je bericht heel goed gelezen en bewonder je! Voor jou is het heel belangrijk dat als je ooit de stap zet om uit de relatie te stappen, voor jezelf duidelijk kan zeggen.."ik heb er alles, maar dan ook alles aan gedaan, om de relatie kansen te geven". Deze bevestiging van jezelf heb jij duidelijk nodig en het is dan ook goed dat je je partner toch al zover hebt gekregen om samen in therapie te gaan. Toch een hele stap van hem en sterk van jou dat je dit hebt kunnen bereiken. Uiteraard weet ik ook dat je niet alle heil van die therapie verwacht en dat dit ook falikant kan aflopen als hij ineens niet meer wil meewerken. Maar je hebt het dan wel geprobeerd. En dat is goed en ik hoop wel met je mee dat de therapie wel zal werken en je relatie zal verbeteren!!
Ik weet niet of je in belgie woont? Misschien is het goed dat je ook ergens alleen, zonder je partner aanspraak hebt met mensen die ook een familielid met borderline of psychologische hebben. Gewoon om er eens alleen uit te zijn en iets van jezelf te hebben.Ik denk hier aan similes . Ik ben er lid van (heb borderlinedochter) en ga momenteel niet naar de maandelijkse bijeenkomsten (omdat ik bij de oudergroep van de sleutel mijn uitlaatklep heb) , maar heb inmiddels al wel twee keer deelgenomen aan een 'uitwaaiweekend van similes' en dat is echt deugddoend en ook zeer economisch. Het is in een klooster in vaalbeek, dus weinig luxe qua kamers, maar erg los, ook een fijne wandeling, lekker eten (zeker voor de te betalen prijs), een paar fijne gespreksmomenten , maar vooral samen ontspannen, s avonds gezellig samenzijn met een kwisje , een drankje, en kans om met gelijkgestemden te praten.. Is maar een idee... iets voor jezelf
dikke knuffel
celine
(7232) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-26 11:27:00
Beste Carina,
Dapper dat je samen in behandeling wilt en in ieder geval alles geprobeerd wil hebben. Staat je partner hier ook voor open? Dan sta je namelijk al 1-0 voor en dat kan een wereld van verschil uitmaken. Ook schaamt hij zich later voor zijn boosheid, dus inzicht en 2-0 voorsprong! Zo herkenbaar, de hoop dat de liefde het wint. Ik denk ook echt dat als iemand met borderline bereid is aan zichzelf te werken en enig inzicht heeft er veel mogelijk is (en de partner ook bereid is aan zijn deel te werken). Natuurlijk zullen er altijd moeilijkheden blijven, maar dat weten en er samen aan werken, kan zoveel opleveren en zoveel onnodig leed besparen voor iedereen. Voor jou, je kinderen en voor je partner zelf.
Ik heb lang nodig gehad om de hoop los te laten en wilde voor mijn gevoel ook alles geprobeerd hebben. Ik ben zelf in behandeling gegaan (gewerkt aan mijn codependency, grenzen leren stellen) waarna onze relatie een stuk beter is geworden. Daarnaast mijn ex-vriend gemotiveerd voor behandeling, mee geweest naar huisarts, psychiater, intake hier en intake daar. Helaas van behandeling is het nooit gekomen. Hij wilde niet echt en wist het iedere keer weer te "saboteren". Uiteindelijk na de geboorte van onze dochter en 6 weken later verbaal geweld hulp bij ons gezin gehaald. Ook op die manier in ieder geval alles geprobeerd. Helaas is de bom gebarsten. Ik ben dus wel met mijn dochtertje weggegaan uit mijn eigen huis naar mijn ouders en later met mijn ouders erbij weer terug in eigen huis, wat heeft geresulteerd in na veel touwgetrek het vertrek van mijn ex-partner. De laatste weken heb ik gezien hoe zeer ernstig ziek mijn ex-partner is. Volledig doorgedraaid, zoveel intense haat, waanideen, paranodie, wat een klote ziekte is het toch. Ik weet dat zijn enorme angst, verlaten worden, zijn kind verliezen, nu uit is gekomen en dat hij daardoor doordraait. Maar het blijft niet te bevatten dat hij niet in staat is daar anders mee om te gaan. Hij heeft me de laatste weken tot op het bot gehaat en dit op iedere mogelijk manier laten voelen, ik denk dat voorbeelden hierbij niet nodig zijn (en indirect dus ook onze dochter laten voelen), is enorm afgevallen en verwaarloosd en nog niet in staan om eigen aandeel te zien. Helaas uit veiligheid voor onze dochter (ik wil niet dat zij hechtingsproblemen krijgt net als zijn andere twee kinderen), deze keuze moeten maken. Het heeft gevoeld als kiezen tussen mijn partner of mijn kind. Echter, heeft mijn partner die keus eigenlijk gemaakt. Ik heb hem de mogelijkheid gegeven, met hulp aan huis werken aan een veilige omgeving voor onze dochter of uit elkaar gaan. Hij schoot direct in het afstoten in de meest extreme vorm en blijft daar ook in hangen. Misschien dat even rust en een eigen plek hebben, hem ook goed doet. Echter, omdat ik hulp heb ingeschakeld zal nu ook bekeken worden in hoeverre hij in staat is zijn kind (1 dag per week) te mogen zien. Ik vermoed zoals hij nu is, dat ze dat niet verantwoord zullen vinden. Dit is allemaal veel te confronterend voor hem en vluchten (voor zijn pijn, zijn emoties, zijn verantwoordelijkheden) is het enige wat hij kan. Zo verdrietig om te zien.... Maar daar komt mijn stuk bij, ik mag leren los te laten en me op mijn eigen leven te richten. Niet vervallen in haat, integer blijven en vol liefde blijven. Dat is wat ik mijn dochter ook mee wil geven.
@ Vastberaden persoon, waar ben je? Laat je alsjeblieft niet afschrikken door de berichten hier. Het is altijd fijn, verhelderend en leerzaam om de kant van iemand met borderline te horen. Dus graag horen we ook jouw verhalen.
Liefs Divera
(7235) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-26 18:31:00
Ik heb de dag waarop ik haar heb leren kennen al duizenden malen vervloekt. Iets wat leek uit te draaien op de mooiste relatie die ik maar wensen kon, draaide opeens uit op een echte nachtmerrie. Of zij nu wel of niet BL is, kan ik moeilijk zeggen. Alleen had ik van bij de start het gevoel dat bepaalde dingen niet klopten of dat ze overdreef. Ook haar nadrukkelijke waarschuwingen absoluut niet tegen leugens te kunnen, of haar misschien gespeelde terughoudendheid om al te snel innig te worden, ook lichamenlijk... Het lijkt naderhand meer op een kunstig opgezette val om mezelf compleet te verliezen en te worden overgeleverd aan haar goeddunken. Toen ze ineens een nacht verdween en daar een lullige verklaring voor gaf, is de bom gebarsten. Zoals hier wel vaker te lezen, had ze toen al een andere held op witte sokken opgetrommeld. Die is intussen nog wel steeds haar vaste partner, maar ook al minstens een paar malen bedrogen met andere mannen. Net nu ik er in geslaagd was om dit hele gedoe achter me te laten, daagt haar zoontje ineens op aan mijn deur. Zgn omdat hij zich verveelde en van zijn mama mocht gaan fietsen om met mijn zoon te kunnen komen spelen. De dag nadien daagt hij weer op om mijn zoon te vragen voor een slaapfeestje... Na maanden van volledige NC, weet ik niet waarom dit gebeurt. Is het onschuldig en gaat t idd om haar zoon, die de mijne mist en wil samen spelen, of is dit eerder weer iets manipulatiefs? Ik dacht intussen van haar radar verdwenen te zijn, laat haar niet meer toe om nog haakjes in mijn vel te plaatsen, zoals voorheen...
(7236) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-27 10:15:00
Goedemorgen Celine, bedankt voor je berichtje, het is inderdaad fijn om eens met mensen te kunnen praten die je begrijpen, die weten hoe het is, want het is moeilijk uit te leggen aan mensen die niet zelf met iemand met borderline te maken hebben. Daarom dat ik ook al op zoek ben gegaan naar een site met anderen die wel weten wat het is, die het zelf hebben meegemaakt. Ik woon inderdaad in Belgi, eens opzoeken of dat ergens in de buurt is, want dat lijkt me idd wel wat.

Hoi Divera, ik heb jou verhaal ook gelezen en vind het ontzettend dapper dat je die stap hebt kunnen nemen, want dat moet ontzettend moeilijk zijn (geweest). ik weet dat de situatie die je omschrijft ons ook te wachten staat als ik zou vetrekken. Hij zou eerst ontzettend kwaad worden, agressief, dreigen, dingen vernielen, ... dan zou hij gaan smeken, dat hij me nodig heeft zoveel van me houdt, me niet wilt verliezen en dreigen met zelfmoord... Hij zal me niet zomaar met rust laten met de kinderen, en ook dan zal ik geen innerlijke rust krijgen want ik weet dat ik de eerste tijd over mijn schouder zal moeten kijken als ik naar de winkel ga, of de kinderen op school ga halen, .... ik heb me al heel wat scenario's in mijn hoofd gehaald. Iets wat andere mensen niet begrijpen, die zouden al lang gewoon vertrokken zijn. Maar bij iemand met borderline vertrek je niet zomaar. Als de boel ontploft zal hij me alles naar mijn hoofd zwieren dat lelijk is, me vanalles verwijten, met dingen gooien, dreigen en roepen dat ik moet maken dat ik wegkom, maar ik moet niet proberen om effectief mijn sleutels te pakken, want dat dreigt die dat ik niet moet proberen om een deur buiten de deur te zetten en uiteindelijk ben ik degene die sorry zegt en dat ik van hem hou tot hij weer gekalmeerd is... ik haat je maar blijf bij me... Ik kan niet voorspellen hoe het uiteindelijk allemaal zou verlopen, maar ik weet dat het niet gemakkelijk zal zijn. Ook voor de kinderen niet. Leg ze het gedrag van papa dan maar eens uit en waarom ze niet naar hem toe kunnen. Ik moet wel zeggen dat de meeste (jammer genoeg niet allemaal) ontploffingen waren als de kindjes sliepen of niet thuis waren.

dus voor ik die stap neem, wil ik voor mezelf, maar ook voor de kinderen kunnen zeggen dat ik er alles aan heb gedaan om onze relatie te laten slagen, want dan ga ik stevig in mijn schoenen moeten staan. En hij heeft ingestemd om samen therapie te gaan volgen. Het is ook niet dat hij me ongelukkig wilt zien, want hij voelt zich echt wel slecht als ik bv. moet huilen omwille van een iets wat hij in een opwelling heeft gezegd of gedaan, maar dan wordt hij zo overspoeld door zijn schuldgevoelens, dat mijn gevoelens gewoon verdwijnen. de voorbije jaren ging hij dan ook heel vaak projecteren, maar ik merk het laatste jaar dat dit steeds minder wordt. Ik weet nu ook dat hij dit niet met opzet doet, want dat heb ik wel een hele tijd gedacht, dat het hem niet interesseerde hoe ik me voelde, dat het alleen om hem moet gaan. dat hij echt zo slecht over mij dacht. maar ik weet nu dat dit niet zo is, dat dit een verdedigingsmechanisme is typisch voor borderline. Maar hij moet leren kijken naar zijn eigen aandeel, zijn verantwoordelijkheid leren nemen voor de dingen die hij doet en zegt. Dat houdt in dat ik hem ook ga moeten zeggen hoe ik me voel, want als ik het hem niet zeg, weet hij het niet en kan hij ook niet leren om hiermee om te gaan. En dat is iets wat we niet alleen gaan kunnen, maar waar we hulp bij nodig zullen hebben. Ik hoop dat we er samen zullen komen, maar we staan er in ieder geval allebei voor open en dat is al heel veel. Tot nu toe leefden we eigenlijk meer langs elkaar dan samen. Hij in zijn wereld, die vaak verre van mooi was, we hebben hele zware periodes gehad waarin ik vooral probeerde te overleven samen met de kinderen. tot een jaar geleden kon ik niet op hem rekenen terwijl hij nu echt wel zijn best doet om zijn steentje bij te dragen, om deel te zijn van ons gezin, al is nog lang niet wat het zou moeten zijn. Ik kan alleen maar hopen dat het blijft groeien en niet terug omslaat....
(7240) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-27 16:43:00
Hallo allemaal

Wat een herkenbare verhalen lees ik hier. Alleen zijn er weinig mannen op deze site met bordeline zo te lezen.
Ik heb volgende maand 10 jaar een relatie met een man met bordeline.
ik heb in onze relatie al veel meegemaakt hele extreme dingen.
Het grootste probleem is dat hoe hij zich voelt hij zich uit naar mij. Ook zijn er zoveel ruzies geweest met huiselijk geweld wat vaak helemaal nergens over ging.
Ook is hij vreemd gegaan en had daarna zoveel spijt en trapte ik weer in zijn mooie praatjes. want dat kunnen ze heel goed liegen en bedriegen en jouw het gevoel geven dat alles door jouw komt. Aantrekken en afstoten,vechten en vluchten, manipuleren,kleineren. ze vinden je helemaal geweldig of je word tot de grond gelijk gemaakt. Maar een excuus ho maar.
Nu bijna 10 jaar verder sta ik op het punt om weg te gaan want ook ik ben lichamelijk en geestelijk helemaal op en ruzies zijn bijna dagelijks aanwezig nu.
Haat mijzelf dat ik het zolang heb laten duren.

Groeten Sandra
(7242) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-27 21:36:00
Beste Sandra,
Haat jezelf niet dat je het zolang hebt laten duren, wees trots op jezelf dat je de stap nu durft te nemen. Want we zullen allemaal erkennen dat dit niet gemakkelijk is. Niet omdat we onze geliefde haten, maar juist omdat we zoveel van hen houden.
Gr Trea
(7245) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-28 15:33:00
Hoi sandra,

Haat jezelf vooral net! Ook ik denk soms 'hoe ben ik hier beland' maar dat heeft geen zin. En weetje, zoals iemand hier eerder schreef, we hebben allemaal 1 ding gemeen: sterke mannen/vrouwen met een (veel te) goed hart.
Ik zou ook graag in therapie willen om erachter te komen hoe t komt dat ik mijn eigen emoties en gevoelens zo makkelijk aan de kant kan schuiven voor mijn partner. Hoe ik dat zo lang vol kan houden. Ik ben weleens bij mezelf te rade gegaan maar ik kom er niet uit. Wel heb ik altijd al gehad dat ik aan de ander denk, meer dan aan mezelf. Als de ander maar gelukkig is..

Ondanks alles haat ik mezelf niet maar ben ik super trots op mezelf. Als ik zie hoe ik mezelf soms staande weet te houden in tijden van crisis en mijn eigenwaarde en zelfrespect kan behouden terwijl ik word uitgemaakt voor alles wat lelijk is. Ik hoop dat jullie dat ook volhouden. Vergeet nooit wie je bent en dat je waardevol bent!

Verder gaat het hier redelijk. Na de rustige periode zijn er wel weer wat ruzietjes geweest, maar dan vooral gechagerijn van zijn kant. Dat ik weer 1 woord verkeerd zeg die hij verkeerd interpreteert en daarin door slaat. Tegenwoordig 'vlucht' ik vaak uit de situatie. Loop kalm naar buiten of ga iets anders doen. Ik weiger in die negativiteit te blijven hangen. Wel wordt het me een beetje veel dat ik continu probeer om zijn stemming goed te houden - dat is natuurlijk never nooit mogelijk, aangezien BLers al boos kunnen worden van een zucht of een weetikveelwat. Ik moet dat leren loslaten en echt leren dat mijn gevoel er ook mag zijn. Dat ik me ook rot mag voelen of een baaldag mag hebben. dat ik ook boos mag zijn 'om niks', zoals hij dat ook zo vaak is om niks.
En ik wil graag meer informatie over de ziekte zelf en hoe een BLer een relatie beleefd.
Juist daarom hoop ik zo dat er hier BLers zijn die willen reageren en informatie willen geven. Op die manier kunnen we elkaar inzicht bieden en elkaar helpen..

Gr Madelief
(7246) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-28 21:23:00
Hallo allemaal,
Ik wil mijn verhaal graag kwijt en ben op deze site terecht gekomen omdat ik meer over bordeline wilde weten!
Vier jaar heb ik zeer vermoeiende relatie achter de rug, een telatie die prima begon, maar na een tijdje snel achteruit ging. Eigenlijk begon het al minder te worden toen mijn ex een foto van mij op Facebook plaatste en de buurvrouw van haar broer reageerde met, ziet er goed uit , mooie foto!!!
Voor mijn ex ging meteen de alarmbel af en zei meteen, daar heb je haar weer met die opmerkingen, ik denk dan , je vraagt erom als he foto's openbaar maakt.
De eerste beste verjaardag bij haar broer met aanwezigheid van die buurvrouw, was op de terugweg naar huis onze eerste dikke ruzie, ik zou 2 tellen te lang met de buurvrouw hebben gepraat en gaf haar die aandacht volgens mijn ex, terwijl ze mij normaal iets vroeg en ik haar op een beleefde manier antwoord gaf. Ik was trainer en een moeder van een jongen uit ons team heeft een vrolijke uitstraling en dat vertelde ik eens tegen mijn ex. Dus je kijkt altijd naar haar zei ze, ik zei nee, dat valt gewoon op!!
Elke keer als we woorden hadden greep ze weer terug naar dit soort gebeurtenissen en was er weer mot, dikke mot!!
Naast mijn werk gaf ik een kookcursus, een maand voor aanvang vertelde mijn ex dat ik hulp van een stagiaire zou krijgen die desperate is😊 De kookcursus liep via mijn ex haar werk) lIk vertelde haar dat mij dat niet boeide en dat ik blij was dat iemand mij kwam helpen, anders stond ik er alleen voor om 12 mensen met een beperking een cursus te geven!
Toen we na het bereiden aan tafel gingen, nam ik een foto van de taffelindeling met iedereen erop. Op de foto was te zien dat ik tegenover de desperate woman zat ! Ik stuurde altijd foto's op naar mijn ex voor op de Facebookpagina van haar werk en deed dat toen ook. Ik moest nog gaan eten en kreeg al een berichtje terug van, de Heer en de Vrouw des huizes zitten tegenover elkaar !!!
Ik werd daar helemaal gek van !!!
S' morgens sta ik om 3 uur op en geef die kookcursus en ben blij dat ik rond 7 uur in de avond kan gaan zitten om een hap te eten en dan dat!!
In de ogen van mijn ex gaf ik haar aandacht om tegenover( 5 meter uit elkaar ) haar te gaan zitten pfffffff
Toen ik thuis kwam moest ik raden waarom ze kwaad was want dat wilde ze in eerste instantie niet zeggen, ik moest maar raden.
De wekker gaat de volgende dag weer om 3 uur en ik was kapot, dus geen zin in ruzie die er natuurlijk wel weer van kwam!
Ik ben 51 en zie er niet zo uit, elke keer kreeg ik van haar verwijten.
Wanneer er iemand tegen haar vertelde dat ik er goed uitzag, dan kreeg ik er van langs en straalde ik het uit!! Vreselijk vermoeiend, zeker als jezelf nergens van bewust ben, ik kan mezelf namelijk niet weg toveren .
Ik ben er wel achter gekomen dat mijn ex het heel belangrijk vindt hoe andere mensen haar zien , daarom was zij ook bang dat de stagiaire ging praten op haar werk over mij pfffff
Ze is heel bang dat anderen een slecht beeld van haar hebben en vindt het fantastisch dat ze positief over haar praten en daar verteld ze dan ook heel graag over, over hoe goed ze is en dat anderen haar geweldig vinden.
Ik ben nu ziek en de relatie is over , mijn hart is stil gaan staan maar ik leef nog.
Zij heeft mij afgedankt en ze zei dat ik niet meer interessant voor haar ben, ik ben vervangbaar, lichamelijk, mentaal en financieel niet meer aantrekkelijk!!
Ik zit in de ziekte wet te wachten op verdere behandeling!
Vier lange jaren, met 2 kleine kinderen ( niet van mij, van 2 eerdere exen van haar) waarvoor ik alles opzij geb gezet, zie ik ook niet meer!! Met de kids had ik een hele fijne band maar daar heeft zij ook maling aan.
Herkennen jullie dit gedrag ??? Ik had natuurlijk en achteraf gezien al veel eerder op kunnen stappen , maar ja, te goed geweest en toch hoop gehouden 😒

Gr Mark
(7247) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-28 22:44:00
Wat ik met bovenstaand verhaal wil zeggen is, zij duwde elke keer haar eigen onrust naar mij toe! Als ik zei dat ik het naar vond dat zij mij niet vertrouwde , zei zij dat ik haar dat vertrouwen niet gaf! Ze draait alles om, het is telkens haar onrust en niet dat van mij!
Herkend iemand dit? Op een gegeven moment is het einde zoek en probeer je maar de lieve vrede te bewaren , maar altijd op eieren lopen houdt niemand vol!!

Gr Mark
(7248) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-29 18:08:00
Beste Mark,

Zo herkenbaar helemaal.. Na een poosje heb je bang om gewoon maar rond te kijken, uit schrik dat er toevallig een vrouw zou passeren die in haar ogen te mooi is en concurrentie betekent..
Ik heb zo 5 jaar een relatie gehad met een vrouw. Zei mocht alles, ik moest mij altijd of toch meestal verantwoorden. Zelf had ze wel graag de aandacht van de mannen en heeft mij 2x bedrogen. Ik moest me steeds verantwoorden, terwijl ik de trouwste partner ben dat er bestaat. Kijk amper naar andere vrouwen.. Na een poosje verlies je al je energie..
De relatie is nu ook verbroken, omdat alles uit de hand is gelopen.. We hebben nog geprobeert vrienden te blijven, maar dit is niet mogelijk. Respect moet van 2 kanten komen en ook hierin zag ik dat alles maar van 1 kant kwam.. Ze heeft zich verondschuldigd voor wat ze gedaan had, maar verwachte naar mij toe dat ik dit allemaal zomaar kon plaatsen en verder kon gaan met mijn leven.. Ik was getraumatiseerd. Ook tijdens onze vriendschap kon ze scherp uit de hoek komen en mij op 10 min tijd helemaal de grond inboren. Ik was met alles met mijn gat in de boter gevallen en zei had zo een moeilijk verleden gehad. Wannneer ze weeral eens mij kleineerde of uit maakte zij ze ik heb borderline. Maar die excuses kon ik niet meer aanvaarden. Het leek me allemaal iets te gemakkelijk!
(7253) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-30 14:36:00
hoi Sandra

Er zijn zeker nog vrouwen wiens man borderline heeft. Ik ben er eentje van en weet dus heel goed wat het is. Ik heb ook ontzettend diep gezeten, me afgevraagd hoe het mogelijk was dat ik dit zo lang heb laten duren. Maar mensen met borderline zijn nu eenmaal ook mensen. Ze zijn niet alleen maar zwart en tegenstelling tot iemand met borderline, zijn wij ook in staat om alle andere mooie kleuren te zien die iemands persoonlijkheid heeft, en niet enkel alles zwart of alles wit. Al wordt dat na al die jaren steeds moeilijker. alle andere kleuren worden langzaam maar zeker aangetast, tot je ze op het laatste nog maar amper kunt zien. en dan zit je er zo ongeveer onderdoor, ben je opgebrand, moegestreden.

Ik ben de voorbije weken op een andere manier naar zijn gedrag gaan kijken en dat helpt wel. Ik zie nu veel beter wat telkens de trigger is geweest, en dat des te kwader hij zich maakt, des te banger hij eigenlijk is. Als de borderline de kop op steekt is het een kwestie om zelf niet te reageren met gevoelens maar met simpele niet te weerleggen feiten, want des te meer je met je gevoelens reageert en je jezelf gaat verdedigen, des te hoger het vuur wordt opgestookt en de angst wordt gevoed. Al is dat lang niet zo simpel als het klinkt.

Het helpt natuurlijk wel dat we op een punt zijn gekomen dat hij zelf ook inziet dat zijn verdrag verkeerd is en ook al gaat het nog steeds regelmatig fout, dat zit er nu eenmaal in, ik merk wel dat hij zijn eigen emoties steeds sneller onder controle heeft, veel sneller kalmeert en niet meer zo erg explodeert zoals een jaar geleden bv. Hij doet dus echt wel zijn best, maar soms loopt het mis. Het is een gevoel dat veel sterker is dan mezelf zegt hij dan achteraf, maar hij doet wel degelijk zijn best om ermee om te leren gaan, om zijn emoties onder controle te krijgen en ze niet zo met hem op de loop te laten gaan. maar het vraagt ontzettend veel langs beide kanten. en op een gegeven moment is het gewoon op, zit je erdoor, kan je niks meer geven.

Ik heb zelf een paar weken terug op dat punt gezeten en wist gewoon niet meer hoe ik hier nog mee op moest gaan. Maar het grote verschil is dat wij echt op een kantelmoment zitten, dat hij nu weet dat zijn gedrag fout is, dat ook al kan toegeven en dat hij er ook iets aan wilt doen. Dat was een jaar geleden nog heel anders. we hebben vorige week samen beslist om samen in therapie te gaan en ik hoop dat het lukt, want het kan alle momenten terug omslaan en dat is zenuwslopend.

Je moet niet naar het gedrag van iemand met borderline kijken zoals je zelf denkt en voelt, want dan is het niet te begrijpen. Want hun gedachtegang en hun gevoelswereld is helemaal anders dan de onze. Ik heb zo ongeveer alles gelezen wat te vinden was op internet en boeken gehaald uit de bib en nu ik weet hoe een 'borderliner' denkt, hoe beter ik het gedrag van mijn man begrijp. Ik keur het nog steeds niet goed en wordt er ook nog vaak kwaad om, want het is ontzettend oneerlijk en hypocriet, maar ik begrijp het nu wel. Voor hem is het pure logica - voor mij is waanzin. maar het heeft geen zin om hem dit proberen uit te leggen op mijn manier, want dat probeer ik al jaren en hij zal de kleuren die ik zie nooit zien. Maar ik kan hem wel helpen om meer grijstinten te zien, om de logica die hij volgt en afstemt op zijn gevoelens, te weerleggen met simpele feiten. en dat werkt, al moet ik hier zelf ook nog heel wat in groeien, we staan nog maar in het begin, maar mijn hart maakt iedere keer een sprongetje als ik merk dat het weer gelukt om beter te reageren.

ik heb op het punt gestaan om weg te gaan en heb uiteindelijk besloten om te blijven. Omdat ik de alternatieven tegen elkaar heb afgewogen. Wat kan ik het beste dragen, waar kan ik het beste mee om? Ik denk niet dat ik de zorgen en de stress die ik zal krijgen als ik zou vertrekken met onze kindjes aan zou kunnen en zo moet jij ook voor jezelf afwegen wat je aankunt. Waar voel jij je het beste bij, wat is het beste voor jou! Want het grote verschil is ook dat mijn man ondertussen zelf ook heel wat inzicht heeft in zijn problemen, weet dat hij fout was en wel sorry kan zeggen, en zich ook wilt inzetten voor onze relatie en ons gezin. Al loopt het nu nog heel moeilijk, daar begint het volgens mij al mee.

Kan jou man dat ook? Zo neen, dan is de enige die voor de verandering kan zorgen jijzelf, zo ja, dan moet je jezelf nog de vraag stellen, kan en wil ik dit nog? Als dat zo is dan moet er ook volledig voor gaan. Als dat niet zo is, dan moet jij doen wat het beste is voor jezelf. Je kunt er niet voor een ander zijn als je er in de eerste plaats voor jezelf bent. Dat heb ik ook op de harde manier moeten leren, maar langzaam maar zeker kom ik er nu weer boven op.

Dus, samengevat, doe gewoon wat het beste is voor jou, waar jij het beste bij voelt, wat goed voelt voor jou en de rest dat komt dan ook wel.

Veel succes en sterkte!!! je kunt dit, je bent een sterker dan je denkt, anders was je hier al jaren eerder aan onderdoor gegaan.

Groetjes

Carina
(7258) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-30 15:48:00
Hallo Anoniem,

Fijn om jouw ervaring hier te lezen, ik dacht de enigste te zijn!
Op een gegeven moment dacht ik echt dat ik het allemaal verkeerd zag en
haar manier de juiste was, ook doe je dat om zoveel mogelijk strijd te omlopen.
Ze gaf mij een keer een arm en een zoen en dan voel je meteen de warmte die je graag
wilt voelen, maar dat was meestal maar kort van duur, een half uur later thuis was er
weer ruzie omdat ik het allemaal vanzelfsprekend vond volgens haar.
Ik gaf haar op het moment dat zij mij die knuffel gaf een zoen en pakte haar stevig
vast, maar volgens haar had ik moeten vragen hoe zij het ervaarde mij een knuffel
te geven.
Ik ben niet blond, wel kaal , maar als mijn liefste mij een knuffel geeft en een kus, dan neem ik aan ( en misschien is dat wel de fout 😊) dat zij dat doet omdat zij dat graag wil en
dan ga ik niet vragen wat voor gevoel dat los maakt bij haar.
Maar goed, zij kan ook als geen ander je helemaal afmaken , je kop eraf hakken zoals haar broer zegt!!
Het lag altijd aan mij, ik was niet zen, niet bewust, niet evenwichtig en zelfverzekerd, makkelijke prooi en ga zi maar door
(7259) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-30 16:05:00
Ik verstuurde bovenstaande te snel😉

Toen ik hartstilstand kreeg en zij mij reanimeerde begon de ergste tijd. Ik ben haar heel erg dankbaar natuurlijk , dat zij mij heeft gereanimeerd , maar de verwijten en grove beledigingen
Overschaduwen dat nu helemaal. Je bent toe aan steun en liefde als je dood neervalt en weer aan het opkrabbelen bent, maar bij haar ging het zeer moeizaam en was op z'n zachts gezegd niet prettig. Tegen beter weten in dacht ik meer naar haar toe te groeien maar het tegenovergestelde was waar. Ik was natuurlijk niet meer de vlotte coach langs de lijn tijdens het voetbal , maar een oudere vent met weinig conditie. Alles werd lastig en ik moest mijn tijd uitzitten want zij had haar eigen programma door de week. Ik had geen kanker, kon mij bewegen en er woonde ook mensen van 90 op zichzelf zij ze dan. Ik mag volgens velen dankbaar zijn dat ik er van af ben, ook al kan ik haar manier van doen soms nog steeds niet geloven!! Het is echt iemand met 2 gezichten, de buitenwereld loopt met haar weg, maar de mensen dicht bij haar ( familie, ex familie, collega's ) gruwelen van haar en dat is wederzijds!!

Gr Mark
(7260) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-30 18:25:00
Dag allen,

Mark het gedrag wat je beschrijft is heel herkenbaar. Steeds maar meer op eieren gaan lopen en het nooit goed kunnen doen. Steeds wordt alles verdraait en krijgt jij de schuld van hun chaos. Mijn partner gaf me bij zijn vertrek zelfs de schuld ervan dat hij door mij twee jaar lang wiet heeft gebruikt. Hahaha, ik ben anti drugs en probeerde hem er altijd vanaf te helpen en heb dat later opgegeven en gezegd dat het volledig zijn eigen verantwoordelijkheid is. Wat mij heeft geholpen de relatie langer vol te houden en gezonder te krijgen (waarbij ik niet weet of dit op lange termijn wel zo slim is), is om niet meer op eieren te gaan lopen. Ik heb geleerd dat des te meer ik op eieren ging lopen en mijn grenzen ging verleggen, des te heftiger het gedrag van mijn partner werd (ik gaf daar de ruimte voor). Ik heb geleerd mijn grenzen te bewaken. In eerste instantie leidde dit tot ruzie, en een paar weken elkaar niet zien, maar daarna werd de grens gerespecteerd en konden we op een beter manier verder gaan (bv. niet meer schelden). Maar het vergt wel veel, want iedere keer moet je alert zijn op het bewaken van je eigen grenzen. Verder hielp het me ook om te bedenken dat het niet uit maakte wat ik deed, de borderline crisissen kwamen hoe dan ook om de zoveel tijd. Ik moest dus juist niet op eieren gaan lopen, maar gewoon mezelf blijven. Daar help te jezelf n je partner met borderline namelijk het meeste mee. Door aan te passen, op eieren te gaan lopen, je grenzen te verleggen, ga je mee in de ziekte en zal het gedrag alleen maar extremer worden. Mijn ex-partner heeft het nodig om van buiten af afgeremd te worden.
Toen ik dat (grenzen aangeven) door mijn zwangerschap en behoefte aan meer hechting door een gezamenlijk ouderschap niet meer goed deed, is de bom echt gebarsten. Mijn borderline ex-partner is bij mij en onze dochter van 3 maanden vertrokken. In zijn bizarre waanachtige beleving heb ik dit 4 jaar zo gepland, zwanger van hem willen worden en alleen het kind willen hebben en hem willen dumpen. Dit terwijl ik juist samen met hem een toekomst op wilde bouwen, maar wel een veilige toekomst voor onze dochter en daarbij hulp heb gevraagd. Nu na zes weken lang gehaat en geterroriseerd te zijn, ben ik weer alleen in mijn eigen huis met onze dochter. Confronterend. Zo lang sterk geweest en nu ik alleen ben komen de tranen. Komt langzaam het besef wat er gebeurd is. Helemaal beseffen zal ik het wel niet, het is gewoon t bizar geweest.
@Sandra, ik sluit me aan bij Madelief. Je hoeft jezelf zeker niet te haten. Uit liefde heb je het zolang volgehouden. En nu mag je voor jezelf kiezen en jezelf een gezondere liefde gunnen. Wees trots op jezelf! Trots dat je de strijd niet snel op hebt gegeven en trots dat je nu wel voor jezelf kiest. Lees anders eens wat over codependency, dat verklaard een hoop. En je mag jezelf ook vergeven dat je het zo lang hebt laten duren.
Het klopt inderdaad wel dat er weinig mannen met borderline op de site schrijven, eigenlijk geen voor zover ik weet. Wel de partners van mannen met borderline. Het schijnt dat er wel evenveel mannen als vrouwen zijn met borderline, maar dat het bij mannen toch net wat anders zich uit en ze vaak niet worden gediagnosticeerd, maar in de verslavingszorg, criminaliteit, gevangenis, op straat, enzo terecht komen.
Liefs Divera
(7261) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-06-30 22:42:00
Hoi devira, ik heb dit nooit meegemaakt dus wist ook niet waar ik het moest zoeken, wat dat gebied betreft ben ik een leek en zoiets ga je niet achter je vriendin zoeken in eerste instantie. Ik vond haar extreem jaloers altijd, maar zij zei dat ik haar niet het vertrouwen gaf.
Wanneer ik bij de kassa stond af te rekenen, had zij vanaf buiten gezien dat de caissi res stonden te vechten om mij te kunnen helpen vertelde ze dan verwijtend toen ik de winkel uit kwam. Is het borderline wat ze heeft of is het wat anders ??? de relatie is over en ik heb helemaal geen contact meer, zie haar kinderen ook niet meer waar ik al die tijd ook voor gezorgd heb. Wat je zegt is waar en daar knaagt het achteraf ook enorm aan, ik had grenzen moeten aangeven en harder moeten zijn. Wanneer het mij overkwam, was ik meestal met stomheid verslagen. Ik kon gewoon niet geloven wat ze zei en wuifde het dan weer weg voor de vrede. Ik heb zoveel voorbeelden, het is gewoon soms lachwekkend. In ieder geval een goede maar pijnlijke leerschool ! als ik het eerder had geweten, was ik er met haar over gaan praten, maar nu is het te laat!!!!
gr mark
(7263) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-14 07:33:00
Beste Mark,

Na de zoveelste mislukte relatie ben ik vorig jaar de liefde van mijn leven tegengekomen.
Voor het eerst in het huwelijks bootje gestapt en we zaten op een roze wolk.
Nu is alles anders en zit ik vast in dezelfde situatie, het sluit bijna naadloos aan op jouw verhaal met name haar jaloezie om niets, ze vraagt me steeds of ik een vrouw bijvoorbeeld op tv knap vindt, inmiddels weet ik beter ik zeg ik nee hoor, want die keer dat ik vertelde een vrouw mooi te vinden brak de hel los.... Ook op sociaal vlak zijn bijna alle banden verbroken, ze wil niet meer afspreken omdat iedereen in haar ogen het niet goed doet.
Wel blij dat ik je verhaal lees het geeft me steun.
(7298) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-15 01:27:00
Ik kan maar 1 woord verzinnen voor borderliners, het zijn relatieslopers. Kwam die term al eerder tegen maar het is zo waar...na 8 jaar intens investeren ben ik er nu eindelijk van doordrongen dat een relatie niet gaat met iemand met een persoonlijkheidsstoornis als bl. Ken elke site op internet van binnen en van buiten, maar ik steek er geen energie meer in. Ben helemaal op en verdrietig maar er ook van overtuigd dat zelfs vriendschap niet kan. Het is allemaal angst helaas.
(7300) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-17 23:17:00
Anoniem,

Ik ben een vrouw van 25 jaar en heb ook een vorm van borderline, Borderline kan komen door aanleg of komen door een slechte jeugd. Ik denk bij mij beide. Toen ik voor het eerst intens verliefd werd op de vader van mijn kinderen (toen niet wist dat ik borderline had) Ik was in het begin h et gelukkigste meisje van de wereld en erg verliefd (nog steeds wel een beetje op hem) Opeens merkte ik een kant van mijzelf die ik nog niet kende. Ik was zooi bang om hem kwijt te raken en zo jaloers. Hij moest alles verantwoorden. Hij in eet geliefd bij de vrouwen en knipoogt wel eens maar nu weet ik 8 jaar later dat ik h heb verpest. Toen werd ik zwanger en zat gevangen in huishoudelijke geweld (iemand van familie verder anoniem)
Toen Kreeg Ik wanen dat mijn lieve vriendje Ook zo zou worden. (Ik was 18) Toen heb ik hem impulsief de deur letterlijk overal van beschuldigd en de deur uitgetrapt. Ik voelde me veilig op mijn slaapkamer met slot (woonde nog bij mijn ouders) Ik miste hem zo erg maar ik geloofde mijn wanen. Na de zwangerschap zakte het af en kwam hij langs om ons kind te zien maar nog wel wantrouw. Ik begon te voelen dat er iets met mij mis kon zijn dus ik worstelde om toch van hem te kunnen genieten en mooie tijd hebben met ze drietjes maar ook overal controle op zodat ik niet gekker werd. Zoals de baby niet mee geven zodat er nooit wat kon gebeuren en wij drien samen bleven. Naar een hotel overnachting werd ik weer zwanger.5 maanden na de bevalling. Mijn wanen waren zo ernstig dat ik hem weer weg duwde een half jaar! Naar het half jaar begon ik opeens rustiger te denken en gaf ik de kinderen zomaar mee en het voelde goed.Hormonen afgezakt en ik had spijt heel veel spijt en ging de achternamen van de kinderen veranderen in zijn achternaam en liet hem erkennen als de vader van mijn kind. Maar het was te laat.Ik had hem al getraumatiseerd en hij was al lang blij zijn kinderen weer te hebben. Oooh wat was ik daarna depressief en in rauw. Hij was mijn alles en hou nog steeds van hem. Ook heb ik zijn relatie met iemand anders erna deels kapot gemaakt Door jaloersie en hun kapot gesmst. Toen wist ik niet meer wie ik was en heb ik mijzelf laten opnemen. Nu 8 jaar later. Ik ken mijzelf heel goed. Ik ben niet meer agressief en rustig en ik hou nog steeds heel veel van de vader van mijn kind omdat ik hem 100 procent nu vertrouw bij de kinderen ze wonen ook bij hem en 6 dagen per maand bij mij. Maar ik ben veranderd.Hij heeft nu de liefde van zijn leven en ik gun het hem naar alles wat hij heeft meegemaakt en hij is een top papa en geeft me soms advies. En ik vind het heel knap van hem Hoe sterk hij nu is en hoe hij dit moest doorstaan. Ik heb naar hem nog een relatie gehad met iemand anderhalf jaar en dat verliep ook rustig geen wanen over hem maar Door andere dingen is het verbroken. Ik ben van karakter heel gul en ook best wel lief maar ik wist in mijn puberteit niet wie ik was, maar nu wel.En ja ik heb de liefde van mijn leven verpest. Zoooo spijt maar wist ook niet met mijzelf om te gaan. Nu gun ik hem alle geluk met de kinderen en zijn vriendin en ik ga daar echt niet tussen stoken. Als je van iemand houd en diegene heb verpest Door borderline dan kan je die gene het beste een goed leven gunnen als je je eigen stoornis in gaat zien want diegene is echt gedramatiseerd. Ik hou heel veel van mijn kindjes en voor hun ga ik Door het vuur en ben soms wel een te lieve moeder Door schuld gevoel om mijn stoornis maar heb begeleiding die mij helpt om gestructureerd te leven. Hoe eerder je het weet hoe meer je jezelf leert kennen en hoe minder mensen je verliest en verprutst.
(7305) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-18 12:18:00
Anoniem,
Tranen in mijn ogen bij het lezen van jouw bericht... 25 jaar nog maar en nu al zover zijn en zoveel inzicht hebben. Ik denk dat vele van ons (partner of ex-partners van mensen met borderline) alleen maar kunnen dromen dat onze geliefden ooit zoveel inzicht hebben en zoveel liefde kunnen verwoorden. Je lijkt niet meer zo zwart wit te denken en kunt zelf een beetje verliefd zijn. Mijn ex-partner voelt alleen maar haat of liefde, niets er tussen in en hij is al 40. Je weet dat jij het hebt verpest, wat een inzicht en wat een deur tot mogelijkheden. Mijn ex partner denk nog steeds dat de hele wereld slecht is en dat niets aan hem ligt. Je weet en beseft dat je wanen hebt gehad. Mijn ex-partner denkt geen wanen te hebben en is er volledig van overtuigd dat zijn bizarre denkbeelden de absolute waarheid zijn. Je begon na je zwangerschap te voelen dat er iets mis met je kon zijn, je durfde te voelen en kritisch naar jezelf te kijken, dikke pluim! Je beseft dat je de vader van je kinderen getraumatiseerd heb, inzicht in wat borderline voor schade aan kan richten op de mensen van wie je houdt en dat neer durven zetten op deze site. Heel sterk van je. Je kinderen zijn 6 dagen per maand bij jou en ik denk dat je die dagen een super goede moeder bent. Je kunt ook zeggen dat je de vader van je kinderen, je grote liefde, alles gun?!? Heb je eigenlijk nog wel borderline ;-). Je ziet je eigen stoornis in. Je mag ontzettend trots op jezelf zijn,vele met deze stoornis komen nooit zo ver. Ik gun je alle geluk en liefde toe van de wereld, want dat verdien je na zoveel hard werken. Ik laat mijn eigen droom dat mijn borderline ex-partner ooit in gaat zien dat hij iets mankeert en anderen zo beschadigd los. Hij kan het niet..... Maar het doet me wel goed, anoniem te lezen dat jij dit allemaal wel kan!
Liefs Divera
(7307) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-18 16:12:00
Hallo divera,

Het is ook een karakter eigenschap van mij om geliefdes en kinderen in het zonnetje te zetten.Bijvoorbeeld toen mijn ex en ik een paar dagen uit elkaar waren en hij niet met mij wou samen wonen Door alles en zijn eigen eerste appartement kreeg toch uit liefde voor 60 euro glazen en pannen voor hem te kopen omdat hij toen kok was en liefde voor koken heeft.
Mijn kinderen krijgen soms ook wel een beetje te veel daagjes pretpark en speelgoed maar ook veel liefde en kunnen soms een middag de hele middag knuffelen met lekkere hapjes film kijken.. Met de kinderen heb ik geen goede band en soms kan ik ze even niet ophalen omdat ik te onrustig ben Door mijn stoornis. (Zoals intensieve angst)Maar dam bescherm ik ze wel voor mijn gevoelens om hun niet mee te laten sleuren in mijn intensieve angst en paniek en dan ga ik intensief bezig met ggz om mij snel weer beter te voelen en er weer voor ze te staan. Maar dan zijn de kinderen en ik wel in tranen om elkaar even te moeten missen maar ik wil ze niet meesleuren op dat moment in mijn gemoedstoestand. Ik wil ze afschermen voor mijn borderline klachten. Ik dacht vroeger ook dat de hele wereld niet deugde behalve ik tot dat ik mij liet opnemen en de diagnose borderline kwam en ik helemaal zat te huilen en nu snapte waarom mijn relatie was verprutst en waarom ik zo deed.En soms heb ik drie dagen smetvrees en soms lig ik op bed te huilen (als de kinderen er niet zijn)en dan denk voel ik mij intens alleen en kan ik niet goed alleen zijn.
Ook heb ik geen contact met mijn ouders meer omdat mijn kinderen allebei autisme hebben (erfelijke maar priv wie dat ook heeft)en mijn ouders onderscheid maken met kleinkinderen zonder beperking en met beperking.Ze zorgen wel af en toe voor kleinkinderen die niets hebben en minder begeleiding nodig hebben dan mijn kinderen die wel begeleiding nodig hebben en wijzen hun altijd af om een weekendje te komen logeren.Ook helpt mijn moeder mij niet omdat ze mij ziet als luilak en niet willen deugen. (Terwijl als ik er even doorheen zit uit angst niet weet hoe ik het moet doen en mij zelf soms een beetje wegcijfer) Ik heb de afgelopen maanden veel gehuild om mijn ouders .Maar heb wel besloten om het contact te verbreken voorbij zelf. Als borderliner voel je je soms intens alleen en wil je graag naar je moeder wat je onvoorwaardelijk van houd en als ze je dan afwijst omdat je in haar ogen een probleem kind bent dan ga je kapot van eenzaamheid en ik heb er lang voor gevochten om met mijn moeder samen een band op te bouwen ook met haar kleinkinderen die soms bij oma willen zijn maar ik heb nu voor mijzelf gekozen en de kinderen om niet meer Door haar gekwetst te worden.
En ik zal ook echt wel soms niet de makkelijkste zijn als dochter zoals veel liefde en aandacht van mijn moeder vragen in sommige periodes en misschien word dat haar te veel of kan ze mij niet hebben. Dus zeg ook echt niet dat alles haar schuld is maar het gaat niet meer tussen ons. Ik slik ook antipsychotica en antidepressiva en dat helpt ook tegen angst en eenzaamheid. Maar ik denk Door de therapien niet meer zwart wit.Het is niet meer zo dat ik personen behandel als of je bent goed of je bent slecht.Zoals vroeger.Door therapien kan ik nu denken van iemand kan ook even chagrijnig zijn en straks weer wat beter voelen of ik denken ach misschien moet ik even wat liefs zeggen of wat liefs voor diegene doen om beter te voelen.Maar soms ook komt de borderline wel opspelen en dan tel ik tot 10 om iemand niet verrot te schelden maar dan leg ik uit van sorry op dit moment speelt mijn impulsieve gedrag van borderline op en wil ik iedereen de schuld geven maar probeer nu ook rustig te blijven en mij even af te schermen voor de persoon voordat ik dingen fa zeggen waar ik spijt van fa krijgen zoals vroeger. Borderline is zwaar maar als je wat wil bereiken in het leven en mensen om je heen niet wil verliezen of kapot maken dan zal je echt in intensieve therapie moeten anders heb je zelf geen leven en je naasten zijn dan echt slachtoffers en die zullen nooit respect voor je hebben maar ook terecht hoor. Ik vind als je de diagnose borderline hebt je echt intensief moet laten behandelen anders geef je echt geen roet om jezelf en om je naasten..
(7308) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-18 16:26:00
Bedank Divera voor je compliment!
(7309) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-18 17:49:00
Met de kinderen heb ik wel een goede band bedoel ik!!!!
(7310) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-18 21:05:00
Hulde, niets dan hulde! Dat je jezelf en de mensen (en kinderen) van wie je houdt zo serieus neemt dat je in therapie bent gegaan. Dat is zwaar en intens lijkt me maar wel de enige oplossing om zo gezond mogelijk met jezelf en anderen om te gaan. Echt heel knap.
En heel erg bedankt voor de inkijk die je geeft in je leven en de emoties van een persoon met bordeline. Gr Trea

En Divera....goed bezig!
(7311) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-20 07:57:00
Hoi anoniem,
Wat mooi dat jij het in hebt gezien en je zelf hebt laten behandelen. Sowieso, zoveel zelfreflectie bij iemand die borderline heeft, is volgens mij heel zeldzaam. Heel knap van je! Ik hoop voor jou, dat wanneer je er klaar voor bent, je een gezonde relatie aan kunt gaan met een man die je begrijpt.

Hier is het helaas crisis. Waan beelden die door de dagen heen steeds opspelen en soms ook even weg ebben.. Maar dan echt ineens de kop weer opsteken. Dingen van jaaaren geleden. Dingen die ik ooit fout heb gedaan. Die dingen maken mij in zijn ogen tot een slecht mens en iedereen met een partner met borderline weet vast wel wat er gebeurd als je in een crisis tot een slecht mens wordt betiteld. Dat is allesbehalve gezellig. Met heel veel spanning en op je tenen lopen..

Gisteravond was ik erg verdrietig. Ik doe zveel voor deze man en het lijkt eigenlijk nooit echt goed te zijn. Ja, op momenten en op dagen. Maar niet constant. Het ene moment ben ik de beste vd wereld, het andere moment ben ik in en in slecht. Om over de verwensingen nog maar te zwijgen. Als ik terugkijk op de afgelopen jaren kan ik er nu wel beter mee omgaan. Dat is het enige lichtpuntje. Ik was voorheen zo teleurgesteld omdat ik hoopte dat het niet weer zou gebeuren (een crisis) en ik dacht dat ik er ook voor kon zorgen dat het niet weer zou gebeuren. Dat is dus niet het geval. Dat geeft me meer rust. Dit alles ligt echt niet aan mij!

Ik probeer de moed niet te laten zakken maar ik ben wel een beetje verdrietig. Er is ook zoveel wat ik zou willen delen maar dat kan wegens privacy omstandigheden ook niet op dit forum. In ieder geval.. Bedankt voor jullie luisterend oor. Het doet me goed om berichten te lezen van mensen die precies weten wat je doormaakt..

Liefs Madelief
(7312) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-20 14:37:00
Hallo Madelief,
Wat verdrietig dat het nu zo moeizaam gaat. Terwijl je zo uitkeek naar de gezamenlijke therapie omdat je voor je gevoel er alles aan gedaan wilt hebben om jullie relatie te redden.
Maar weet je ook wanneer dat alles is bereikt? Hoever wil je gaan? Want hoe verdrietig het ook is en al komt het voort uit een ziekte, zolang en zovaak lelijk gemaakt worden is niet goed en heeft vaak emotionele beschadigingen tot gevolg die veel later pas merkt. Let goed opzelf! Succes en sterkte, Trea
(7313) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-22 00:43:00
Hallo,...
Ik kende vroeger een meisje en die ben ik nu 21 jaar later tegen gekomen en wat toen niet klikte is nu wel het geval.Heb nog nooit zo een fijn meisje gehad die voor 99% op mijn droom vrouw lijkt.Maar in n keer van de 1 min. op de andere was ik niets meer en was ik het grootste vuil van de straat en kon ik niets goed meer doen.Blijkbaar vertelde haar moeder mij achteraf dat ze borderline heeft maar wat wist of weet ik daarvan(niets).
Haar moeder zei niet op reageren en ben dit gaan proberen want ging kapot in het begin en dan op mijn werk draaide mijn maag en hartje binnenste buiten.Nu ben ik blij met de goede momenten en de slechte die laat ik oor in gaan en aan de andere kan weer uit mijn oor gaan zonder er tegen in te gaan of het in mijn gedachten te laten komen en dit werkt tot op dit moment waar ik het heel moeilijk mee heb.Tot men mij uit maakt daar kan ik mee leven.Maar zoals nu gaat ze vreemd en zoekt ze contacten via Facebook enz... ,daarna heeft ze spijt en is ze lief maar nu moet ik mij laten testen op ziektes want weet niet met wie of met hoeveel ze het doet.
Dat is heel erg maar wat nog meer is dat is dat bijna elke man met haar naar bed wil zeker de mensen die op Facebook zitten die willen alleen maar sx tegen dat ik een leven met haar wil en ze ook praat over een kinderwens die ik ook heb.Mijn fout is dat ik niet kan opgeven en blijf geloven.Hoop op verandering en heb eerbied voor mensen die leven met de ziekte en de mensen die een partner hebben die dit heeft.Wie kan mij meer uitleg geven of helpen om oplossingen te vinden tegen het vreemd gaan want ik ben teneinde raad.Ben jij iemand die dit herkent door dat jezelf deze ziekte hebt of iemand kent laat mij dan aub weten wat ik kan doen.Alvast bedankt om de moeite te doen om dit te lezen.Mijn mail adres rik.monten@hotmail.com
(7315) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-24 19:29:00
Stop er maar mee Rik, verspeelde energie!! Laat je testen en begin een nieuw leven zonder haar.
Je kan haar niet helpen en je moet er niet aan denken in andermans papje te roeren, of vindt je dat geen probleem? Het vertrouwen tussen jullie is toch weg! Het is moeilijk als je om iemand geef, maar jij wordt van deze relatie niet beter. Denk aan jezelf , zij doet wat zij wil en zo moet jij ook gaan leven en wie weet komt ze ooit naar je toe en ziet ze haar eigen probleem in.

Gr Mark
(7326) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-24 22:08:00
Hallo Rik, je kan eerbied hebben voor de persoon met deze ziekte en dat is nobel van je. Maar staat eerbied voor de ziekte gelijk met jezelf dan maar laten bedonderen. is dat minder erg omdat er sprake is van minder toerekingsvatbaarheid. Staat blijven geloven in een ander, het goede blijven zien in een ander gelijk aan jezelf laten misbruiken als een voetveeg. Is deze ziekte een reden om als een zotteke achter iemand aan te draven die je keer op keer in je hemd zet? Houd jezelf niet voor de gek. Negeer de verliefdheidshormonen in je lijf. Wens haar het beste met alhaar mannen en maak je rap uit de voeten. Voel je vooral geen slecht mens omdat je denkt iemand in de steek te hebben gelaten. Voor je het weet heeft zij zich in de armen van een ander gestort. En de ziekte....daar moet zijzelf verantwoordelijkheid voor nemen. Niet jij! Als je dat wel doet wordt het je ondergang. Wat ik je brom.
(7327) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-30 11:26:00
Dag Rik, Ik zou u ook aanraden om de relatie te stoppen. Als ik goed begrepen heb uit u verhaal, zijn er momentel geen kinderen en enkel een kinderwens. Uw verhaal lijkt sterk op het mijne. Mijn probleem is dat ik 2 kinderen heb bij mijn vrouw. Waardoor de beslissing om weg te gaan en de kinderen deeltijds bij haar te laten voor mij onhoudbaar aan't worden is. Een verscheurende keuzen tussen mijn eigen leven laten voorbij glijden om zoveel mogelijk te kunnen opvangen voor de kinderen. Of kiezen voor een eigen geluk en rust, maar m'n kinderen een risico te laten lopen. Mijn vrouw is momenteel opgenomen in een psychiatrie, wat haar hopelijk iets zal helpen. Maar naar wat ik ook al vernomen heb, genezen mensen zelden van Borderline. Ik heb jaren lang gedacht dat ik mijn vrouw kon helpen, door te luisteren, op te vangen, te incasseren, door terug te roepen, en zoveel meer. Maar de ziekte heeft ons uiteindelijk na 14 jaar zover uit elkaar gedreven dat er van genegenheid en binding geen sprake meer is. Enkel de kinderen binden ons. Hoewel ik mijn vrouw nog steeds graag zie, ondanks dat ze mij meermaals bedrogen heeft en op dat moment zelfs razend durfde te worden op mij, omdat ik een vrouw op tv mooi durfde vinden. Ik heb sterk het gevoel dat mijn verhaal ook het jouwe kan worden eens er kinderen zijn. Dus mochten die er niet zijn, prijs uzelf gelukkig en maak een einde aan de relatie. U kan haar niet redden noch helpen. Maar u kan uzelf nog helpen. STERKTE ik weet hoe het voelt. Chris
(7341) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-07-30 13:47:00
Dag Rik, Ik zou u ook aanraden om de relatie te stoppen. Als ik goed begrepen heb uit u verhaal, zijn er momentel geen kinderen en enkel een kinderwens. Uw verhaal lijkt sterk op het mijne. Mijn probleem is dat ik 2 kinderen heb bij mijn vrouw. Waardoor de beslissing om weg te gaan en de kinderen deeltijds bij haar te laten voor mij onhoudbaar aan't worden is. Een verscheurende keuzen tussen mijn eigen leven laten voorbij glijden om zoveel mogelijk te kunnen opvangen voor de kinderen. Of kiezen voor een eigen geluk en rust, maar m'n kinderen een risico te laten lopen. Mijn vrouw is momenteel opgenomen in een psychiatrie, wat haar hopelijk iets zal helpen. Maar naar wat ik ook al vernomen heb, genezen mensen zelden van Borderline. Ik heb jaren lang gedacht dat ik mijn vrouw kon helpen, door te luisteren, op te vangen, te incasseren, door terug te roepen, en zoveel meer. Maar de ziekte heeft ons uiteindelijk na 14 jaar zover uit elkaar gedreven dat er van genegenheid en binding geen sprake meer is. Enkel de kinderen binden ons. Hoewel ik mijn vrouw nog steeds graag zie, ondanks dat ze mij meermaals bedrogen heeft en op dat moment zelfs razend durfde te worden op mij, omdat ik een vrouw op tv mooi durfde vinden. Ik heb sterk het gevoel dat mijn verhaal ook het jouwe kan worden eens er kinderen zijn. Dus mochten die er niet zijn, prijs uzelf gelukkig en maak een einde aan de relatie. U kan haar niet redden noch helpen. Maar u kan uzelf nog helpen. STERKTE ik weet hoe het voelt. Chris
(7342) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-05 19:11:00
Ik maak mij ook enstige zorgen om mijn kinderen. Mijn ex heeft ook een vriendin die deze ziekte heeft. Hij heeft mij een jaarlang een relatie met haar gehad in ons huwelijk.En nu heeft hij naar onze scheiding weer een relatie met haar .hij denkt dat ze genezen is zei heeft haar overal van beschuldigt toen het over was. Ik ben bezorgt om mijn kinderen ik vertrouw haar niet .Ik moet er niet aan denken als er wat met mijn meiden zouden gebeuren. Maar hij blijft verantwoordelijk voor haar. Maar het blijft heel moeilijk om hier geen controle over te hebben. Een bezorgde moeder
(7355) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-06 19:45:00
Rik,
Ik begrijp precies in wat voor situatie je zit, heb zelf iets soortgelijks meegemaakt. Hoe hard je jezelf er ook voor inzet, het gaat niet veranderen. Hoe langer je hiermee doorgaat, hoe langer je ongelukkig zal zijn. Stop de relatie en verbreek ieder contact. Dit is moeilijk en bikkelhard, ik kon het niet op tijd. Ik voel me soms nog steeds ongelukkig om wat er is gebeurt. Zorg dat je zo snel mogelijk kan beginnen met het verwerken van wat je is overkomen, blijf niet doormodderen. Hou de pijn kort.
(7360) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-09 23:48:00
Hallo,

Ik ben 39 en ondertussen al zeven jaar samen met iemand die voldoet aan de kenmerken van Bdl. Deze relatie maakt me kapot vooral door het voortdurende wegloopgedrag van mij partner. Het lijkt alsof alles op rozen gaat en dan bam, daar is die onzekerheid en weg is ze...alweer. Ik maak het nu al die jaren al mee en moet zeggen er is vooruitgang, in die zin dat de stemmingswisselingen minder heftig worden, de agressiviteit is weg,.... Deels doordat ik mijn grenzen ben beginnen bewaken. Het is een erge stoornis, vooral voor de bdl zelf. Als partner voel ik me vaal achtergelaten, gefrustreerd en teleurgesteld. Ik begin wantrouwig te worden omdat ze me zo vaak terug uitsluit. In het verleden was dat om de relatie te ontvluchten en dan onmiddelijk met een ander aan te pappen. Nu is het eerder omwille van de keuze die ze maakt om mij los te laten en me tegen mezelf te beschermen omdat ik ongelukkig wordt. Sx hebben we al heel lang niet meer en ik vroeg meermaals om hiervoor samen een oplossing te zoeken. Elke toenadering zorgde echter voor meer afwijzing en ik voelde me slechter en slechter. Ik denk dat ze enkele weken geleden uiteindelijk de keuze maakte mij te laten vallen omdat ik geen toekomst heb met haar. Dat valt me nu heel zwaar, waarom? Omdat ik haar doodgraag zie en vooral om wie ze is als persoon, naast haar stoornis. Waarom is dat zo moelijk? Ik wil graag een gezin samen en een toekomst. Voor haar is het te vroeg, denk ik, maar ik voel me na al die jaren zo leeg om alle energie die ik ook kwijt ben. Ik werd een ander mens. Omwille van haar bezitterigheid liet ik heel veel sociale contacten vallen. Ik werd als het ware geisoleerd in mijn eigen leven, doch had voldoening in onze relatie, hoe moeilijk het ook soms was. Ergens besef ik wel dat ik fout was om zoveel te blijven geven en zo weinig terug te verwachten. Ik hoop nu gewoon mezelf terug te vinden maar diep vanbinnen vrees ik voor de dag dat ze hier opnieuw staat en langs de andere kant hoop ik daar ergens nog op...vreselijk op dit mee te maken, want is echt een fantastische meid. Jammer genoeg misschien nooit voor een relatie.... Ik weet het en ik weet het ook niet. Ik leef op hoop om antwoorden te vinden welke richting ik zelf uit wil. Ik weet wel wat ik niet wil en dat is geleefd worden. H.
(7371) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-10 10:04:00
Dag allen,

Even een vraag die in m'n hoofd speelt. Bij de borderline persoonlijkheid kunnen ook waanideen voorkomen. Ik zie dat bij m'n ex partner heel duidelijk. Zeer veel achterdocht en het idee dat iedereen tegen hem is. Voorbeelden te over, maar die zal ik hier niet allemaal noemen. Kunnen ze hier zelf ooit inzicht in krijgen? Of is dit iets dat nooit over zal gaan?
Verder is hier redelijk rustig, m'n partner helemaal los gelaten en voor onze lieve dochter gekozen, die het super goed doet. Ex partner komt een uurtje per week langs om zijn dochter te zien, wat nog wel de nodige spanning geeft (onze dochter huilt standaard als hij haar vasthoud, ze voelt vermoedelijk zijn spanning), maar hier wordt aan gewerkt. Verder doet ex het (voor zijn doen) redelijk goed. Werkt nog, vervalt niet in verslaving, geen alcohol en drugs en is zelf behandeling gaan zoeken. Maar nog steeds veel waanideen en haatgevoelens dus normaal contact is tussen ons niet mogelijk.
@ Rik; stel jezelf eens de vraag wat deze relatie jou oplevert? Waarom ga je hiermee door ondanks alle ellende, waarom kan jij niet loslaten? Verder raad ik je aan om je eigen privacy iets meer te beschermen.
Liefs Divera
(7373) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-10 16:55:00
Hallo allemaal, na een hele moeilijke periode en zelfs een relatiebreuk, denk ik dat mijn ex borderline heeft. Ik zal proberen in het kort mijn verhaal te doen en ben benieuwd naar de mening van (ervarings)deskundigen.
Mijn ex en ik waren gelukkig getrouwd en hadden twee kids in de leeftijd van 2 en 3. Mijn ex begon te klagen dat hij niet gelukkig was en dat ik hem te kort deed, te weinig aandacht gaf, etc. Kort was er een andere dame in het spel en vervolgens werden zijn klachten erger. Hij was niet meer gelukkig met mij en door het contact met mijn familie te verbreken kon ik laten zien dat ik voor hem koos. Dit heb ik uiteindelijk niet gedaan, maar heb op alle fronten hem geprobeerd weer voor me te winnen, maar hij bleef volhouden dat zijn gevoelens voor mij weg waren en niet meer terug zouden komen.
Hij sliep niet meer bij mij in bed en meerdere nachten per week ook niet meer thuis. Ik bleef achter bij de kinderen en af en toe nam hij ze mee naar zijn familie. Als hij thuis was hadden we tot diep in de nacht ruzies, en discussies, hield hij mij hiermee wakker en ik takelde helemaal af door het verdriet en slaapgebrek.
Na bijna een jaar strijd heb ik opgegeven en aangegeven dat het voor mij op was. Precies op dat moment gaf hij aan dat hij toch nog wel verder met mij wilde. We hebebn nog een paar maanden aangemodderd, maar voor mij was he echt op. Inmiddels zijn we gescheiden en zou ik graag vriendschappelijk contact hebben. Voor mij, maar ook voor de kinderen (we hebben co-ouderschap) maar dit lukt maar niet. Hij heeft inmiddels een andere vriendin (gehad) maar hij zegt steeds dat hij het heeft uitgemaakt voor mij. Hij wil mij terug en draait door als hij merkt dat dit niet lukt. Ik denk dat we echt niet meer samen verder kunnen als we niet eens normaal bevriend kunnen zijn. Hij zegt geen vrienden te kunnen zijn en alles of niks wil. We gaan nu dan ook steeds op en naar van: ik wil je terug, naar: ik wil geen contact meer met je. Die wisselingen doen mij veel pijn. Ik weet dus niet of ik vriendschappelijk contact nog wel na moet streven.

Heeft iemand ervaring met een ex met borderline? Komt dit overeen??
(7374) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-10 23:06:00
Hoi Allen,

Zeer herkenbare verhalen allemaal, waarvoor dank! Als bijdrage dan mijn verhaal: Ik heb al ruim 10 jaar met een borderliner.

Mijn partner zit de laatste jaren, en eigenlijk al sinds ik haar ken, niet goed in haar vel. Verwaarlozing door ouders in haar jeugd en slechte relationele ervaringen daarna hebben haar nu gevormd zoals ze is. De laatste jaren heeft ze hulp gezocht, eerst 1 op 1 en nu in groepsverband, maar ik heb het idee dat het weinig helpt de echt hardnekkige patronen te doorbreken.

Ze heeft nu wel beter inzicht in haarzelf, maar haar nare 'maniertjes' blijven steeds terugkomen en lijken maar niet te kunnen verminderen:

1.) Praten over haar benarde situatie, de rol van haar ouders en hoe dit ervoor heeft gezorgd dat ze nu in een diepe put zit (geen baan, geen doel, geen goede opleiding). Het ligt altijd aan een ander en alles zou zoveel beter zijn als haar ouders haar wel liefdevol hadden opgevoed.

Dit duurt soms uren en als ik de indruk wek dat ik niet oplet, dan krijg ik de wind van voren. Eigenlijk mag ik haar alleen gelijk geven in wat ze zegt, al het andere levert een verwijtende discussie op: Ik steun en begrijp haar niet. Haar problemen hebben altijd prioriteit, en als ik zelf ergens mee zit, dan heb ik geen recht van spreken (want ik heb wel een goede jeugd gehad en een goede baan).

2.) Ze vergelijkt zichzelf constant met mensen in haar omgeving en heeft het gevoel dat iedereen vooruitgaat en zij stil blijft staan. In het verleden is gebleken dat ze met de meeste mensen slecht kan samenwerken, zowel in haar werk als priv. Echter buitenshuis is ze sub-assertief en durft ze niks te zeggen. Als ze echter thuis is dan beginnen de tirades, iedereen krijgt er flink van langs. Vaak probeer ik haar te kalmeren, maar dan worden de pijlen op mij gericht. Als ik niks zeg is het ook niet goed.

3.) Een jaar geleden heeft ze zich volledig gestort op het maken van kunst (omdat ze in het bedrijfsleven constant aanliep tegen irritaties jegens collega's). Dat liep goed en ik steunde haar daarin, maar nu begint de fase waarin het wat serieuzer wordt. Ze wilt verhuizen naar een grotere woning zodat ze een eigen atelier kan beginnen en valt mij constant aan dat ik dit haar niet gun. Heb haar al uitgelegd dat het tegenwoordig lastig is op 1 inkomen, maar krijgt nog steeds de schuld dat door mij ze niet verder kan groeien.

4.) Ik heb het gevoel dat ik nog redelijk mijn grenzen aangeef. Als ze weer loopt te tieren , dan laat ik merken dat ik hier echt niet blij mee ben. Ik denk iedere keer weer dat ik het niet persoonlijk moet nemen, maar op een gegeven moment gaat ze te ver (beledigen van mijn familie of 5 cm voor mijn neus staan en continu lopen afzeiken). Ik duw haar dan soms (hard) weg en dan breekt de pleuris los. Slaan (met volle kracht), huilen en schreeuwen. Ik woon in een appartement en schaam me kapot tegenover mijn buren. Ze krijst dan dat ze de politie gaan bellen en aangifte zal gaan doen, maar het blijft altijd bij dreigen. Ik moet hierbij toegeven dat ik ook pisnijdig kan worden, en dat dit soms olie op het vuur gooit, maar dit is het gevolg van een emmer die steeds verder vol loopt.

De meeste dagen zit ze thuis, en haar schema is dat ze om 3 a 4 uur s'nachts slaapt en een uur of 12 uur eens besluit om wakker te worden. Ik moet om 6 uur in de morgen al uit mijn nest en ben pas om 19:00 thuis. Ze wil dan alle aandacht, terwijl ik om 22:00 al wil slapen. Het komt regelmatig voor dat ze mij bezighoudt tot 2:00 omdat ze punt 1 en 2 kwijt moet. Tsja, een paar dagen bijna helemaal geen slaap en constant worden afgezeken en niks goed kunnen doen, dan snappen jullie hopelijk ook wel dat 'laat maar waaien' geen optie meer is.

Ook speelt mee dat het huis voortdurend rommelig is en haar spullen overal rondslingeren. Soms kan ik niet eens zitten op de bank of liggen op bed alles ligt vol met spullen. Ik hou van een opgeruimd huis, maar daarvan vind ze dat alleen ik dat belangrijk vind, dus bekijk het maar. Ik zeg er nu maar niks meer van, want anders springt ze uit haar vel en uiteindelijk verandert er niks aan de situatie.

Ik voel me vaak schuldig dat ik haar gepieker niet kan verminderen. Misschien zeg ik niet de juiste dingen, en misschien pak ik het ook niet altijd goed aan als ze down is. Waar ik ontzettend van baal is dat ze na een driftbui nooit haar excuses aanbiedt, maar dat ze wel steeds mijn excuses eist. Zelfs als ze heeft lopen schelden met de meest vreselijke ziektes en ik spraak haar hierop aan, dan zegt ze dat ze inhoudelijk niks verkeerd heeft gezegd.

Nu vragen jullie zeker af wat doe je dan nog met haar? Het gaat natuurlijk niet alleen maar slecht. Er zitten ook genoeg momenten bij dat we elkaar heel goed kunnen aanvullen en begrijpen. Alleen nu we op het punt staan voor een volgende hoofdstuk in ons leven, weet ik echt niet meer wat ik hiermee aan moet. Ik wil haar heel graag gelukkig zijn met haar, maar ik heb het idee hiervoor te weinig emotionele bagage te bezitten. Ik heb ook het idee dat zij mij geen geschikte partner vindt, maar dat ze puur met mij is bij gebrek aan beter. Ze heeft geen zelfvertrouwen en geen levenslust en vraag mij of dit ooit beter gaat worden. Ik hoop het van wel, maar ik probeer er positief in te zitten.
(7375) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-11 19:34:00
Hallo Divera, je vroeg naar ervaringen met wanen en beelden. Mijn ex had dit ook. Zag bijvoorbeeld kaarsvet aan voor sp**ma en ging dan helemaal uit zijn plaat omdat...nou ja, vul maar in. Vaak werd hij ook 's nachts wakker vanuit een droom/ nachtmerrie en bleef dan in dit spookbeeld hangen. Die spookbeelden hadden altijd te maken met s*x/vreemgaan, ik met mannen. Heel onsmakelijk allemaal. Achteraf, als hij weer normaal was, kon hij wel inzien dat het een waan was. Maar echt verdwenen deze waanbeelden pas met medicijnen. Ook sliep hij dan door. (godzijdank) Toen hij weer stopte met de medicijnen kwamen binnen een paar dagen de wanen weer terug.

Overigens, complimenten Divera. Hoe je het allemaal doet en aangaat. Je kleine brengt je veel goeds.

Graag wil ik de laatste mijnheer het advies geven deze destructieve relatie de rug toe te keren. Je zal het zelf misschien niet in de gaten hebben maar je bericht is volledig gericht over hoe zij zich voelt en jou vermeende onvermogen haar te steunen. Ik lees eruit dat je al aan erg veel manipulerend gedrag bent blootgesteld en dat dit gevolgen heeft voor je zelfrespect. Tevens kan ik niet goed opmaken uit je bericht wat jij nou eigenlijk wil voor jezelf. En ik heb het vermoeden dat het vermogen om aan je eigenwensen tegemoet te komen, sterker nog...ze te zien...al erg ver weg is. Je hoeft emotioneel helemaal niet in staat te zijn om haar te ondersteunen, daar is zij volledig zelf verantwoordelijk voor en zolang jij er voor haar blijft zal zij nooit leren zelf die verantwoordelijkheid te pakken. Jij trouwens ook niet voor jezelf omdat je er teveel voor haar moet zijn. En als je ook maar een splinter aan jezelf denkt, herinnert zij je er wel aan dat je er voor haar moet zijn want zo te lezen weet ze heel goed hoe ze jou schuldig moet laten voelen, of je uit je tent te lokken om zelf vervolgens zich als slachtoffer op te stellen. Kortom, niet echt een gezonde relatie. Een relatie staat bij gelijkwaardigheid en respect en die kan ik in je bericht niet terug vinden. Maar misschien heb ik het mis. Sterkte, Trea
(7380) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-11 22:21:00
Hallo, ik heb zelf ook borderline en ben mij ervan bewust hoe moeilijk het is voor de partner van iemand met borderline. Ik heb zelf natuurlijk altijd emotionele moeilijkheden met mijn liefhebbenden, maar ik kan een ding zeggen, ik hou zoveel van ze. Ik hou enorm van mijn ouders, zoon, vriendin, vriend, en mijn "partner" en "ex-partner". Ik vind het zo jammer dat ik ze niet altijd kan geven wat ze nodig hebben. Alles wat ik kan doen is mijn best en in dit geval weet ik dat mijn best niet altijd good enough zal zijn. Ik blijf het proberen met vallen en opstaan en een heleboel verdriet.
(7382) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-13 11:28:00
Laatste mijnheer, dank je voor je reactie. Fijn dat je er bent. Wat is het toch een verdrietige ziekte want eigenlijk is het enige wat je hoeft te doen....niets. Want je hebt alles al. Je houdt van ze en dat houden van gaat nooit weg, dat zit in jou. Dat is een mooi, rijk en liefdevol gevoel dat altijd blijft. Alleen maakt deze ziekte alles zo moeilijk en onoverzichtelijk. Gr Trea.
(7383) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-14 20:46:00
Hallo hier Leo
Even niks laten horen hier na post van 21-06 en met de wijze woorden van Trea(die mij hielpen) aan de gang gegaan en al het contact via wat dan ook gestopt. Maar je raad het al....moet toch nog vaak aan die dame met stoornis denken. Omdat er nog zoveel vragen waren na haar keiharde telefonisch contact en schop na via App.....durven deze mensen het niet face to face te doen?. Draai onze film van fijne tijd nog vaak af in mijn hoofd, de manipulatie en het later onder druk zetten voor nog een kleine te krijgen (doet nog het meeste zeer omdat ik mijn kinderwens ver weggestopt had). De manipulatie snap ik nu wel een beetje na hier veel gelezen te hebben en het waarschijnlijk niet eens bewust was, maar een middel om mij meer te laten hechten en niet kwijt te raken. Het abrupte stoppen van haar kant voel ik nu ook meer als vluchten voor misschien nog meer pijn en verdriet voor haar. Maarrrr hoe is het mogelijk dat zo'n persoon een schakelaar omzet en zo weer snel verder gaat met een ander(en heel zijn familie inpakt) en haar wens aan de kant zet. Heb gelukkig goede vrienden waar ik mijn ei kwijt kan, maar zou er in haar familie en vrienden nu niet een inzien wat er misschien al jaren met haar aan de hand is?. Tsja..... het blijft knagen hoe goed ik ook mijn best doe om haar te vergeten!. Veel sterkte iedereen na het lezen van sommige verschrikkelijke verhalen.
Groet, Leo
(7385) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-21 11:51:00
Ik zie mezelf helemaal in jouw verhaal ben er helemaal versteld van .ik ben al 9jaar gehuwd met borderliner en ga er helemaal onderdoor de stemmingswisselingen driftbuien tirades.Ik hou nog ontzettend veel van haar wat mijn familie helemaal niet begrijpt .het maakt niet uit waar we komen restaurants feestjes altijd maakt ze ruzie en wat volgens haar nooit aan haar ligt maar aan de andere .ik ga nu voor de eerste keer stappen ondernemen om te praten met lotgenoten van partners met borderline want wil haar zo graag helpen en ook mezelf we hebben ook een zoontje die daar onder lijd
(7394) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-30 20:28:00
Hallo Leo, allereerst wil ik zeggen dat ik het sterk van je vindt het contact te hebben verbroken. Dat is zo moeilijk en voelt soms zo verscheurd. Je ene helft wil bij haar zijn omdat die pieken zo fantastisch waren en de andere kant is boos en wil nooit meer wat te maken hebben met alles. Eigenlijk een beetje borderline-gevoelens--> wel/niet/wel/niet.
Wat er vaak in deze periode gebeurt, als partners afstand hebben genomen en weer tot rust komen, is veel gaan lezen en informatie verzamelen over de stoornis. Totdat de ex-partner denkt nu door al die info te weten hoe met de persoon om te kunnen gaan en er weer een contact tot stand komt. Dat kan zijn door een toevallige ontmoeting, toch weer contact zoeken en dan niet zelden onder het motto vragen beantwoord zien worden.
Maar de riedel begint dan vaak weer gewoon opnieuw. En vragen worden nooit beantwoord. Dat kan je ook echt niet verlangen van een persoon met BPS. Ze weten zelf de antwoorden niet eens. Zij zijn er net zo wanhopig naar op zoek als jij. Daardoor zullen de antwoorden niet consequent en met elkaar in tegenspraak zijn, al naar gelang het moment dat ze gesteld worden. Probeer vrede te krijgen met het einde van de relatie, probeer in het reine te komen met jezelf. Kijk goed naar je kinderwens en kijk wat jij zlf daarmee wil, onafhankelijk van haar. En zoek geen contact maar kijk vooruit. Houd vol. Je kunt het. Gr Trea
(7416) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-08-31 23:39:00
Hallo, ook ik heb bijna 2 jaar een relatie gehad met een BL. Al is er nooit een diagnose gesteld bij haar , maar na alles wat ik er over gelezen heb is het naar mijn mening weldegelijk BL. De verhalen die ik gelezen heb , ze komen zo overheen met alles wat ik ook meegemaakt heb. Ik zou er een dik boek over kunnen schrijven over al die negatieve energie die het me gekost heeft . Negatieve energie waarvan zij leven lijkt het wel . Maar toch hou ik ontzettend veel van haar , maar na de zoveelste keer uit huis gezet te zijn met de ergste verwensingen over mijn familie , vrienden en mijn dochter heb ik besloten, hoe moeilijk en zwaar het is , toch voor mezelf te kiezen.
De voorlaatste keer dat we weer eens ruzie hadden , in 2 jaar tijd ging er geen week voorbij dat we geen ruzie hadden om de stomste dingen , escaleerde de boel en zei ze dingen over mn dochter waar de honden geen brood van lusten . Ik heb mijn dochter uit een vorige relatie,dit terzijde. Ik stond te trillen voor haar , ze haalde het bloed onder mn nagels vandaan.Ben uiteindelijk een eindje gaan rijden maar kwam er uiteindelijk niet meer in.Ik heb toen een paar weken bij een vriend in huis gewoont en we zijn weer bijelkaar gekomen..Mijn familie ,vrienden en dochter waren daar niet blij mee.Maar ik hou ontzettend veel van haar en zei van mij , zegt ze ,we waren bereid om het nog een kans te geven want we wilden er samen uitkomen,met de afspraak dat we hulp in gingen schakelen want zoals het nu ging kon het niet verder. Maar na een paar weken begon alle ellende weer, discussies over kleine dingen , ze vertrouwde me niet, ik ging bij meerdere vrouwen langs zei ze ,kwetsende verwensingen noem maar op . Ik heb haar meerdere malen gevraagd wanneer de hulp kwam die we afgesproken hadden maar dat vond ze niet nodig terwijl we het nog zo afgesproken hadden .Ik vroeg aan haar waarom ze dacht dat ik iets met andere vrouwen had terwijl ik na alles wat ze over mn dochter en familie gezegd heeft ,toch weer naar haar terug ben gegaan. Waarom zou ik! Niet 1 man zou ooit teruggegaan zijn na alles wat ze gezegd heeft, dan moet je toch gaan denken bij jezelf dat iemand het serieus meent met je,dat diegene echt van je houd en wil dat de relatie slaagt..het is zo moeilijk te begrijpen hoe een BL. denkt,je wilt haar zo graag helpen maar ik denk dat dat niet gaat lukken. Het sloopt je, beetje bij beetje .
Uiteindelijk liep het weer uit de hand en kon ik wederom het huis uit, nu voor de laatste keer,ik ga niet meer naar haar terug. Hoe moeilijk en zwaar ik het er ook mee heb.
Ze heeft een week lang gesmeekt of ik terug wilde komen, ze ging nu Hulp zoeken, ze vond het er nu tijd voor,maar ik heb haar gezegd dat het te laat is. Nu kon het wel.Ik zei dat ze zeker Hulp moest gaan zoeken voor haarzelf ,maar dat vond ze niet nodig . Er is niets met haar aan de hand.Ik denk ook niet dat ze zou gaan , misschien 1 of 2 keer , ik weet het niet .Maar ik kon het niet meer , was op, waarom kon het niet eerder.
Ik mis haar iedere dag, maar weet dat ik voor mezelf moet kiezen,hoe moeilijk het ook is . We hadden goede tijden samen maar ook heel veel slechte tijden , en daar denk ik dan maar aan om me Door een lastige periode heen te slepen.
(7417) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-06 12:30:00
beste,
ik wens je veel kracht en doorzettingsvermogen toe om vol te houden dit keer en niet terug te keren, hoe moeilijk dat ook is. Maar dit is geen leven en op een leven heb je recht!!
liefs
celine
(7431) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-06 21:15:00
Ik heb tien jaar lang een relatie gehad met een BL. Ik heb zoveel mee gemaakt met deze man dat ik letterlijk ziek van ben geworden! Van vreemd gaan, liegen en bedriegen was hij op geef moment ook verslaaft aan druks , sx, prostituees etc... Om dat wij niet samen wonen kon ik niet achter komen wat hij aan het doen was precies. Als ik mijn vermoedens uitsprak ontkent hij alles. Steeds mij de schuld geven voor alles wat niet goed gaat in zijn leven. Hij was zo goed in manipuleren dat ik begon aan mij zelf te twijfelen en mij zelf aan verliezen was en dood ongelukkig voelde. Uiteindelijk heb ik moed verzameld en bij hem weg gegaan. Paar dagen later kwam hij bij mij voor de deur om te vragen of ik hem, ons nog een kans wil geven. Gezien dat ik hem zo veel kansen heb gegeven en voor overtuigend ben dat onze relatie absoluut niet kan slagen heb ik voor altijd een punt achter gezet. Ik ben zo blij mee .zoals nu gaat het zo goed met mij .ik voel mij zo vrij, opgelucht, lekker op vakantie geweest, zonder ruzie en gedoe . Druk bezig om zelf vertrouwen terug te kregen en mijn sociale contacten op nieuwe weer op te bouwen. Om dat hele leven draait alleen om hem heb ik onbewust minder sociale contacten gehad . Ik heb absoluut geen spijt dat ik bij deze man weggegaan ben.Waar ik wel spijt van heb dat ik tien jaar lang mij zelf te kort ben gekomen en nooit aan mij zelf heb gedacht. Tien verloren jaren met veel pijn en verdriet! Een ding weet ik zeker , dit laat ik mij nooit en maar nooit meer overkomen. Ik voel mij nu zo goed dat ik van mij zelf begin te houden en waarderen.
(7432) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-09 00:08:00
Ik zelf gediagnosticeerd met contouren van borderline, weet ik zeker dat wij allemaal iets van een of andere stoornis hebben. We zijn mensen van vlees en bloed en met soms veel of juist weinig emotie.... Wij hebben allemaal contouren van iets wat in een hokje geplaatst kan worden, niemand is PERFECT.....
Maar mocht je Elf of je partner hierover denken kaart het aan niet ieder persoon zal defensief reageren of in ieder geval niet na een aantal kleine herinneringen. Respecteer elkaars mening die kan zeer zeker verschillen van de grote menigte maar kijk eens uit het perspectief van de persoon waarvan je denkt te denken... Ik ben Ilse nu 32 jaar met contouren van borderline en ze gaan mij ook testen op add of adhd.
(7436) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-14 08:51:00
Hoi Ilse, welkom op de site. Ik moet toch even reageren op je berichtje. Op zich een mooi uitspraak. Niemand is perfect, respecteer elkaars mening en probeer ook eens vanuit het standpunt van de ander te kijken. Dit is wat de meeste mensen kunnen en willen. Echter, bij mensen met borderline is juist dit moeilijk, kunnen mentaliseren, zich kunnen verplaatsen in de ander, vanuit respect reageren. Meestal is het reageren vanuit hun eigen angsten (en beschadigingen) en die reacties zijn vaak alles behalve respectvol. Alles behalve de ander zien als ook maar een mens met mooie en minder mooie kanten. Die reactie is vaak zeer oordelend, uiteraard vanuit eigen angsten.
Hoe vaak ik mijn ex-partner dit niet heb horen zeggen. Als je me maar zou respecteren, naar me zou luisteren, zou alles goed komen.
Helaas dit is juist wat hij wil, maar zelf totaal niet kan. Daarom ook aan jou de vraag, wat jij zo in te post neerzet, is dat wel wat JIJ zelf kan en doet? Hou de spiegel eens voor en kijk naar jezelf. Wat zie je dan.
Verder gaat alles hier goed. Mijn ex met borderline is behoorlijk gedecompenseerd. Gebruikt geen drugs en alcohol meer, maar heeft constant wanen en denkt dat de hele wereld tegen hem is. Zoveel achterdocht. Zonder professionele hulp denk ik niet dat er ooit iets zal veranderen. Ons kindje doet het super en voed ik alleen op (ex komt iedere zondag even langs). Geeft ontzettend veel rust, niet meer voor een "zieke" partner hoeven zorgen, maar me kunnen richten op mijn dochtertje. Geeft ook zoveel vreugde!
Liefs Divera
(7450) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-14 11:27:00
Hallo, ik denk dat mijn man ook BL heeft. Ik herken zoveel in jullie verhalen, dat ik op het laatste denk dat het aan mij ligt. Het is al de zoveelste keer dat hij zegt dat ik moet vertrekken en na een paar dagen draait hij weer bij. Ik loop dikwijls op de toppen van mijn tenen, bang voor een woede uitbarsting, voor een peulschil. Ik vind het jammer dat hij zelf niet inziet dat er wat scheel met hem. Ik hou van hem, want er zijn periodes dat het prima gaat tussen ons. Ik weet het niet meer. Mijn energie is op en aan de andere kant wil ik hem niet kwijt. Zo moeilijk allemaal.
(7451) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-22 10:16:00
Lieve Divera,
Wat doet het me goed te lezen dat het zo goed met je gaat en dat je nog steeds volledig achter je keuze staat om alleen verder te gaan met je dochtertje. (bijna een jaar denk ik inmiddels?) Wat ik zo inspirerend vind te lezen is dat je de ziekte van je ex erkent maar ook de persoon die hij ook is, blijft zien. Je praat niet lelijk over hem, hoe moeiljk je het ook heb en hebt gehad. Je past je alleen niet meer aan aan de verschijnselen van zijn ziekte en maakt je eigen keuzes hierin. Ik weet dat om hier te komen er een heel traject (ook voor jullie breuk) aan vooraf is gegaan met ook therapie voor jezelf ed. Maar je staat er, je doet het, je bent er! Waanzinnig knap. Gr Trea
(7463) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-24 16:06:00
Ik wil hier een lap tekst delen die ik de laatste dagen getypt heb. Een relatie van anderhalf jaar achter de rug, na veel ups en downs aan mezelf beginnen twijfelen en therapie gaan volgen, blijkt dat ik niet degene ben met een probleem maar zij. Helaas is zij niet meegegaan in therapie omdat het niet bij haar ligt en ik heb pas na onze breuk vorig weekend van de psychologe meegekregen dat zij heel waarschijnlijk lijd aan borderline. Met momenten twijfel ik er nog aan. Ik probeerde mijn gedachten te ordenen en heb me ingelezen en zoveel mogelijk info ingewonnen. En ben tot onderstaande tekst gekomen die ik haar al of niet ooit bezorg. Ook goed om weten ik ben er 38, zij 36 enik ben de peter van haar zoon van 4 uit haar vorige relatie met mijn ex-beste vriend die alle contact verbrak met me nadat wij een relatie starten. Alle feedback reacties en dergelijke zijn meer dan welkom. Ik worstel er enorm mee.

Lieve XXX,

Ik wil je dit meegeven vanuit de open communicatie die jij altijd zo erg wil. Dit komt nu volledig vanuit mij, mijn gevoelens en ervaringen, en ik kan ze alleen maar met jou delen.

Ik heb het meermaals moeten aanhoren, en ervaren vanop de eerste rij, dat alles wat je wenst normaal is voor jou. We zijn nu uit elkaar, ik wil dit enkel met je delen, misschien heb je er iets aan.

Ik ben geen expert en kan het niet benoemen, ik kan enkel mijn ervaringen delen in de hoop dat je er iets aan hebt. Ik ben iemand die oplossingen zoekt, dat weet je, ik wil kunnen begrijpen en het waarom vinden. Je kan dit zwart of wit afschilderen, maar ik moet dit met je delen.

Mijn enige hoop voor dit schrijven is dat het je iets kan geven in momenten waarop je je verlaten, alleen, leeg, angstig, verraden of onbegrepen voelt.

Je kwam heel onopgemerkt in mijn leven, traag maar zeker nam je meer en meer een grotere rol op. Je was lief, gedreven, ambitious, een topwijf om het zo te moeten zeggen en geleidelijk aan kregen we een goede band. Je relatie met D. begon af te zwakken en wij begonnen meer en meer met elkaar om te gaan en te communiceren. Tot het moment dat er gevoelens kwamen, je weet wanneer dit begon bij mij. Toen je me vertelde dat dat wederzijds was en de relatie met Dries dan gebroken was kon ik mijn geluk niet op. Een gelukzalige periode volgde, het kon niet op. Dat kon niet blijven duren, dat wisten we alle twee en stilletjes aan zakte alles een beetje naar normaal. We begrepen elkaar, voelden elkaar aan en we waren vertrokken voor een leven samen. Ik voelde me gewild en geliefd. Door jou!

Door het leven rondom ons raakten we op een bepaald moment wat los van elkaar, toen kwam mijn verleden boven en nam je dat een eerste keer aan. Na een impulsieve breuk kwamen we toch terug bijeen en starten we waar we gestopt waren.

Toen ben ik mezelf eigenlijk beginnen verliezen uit schuldbesef tov jou. Ik heb mijn grenzen laten varen en ben jou gevolgd in alles wat je wou. Je klampte me aan en ik voelde me weer gewild en geliefd. Na elke down liet ik me meer en meer gaan aan jou. Totdat het laatste stukje dat je ontbrak uit mijn verleden door jou aangegrepen werd om mij helemaal mijn zelfvertrouwen te laten verliezen. Na ingaan op jouw wens tot therapie voor mij is het terug verbeterd, ik kreeg bevestiging dat ik niet was wat ik ondertussen dacht. Ook jij hebt die gekregen, maar je wilde meer, het was niet voldoende. Zo zijn we aanbeland waar we nu staan.

Sx met jou is altijd ongelooflijk goed geweest. Je leek me te kunnen lezen als geen ander en liet me weten dat het voor jou hetzelfde was. De intensiteit was ongevenaard, ook dat zei jij mij. Ook daar evolueerde het enorm met verloop van tijd, ik genoot er elke keer van, ondanks dat je dat soms niet zo leek te ervaren. Zelfs tijdens onze moeilijkste momenten. Maar het is een mes dat aan twee kanten snijdt.

XXX, jouw Ik zie je graag blijkt Ik wil dat je van me houdt te zijn. En Dat was het beste ooit blijkt Ik ben jouw beste ooit te zijn. Je had me volledig, dat zeg ik je nu nogmaals.
Je slaagde erin om (onbewust)controle over mij te krijgen. En je donkere kantje bleef boven komen, iets wat ik al had ondervonden tijdens moielijke momenten maar nu bleef het op de voorgrond. Je silent treatment, je uitlokken van discussies en reacties, je eenzijdige kijk op banale zaken en ik zag het nog niet.

Het is ongelooflijk moeilijk om dat donkere kantje te kunnen linken aan iets, maar voor jou was het altijd heel helder waarom je je plots zo voelde. De oorzaak was altijd ik, was het nu mijn toon van spreken, iets wat ik (niet) zei, wat ik dacht, hoe ik je al of niet aankeek. Ik heb dat altijd persoonlijk op mij genomen als zijnde een reactie op mijn foute gedrag of kwetsende gedrag, ook al begreep ik het niet.

Die momenten zijn altijd onvoorspelbaar en onverwacht. Ze kwamen wanneer ik ze nooit verwachtte en ze werden hoe langer hoe gevaarlijker. Mijn zelfvertrouwen werd kleiner met elke aanvaring. Ik pastte me zo goed en zo kwaad mogelijk aan, veranderde mijn gedrag en dit werkte totdat het allemaal opnieuw begon, wanneer ik het totaal niet zag aankomen.

Ik ben met momenten wat voorzichtiger geweest in meegaan in ons, ook dat deed jou donkere kantje weer boven komen. Toen ik uiteindelijk de beslissing nam om mee te gaan naar knesselare en me daar dan ook financieel aan te binden leek het allemaal weer te beteren. Maar helaas is dat niet voldoende, ik kan me geen sterkere verbintenis inbeelden dan dat richting jou en je zoon. Ondanks raad en daad om voorzichtig te zijn en te wachten deed ik dat wel.

Ik wil je hier nu geen schuldgevoel geven, of verwijten, integendeel, ik begrijp nu vanwaar het komt en wil jou helpen om dat diep gevoel van ongeluk niet meer te moeten meemaken. Kijk in jezelf, zodat je ziet waar het vandaan komt en je geen anderen de schuld moet geven, maar verantwoordelijkheidk kan nemen voor je eigen daden. Onafhankelijkheid leren en eigen verantwoording opnemen zijn de twee dingen die je gelukkig zullen maken.

Ik wil heel kort alles eens overlopen. Het gevoel van alleen zijn, niet geliefd zijn hebben we alle twee ervaren, jij uniek in jouw beleving en ik in de mijne. Niemand kan beschrijven en weten wat jij voelt, net zoals niemand dat kan weten van mij. Je kan enkel maar veronderstellen en proberen te begrijpen. Ik wil de mijne met jou delen zoals ik ze voel en ervaar, in de hoop dat je ze kan erkennen en begrijpen. En je eigen beeld er naast kan leggen.

We zijn samen gekomen en het voelde super, hectisch, chaotisch, allesomvattend en oh zo goed. Ik moest me aanpassen aan een leven niet meer alleen. Wat ik ook deed, maar je liet merken het sneller te willen laten gebeuren. Wat ik dan ook toeliet, je trok heel snel bij me in, en we maakten plannen. Maar toen al wou je sneller en meer.

De snelheid waarmee we alles van in het begin aangepakt hebben deed ons de das om. Hele goeie momenten werden al snel overschaduwd door even slechte. Ik ga er niet verder op in maar je nam de brokstukken uit mijn verleden en maakte er een monster van. En te pas en te onpas heb je dit aangewend. Pas op momenten dat we even niet samen waren, kon dat verlangen terug groeien, waarna we opnieuw dezelfde fouten maakten. We wilden allebei aan de fouten werken en er iets van maken. Onze communicatie verslechterde iedere keer opnieuw tot op het punt dat dit heel nzijdig werd. Elke keer tijdens de breuk kon ik mezelf weer vinden en mijn verlangen naar jou herontdekken. Ik voel me leeg zonder je, je spookt door mijn hoofd elke minuut van de dag en nacht. Ik probeerde telkenmale te praten, tevergeefs elke keer ging er iets mis, verloren of negeerde je wat ik zei. Hierdoor konden geen van ons de problemen zien en geen constructieve oplossingen vinden. Heel jammer maar oh zo waar ...

Ik moet je dit vertellen, heel belangrijk en het duurde te lang voor mij om dit te begrijpen.

Je schrik om verlaten te worden doet je zelf mensen verlaten. Dit is niet zomaar gekomen, dat is gaandeweg gegroeid maar is al heel lang in jezelf aanwezig. Jij alleen kan inzien waar het vandaan komt en er iets mee aanvangen. Het kwam in mijn leven en ik begreep het niet en kon er niets aan veranderen.

Ik ben overweldigd door een enorm benepen gevoel nu ik dit schrijf en me realiseer dat je er alles aan probeerde te doen om niet verlaten te worden.

Je ben enorm gevoelig voor alles rondom je. Ik heb je emails, ik heb je chatberichten, ik heb je smsen en het overgrote deel van de discussies, hoogoplopende ruzies zijn gestart op momenten dat ik er niet was, als we fysiek niet bij elkaar waren, of als er om wat voor reden dan ook een minder toegankelijk moment was bij n van ons, drukte op het werk bijvoorbeeld. Een tweede deeltje startte wanneer er onvoorziene wijzingen waren in onze plannen/deals. Hiermee zeg ik niet dat je een slechte persoon bent, intengendeel je bent een pracht van een mens, maar je kan niet alleen zijn. Dan ga je in zwart-wit denken, krijg je moeite met je gevoelens.

Je leerde gaandeweg jezelf te verlaten wanneer je noden en wensen niet volledig ingevuld raken. Je vertrouwt niemand meer ten volle, je raakt gefrustreerd en kwaad en het is een ander zijn schuld. Ik geef toe ik was een trigger van een stukje van je frustratie en je boosheid, en dat spijt me enorm.

Leer jezelf beheersen XXX. Leer dat je gevoelens de jouwe zijn en dat niemand jouw kan verplichten iets te voelen. Jij kiest wat je voelt. Mensen die in je leven komen en gaan doen dit niet om jou te kwetsen of te raken. Dit klinkt heel simpel maar jij moet voor jezelf zorgen. Niet de zorg van een ander willen, telkens opnieuw met de daaropvolgende teleurstellingen en ergernissen als gevolg van het niet genoeg krijgen ervan. Zo kwets je mensen, als ze dat proberen verliezen ze zichzelf aan jou, in jou en voor jou net zoals ik gedaan heb.

Neem eens een stuk papier en schrijf eens je leven uit. Je zal wel een patroon herkennen en wat ik je nu vertel zal op zijn plaats vallen. Je herinnert je je hele leven, maar je deelde slechts wat je wilde delen met me. Je testte me gedurende de periode dat we samen waren, mijn engagement naar jou toe stelde je telkens op de proef. En ik faalde meermaals, helaas ben ik niet onfeilbaar.

Je denkt nu zeker dat ik verloren ben ik het graven en zoeken naar Maar luister nu voor n keer naar me, ik probeerde je het al meermaals uit te leggen, en nu doe ik het een laatste keer XXX. Ik raakte vast in het proberen begrijpen, het zoeken naar het waarom. Nu begrijp ik je motieven, je reacties, je nood aan bevestiging en affectie, je gedrevenheid in al je ondernemingen. Maar dit patroon zal zich blijven herhalen, kijk maar naar je verleden. Kijk naar ons, elke keer opnieuw hetzelfde patroon. Dit kan enkel jij stoppen, niemand kan dat voor jou doen.

Ik probeerde het je recent nog met handen en voeten uit te leggen. Je kwetst jezelf enorm door je eigen ingevingen, interpretaties voor waar aan te nemen. Zonder toetsing aan de realiteit. Wees nu eerlijk tegen jezelf. Je probeert de immense emoties binnen in jezelf te beheersen. Gevoelens van angst, eenzaamheid, pijn, .... Je bent geen slecht persoon, je bent een goed persoon XXX. Kijk eens in jezelf, gevoelens laat je zelf toe, die creeert niemand voor je. Die kan je ook aan niemand toeschrijven. Feiten wel, gevoelens zijn je eigen ding.

Je kwetste me in januari, je kwetste me harder in juli en nu keihard in September, maar ik begrijp waarom. Ik vergeef het je. Mijn zelfvertrouwen was verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik voel me zo verloren, maar ik moet mezelf nu herpakken en mijn leven verder zetten zoals we al voorzien hadden. Ik hoop hiermee dit te kunnen afsluiten, de pijn in mijn hart zal wegzakken, en nu moet ik de tijd nemen om het verliezen van jou te verwerken. En het verlangen naar jou, mijn ware zal ook wel wegzakken. Ik weiger te geloven dat je enige kwade wil of intentie hebt gehad, en ik weet wel zeker dat je me echt graag ziet.

Ik hou van je XXX, ik heb altijd van je gehouden en zal dat altijd blijven doen. Ik aanvaard dat je me zo niet in je leven kan hebben, ik begrijp het eindelijk gedeeltelijk maar de wonden zijn zo recent en diep dat dat nog wel even tijd zal nodig hebben om te genezen. Ik verwijt je niets, ik begrijp vanwaar het komt.

Dit is wat ik je wil meegeven, dit zal nu wel geen waarde hebben voor je en je zal me wel veroordelen voor wat ik zei. Maar misschien zal je er in de toekomst iets aan hebben, neem dit alsjeblieft mee voor wat het is.

Omdat ik van je hou,
Verzorg jezelf en je zoon.
X
P
(7467) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-25 03:06:00
Nou, de laatste weken ben ik me ook maar eens gaan verdiepen in borderline. Waarom? 2,5 maand geleden heb ik na jaren waarin ik haar zo af en toe tegenkwam en ik elke keer weer getroffen werd door de bliksem eindelijk een relatie gekregen met de vrouw van mijn dromen. Al snel vertelde ze mij dat zij al jaren onder begeleiding stond van psychiaters voor een combinatie van borderline en narcisme. Ok, net genezen van een relatie met een bi-polair, dan nu een nieuwe uitdaging, maar ach hoe moeilijk kan het zijn?
Wat ik tot dan toe zag waren wat angststoornissen.. Dan belde ze me op en kon ik door wat op haar in te praten en haar gerust te stellen haar weer wat zelfvertrouwen geven en zat het weer goed. Dus ik dacht nou, als dat het is, prima toch?
Tot ik een keer in mijn ogen een onschuldig grapje maakte, wat zij totaal verkeerd opvatte. Maar ook toen ik uitgelegd had hoe ik het bedoeld had en dat daar niets kwaads achter zat, bleef dit steeds terugkomen in gesprekken. Ook een zwart T-shirt dat ik droeg met een foto van een aantrekkelijke vrouw erop die haar opgestoken middelvinger kust had voor haar een duidelijke boodschap aan haar, volgens haar dan.
Dat waren wel wat vreemde signalen, maar ach.. Die ben je alweer vergeten als je in die geweldige ogen kijkt en je haar lach voor je ziet.
Tijdens mijn herstel van een operatie ging het ineens echt mis. Waar je verwacht dichter bij elkaar te komen door zo'n ingrijpende gebeurtenis, wat in eerste instantie ook gebeurde, kregen we een meningsverschil op het strand. Dit escaleerde en ze stond op, liet me daar alleen achter en kwam ook niet meer terug. Waar het om ging? Niet om iets waarvan je nu echt zou denken dat het een relatiekiller is. Een meningsverschil en zij voelde zich onder druk gezet. Vanaf dat moment nam ze ineens afstand. We hebben erover gepraat en uitgepraat, we gingen weer leuke dingen doen. Maar telkens als we daaraan begonnen waren haakte ze ineens weer af, of ze zei op het laatste moment de afspraak af of had het ineens druk met dingen en ging dan met een vriendin uit.
En toen,.. Ja, dan volgt nu wel het meest bizarre.. Kwam ik erachter dat ik zelf ook borderline heb of in ieder geval sterke trekken hiervan, maar eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik het heb. Kan al jaren flippen om de kleinste dingen, heb ook stemmingswusselingen, stort me vol overgave in relaties, heb ook 1 van dingen waarin gevlucht wordt en wat nu vooral ook bleek: een onwijze verlatingsangst. Nu had ik dat vroeger ook wel eens, maar nooit z o extreem als nu. Zij hield de boot af, nam telefoon niet op toen ze net ons leuke weekendje volledig had afgeblazen en ik ging alles doen om haar maar weer terug te kunnen krijgen. En dat deed ik eerst nog op een prettige manier maar dat werd steeds verwijtender en uiteindelijk ook kwetsend, waardoor zij het uitmaakte via de app en ik haar vervolgens niet meer kon bereiken. De stress van dit alles had me makkelijk een tweede hartaanval kunnen opleveren, zo begreep ik van de medische ondersteuning. Zelfs vrienden van haar ging ik erbij betrekken, tot een punt dat die ook allemaal afhaakten.
Kortom genoeg reden om me toch eens wat in borderline te verdiepen. Binnenkort ook de eerste sessies met een psycholoog. Ik heb dus wel andere uitingsvormen dan zij heeft, maar goed heel prettig is het allemaal niet en als ik jullie negatieve reacties hier lees.. Op zich wel bemoedigend naar de 'slachtoffers' van een borderline, maar om als borderliner te lezen lijkt het wel alsof met ons niet te leven valt. Ik hoop toch dat ondersteuning mij op een punt kan brengen dat ik mijn volgende liefde van mijn leven niet hoef te verliezen, maar dat ik iets meer grip kan krijgen op mijn emoties. En voor alle borderliner: we zijn misschien lastig, maar vergeet niet dat we ook hele mooie kwaliteiten hebben, anders zouden ze niet zo als een blok voor ons vallen. Ik heb jarenlang echt niet geweten wat ik had. Ik had er een heel bijzonder en mooi persoon voor nodig om tot deze conclusie te komen. Zorg jij er alsjeblieft voor dat je sneller accepteert dat er misschien ietsteveel scherpe randjes aan jou zitten en zoek hulp, voordat je de echte liefde van je leven hierdoor kwijtraakt. Misschien had mij dat ook niet geholpen, daar heb je twee mensen voor nodig, maar dan kun je jezelf in ieder geval niets verwijten. Een fijne dag nog.
(7468) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-25 15:56:00
De man met borderline die ik ontmoet heb was prachtig, creatief, intelligent en sensitief. Vooral in het begin van onze relatie was de intensiteit en zijn grenzeloze overgave zeer bijzonder voor mij. Ik ben niet voor niets voor hem gevallen. Bovendien waanzinnig aantrekkelijk. Maar uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt dat er voor mij inderdaad niet te leven viel met de vlijmscherpe kanten die de BPS met zich meebracht. Toen ik die keuze maken kwam de BPS bij hem nog akeliger naar voren. Door maar niet op te houden met contact zoeken. Eerst nog op een redelijke doenlijke manier maar al snel bleek het woord Nee totaal genegeerd te worden en werd het allemaal heel akelig. Nee, leven en zelfs vriendschap met iemand die BPS heeft is voor mij uiteindelijk te zuigend en negatief. BPS kan zeker behandelt worden zodat de scherpe kanten eraf gaan en dat zou ik zeker doen, voorgaande schrijver. Je hebt de intelligentie om je eigen gedrag te zien, te benoemen en daarmee aan de slag te gaan. Doe het echter voor jezelf en niet om haar er mee terug te winnen. En accepteer Nee als er nee wordt bedoeld. Dat is zo'n nare trek van BPS, dat eindeloze doorgaan, doorpushen, en weer....en weer... Natuurlijk komt dit voort uit angst maar dat maakt voor de uitwerking niet uit. Er wordt altijd als raad gegeven duidelijk te zijn in het grenzen aangeven maar in mijn omgang met de persoon met BPS werd Nee volledig genegeerd en was het een aanleiding om alleen nog meer zijn "best"te doen om weer bij hem te laten komen. Al die vragen, al dat stalken, altijd dat weer en weer proberen....whaaaa! Ontzettend hinderlijk gedrag. Het is heel verdrietig voor mensen met BPS maar het is inderdaad zo dat deze stoornis heel veel verdriet, kwelling en schade veroorzaakt. Bij zowel de persoon met BPS als de vermeende geliefde. Natuurlijk zegt het ook wat over de geliefde dat ze op dergelijke getormenteerde zielen vallen. Zoals ik. Ondanks de therapie die ikzelf gevolgd heb om inzicht te krijgen in het feit dat ik nogal een gemankeerde liefdeskeuze schijn te hebben, ga ik het risico niet meer aan en vermijd ik liefde en verliefdheid als de pest. Niet altijd even leuk maar in ieder geval geen gedoe.
(7470) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-25 19:25:00
Dank voor je reactie, waarin je reageert op mijn bericht. Ik doe het nu ook voor mezelf, mijn dochter, mijn ex-ex en natuurlijk alle toekomstige mensen, die de stap willen wagen. Het zegt niet zoveel over waarom ik op wie val. Ik word aangetrokken door echte uitstraling. En die vind je gewoon vaker in het cluster B. Mensen met emotie. Geen negen in een dozijn kakkers uit Benoordenhout, Wassenaar of het hockeyveld, maar mensen die iets meegemaakt hebben in het leven. Die energie is wat je voelt, wat iemand bijzonder maakt. En ik had het voor geen goud willen missen. Ik heb haar hart veroverd, dat was puur en echt. Dat het kort duurde is jammer, maar aan het eind van de dag weten we dat onze beide intenties goed waren, helaas zaten we net in elkaars allergie te duwen en trekken. Maar wie weet... Het leven is vol verrassingen en waar de wil is, is een weg.
(7472) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-29 13:25:00
Lieve mensen, even een verhaaltje met jullie delen
Er was eens een vogelverzamelaar, die zocht de hele wereld af naar de mooiste vogel. Op een dag zag hij een hele mooie vogel vliegen. Blauwe veren die glansden in de zon, een hele mooie lange staart, een snavel zo geel als maar kon. De vogel vloog zo sierlijk en mooi, kwam tot hoogtes dat het leek of de vogel de zon kon raken. En het geluid wat de vogel maakte klonk als het mooiste lied wat hij gehoord had. Hij was meteen verliefd op die vogel en wilde niets liever dan die vogel bij zich hebben. Dus ving hij de vogel, nam hem mee naar huis en deed hem in een vogelkooitje. Hij praatte iedere dag tegen de vogel en genoot van de mooie vogel. Maar naarmate de tijd verstreek, werd de vogel stiller. Het mooie geluid wat de vogel ooit maakte, hoorde hij bijna niet meer. Af en toe een kort hard gepiep en dat was het. De veren glansden niet meer, de lange staart verloor steeds meer veren. Het sierlijke vliegen zag hij niet meer. De ogen van de vogel waren neergeslagen.

De vogelverzamelaar was verdrietig, wat is er gebeurd met zijn mooie vogel? Waarom is de vogel niet langer meer zo mooi. Wie zijn schuld is het eigenlijk dat de vogel zo is geworden? Is het de schuld van de vogel of van de vogelverzamelaar?

Ik voel me als die vogel. Eerst gevangen in de dwangmatigheden van m'n moeder met smetvrees. Daarna gevangen in de relatie met een mijn ex-partner met borderline. Mijn ex-partner gebruikt nu al 3 maanden geen alcohol en drugs meer en is uit zichzelf begonnen met therapie. Nu wil hij graag nog een kans bij mij. Hij houdt nog van me en ik hou nog van hem. Maar er zijn wel allerlei voorwaardes, dus het voelt weer alsof ik gevangen kom te zitten. En dat wil ik absoluut niet meer en ik laat me ook niet meer vangen! Ook mijn dochter kan ik dan niet aandoen.
Ik zou hem willen vragen; laat me vrij, laat me vliegen en geniet van mijn schoonheid. Probeer me niet in een kooitje te zetten en gevangen te houden. Als het je lukt, vlieg dan naast me mee, in alle vrijheid.
Als het je niet lukt, bevrijdt me dan uit de kooi, laat me dan los en laat me in mijn eigen kracht staan.
Liefs Divera
(7489) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-09-30 07:24:00
Hi lieve Divera,

Wat een mooi verhaal... En ik kan je vertellen dat er maar 1is die zich uit de kooi kan bevrijden. Dat ben jij zelf. Waarschijnlijk heb jij toch een gevoeligheid ontwikkeld voorkooitjes. Al knelde het kooitje van jouw moeder, het is ook wat je kent, en misschien zelfs onbewust naar op zoek bent. Indien jij niet meer gevoelig bent voor kooitjes, ik er niemand die jou ooit nog kan vangen. Geloof me... Werk aan de winkel dus...

Lieve groet,
Belinda
(7493) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-10-06 22:07:00
P, ik word helemaal stil van jouw mooi beschreven verhaal! Ik heb zelf een ex-partner met borderline en herken er echt ieder woord in. En tegen de borderliners hier wil ik zeggen: de stoornis is voor jullie uiteraard moeilijk, maar omdat jullie je zo ontzettend afhankelijk opstellen van anderen, leg je een enorme last op hun. Je kan en mag niet verwachten dat de ander voor jou zorgt en altijd maar rekening met je houdt. Niemand hoort zich op te offeren voor een ander. Want opofferen is het echt. De ander heeft ook zijn eigen leven en dat mag niet lijden onder jullie stoornis. Nooit. Ga in therapie en wees eindelijk eens bereid om kritisch naar jezelf te kijken, ook al zal dat pijnlijk zijn. Het zal zowel jezelf als anderen helpen.
(7503) Reactie van een bezoeker van de site!
2016-10-08 19:34:00
Dank voor de woorden van begrip, helaas is er sinds het schrijven van die tekst nog wel n en ander geescaleerd. Na een eindelijk normaal weekend vorige week waarbij we uitgeweest zijn en twee dagen met elkaar en de kleine gespendeerd hebben, met letterlijk alles wat koppels doen (uitgaan, kussen, vrijpartijen, filmpje kijken, meubelzaak bezoeken, ellenlange gesprekken over alles en nog wat, enkel ontkennen dat we een relatie hebben) is ze gevlucht in het irrationele en spirituele en erin gesterkt door haar ex, de vader van haar zoon, die nu misbruik lijkt te maken van de situatie. Er is totaal geen contact meer, halsstarig weigert ze ook maar iets te laten horen, terwijl net alles terug wat leek te beteren :( zucht ...

P.
(7508) Reactie van een bezoeker van de site!

Lees verder op pagina 9 over dit onderwerp: Deel 9


Acute (psychische) problemen hulplijnen.

Wanneer u een acuut ernstig probleem heeft dan zult u waarschijnlijk het antwoord niet vinden op deze website. Er zijn echter een aantal gespecialiseerde websites en telefoonnummers die meestal dag en nacht te bereiken zijn voor mensen met acute ernstige problemen. Ik zal deze lijst proberen zo goed als mogelijk uit te breiden.

Last update: 06-11-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).