Archief: Borderline algemeen deel 7

Het is niet meer mogelijk te reageren, deze pagina is een archief van de oorspronkelijk vraag en antwoord pagina.

Antwoorden en reacties
2015-01-31 20:04:00
Hallo aan iedereen,
Ik heb het effe moeilijk gehad met een aantal reacties hier op dit forum en ik wil er wel iets over kwijt. Het heeft me effe tegen gehouden nog iets te durven schrijven.
Net zoals jullie zit ik hier niet voor niets. Iedereen hier heeft te maken gehad met iemand met BL. en iedereen reageert op zijn eigen manier. De steun die je hier vind heeft me al sterk geholpen om niet te hervallen in ellende. Die steun kwam van alle kanten. Dat ik een goed hart zou hebben en me vrij goed kan verplaatsen in iemand is fijn te horen. Het maakt me echter niet blijer en geeft me ook geen moed. of doet me ook niet twijfelen. Het is voor mij nog steeds even pijnlijk en hard en ik probeer mezelf net zoals de meeste hier door te worstelen.
Er is niets verkeerds te hopen dat hij ooit voldoende inzicht krijgt en de juiste therapie volgt. Dit hoop ik nu natuurlijk ook nog een beetje voor mij. Dat is normaal, niet? Maar ik hoop dit vooral voor hem. Ik heb hem doodgraag gezien en hij heeft ondanks de ellende, me ook een mooie kant van het leven laten zien en daar ben ik hem dankbaar voor. Ik kon meermaals, door zijn geraas en geroep heen, zijn gevecht en pijn voelen en dat maakte me dieptriest. Zijn drank is bovenop zijn stoornis een strijd die hij vrees ik niet gaat kunnen winnen en dat beseft hij ook. Therapie volgen is n ding, de drank is iets anders en ook verschrikkelijk moeilijk. Net als zoveel dingen kunnen mensen met alle gemak zeggen wat een ander moet doen. Vooral die mensen die hier geen probleem mee hebben. Het is een strijd die ik gelukkig niet moet voeren. En ik mag me dan ook gelukkig prijzen.
Hij vecht! Al bijna heel zijn leven.
Zijn bedreigingen gingen veel te ver. En ik heb angsten doorstaan, omdat ik niet kon inschatten tot wat hij echt in staat was. Hij kon met momenten psychotisch worden en nadien wist hij niet goed meer wat er gebeurd was. Maar tijdens die psychose was hij wel effe weg..weg van de realiteit en dat maakte het gevaarlijk.
Ja, ik hou nog wel van mezelf. Daarom blokkeer ik hem ook.
Hoe het allemaal nog verder loopt weet niemand. Ik zal wel zien wat of wie er nog op mijn wegske komt. Heb veel geleerd ondertussen...

Dikke knuffel aan iedereen!
Christine
(5975) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-01 19:07:00
Ik opnieuw,
Het gaat niet goed.. het gaat zelfs slechter.
Al een hele tijd volg ik therapie om te kunnen verwerken en mezelf wat terug in evenwicht te krijgen. Ik lees al zolang op dit forum. Ben zelf een bepaald moment beginnen schrijven en kreeg dan ook reactie. Steun, moed, raad en stof om over na te denken. Ik had sterk het gevoel dat dit me nog het meeste hielp.
Maar momenteel zou ik alles kunnen stuk slaan...gewoon uit frustratie.
Door mijn eigen ervaring en de wetenschap heb ik nu het gevoel geen enkele kant op te kunnen. Kiezen voor de relatie gaat nu niet en dus 0 contact. Kiezen voor jezelf...beste raad en wel 100 keer gehoord. Ook dat lukt me niet. Elke dag dat het me lukt niet op het knopje de duwen waarmee ik contact krijg, is een dag gewonnen. Toch voel me elke dag slechter en slechter hierdoor. Er zit een zekere koppigheid in mij dat me daarin tegenhoud.
Hij kon mijn grootste nachtmerrie zijn, maar ook mn allerbeste maatje!! En wat ik hem nog zo graag wil zeggen is: Mateke, ik hou van je. Ik moet dit nu op deze manier doen, voor mezelf maar ook voor jou. Doe je best en win!!!
Vorige week stond hij nog plots aan mn deur. Vriendelijk en heel normaal. Nadien zal hij wellicht gehoopt hebben dat ik hem opnieuw zou deblokkeren, net zoals de vorige keren, maar dat heb ik deze keer niet gedaan.
Blokkeren is de enige manier waarop hij misschien tot inzicht komt.
Wat mij parten speelt is, hoe kan ik nu weten hoe ver hij daarin staat als ik geen contact meer heb? En hoe kan hij weten dat ik er nog steeds ben als hij tot dat inzicht komt en er echt iets wil aan doen?
Maar dat kan ik dus nu niet meer zeggen. Mag ik niet meer zeggen.
Ik moet de tijd zijn gang laten gaan... Voor mezelf kiezen, naar buiten komen...'normale' mensen om me heen en schijnbaar genieten..
Het lukt me niet hem los te laten. Ik wil de hoop niet opgeven.
En ondertussen blijf ik op dezelfde tegel staan.
Klinkt allemaal nogal zielig misschien en dat wil ik eigenlijk niet. Maar ik moet het ergens kwijt en dan nog het best bij alle ervaringsdeskundigen hier op het forum, want dat zijn we nu allemaal al een beetje geworden h.
Christine
(5977) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 08:35:00
Lieve Christine,

Erg vervelend voor je dat het nu slechter gaat. Geloof me dat hoort erbij. Je vertelde dat er 0 contact is, maar je ex is toch nog langsgekomen vorige week. En ik denk dat dat het hele probleem is, hij zoekt jou op. En daardoor kun jij niet verder.
Ik heb het geluk dat hij me niet opzoekt, of contact opneemt. Hem zien maakt het een stuk moeilijk dan wanneer je alleen contact hebt via what's app of dergelijk dingen.
Het is een moeilijke keuze die je voor jezelf moet maken, dat kan niemand anders voor je doen. Is dit echt wat je wil, de rest van je leven?
Wat mij erg geholpen heeft als ik het moeilijk heb? Is mezelf dezelfde vraag stellen, over en over en over. Nee ik wilde dat niet voor de rest van mijn leven. Mijn ex gebruikte geen drug of drank en was ook niet agressief, maar het bedrog was zijn probleem. De leugens. Mijn vertrouwen in hem was weg. En dat is voor niemand goed.
Sinds hij weg is heb ik een paar oude vrienden/klasgenoten opgezocht via Facebook, en dat is zo leuk. Sommige heb ik 30 jaar niet gezien (ik ben 44 jaar) en ze slepen me er echt doorheen, vaak zonder dat ze het zelf beseffen. En jullie hier slepen me er doorheen.
Je staat nu vast, en dat komt omdat er nog steeds contact is. Je twijfelt aan je keuze wat ik heel goed begrijp. Dat heb ik ook lang gedaan, maar als ik eerlijk ben tegen mezelf, was ik gewoon op, gesloopt en kapot. Ik kon het niet meer. Ik heb hem verloren aan de ziekte Borderline. En soms voel het alsof ik gefaald heb.
Maar ik wilde er niet zelf aan onderdoor gaan, ik heb een zoon waar ik voor moet zorgen.
Als je wilt, mag je aan Dhr Pragt mijn email adres wel opvragen. Dan gaat het contact wat sneller. Kijk maar.
We zijn er allemaal voor je, ook al is het vanachter een beeldscherm.

Liefs Monique
(5978) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 09:34:00
Hoi allen,

Christine; heel herkenbaar om verscheurd te worden tussen loslaten en vasthouden. Je hoopt dat hij nog ergens tot inzicht gaat komen. De kans is zo groot dat dat nooit gaat gebeuren, dus ik zou daar niet op gaan wachten. Alsjeblieft niet, je bent zo goed bezig, alleen resulteert dat er niet in dat je je beter gaat voelen. Maar uiteindelijk zal je je zonder hem beter kunnen gaan voelen dan dat ooit mogelijk zou zijn samen met hem. En je bent al zo ver! Ik hoop dat ik ook ooit de kracht ga vinden de knoop door te hakken en te kiezen voor mijn eigen leven...
Alex; dank je voor dat je aangaf dat ik mijn grenzen goed aan kan geven. Dat heb ik in 2 1/2 jaar wel geleerd, zelf therapie gevolgd, boeken gelezen en de liefde tussen ons is gegroeid. Maar grenzen aangeven helpt helaas in mijn relaties niet voldoende (absoluut veel beter dan wanneer ik dat niet deed hoor!). De borderline bij mijn partner is zo heftig, dat er te vaak gevaarlijke situaties ontstaan. En daarbij, grenzen aangeven is niet iets wat bij nature bij me past. En het is ook niet wat ik (in deze extreme mate) in een relatie wil. Hij zoekt telkens mijn grens op, tot in het extreme. Soms lijkt het meer een machtsstrijd... Mogelijk dat zijn cultuur daarin ook nog een rol zou kunnen spelen.
Ik zou vandaag met mijn partner meegaan naar de huisarts om hulp te vragen. Helaas (en ergens zoals verwacht) vannacht weer crisis en vanmorgen wilde meneer niet naar de huisarts. Ik heb ook niet geslapen omdat ik gewoon bang voor hem was, dat mag toch behoorlijk ongezond genoemd worden.
Alex en Belinde jullie geven me soms hoop, hoop dat je tegen deze vreselijke ziekte kan vechten. Echter, helaas is mijn partner nog niet zo ver, ik dacht dat hij zijn dieptepunt bereikt had, ik dacht dat hij zelf hulp wilde. Ik dacht dat hij genoeg van mij hield om te vechten voor onze relatie en dus aan zichzelf te werken. Helaas, dit is een gevecht wat hij nog lang niet aankan. Alles, maar dan ook alles buiten hemzelf neerleggen.
Ik wil hem steunen bij zijn gevecht tegen deze ziekte, maar ik wil en kan hem niet langer steunen bij zijn gevecht tegen iedereen om hem heen.
De laatste tijd begin ik haat te voelen, echt een pure emotie, pure haat. Haat tegen de ziekte, maar ook haat tegen mijn partner omdat hij zich laat leiden door deze ziekte. Haat tegen het steeds kritiek uiten en devaluerende gedrag van hem. Ik heb gelukkig genoeg zelfvertrouwen en lieve mensen om me heen om me niet onzeker te gaan voelen onder wat hij zegt, maar ik haat zijn gedrag wel op het moment dat het gebeurd.
Tot zover. Liefs Divera
(5979) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 09:55:00
Lieve mensen, op een website over mens en samenleving las ik een artikel met als titel: "Borderliners, leuker dan je denkt." Het gaf me voldoende moed om mijn volgende post te plaatsen. Hoewel in het artikel ook stil gestaan wordt bij de grimmige kant van de ziekte weet het je toch positief te stemmen na het lezen van de laatste zin. Ik snap dat positieve kanten van BL-ers niet bij iedereen goed valt. Overigens lijkt mij het romantiseren van de aandoening ook absoluut te ver gaan. Maar aan de andere kant zijn hier veel partners van BL-ers te vinden, die op enig moment gevallen zijn voor de BL-er. Dat kan niet anders dan de goede kant van BL-er zijn geweest. Een kleine passage uit het artikel waarvan ik denk veel partners wel iets van zullen herkennen. "Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verrassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn."

Waar ik het vandaag over wil hebben zijn de fases waar een borderliner doorheen gaat als het helemaal mis gaat in zijn/haar leven. Ik betrek het weer op mijzelf en hoop dat het inzichten geeft. Ik had al een hele post klaar over het fenomeen wegduwen en aantrekken van de partner maar ik kwam daar niet helemaal uit. Ik wil nog wat meer research doen voordat ik dat plaats. Mocht dit allemaal wat vreemd klinken, ik ben ongeveer zeven jaar journalist geweest. Vandaar ook mijn schrijfstijl en de manier waarop ik posts presenteer. En nee, mijn baan als journalist heb ik niet om zeep geholpen, er kwam een andere baan op mijn pad waar ik heel veel uitdaging in zag. Dat was mijn mooiste baan ooit. En ook die heb ik niet om zeep geholpen, mijn baas stopte na 18 maanden. Dus mijn baan was ook ineens weg. Daar heb ik wel menig traantje om gelaten.

Ik wil zoals gezegd de fases waar ik , als het weer helemaal fout gaat, doorheen ga in deze post beschrijven. Ik maak daarbij zowel gebruik van relaties alsmede mijn professionele leven. Ik zie relaties heel breed. Het kan een liefdesrelatie zijn of een werkrelatie. In beide gevallen is er sprake van intermenselijk contact waarbij altijd op enig moment zaken fout kunnen gaan.

Fase 1: presentatiefase
Alle partners van BL-ers zijn op enig moment gevallen voor de vaak charmante kanten van hun geliefde. Bij mijn relaties is dat niet anders. Mijn presentatiefase is uitmuntend. Ik heb alleen maar oog voor mijn vriendin, overlaat haar met complimentjes en ze krijgt alle aandacht. Het voorstellen aan haar vrienden/familie gaat ook prima, en gebeurd zelfs met als doel dat men zich naderhand positief over mij moet uitlaten. In de presentatiefase van een nieuwe baan is dat niet anders. Ik stel me gelijk heel positief op, vraag veel, toon veel interesse en laat bij mijn baas het gevoel achter dat hij de meest geweldige werknemer heeft aangenomen. De presentatiefase is voor mij heel belangrijk omdat ik er vanuit ga dat er een moment komt dat het weer fout gaat. Daarvr moet ik als het ware krediet zien te krijgen om na de eerste crisis toch door te mogen gaan. Het begin van een relatie is daardoor vaak heftig en gaat meestal enorm snel. Een van de positieve kanten van een borderliner is dat hij/zij hypergevoelig, ook of juist in het aanvoelen van een ander zijn. Bij mij staan alle registers van het aanvoelen van anderen en het op die manier plaatsen of in kaart brengen van nieuwe contacten constant open. Ik merk dat dat mij veel energie kost. Ik wil als het ware iedereen die ik middels een nieuwe vriendin of tijdens een nieuwe baan leer kennen zo goed mogelijk kunnen inschatten. Het is bijvoorbeeld heel vaak voorgekomen dat als ik gewaarschuwd werd voor iemand, die nogal vreemd of agressief kan reageren, ik juist met die persoon het beste kon vinden. Een BL-er kan iemand met opvallend karakter juist goed lezen, zich als het ware in die persoon inleven.

Fase 2: de frustratiefase
In deze fase worden de eerste barstjes in de relatie zichtbaar. Er zijn dan al verschillende situaties geweest waaraan ik me heb gergerd. Waarschijnlijk zijn de eerste confrontaties dan ook al geweest. Dat zijn confrontaties die behoorlijk uitgediscussieerd moetenn worden. Er wordt in die fase veel druk op de vriendin, collegas of managers/baas gelegd. De argumenten waarom dingen anders moeten stapelen zich op. Die argumenten geven mij het gevoel dat het niet anders kan dan dat ik gelijk heb. Ik praat daar ook over met anderen. Een van de valkuilen is dat ik het bij anderen zo belicht dat zij altijd mij gelijk geven. Ik zeg wel eens dat ik tot zes cijfers achter de komma kan uitleggen waarom ik gelijk heb. Dat anderen mij gelijk geven is een enorme valkuil. Ik voel me daardoor gesterkt in mijn frustraties en steek nog meer energie om zaken te laten keren. Anderen, of ook wel mijn adviseurs (vriend, familie, goede kennissen) genoemd, geven ook nuances aan, maar die hoor ik echt niet. Nu realiseer ik mij dat het feit dan anderen mij gelijk geven wanneer ik zaken die mij ergeren aan hen voorleg, niet betekent dat zij de daarop volgende oplossing ook zouden hebben gekozen. Allerminst. Langzamerhand begint door de oplopende emoties, de borderliner de situatie over te nemen en wordt in mijn geval Alex naar achteren geduwd. Hierdoor ben ik niet meer in staat om mijn handelen af te zetten tegenover de ontvanger daarvan en wat zijn/haar/hun gevoelens, gedachten, bedoelingen en verlangens zijn. Het enige wat ik dan nog zie zijn mijn gevoelens, gedachten, bedoelingen en verlangens.

Fase 3: de kook-/beslissingsfase
Als er geen verandering in de door mij aangegeven situatie komt dan nemen de frustraties en de emoties toe. De borderline aandoening is dan volledig in control. De druk die ik op mijn vriendin, managers of baas leg neemt hand over hand toe waardoor zij (en gelijk hebben ze) de hakken in het zand zetten. Van een goed en constructief gesprek kan dan al geen sprake meer zijn. De situatie kan alleen nog maar escaleren en uitlopen op een beindiging van de relatie of aanstelling. In deze fase lig ik s nacht wakker en maalt het ontstane probleem constant door mijn hoofd. Het neemt als het ware mijn hele leven over. De emoties lopen steeds hoger op en er hoeft maar iets te gebeuren of de bom barst. Mijn adviseurs zijn dan niet meer in staat mij te bereiken. Vaak zien ze wel in dat het fout dreigt te gaan en proberen ze me op andere gedachten te brengen maar het komt niet meer binnen. Ik overschreeuw hen met mijn argumenten. Door het toenemen van de emoties ontstaat er een volstrekte blindheid voor mijn eigen belangen. Bijvoorbeeld: Ik dreig de baan te verliezen, werkeloos te worden en geen geld meer te verdienen, of ik dreig een vriendin te verliezen waar ik zielsveel van hou. Of te wel; ik dreig met lege handen te komen staan. Het probleem kan nog maar op een manier opgelost worden en wel op mijn manier. Als de emoties het kookpunt bereiken is er geen ontkomen meer aan; er komt een beslissing aan. Er is geen sprake meer van normaal functioneren. Hier kan echt niemand mee omgaan en het onvermijdelijke is aanstaande. Dat is het moment dat ik inzie dat het zo niet verder kan en ik dreig met ontslag of het beindigen van de relatie. Er moet iets gebeuren om de druk van de ketel te halen en in het merendeel ben ik degene die die beslissing neem; ik neem ontslag of beindig de relatie. Het is overigens ook vaak voorgekomen dat mijn baas of vriendin de stekker eruit trekt. Een van de grootste fouten die BL-er constant maakt is dat hij tijdens het hoogtepunt van de frustratiecurve een beslissing neemt met bijna altijd, zo niet altijd, desastreuze gevolgen. In mijn geval is het niet anders geweest in mijn leven. Talloze keren heb ik op dit punt gestaan met evenveel desastreuze gevolgen.

Fase 4: de crisis
Nadat de stekker eruit getrokken is (door mij of mijn vriendin of baas) valt er iets van de druk weg. Het probleem wordt immers niet groter en bovendien is de directe aanleiding van de emoties weggenomen. Ik lees veel op internetfora dat er dan een momenten van stalking of bedreiging voor komen. Ik herken mijzelf daar niet in. Ik denk dat ik op een normale manier met mijn exen ben omgegaan. Ik zal best eens contact opnemen en nog eens een gesprek aangaan (na de crisis) maar van stalking of i.d. is bij mij geen sprake. Gelukkig maar. Maar van een crisis des te meer. Het duurt niet lang voordat ik in een crisis beland. Eerst is er nog woede op de manier waarop dingen zijn gegaan en dat anderen zo stom zijn geweest zo te hebben gehandeld maar al snel richt ik mijn vizier op mijn handelen. Dat wil niet zeggen dat ik dan al in staat ben om goed in te zien wat mijn rol is geweest, dat kan zoals eerder gezegd decennia duren. Het is meer de pijn van het weer hebben verloren (baan/vriendin) dat mij in de crisis doet belanden. Dat is ook het moment dat allerlei zelfmoord wensen boven komen drijven. Ik kan me goed voorstellen dat vaak vrouwen in een crisis zichzelf verwonden. Ik stoot op zon moment iedereen af. Ik wil alleen zijn met mijn gedachten en verdriet. Ik denk na, denk na en denk nog meer na. Ik sluit me op in mijn donker gehouden huis en loop volledig vast in mijn gedachten. Zo kan ik niet meer leven, het zal altijd weer fout gaan, ik mag niet gelukkig zijn, en dergelijke gedachten komen in mij boven. Ik las op dit forum van verschillende mensen: en dan zijn ze (de BL-ers) ineens weer zielig! Ja, dan zijn we een hoopje ellende. Ook worden dan beslissingen genomen die verstrekkende gevolgen hebben op het verloop van het leven. Zo besloot ik tijdens de crisis in 96 toen het met mijn toenmalige vriendin waar zoveel van gehouden heb fout ging, dat ik nooit meer zo gelukkig wilde worden in een relatie. Elke volgende relatie onderworp ik aan de volgende vraag: als zij het uitmaakt overleef ik dat dan? Als het antwoord daarop ja was dan durfde ik de relatie wel aan te gaan, als het antwoord daarop nee was dan ging ik er vandoor. Ook heb ik eens besloten dat ik baantjes met bepaalde factoren als een hijgende manager in mijn nek of veel prestatiedruk of baantjes zonder enige vorm van uitdaging, uit de weg zou gaan. Beslissingen die geen bijdrage geven aan enig herstel van borderline maar waarbij ik het speelveld veranderde zonder de vraag te stellen wat ik kon doen om mijn borderline onder controle te houden. Dus loste ik er niets mee op en zouden zich altijd weer situatie voordoen waarbij ik vastliep, en dat gebeurde keer op keer. In september vorig jaar besloot ik na de zoveelste crisis dat ik niet meer zou gaan werken voordat ik de borderline problematiek onder controle had. Bij die beslissing sta ik nog steeds. Ik heb daarop direct hulp gezocht en mijn therapie start binnenkort. Ik denk dat dit de beste beslissing is geweest die ik in tientallen jaren genomen heb.

Fase 5: evaluatiefase.
Na enige tijd klim ik langzaam uit de crisis en trek ik mijn omgeving weer aan. Er volgen veel gesprekken waarbij ik de door mij genomen beslissingen uit te verf doe. Ik leg uit waarom dingen fout zijn gegaan en probeer door gesprekken te voeren inzicht te krijgen hoe anderen er over denken. Sinds september vorig jaar ben ik veel bezig geweest met de berg ellende die ik in de loop van de jaren heb aangericht. Doordat ik mijn rol als borderliner en narcist voor het eerst er eens goed bij gepakt heb, zie ik in veel gevallen voor het eerst in hoe stom ik gehandeld heb. Maar direct na een crisis kan ik dat niet. De laatste jaren duurde het ongeveer vier maanden voordat ik kon inzien wat mijn rol in de affaire is geweest. Let wel, ik zeg mijn rol, dus niet die van de borderliner of de narcist. Dat deed ik zoals gezegd pas sinds sept vorig jaar. Soms lagen de oplossingen zo voor de hand dat ik mezelf wel iets kan aandoen hoe idioot ik me in die situatie heb gedragen. Maar aan de andere kant weet ik ook dat ik het in die tijd niet anders had kunnen doen. Dat inzicht was er simpelweg niet.

Mijn laatste fiasco ligt nog maar anderhalve maand in het verleden. Ik kreeg uitzicht op een baan, een hele mooie baan, maar de mensen waarmee ik gesprekken zou moeten voeren hielden zich niet aan de afspraken. Vanaf het eerste begin ontstond er een bijzondere situatie waarbij afspraken wanneer men weer contact met mij zou opnemen niet werden nagekomen. Dat gebeurde keer op keer, alsof de duivel er mee speelde. De frustraties namen toe met dit verschil, ik zag dat de BL-er en de narcist het overnamen. Ik, Alex, stond er als het ware machteloos bij. Toen men de zoveelste afspraak niet nakwam ging ik los. Ik stuurde sms-jes naar de man die steeds zn afspraken niet nakwam en een email naar zijn hoogste baas dat als zij dachten op zon manier te moeten communiceren en steeds afspraken niet na te komen ik geen enkele toekomst zag in een vruchtbare samenwerking bla bla bla. U begrijpt dat het niet lang duurde of zij kwamen tot de conclusie dat het beter was mij niet aan te stellen. Ik heb ontzettend veel verdriet van gehad van het feit dat ik de boel zo heb laten escaleren in plaats van rustig afwachten tot men wel een afspraak nakwam. De frustraties liepen zo hoog op dat ik op enig moment de stekker, door het versturen van de sms-jes en de email eruit trok. Ik zag voor het eerst hoe enorm machtig de borderline en narcisme zijn en dat ik nog geenszins in staat was, ondanks dat ik alles goed in beeld had, er regie over te voeren. Dat stemde mij enorm somber. Understatement.

Veel succes, Alex.
(5980) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 12:11:00
Christine, Je zegt het goed, Hij moet tot inzicht komen, en dat kan alleen Hij doen.
Daarnaast moet jij tot inzicht komen, ergens blijf je hoop houden, en geloof me , ik ken dat gevoel zo goed, zoals zovelen hier.
Ik wens je heel veel sterkte
Cheche
(5981) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 14:31:00
Als eerste wil ik zeggen dat ik respect heb voor jullie allen.

Graag wil ik een stukje vertellen over mijn relatie die 4 jaar heeft geduurd met iemand die trekjes had van bordeline. ( mijn psycholoog heeft mij hierop gewezen)
Deze man heeft mij zeer respectloos en asociaal de deur gewezen.
De politieman waarvan ik dacht dat het een nette heer was, is als een zeepbel uit elkaar gespat.

Ik was getrouwd toen ik deze man ontmoette op internet ,hij ook.
( via hyves )
Hij liet merken dat zijn huwelijk zijn beste tijd had gehad en hij was ( achteraf gezien) al gewoon zoekende.
Hij stuurde mij plots (digitaal) bloemen en romantische liedjes.
Ik ben zo naef geweest .
Ik vond het fijn om zoveel aandacht te krijgen en noem maar op.
Ik werd verliefd, intens verliefd op deze man die 10 jaar ouder was.
Na het beindigen van zijn huwelijk kwam hij bewust naar mij toegereden.
Hij was ook mega verliefd, zei hij en toen wij elkaar in het echt zagen was het hek van de dam.
Ik zat nog in een huwelijk en ik moest keuzes maken mijn hele leven stond op zijn kop.
Hoe kan ik zo stom zijn om verliefd op een andere man te worden, terwijl ik het niet verkeerd had thuis.
Ik wilde echt voor mijn grote liefde gaan, maar ik had tijd nodig om alles goed op een rijtje te zetten achteraf gelukkig dat ik nooit impulsief ben geweest.
Ik had afspraken met hem gemaakt.
Na een paar maanden begon ik al iets te merken.
Het aantrekken en afstoten is toen begonnen achteraf.
Ik ben vele malen erg gemeen gedumpt en ik was altijd diegene die het lijmde.
Hij zei mij dan dat het kwam doordat hij eenzaam was en hij mij mistte.
( we woonde ver van elkaar vandaan)
Ook omdat ik nog steeds thuis woonde bij mijn inmiddels ex man en kind.
Iedere keer begreep ik zijn verhaal.
Ik kan goed in mensen inleven en begreep zijn eenzaamheid en onzekerheid.
Ik vroeg hem om met mij goed te gaan communiceren maar iedere keer deed hij gemeen via whats-app.
Toen hij mij vorig jaar 2 mnd aan de kant had gezet en ik weer gelijmd had zag ik hoe zwart wit hij alles kon zien.
In eerste instantie wilde hij mij niet spreken ( alles ging via zijn zus)
Zo zag hij mij na 2mnd pas en deed of er niets aan de hand was.
Plots werd ik genegeerd en dan was hij weer super gelukkig dat ik contact met hem had opgenomen.
Als ik hem op situaties aansprak om hem te verbeteren dan dook hij weg.
Nee, zei hij dan wat geweest is , is geweest .
Geen oude koeien uit de sloot halen.
Of die enkele keer dat ik hem aan de kant zette dan was ik een hoer, k..wijf, loeder of dikmormel. ( Sorry voor het taal gebruik)
Dit heeft mij achteraf gezien er voor gezorgd dat ik bleef twijfelen.
Hij heeft een grote ego hij is een grote charmeur en hij vind zich geweldig.
Zei dat hij vele vrouwen kon krijgen want hij is een knappe man!
Hij ging er trots op om mij aan zijn zijde te hebben als jongere vrouw en ik zie er niet onaardig uit. Een week voor de definitieve breuk loopt hij nog trots met mij rond en een week later heeft hij zijn liefde verklaard aan een andere vrouw van ook 10 jaar jonger.
Achteraf blijkt dat hij 1 keer meer een vrouw mee naar huis had genomen ( weet ik via zijn zoon) wel in de tijd dat het met ons niet goed ging.
Hij had al meer over haar ( nu zijn nieuwe vriendin) gesproken achter af gezien maar dat deed hij wel over meerdere vrouwen.
Hij heeft mij die bewuste avond na 4 jaar letterlijk ff verteld dat , hij niet voor de afstand van vele km ging maar dat hij voor een lekker wijf met alles erop en eraan gaat die een paar huizen verderop woont.
Verstijfd was ik, verbouwereerd.
Hij was boos op mij want ik had hem de ruimte gegeven om naar andere vrouwen te kijken.
Ik had genoeg tijd gehad.
Ik heb deze nieuwe vrouw opgezocht op sociaal media en ik sta er van te kijken dat hij op dit type valt maar een borderline trekje is dat ze niet alleen kunnen zijn.
Daarbij heeft hij zijn ego hoog te houden.
Maar goed, uiteindelijk ben ik zo beschadigd geraakt door zijn vreedzame manier van handelen al die jaren door dat ik bij een psycholoog terecht ben gekomen.
Ik geloofde dat ik voor hem de enigste was en ik geloofde dat alles anders zou worden wanneer we bij elkaar zouden wonen.
Ik weet dat mijn veel verdriet en ellende is bespaard
Maar wat een verdriet heb ik, ik hield echt van deze man
Wat gaat er werkelijk in deze man om?
Mijn psycholoog zegt Vraag het je niet af, al zou je hem zelfs persoonlijk spreken dan is het maar de vraag of je echt een eerlijk antwoord krijgt
Iets zeggen en iets voelen zijn verschillende dingen.
Jeetje een man met trekjes van bordeline ik had het nooit verwacht dat zon persoon als politieman ons moet beschermen in de maatschappij.
Ik heb medelijden met zijn nieuwe vriendin, ik heb vernomen dat hij al woedend is geweest bang om verlaten te worden namelijk omdat daar exen in het spel zijn.
Ik heb op aanraden van mijn psycholoog het contact verbroken met zijn zoon
Ik heb zijn zoon uitgelegd dat hij met de nieuwe vriendin van zijn vader een band moet proberen op te bouwen.
Hoe meer ik nadenk hoe meer dingen niet kloppen ook het contact met zijn zoon is niet helemaal zuiver, en ik sta er niet van te kijken dat zijn vader hier tussen zit.
Ik kan er alleen mijn vinger niet opleggen.
Misschien is dit stukje heel herkenbaar.
(5982) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 17:56:00
Hallo allen hier,

Een vraag kunnen borderliners gevaarlijk zijn? zoals een partner aanvallen of misschien van het leven beroven? mijn man heeft borderline en soms flipt hij zo heftig dat ie bijna door de muur kan. Ik hoor graag van jullie en heel veel sterkte, ik weet er alles van.

Liefs, Misty
(5983) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-02 23:38:00
Beste Misty, mijn naam is Alex. Ik ben heb zelf borderline en zag je vraag staan op deze site. Je vraag is helder en direct en zo zal mijn antwoord ook zijn. Ja, mensen met borderline kunnen gevaarlijk zijn. Borderline heeft onlangs een nieuwe naam gekregen wat de lading wat beter dekt: Emotionele Regulatiestoornis (ERS). Mensen met ERS hebben moeite met het reguleren van hun emoties. Ik kan niets zeggen over je partner want die ken ik niet. Ik zit momenteel in een fase waarbij ik ga overstappen naar andere medicatie. Ik ben dus nu aan het afbouwen, na 19 jaar voor het eerst. Ik merk nu ook dat ik mijn emoties minder in de hand heb. Mijn lontje wordt korter als het ware. Daar schrik ik wel van. Mensen met ERS die dus geen medicatie nemen zijn er echt slechter aan toe. Ik heb al vaker in mijn posts gememoreerd dat gevangenissen vol zitten met mensen met ERS. Ik ben zeven jaar lang journalist geweest en een van mijn taken was het opmaken van rechtbankverslagen. Daar heb ik die wijsheid ook vandaan. Hoe vaak ik de term borderline persoonlijkheidsstoornis niet gehoord heb wanneer het forensisch psychiatrisch onderzoek van een verdachte aan bod kwam? Ik wil je niet bang maken maar je stelt deze vraag denk ik niet voor niets. Ik zou me als ik jou was er wat verder in verdiepen. Op deze site komen tal van mensen aan het woord met dezelfde problemen die jij nu ondervindt. Wellicht dat je er wat aan hebt.

Veel sterkte Alex.
(5984) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-03 01:25:00
Nog even een latertje, Alex...ik ben echt ontzettend benieuwd naar je post over het aantrekken/wegduwen.Veel over gelezen maar kom er niet uit.Het is ook hetgeen wat me zo verward, als ik merk dat hij veel om me geeft, de adrenaline om ons heen hangt, dan zie ik hem soms tijden niet.Ik denk wel eens dat als hij niet gevoelig voor me was, ik hem veel vaker zou zien!Het is zo belachelijk dubbel.Hij is gewoon bang voor mij! Knorrie
(5985) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-03 09:29:00
Hoi allen,

Mijn partner en ik hebben gisteravond de relatie beindigd. Hij omdat ik alles fout heb gedaan, een vies k*twijf ben en nooit van hem heb gehouden, oh ja en omdat ik hem gek maakte. Ik omdat we na 2 1/2 jaar de strijd hebben verloren tegen zijn ziekte. Omdat hij er gewoon niet aan toe is en waarschijnlijk ook nooit aan toe zal zijn om zijn aandeel te kunnen zien en daaraan te kunnen werken. Of misschien als ik het stuk van Alex nalees, komt hij daar over een aantal maanden achter (zoals eerder ook het geval is geweest). Maar ik wil niet meer, in wil die achtbaan niet meer. Ik moet nu gewoon de kracht zien te vinden om het echt af te sluiten en door te gaan. Maar wat doet het pijn. Elke vezel in mijn lichaam schreeuwt om hem. Ik weet dat ik daar niet aan toe moet geven, dit keer niet. En ik ben blij om hier te lezen dat dat meerdere van jullie ook lukt, dat geeft kracht en moed.
Ik ga nu straks eerst zijn spullen bij elkaar zoeken (die liggen allemaal nog in mijn huis, tja die nam hij niet direct mee, de bekende deur op een kiertje laten staan) en dan proberen deze strijd te winnen. Dit keer niet de strijd voor ons samen, maar mijn eigen strijd om verder te gaan met mijn leven.
Liefs Divera
(5986) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-03 19:39:00
aan persoon van reactie 2-2 om 15 u.
mijn situatie lijkt heel goed op die van jou ! Ook ik en hij hebben onze bestaande relatie stopgezet nadat we elkaar hadden leren kennen en hij hevig verliefd werd op mij. En ik ook op hem, want is heel charmante man.
Ook hij kon moeilijk om met de afstand, het loslaten van vorige relatie, de impact van mijn kinderen en liet me nadat ik mijn gezin had achtergelaten en voor hem had gekozen sec weg weten dat hij toch niet voor mij wilde gaan en een hele nieuwe levensstart wilde.... en ik dat hem moest gunnen.... op een volwassen manier hem helemaal loslaten.... pfff een maand voordien zei hij mij nog dat hij mij ging komen vermoorden als ik hem zou verlaten (ik vond dit wel een heel eigenaardige manier om te zeggen hoeveel hij van me hield, maar schonk er niet zoveel aandacht aan) maar als hij het dus beslist moet ik hem van het ene op het andere moment loslaten...
Ik heb het er heel moeilijk mee.... die liefde was zo mooi... hij hemelde me heel erg op... en plots alles weg... en mijn gezin gebroken...
Het ging wat beter met me tot ik hem tegenkwam op een datingsite en hij zichzelf als betrouwbaar omschreef ??? Betrouwbaar ???? voor mij was deze confrontatie weer een hele stap achteruit ! Ik ben er nog helemaal niet.....

Alex en Berlinda,
Ik heb heel veel aan jullie getuigenissen... blijven schrijven aub ! Het werkt verhelderend !

Christine, Divina, Monique en de rest, dikke knuffel, kunnen we momenteel allemaal gebruiken !
Merel
(5987) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-03 20:11:00
Aantrekken - Afstoten

Lieve mensen, allereerst even een reactie richting Divera. Ik vind het ontzettend jammer dat het zo gegaan is. Het doet me verdorie altijd pijn om zo iets te lezen. Maar ik begrijp je volledig. Die achtbaan is niet te volgen. In deze post kom ik er nog op terug. Ik begrijp heel goed dat er een punt in je leven komt dat je zegt ik trek het niet meer. Jammer dat het nu gebeurd net nou hij de weg richting hulp zocht, maar daar kun jij niets aan doen. Ik zie je frustratie in je post. Denk aan jezelf en zie dat je wat rust krijgt.
Zoals gezegd was ik bezig met te zoeken naar de achterliggende gedachte/reden van het aantrekken en afstoten waar mensen met BL zo bekend om staan. Ik heb behoorlijk wat research gedaan omdat ik het bij mezelf in mindere mate maar herken. Ik heb er ook nooit veel klachten over gehoord tijdens relaties. Andere klachten te over hoor, houd me tegoed.

Tijdens mijn research in wetenschappelijk artikelen op het internet ben ik op een enorm mooie uitspraak gestuit van een psychiater die me op weg hielp. BL ontstaat gedeeltelijk vanuit een genetische aanleg en deels vanuit traumatische ervaringen vanuit de jeugd. Beiden zijn nodig om een borderline persoonlijkheidsstoornis te ontwikkelen en dan is het overigens nog niet gezegd dat het zich ook inderdaad openbaard. Bij mij zijn die twee voorwaarden wel te ontdekken. In mijn familiegeschiedenis is het niet ondenkbaar dat een opa van mijn vaders kant het ook had. Bovendien kreeg ik in mijn vijfde jaar hersenvliesontsteking wat pas laat ontdekt is. Ik ben maanden lang verlamd geweest en had vreselijke pijnen. Daar moet het zaadje zijn geplant. De mooie uitspraak die ik op internet tegenkwam sluit daar naadloos bij aan, namelijk:

Borderline ontstaat als een overlevingsmechanisme die vroeger wellicht een nut had maar nu slechts het leven vergalt.

Bij die uitspraak kan ik me alles voorstellen. Ook ik moet door mijn pijn, om het feit dat mijn ouders mij niet konden helpen, door een zeer traumatische ziekenhuis opname waarbij mijn moeder op de gang gehouden werd terwijl ik (in mijn beleving) ernstig mishandeld werd door zusters en doctoren in een soort van overlevingsmode geschoten zijn. Ik kan me nog goed herinneren hoe machteloos en angstig ik me heb gevoeld toen mijn moeder op de gang werd gehouden en ik behandeld werd. In deze tijd is dat uitgesloten, juist om dit soort dingen te voorkomen. In die periode verging ik van de pijn en de doctoren waren alleen maar uit om mij te behandelen en niet om mij te troosten. Het is een beeld dat mij nooit zal verlaten. Maar ook toen ik thuis voor het raam van de woonkamer de hele dag in pijn naar buiten lag te kijken en niet kon bewegen moet ik de onmacht in mijn ouders ogen hebben gezien en wellicht hebben gevoeld. Ik ben toen letterlijk voor de dood weggehaald. Genoeg over mijn traumatische ervaring want veel BL-ers hebben dit soort verhalen en wellicht nog veel erger.
Het overlevingsmechanisme wat toen ontstaan is neem je dus de rest van je leven mee en schakelt onwillekeurig in en uit. Of wel: aantrekken afstoten. Wat ik lees op fora is dat partners van bl-ers het vaak hebben over afstoten met veel verbaal geweld en een dag of misschien wel een uur later is alles weer goed en rept hij/zij er met geen woord over. Dat doet mij sterk denken aan een mechanisme wat onwillekeurig aan en uit gaat. Bij mij is dat in sterk mindere mate het geval vandaar dat ik het moet hebben van research. Bij mij lopen zoals in mijn vorige post beschreven de frustratie geleidelijk op waarna ik geen controle meer heb over mijn handelen. Maar ik herken het aantrekken en afstoten wel. Er zijn ook andere factoren als oorzaak aan te merken zijn van het fenomeen. Zoals behoefte aan bevestiging (vaak vragen: hou je nog van me?), verlatingsangst waardoor de BL-er als het ware de klap voor wil zijn, controledrang maar ook het verschrikkelijke aspect waar een BL-er zich wel in herkent als het in een relatie goed gaat maar hij/zij leeft in angst. De behoefte van een BL om een relatie aan te gaan is groot maar de angst (dat het wr fout gaat) is even groot. Denk je eens in wat dat met je doet. In een artikel kwam ik het volgende advies tegen. Ga niet mee in de achtbaan (Divera) of gemoedswisselingen van de BL-er, ga niet mee in het zwart-/wit denken van een BL-er. Probeer je grenzen goed aan te geven en zie dergelijke episodes als een switch dat om wat voor reden dan ook is aangezet en heel weinig zegt over die persoon of over je relatie. Het is de inwendige onrust van een BL-er dat zonder enige aanleiding de switch bediend. Dat is niet uit te leggen aan een normaal persoon. Dat snap ik heel goed. Wat de partner ziet is zijn/haar geliefde zich ontzettend tegen hem/haar uit de slof schieten. Het is haast onmogelijk om dan het mechanisme aan het werk te zien in plaats van de persoon zelf. Hij/zij is het namelijk zelf die jou zo in je hart aan het raken is, hoe kan je dat los zien van de persoon? Ik zou een vergelijking willen maken met het geen-bodemsyndroom dat veel voorkomt bij adoptiekinderen. Mijn zus heeft een adoptiekind (dochter) met ook die aandoening. Als zij op jongere leeftijd een van haar, oneerbiedig gezegd, driftbuien had en vreselijk tekeer ging moest mijn zus haar omarmen en vasthouden. Alleen maar dat, niets zeggen en niets doen, alleen maar omarmen en stevig vasthouden. Dit was om haar te laten zien dat wat ze ook deed en wat ze ook zei, haar moeder zou haar nooit verlaten. Toen ze dat advies van een arts kreeg, werden de driftbuien minder en wist ze na lange tijd er op die manier controle over te krijgen. In zekere zin werkt dat ook bij de BL-er die uit het niets tekeer gaat tegen zijn/haar partner. En nu word ik even heel Nederlands. Dan zeg je maar: Kom maar op met je geschreeuw ik sta hier, kom maar op met je gefuck ik verlaat je niet, sla maar door met je gedrag ik ga niet weg. Kom maar op: ik hou van je, wat je ook zegt! Dat is niet meegaan in die achtbaan, dat is je grenzen aangeven, dat is er staan als er kortsluiting optreedt in de hersenen van je partner. Maar nu komt het: kun je dat???

Voordat dit laatste zinnetje verkeerd wordt genterpreteerd: het kan nooit, en zo bedoel ik het ook niet, aan jou liggen, partner!

Veel succes, Alex.
(5988) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 00:12:00
Lieve Merel en Alex,

Ik ben de persoon van 2-2 14:30 uur.
Als eerste wil ik Alex bedanken ik heb ontzettend veel bewondering voor je.
Je helpt veel mensen lees ik en ook ik heb veel aan je verhaal zodat ik toch dingen kan plaatsen en ik toch enigszins antwoorden op mijn vragen krijg.
Mijn ex heeft trekken van borderline.
Zeker weten of hij het heeft weet ik niet maar de kenmerken zijn er. ( hier heeft mijn psycholoog opgewezen)
Merel dit herken jij ook vast wel
Zijn ego is enorm en hij is kei hard.
Toch was hij super lief voor me, vooral in het begin al waren zijn frustratie momenten toen minder zwaar.
Deze groeide, iedere keer een beetje meer en meer.
Ik begreep het wel, hij is altijd onzeker gebleven of ik voor hem zou kiezen.
Ik heb nooit tegen hem gelogen al kreeg ik steeds meer moeite om de beslissing te nemen omdat mij steeds duidelijker werd dat er iets niet klopte.
Zoals je weet werd ik ook uitgescholden voor alles wat lelijk is. ( altijd via whats-app) nooit in mijn gezicht.
Vaak heb ik hem gevraagd of hij mij op mijn rose wolk wilde laten zitten dan ging dat even goed en dan begon meneer altijd op whats app gemeen te doen.
Hij ging mega trots om mij aan zijn zijde te hebben.
Ik was jong ,mooi en rijk in zijn ogen.
Mijn opvolgster is jong en woont een paar huizen verderop bij hem maar wel 24 uur beschikbaar voor hem en dat was ik niet.
Hij had mij voor de zoveelste keer op whats app aan de kant gezet gewoon onder mijn werktijd.
Hij zei nog wel dat we over een tijdje wel keken of er nog gevoelens waren en dan een herstart konden maken.
Ik ben een week later onaangekondigd naar hem toe gereden want een relatie na 4 jaar beindigen doe je niet zo en dat had ik al helemaal niet verwacht van de nette charmante politieman.
Hij was ziedend op mij nooit eerder zo boos gezien. hoe ik het in mijn hoofd haalde om te komen maar nu rechtstreeks in mijn gezicht.
Hij had een ander.
Ik had toen nog geen weet dat hij trekken van borderline had en volgens mij is er nog iets met hem maar wat weet ik niet.
Wat mij erg pijn doet is dat hij de enne week nog van mij houd en de andere week van een ander.
Hij kent deze vrouw al langer omdat zij in de buurt woont.
Kan zo iemand echt van de ene dag op de andere dag zich in een nieuwe relatie storten na een intense relatie van 4 jaar (met up en downs ) doordat hij onzeker was of ik voor hem wilde kiezen?
Ik heb hierna thuis alles verteld omdat ik hem terug wilde, maar hij heeft me tot nu toe genegeerd geblokkeerd terwijl het hem bekend is dat ik hier de beslissing had genomen.
Ik heb hem een nette kaart geschreven ,hem veel geluk gewenst dat was het enigste wat ik kon doen om het voor mezelf af te kunnen sluiten.
Zijn zoon liet weten dat hij ( zijn zoon) per ongeluk de kaart had geopend en deze had gelezen.
Ik geloof daar niet zo in.
Maar goed hij is door gegaan met zijn leven niet achterom kijkende wat hij heeft aangericht.
Hij is kei en kei hard.
Van zijn zoon weet ik dat hij bij het horen van mijn naam zowat flipt en helemaal gek word.
Het is nu 3 mnd geleden.
Dit heb ik echt niet verdiend.
Merel, achteraf vroeg hij mij ook regelmatig of ik nog van hem hield?
Eerlijk gezegd werden mijn gevoelens koeler.
Dat merkte hij, misschien vandaar zijn rebound.
Maar nu het voorbij is besef ik hoeveel ik om deze man toch nog gaf.
Als ik eerder had geweten van borderline had ik misschien zo sterk kunnen zijn om hier mee om te willen en kunnen gaan.
Hij heeft mij gelukkig nooit zo bedreigd als wat jij hebt meegemaakt.
Wel had hij scenario's om mij voor zich te winnen maar dat was eerder grootspraak als daad.
Deze man is namelijk ook erg laf.
Merel heel veel sterkte.
Alex dank je wel, wees trots op jezelf en geloof in jezelf.

Roos.
(5989) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 08:45:00
Hoi Divera,
Ik voel je pijn, en het brengt me terug naar 2 maanden geleden. Je geeft aan dat je dit niet meer wilt, en dat is al een goede stap. Erkennen dat je het niet meer trekt, de pijn die je nu voelt, voel ik nog steeds. Het gemis. Maar ik heb niet de onrust meer, de onrust van wanneer komt de volgende breuk, wat spookt hij allemaal uit als ik er niet bij ben, zijn financile puinhoop. Dat is allemaal weg, maar het is nog steeds moeilijk om het alleen te doen. Maar ik ga er doorheen, en laat de emoties die ik voel toe.

Hoi Alex,
Bedankt voor je duidelijke verhaal. Het is wederom zeer herkenbaar, voor mij bevestigd het alleen maar, dat ik dit niet meer kan. Het viel me telkens zwaarder om om te gaan met zijn ziekte. Zijn aan/uit switch klikte telkens vaker, het werd voor mij te moeilijk om daar mee om te gaan. Ik vroeg me constant af, wat doe ik verkeerd? Ik besef nu, dat ik het gewoon niet meer aankon.

Hoi Merel,
Het is niet te bevatten als je het ene moment de wereld voor je bent, en tegen je gezegd word zonder jou heeft het leven geen zin, en het volgende moment zijn ze weg met hun hele hebben en houden. Zes jaar, poef weg! Vraag me vaak af, of hij mij uberhaupt wel mist. Ik denk het niet, maar ik hoop van wel. Klinkt misschien raar, maar het zou een soort van schrale troost zijn als hij mij zou missen. Een maand geleden heb ik zijn moeder aan de lijn gehad, en ze vertelde me dat hij het niet over mij wilde hebben. Wat betekent dat? Is het te pijnlijk voor hem om over mij te praten of is hij mij gewoon vergeten?

Een hele dikke knuffel voor jullie allemaal, want die kunnen we zeker gebruiken!

Monique
(5990) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 13:07:00
Hoi alllen,

Alex bedankt voor je stuk over aantrekken en afstoten. Ik wil er graag op reageren, maar begrijp me niet verkeerd. Het is niet als kritiek bedoeld. Maar het zet me aan het denken en misschien zet mijn feedback jou weer aan het denken. Je geeft aan dat je er veel research naar hebt gedaan omdat je het bij jezelf in mindere mate herken. Zou het ook kunnen dat je wel aantrekt / afstoot, maar dat je dit zelf (nog) niet doorhebt? Ik heb het mijn partner meerdere keren vertelt, dat ik zijn aantrekken en dan weer wegduwen zo moeilijk vind om mee om te gaan. Hij geeft dan keer op keer aan dat hij mij werkelijk nooit weg zou duwen. In zijn beleving duwt hij mij dus niet weg, juist niet waarschijnlijk. Maar in zijn crisis, wanneer hij alle schuld bij mij neer legt, me voor van alles en nog wat uitmaakt, dissocieert (zich terugtrekt in zijn eigen wereld, geen oogcontact, niets), dan voelt het voor mij wel degelijk aan als wegduwen. Gigantisch wegduwen. En wanneer ik daar doorheen probeer te kijken (zijn pijn zie) en een stap in zijn richting doe, neemt zijn gedrag (wat voor mij dus aanvoelt als wegduwen) alleen maar toe. Het is denk ik dus ook meer de beleving. En de beleving van ieder mens is anders en dat geld zeker in een relatie met een borderliner. Fase 3 en 4 door jou eerder beschreven voelt misschien voor de borderliner als een crisis, maar voor de partner voelt het als wegduwen. Tenminste dat is zoals ik het voel. Zelfs al kan ik bedenken dat hij het niet zo bedoeld, het gevoel afgewezen en weggeduwd te worden is te groot. Dat kan ik simpelweg niet wegrationaliseren. In het begin heb ik voor mezelf ook post its gemaakt en het eerste wat daarop kwam te staan: Hij heeft werkelijk waar niet door dat hij me kwetst. Maar ook als ik dat weet, het doet gewoon teveel pijn. Een ander punt waar ik graag feedback op wil geven, is het advies wat je geeft. In het begin van mijn relatie heb ik mijn partner gevraagd wat hij nodig heeft als hij een crisis heeft, hij gaf toen het volgende aan. Dat ik niet weg mag gaan, er hoe dan ook er voor hem moet zijn. Dat heb ik opgevolgd en inderdaad het advies wat jij geeft opgevolgd. Tegen hem zeggen, schreeuw maar, doe maar gemeen. Ik ben er voor je, ik hou van je. Ik weet dat jij ook van me houdt, anders zou je niet zo boos worden. Dan zou het je niet meer raken. Realiseer wel, dit kost zeer veel moeite en kracht. Ik hield toen een dagboekje bij en teruglezend schrijf ik iedere keer weer. Ik kan dit, ik kan dit volhouden, maar wil ik dit. Nee, dit wil ik niet. Terugkijken is het de heftigste periode uit onze relatie geweest. Bij de borderline speelt toch ook het self-fulfilling prophecy principe. Allemaal onbewust uiteraard. Maar ze zijn zo bang verlaten te worden, dat ze onbewust alles doen om de partner weg te duwen. Bij ons werkte het ook zo. Des te meer ik er voor hem was, des te meer duwde hij me weg. Dus het advies wat je geef, dat zou ik zeker niet zo 1-2-3 geven. Misschien als de borderliner iets van inzicht heeft en aan zichzelf kan / wil werken, dat het advies kan werken. Als dat niet zo is, kan je met deze benadering het gedrag ook gigantisch doen toenemen. Wat bij ons heeft geholpen, is dat ik zijn crisissen negeer. Het klinkt heel stom, maar een beetje wat je bij een klein kind doet. Slecht gedrag negeren en goed gedrag belonen. Bij een crisis / wegduwen, niet bij hem blijven en zeggen ik ben er voor je, maar juist hem op dat moment los laten en in zijn sop gaar laten koken. Totaal geen aandacht geven dus. Ik weet heel pijnlijk voor hem, ook om te zien, maar het leidde er wel toe dat zijn crisissen minder heftig werden. Als ik zei schreeuw maar wat je ook doe, ik ga niet weg. Ik ben er voor je en hou van je. Dat kan hij absoluut niet aan, dan neemt zijn gedrag in extreme mate toe. Dan wordt het gevaarlijk. Onbewust gaat hij net zo lang door tot ik wegga

Wat betreft het verbreken van mijn relatie, nu sinds twee dagen. Gisteren heb ik zijn spullen naar hem toegebracht. Ik wilde dat direct doen, zodat het niet zn open deur blijft en reden blijft om contact te zoeken. Toen ik echter gisteren bij hem was, zat hij al in de evaluatiefase zoals Alex het zo mooi omschrijft. Hij kon zijn aandeel zien (en inderdaad niet die van de borderliner) en kon sorry zeggen en ook begrip voor mij opbrengen. Wat is het dan weer moeilijk. Ik zag zijn pijn en wilde zo graag mijn armen om hem heen slaan en zeggen alles komt goed. Echter, alles gaat niet goed komen, niet op deze manier. Hij ziet zijn aandeel vanuit zijn ziekte simpelweg niet. We zullen hier tegenaan blijven lopen als hij niet aan zichzelf werkt. En ik kan hem niet dwingen aan zichzelf te werken, dan gaat hij dat juist niet doen. Hij kon aangeven dat ik niet genoeg naar hem heb geluisterd en te fel heb gereageerd, wat ik ergens wel snap. Want de laatste weken kon ik ook niet meer naar hem luisteren en hem serieus nemen. Ik ging daardoor dus ook meer mee in die achtbaan en dan is het einde zoek. Och, en nu komt het moeilijkste deel, hem loslaten, niet meer hopen en ergens toch die stem die zegt je houdt van elkaar en alles kan wel goedkomen. En ik weet dat hij van mij houdt. Daar twijfel ik ook echt niet aan, ik zie het. Ik zie dat hij veel meer moeite doet, veel verder over zijn grenzen gaat dan ooit eerder in een relatie. Voor zijn doen, zich echt enorm inspant. En dan moet ik degene zijn die zegt; sorry ook dat is niet genoeg. Ik wil een stabiel leven, een toekomst, kinderen en met jou kan dat zo gewoon echt niet. Hoe graag jij het ook wil.. Het maakt me zo ontzettend verdrietig..

Liefs Divera
(5991) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 13:33:00
Hoi Roos,

Wat een verdriet ook bij jou....En moeilijk voor je om de situatie te accepteren.
Ik wil ook Alex bedanken voor de uitvoerige en erg duidelijke uitleg van de fasen, hierin staan alle antwoorden en het klopt ook precies met wat er bij mij gebeurd is.
Overigens heeft de psychiater mijn ex verteld dat wanneer zij een man was ze zwaar crimineel zou zijn, zo goed loog en manipuleerde ze (ik zat zelf bij het gesprek en schrok me dood)

Ook ik heb 4 heftige jaren achter de rug met mijn ex vriendin, zij heeft een officile diagnose Borderline/Narcistische kenmerken van 2 GGZ instellingen. Toen ik haar leerde kennen had ze nog geen diagnose en had ze anorexia. Erg lief, rustig en zacht meisje waar ik al snel verliefd op werd, ik kreeg kaarten, cadeautjes, dagjes weg, enz enz. Onwijs attent en het begon dan ook enorm heftig met enorm veel en heftige s*x (hoort er blijkbaar ook bij om ons verslaafd/afhankelijk te maken)
In de eerste fase is ze 3-4x over en weer geweest naar mij en haar ex en dat was achteraf voornamelijk voor het geld en het niet los kunnen laten, het rijke levenetc.

Kijk ik achteraf naar het leven van haar ex toen ze met mij vreemdging (tegen mij zei ze dat ze single was) dan werd hij emotioneel volledig geruneerd en met de grond gelijk gemaakt. Ook deze jongen was graat mager toen zij hem verliet. Er moest een huis verkocht worden met veel verlies (uit liefde droeg hij dat verlies). Alsof dit nog niet erg genoeg is gaf zij hem aan totaal nog geen nieuwe relatie te hebben en hield ze hem aan de lijn, ze wilde aan zichzelf werken maar had te weinig geld voor haar vaste lasten en dat maakte ze duidelijk kenbaar aan hem.Wat doet haar lieve ex? Idd gaf haar enkele maanden honderden euros zakgeld totdat ze beter werk vond.Hij wilde waarschijnlijk weer verder met haar en wist niet dat ze gewoon met mij bezig was en gewoon zijn geld nodig had..

Uiteindelijk zijn wij samen wat begonnen (ik was blind en voelde me zo speciaal dat ze eindelijk echt een relatie met me wilde) en zijn er 2 jaren overgebleven zonder dat haar ex in het spel was. De eerste maanden waren geweldig en al snel kwam de jalousie, het claimgedrag en haar agressieve kant naar boven. Totaal niet meer dat lieve, rustige en zachte meisje..eerder de duivel!
De relatie was wekelijks up en down en uiteindelijk kreeg ze medicatie (antidepressiva) waardoor het zich aan de buitenkant minder uitte, van haar hoorde ik dan ze van binnen gek werd omdat ze het juist miste om zo heftig te kunnen reagerenEr was geen uitlaatklep meerMisschien snapt Alex wat ze daarmee bedoeld maar het kwam erop neer dat ze zich afgevlakt en depressief voelde.
Uiteindelijk bleef ik bij haar, heb ik een cursus omgaan met borderline gedaan en heb ik gedaan wat Alex al eerder aangaf: toen ze boos werd heb ik gezegd: maakt niet uit wat je nu zegt, ik hou toch van je.Dit maakte haar op het moment nog bozer, ze had geen vat op me. Daarbij zei ze erg vaak: hoe kun je van mij houden, van iemand die zo rot tegen je doet
Enkele maanden later belande ze in depressies en was ze heel vaak erg moe en lag ze hele middagen op bed. Ik ging gewoon naar mijn vrienden en liet me niet thuishouden. Al snel ging ze zichzelf vertellen dat ik vreemdging en dat zei ze ook letterlijk tegen me: Ik weet dat je een ander hebt, zeg gewoon dat je vreemd gaatDit was voor mij het meest pijnlijke moment, ik hield ontzettend van haar en ik probeerde alles om haar te overtuigen dat ik samen verder wilde.Niks hielpze was overtuigt.overtuigt dat notabene ik een ander had

Ze begon vanaf dat moment enorm veel afstand te nemen en haar narcistische kant kwam full blown naar boven.Wat een hel is het toen geweest. Mevrouw had zelf al iemand leren kennen en loog over waar ze was en wat ze ging doen. Ze zou aan het werk zijn maar lag in bed met haar nieuwe vlam..Daar stond ik dan voor de deur van haar werk, om vervolgens te horen dat ze eigenlijk nooit werkte op die dag.Ik ging door de grond en ben in huilen uitgebarsten.Eenmaal thuis confronteerde ik haar daarmee en tot 3x toe probeerde ze zich hier gewoon weer uit te liegen.man man.dan sta je echt perplexVervolgens kreeg ik op mijn kloten van haar en haar ouders (die waren net zo gestoord en geconditioneerd door haar) hoe ik het in mijn hoofd haalde om langs te gaan op haar werk (ze werkt overigens bij een openbare gelegenheid en ik wilde gezellig een kopje thee gaan drinken, dacht dat ze dat juist leuk zou vinden). Ik had haar nota bene op heterdaad betrapt en expres gewacht op haar verhaal..Dat was dus nooit gekomen en ze had me gewoon aan de lijn gehouden terwijl ze aan het genieten was met haar nieuwe vlam die alles voor haar deed (haar exacte woorden: hij is zo lief, hij doet echt alles voor me)
De dagen erna was ze nog bij mij maar ik bestond niet meer en ze negeerde me en was constant bij hem, daarbij is het zover uit de hand gelopen dat er 5man politie voor mijn deur stond (haar nieuwe liefde had de politie gebeld aangezien zij in haar nieuwe omgeving iedereen vertelde dat ik haar misbruikte en ze niet weg durfde bij me)
Op dat moment heb ik het met een immense woede direct uitgemaakt en haar buitengezet, ik was toen even sterk genoeg en dat was mijn redding. Ik tolereerde het zware misbruik niet meer.
Ik verwachte de dagen erna spijt vanuit haar en een excuus..Helemaal niets, ik bestond niet meer en ik deugde niet. Ik kon na 4jaar relatie haar spullen bij haar ouders brengen. Zij was bij haar nieuwe allesje.Het verdriet wat ik toen heb gehad, maanden achtereen.het was bijna ondragelijk. En zij.tsja..op haar facebook verschenen de mooiste liefdesfotos en nota benen op plekken waar wij altijd waren..Zieker kon het echt niet.
Ik ging naar maatschappelijk werk omdat ik gewoonweg niet los kon laten, ik bleef maar hangen en probeerde een verklaring te zoeken.Uiteindelijk is tijd, praten en lezen hetgene geweest wat me weer wat rust heeft gegeven. Overigens ben ik door deze ervaring getekend voor het leven en ben ik vele malen voorzichtiger geworden in de omgang met mensen. Heb daarnaast ook nog geen zin in een nieuwe relatie omdat ik mijn vrijheid niet wil opgeven, ben alleen ook prima gelukkig.

Naast het drama heb ik ook erg veel geleerd en snap ik ook hoe het zo heeft kunnen komen, mijn helpende karakter en alles maar goed willen doen en daarbij mezelf teveel wegcijferen.
De eerste maanden heb ik bij maatschappelijk werk vooral veel gepraat en langzaam begon dat om te buigen naar mezelf (na 1jaar), het werken aan mijn probleemgebieden en het opnieuw opbouwen van mijn zelfvertrouwen.
In de eerste maanden ben ik ook enorm boos geweest en dat was nodig om het af te kunnen sluiten. De relatie die ik graag wilde kon ik met haar nooit hebben en daarbij was alle vertrouwen in haar weg

Wat betreft je vraag Roos: Kan zo iemand echt van de ene dag op de andere dag zich in een nieuwe relatie storten na een intense relatie van 4 jaar?
Ik ben bang dat dat antwoord volmondig Ja is, aangezien zij de relatie al veel eerder afbouwen en daarnaast niet van iemand kunnen houden zoals wij dat kunnen (hechtingsproblematiek), ze zijn immers meer bezig met overleven omdat de ziekte nog veel te aanwezig is op de voorgrond.

Wat in mijn relatie ook het geval was is dat het te fijn was, en als er iets is wat in een borderline brein niet wil, dan is het te fijn. Alex beschrijft dat erg mooi, hoe iets te belangrijk wordt dus kun je er beter afscheid van nemen dan geeft het minder pijn en blijf je de controle houden, exact zoals bij mij gebeurd is.

De laatste weken lees ik helaas veel breuken dus wens ik iedereen enorm veel sterkte en volle goede moed en vrijheid de zomer weer in!

Liefs,

Jongen uit Brabant
(5992) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 15:57:00
Beste Misty,
Ik begrijp je vraag heel goed!! Ook ik heb te maken gehad met agressie. Meestal verbaal, maar ook fysiek geweld. Niet dat ik blauw ben geslagen, ben zelfs helemaal niet geslagen maar wel bij de keel gegrepen en duwen enzo. Ik kon dan de razernij in zn ogen wel zien. Had een hele vreemde blik. Geheel een andere persoon waarbij ik voelde dat ik heel erg moest opletten bij wat ik deed of zei. Meestal deed ik niets en onderging een beetje en als ik zag dat zijn ogen veranderde nam ik hem stevig vast. Dat werkte wel. Daarna kwamen de huilbuien en zei hij dat ik goed moest beseffen dat dit niet tegen mij gericht was. Dat hij van me hield. Maar het feit zo op mn hoede te moeten zijn was ontzettend vermoeiend en ik was toch elke keer behoorlijk bang dat het wel is anders zou kunnen uitlopen.
De agressie is voor mij DE grote reden waarom ik de relatie heb stopgezet. Te groot risico toch. Heel jammer want hij kon verder buitengewoon lief zijn. Hij nam vroeger mediatie. Verschillende geprobeerd. Maar ze werkte niet volgens hem. Geen zin in niks meer en kilo's verdikken. Zag er inderdaad heel slecht uit toen ik foto's zag. Hij zit in een werkgroep ' Herstellen doe jezelf' en is er van overtuigd dat dit zal werken.
Maar ondanks de agressie en het gevaar blijft hij in mijn hart mijn beste maatje..al hoor ik terecht van mensen ' ben je gek???' Ik hoop dat het hem lukt! Ook al besef ik dat die kans klein is en besef ik ook dat ik dat waarschijnlijk niet meer zal meemaken. Al is het valse hoop.. als hij dit onder controle krijgt en hij staat dan weer voor de deur, denk ik dat ik het zo weer zou proberen.
Hij is, bij mijn wetens nooit vreemdgegaan. In 3 jaar nooit iets gevonden dat daarop wees en zijn vrienden hebben hem ook nooit betrapt. Maar zoals ik hier vaak kan lezen is dat bijna niet mogelijk. Ik weet het dus eigenlijk niet. Dit was het enige waarin hij verschilde met de BL die ik hier beschreven krijg.

Bij elk verhaal waarin de knoop wordt doorgehakt, voel ik meteen wat jullie doorstaan. De eerste stap is moeilijk! Maar bereid je voor op de naweeen. Het kan nadien nog behoorlijk zwaar worden. En daarom is het goed hier op dit forum te blijven lezen en schrijven! Je wordt gehoord en begrepen en gesteund!!! En dat helpt, want in je eentje lukt het soms niet en begrip is op den duur nog ver te zoeken...
Alex en Belinda... Jullie geven vaak antwoord op de vragen die ik mezelf al zolang stel. Bepaalde ideeen die ik had worden door jullie bevestigd en dat geeft mij toch wat meer rust. Mijn uitleg tegenover mijn vrienden en familie werd dikwijls in twijfel getrokken. Ik ging teveel op mn intuitie verder en zag het allemaal verkeerd, zeiden ze. Dat doet een mens aan zichzelf twijfelen op den duur. Maar ik ben blij dat mijn gevoel juist was en ik, naar mijn mening, dikwijls correct heb gehandeld. ook al vonden zij van niet.
Er is momenteel geen andere keuze dan deze die ik nu heb gemaakt en ik wil volhouden. Hoe moeilijk het ook is! Dat doe ik voor mezelf in de eerste plaats, maar ook voor hem.
Misschien zal hij me vlugger vergeten dan ik hem en misschien zien we mekaar nooit meer terug... die kans zit er wel in als ik dit volhou op deze manier. We zullen zien wat de tijd brengt en wat hij heeft meegenomen uit onze relatie samen. Hadden we maar een glazen bol...

Nog is dik dankuwel aan jullie allemaal. Jullie zijn er voor mij en dat sterkt me enorm! Samen komen we hier makkelijker door!
Voor wie dat graag wil, je mag mijn emailadres altijd vragen aan Hein.
Liefs,
Christine
(5993) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 19:00:00
Ook ik wil weer even reageren, ben inmiddels al wat verder in mijn verwerking, na de breuk met mijn borderliner .
Wat mij steeds weer opvalt, is dat borderliners geen waarden en normen hoeven te hebben, wat Jongen uit Brabant weer beschrijft, dat zijn ex borderliner verschillende mannen heeft bedrogen en "uitgenomen" zo mag ik het wel noemen als iemand geld aanneemt en liegt om geld te krijgen, terwijl ze al iemand anders aan het bewerken is.
Is het zo dat Een borderliner het echt niet weet wat hij of zij fout doet?
Ik begrijp heel goed dat borderline een ziekte is en Alex beschrijft sommige dingen heel goed en begrijpelijk, dat geeft inzicht. Maar ik vind het gewoon moeilijk om dat liegen en mensen pijn doen, want dat doen borderliners, te begrijpen en een plek te geven.
Het lijkt alsof ze zich verschuilen achter iets en het lijkt alsof er voor hen geen regels en wetten zijn.
Maar mensen leven na een borderliner bestaat, het heeft tijd nodig, je zult altijd aan hem of haar blijven denken, maar geef jezelf een kans dan komt het goed.
L.b.
(5994) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 21:04:00
nog een vraagje voor Alex of Belinda.
Jullie weten ondertussen al wel dat ik alles heb geblokkeerd. Vaak zei mijn partner dat hij het afschuwelijk vond niets meer te horen van sommige mensen. Had dat zo vaak meegemaakt. Dat hij wel goed maar nooit goed genoeg was enz. Hij werd gek van het idee nooit nog iets van me te horen. Hij kon geen mensen wegsmijten zei hij en hoopte op hetzelfde naar hem toe. Hij kwam altijd op voor de laagste in rang, omdat hij het gevoel kende als de deuren dicht bleven voor al wat 'raar' was in deze maatschappij. De pijn nooit echt aanvaard te worden en te moeten overleven en hoe vermoeiend dat wel is.
Ik loop al een ganse week met een brief in mijn handtas. De bedoeling hiervan was hem gewoon op de hoogte te houden van de gang van zaken hier zonder emotionele dingen over ons of mij te zeggen. Niks van dat ik hem mis of zo. Gewoon om te laten weten dat hij voor mij nog bestaat eigenlijk. Ik wil hem niet doen verdwijnen.. en ik wil ook niet voor hem helemaal verdwijnen. Maar is dat mogelijk?
Mij zou het goed doen en ik denk hem ook. Maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Is het voor hem ook beter helemaal niets meer van me te horen? Echt alles of niets? want dat idee kreeg ik niet, maar ik kan nu niet in zijn kopje kruipen.
Het meest normale en logische antwoord dat ik zal krijgen is NEE doe dit niet. Niks contact meer! Denk alleen aan jezelf!
Ik denk wel aan mezelf maar heb veel moeite om hierbij ook niet aan hem te denken.
Ik vraag het dus eerst aan jullie. Hoe zou jij je hierbij voelen..
Grtjs,
Christine
(5995) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 21:34:00
Divera,
Je schrijft haast mijn verhaal..
Ik weet precies hoe jij je voelt. Velen hier denk ik. Maar toch is niet elk verhaal hetzelfde.
Ik wens je heel veel moed en kracht!! Ik heb mijn ex vorige week nog gezien. Stond hier plots voor mn deur. Een geruststellende knipoog van hem.. met alles komt wel goed, ik begrijp je wel en ik neem jou niks kwalijk. En ik voelde ook heel intens dat de liefde die we hadden wel echt was en nog steeds is. Het is inderdaad hartverscheurend te moeten zeggen NEE... ik kan geen relatie met je aan.
Ik voel me ook ontzettend verdrietig en zoek en blijf maar zoeken, naar IETS... omdat ik het moeilijk kan aanvaarden. Hem loslaten is verschrikkelijk moeilijk
Dikke dikke knuffel meisje! Voel me net zo!
Christine
(5996) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 21:43:00
Lieve mensen, wat een vreselijke situaties lees ik hier. Het doet me echt pijn om jullie (als partners van...) zo te zien worstelen. Vandaar dat ik denk dat mijn laatste post enige duiding verdiend om zaken wat meer in perspectief te zien. Ik probeer zoveel mogelijk mijzelf als BL en narcist als leidraad te gebruiken. Nu moeten jullie weten dat er bij mij recent twee zaken zijn veranderd die wellicht heel anders liggen dan bij jullie partners en zeker ook als in mijn verleden. Ten eerste heb ik mijn BL als het ware van achteren naar voren geschoven zodat ik het volledig in beeld heb. Hierdoor probeer ik, en verdorie dat valt niet mee, alles wat mij gebeurd door de borderliner heen te trekken en bij mezelf te laten komen. Als je wel weet dat je borderline hebt maar je niet realiseert hoe enorm krachtig het is, en ik denk dat te lezen in veel van jullie verhalen, dan zegt dat niets over of je er mee om kunt gaan. Dan ben je borderliner maar je hebt er totaal geen grip op. Dat is vanaf 1996 precies het geval bij mij. Dat die diagnose gesteld is doet niets af aan de kracht en dus ook je BL gedrag. Ten tweede realiseer ik mij dat ik het niet alleen kan, ik moet in therapie. Ik moet donders op m'n bek geslagen worden en niet zo'n beetje ook. Een spiegel voor me gehouden worden en bovendien stukje bij beetje me realiseren dat ik me moet verplaatsen in de ander!!!!! Oei wat wordt dat nog moeilijk. Want mijn eerste reactie en dat van alle BL-ers op een negatieve gebeurtenis is het op zichzelf betrekken. Wat doet het met mij, wat vind ik er van, wat wil ik dat er gebeurd enz enz. Er is dus geen ruimte voor wat de ander nu precies zegt, wil, voelt, wenst, enz enz.

Vandaag heb ik voor het eerst in 44 jaar mij in record tempo verplaatst in de wensen, gevoelens, verlangens, angsten van een ander, daar waar mijn eerste reacties was: kapot maken!!! Lees dit stukje nog eens. Let op de: voor het eerst in 44 jaar. Dit geeft aan dat ik al heel ver ben, ben er nog lang niet, maar ik ben heel ver. Ik denk dus ook dat ik veel verder ben dan menig partner van jullie waar ik hier over lees. En dan sta ik nog maar in het begin van een hele lange weg. Dus mijn perspectief ligt heel anders dan waar het perspectief van jullie partners liggen. Waarom denken jullie dat ik nu pas in staat ben om te posten? Omdat ik mijn BL en mijn narcisme volledig in beeld heb, als het ware (en nu komt een woord waar in van kots) heb geaccepteerd. En kijk eens naar Belinda, ook iemand die al veel verder is dan jullie partners, zelfs al veel verder dan ik. Mijn advies zal dus ook altijd zijn zorg dat je je partner naar de hulpverlening krijgt. Lukt dat niet, denk dan goed na wat je jezelf aandoet.

Divera, je hebt een super analytische geest. Je hebt ook gelijk hoor dat ik mensen op die manier afstoot en dus ook mijn partner. Maar wat ik bedoelde is dat ik het niet in zo'n grimmige sfeer doe zoals ik hier vaak lees. Op die manier zoals jij beschrijft heb ik talloze keren mensen afgestoten. Klopt als een bus.

Ik heb vandaag mezelf een enorme dienst bewezen met mijn overwinning en dat ga ik nu vieren.

Liefs Alex.
(5997) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-04 23:57:00
Voor de jongen uit Brabant en ook voor alle andere.

Ik heb zoveel respect dat jullie zelf de stekker eruit hebben kunnen trekken.
De relatie die ik had met een borderline was veel minder van zwaarte dan dat ik lees in jullie verhalen.
Ik heb werkelijk met kippenvel sommige verhalen zitten lezen.
Nu weet ik wat mijn psycholoog bedoeld met trekken van bordeline.
Jeetje, jongen uit Brabant wat heb jij veel meegemaakt.
Als ik jullie verhalen lees dan zou ik bijna zeggen dat iemand met bordeline geen voorwaardelijke liefde kent.
Ik ben vaker verliefd geweest maar op 2 mensen in heel mijn leven echt heel intens.
Deze beide heren zal ik nooit vergeten en zullen altijd een plaatsje in mijn hart hebben.
Ook mijn ex de politieman zal altijd een plaatsje in mijn hart hebben.
Jongen uit Brabant ik moet je erbij zeggen dat mijn liefde aan het bekoelen was de laatste maanden van mijn relatie door de druk en zijn gemene en negeerde rol die hij speelde.
Ik was voor hem nog steeds getrouwd en daardoor begon hij te twijfelen of ik echt wel voor hem zou kiezen.
Hij was altijd al erg achterdochtig en onzeker, hield mij in de gaten en als ik niet meteen terug op whats-app reageerde was hij al boos.
Hij was slim en wist ook wel dat de relatie op zijn einde liep want het ging niet meer maar toch kun je nog van iemand houden.
Hij is daardoor zeker in die tussentijd al naar andere vrouwen gaan kijken, hij was zelfs boos op mij dat ik hem de kans had gegeven ,hij zei letterlijk ik heb je gewaarschuwd dat je mijn aandacht moest vasthouden
Ook zei hij dat mijn liefde niet sprankelend meer was. ( dat klopte)
Maar waarom ben je dan zo gefrustreerd, waarom ben je zo boos.
Als je dan opnieuw verliefd bent dan moet je toch gelukkig zijn, dit zie je toch aan een persoon.
Maar ik zag een hoop frustratie, en hij had die week ook nog gevochten met zijn zoon.
Verliefd of iemand leuk en aardig vinden is heel wat anders.
De week daarvoor waren we nog naar het strand geweest en hij hield mega veel van me.
( had een foto van ons samen op zijn profiel gezet)
Een week later kwam bij hem wel zoveel onzekerheid en heeft meneer zijn liefde aan een ander verklaard.
Verlatingsangst, niet alleen kunnen zijn en ego?
Onze relatie ging gewoon niet meer, hij was achterdochtig en dat werd alleen maar erger.
Het was hij die altijd de relatie beindigden , ik was diegene die meestal terug kwam, dat wist hij en dat was goed voor zijn ego.
Hij zij dan letterlijk je kunt niet zonder ....( zijn naam) Och kind , je houd zoveel van mij.
Ook vroeg hij regelmatig of ik nog van hem hield.
Maar ik werd dat moe en ik werd door het gedrag dat hij vertoonde ook alleen maar onzekerder.
Hij was alleen gemeen op whats-app. Als ik bij hem was (dat was niet vaak) hadden we nooit ruzie.
Maar we zagen elkaar weinig door de afstand.
Hij woont ergens bij Amsterdam en heeft daar in de buurt zijn werk en ik hier in ook Brabant ☺
Beide hebben we kinderen om voor te zorgen dus dat zijn dingen die voor gaan.
Beide zijn we ouders en we moeten daar onze verantwoording over nemen we hebben immers zelf voor kinderen gekozen.
Hij kon heel goed manipuleren , gemeen en hele verhalen met dure woorden op whats- app zetten.
Zo zette hij mij onder druk, ik ben niet goed in het terug reageren met de juiste woorden dus hup daar komt weer een frustratie aan. Hij deed dat expres op whats- app dan was hij sterk.
In mijn gezicht durfde hij niets en daarom stelde ik voor dat wanneer hij het weer slecht had te communiceren face to face. (Maar dat heeft hij nooit gedaan het moest altijd via Whats-app)
Hij was een ster om iemand psychisch gek te krijgen dat lukte hem ,ook op zijn werk.
Wel via mail! Rechtstreek niet, daarom noem ik hem laf.
Ook alle keren dat de relatie beindigd werd ging via whats app.
Op zijn werk wilde hij graag een rang hoger maar kwam nooit door de testen!
Van de zomer heeft hij mij 1,5wk genegeerd zomaar uit het niets.
Daar word je moe van, steeds maar weer en maar weer en ik werd alleen maar onzekerder.
Maar dat houden van he.
Wanneer ik de stekker eruit trok was ik een loeder hoer K-wijf etc. ( sorry voor mijn taal gebruik)
Nogmaals ik begrijp heel veel dingen niet.
Ik vermoed dat het om een soort van reboundrelatie gaat om zijn ego hoog te houden want een vrijgezelle man is gefaald hebben in zijn ogen. Ook dat hij aan de buitenwereld kan laten zien dat hij toch weer een jongere vrouw heeft gescoord.
Hij is nu niet meer alleen en heeft haar 24 uur om haar heen. Maar wat is liefde?
Omdat het mijn toch nog zoveel pijn deed heb ik op advies van mijn psycholoog het contact met zijn zoontje verbroken. Ook omdat er in dat contact vreemde dingen gebeurden en niet zeker ben of zijn vader daar iets mee te maken had.
Deze man is ook erg kinderachtig en ik heb rare dingen meegemaakt namelijk.
Nu de breuk daar is doet het mij veel pijn. Ik hield /houd achteraf nog steeds veel van hem al dacht ik dat het bekoeld was.
Het ergste vind ik dat hij boos is op mij en dat hij bij het horen van mijn naam helemaal gek word.
Ik heb hem het geluk gewenst en afscheid genomen wel schriftelijk met een kaart want de laatste keer dat ik hem zag was hij ziedend en dat face to face.
Ik heb van hem zelf nooit meer iets vernomen of gehoord alleen zijn zoon nam plots contact op.
Dus jongen uit Brabant ik heb nooit geweten wat bordeline inhoud.
Maar ik vermoed dat ik alleen met iemand die trekken van bordeline heb meegemaakt en dat er misschien nog iets aan de hand is.
Maar ieder mens is anders en is uniek.
Voor iedereen op deze site , respect voor jullie ik waardeer jullie enorm als ik jullie verhalen lees.
(5998) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-05 17:15:00
Beste allemaal,

Ik heb 4 maanden terug iemand ontmoet. Klikte heel goed vanaf het begin. Zei vertelde mij aan het begin al dat ze vroeger borderlinepatient was geweest en nu via therapie etc etc er geen last meer van had. Ik zo naef als ik ben dacht oke oke...gehad....en borderline het zal wel. Vanaf het begin was ze helemaal stapel op me. Appen...kadootjes...ze zag het helemaal zitten. Mevr begon zelfs al over samenwonen binnen een half jaar. Toen had er eigenlijk al een lichtje gaan branden want ik vond hetzelf allemaal wel behoorlijk snel gaan ook. Ondanks dat dat ik go with the flow we zien het wel hoe het loopt. Samen echt een mooie tijd gehad. Afgelopen weekend worden we wakker en mevr beslist uit het niks dat ze het niet meer voelt en niet meer verliefd is. Nou daar stond ik dan met me bek wagenwijd open. Ik snapte er echt ff helemaal niks van totdat ik googlede op borderline en zo hier terechtkwam. Wat viel alles ineens op ze plek zeg. Stom van mij dat ik niet eerder even gekeken had. Maar goed nu twijfel ik dus of het nou de ziekte is die zich uitspreekt als het ware of tsja. Geen flauw idee wat ik hier nou mee aan moet. Het is allemaal nog niet zo heel lang spelende maar heb toch echt een toptijd gehad. Nu natuurlijk de vraag wat moet ik hier nou mee......kappen of toch kijken of er nog wat te lijmen valt???? Ene kant zegt laat gaan zolang was het nog niet maar aan de andere kant vind ik haar ondanks dat toch wel echt ontzettend leuk...drama drama drama...

Leroy...
(5999) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-05 22:15:00
Lieve Christine,

Wat jouw BL vindt of voelt is op dit moment niet van belang. Ik ga daar dus ook geen antwoord op geven. Ik lees uit je woorden dat je nog in het BL web verstrikt bent, en daar moet je eerst uit. Dan pas kun je weer redelijk gaan denken. En beslissingen nemen in hem nog wel of niet meer willen zien. En dat betekent voor nu nul contact. Sorry meisje.

Liefs,
Belinda
(6000) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-06 09:56:00
Hoi Leroy,
Duidelijk, ze heeft je in die vier maanden het hoofd op hol gebracht.
Wat je moet doen, kan niemand vertellen, die keuze zul je zelf moeten maken.
Wanneer ik in jouw schoenen sta, zal ik een goede afweging maken.
Probeer er nuchter tegen aan te kijken.
Hoelang heb je de relatie? Vier maanden, dus gewoon een kortstondige relatie.
Zie daar de positieve kant van in, namelijk dat je slechts vier maanden iets met haar hebt gehad, dat je nog niet helemaal in het web zit en dat je gelukkig ook nog niet samenwoonde.
Kun je haar helpen, omdat je met haar te doen hebt en zelf nog verliefd bent?
Nee, dat lukt je niet. Dat kan ze enkel zelf.
Zou je kunnen leven met een persoon die zo in elkaar steekt?
Kun je al die stemmingswisselingen van haar aan?
Klaar voor een knipperlichtrelatie...aan..uit...aan...uit etc?
Het is allemaal zo persoonlijk, en voor een ieder anders.
Wanneer je niet sterk in je schoenen staat, moet je er gelijk mee kappen.
Want nu voel je je rot, maar het kan nog een stuk erger.
You ain't seen nothing yet.
En maak jezelf geen verwijten, ieder normaal gevoelig mens had gehandeld, zoals jij deed.
Je bent verliefd geworden, heel mooi, en zij heeft je zogezegd vier maanden bij je "ballen" gehad ;)
Tony
(6001) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-06 10:37:00
Lieve Christine, dit wordt een spannende post. Ik ben het namelijk niet helemaal eens met mijn collega BL-er Belinda. Het is zo eenzijdig belicht vind ik. Er zijn twee kanten aan dit verhaal, en een kant is dat jou ex ook recht heeft zijn emoties te tonen. Het is een volwassen man die waarschijnlijk ook erg geraakt is door wat er gebeurd is. Dan vind ik het blokken eigenlijk een beetje kinderachtig. Ik maakte het onlangs mee toen een ex van mij waar ik een korte relatie mee had gehad mij ook blokte, overigens op aanraden van een vriendin. Ik had het daarvoor nog nooit meegemaakt. Die ex-vriendin haalde de blokkade er een uur later weer af. Ze zei dat ze het verschrikkelijk vond zo met mij om te gaan en dat ik het recht had mij emoties te uiten. Zo had ik er eigenlijk nog nooit over nagedacht. Het is zo makkelijk om iemand te blokken en vaak zegt het alles over de blokker en niets over de geblokte.

Dit gezegd hebbende moet je natuurlijk altijd uitkijken met een BL-er, dat weet ik ook donders goed. Er moeten grenzen gesteld worden en je moet ze niet te veel het idee geven dat er nog kansen zijn. Maar daar ben je zelf bij. Als er bedreigingen worden geuit en dat soort ongein, dan zeg ik blokken en zelf politie inschakelen. Daar ben ik dan weer heel hard in.

Dit is maar een inzicht he. Doe er mee wat je wilt.

ps. Ik denk echt niet dat elke BL-er vreemd gaat hoor.

Ik wens je veel wijsheid, Christine.
(6002) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-06 21:15:00
Hai collega :),

Ik reageerde eigenlijk niet op het blokken hoor. Sterker nog, als iemand mij zou blokken komen er emoties los; soderju... Erger kan je een BL niet hebben denk ik :)...
Het ging mij om het feit dat ze zelf contact wil zoeken. Dat las ik voornamelijk in haar bericht. Met de brief... Dat is gewoon de verslaving... Daar moet ze van af....
Sorry Christine, dat ik niet met, maar over je praat :)...
Hoop inmiddels dat je weer uit 'het gevoel' bent Christine.. Die kleverige toestand, je snapt wel waar ik het over heb, denk ik :)... Het komt gewoon omdat je hem weer hebt gezien...geef het tijd...dan denk je vast weer anders...

Dikke kus en sterkte!
Belinda
(6005) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-07 03:05:00
Hey Belinda,

Dan had ik het niet goed begrepen. Het kleverige is nooit goed natuurlijk want daar kan een BL-er ook helemaal niets mee. Dan begrijpen we elkaar.

Groetjes Alex.
(6006) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-07 07:40:00
Hoi Chistine.
Uit de BL-hoek krijg je nu te horen dat het blokkeren van een telefoonnummer kinderachtig is, terwijl je wel het advies krijgt om geen contact met je ex-partner op te nemen. Dat vind ik dus tegenstrijdig. Met blokkeren houd je namelijk het contact beperkt tot eigen initiatief. Het gaat immers om jou, jij moet weer verder met je leven.
Wat schiet het dan op in je verwerking, wanneer je ex-partner om de haverklap contact met je opneemt op de app? Niets. Heeft dus niets met kinderachtig te maken; je denkt puur aan jezelf, en zo hoort het. Als er n persoon kinderachtig is geweest......dat bedoel ik. Bij mij gaan de haren recht overeind staan, wanneer Alex zegt dat de Borderliner ook een volwassen persoon is. Ja, ja, maar wel n die ziek is en het gedrag van kind vertoont. En dan word jij verweten kinderachtig te zijn als je hem blokkeert op de app, duhh. Ook wijst Alex nog even met het vingertje dat het blokken meer iets zegt over de blokker dan degene die geblokt wordt, belachelijk natuurlijk. Je ex-partner heeft jou pijn gedaan, dus je hebt alle recht om hem te blokken, ziek of niet ziek; kom maar terug als je beter bent, zou ik zeggen.
En dan kunnen we het weer hebben over je aandeel, maar blijf het nuchter zien:
Jij kunt deze reactie niet aan, zonder met een beschuldigende vinger naar iemand te wijzen. Jij wilt verder met je leven, je wilt rust. Denk dan alsjeblieft ook eens eerst aan jezelf, en volg het advies van Belinda op: Nul contact, en ga verder met verwerken.
Tony
(6007) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-07 17:09:00
Pffff weer heel moeilijk moment hier

. Gelukkig kan ik hier meelezen voel me iet zo alleen. Ik twijfel zo hard aan mezelf h. ... Hoe kan hij het ene moment alles zijn en daarna niets meer. ... Hij is in therapie en zijn therapeut gaf hem de raad om me volledig te negeren... los te laten..
Ik moet dus wel heel slecht voor hem zijn geweest. ..
Was wel zo dat ik er niet altijd voor hem kon zijn wegens mijn kinderen mis was dit de troggen voor hem... Hij kan moeilijk om met alleen zijn...

Ik ben bang voor de toekomst... denk nooit meer gelukkig te kunnen zijn.... ik denk dat ik mijn huwelijk heb opgeblazen voor een soort liefde die niet bestaat...
ik heb heel veel aan de inzichten die Alex ons geeft maar gevoelens worden er niet minder van h ! Verstand kan wel volgen maar hart niet. Dikke knuffel allemaal
Merel
(6008) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-07 20:22:00
Hey Belinda en collega,
Bedankt om te reageren.
Ik ben gisteren naar mijn psycholoog geweest en heb iets te horen gekregen waarvan ik wel van ben geschrokken. Ik ben naar haar beginnen gaan nadat ik het de zoveelste keer had uitgemaakt en was behoorlijk uitgeput en leeg, radeloos en angstig. Ik volgde haar raad en werd weer sterker. Dat sterker worden kwam niet alleen door de therapie, maar gedurende de ganse periode heeft mijn vriend me af en toe opgezocht. Een klein berichtje deed wonderen. Op een bepaald moment had ik de keuze gemaakt er terug voor te gaan. Ze steunde me en gaf heel duidelijk aan wat wel en niet kon en hoe ik best reageerde enz.. Mijn angsten en mijn fantasie over wat voor ergs er allemaal zou kunnen gebeuren was onder controle. En het werkte! Een paar maanden zijn we non stop echt gelukkig geweest. de familie begon hem ook meer en meer terug te aanvaarden.
Hij kon zijn buien nog wel krijgen maar was niet agressief. We konden uren praten en ik stond vaak versteld hoe exact hij kon verwoorden hoe ik me vaak voelde. Ik worstel zelf al jaren met iets en wist niet wat. Ik kon me vaak heel klein en leeg voelen en het liefst onder de kast kruipen..deed ik al als kind. Mijn droom was een heel groot gezin! En is me gelukt ook met 5 kinderen en bijna 5 kleinkinderen. Maar ondanks al dat volk voelde ik me soms nog steeds alleen. Kon dit niet verklaren. Na mijn scheiding had ik het nog moeilijker. Ik was behoorlijk in paniek en al de gevoelens die ik vroeger had werden nog versterkt. Toen kwam ik mijn BL vriendje tegen. En die vertaalde wat ik voelde. Een rust kwam over mij tot ik op een bepaald moment me ongemakkelijk voelde en zei dat ik teveel liefde kreeg. Ik weet nog steeds niet waarom ik dat zei, het voelde zo en ik begon te huilen. Hij was behoorlijk geschrokken en sindsdien is het aan een sneltempo achteruit gegaan. Hij heeft me vaak over dat moment aangesproken en zocht naar alles wat mij kon duidelijk maken dat ik ziek was. Hij voedde mijn angst door zijn gedrag en ik voedde zijn gedrag nog meer door mijn angsten en je kan je voorstellen wat dat gaf.
Ik was behoorlijk in de war geraakt omdat hij me een paar keren, in kalme momenten, me duidelijk maakte dat hij me begreep omdat hij hetzelfde voelde en mijn gedrag tov hem verklaarde doordat dat kwam uit angst om verlaten te worden. Ik had volgens hem een groot hechtingsprobleem. In de momenten dat hij dol sloeg mankeerde hij volgens hem helemaal niets maar lag het probleem bij mij. Dat had ik al vaker gehoord en ging daar niet op in. Nu ik op dit forum zit had ik al meerdere malen gelezen dat ze kunnen spiegelen en dat wij de zieke zijn en dat dat eigen was aan BL.
Ik ben veel beginnen lezen en gaan opzoeken. Ben als zot gaan zoeken wat het allemaal inhoud. En schrok soms van mezelf. Erover gepraat met de psy en ze zei toen dat iedereen wel trekjes kan hebben en me geen zorgen moest maken. Ik was gemakkelijk manipuleerbaar en dat was zo bij deze man en de vorige mannen. Ze had me al eerder gezegd dat ik een uiterst gevoelig persoontje was met inderdaad grotere ups en downs dan normaal, maar bleef me overtuigen dat dit allemaal ok was. Ik moest meer vertrouwen krijgen in mezelf en we zouden daaraan werken en alles kwam wel goed en ik was goed bezig.
Tot op gisteren..
Ze merkte dat ik blijf steken en wat ik haar vertelde wat ik voelde en waarom ik dingen wil schrok ze een beetje. Er was iets anders..het probleem zat dieper en zocht de reden buiten mijn vriend. En blijkbaar, beste mensen heb ik dus ook een probleem... Verlatingsangst, hechtingstoornis..allemaal dingen die ik niet wil horen ook al weet ik al zolang dat er wel iets moest zijn. Ik had ook ergens gelezen dat mensen met BL een neus hebben voor mensen met dezelfde stoornis of een andere. Ik heb me toen vaak afgevraagd of hij dat dan echt bij mij voelde of dat hij dat zei vanuit zijn ziekte en er eigenlijk niets met mij aan de hand was.
Misschien is het daarom dat ik meer aan hem denk hoe hij zich voelt, omdat ik inderdaad een stukje van mezelf in hem herken.
Beste mensen, ik kan jullie verzekeren dat dit nu nog moeilijker voor mij is geworden.
Heb drie jaar geleden mijn vriend leren kennen met een ziekte waar ik eerder nooit van gehoord had. Door die relatie en de beleving ervan ben ik hier terecht gekomen en nu worden de rollen precies omgedraaid. Hoe vreemd is dat??????????
Ik voel me op dit moment nog meer alleen dan dat ik me ooit heb gevoeld.
Ik weet ook niet of ik hier ga kunnen blijven schrijven.. puur omdat ik mijn plaats niet meer ken. Sorry, ik kan het niet goed uitleggen..

Voor mij was dit belangrijk om aan jullie te vertellen.
Veel liefs aan iedereen!!!
Christine
(6010) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-08 10:25:00
Beste merel,

Even een korte opmerkingen van mij over je stukje.
Ik heb namelijk hetzelfde meegemaakt. de belangrijkste vraag die je je moet stellen: zou hij echt de waarheid vertellen???.... denk je werkelijk dat de therapeut dat zegt, of komt het de borderliner goed uit dat hij zo genaamd "in therapie" is?....waardoor hij jou makkelijker kan manipuleren door dit soort leugens te vertellen?...Een goede therapeut zal zich namelijk nooit op de partner richten maar op de probleemgebieden. Je hoeft jezelf echt niets te verwijten!

Mijn ex vertelde me altijd dat haar therapeut vond dat ik haar woede veroorzaakte en het probleem misschien wel bij mij lag.....lekker om te horen he. Daarbij zei ze aan het einde van onze relatie precies hetzelfde als jou ex merel, het was beter volgens haar therapeut dat ze even geen relatie had.....Toen mijn ex in therapie ging was dat ook niet met het idee zelf beter te worden. Ze manipuleerde ook de therapeut en er was maar 1 doel, vechten met mij en schuld schuiven....de eerste sessies toen ik erbij zat ging het alleen over mij en wat ik allemaal wel niet fout deed...daarbij hadden we na haar therapie altijd ruzie..
Ik heb ook een aantal keren na de therapie gebeld en toen bleek helaas dat mevrouw totaal niet was komen opdagen maar zich ziek had gemeld...dit deed ze overigens ook zonder blikken of blozen bij haar tandarts en overal als ze wat beters te doen had.
Nadat ik mijn vriendin had betrapt op vreemdgaan heb ik haar therapeut gebeld en uitgelegd wat er nu weer gebeurd was en dat ik de relatie ging stoppen en hem suc6 wenste. Ik heb hem daarbij nog even meegegeven wat ze allemaal gedaan had (verhaal wat ik eerder poste) en hij wist hier totaal niets van......wat voor zin heeft therapie dan he....
Ze zullen eerst "eigen aandeel" moeten kunnen zien en erkennen.
De taak voor de meeste therapeuten is de eerste maanden in de idealisatie zonde van de borderliner te komen om zo vertrouwen en meer controle te kunnen krijgen op het gedrag.

Neem het allemaal niet persoonlijk op Merel, het zijn waarschijnlijk sprongen van hem om de confrontatie met zichzelf en dus de pijn niet te hoeven voelen. Gewoon geen contact en probeer in te zien dat je alles hebt gedaan wat je kon. En daarbij: bij zwaar borderline gedrag wordt iedere niet borderline partner ontzettend boos en dat is normaal! Laat je niets anders wijs maken.

Jongen uit Brabant
(6011) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-08 23:17:00
beste christine
ik heb met verbazing je mail gelezen...ik ken je niet en kan ook niet oordelen over jou of je blvriend. wel heb ik het gevoel dat je therapeute na je zo lange tijd al te kennen wel rare bokkensprongen maakt.. Dat jijzelf ook problemen heb met hoe je te uiten en om te gaan in de maatschappij wil ik hierbij niet ontkennen..net omdat ik je niet ken!
maar je zegt zelf dat je een groot gezin hebt, vijf kinderen hebt grootgebracht..dat lijkt me toch niet niks, zeker niet met de onzekerheden over jezelf die je blijkbaar onbewust altijd al hebt gehad. Maar ik vermoed, dat je toch een vrij lang huwelijk hebt gehad eer je man je verliet. kan je over die huwelijksperiode nog nadenken en hoe je in die relatie was of hoe je man in die relatie was?? of heeft de breuk je gewoon nog veel onzekerder gemaakt , terwijl... in een relatiebreuk zijn er altijd twee schuldig zegt men wel, al klopt dit nooit helemaal. mensen kunnen ook soms gewoon stapelverliefd op iemand anders worden en alles achterlaten. denk maar aan het verhaal dat een collega hier recent deed, met al haar twijfels nu of die breuk wel nodig geweest was met wat ze nu weet.
wat ik maar wil zeggen , lieve christine, denk rustig na over je verleden, de omgang met je man, de relatie met je kinderen...was die goed, vooral de laatste...dan denk ik dat er aan jou niet meer mankeert dan aan de meeste moeders of vaders. therapeuten zijn een steun, zijn vaak nodig, maar kunnen zich nooit in een heel mensenleven verplaatsen, net omdat het ook maar mensen zijn...
dikke knuffel
celine, moeder van een zware borderline dochter
(6012) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-08 23:57:00
Ik ben reeds 33 jaar samen met mijn man. Ik ben al jaren 'de gek' natuurlijk, na de diagnose, nu 15 jaar geleden (voor mij goed) was het hek van de dam. Ik ben opgegroeid in een onstabiele gezinssituatie (ouders gingen alleen verhuizen ik was toen 16; zus vond misbruik door haar verloofde goed, ik was toen 14...) en trof een fijne nog meer gestoorde schoonfamilie (moeders bijnaam was ' Vrouw Olivier' en bestal haar kinderen voor duizenden euro's, vader was niet ingeplugd en ik was 16... en de jongste schoonzus was 10 jaar ouder...) hoe heerlijk om een zwakke schakel te hebben, want ja, ik was zeker in die tijd op de kast te krijgen.. (Ik mankeer naast de bps nog flink wat meer, gooi nu niet alles op tafel, behalve mijn reuma dan. ) Ik ben vorig jaar getest en blijk (zoals ik natuurlopijk al jaren weet) een zeer hoog empathie niveau te hebben. Ja, welke sukkel zou anders 10 jaar voor psychisch zieke tante zorgen, 15+ jaren voor eigen ouders en 6+ schoonmoeder (3x p.w. dialyse) en vriendschappen met anderen 6 tot 12 jaar. Met hulp bij scheidingen, uitzetting, bruiloften, etc. Dus niet fff 'een plankje ophangen'. En waar loopt het dan na al die jaren stuk op: na 22 jaar grapjes maken over de nacht van het misbruik, na al die jaren hulp niet erbij mogen zijn bij het stoppen met schoonmoeders leven, 'want je bent geen eigen', je zit 's morgens nog op je knien in de tuin om te helpen, maar je vriendin waar je zoveel voor hebt gedaan die 10 jaar en je zorgen om de kleine kinderen maakt, want als bijbelgetrouw christen, wat zij weet, vond ik het fff niet leuk 's avonds te vernemen dat er een stripper kwam voor haar 16 jarige zoon, welke met de groep compleet dronken en stoned in de tuin feestvierde. En nee, ik zemel niet zomaar wat, ik ben iemand van de feiten. En ja, ik had ook al meer dan 20 jaar gelijk dat 'hij' ook wat mankeerde en dat mijn gevoelens van eenzaamheid niet specifiek borderline zijn, wat natuurlijk NOOIT serieus is genomen... want mijn man lief is dus autistisch!!!... Dus vertel mij niet dat lle borderliners. niet vol kunnen houden of empathieloos zijn, want hoelang houden 'normale' mensen het vol met een autist??? ... dt wilde ik even kwijt...
(6013) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-09 07:46:00
He Christine,

Yep. Mensen met stoornisjes trekken idd vaak mensen met stoornisjes aan. Wetenschappelijk aangetoond. Ik zei wel eens tegen mijn vriend: we roken elkaars defect ;)...
Maar dat maakt je plaats niet anders hoor, ook al schrik je even. Nog meer reden om voor jezelf te kiezen en helemaal te gaan onderzoeken hoe het nu zit met Christine. De enige persoon die je hele leven bij je zal zijn :)...

Succes meid!
Belinda
(6015) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-09 09:06:00
Hallo allemaal,

Ik heb nu een paar dagen niet gepost, omdat ik toch een beetje van een terugval heb. De twijfel is ineens weer toegeslagen, en daar worstel ik nu ontzettend mee. Twijfel of ik er goed aan heb gedaan om alle contact te verbreken met mijn ex. Had ik toch een lijntje open moeten houden? Weer is de onrust er. Heb ik alles verkeerd ingeschat? Heb ik hem verkeerd ingeschat?
En toch denk ik dat ik er goed aan heb gedaan. Ik en mijn zoon, hebben 6 jaar in een achtbaan gezeten die BL heet en ik heb ontzettend van deze man gehouden (en nog steeds) maar ik kon het niet meer opbrengen om nadat hij ervoor koos om weg te gaan om contact te zoeken.
Bij de voorgaande breuken, en we uiteindelijk toch weer bij elkaar kwamen (omdat ik contact bleef zoeken) vroeg ik wel eens "wat nou als je weer weggaat", dan moest ik precies hetzelfde doen als wat ik gedaan had (contact zoeken dus) zei hij. De voorgaande breuk heb ik dat dus gedaan, en toen kwam hij ook terug, maar sindsdien voelde ik dat hij ooit weer weg zou gaan en ik had totaal geen vertrouwen meer, en ik was erg onzeker (aangezien hij veel online ger@tzooid had). Dus dit keer, kon ik het niet meer. Ik wilde niet weer al die pijn van zijn escapades meekrijgen of dat ik compleet genegeerd zou worden door hem. Hij koos ervoor om weg te gaan, dus ik koos ervoor om alle contact te verbreken en ja hem te blokkeren. Er zullen mensen zijn die dat stom of laf vinden, maar ik vind van niet. Het is niet laf om voor jezelf en je zoon te kiezen. Het is niet laf om je geliefde los te laten, dat kost ontzettend veel kracht.
Hij is degene die BL heeft, en ik vind dat het zijn verantwoording is om er wat mee te doen. Ik heb aangeboden om samen hulp te zoeken en dat wilde hij niet. Ik kan hem steunen, maar ik kan het niet voor hem oplossen. Dat moet hij toch zelf doen.
Het is aan hem hoe hij verder wil in zijn leven, en ik koos ervoor om hem los te laten. En verder te gaan met mijn leven. En geloof mij, dat is erg zwaar. Ik zit nu in mijn eigen achtbaan van emoties.

Liefs,
Monique
(6016) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-09 09:24:00
Hoi Christine,

Ik heb jouw verhaal gelezen, meerdere keren zelfs. Uiteraard ben ik geen psycholoog, maar je schreef dat je bleef steken volgens haar, maar hoe lang is jullie relatie nu verbroken? En je schrijft dat jullie nog steeds contact hebben? Is het dan niet logisch dat je blijft steken?

Mijn ex kon ook altijd precies verwoorden wat ik voelde, maar hij kon ook liegen als geen ander. Glashard liegen, zonder blikken of blozen. Ik weet dat hij me bespeeld heeft, en dat ik naef en goedgelovig ben geweest. Ik denk dat we niet goed voor elkaar waren.

Voelde jij je gelukkig in je relatie? Had je het idee dat het gelijkwaardig was? Had je het idee dat er ook rekening met jou gehouden werd?
Bij mij was dat in het begin absoluut waar, maar bij elke breuk werd dat minder. Ik werd onzekerder en hij was alleen met zichzelf bezig.

Ik hoop dat je de kracht vind, om de focus op jezelf te leggen. Want dat verdien je! En je bent niet alleen, wij zijn er ook nog!

Liefs en een hele dikke knuffel voor je.
Monique
(6017) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-09 18:24:00
Monique,
Zo te lezen ben je een stukje verder gekomen, geweldig om te lezen, en fijn dat je dat je hiermee de anderen een hart onder de riem steekt, top!!!!
L.b
(6019) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-09 23:56:00
Alex, dank je wel voor je uitleg en sorry dat nu pas reageer, heb namelijk zware tijd achter de rug. Mijn relatie vreet me op!
Nogmaals dank Alex! Ik zal binnenkort ook mijn verhaal hier doen.
Sterkte allemaal borderliners & partners

Liefs misty
(6021) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 00:07:00
Hoi Monique, heel dapper van je en zeker niet laf integendeel! Ik wou dat ik zo sterk was om er een einde aan te maken, ik hou ook van mijn man zielsveel, maar naast die liefde is er ook heel veel ellende, zoals iedereen hier beschrijft is leven met een borderliner een keiharde bestaan! Wederom een vraag weer van mij hier, kan iemand goed genezen van borderline? Of blijft de kans groot voor een terugval?
Liefs misty
(6023) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 00:26:00
Christine jij ook bedankt voor je input, ik kan helaas niet alles lezen op dit moment omdat mijn laptop niet meer werkt, ja je hebt gelijk deze forum vaker bezoeken en zo kunnen we veel voor elkaar betekenen. Dank en ook die ik niet genoemd heb en wellicht op mijn vraag hebben gereageerd. Liefs misty
(6024) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 11:49:00
Hoi all,

Christine, even een reactie op jouw stukje. Ik heb het een aantal keren door moeten lezen, maar herken ook een hoop. Ik wil je graag meegeven niet teveel te schrikken. Ieder mens heeft zijn eigen issues en in een relatie met een borderline komen die nou eenmaal ook eerder naar boven. Er is niets mis met je! Ik heb in mijn relatie met mijn partner met borderline ook een hoop moeten leren. Ik functioneert goed, ik heb een goede baan, een goede financile situatie, goede vrienden en familie, ben sportief, integer, betrouwbaar. Ik wordt door veel mensen ontzettend gewaardeerd. Maar in relaties ben ik niet super goed. Eerst negen jaar een emotioneel niet toegankelijke man, wat pijnlijk duidelijk werd na het overlijden van mijn broer op veel te jonge leeftijd. Nu 2 jaar een relatie met mijn partner met borderline. Deze relatie die op tijden zo slopend is, heeft er voor gezorgd dat ik wel naar mezelf moest kijken. Waarom viel / val ik op deze man, waarom blijf ik bij hem. Ik heb naar binnen kunnen en mogen kijken en gezien wat altijd weggedrukt zat. Ondanks een hele liefdevolle jeugd, een ongezonde jeugd met teveel emotionele manipulatie en nooit geleerd mijn grenzen aan te mogen geven. In mijn jeugd geleerd dat liefde onvoorwaardelijk is, maar ook dat liefde zelfopoffering is. Dat moet het echter niet zijnjuist niet. Dankzij mijn partner heb ik dit geleerd. Zonder hem zou de noodzaak om naar binnen te kijken er niet zijn geweest. Ik ben me nu bewust van mijn eigen aandeel in relaties en wat ik onbewust daarin doe. Hiervoor ben ik mijn partner ontzettend dankbaar! Hij heeft me een spiegel voorgehouden en ik ben in staat geweest erin te kijken en te groeien. Echter, ik ben en was niet ziek, ik functioneerde goed. Mijn partner daarentegen is wel ziek. Hij heeft een persoonlijkheidsstoornis, een blijvende beperking. Als ik hem een spiegel voorhoud, is hij niet in staat erin te kijken. Juist niet. Hij wil hem zo snel mogelijk breken. Zelfs als hij er even in durft te kijken, is hij niet in staat te leren van wat hij ziet. Dat is een belangrijk verschil Christine. Dus alsjeblieft, laat je niet onzeker maken. Totaal niet nodig. Ik zelf zie het, hoe raar misschien ook, als ene cadeautje. Iets waar ik mijn partner dankbaar voor ben.

Verder bij mij verloopt het ook niet zoals ik had verwacht. Na een stop van 2-3 dagen, heeft mijn partner mij opgezocht. Goed gepraat, nieuwe afspraken gemaakt en weer een nieuwe poging om het samen te gaan proberen. Ergens voelt het ook als een zwakte dat ik het niet vol heb kunnen houden om de relatie te verbreken. Naast de liefde en de hoop Hoop op iets dat hoogstwaarschijnlijk nooit gaat gebeuren. Een ding wil ik wel nog melden, mijn partner is nooit vreemdgegaan en zal dit ook nooit doen. Dan is het namelijk echt definitief voorbij en dit weet hij heel goed. Dit is een grens die hij nooit op zal zoeken, omdat hij mij dan voor altijd kwijt is.
Ik heb nog een vraag voor de partner: hoe gaan jullie met vrienden en familie om. Wat vertellen jullie wel en niet? Ik heb namelijk de laatste keer dat ik het uit was, mijn vrienden gevraagd me te steunen om het dit keer vol te houden. Na een paar dagen moest ik weer vertellen dat dit niet nodig is, omdat het weer aan is. Ik schaam me naar mijn vrienden toe en heb de neiging ze steeds minder te betrekken. Ik kan toch moeilijk verwachten dat ze me om de paar weken door een crisis heen gaan helpen!? Hoe gaan jullie hiermee om?

Liefs Divera
(6025) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 13:39:00
Lieve Alex, Chistine , Belinda, Merel, Jongen uit Brabant, Monique en Misty en voor diegene die ik nog niet heb opgenoemd.
Dank je voor jullie verhalen, ze doen me erg goed.

Mijn relatie is nu 3 maanden voorbij.
En ik voel me steeds sterker worden met soms een kleine terugval wanneer ik iets uit die hoek hoor.
Dus door het contact verbreken bescherm je, jezelf al vind ik dat je daar wel klaar voor moet zijn.
Contact verbreken of blokkeren is heel wat anders.
Ook ik ben geblokt maar ik ben het er wel mee eens dat, dat iets zegt over diegene die jou geblokt heeft. ( een bepaalde emotie ziet hier achter)
Ik heb namelijk niemand geblokt maar wel alles uit contacten gehaald.
Niets, geen telefoonnummers heb ik nog, weg uit mijn systeem ,weg is ook echt weg en daar hoort blokkeren niet bij want dan blijft dat nummer in je telefoon staan en dat wil ik niet.
Uiteraard is het een ander verhaal wanneer je gestalkt word.
Wanneer er contact zou komen ben ik zo netjes om daar netjes op te antwoorden.
We zijn allemaal volwassen mensen.
Voor diegene die het heel moeilijk hebben op dit moment zou ik willen zeggen vraag jezelf eens af of je met deze persoon met dit karakter inderdaad een toekomst wilt en kunt delen en of je daar sterk genoeg voor bent en kunt blijven.
Denk aan jezelf maar ook aan de bl-er en als je samen kiest om voor een relatie te gaan dan zou ik zeggen ga ervoor.
Je weet wat je te wachten staat.
En is de liefde echt .echte liefde overwint alles.
Wat ik erg waardeer zijn de mensen die het herkennen en die het willen weten dat zij bl hebben.
Als je dat kunt aanvaarden en respecteren dan ben je al erg ver in mijn ogen.
Ik heb even moeten slikken met het feit dat ik nu weet dat mijn ex trekken van bl heeft en misschien helemaal bl heeft.
Ik ben vernederd en respectloos behandeld maar het zijn allemaal emoties van die ander.
Eerst deed het mij pijn om te horen dat mijn ex bij het horen van mijn naam gek in het hoofd werd maar ook dat is een emotie ik heb het misschien wel liever zo dan dat mijn naam helemaal niets meer deed.
Door jullie verhalen gaat het mij een stuk beter af om alles een plekje te geven.
En nee ik wil niet meer naar mijn ex terug, mijn liefde is er voor hem altijd maar ik zal nooit mijzelf kunnen zijn bij hem want alles moest zoals hij het wilde.
Ik weet dat, dat mij op den duur gaat opbreken zoals ik zelf heb ondervonden de laatste maanden van mijn relatie. Ik was het gedoe zo moe!
Soms had hij begrip maar zodra ik uit beeld was kwam zijn achterdocht.
Het grijpen naar de eerste en de beste jongere vrouw die hij kon pakken puur uit ego voor de buitenwereld is geen man voor mij wat is dan echte liefde?
Wie houd wie nou voor de gek?
Dus kijk eens in de spiegel en vraag jezelf af wat wil ik? ga je voor je bl-er en heb je er alles voor over of twijfel je of je het vol gaat houden ook jouw bl-er heeft recht op eerlijkheid.
Heel veel sterkte, ik hoop snel dat iedereen weer een beetje een leefbare en liefdevolle tijd krijgt

Liefs Roos
(6026) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 13:58:00
Hallo Misty,

Graag zou ik willen reageren op je vraag of een "genezen" BL-er kan terugvallen. Het antwoord daarop is 'Nee'. En eigenlijk is het heel simpel te verklaren. Een BL-er kan per definitie niet "genezen" van het mechanisme wat hem of haar een BL_er maakt. Het enige wat kan gebeuren is dat hij of zij tegenover het mechanisme een, in eerste instantie, cognitief systeem zet waardoor hij in stressvolle situaties anders KAN reageren. Dit is een moeilijke zin en die behoeft enige uitleg. Ik verwijs eerst naar een door mij gevonden zin die BL in n regel uitlegt. Borderline is een overlevingsmechanisme die vroeger wellicht nut had maar nu slechts het leven vergalt. Dat mechanisme raak je nooit kwijt. Mensen zoals Belinda die na intensieve therapie genezen zijn verklaard hebben dat cognitieve systeem ontwikkeld. En wel zodanig dat als zij wederom getest worden niet meer als borderliner kunnen worden aangemerkt. Ze reageren dus anders op situaties dan zij voorheen deden. In de psychiatrie zegt men ook dat na het 40ste levensjaar de uitwassen van de ziekte afneemt. Dat komt omdat de BL-er zijn/haar valkuilen beter inzichtelijk heeft. Maar in beide gevallen is het mechanisme nog steeds aanwezig zij het in aanmerkelijk mindere mate. Dat het mechanisme na genezen te zijn verklaart weer de overhand neemt is uitgesloten. Men kan of beter gezegd zal dus ook niet terugvallen en reageren zoals men dat voorheen deed. Het cognitieve systeem wordt in eerste aanleg bewust aangewend als een BL-er in stressvolle situaties belandt. Men is dan in staat de primaire reactie, die nog door het overlevingsmechanisme wordt aangestuurd, te parkeren en zelfs om te zetten en een secundaire reactie die veel beter bij de situatie past. Later zal dat zelfs onbewust gebeuren. Dan spreekt met van genezing. Maar nogmaals, het mechanisme is er nog wel, maar is als het ware overschreven door een veel beter werkend systeem van denken en reageren. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. En bovendien is dit ook meteen de reden dat je als BL-er het nooit alleen kan doen. Dat systeem moet in een veilige psychiatrische zetting worden ontwikkeld.

Veel succes, Alex.
(6027) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 15:04:00
Hoy allemaal,
Heb ook wat gewacht met reageren. Ik had het effe nodig alles wat te laten bezinken.
De bewuste brief heeft een ganse week in mijn handtas gezeten. Elke dag werd ik gesterkt in het idee hem toch op te sturen. Heb dat zondagavond ook gedaan. Hup, weg was die en geen weg terug.. Het voelde voor mij als een grote opluchting.
En dan gisteren, maandag, nog voor hij de brief kreeg stond hij hier terug. Ik had de raad gekregen van de psycholoog om dan heel onverschillig te reageren en te zeggen dat je eigenlijk weg moest.
Ik zag hem staan, wist wat ik had moeten zeggen, maar heb hem binnengehaald. Mekaar vastgepakt als geen ander en hij zei: dit is thuiskomen. Ik had hetzelfde gevoel. De ganse dag en nacht samen doorgebracht en heel veel gepraat. Hij is duidelijk met therapie begonnen en wil in overleg met de arts medicatie nemen. Neemt niet weg dat ik ineens alles rozegeur en maneschijn zie!! Heb hem duidelijk gezegd dat ik nu bezig ben met mezelf en daarin ook egoistisch zal zijn. Ik wil nog geen relatie voor we allebei onze rugzakjes hebben kunnen afsmijten.
Ik besef hiermee dat ik weer hoop heb gegeven. Heb mezelf ook weer ergens hoop gegeven. We zullen zien.... en ik zal het wel gauw zien..
Positief blijven werkt ook bij herstel, zei hij. De rest moet hij zelf doen.
Ik zelf heb ook wat werk te doen. Mn verleden helemaal terug bekijken, mijn huwelijken.. het is vreemd, want ik merk inderdaad dat ik daar zeker mijn aandeel heb gehad in het mislukken ervan, ook al heb ik dat nooit echt beseft. Het is nu zoeken vanwaar deze gevoelens en wie ik ben en mezelf leren aanvaarden zoals ik ben.
Of we hier samen uitkomen dat weet ik niet. Is het fout wat ik heb gedaan, dat zal misschien wel..maar dat gevoel heb ik helemaal niet.
Ik heb ontzettend hard genoten en wil nu niet denken aan wat nog zou komen.
Het zou wellicht veel beter zijn geweest, hoe hard het ook is, dat hij wegging en niet meer terugkwam. Blijkbaar kunnen we geen van beide dat, dus wie kan ik hier iets kwalijk nemen?
Het is blijkbaar een harde leerschool...en misschien moet ik nog een paar keer op mn bek gaan wil ik iets gaan geloven.
Ik bewonder jullie sterkte en ik hoop dat jullie zo verder doen!
En nogmaals bedankt te reageren op mijn toch soms verwarrende posts.
Liefs,
Christine
(6028) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-10 15:28:00
Hallo Divera,

Om jouw vraag te beantwoorden, dit is nu mijn derde breuk. Bij de eerste breuk (die overigens maar heel kort duurde) snapten mijn familie/vrienden nog dat ik hem terugnam. Bij de tweede breuk totaal niet meer, omdat ik hun toen wel verteld had wat hij allemaal had gedaan. Bij deze laatste breuk, staan ze volledig achter mijn keuze om geen contact te zoeken en zelfs te blokkeren. Ze hebben me er echt doorheen gesleept, en door mijn familie/vrienden besef ik wat er hun is aangedaan ook. Ook zij zijn er niet ongeschonden vandaan gekomen. En dat doet pijn. Ze zijn nu volledig op de hoogte van wat er is gebeurt, tijdens de relatie hield ik dat allemaal voor me. Omdat ik me schaamde, ik schaamde me voor mezelf. Was bang dat iedereen me een zwakkeling zou vinden, om wat ik toegestaan had.
natuurlijk heb ik mijn ups en downs, voel me nog vaak verdrietig en eenzaam en onzeker. Maar dit is het beste voor iedereen, ook voor mijn ex. Ik ben echt een gever, en ik gaf hem teveel. Ik heb teveel toegestaan, toegestaan omdat hij BL heeft. Grenzen aangeven, had in mijn geval totaal geen zin. Daar werd zo overheen gewalst.
Aan het eind van de relatie was ik niet meer de vrouw die hij leerde kennen, wie daar schuld aan is? Wij allebei, ik heb teveel toegestaan, waardoor ik onzeker over mezelf werd. Waardoor hij nog meer van mij afdraaide. En nog meer achter mijn rug ging doen.
Hoe het nu met hem gaat? Geen idee, en eerlijk gezegd dat is nu zijn probleem. Ik zeg dit heel makkelijk, maar soms maak ik me nog zorgen om hem.

Liefs Monique
(6029) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-11 01:13:00
Hallo,

Ik heb geen "partner"relatie met iemand met borderline en die narcistisch ingesteld is maar ik weet niet waar ik terecht kan en misschien kan ik van jullie wel wat advies krijgen....
Ik ben 37jaar en alleenstaand. Ik begin de laatste dagen pas te beseffen dat ik nooit echt geleefd heb maar werd. Ik heb een vader die na zijn werk standaard op caf ging. Gezien mijn moeder in ons huis patinten behandelde moest ik ervoor zorgen (6j) dat mijn kleine zus, een huilbaby en achteraf bleek er een matig mentale handicap te zijn. Toen ik 8jaar was zijn mijn ouders gescheiden waarbij ik het enorm moeilijk had want ik kon niet bij alletwee tegelijk zijn en wou hen zo graag gelukkig zien. Alle communicatie rond mijn zus enz verliep via mij (wij verbleven bij onze moeder en gingen ieder weekend naar mijn vader). Zowel mijn vader als mijn moeder hadden nadien enkele relaties en intussen is mijn vader hertrouwd, gaat hij nog af en toe met een vriendengroep wat drinken, maar hij heeft zijn weg gevonden, dus die zorg heb ik losgelaten. Mijn zus woont bij mijn moeder en haar man in huis, wat ook gebouwd is met de bedoeling dat ze haar eigen 'plek' heeft en toch op ondersteuning kan terugvallen. Ikzelf heb vanuit mijn "zorgen voor" enkele relaties gehad waar ik na een tijdje bij merkte dat er problemen waren vb op financieel vlak. Ook hier heb ik me volledig aan gegeven tot ikzelf aan de grond zat en sindsdien woon ik alleen. Wat heeft dit alles nu met borderline te maken denk je misschien? De man van mijn moeder is een borderliner met sterke narcistische trekken erbij. Ik zou bijna een boek kunnen schrijven over wat daar al gebeurd is. Hij heeft woede uitbarstingen met meestal geen duidelijke of directe aanleiding in onze ogen, terwijl details waar we niet aan denken soms genoeg kunnen zijn. Ik heb mijn moeder en zus steeds opgevangen wanneer er een aanval was. In het begin enkele keren per jaar, dan meer, maandelijks en nu zaten we rond 3weken. De aanval duurt 5 tot 6 dagen waarin hij mijn moeder vernedert en als vuil behandelt. Ik ben enkele keren ter hulp geroepen door mijn moeder omdat ze niet meer kon en hierdoor richtte hij zijn woede naar mij. Vanaf dag 1 heb ik een gevoel gehad dat er iets niet goed zat (werk ook in sociale sector) maar als dit mijn moeder haar keuze was dan kon ik daar niets op zeggen en enkel hopen dat er geen ongelukken gebeurden. Ik merk dat door de jaren zij een stuk onder zijn 'macht' zitten die hij heeft door de constante dreiging van aanval. Tien dagen geleden heeft hij nog een aanval gehad waarbij hij mij heeft geprobeerd te wurgen, hetgeen niet gelukt is maar iets is wat ik niet zomaar verwerkt krijg. Ik vind ook nergens ondersteuning hierin want het zijn enkel de partners die recht hebben op opvang en ondersteuning (standaard zin ondertussen van overal). Mijn vraag naar jullie is of er nog mensen zijn waarbij 'kinderen' (ook volwassenen) en niet enkel de partner ,mag ik het slachtoffers noemen,zijn en hoe hier dan mee omgegaan wordt. Ik ben doodsbang voor mijn moeder en zeker voor mijn zus die zich niet kan verdedigen en geen enkele weerstand heeft. Zij lijdt ook onder deze situatie die dan ook nog van verbale agressie naar lichamelijke agressie gegaan is sinds een tijdje.Hij heeft haar al buiten gestampt... kent er iemand eventueel een goed boek waarin ik raad kan vinden of een centrum waar ik wel terecht kan? Na 5 dagen was de rust weer terug, de potjes werden toe gedaan en ik zit met een potje dat kapot is en dit niet meer kan volhouden...
Alle raad is zeker welkom want tot nu toe heb ik die nog nergens gekregen...

Groetjes
An
(6031) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-11 07:39:00
Hoi allemaal, hier weer eens een berichtje van Dikke Traan.

Vannacht weer veel wakker geweest. Veel liggen piekeren over mijn leven en hoe nu verder???

Voor degene die me hier niet eerder gezien hebben, heel even kort mijn verhaal.
Ik ben 19 jaar getrouwd met een fantastische, lieve, spontane, meeslepende vrouw. Altijd vol enthausiasme, maar vaak ook zoeken naar bevestiging, soms depressief, afwijzend, overspannen, etc.
Begin vorig jaar ontdekt dat ze vreemd ging en blijkbaar niet voor het eerst. (verder zie historie medio eind april/mei 2014) (We zijn op dit moment nog bij elkaar, we proberen met een relatie therapeut nog iets van de relatie te maken)

Ik zie hier veel bekende dingen voorbij komen:
- Echte liefde overwint alles.
Dat dacht ik ook altijd, maar naar mate de tijd vordert verwaterd mijn liefde.
- Grenzen stellen.
Bij het trouwen maak je in principe een afspraak (Trouw), maar ook later in onze relatie hebben we hier diverse keren over gesproken, daar zij uit haar jeugd een niet zo fijn gezin had waarbij de vader vreemd ging. Afgesproken vreemd gaan is uit den boze !!.
Nu ik er vorig achter ben gekomen dat ze veelvuldig vreemd is gegaan weet ik het niet meer.
Afspraak is afspraak, maar liefde is zo'n k*t iets...

Ik zit in een spagaat.. Help... ): ): ik kan niet meer... Ik ben stuk... opgebrand..

Ze zegt zelf dat ze zichzelf zag als was het in een film, een gelukkig getrouwde vrouw ging vreemd, maar dat was ze zelf niet.
Een s*xdate buiten de deur voelde als de nodige boodschappen doen, even in de auto, naar de P-plaats, klaar, terug naar huis, weer in het huishouden functioneren.
Ze is zelf helemaal de weg kwijt daar ze zichzelf niet begrijpt, zoekt vaak steun bij mij en bij vriendinnen. Soms kan ik ze steun geven als ik een goede dag heb, maar de pijn en het verdriet is zo enorm.

Ik heb me voor de 2e keer aangemeld bij een psycholoog, om mijn gevoelens en emoties onder controle te krijgen.

Om de pijn te laten stoppen wil ik een eind aan de relatie maken, maar ik weet dat daar de pijn niet mee zal stoppen, maar ik zie op dit moment geen andere uitweg. Ik weet het niet meer.

Kan een van de BL-ers uitleggen hoe het werkt in het brein van iemand zoals jullie, dat je totaal buiten de realiteit opereert. Is dat mogelijk? zonder dat de buitenwereld het ziet?
Kan een van de (ex)partners mij toelichten hoe ze hiermee om zijn gegaan?

Sorry voor het onsamenhangend verhaal, maar het lukt me niet om iets beters op papier te krijgen ):

Liefs Dikke Traan
(6032) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-11 11:03:00
Beste An,

Een ontzettend schrijnend verhaal leg je hier neer. Ik heb erg met je te doen. Uit je verhaal is duidelijk op te maken dat de situatie bij je moeder thuis aan het verslechteren is. Ook lees ik dat je een goed contact hebt met je moeder. Die twee zaken bij elkaar opgeteld denk ik dat het zaak is met je moeder te praten over de vraag of deze relatie nog wel houdbaar is. Je lijkt je neergelegd te hebben bij het feit dat het je moeders keuze is. Volgens mij is het soms raadzaam om je eigen moeder in bescherming te nemen. Ik zou een goed gesprek met haar aangaan. Als hij echt zo'n borderliner is als jij beschrijft is onderhand jouw moeder een deel van zijn probleem aan het worden. En omdat ze samenwonen met ook nog eens jouw zusje, wordt dat probleem alleen maar groter in plaats van kleiner. Ik heb sterk het gevoel dat je moet inzetten om in ieder geval deze man zij het tijdelijk uit het huis van je moeder te krijgen. BL-ers krijgen dan ook vaak zicht op hun aandeel in de situatie, maar zolang ze in de situatie zitten wordt dat heel moeilijk. Ik zou verder niet weten waar je terechtkunt met deze vragen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik hoor graag van je.

Groetjes Alex, ook BL-er.
(6033) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-12 01:40:00
Hoi An.Inderdaad een erg triest verhaal! Hoe is het contact met je biologische vader momenteel? Kun je het hier met hem over hebben? Vooral het lot van je zusje raakt me met zo'n stiefvader aangezien ik zelf ook een zorgenkind heb! Triest voor je moeder maar je zusje moet echt beschermd worden lijkt me, voor er iets ergs gebeurd. Wat doet je vader hiermee? Knorrie.
(6035) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-12 07:16:00
Hallo Dikke Traan,

Wat een naar verhaal heb je gepost, ik begrijp en voel je pijn en verwarring.
Liefde is inderdaad een k*tiets, en het overwint niet alles.
Ik vind je verhaal erg herkenbaar, ook mijn ex heeft veel meegemaakt in zijn jeugd, oa dat zijn vader vreemd ging. En daar was hij fel op tegen, maar hij deed het ook, meerdere keren. En ik? Ik heb alles bedekt met de mantel der liefde. Wat was ik dom.
Als je de relatie beeindigd is de pijn inderdaad niet over, en jouw liefde ook niet. Maar je krijgt wel meer rust. De achtbaan zal nog een tijdje doorgaan, maar dat is dan wel jouw achtbaan en niet meer haar achtbaan. Mijn achtbaan klimt na 2 maanden nu langzaam omhoog, om af en toe weer naar beneden te gaan. Maar het gaat beter.
Ik wil je heel veel sterkte wensen, met je beslissing.

Liefs
Monique
(6036) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-12 07:43:00
Lieve Christine,

Ik hoop met heel mijn hart, dat je krijgt wat je verdiend. Een liefdevolle relatie, die gelijkwaardig is en zonder pijn. Enerzijds ben ik best wel jaloers, soms zou ik hem ook graag willen zien, maar dan schieten meteen weer alle gebeurtenissen door mijn hoofd. En dan weet ik dat het beter is zo.

Liefs
Monique
(6037) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-12 08:44:00
Hai An,

Erg geschrokken van jouw verhaal. Dit overstijgt wel een beetje de 'normale gang van zaken' hier op het forum. Hier is echt geweld, het vraagt dan ook om fikse ingrepen.
Zo te lezen kom je uit Belgie? Daar weet ik de weg niet zo. In Nederland kun je terecht bij de stichting huiselijk geweld. Daar word je echt goed geholpen!
Is er in Belgie geen organisatie waar je huiselijk geweld kunt melden? Of wat dacht je van de politie? Als iemand jouw probeert te wurgen is dat reden genoeg! Reken er wel op dat het een chaos zal gaan worden. Met jouw acties ga je de boel 'uit elkaar trekken'. Reken op fikse weerstand van je stiefvader, maar misschien zelfs ook van je moeder, die idd gevangen zit in iets dat ergen lijkt dan een BL web.
Je hebt hier wel een plicht, vind ik. Ook tegenover je zusje.
Grijp dus in, en laat ons je steunen als je nergens anders steun kan vinden!

Belinda
(6038) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-12 13:25:00
Hey An,
Inderdaad! Ik moet Alex en Knorrie hier gelijk in geven. Je moeder kiest voor die man. Misschien is ze reeds verslaafd en kan ze niet verder redeneren dan zou moeten. Geen verwijt naar je moeder, want we weten hier allemaal hoe verdomd moeilijk het is! Of ze is misschien bang van hem te verlaten voor de gevolgen door zijn agressie..
Feit is wel dat je zusje hier weerloos is. Dit is geen keuze van haar en moet echt wel beschermd worden. Of hij nu BL heeft of niet, zulke agressie binnen een gezin kan nooit!
Veel praten met je moeder, denk ik en haar voorstellen hulp te gaan zoeken hierin. Want dit zal ze niet alleen kunnen.
Veel sterkte!!!
Christine
(6039) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-13 10:04:00
Hoy Monique,
Niets om jaloers over te zijn hoor. Het deed inderdaad deugd hem terug te zien en nog meer deugd te horen dat hij voor zichzelf veel moeite wil doen. Dat geeft natuurlijk hoop.. Ik dacht heel de tijd ' Ja! met hem wil ik echt verder!!!' Maar zover zijn we nog niet. Bedrog zat er gelukkig bij hem niet bij anders zou ik ook nog wel anders spreken.
Ik vergeet ook niet wat er iedere keer is gebeurd en ben toch wel op mijn hoede. Het is nog veel te snel om hierin anders te beginnen denken.
Misschien loopt dit verder goed...misschien ook niet en zit ik hier binnen de kortste keer terug met dezelfde pijnlijke gevoelens. Terug naar af!
Misschien was het wel beter hem nooit meer te zien. Ook al was die gedachte eraan afschuwelijk. Ik kan niet weten of ik me uiteindelijk beter zou gevoeld hebben.
Hij staat er gewoon, telkens weer. En ik ben absoluut niet sterk genoeg om hem de deur te wijzen. Ik wil dat eigenlijk ook niet maar zou het moeten gedaan hebben om door te kunnen zetten. De raad die ik had gekregen als hij nog is aan de deur stond, was heel onverschillig zijn en zeggen dat hij eigenlijk ongelegen komt want dat ik zo meteen weg moest. En hem daarna zeggen dat dit ook eigenlijk de afspraak niet meer was. Ik had zo hard toneel moeten spelen, want dat was een grote leugen geweest. Hij zou het ook meteen door hebben.
In een brief of via shat kan je duidelijker boodschappen geven. Maar als die voor je staat, lukt dat niet en ben je blij hem vast te pakken.
Op dit moment probeer ik niet aan de rampscenario's te denken. Ik zoek zelf ook geen contact en laat gewoon komen wat komt.
Wees dus maar niet jaloers, Monique! Jij doet het prima!!!! En ik voel je sterker en sterker worden! Iets waar ik dan wel jaloers op mag zijn h!
Hou vol!
Dikke knuffel,
Christine
(6040) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-13 12:40:00
beste an,

ik had ook een antwoord gepost, maar zie dat het om een of andere reden niet op de site is geraakt. ik sluit me grotendeels aan bij belinda. Zeker en vast al aangifte doen van de poging tot wurging bij de politie. sinds kort bestaat er in belgie in een aantal politiebureaus een afdeling die zich bezighoudt met intra-familiaal geweld. Zoek dit maar op op internet. Mannen zoals je stiefvader houden niet van politie..maar in dit geval , zeker al in de eerste plaats voor wat jou is aangedaan moet je aangifte doen.
je vraagt bij de politie naar de ; "referentieofficier intrafamiliaal geweld", in mechelen is dat vb commissaris Annick De Schutter , tel 015 464120. Misschien kan zij je verwijzen naar een referentieofficier in jouw woonplaats.
belangriik is dat er alvast een eerste stap gezet wordt en een dossier geopend wordt waarin de situatie al beschreven staat! Heel veel sterkte !! en doen he!!
liefs
celine
(6044) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-13 14:38:00
Hoy Monique,
Niets om jaloers over te zijn hoor. Het deed inderdaad deugd hem terug te zien en nog meer deugd te horen dat hij voor zichzelf veel moeite wil doen. Dat geeft natuurlijk hoop.. Ik dacht heel de tijd ' Ja! met hem wil ik echt verder!!!' Maar zover zijn we nog niet. Bedrog zat er gelukkig bij hem niet bij anders zou ik ook nog wel anders spreken.
Ik vergeet ook niet wat er iedere keer is gebeurd en ben toch wel op mijn hoede. Het is nog veel te snel om hierin anders te beginnen denken.
Misschien loopt dit verder goed...misschien ook niet en zit ik hier binnen de kortste keer terug met dezelfde pijnlijke gevoelens. Terug naar af!
Misschien was het wel beter hem nooit meer te zien. Ook al was die gedachte eraan afschuwelijk. Ik kan niet weten of ik me uiteindelijk beter zou gevoeld hebben.
Hij staat er gewoon, telkens weer. En ik ben absoluut niet sterk genoeg om hem de deur te wijzen. Ik wil dat eigenlijk ook niet maar zou het moeten gedaan hebben om door te kunnen zetten. De raad die ik had gekregen als hij nog is aan de deur stond, was heel onverschillig zijn en zeggen dat hij eigenlijk ongelegen komt want dat ik zo meteen weg moest. En hem daarna zeggen dat dit ook eigenlijk de afspraak niet meer was. Ik had zo hard toneel moeten spelen, want dat was een grote leugen geweest. Hij zou het ook meteen door hebben.
In een brief of via shat kan je duidelijker boodschappen geven. Maar als die voor je staat, lukt dat niet en ben je blij hem vast te pakken.
Op dit moment probeer ik niet aan de rampscenario's te denken. Ik zoek zelf ook geen contact en laat gewoon komen wat komt.
Wees dus maar niet jaloers, Monique! Jij doet het prima!!!! En ik voel je sterker en sterker worden! Iets waar ik dan wel jaloers op mag zijn h!
Hou vol!
Dikke knuffel,
Christine
(6045) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-13 18:49:00
Hoe gaat het met jou?

Van Alex

Lieve mensen, in mijn voorgaande posts heb ik veel geschreven hoe het er in het hoofd van een patint met borderline aan toegaat. Hiermee hoopte ik vooral inzichten te geven aan partners van mensen met borderline. In deze post wil ik het graag hebben over de sociale problemen waar borderline patinten vaak tegenaan lopen. Ook in deze post wil ik het weer zoveel mogelijk op mijzelf betrekken.

Heel recentelijk (vandaag) heeft mijn vriendin voor de derde keer een punt achter onze kortstondige relatie gezet. Het was voor het eerst dat ik in een relatie enorm geconfronteerd werd met mijn ziekte. U moet weten dat ik altijd heel selectief ben wie, en zo ja, wanneer mensen van mijn handicaps mogen weten. Bij deze relatie was dat om voor mij nog onduidelijke redenen anders. Al vanaf het eerste contact met deze vrouw gooide ik mijn ziekte op tafel waarna zij het direct aan haar vrienden en familie vertelde. Deze vrouw kwam uit een 22 jaar durende relatie met een niet gediagnosticeerde narcist. In die 22 jaar heeft ze zichzelf geheel weggecijferd om uiteindelijk als oud vuil aan de kant te worden geschoven voor een andere vrouw. Hiermee stond de prille relatie met mij natuurlijk vanaf dag n onder enorme druk.
Doordat zij aan iedereen vertelde met 'wat' ze nu weer een relatie begon, namelijk een borderliner met narcistische trekjes, kreeg ze het zwaar te verduren van haar omgeving. Elk welgemeend advies had de strekking 'maak dat je bij hem wegkomt.' Voor mij was dat heel confronterend. In eerdere relaties had ik mijn diagnoses ook gemeld, met dit verschil dat die vrouwen het niet direct aan hun omgeving vertelde. Ik weet niet of ze dat op mijn verzoek verzwegen, uit beleefdheid of bescherming naar mij toe maar ik kon in elk geval altijd met een schone lei beginnen aan de relatie met schoonfamilie en vrienden van mijn vriendin. Dit keer was dat wel anders. In de kortdurende relatie heb ik enkele vriendinnen en veel van haar familie n of soms twee keer ontmoet, die dus ten tijde van die ontmoeting(en) op de hoogte waren van mijn ziektes. Hoewel voor mij die ontmoetingen ook niet helemaal zonder toegevoegde spanning verliepen kan ik mij niet aan de indruk onttrekken mij normaal te hebben gedragen. Er hebben zich in elk geval geen incidenten voorgedaan. Deze relatie is in totaal drie keer uitgegaan voordat het vandaag definitief werd. Toen wij voor de tweede keer een poging waagde met de relatie kreeg ik van mijn ex te horen wat men over mij gezegd had en hoe ik overkwam. U weet misschien dat ik mijzelf goed ken en dat ik een goed beeld heb van mijn ziektes, maar het gekke was dat ik werd afgeschilderd op een manier die totaal niet bij mij past en waar ik mij ook helemaal niet in herken. Kwalificaties als bezitterig en kinderhater kreeg ik over mij heen. Bovendien klonk er letterlijk applaus en vloeide er tranen van blijdschap toen mijn ex melde dat het uit was. Ik denk dat normaal gesproken dergelijke reacties en kwalificaties niet na twee normale ontmoetingen kunnen plaatsvinden. Dat moet je het wel enorm bont gemaakt hebben. Ik heb lang nagedacht wat ik daar mee moest en hoe ik dit een plekje kon geven.

Op enig moment ben ik gaan vergelijken hoe dat in andere relaties ging. Ik had namelijk altijd goed contact met vrienden en familie van mijn vriendinnen. Om maar een voorbeeld te geven; in mijn laatste lange relatie van tien jaar is er een klein incident voorgekomen met mijn schoonmoeder. En klein incidentje in tien jaar! Die schoonouders hebben onlangs nog een emotionele afscheids-email naar mij gestuurd waarin ze zeiden: "Zo hebben wij ook jou in onze familiekring opgenomen en geaccepteerd dat je bent wie je bent en daar bewaren we goede herinneringen aan." Verder kan ik mij ook niet herinneren dat het met schoonouders of vrienden tijdens andere relaties veel ongemakken zijn ontstaan. Hoe kan het dan toch deze keer zo fout zijn gegaan? Het antwoord kan nergens anders liggen dan in het feit dat bij mijn laatste vriendin direct de labels borderliner en narcist zijn gentroduceerd. In mijn presentatiefase naar haar vrienden en familie had ik dus geen enkele schijn van kans, ik stond vanaf het begin met 0-4 achter.

Ik denk dat iedereen die posts op deze website plaatsen het er wel over eens is dat borderline een ziekte is. Ik zie dat in elk geval vaak voorbij komen. Het grote verschil met andere ziektes is dat de ziekte wordt gepersonaliseerd. Je bent immers de borderliner en niet iemand die borderline als ziekte heeft. Ik maak me daar overigens ook vaak schuldig aan als ik steeds weer de term borderliner hanteer ipv (borderline)patint of man of vrouw met borderline. Zoals ik eens op een website las; je bnt geen borderliner je hbt het. We zijn het er dus over eens dat het een ziekte is maar we zien het alleen niet zo. Waarom niet? Omdat het veel te dicht zo niet verweven is met de persoon die voor je staat. Alleen mensen die dicht bij iemand met borderline staat of werkt in de GGZ zijn in staat persoon van ziekte te onderscheiden. En dan is het voor de mensen met wie je dagelijks omgaat nog het moeilijkst. Zelfs mijn oudste zus die mij van haver tot gort kent en een enorme kennis op dit gebied heeft, trapt wel eens in een borderlineneske bui van mij. En ik geef toe dat ik dat zelf tot aan mijn 43ste jaar ook keer op keer deed. Pas vanaf dat levensjaar ben ik het verschil langzaam gaan inzien. Dat mensen dus niet in staat zijn om de borderline van de patint te onderscheiden is niet zo verwonderlijk.

Ik schrijf deze posts onder de pseudoniem Alex. Zelfs mijn therapeut wees mij erop dat ik dat maar het beste kon doen. Het zegt dus iets over hoe mensen naar deze ziekte kijken of beter gezegd; naar jou, de borderliner, kijken. Ik heb dat nu voor het eerst ondervonden en ben hier erg van geschrokken. In een volgende relatie weet ik nog niet hoe ik het ga aanpakken maar ik weet wel dat ik mijn volgende vriendin op het hart zal drukken wanneer ik haar van mijn ziektes vertel zij mij de gelegenheid moet bieden om met haar omgeving op een 0-0 stand de presentatiefase in te gaan. Dat is zowel mij, mijn exen en hun omgeving veel beter bevallen dat deze laatste keer. Stiekem hoop ik ooit nog iemand tegen te komen die net als hij of zij bij een kankerpatint zou vragen doelende op de ziekte: Hoe gaat het met jou?

Veel succes, Alex.
(6046) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-13 20:09:00
Hoi Alex en/of Belinda.Is er ook 1 van jullie beiden die wat kunnrn uitleggen over woedeuitbarstingen en liefdesangst/bindingsangst?Want in tegrnstelling tot de meesten hier lukt een relstie tussen mij en m, n vrirndje juist niet omdat hij een verregaande vorm vsn bindingsangst heeft, kan/wil zich niet hechten.(ik vermoed door eerdere teleurstellend verlopende relaties.)Ik vind het zo vreselijk want weet zeker dat hij gek op mij is, ik ook op hem maar ik kom al jaren geen stapje dichterbij.Hoe lang duurt het tot ik z,n vertrouwen gewonnen heb? Ik voel gewoon zijn angst, tot trillende handen aan toe. Knorrie.
(6047) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 08:11:00
Hoi Christine,

Ik hoop echt, met heel mijn hart dat het voor jullie wel goed uitpakt.
Het zal vast niet makkelijk worden, maar je moet doen waar jij je goed bij voelt. Wij kunnen allemaal wel zeggen wat je moet doen, maar alleen jij kan die beslissing maken.
En misschien zit je inderdaad over een tijdje weer de dezelfde pijn, maar misschien ook niet. De tijd zal het leren.
Ik begrijp ook heel goed dat je het nog wilt proberen, en hem nog een kans wil geven. Maar verlies jezelf niet uit het oog, zoals ik heb gedaan.

Heel veel liefs,
Monique
(6048) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 08:16:00
Ik lees de verhalen soms nog aandachtig door, en kanjer wordt steeds duidelijker.
Laat ik het kort zeggen, voor de zoveelste keer wordt er een vergelijk gemaakt met Borderline(geestesziekte toch????) met een ziekte die dodelijk is en waar geen behandeling of therapie voor bestaat.
Dan wordt er gezegd dat een borderliner het niet leuk vind hoe er tegen Hennie haar wirdt aangekeken.
Opvallend vind ik toch ook wel, dat de meeste borderliners weten dat deze ziekte hebben, meerdere malen heb ik mij afgevraagd of een borderliner geen weet heeft van waarden en normen, en kwetsen en pijn doen van andere mensen.
Vaak wordt ook gezegd dat een niet borderliner een aandeel heeft in de relatie met de borderliner, dat klopt en de niet borderliner komt altijd ja altijd bedrogen uit!!!!!!!!!!
Kortom, ik vind dat de borderliner zich schuilt achter zijn/haar. "Ziekte". En ook hier krijgen ze het voor elkaar anderen te schofferen en te kwetsen.
En wil tegen Tony nogmaals zeggen : jij ziet het goed hoor !!
L.b.
(6049) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 10:57:00
Beste LB en Tony,

Toch maar weer een reactie op jullie laatste posts. L.B., jij zegt dat borderliners zich achter hun ziekte verschuilen. En die strekking lees ik ook in de reacties van Tony. De vraag stellen is overigens een contradictie aan het licht brengen. Je zegt aan de ene kant dat het een ziekte is en aan de andere kant dat de patint zich er niet achter mag verschuilen. Als iemand zo ziek is dat hij niet kan werken verschuilt hij zich dan ook achter de ziekte? Als iemand zo ziek is dat hij niet kan lopen, verschuilt hij zich dan ook achter zijn ziekte?
Laat ik jullie nog een vraag stellen. Als de BL-er zich niet achter zijn ziekte mag verschuilen wat is dan het alternatief voor de BL-er? Denk daar eens over na en kom eens terug met een antwoord.
Is het niet zo dat juist een van de kenmerken van iemand met borderline is dat hij/zij moeilijk een relatie kan onderhouden? Is dat nou juist niet ht probleem van iemand met BL? Jullie hebben daarmee te maken gehad. Jullie hebben een relatie gehad met iemand met juist dt als probleem. Voorts vind ik dat jullie heel kortzichtig zijn en bovendien erg zwart-wit denken. Kenmerken van een BL-er. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de manier waarop jullie reageren juist een manier is waar een BL-er helemaal niet mee om kan gaan. Mensen die zwart-wit en kortzichtig zijn zijn mensen waar ik als BL-er enorme afkeer van heb, juist omdat ik dat zelf ook doe. Een relatie met zo'n iemand aangaan is een explosief mengsel. In een van mijn posts waarin ik beschreven heb aan welke 'voorwaarden' een partner van een BL-er het beste aan kan voldoen wil je de relatie enig kans van slagen geven staat haaks op de manier waarop jullie je presenteren op dit forum. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het de-escalerend zijn. Jullie zijn hard in jullie oordelen terwijl iemand met borderline dat ook is. Jullie hebben geen enkele zelfreflectie op jullie eigen rol in de relatie met de BL-er. Alles is de schuld van de BL-er, hij/zij was er slechts op uit om de relatie en vooral jullie kapot te maken. Echt? Zoveel mensen er zijn met BL, zoveel verschillen zijn er in de uiting van dat mechanisme. Zoveel partners er zijn van BL-ers, zoveel verschillen zijn er te ontdekken in de manier waarop de partner met de BL-er omgaat. Is het allemaal zo zwart-wit als jullie denken? Of hebben jullie ook een aandeel gehad in het mislukken van jullie relatie? Er zijn partners die zichzelf helemaal wegcijferen aan een BL-er, dat lijkt me verschrikkelijk en zeker niet wenselijk. Aan de andere kant van dat spectrum zijn er de partners die niets tolereren van de BL-er, overal de BL-er de schuld van geven. Lijkt me ook niet een ideale omstandigheid. Ligt de oplossing niet ergens in het midden? Als laatste dit. Ik heb sterk het idee dat jullie niet zozeer een sterke persoonlijkheid hebben, iets wat voor het slagen van een relatie met een BL-er van buitengewoon belang is, maar beschikken over een harde persoonlijkheid, iets wat voor een BL-er als gif werkt. Er zijn nu eenmaal mensen die absoluut niet kunnen omgaan met een BL-er, of ze nu te hard of te zacht zijn, beide zijn niet geschikt.

Denk hier eens over na voordat je direct vol in de aanval gaat.

succes Alex.

Noot van de beheerder.
Ik heb deze reactie eerst goed gelezen voordat ik deze plaatste, maar vind toch dat ik deze moet plaatsen omdat ik uit eigen ervaring weet dat hier wel een kern van waarheid in zit en dit een kant is die ook wel bekeken mag worden. Ik vraag dan ook om eerst goed na te denken voordat je hier op gaat reageren. Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-02-14 11:00:00
Hey Alex,
Jammer voor jou dat het op deze manier is afgelopen. Het is niet omdat je deze stoornis hebt dat jij geen recht hebt van spreken of recht op verdriet.
Mijn vriend had het ook hl moeilijk met dat label en wou het liefst dat niemand het wist. Al was het ook wel moeilijk voor hem niet door de mand te vallen. Gelukkig voor hem heeft hij een stel goei vrienden die wel weten dat er iets schort maar die evengoed de persoon erachter zien. En die persoon wil beter worden en doet enorm zijn best! Dat wordt gezien en positief aangespoord. Evengoed zijn er anderen die hem voorgoed het etiketje hebben geplakt en hem zien als iemand waarbij je het best zo ver mogelijk van weg blijft. Ook al doet hij zijn best. Wat is de zin dan nog van't leven als echt niemand meer in je geloofd.
Ikzelf werk met mensen met zware dementie. Vaak wordt gezegd: wow! dit moet wel erg zwaar zijn en das niets voor mij hoor!. Dan denk ik: hopelijk voor jou krijg je deze ziekte niet en indien wel mag je van geluk spreken dat er mensen zijn die dit wel kunnen.
Ik heb het idee dat we in onze maatschappij het verleerd hebben om te gaan met stoornissen in't algemeen. Wat we niet kennen maakt ons bang. We stoppen ze maar veilig in de juiste inrichting en zijn gerustgesteld.
Ik herinner me dat mijn ouders en grootouders meer gewoon waren aan al dat 'gekke'. Ze stoorden zich niet al te fel aan het bizarre met als gevolg dat er ook weinig problemen van kwamen. Iedereen was er om te helpen en dat was een normale zaak. Jammer dat dit meer en meer verdwijnt.
Wat mijn vriend betreft.. Onze relatie is heel destructief geweest voor mij. Vaak kreeg ik de raad weg van hem te blijven en dit was terecht! er zijn nu eenmaal grenzen en dat geldt voor elke relatie. Ook werd er mij gezegd, toen ik sprak van deze stoornis, dat ik meteen zo ver mogelijk moest wegrennen. Ik vraag me af of deze mensen wel goed weten waarover ze het hadden. Kennen ze er iets van? Of is het iets wat ze gehoord hebben en er dan maar vanuit gaan dat dit de enige oplossing is. Ik was vaak verward in dat soort uitspraken. Ik vroeg me zelfs op een moment af of ik werkelijk zo dom was en blind?
Toen ben ik op dit forum terecht gekomen. Hier zitten de ervaringsdeskundigen.
Hier heb ik ook vaak dezelfde raad gekregen en dat betekende mr voor mij omdat het net mensen zijn met dezelfde ervaringen. Toch ben ik nog steeds niet gaan lopen... Zelfs hier heb je ook nog die verschillende verhalen. Niet elke mens kan je over dezelfde kam scheren. Ook al zijn er ontzettend veel gelijkenissen.
Ik ben nog steeds blij dingen te lezen die uit alle hoeken komen. Het is heel leerzaam voor mij en ik hoop dat iedereen blijft schrijven. Wat dan ook!
Ik werd hierdoor ook een beetje geconfronteerd met mezelf... en daar is ook wel wat werk aan...
Alex, ik ken jou verder niet maar dit doe je goed. Hou vol!
Grtjs,
Christine
(6051) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 15:38:00
Moeilijk om daar op te reageren maar ik snap Hein en ook Alex.
Een partner heeft zeker zijn eigen aandeel en gaat vaak totaal fout om met het gedrag van de borderliner waardoor de situatie verder escaleert.
Persoonlijk lukte mij dit ook niet, allereerst wist ik pas na 1 jaar dat ze borderline/narcisme had en daarbij was ze met vreemdgaan, liegen en mijn zwakke plekken zoeken gewoon instaat om me te breken. (Overigens sorry, maar dit is absoluut geen liefde) Op het moment dat je als partner breekt ontstaat woede en wordt gedrag snel zwart/wit. Het gaat hier ook om een liefdesrelatie dus er zijn vele malen meer emoties bij betrokken dan bij een vriendschap. Als partner vecht je hard om de relatie te laten slagen, er voor ze te zijn en ze te begrijpen. Vaak is de woede van de partner ook gewoon onmacht omdat je als partner gewoon voelt dat je ze gaat verliezen...de ziekte is gewoonweg te sterk. Ze fabriceren hun eigen waarheid door de ziekte. Pas na deze relatie besef ik echt het gezegde: haat en liefde liggen dicht bij elkaar.

Ik persoonlijk vraag me wel af wat voor relatie je hebt als je als wel een enorm sterke persoonlijkheid hebt en het wel volhoudt in zo'n relatie....geven en nemen is er niet echt bij, je zal met momenten veel geluk ervaren en de andere tijd zal je bezig zijn met het aangeven van grenzen op een goede manier en zoals Alex zegt: met de-escaleren. Daarnaast zal je altijd de verantwoordelijkheid dragen voor het gezin en niet samen zoals dat normaal is.
Ik denk dat het daarbij ook nogeens heel moeilijk gaat worden aangezien ik dat een tijd geprobeerd heb, mijn borderline ex had toen geen grip meer op mijn emoties en ging gewoon emoties (lees flirten en sx) buiten de deur zoeken. Ik kan je overigens zeggen dat ze je dan echtwel gaan raken hoe sterk je karakter ook is....breken ga je, de vraag is hoe lang het duurt en wat er van je over is....heb je in deze situatie een gezonde hoeveelheid eigenwaarde dat eindig je waarschijnlijk de relatie.

Het blijft in mijn ogen een enorm moeilijke dynamiek. Beiden willen gelukkig worden en beiden eindigen de relatie vaak in pijn.....dit is iets wat beiden niet willen. Ik gun mijn ex ook het aller aller beste en ik hoop voor haar partner dat hij sterk ik. Ik kan het alleen niet helpen dat ik hem echt meer als aankomend slachtoffer zie omdat de relatie niet oprecht is met zoveel leugens en nooit gelijkwaardig zal worden.

Daarbij hoor je mensen vaak ook zeggen: "dan moeten ze maar geen relatie nemen"....ook dat is makkelijk gezegd maar als je borderline hebt en zo ziek bent zoek je alleen maar die opvulling en bevestiging....het blijft een eindeloze cirkel...veel verdriet.

Ik denk ook dat het goed is als je als partner boos bent na zo'n relatie puur voor het verwerkingsproces en puur omdat je stuk bent gemaakt (en het zelf hebt toegestaan dus ook boos op jezelf!). Dit is een stukje gezonde eigenwaarde en dat tolereer je niet. Uiteindelijk zal dit zakken tijdens de verwerking en ga je inzien dat het een onhaalbare situatie is waarin je beetje bij beetje bent ingetrokken. Vaak ga je ook dan pas je eigen aandeel als partner zien. Ik heb mijn aandeel ook gezien en dat doet zeker pijn maar weet van mezelf ook dat het geen toekomst is die ik graag zou willen. Daarbij zag mijn ex haar eigen aandeel totaal niet en was ze ook niet actief bezig met zichzelf.

Ik denk dat de post van Alex wel even een frisse wind doet waaien door het forum, vooral bij de partners die nog in de relatie zitten of er net uit zijn. Probeer de post van Alex niet als aanval te zien. Je kan van een zware borderliner niet verwachten dat zij binnen een paar jaar beter is, je hebt als partner altijd de keus om te gaan en je weet hoe het kan gaan uit eigen ervaring. Vaak houdt de hoop dat het misschien wel ooit goed komt je op de been als partner...helaas moet je een relatie niet baseren op hoe iemand ooit zal worden maar hoe zij nu is..dat is niet eerlijk.

Een recovered borderliner die zelf therapie geeft heeft is AJ Mahari, zij heeft een erg goed YouTube kanaal en komt met een goed antwoord: [url]http://youtu.be/_PEJToZ-its[/url]
BPD : Toxic love : love isn't something we have to find hard for, love is given freely, unconditionally and consistently....

Heel fijn weekend allemaal (de lente komt eraan:-))

Jongen uit Brabant
(6052) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 15:52:00
Ik heb goed nagedacht, en heb 1 antwoord, typisch een borderliner reactie..........
Ik ga mijzelf absoluut niet verdedigen, maar voldoe niet aan 1 van het opgenoemde van Alex.
L.b.
(6053) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 17:32:00
Beste Alex,
Wat mij het meeste steekt is dat er diverse malen een vergelijk wordt gemaakt met iemand die kanker heeft. Volgens mij zijn kanker en borderline twee verschillende ziektes, ik heb met beide te maken gehad. En geloof me ik heb de borderliner op diverse manieren getracht te helpen, maar wat er bij mij niet in kan, is dat de borderliner diverse mensen, uit mijn familie en vrienden, zwart maakt, mensen die werkelijk nog nooit 1 verkeerd woord over hem hebben gesproken, begrip voor hem toonde, je kunt mij ook niet wijs maken dat een borderliner, nadat er iets gebeurt wat hem niet zint, vanuit zijn ziekte iemand naar het leven gaat staan. Misschien kun je me dat dan uitleggen, misschien kan ik het dan beter begrijpen.
Ik vind het persoonlijk gewoon heel erg, dat de niet borderliners die erg hun best hebben gedaan zo lelijk worden neergezet. M.i heeft dat niets met sterke of zwakke persoonlijkheden te maken, ik denk dat het met een groot eer en rechtsgevoel te maken heeft. Ik val niemand persoonlijk hier aan, geef alleen mijn visie op wat ik heb meegemaakt. Dacht dat ik ook mijn gevoel en mening mocht geven hier.
L.b.
(6054) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 20:27:00
Ik heb nu geen tijd, maar ik zal binnenkort zeker even reageren.
Tony
(6057) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 20:34:00
Een korte reactie naar Alex: Juist de Borderliner is in mijn ogen zwart-wit; grijs bestaat in hun ogen niet. Dus om nu mij of Lb of iedere andere willekeurige ex-partner hiermee te "beschuldigen" , vind ik ook zwart-wit. Morgen of overmorgen ga ik hier dieper op in.
Tony
(6058) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-14 20:47:00
Beste jongen uit Brabant. Ik heb je post naar aanleiding van mijn reactie op Tony en LB goed gelezen. Ik denk dat je precies de spijker op de kop slaat met je reactie. Je zegt bijvoorbeeld dat je als partner van de BL altijd de keus hebt. Sluit me daar volledig bij aan. En je zegt dat je als partner na zo'n relatie best een tijdje boos mag zijn om zo het verwerkingsproces in te gaan, ook daar ben ik het volkomen met je eens. Ik zal nooit stellen dat een relatie aangaan met iemand met BL een makkie is, het tegenovergestelde is waar. Jij hebt dat ondervonden en het is je niet in de koude kleren gaan zitten. Wat je zo verteld over je relatie kan ik alleen maar zeggen dat het absoluut niet houdbaar was. In elke relatie gelden een soort van ongeschreven standaard regels. Niet vreemd gaan, geen geweld, niet liegen en dat soort dingen. Je wilt naast iemand staan en niet onder iemand. Dat zijn allemaal zaken die in elke relatie als een paal boven water moet staan, borderline of geen borderline.

Wat ik altijd probeer te zeggen is dit: je bent in je leven op enig moment verliefd geworden op iemand met een persoonlijkheidsstoornis. Daar kan je feitelijk al niets tegen doen. Maar wil je het een kans van slagen geven zou je je goed moeten verdiepen in de handicaps die je partner heeft. Dit soort fora kunnen je daar deels bij helpen. Je kunt ook vluchten van je BL-partner. Aan jou de keus. Een relatie komt altijd neer op een keus die twee mensen maken. Jij bent daarin vrij. Je moet bij iemand met BL en/of narcisme altijd goed uitkijken wat je doet en waar je je grens wilt leggen. En heel vaak, zoals je ook hier met enige regelmaat leest, werkt het niet.

Aan LB: I rest my case.
(6059) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-15 02:24:00
Tony,

Voordat je reageert wil ik je wijzen op een zin uit mijn post die je waarschijnlijk niet gelezen hebt. "Mensen die zwart-wit denken en kortzichtig zijn zijn mensen waar ik als borderliner enorme afkeer van hem, juist omdat ik dat ook doe." En ik heb het echt alleen maar tegen jou en tegen LB. Dus haal niet iedereen erbij.

Ik zou aan jullie beide graag een vraag willen voorleggen waar mijn hele post in feite over gaat. Wat is jullie rol geweest in het mislukken van jullie relatie met een BL-er?

Probeer daar eens antwoord op te geven. Als je vastzit in de gedachte dat het alleen de schuld van de BL-er is dan kom je nooit verder en heb je niets geleerd van de relatie.

dit is waargebeurd
Er komt een man bij de psycholoog nadat hij uit een relatie kwam met een BLer. Hij had vreselijke dingen meegemaakt en kon dat heel moeilijk verwerken. Alles in zijn leven leed er onder. Op enig moment vroeg de psycholoog, en dit was al in het eerste gesprek, wat zijn rol in het mislukken van de relatie was geweest. De man werd woedend. "Hoezo, mijn rol? Ik kan tientallen vreselijke voorbeelden geven wat zij mij allemaal aangedaan heeft. Ze heeft mijn leven geruneerd. Ik ben alles kwijt, en nu vraagt u wat mijn aandeel in dit alles is geweest", schreeuwde hij uit. "ja", zei de psycholoog, "ik wil graag dat u daar een week over gaat nadenken en volgende week hebben we het daarover." De man liep woedend weg en was voornemens nooit meer terug te keren naar deze klootviool. Maar het zaadje was gepland. Waar hij eerst nog heel boos terugdacht over het gesprek met de psycholoog kwam langzaam de vraag bovendrijven. "Wat ws mijn rol?" Hij dacht er over na en kwam na een week tot de volgende conclusie. Hij zei tegen de psycholoog: "Ik heb veel te lang over mij heen laten lopen, ik heb haar veel te veel ruimte gegeven. Ik heb haar niet afgeremd als zij uit de bocht vloog. Ik heb haar niet geconfronteerd als zij tegen me loog en ik het wel wist. Steeds dacht ik dat het wel beter zou gaan, dat het anders zou worden als ik haar maar liet zien hoeveel ik van haar hield. Ik heb haar geen weerstand kunnen bieden als ze mij voor alles wat verrot is in dit leven uitmaakte. Ik dook weg, keer op keer. Telkens als ze me wegduwde dacht ik dat het aan mij lag. Ik heb veel te weinig met haar gepraat over de vraag waarom ze zo deed, steeds dacht ik dat het aan mij lag. Hierdoor heeft ze alle ruimte genomen die ik haar in de relatie bood, wat bijna alles was. Ik kon niet met haar communiceren omdat ik dat van huis uit niet gewend ben om te doen. Ik heb haar daardoor nooit kunnen spiegelen. Dit alles was mijn aandeel in het mislukken van de relatie. "Precies", zei de psycholoog. Daar waar iemand in een relatie bijna alle ruimte inneemt moet er ook iemand zijn die dat toelaat. Je moet maar tot n conclusie komen na deze relatie. Jij bent een lieve man, maar veel te lief voor een persoon met borderline.

In een relatie die kapot gaat zijn er altijd twee mensen schuldig. Het is zo makkelijk je te verschuilen achter het labeltje borderline. Dat geldt voor de persoon met borderline maar ook voor de niet borderliner. Ik zit nu in therapie en heb het volgende geleerd. De therapeuten zijn allerminst genteresseerd in wat er allemaal fout gegaan is in het leven van ons borderlinepatinten. Want zoveel borderlinepatinten, zoveel vreselijke verhalen. Zij zijn louter genteresseerd in wat het met je deed, hoe je je voelde en wat je er van geleerd hebt. In elke relatie met iemand met borderline hebben zich vervelende en soms verschrikkelijke dingen afgespeeld. Jullie lezen en plaatsen nog steeds posts op deze website. Maar jullie komen over alsof je al precies weet hoe het zit. Het is de schuld van de borderliner dus klaar. Maar zelfs ik geloof niet dat je dat echt denkt anders had je geen enkele reden om hier te blijven lezen en posten.

Maar nu over mij. Want dit komt natuurlijk over dat alle relaties die ik gehad heb en zijn mislukt allemaal de schuld was van die vriendinnen. Het antwoord daarop is zeker niet. Ik heb vaak een enorm aandeel in het mislukken van die relaties gehad. Maar er zijn bij mij ook verschillende relaties goed gegaan. Een stuk of drie relaties zijn in goed overleg en in harmonie uitgegaan. Het was gewoon op. Vergis je niet, ook zij hebben te maken gehad met mijn borderline. En van die vriendinnen zei ooit eens: "Ik kan al aan de manier waarop je je auto op de oprit zet afleiden of het een leuke avond gaat worden of een vervelende." Zo goed kende ze mij. Een ander zei ooit eens: "Het is maar goed dat we niet samenwonen want dan kun je zo nu en dan even thuis je frustraties afblazen." Zo goed kende zei onze relatie. Een derde vriendin gaf mij ooit eens een inzicht in een voor mij onbegrijpelijke gebeurtenis in mijn leven waar ik haar tot op de dag van vandaag dankbaar voor ben. Zo intelligent was zij. Dit waren alle drie dames die sterk in het leven stonden, mij aankonden en mij zo nu en dan de ruimte gaven om fouten te maken om even later de teugels weer aan te trekken. Dit waren dames die mijn leven konden relativeren en mij zo nu en dan spiegelden dat ik in tranen uitbarstte. Dit waren relaties waar ik met veel plezier aan terugdenk. Ik heb ook met iemand een relatie gehad die niet te vermurwen was. Nee was bij haar Nee en daar kon ik niet mee omgaan. Ik heb een relatie gehad met iemand die probeerde boven mij te gaan staan en zaken voortdurend escaleerde. Ook daar kon ik niet mee leven. Ik heb een relatie gehad met iemand met wie ik niet kon praten. Zuipen, lol maken, vrijen en uitgaan, dat konden we, maar praten ho maar. Zij liet mij op enig moment keihard vallen. In al deze relaties heb ik fouten gemaakt, maar zij ook. Dat weten zij en dat weet ik. Hierdoor heb ik nog steeds vertrouwen in relaties. Ondanks dat er onlangs weer een uitgegaan is. Haar rol in deze laatste relatie weet zij en ik weet mijn rol. Ik heb ontzettend veel geleerd van mijn laatste relatie. Ik heb zelfs zoveel geleerd dat ik juist meer vertrouwen in de volgende relatie heb. Want als ik zou denken dat alles aan mijn borderline ligt dan zou ik geen enkele relatie meer willen aangaan. Dan zou ik mezelf te kort doen. Ik verschuil me dus niet achter mijn borderline. Ik heb het in beeld en werk er ontzettend hard aan om het onder controle te krijgen. Zodat ook ik ooit een relatie kan krijgen met een prachtige vrouw die nooit op eieren hoeft te lopen, nooit zichzelf hoeft weg te cijferen en geen afkeer van mij krijgt. Daar heb ik recht op toch?

Groetjes Alex.
(6061) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-15 10:21:00
Alex

In een woord klasse!
(6062) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-15 12:30:00
Beste Alex,

Als je jezelf goed zou lezen, heb je het aldoor over schuld. Ik geef niemand de schuld, alleen wat mij steekt, is het aldoor goed praten en schuldvergelijking van de borderliner, de borderliner gaat over de rooie als hij zij de zin niet krijgt.
Ik voor mijzelf weet wat er is gebeurt, ik voor mijzelf weet wat er is fout gegaan, heel klein tikje? Ik wist niet dat mijn lieverd borderline heeft, hij zat in een heel akelige positie, ik als sociaal, liefhebbend persoon vond het reel hem daar uit te helpen. Hij vond het nodig om ons verliefd op elkaar te laten worden. Zoals je zelf weet zijn borderliners hele innemende personen. Ook ik ben daar ingestonken.
Maar dan komt de dag dat ik na de zoveelste keer achter dingen kom, zoals bedrogen worden, je geeft aan dat niet te willen en te pikken, nou dan zijn dus de rapen gaar.
Okee borderline, een ziekte, dat mag en dat kan, maar ga niet mensen zoals ik aanvallen als ze daar een mening over hebben, en dan wat ik het allerergste vind is dat een borderliner zichzelf kwalificeert als hetzelfde te hebben als een kankerpatint.
Alex ik vind het kwalijk dat jij denkt te weten en te moeten zeggen wat mijn persoonlijkheid is, zelfs zet je mij in kwaad daglicht, en dat is dus wat ik bedoel met verschuilen achter je ziekte, want als het erop aankomt ben je ziek.
Jij hebt rechten maar ik als ex partner van een borderliner ook, ik hoopte met mijn ervaringen mensen te kunnen steunen die ook uit een borderline relatie komen.
Ik verwacht geen excuses van jou, maar zeker geen aanvallen meer, richt je op jezelf en op het naleven van waarden en normen zoals die bedoeld zijn. En je hebt zelfs een keer gezegd dat de gevangenissen vol zitten met borderliners, wat zegt dat?
Fijne dag verder.
L.b
(6063) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-15 20:12:00
Zo zo Alex,
Moest je dit weekend even stoom afblazen?
Ik had er niet op gerekend dat ik nog een keer genoemd zou worden in een posting van jou, omdat ik mij al meer dan week stil hield.
Maar ik voel me zeer vereerd ;)
Ik hoop dat de beheerder van de site niet ingrijpt, want hij liet jouw bericht immers ook toe, maar hier mijn eerste reactie.

Ik heb hier altijd gesproken over MIJN Borderliner, en ik heb regelmatig aangegeven dat ik niet generaliseer, dwz dat mijn verhaal, mijn visie over de Borderliner leidend is voor alle Borderliners.
Lees mijn postings er maar op na.
In je eerste bericht zeg je woordelijk, dat ik zwart-wit denk, en kortzichtig ben.
Toe maar, dat vind ik nogal een persoonlijke aanval.
Hoe kun je zoiets zeggen over iemand die enkel maar ZIJN ervaringen met een Borderliner op een forum neerzet?
Dat vind ik nogal wat, want jij kent mij helemaal niet.
Wie ben jij dan om mij zo'n etiket op te plakken?
Alleen maar gebaseerd op mijn relatie met een Borderliner.
Er is echt nog iets meer in het leven hoor.
Gelukkig geef je in je tweede reactie al toe dat je zelf zo in elkaar steekt, zwart-wit denkend en kortzichtig.
Exact zoals ik ervaarde met mijn Borderliner; bedankt voor de bevestiging (Y)
Als ik dan voor mezelf zou willen spreken, ben ik niet zwart-wit denkend, ver van dat zelfs.
Voor anderen mag ik van jou niet spreken, maar ik als "slachtoffer" van een Borderliner, had de relatie met haar al veel eerder kunnen beindigen, wanneer ik zwart-wit over haar dacht.
Maar nee, ik gaf haar het voordeel van de twijfel, en ben altijd van mening dat ieder mens goede eigenschappen heeft, zo ook zij.
Zelf had ze altijd wel een oordeel klaar over anderen en moest ik haar vertellen dat het wel iets genuanceerder mocht.
Ja, je ziet het goed, ik praat bij mezelf over "slachtoffer" en niet over ex-partner.
Je gaat mijns inziens te makkelijk voorbij aan mijn relatie met mijn Borderliner.
Ik heb namelijk geen liefdesrelatie met haar gehad en ben dus geen ex-partner van haar geweest.
Dus wanneer je aan mij vraagt wat mijn rol is geweest in het niet slagen van de relatie is mijn antwoord duidelijk: Ik heb de stekker uit de vriendschappelijke relatie gehaald omdat ik haar ontmaskerd had met haar leugens en bedrog over en naar haar partner. Met andere woorden, de enige rol die ik gespeeld heb in het niet slagen van de relatie, is het verbreken van onze vriendschap.
Mijn Borderliner manipuleerde alles en iedereen, ze loog als de beste en ze bedroog haar man.
En ze vertikte het om professionele hulp te zoeken, dan is de kous er bij ons ook af.
Dat was voor ons (mijn vrouw en ik) DE reden dat de relatie eindigde.
En ik ben er heilig van overtuigd dat er op onze aardbol Borderliners rondlopen die zich verschuilen achter hun ziekte, zonder zelf actie te ondernemen in de vorm van medicijnen en/of professionele hulp.
Maar ik heb nergens beweerd dat alle Borderliners zo zijn.
Ik heb respect voor Borderliners die de ernst van hun ziekte juist inschatten en werken aan zichzelf, door op een goede manier hun weg in het leven te leiden.

Misschien krijg ik nu weer te horen dat ik nog in een verwerkingsfase zit.
Nou, ik kan je vertellen dat ik die allang achter mij heb gelaten.
Met mijn ervaringen met MIJN Borderliner hoop ik mensen wakker te schudden, zodat ze beseffen dat ze weten waar ze aan beginnen in een relatie met een Borderliner.
Ik ga nu een filmpje kijken, maar ik kom zeker nog terug deze week ;)

Tony
(6064) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 07:44:00
Goedemorgen.
Goed gesproken Lb, je hebt helemaal gelijk.
Heel gewaagd dat de beheerder van dit forum de persoonlijke posting van Alex goedkeurde. Waarschijnlijk heeft hij ingeschat dat Lb en ik ons mannetje wel stonden en de discussie met belangstelling tegemoet zag ;)

Voorbedachte rade, twee woorden die regelmatig terugkeren op dit forum.
Ik heb altijd beweerd dat de Borderliner (voor de duidelijkheid: MIJN Borderliner) dingen met voorbedachte rade deed. Nogmaals: Met MIJN Borderliner bedoel ik ik dus de Borderliner waar ik mee te maken heb gehad en de ervaringen van mensen uit mijn vrienden- en kennissenkring die ook te maken hebben gehad met een Borderliner.
Dus....ik generaliseer NIET, want MIJN Borderliner is een intellectueel persoon, die op universitair niveau is afgestudeerd en ook in haar doen en laten intellectueel overkomt. Echter, ze had met ons (mijn vrouw en ik) te maken met mensen die ook niet van gisteren zijn, behalve dan dat we niet eerder zo direct geconfronteerd werden met een Borderliner......dachten we. Want wanneer je ooit met een Borderliner te maken hebt gehad, ga je ook de film van je leven eens terugdraaien en kom je misschien tot andere conclusies. Zo kan ik nu bijv met grote zekerheid stellen dat mijn beste jeugdvriend ook deze stoornis had.
Maar de voorbedachte rade.....
Mijn Borderliner had, en heeft nog steeds, een duidelijk plan in haar hoofd. Het contact met ons was niet zomaar toevallig. Ze had ons al enige tijd geobserveerden wachtte op het juiste moment om het contact te leggen. En dan, PATS BOEM, vertelde ze ons een opmerkelijk verhaal aan ons, waarbij wij de indruk kregen dat wij haar moesten helpen. Uiteraard plaatsten wij onze vraagtekens bij bepaalde zaken. Zo vonden wij het raar dat ze zomaar ineens heel open naar ons toe was, terwijl wij elkaar slechts oppervlakkig kenden. Ook de verhalen die ze vertelden, en dan in het bijzonder het zwartmaken van haar partner, riepen bij ons de nodige twijfels op.
Mevrouw is financieel onafhankelijk, dus zij kan ieder moment afscheid nemen van de tiran uit haar leven, zoals ze haar partner omschreef. Deze actie om binnen te komen bij haar nieuwe slachtoffer (mijn vrouw en ik), zie ik bij vele Borderliners terugkomen.
Ook in mijn vriendenkring ging het meestal op deze wijze. Medelijden opwekken en BAM het zaadje is gelegd. En zij wist dondersgoed hoe wij (mijn vrouw en ik) in elkaar staken, want al die tijd heeft ze ons geobserveerd. En daarmee wil ik zeggen: Observeren op het schoolplein. Hoe is onze houding tov anderen...met welke personen gaan wij zoal om...onze houding tov van elkaar, als gezin.....hoe reageren we in een kort gesprek met haar...etc
Tony

Noot van de beheerder: Ik lees elke posting en schat deze in, soms bescherm ik mensen tegen zichzelf en dat gaat meestal buiten de site om. Ik geloof dat elke zaak twee kanten heeft en dat elke kant van de zaak met respect en integriteit bekeken mag worden. Persoonlijke aanvallen zal ik ook tegenhouden, maar wanneer iemand een oprechte toelichting geeft vanuit zijn perspectief dan zal ik deze zeker plaatsen. In dit geval vond ik het bericht niet gewaagd maar was ik wel alert op de reacties. Ik wil nog wel even iets meegeven om over na te denken wat ik zelf heel erg geleerd heb is dat mijn eigen heftige reactie over iets (hoe terecht deze ook mag lijken) ook iets zegt over mijzelf en hoe ik met dingen omga en dat dit zelfinzicht vaak erg moeilijk is wanneer je denkt heel erg in je gelijk te zitten. Daarom vind ik dat alles vanuit meerdere standpunten bekeken moet kunnen worden. Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-02-16 08:30:00
Hallo allemaal,

Ik sluit me helemaal aan bij L.B. en Tony. Ik kan helemaal niks met jouw post Alex. Je post is een persoonlijke aanval, tenminste zo voel ik dat.
Mijn relatie met mijn ex was verre van gelijkwaardig, hij verschool zich wel achter het feit dat hij BL heeft. Als je een relatie hebt met iemand, dan hou je rekening met elkaar, je hebt respect voor elkaar je steunt elkaar. Een relatie met iemand met Bl is compleet anders, niet te vergelijken. Wat mijn aandeel is in het mislukken van onze relatie? Ik heb me teveel ingeleefd in zijn situatie, ik hield teveel rekening met hem. Maar eigenlijk vind ik dat helemaal geen redenen om een relatie te laten mislukken.
Als een persoon met BL een relatie aangaat, en hij/zij weigert om hulp te zoeken, dan is het bij voorbaat al gedoemd te mislukken. Dat is mijn mening. Net zoals in mijn geval.

Monique
(6066) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 16:49:00
Zoals ik het zie m.b.t. Borderline en Narcisme
Er wordt een goed punt aangesneden met het feit of de borderline/narcist bewust is van de acties die hij doet.
Een heel moeilijk punt en of we dat ooit 100% zeker weten....
Ook ik heb ontzettend negatieve ervaringen met mijn borderline ex met name vanwege haar narcistische kenmerken.
Doordat empathie ontbreekt bij een narcist zal het ze waarschijnlijk totaal niet uitmaken wat de gevolgen voor de partner zijn.
Een narcist is "bewust" alleen met zijn eigen doelen bezig en gebruikt daarvoor alle objecten (lees mensen en middelen) die nodig zijn om zijn doel te bereiken....Hoezo liefde dus.
Voordat wij erachter zijn dat het om een narcist gaat zijn we ettelijke maanden, jaren bezig afhankelijk van hoe goed de narcist het spel speelt. vreselijke lijdensweg voor de partner dus.
Als wij als partner zijn daden door hebben en hem op zijn dubbelleven betrappen zal hij vaak per direct uit de relatie stappen en proberen met liegen en bedriegen zijn masker op te houden.
Af en toe zal hij proberen weer terug te keren in de relatie waarna het misbruik verder gaat.

Wat betreft een borderliner is er denk ik wel een verschil. Een borderliner schijnt overgevoelig te zijn en dat heb ik in mijn relatie ookwel gemerkt. Het stomme is dat zo'n relatie enorm heftig, mooi en vol
met gevoelens begint, veel zalige SX en als je je borderline partner in de ogen aankijkt zie en voel je de liefde die er op "dat moment" is. Je bent echt hun ideaal en mr perfect. (zalig om in deze fase te zitten en zwaar verslavend)
Ik denk dat bij een borderliner geen bewuste kwetsing in het spel is. Ik denk dat de borderliner bijna altijd met alle goede wil van de wereld begint aan de relatie in de hoop
dat het deze keer echt gaat lukken. Een borderliner die weinig zelf inzicht heeft zal dezelfde cirkel keer op keer blijven bewandelen en telkens blijven denken dat het aan de ander ligt.
Het begint met idealisatie en de borderliner denkt tot over zijn oren verliefd te zijn en het eindigd met devaluatie en de borderliner denkt in zijn perceptie fout behandeld te worden,
hij verdient beter en gaat de parter alleen maar zwart zien. Eigenlijk zijn wij niet veel anders. De woede hier op het forum die ontstaat door het emotioneel slopen van de partner is voor de
borderliner eigenlijk niet anders, hij zal dezelfde pijn voelen maar de echte oorzaak helaas vaak niet inzien.

Een goede discussie op het forum maakt iedereen wel weer even wakker:-)

Het beste voor iedereen!

Jongen uit Brabant
(6072) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 18:22:00
Mooi gesproken, Jongen uit Brabant!
(6073) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 18:39:00
Beste Jongen uit Brabant,
Beweer je nu dat een Borderliner i.t.t. een Narcist empathie heeft, en dat de Narcist juist door het ontbreken daarvan bewust is van de actie die hij onderneemt?? Oeps.
Eigenlijk vertel je dus dat een Borderliner inlevingsvermogen heeft en zich kan verplaatsen in de gevoelens van een ander. Dus wanneer de Borderliner vreemdgaat, kan hij zich verplaatsen in de gevoelens van zijn/haar partner. En van de kenmerken van een Borderliner kunnen namelijk de sksuele uitspattingen, de exceptionele risico's die men hierbij neemt, zijn. En wanneer de Borderliner zich kan verplaatsen in de partner, dan weet hij/zij ook hoe de partner zich zal voelen wanneer het vreemdgaan uitkomt.
Dat vind ik toch berekenend/bewust/fout overkomen.....
Tony
(6074) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 19:33:00
Tony,

Dat jouw Borderliner met voorbedachte rade handelen zegt iets over haar karakter. Niets over Borderline.

Groet, Belinda
(6075) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 19:45:00
Hmm, volgens mij lees ik het een beetje anders dan de anderen. Wat nu goed of fout is of juist grijs weet ik niet maar dit zijn mijn gedachten ;))

Voor de duidelijkheid; de klasse reactie was van mij, vergeten mijn naam te vermelden. Ik doelde hierbij op de post erboven. Naar mijn idee probeert Alex (en Belinda heeft dat eerder ook gedaan volgens mij) hier aan te geven dat je ook deze keer moet leren uit de relatie. Hij geeft aan dat het niet alleen bij mijn ex ligt of bij mij, maar dat we beide een onderdeel hadden in het geheel. Dat zij wel degene is die ziek is en een probleem heeft, maar dat ik die ziekte ook (mede) in stand heb gehouden door haar proberen te helpen. Dat is dan wel een proces wat normaal voor mij is (en ook anderen hier voor zover ik lees) en het is ook niet gelijk fout. maar ik ben niet met haar naar een therapeut gegaan (wel geopperd) bijvoorbeeld, terwijl ik ergens in mijn achterhoofd (diep weggestopt) wist dat het wel eens fout kon gaan lopen. Ik ben niet met haar omgeving aan de gang gegaan om duidelijk te maken hoe het dagelijkse gaat en wat er aan de hand is. Maar had ik dat moeten doen? In een gelijkwaardige relatie niet, maar blijkbaar was het dat toch niet helemaal. Maar ik voelde mij er op dat moment niet slecht bij omdat ik mij zelf er ook in kwijt kon. En in mijn ogen is dat de dynamiek.

Het is in mijn ogen een dynamiek die als onbekende van de aandoening lastig is te begrijpen. Met de kennis van nu en terugkijkend naar eerdere momenten heb ik wel eerder in de gaten gehad dat er iets was, maar de vinger er op leggen lukte mij niet. Daarbij ben ik voor mezelf heel ver de diepte in gegaan, heb ik mijn eigen grenzen met helpen en andere dingen enorm overschreden. Dat heb ik zelf gedaan, ben ik zelf voor verantwoordelijk. Dat heb ik wel met de beste bedoelingen gedaan met in het achterhoofd te investeren in het geheel, maar toch te ver gegaan. Uiteindelijk heeft dat niet mogen baten ;)

Tony geeft in mijn ogen ook aan dat hij in zijn achterhoofd het idee had dat er wat aan de hand was, maar dat hij ook goed van vertrouwen is. Voor zover ik de berichten lees is dat idem bij LB, Monique, JuB, en ga zo maar door. Allemaal hebben we ook de grenzen verlegd en allemaal met de beste bedoelingen.

Vraag die ik heb is of ik wat van de andere persoon/BL'er wat terug kan verwachten, een excuus of verklaring of.... Met mijn normale/reguliere/gezonde menselijke gevoel zeg ik; ik heb er recht op en die ander moet het kunnen.
Maar het is niet normaal toch? Er is niet voor niets een benaming voor deze aandoening, er zijn niet voor niks kenmerken en testen om het vast te stellen. Er is dus blijkbaar wel iets mis en het gaat hierbij om gedrag en de hersenen. Iets relatief onzichtbaar omdat je er geen gips om heen hebt of waar je rust mee op bed moet blijven liggen en binnen afdoende tijd over is. Het is een proces waar men zelf mee aan de slag moet gaan, maar dan moet je het wel eerst weten of willen weten en in de tijd van tegenwoordig is zelfkritiek of zelfreflectie een vies woord. En wanneer je erg onzeker bent (of dit verbloemt op een bepaalde manier) dan is het weer een nederlaag in het geheel lijkt mij, waardoor het er niet beter op wordt... Tenminste dat denk ik dan weer. De kans acht ik dan ook niet groot, hoewel het voor mij wel een paar keer in de buurt is gekomen.

Vraag hierna is of ik het daadwerkelijk nodig heb in mijn herstel en of het voor mij dan een ander verhaal wordt. Aan het begin van mijn reis dacht ik van wel, mede benadrukt door het feit dat de andere kant een heel ander verhaal had dan ik. Maar na gesprekken met de T en ook met andere mensen om mij heen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mijn verhaal weet. Dat ik weet wat er aan schortte en dat ik weet dat ik het niet weer wil en dus ook weet wat ik in de toekomst anders wil. Dat ik iemand veel kan bieden en dat ik een goed persoon ben. Dat ik graag help, maar dat dat niet verkeerd is. Maar dat ik de grenzen die ik heb verlegd ook netjes terug heb gelegd. Gewoon omdat ik graag dicht bij mezelf wil blijven en niet weer in dit parket komen.

Maar ja, dit zijn mijn gedachten (;))

Groeten Fries.
(6076) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-16 23:03:00
Beste Tony,

Ik heb gezegd dat een narcist niet empathisch is maar ik heb nooit gezegd dat een borderliner dat dus wel is. Ik spreek over de idealisatie fase, de fase waarin de meeste borderliners vaak juist niet vreemdgaan of welke uitspattingen dan ook hebben. De fase waarin ze van de daken schreeuwen hoe gelukkig ze juist zijn. De fase waarin wij als partner allemaal enorm happy waren met onze borderline partner. De fase waarnaar wij altijd maar terug willen. Een borderliner verkeerd in een romance en of ze in de idealisatie fase echt empathisch zijn.....ik denk dat dat eerder een faade is waarvan ze het bestaan zelf niet eens kennen. De meeste partners krijgen in deze idealisatie fase enorm veel aandacht en een bijna perfecte partner die altijd maar aan ze lijkt te denken....het voelt dus als empathie en een enorm lieve persoonlijkheid met een vleugje "kind" vaak. Borderliners schijnen ook goed te zijn de emoties en behoeftes van andere te kunnen lezen.

Ik kan niet anders als zeggen dat een borderliner de relatie niet instapt met het idee, goh laat ik hem eens stuk maken. Toen mijn relatie over ging met mijn borderline ex was ze in enorm diep verdriet, de liefde tussen ons mocht en kon niet in haar hoofd. Een vriend die voor altijd bij haar zou blijven....dat is voor een zware borderline een ondragelijke pijn en betekend maar 1 ding: zij zijn alle controle kwijt....en dat mag niet dus....rennen....hup naar de volgende partner en wegstoppen die oude gevoelens. Door met de cirkel

Deze dynamiek zoals we het hier noemen is voor ons gezonde (wat gezond dan ook moge betekenen want we hebben allemaal wel iets van bepaalde kenmerken) onbegrijpbaar. Wij willen juist genieten wanneer die hechting er is.
Borderline heet niet voor niets een hechtingsproblematiek.

Overigens leuk te zien dat je ook nog mee leest Belinda :-)

Truste allemaal!

Jongen uit Brabant
(6077) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 07:31:00
Nee ok, Jongen uit Brabant, dan is het duidelijk.
Overigens ben ik ook niet van mening dat MIJN Borderliner met voorbedachte rade handelde om MIJ het leven zuur te maken. Ik geloof ook niet dat iemand dit hier ooit beweerd heeft. De voorbedachte rade heeft betrekking op hem/haarzelf, dat is een wezenlijk verschil. Hij/zij kan volgens mij niet inschatten wat dit doet met zijn/haar "slachtoffer". Naar mijn mening heeft de Borderliner door de ziekte een zogenaamde plaat voor haar/zijn hoofd, en is enkel maar bezig met zichzelf. En dat bedoel ik met het egocentrische van de Borderliner: Alles staat in het teken van de Borderliner, geen empathie aanwezig.
Tony
(6078) Reactie van een bezoeker van de site!


2015-02-17 09:24:00
Jongen uit Brabant en Fries,

Wat een herkenbare woorden.

Ook ik weet dat ik te veel heb gezorgd, te veel mezelf heb weggecijferd. Daardoor doet het des te meer pijn om er achter te komen dat je veelvuldig bent voorgelogen en bedrogen. Naast de enorme liefde die gebroken is, is je vertouwen weg.
Ik had / heb het gevoel "ik heb je altijd alles (van mezelf) gegeven." Vervolgens krijg ik stank voor dank. Ik heb nooit enige twijfel in de oprechtheid/eerlijkheid van haar noch van onze relatie gehad. Het valt dan ook niet mee om een juiste keus te maken, stoppen en je beste maatje de rug toekeren en je gezin verscheuren.
Of het nog een kans geven.

Aan Alex, Tony, Lb.
Stop met wijzen naar elkaar. Dit forum is bedoeld voor iedereen, om zijn haar gevoelens, ervaringen etc kwijt te kunnen en hopelijk adviezen of tips van anderen te krijgen, om elkaar te sterken in zware tijden. Niet om elkaar te beschuldigen en te verwijten.

Groet DikkeTraan
(6079) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 11:25:00
Beste Jongen uit Brabant en Fries.

Ik heb jullie Posts met aandacht gelezen en kan niet anders dan vaststellen dan dat jullie mijn eerdere post over de rol binnen de relatie met de borderline patint begrepen hebben. Vooral zoals jij Fries het beschrijft raakt mij enorm. Je geeft met je analyse over jou relatie en jou rol daarbinnen een mooi beeld weer. Toegegeven dat elke rol weer anders is zie ik wat je ervan geleerd hebt. Je kunt het dus een plekje geven. Je weet precies wat het probleem van jou BL-ex is. Dat wordt hier zo vaak onderschat. Ik heb hier al zovaak aangegeven wat het probleem van iemand met BL is, namelijk het niet NORMAAL kunnen functioneren tijdens conflictsituaties waar in er in elke relatie de nodige van plaatsvinden. En wat lees ik steeds als reactie daarop? Zinnen als; het is geven en nemen in een relatie, je moet elkaar kunnen vertrouwen, Je moet respect voor elkaar hebben, Je moet gelijk zijn aan elkaar. Al deze zinnen gaan absoluut op als je een relatie hebt met iemand zonder een persoonlijkheidsstoornis. Maar in veel mindere mate bij iemand met BL. Als je dus die meetlat ernaast legt is het mislukken van de relatie altijd de schuld van de BL-er. Ik denk zo langzamerhand: weet je, als je daar gelukkig van wordt dan doe dat maar. Geef je partner maar de schuld, hou jezelf maar voor dat de BL-er maar normaal had moeten zijn en in therapie had moeten gaan en er alles aan had moeten doen om de relatie te laten slagen. Jij hoeft niets te doen want jij bent normaal. We zijn eruit. Of denk ik nu weer te zwart wit. Mensen doe er mee wat je wilt maar ik zeg jullie dat je meetlat niet klopt.

Dan nog even iets over empathie. Een borderliner zou dat niet hebben. Ik kan jullie verzekeren dat uit verschillende onderzoeken is vast komen te staan dat iemand met bl juist ontzettend veel empathiesvermogen heeft Een psycholoog zei ooit eens tegen mij. "Mensen met borderline zouden fantastische psychologen zijn. Ze hebben tenopzichte van een gezond mens op gebied van menselijk inzicht en empathie een enorme voorsprong." Ik sluit mij daar helemaal bij aan en wel hierom: een borderlinepatient heeft emotionele regulerings problematiek. Hierdoor komen emoties veel harder binnen dan bij gezonde mensen. Daar waar gezonde mensen tijdens emotionele gebeurtenissen nog steeds normaal kunnen functioneren knallen bij de BL-patint de stoppen erdoor. Ze worden neerslachtig, boos, agressief, depressief en dergelijke. Het is dus totaal niet verwonderlijk dat een BL-patint emoties bij bijvoorbeeld hun partner als geen ander kunnen erkennen en zich daarop kunnen inleven, maar... met als voorwaarde dat zijzelf geen onderdeel of oorzaak van die emoties zijn. Het zou heel vreemd zijn als dat niet zo was. Maar waar komt dan het idee vandaan dat een BL-patint geen empathies vermogen heeft? Dat heeft te maken met Het feit dat tijdens een conflictsituatie de BL-patint alleen in staat is om alles op zichzelf te betrekken. Wat doet dit met mij, wat wil ik, wat wordt mij aangedaan enz. In dergelijke situaties is de patint niet meer in staat zich in te leven wat het conflict met de ander doet. Het empatisch vermogen wordt dan tot nul gereduceerd. Dt is ht probleem van de BL-patint!!! Iedereen snapt dat tijdens een conflictsituatie de emoties hoog oplopen. Verwacht dan verdorie niet dat iemand met een stoornis op het gebied van de regulering van die emoties normaal reageert. Snap je waarom ik dan zo moe wordt van woorden als gelijkwaardigheid, vertrouwen, respect en dat soort onzinnige termen? Het ironische is dat een BL-patint op dat gebied maar een wens heeft: het kunnen opbrengen van respect, vertrouwen, gelijkwaardigheid,en dergelijke tijdens conflictsituaties. Dat zou hem/haar namelijk enorm helpen. Ofwel: als hij/zij daartoe in staat is is er geen sprake meer van de persoonlijkheidsstoornis borderline. Ik zit nu in therapie zoals jullie wellicht weten. Die therapie heet MBT (metallization based treatment) ontwikkeld door Anthony Bateman. Mentaliseren houdt in, dat u uw eigen gedrag en dat van anderen kunt begrijpen en verklaren vanuit achterliggende gevoelens, gedachten, behoeften en motivatie. De behandeling richt zich met name op mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS) bij wie het mentaliserend vermogen snel afneemt bij verhoogde spanning. Een MBT-behandeling richt zich op het versterken van het mentaliserend vermogen. De laatste vijf zinnen zijn gekopieerd van de website hierover. Maar let op het zinnetje: "bij wie (de BL-patint) het mentalizerende vermogen snel afneemt bij verhoogde spanning." In Godsnaam als je je niet wilt verplaatsen in een borderlinepatient begin dan niet aan die relatie. Als je je wel wilt verplaatsen ga dan op onderzoek uit naar wat het inhoudt. Wat beweegt iemand met bps? Stel je na het verkrijgen van die kennis de vraag of je sterk genoeg bent om met een bps patint een relatie aan te gaan maar geef hem of haar niet de schuld van het mislukken van de relatie met kwalificaties dat hij/zij geen empatisch vermogen heeft, zich niet gelijkwaardig opstelt, over het minste of geringste boos wordt en meer van die ongein. Als je partner niet kan lopen moet je de rolstoel voortduwen. Dat weet je en dat snap je meteen. Maar zoals Fries het aangaf is het een onzichtbaar probleem, er zit geen gips omheen en is niet binnen afzienbare tijd met bedrust te genezen. Het is een doorlopend proces. En geloof me, gewoon even opperen dat een therapie wel nuttig zou kunnen zijn is ook geen oplossing. Ook dat is een proces waar ik graag later nog eens op terug kom.

Ps. Ik ben redelijk emotioneel geweest tijdens deze post. Vergeef me mijn directheid en hardheid en probeer de boodschap te ontdekken.

Veel succes, Alex.
(6080) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 16:30:00
Beste Alex,
Hou toch op, jij komt steeds met het woord "schuld". Op de proppen, hoezo dan? Niemand geeft iemand de schuld, ik als ex partner geef aan waar ik het moeilijk mee heb.
Maak jet jezelf toch niet zo moeilijk, jij hoeft je tegenover niemand te verantwoorden, jij geeft uitleg van de kant van de borderliner, dat wordt tot op zekere hoogte gewaardeerd. Ik ga niet meer vertellen wat mij zo pijn doet aan het gedrag van een borderliner, dat zou herhaling van pijn worden. Maar als ik iets lees wat volgens
Mij te kwetsend is, dan vind ik dat ik het recht heb te reageren.
L.b
(6083) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 16:47:00
En bedankt Alex, voor je heldere uitleg over empathie.
Had ik het dus toch verkeerd gezien. De Borderliner heeft dus wel degelijk empathie, ondanks de ziekte die hij/zij met zich meedraagt. Feitelijk blijft er dan niets meer over van het gedrag van de Borderliner ten opzichte van zijn/haar partner. Manipuleren vindt de Borderliner dus een aanvaardbare zaak, en zo hoort zijn/haar partner het ook maar te accepteren. Bedriegen van de partner in de vorm van vreemdgaan kan in zijn/haar ogen dus ook geen kwaad. In zijn/haar optiek hoeft de partner zich dus niet gekwetst te voelen. En aangezien het gedrag van de Borderliner een terugkerend karakter heeft (ik zie het namelijk in mijn eigen omgeving), keurt hij/zij zijn gedrag dus goed, anders val je niet in herhaling.
Voor de duidelijkheid: Empathie is het vermogen je in te leven in de gevoelens van anderen, oftewel je kunt je verplaatsen in de gevoelens van je partner.
Wanneer de Borderliner deze eigenschap bezit, weet hij dus wat voor effect zijn gedragingen heeft voor de partner. Tsja, het zal wel, De Borderliner Alex heeft gesproken, dus wie ben ik om nu nog te beweren dat de Borderliner niet over empathie beschikt? ;)
Tony

Noot van de beheerder: Ondanks dat deze post vrij cynisch is plaats ik hem toch. Wel wil ik even aantekenen dat ook mensen die in onze ogen verschrikkelijke dingen doen, hier wel degelijk schuldgevoelens over kunnen hebben en zich ook wel realiseren wat ze de ander eigenlijk aandoen. Alleen bij deze mensen is dit niet de rem om het niet te doen zoals het bij ons wel is. Ieder mensen heeft enig empathisch gevoel, in hoeverre dat een rem op impulsief gedrag is is per persoon anders. Ook mensen met BPS kunnen zich schuldig voelen om wat ze doen of gedaan hebben, ook al tonen ze het niet snel. Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-02-17 17:07:00
Alex, heb je ook al groepstherapie gehad? Of alleen individueel?

Liefs, Belinda

Ps: lees nog af en toe mee idd jongen uit brabant :)
(6085) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 19:13:00
Hoi Dikke Traan,

Ik zeg ook nergens dat het geen pijn doet ;) (om even in de communicatie die gaande is te blijven, maar bedoel het goed haha).

Het heeft enorm veel pijn gedaan en in bepaalde situaties nu ook nog (maar dat is logisch en mag). En ook mijn vertrouwen is weg. Ook geen grote twijfel gehad of meer van zulk soort dingen. In mijn gedachten zou ik altijd degene zijn die de stekker er uit zou trekken, maar omdat ik zo van haar hield zou ik dat nooit hebben gedaan. Ik dacht (en denk) dat ik heel veel kan hebben en daardoor alles wel zou overleven. Daarbij was ik toch the one?

De keus die je aangeeft kan en mag niemand anders voor je maken, maar we kunnen elkaar wel inzichten geven en tips. Tip van mijn kant, lees je reactie terug en denk dat bijvoorbeeld ik het heb geschreven. Wat zou je zorgende zelf dan zeggen (en dan niet met het hart, maar het hoofd)?
Even kort opsommend; je bent jezelf kwijt geraakt, je hebt geen vertrouwen in haar/de relatie. Is dat niet de basis voor een relatie? Altijd jezelf kunnen zijn? En je moet iemand toch altijd kunnen vertrouwen?

Punten die ik daar aan toe wil voegen zijn voor mij; wat voor toekomst zie je met de ander? Is het (en ook de dynamiek) over pak em beet 5 jaar anders dan nu of zou je in die tijd weer een breuk of wat dan ook meekrijgen? En kun je dat aan? Kijk daarbij ook naar Alex en Belinda die lange tijd nodig hebben om het aan te pakken en een goede modus te vinden.
Je geeft aan dat je een gezin hebt, is de toekomst die je je kinderen hebt te bieden wel goed? Of dansen ze ook mee en wordt er ook een voedingsbodem gemaakt voor ook iets waar ze later last van hebben? Of geef je hen de escape om bij jou in de rust en relatief gezonde bodem te komen?
En zou je beste maatje de dingen doen die ze heeft gedaan of zou, ik noem maar een beste vriend, dat juist niet doen omdat die jou geen pijn wil doen.

Zo maar wat vragen die bij mij opkomen. Het is niet mijn bedoeling dat je dat hier op tafel gooit, maar dat je er eens over nadenkt.

Groeten Fries.

p.s. ik zeg niet dat het makkelijk is om weg te gaan en zeg ook niet dat het niet mogelijk is om te blijven. Dat zijn allemaal keuzes waar wij zelf voor kiezen. En wat de keuze ook is, het zal altijd gevolgen hebben denk ik....
(6086) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 19:23:00
Wat mij opvalt in het hele geheel is dat alle mensen met borderline over n kam worden geschoren, alsof het label maakt dat iedereen hetzelfde is. Volgens mij heeft ieder mens nog steeds zijn/haar eigen karakter en normen en waarden. Daarbij komt dat zij door de borderline overeenkomstige kenmerken hebben, maar elk mens is uniek. Ik heb drie vrienden die diagnose borderline hebben, allemaal verschillend (twee mannen en een vrouw) en ondanks hun nukken prachtige warme mensen die heel graag liefde willen geven en ontvangen en daarin ook zelf veel pijn hebben gehad en onzekerheid 'wie wil er nu met mij zijn?' Ik weet wat het is om veroordeeld te worden op een diagnose. Ik heb zelf Cvs en daar zijn ook vele gradaties in, die niet te vergelijken zijn. Ik kan vertellen dat leven met een beperking zwaar is en daarbij factoren als acceptie en kracht een grote rol spelen. Niet iedereen is daar direct klaar voor, maar in mijn opinie zijn deze mensen allerminst erop uit om anderen te willen schaden, veel liever zouden zij willen leven met liefde en veel vrienden hebben, dus naar mijn mening gaat het er uiteindelijk om naar de mens 'erachter' te kijken en wat degene eraan doet. Ieder mens is waardevol op zijn/haar eigen manier en uiteindelijk past op elk potje een deksel (als degene ermee om kan en wil gaan). Het is een keuze die je maakt, daarmee kun je ook zelf kiezen of je wel of niet bij degene wilt zijn, want kiezen voor iemand met een beperking is ook weten dat het niet gemakkelijk gaat worden/zijn.

Groetjes Vera
(6087) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-17 22:01:00
Dit is mijn laatste post. Toen ik hier aan begon was mijn doel inzichten te geven in hoe de ziekte BL werkt. Ik was voornemens mij niet in discussies te begeven maar ik heb mijn eigen voornemens verloochend. Het doet me pijn te lezen aan welke aannamens we als BL patint worden bloot gesteld. De ontwetenheid van sommige mensen die denken iets te weten maar nog nooit een wetenschappelijk artikel over het onderwerp hebben gelezen is een muur waar je steeds tegen aanloopt. En ik bedacht mij dat ik dat helemaal niet hoef te doen.

Veel succes, Alex.
(6088) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-18 06:04:00
Als men zich op deze site begeeft en gaat posten, begint de discussie. Nogmaals , ik heb veel respect voor mensen met borderline die het "probleem"onderkennen, en hiermee aan het werk gaan. Deze site heeft een bijna alles overheersend kenmerk, en dat is volgens mij pijn, zielepijn, gekwetst tot in het diepste van je zijn.

En hier word dat geventileerd, gelukkig. Ik ben zelf los van mijn BLer, het heeft mij jaren gekost, en nu kom ik weer ergens achter wat ze me geflikt heeft, bewust, zonder scrupeles, weer een mes in de rug, achteloos omdat het in haar plaatje van pas kwam. Het kostte mij weer wat slapeloze uren, geen verdriet , meer verbijstering.

Wellicht is deze site een verhikel tot heling voor een ieder die zich hier komt, zonder wrijving geen groei, Woar pien is, is leaven

Cheche
(6090) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-18 06:43:00
Tony, het kan zijn dat dit niet wordt geplaatst. Maar weer kwets jij een BL waardoor je anderen op het forum hun inzichten ontneemt. Het klinkt misschien hard, maar ik denk dat het voor jouw BL ook erg goed is dat jij niet meer in haar leven bent. Jammer Alex. Het gaat je goed! Hoop dat je toch af en toe blijft. Ik heb veel aan je post gehad!

Liefs, belinda
(6091) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-18 08:31:00
Hoi Alex.Ik was juist erg blij met jou inzichten, juist van jullie hebbrn we die hard nodig om te weten hoe het allemaal werkt in jullie koppie!Het spijt mij in ieder geval dat je tot dit besluit bent gekomen, maar de discussies zijn en blijven ook zo fel en dat kon je emotioneel vast niet meer aan, Ik wilde zo graag wat meer van je horen om mijn borderliner beter te begrijpen maar ben al een flink eind op weg geholpen dank zei jou, dank je wel.Het ga je goed, hoop dat je je nog eens bedenkt, ik vind dit ren gemiste kans dat iemand die ons inzicht kan geven verdwijnt van dit forum, dat kan toch niet de bedoeling zijn? Knorrir.
(6092) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-18 11:17:00
Beste Alex,
Je moet dus wetenschappelijk zijn onderlegd om een relatie te kunnen hebben met iemand die last heeft van borderline. Tijdens de relatie met mijn ex heb ik nooit artikelen gelezen over psychische ziektes. Wist ik veel waar ze last van had.. Mijn ex heeft me nooit verteld over borderline. Pas toen de relatie over was en zij aangaf dat haar "borderline helemaal onder controle" was, ben ik me gaan verdiepen in deze aandoening om haar, maar bovenal mezelf beter te begrijpen en ontdekte heel veel herkenning. Ik probeerde me ook voor te stellen hoe het zou zijn als ik het dan wel had geweten. Zou zo'n relatie dan eerder of later naar de kloten zijn gegaan?
Johnny
(6093) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-18 15:12:00
Uit ervaring sluit ik me helemaal aan met hoe mijnheer Pragt verwoord dat iemand met BL wel degelijk schuldgevoelens kan hebben over wat hij iemand heeft aangedaan!! Het is dan misschien wel te laat, vooral op dat moment voor de persoon met BL zelf, maar dat neemt niet weg dat die gevoelens er ook zijn. Ik spreek hier uit mijn dagdagelijkse ervaring met mijn dochter van 31. Het lijkt er soms op dat zij een week of drie normaal denkt en functioneert, om dan in een soort crisis in haar hoofd te komen, waarvan ze zelf niet begrijpt hoe dat ineens zo in haar hoofd verandert en dan de domste dingen doet, drank, drugs, sucidaal, overdosis pillen, promiscue sx.... om na een soort hoogtepunt (noem het eerder "val") terug te komen met angsten, schuld en schaamtegevoelens om wat zij heeft gedaan, zichzelf en anderen heeft aangedaan
celine
(6094) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-18 15:40:00
Ik herken het verhaal van An...ik leef met een partner met bordeline en hij heeft buien waarin hij in zijn agressie dingen vernield, ik ben zijn tweede vrouw...zijn eerste vrouw heeft hij ook lichamelijk letsel toegebracht. Maar het ergst van alles vind ik het aantrekken en afstoten, op het ene moment ben ik de hemel op aarde en is het zo warm en gezellig maar andere momenten deugd er volkomen niks aan mij, neerbuigend en zzie ik een keiharde koude man die ik helemaal niet ken. Ik word heen en weer geslingerd .
Ik ben met me 2 kinderen een half jaar weg geweest en ik zou terug gaan op een paar voorwaardens o.a. mij in me waarde laten en drinken van alchol beperken, maar nu een jaar verder is er niks veranderd, hij heeft een totaal eigen leven , eet vaak niet mee en krijgt van zijn dochter die ook bij ons in huis woont alle begrip.
Ik weet eigenlijk niet meer wat te doen,...

Domingo
(6095) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-19 10:25:00
Beste Belinda, en anderen die mij als oorzaak, of nog erger, als schuldige zien dat Alex eventjes van het "strijdtoneel" is verdwenen, Op een forum heb je zelf de keuze met wie je graag in contact wil komen, zo ook Alex. Alex zocht de confrontatie met mij persoonlijk op, niet andersom. En dan doel ik niet op zijn eerste posting hier op het forum, maar zijn directe vraag aan mij en Lb gesteld op 13 of 14 februari.
Ik had dit niet verwacht, omdat ik reeds eerder een meningsverschil met hem meemaakte. In zijn eerste posting op dit forum vertelde hij namelijk dat hij niet de discussie aanging met mensen die het niet hem eens waren, dus je kunt begrijpen dat ik enigszins verbaasd was toen hij mij persoonlijk benaderde. Dat hij nu (tijdelijk) wegloopt van dit forum, reken ik mijzelf dan ook totaal niet aan. Persoonlijk vind ik dat iemand, die het blokkeren van een telefoonnummer van een Borderliner kinderachtig noemt, niet bepaald volwassen overkomen wanneer hij zelf iemand persoonlijk benadert met een vraag, en daarna de nooduitgang neemt zonder te reageren op het antwoord van zijn vraag. Of wanneer Lb antwoord geeft, in een posting naar Lb reageert met "I rest my case".
En dan Belinda.
Natuurlijk weet ik wat je bedoelt met je opmerking "En weer kwets je een BL...".
Jij zult je in een eerder stadium ook door mij gekwetst gevoeld hebben. Maar ligt de oorzaak enkel bij mij? Jij bent namelijk ook nooit inhoudelijk op mijn postings ingegaan, zelfs niet toen ik je vragen stelde. Het enige wat je deed, was je (voor) oordeel over mij te geven. En dan vertel je ook nog eventjes tussen neus en lippen door dat het voor mijn Borderliner erg goed is dat ik niet meer in haar leven ben. Dat geloof ik best.
Want ondertussen kan ik wel een aardig oordeel vellen over de Borderliner, ook mede dankzij jouw postings, en die van Alex, welke mijn mening/gedachten bevestigden.
En weet je? Mijn Borderliner is dan misschien blij dat ik niet meer in haar leven ben, maar dat staat in geen verhouding hoe ik mij voel dat zij niet meer in mijn leven is.
Tony
(6097) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-19 13:25:00
Poe..dit forum doet toch wel wat met mij. Ga proberen het inderdaad tweeledig te maken, want ben het met sommige eens.. iedereen heeft een keus. En liefde voelen en heel veel van iemand houden is geen ziekte. Ja het doet pijn verdriet en soms zelfs fysiek te voelen. Maar geloof me..dat gaat over. Zelfs zonder therapie..!!! Het is idd zeer moeilijk en gecompliceerd met een persoon te leven met BL..maar vergeet niet ooit zijn jullie er allemaal verliefd op geworden. Wat ik snap want ze bezitten een uitbundigheid en totale overgave in alles waar moeilijk tegenstand te bieden is, zeker als daar liefde in het spel is.Ik ben van mening dat diegene die te lang in dit soort relaties blijven hangen ook zelf ergens vandaan komen. Dat moet haast wel want met periodes is het echt pure zelfkastijding te blijven bij die persoon. Zelf noem ik het altijd de categorie die blij zijn met een kruimel liefde, wat veel zegt. Immers mensen die vol liefde en met veel aandacht en sturing groot gebracht zijn, zijn zelfverzekerder en in staat verstandigere keuzes te maken..hoe moeilijk ook.Maar nu wordt het lastiger. Ik ga niet te uitvoerig, anders wordt het een roman.. een mooie overigens..Heb sinds 2 en een half jaar een relatie met een vrouw, waarvan ik me realiseerde na 1 jaar dat er iets niet klopte.Na dit te ventileren met verschillende vrienden en onderzoek was de diagnose BL snel gesteld.Voor ik haar leerde kennen kwam ik uit een lange slechte relatie met een man, en zij (weet nu inmiddels waar ze toe in staat zijn, en doen al zolang zelfonderzoek in hun eigen psyche dat een ander doorgronden hun tweede natuur is geworden) heeft me meer vrouw laten voelen als ooit een man zou kunnen. Dus viel als een blok. Na een jaar begonnen de oncontroleerbare woedeuitbarstingen doorspekt van onredelijkheid, onaangekondigd en zeer zeer heftig..!!!!Ben me toen in gaan lezen want wilde het begrijpen.Realiseer me terdege dat voor een ieder die te maken heeft met deze ziekte de achtergrond en dus aanpak anders is.Mijn vriendin komt van adoptie en misbruik ben dus bang als daar ook nog aanleg zou zijn ik de hoofdprijs heb..haha.Ben heel reeel weet niet of wij het gaan redden..wat voor mij werkt is dat ik het los kan laten. Heb inmiddels een eigen woning en doe ook dingen zonder haar.. en natuurlijk is ze het daar niet mee eens, en natuurlijk triggerd haar dat enorm, maar een andere manier is er niet. Haar driftbuien beantwoord ik met liefde..want ik weet, het is niet zij die die dingen zegt, maar het monster in haar hoofd..Ik wil besluiten met te zeggen ja....het is moeilijk..maar het leven is niet makkelijk, voor niemand. Leven met een partner met een psyschische of fysieke afwijking wellicht nog iets moeilijker.Maar ook in zogenoemde gezonde relaties kan en gaat van alles mis.Zolang daar liefde is en je verliest niet jezelf zou ik zeggen ga ervoor..zo niet hard wegrennen..
Want dan is het niet zo bedoeld.

Lieve groet
Sophie
(6098) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-19 18:33:00
Hallo allemaal,

Ik zit deze discussie nu zo eens te volgen, en het doet me verdriet dat dit helemaal escaleert naar mijn gevoel. Mensen zijn gekwetst, en dat lijkt me toch niet de bedoeling van dit forum. Het lijkt mij dat dit forum bedoelt is om ervaringen te delen en elkaar te helpen. Of je nu wel of geen borderline hebt. Het heeft geen zin om in een discussie te blijven over wie er nu wat fout heeft gedaan in een relatie.
Zoals ik het zie, uit mijn persoonlijke ervaring heeft het geen zin om te kijken wie er wat fout heeft gedaan. Ik accepteer op dit moment dat onze relatie geen stand heeft gehouden, ik kan er niks meer aan veranderen en wat ik ervan geleerd heb is dat ik niet nog eens zo'n relatie aan kan. Ik neem mijn ex niks kwalijk, hij heeft ook niet voor deze ziekte gekozen, hij vond het de hel op aarde. Ik hoop alleen dat hij eens tot het besef komt dat hij hulp moet gaan zoeken, en dat hij gelukkig word.
Dus lieve allemaal, stop met deze discussie, en laten we elkaar helpen en steunen.

Liefs,
Monique
(6099) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-19 19:11:00
Dit forum is uitermate leerzaam, ik heb hier gepost vlak na mijn ontdekking dat mijn nu ex partner BL heeft. Het heeft mij vreselijk veel verdriet, energie en pijn gekost. Ik vind het verschrikkelijk dat een bl er zich soms zo rot kan voelen, dat besef ik heus wel. Alleen zijn er dingen die ik echt niet kan vatten, de BL er heeft goede en slechte momenten, en er wordt ook gezegd dat de BL er empathie heeft, dat geloof ik ook wel, alleen begrijp ik echt niet dat de BL er zo vreselijk mensen kan kwetsen, zich zo boven alles wat goed en recht is verheven voelt. En ik blijf bij mijn mening dat de BL er zich verschuilt, en ziektes en kwestie erbij haalt die hem op dat moment goed uitkomt.
Tony, voel je niet persoonlijk aangevallen, Alex heeft het idee dat hij jou kan kwetsen, dat is de reden dat hij op jou ingaat en niet op mij, is je dat opgevallen? Het is totaal zinloos met een BL er in discussie te gaan. Mij is ook volkomen duidelijk dat deze mensen en ziek zijn en een vreselijk trauma hebben opgelopen. En dat is erg ja dat doet mij ook verdriet, maar pfffff hoe moeilijk is het om als niet BL er iets duidelijk te maken aan een BL er.
Tony ik begrijp jou, Monique ik begrijp jou, jongen uit Brabant ik begrijp jou, bedankt voor jullie post en verhalen, het heeft mij in ieder geval een goede duw in de goede richting gegeven.
Hein Pragt, ik vind dat je goed werkt doet met dit forum, maar blijkbaar weet niemand hoe het werkelijk allemaal in elkaar zit, ik hoop alleen dat iedereen zijn leven kan leiden en beseft dat er heel veel ellende in de wereld is, mensen die elkaar het leven zuur maken. Het is misschien heel belenend wat ik nu zeg, maar hou van jezelf en in je achterhoofd moet je maar beseffen dat je blij moet zijn dat je geen "ziekte" in welke vorm dan ook hebt.
L.b.
2015-02-19 20:33:00
Nou, zo klink je niet Tony... Dat je zo vreselijk blij bent ;)
Ze heeft je als een baksteen laten vallen. En dat doet je nog steeds hartstikke pijn.
En het zou eens mooi zijn als je dat eens toe gaat geven, en je verdriet hierover gaat delen, ipv uit je boosheid alle Borderliners over een kam scheren en in de aanval gaan :)...
Zo, nu ga ik me weer even richten op mijn erg gelukkige leventje.
Want ja, dat kan een (ex)BL wel degelijk hebben :)...
Monique lieve meid: jij komt er wel!
Mooie post Sophie. Fijn dat je voorbij het monster kan kijken...
Mensen als jij geven ons hoop!
Liefs aan jullie allemaal (ja ook aan Tony :)...

Belinda
(6101) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-20 16:15:00
Ik heb de keuze momenteel gemaakt om te stoppen met de relatie. Ook mijn vriendin heeft borderline. Na heel veel moeilijke jaren ben ik gewoon op nu. Niets lijkt het wel kan haar gelukkig maken, ook inderdaad de stemmingswisselingen zijn heel moeilijk om mee om te gaan en putten je geestelijk uit. Ook merk ik nu dat dit zijn negatieve invloed begint te krijgen op ons kind, en dat wil ik zeer zeker niet laten gebeuren. Het voelt voor mij als een soort bevrijding , wetende dat ik van deze situaties straks verlost ben. Het klinkt misschien hard maar zo voelt het wel...
(6104) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-21 14:38:00
Hoi Celine,
Het lijkt me heel zwaar voor u dat uw dochter met de regelmaat van de klok te ver gaat. Ik heb juist daarom de stekker uit de relatie getrokken en dat is iets wat ouders volgens mij nooit zullen doen, want het blijft je kind. De ouders en zussen van mijn ex gingen heel liefdevol met haar om en stonden ook altijd voor haar klaar. Achteraf gezien, vroeg ik mezelf af waarom ze zich zo vaak lieten meezuigen in haar misre. Was dat dan vanwege haar manipulatie of hadden ze zich gewoon neergelegd bij haar ziekte en namen ze daarom haar verantwoordelijkheden over? Als er bij haar thuis, vanwege wanbetaling, de zoveelste aanmaning op de deurmat lag, dan zorgde haar zus er wel voor dat er een regeling met de betreffende instantie werd getroffen. Zelf deed mijn ex er helemaal niks mee. Het enige wat ze deed, was kenbaar maken dat ze wederom een probleem had. "Waarom maak je die eerder opgestuurde envoloppes niet gewoon open?", was mijn reactie dan, als ik ze dan bij het oud papier zag liggen. Iets wat voor mij vanzelfsprekend is, werd voor haar een probleem. Dit soort problemen hadden volgens mij voorkomen kunnen worden en had haar leven iets kunnen vergemakkelijken. Is die "hulp" van haar zus en ouders wel een juiste manier? Ik betrap mezelf, dat ik er ook in meeging.
Johnny
(6105) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-22 22:30:00
beste johnny
bedankt voor je berichtje. ik wil hier proberen op antwoorden, maar heb er even tijd voor nodig, want voor meerdere buitenstaanders, mijn familie, vrienden lijkt het erop alsof dit toch niet meer normaal is, dat ik er telkens weer opnieuw ben voor mijn dochter... als ze in een goede periode is...en zelf bij mij te rade komt ... , niet omgekeerd.maar dit is zo ingewikkeld en voor de buitenwereld zo onwezenlijk bijna als borderline zelf... ik stel me ook vaak de vraag, waarom...na een periode van volledige escalatie..waarbij ik soms al de politie heb gebeld om haar mijn woning te doen verlaten, als ze weer bij haar verstand is, probeert goed te doen en geen middelen neemt etc..en om mijn hulp of raad vraagt , ik er telkens weer sta, met gematigdheid, maar er toch weer sta... ik denk dat je dat alleen voor je eigen kind doet, omdat je hebt gekend van zo prille leeftijd en er nog altijd van overtuigd blijft dat er hoop is, dat als je haar als moeder laat vallen, ze niemand meer heeft... en moederliefde op dat moment, als ze in een normale modus is, groter is dan jezelf...omdat je blijft hopen dat je kind toch ooit een normale toekomst zou moeten hebben, dat dat toch is wat ze zelf wil en als moeder zeker
borderline is ook een verzamelterm heb ik het gevoel..bij sommigen is een deel van borderline ook kwaadaardig, zelfs crimineel in het algemeen en sluit eerder aan bij psychopatische trekken....maar in de andere fase helemaal niet.. dat maakt het zo ingewikkeld om helemaal los te maken, als ze je vragen om contact (ik spreek hier dan niet om materiele hulp).. dat je denkt... als niemand er nog is , kan er ook geen stapje , misschien, vooruit gezet worden. hoe boos je ook kan zijn, want ze boren je als moeder ook soms de grond in... als ze weer even boven water komen is er ook oprechte spijt en schulgevoelen, ..maar ik weet op dit moment dat een terugval niet te vermijden zal zijn, tenzij er een wonder zou gebeurd zijn...
liefs
celine
(6108) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-23 05:46:00
Bordeline....vanaf het eerste moment dat mijn a.s schoondochter bij ons kwam zei ik vol optimisme: oke, je hebt bordeline, maar ik zie je als de persoon zoals je heet en wie je bent, en niet als mevr. bordeline. Wist ik veel, ze legde me uit in korte lijnen wat het was en ook dat ze anorexia en tevens dan weer buien had om zich ' vol ' te vreten.
Ze verloofden zich, ze trouwden, we hadden wel wat ervaringen inmiddels opgedaan met haar buien, maar tot dan toe viel het dachten wij nog mee.
Ze is streng gelovig opgevoed en verwachtte van mijn zoon dat hij zich naar haar kerk zou voegen, wij hebben onze kinderen ook opgevoed met het geloof maar toen ze volwassen werden was het aan hun de keus wat en hoe ze dit zouden inpassen in hun dagelijks leven.
Als ouders doet het ons ook verdriet dat n kind van ons niets meer doet met haar geloof, een andere zoon in met een katholieke vrouw getrouwd, mijn zoon wilde niet katholiek worden maar vond het goed dat zijn kinderen door zijn vrouw er wel in op werden gevoed, als ouders hebben we daar niet moeilijk over gedaan. Onze zoon die dus met zijn vrouw trouwde met bordeline is wel nadenkend over geloofszaken maar gaat niet naar een kerk en dus ook niet met haar naar die ' strenge ' kerk, wel is hij om haar in die kerk getrouwd en zijn inmiddels hun twee kinderen er ook gedoopt....de kerkeraad weet zijn standpunten en stonden dit dus toe.
Ze zijn nu 6 jaar getrouwd, inmiddels zijn we veel ervaringen verder, ik zie hoe onze zoon wordt opgeslokt in deze hele situatie, hij zal nooit een klacht over zijn lippen laten komen,
na een paar opnames en vele therapin is ze nog steeds dezelfde, en nu zeg ik wel helaas:
bordeliner.....iedereen heeft het altijd gedaan, zij is het slachtoffer, met pijn in mijn hart en grote bezorgdheid voor die kleintjes zie ik de toekomst zorgelijk in.
Ze verschuilt zich achter haar geloof, ze is Jezus kwijt in haar leven zegt ze en is daarom zo diep ongelukkig, haar man kan haar niet steunen zegt ze, maar hij weigert om zo te geloven als zij, haar familie die van dezelfde kerk is kan haar ook niet bereiken, de dominee niet, ach eigenlijk niemand. Ik ben chronisch ziek en kan niet de zorg voor die twee kleintjes op me nemen, het zou me mijn laatste energie kosten die ik nog heb, maar o wat vervloek , maar o wat vervloek ik soms m,n lijf die dit onmogelijk maakt, die schatjes worden als ze groter worden helemaal meegezogen in haar geloof, want ze gaat wel elke zondag twee keer ter kerke, verwijt haar man dat hij niet meegaat, ze weet elke tekst uit de bijbel uit zijn verband te rukken, begint met mij altijd over het geloof, als ik dan mijn eigen zienswijze hierover met haar bespreek gaat het een half uur goed en dan gaat ze me laten voelen hoe fout ik wel denk en dat ze bezorgd is over mijn leven na dit leven, raakt overstuur en als ze dan weg is zit ik met een enorm schuldgevoel, had ik toch maar niet dit of had ik toch maar niet dat.....enz. enz. Ze slikt nu pillen, was goed van gewicht toen ze er aan begon, laat je eens 10 kilo aan komen van dat spul, dat had ze nog een mooi lijntje, maar ik zie haar elke week dikker worden, ze is niet te genieten, schreeuwt waar de kinderen bij zijn dat ze ze niet aankan, gebruikt dan taal die ik niet hier niet zet, zegt dan dat we haar maar moeten nemen zoals ze nu is omdat ze het niet kan helpen.
Als ik haar voorzichtig zeg dat we weten dat ze bordeline heeft, maar of het niet mogelijk zou zijn om dit zelf op zulke momenten te bekennen en zou willen proberen dit zeker waar de kleintjes bij zijn te proberen te beheersen dan vliegt ze de deur uit, weten we echt niet waar ze heen gaat, en ja, dan houden mijn man en ik de kleintjes bij ons en gaat m,n zoon naar huis, hij gaat haar niet meer achterna,
(6110) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-23 11:32:00
Ik ben de mevr. van bovenstaand verhaal en zag dat een gedeelte er niet op staat.

Hier dan nog een klein stukje van waar ik was gebleven: hij gaat haar niet meer achterna als ze wegloopt, ' ze komt wel weer thuis ' is zijn nuchtere reactie, maar toch ben ik elke keer weer bang dat er iets gebeurt.
Ze verwondt en snijdt zichzelf niet merr sinds ze haar man kent, hij heeft haar gezegd als ze dit nog weer doet hij echt bij haar weggaat, maar soms vertrouw ik het niet, haar linkerarm zit onder grote verwondingen van vroeger, nu alles mooi is genezen dan loopt ze zomers wel met korte mouwtjes, maar als ze dan opeens weer lange shirtjes draagt.....?
Ik zie aan m,n zoon dat het hem steeds meer opslokt, zeker nu er kinderen zijn, maar in therapie met haar wil hij niet meer, ook niet zonder haar, als hij dan iets zegt of doet verwijt ze hem weer dat hij dit zeker van de therapie heeft geleerd.
Zijn geloof houdt hem nog tegen bij haar weg te gaan, je hebt immers beloofd ' in goede en slechte dagen trouw te zijn' , en hij wist dat ze dit had toen hij iets met haar begon.
Hoe is het toch mogelijk dat in zo,n mooi en zeker ook lief meisje zulke nare dingen kunnen plaatsvinden denk ik vaak, ze is pas gelukkig als ze ongelukkig kan zijn merk ik,
een goede moeder hoor, maar tevens ook weer een slechte als ze ze niet aan kan.
Mijn zoon is kostwinner, omdat zij niet kan werken, elke keer als ze werk had ging het fout, ze is niet lui, oersterk, maar een baas kan vaak dit soort stemmingswisseling niet aan en ook niet gebruiken, zeker niet als het werk in teamverband betreft, dus ja, zij moet overdag dan toch voor de kinderen zorgen. Dit is een lang en verwarrend verhaal geworden van een oma en opa die de toekomst voor hun vaak zorgelijk in zien, ik bid veel tot God dat hij dit gezin zoveel mogelijk wil begeleiden, met alle hulp die ook daar bij komt kijken, dat er wijsheid en begrip mag zijn op de juiste momenten, dit vertrouwen maakt het draaglijk, want ik zou zo graag willen dat die kleine schatten toch niet meegesleurd worden in dit hele gebeuren. Alle mensen met een partner met borderline, en ook familie en vrienden wens ik veel kracht en wijsheid toe.
Een bezorgde oma.
(6112) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-23 23:20:00
lieve mevrouw,
ik heb uw verhaal met aandacht en veel herkenning gelezen..ik begrijp uw angstgevoelens , zeker wat betreft de kindjes, maar ook om uw schoondochter en zeker ook uw zoon. borderline en aanverwanten in zo een sterke gradatie zijn enorm triest, frustrend en er is spijtig genoeg zo weinig aan te doen.. soms moeten bommen bij manier van spreken barsten, moeten er ongelukken gebeuren, want dit meisje heeft zichzelf niet in de hand,dat ze gelovig is maakt het misschien nog wat moeilijker omdat je niet precies weet wat haar opvoeding op dat gebied net ingehouden heeft... veel echte steun kan ik je momenteel niet bieden, alleen proberen in de gaten houden of de kinderen geen slachtoffer worden, dat is uiteraard heel belangrijk!! maar voor de rest proberen rustig blijven, ook in discussies over geloof etc..want spijtig genoeg zijn het tegenwoordig niet alleen borderliners die zich zo in een geloof vastklampen, maar ook alledaagse mensen, zoals twee vriendinnen van mij, de ene een zeer hevige christelijke gelovige en de andere een diepe jehovagelovige, die me beiden evenzeer willen redden voor het andere leven, waar alles goed zal zijn...ik apprecieer en respecteer hen allebei evenveel, maar moet ook deze vorm van extremisme, waarmee onze wereld de dag van vandaag mee geplaagd wordt. toch ook blijven relativeren voor mezelf. laat staan dat een jong persoon zoals je schoondochter dit relativeren naast haar andere psychische problemen zeker nog niet kan!! voor mij hoeft er na dit leven geen paradijs te zijn, met of zonder gouden lepeltes... als de dood zonder pijn en op zijn tijd mag plaatshebben ben ik al heel tevreden, dan is de dood voor mij als inslapen, een mooie droom of zelfs niet ..niet meer wakker worden, geen pijn en verdriet..gewoon zalige rust. dat is mijn geloof ??
veel sterkte en misschien vinden we mekaar hier wel nog meer terug.
liefs
celine
(6113) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-24 14:40:00
Lieve Celine......dank u wel voor uw reactie, het doet me gewoon goed het eens van me af te schrijven, ik zal al de berichten eens rustig doorlezen, krijg een gevoel bij wat ik al gelezen heb dat hier met respect ove borderline wordt gesproken, vaak keek ik wel eens bij andere sites over partners van borderliners en daar schrok ik toch wel van, velen zeggen dat leven met zo,n iemand niet mogelijk is en geven het advies:- hard wegrennen.
Het is ook moeilijk, dat valt niet te ontkennen, veel van hun gedrag hangen ze op aan de kapstok, ' ik ben nu eenmaal een borderliner ' .
Ik las dat empathie wel mogelijk zou zijn bij hen, maar vaak ontkennen ze zelf juist dat ze in staat zijn liefde te geven, en ook niet voelen dat anderen wel degelijk van haar/hem houdt, mijn schoondochter zegt openlijk dat het haar niets doet als mensen van haar houden, maar dan opeens laat ze weer merken dat ze niet zonder je kan.
Jammer dat ze het geloof steeds maar weer er bij haalt, ze is bang dat ze verloren gaat omdat ze zo,n twijfel heeft, je weet vaak niet of de borderline of het geloof haar nu parten speelt, op advies zit ze niet te wachten, we luisteren maar.....ik denk dat ze op dit moment weer naar een opname toewerkt, alleen daar voelt ze zich veilig.
Dat geloof komt van haar ouders, streng reformatorische mensen allemaal, geen kort haar voor vrouwen, rokken dragen, etc etc......in ben in een ander geloof opgevoed en kan daarom vaak niet inleven in hun geloof, daar wordt ik bang van, ik respecteer ieders mening.....
Is het mogelijk dat borderliners hun gedrag knnen proberen in bedwang te houden zonder zich dan diep ongelukkig te gaan voelen en zich gelijk op hun aandoening te beroepen? Ik heb daarop geen hoop meer, ze is nu 34, heeft het vanaf haar 10 e, alle therapin, medicatie, zelfmoordpogingen,opname,s, wat al niet meer.....en nog heb ik steeds maar het gevoel: het gaat goed tot het weer fout gaat....het zwaard van damocles
kan ieder moment weer vallen.
Ik blijf van haar houden.....liefs allemaal.
(6116) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-24 14:58:00
Beste Tony,

Zo nu en dan lees ik hier.. Maar het lijkt erop alsof jij iets negatiefs doet met mensen, ik denk dat jij een stukje respect mist. Jij begrijpt alleen maar de mensen die "zogenaamd" gezond zijn. in mijn optiek ben je bekrompen. Persoonlijk vind ik jou geen meerwaarden op deze site. Ik vind personen als Belinda en Alex wel een meerwaarden. Zei respecteren iedereen voor 100 % . Zo hoort het te zijn in het leven.

Groet, Petra
(6117) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-24 16:33:00
Lieve mevrouw,
Ik kan me enkel maar volledig, maar dan ook volledig aansluiten bij uw laatste zin!!! mijn dochter wordt in mei 32 . momenteel heeft ze weer een goede periode.... en dan rest er weer de hoop... van misschien, wie weet... komt het ooit toch goed. de kans is misschien klein, maar enkel hoop doet leven!
liefs, celine
(6118) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 09:52:00
Beste beheerder van het forum,
In de "spelregels" van dit forum staat letterlijk vermeld, dat wanneer een reactie kwetsend, beledigend, neerbuigend, provocerend of grof taalgebruik bevat, deze niet geplaatst zal worden. Ik kan mij hier goed in vinden, en ik begrijp ik ook dat de afweging om een reactie goed te keuren vaak een lastig karwei is. Desalniettemin krijg ik de indruk dat deze regel enkel geldt voor de "slachtoffers" van de Borderliner.
De laatste twee weken ben ik tot drie keer toe persoonlijk "aangevallen", waarbij ik mij afvraag of er dan geen grens wordt overschreden mbt die spelregel. Ik krijg hier te horen dat ik kortzichtig ben, zwart-wit denk, alles over n kam scheer, er worden verkeerde insinuaties gedaan, en als klap op de vuurpijl krijg ik zojuist te horen dat ik bekrompen ben en respect mis. Nu heb ik daar persoonlijk niet zoveel problemen mee, zolang ik maar de mogelijkheid krijg om hierop te reageren. Echter, ik heb dit weekend gereageerd op Belinda's posting, maar deze is niet geplaatst. Jammer, want ik vind dat iemand die ergens van beschuldigd wordt, ook zijn weerwoord mag geven.

Beste Petra,
Voordat ik wilde reageren heb ik eerst even het forum uitgespit om te kijken wat jouw Borderlinegeschiedenis is. Hierbij moet ik teruggaan naar maart vorig jaar, waarin je aangeeft dat je drie relaties hebt gehad met mannen die die lijden aan BPS. Tsja, dan kun je mij wel een gebrek aan respect en bekrompenheid toezeggen, maar wat te denken van jou? Laat ik er maar een spreekwoord op loslaten: Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen. Moet ik jou nu serieus nemen?

Tony

Noot van de beheerder: Ik kijk bij elke post of deze over de schreef gaat, en daarbij hanteer ik ook een regel dat wanneer men een tik uitdeelt hij of zij deze ook terug mag verwachten. Ik neem het inderdaad af en toe op voor de personen met BPS omdat er soms soms ook ongenadig "revanche" genomen wordt en sommige mensen die zich slachtoffer voelen ook precies de pijnplekken van de mensen met borderline weten te raken. Dit bedoel ik soms met "beide personen hebben zo hun wisselwerking in een relatie, waarbij er vaak twee daders zijn en uiteindelijk twee slachtoffers!". Dit forum is bedoeld om meer wederzijds begrip te kweken en zo het leed voor beide partijen te verzachten en om te leren met iemand met borderline om te gaan en voor iemand met borderline om inzicht te krijgen in wat de gevolgen kunnen zijn. Het forum moet niet afglijden naar wederzijdse aanvallen die alleen maar pijnlijk duidelijk maken wat onverwerkte emoties kunnen doen met mensen. Ik probeer objectief te blijven naar iedereen en wens niet betrokken te raken in persoonlijke gevechten op dit forum en zal ook mijn best doen om persoonlijke gevechten te voorkomen. Censuur is echter een zwaar middel wat ik met gepaste terughoudendheid toepas. Probeer problemen uit de persoonlijke sfeer te halen en probeer meer een helikopter blik te nemen op een situatie. Soms is iets meer afstand nemen en als door de ogen van een derde naar een situatie kijken heel verhelderend. Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-02-25 11:18:00
Beste beheerder,
Bedankt voor de uitleg.
Ga ik toch nog een keer proberen te reageren op Belinda's bericht van 19 februari jl.

Belinda,
In jouw ogen heb ik jou en Alex gekwetst door te reageren op jullie vragen cq opmerkingen naar mij toe. Jullie hebben het persoonlijk gemaakt, niet ik, laat dat duidelijk zijn. Je had bij mij duidelijk al je oordeel klaar, ergens in september vorig jaar.
Opmerkingen als " je moet nog heel wat verwerken ", " je weet niet wat Borderline inhoudt " en je uitgesproken wijsheid over mij van 19 februari, dat je liet overkomen dat je exact wist hoe mijn relatie met mijn Borderliner was en hoe ik mij voelde.
Wanneer je je daar prettig mee voelt, fijn voor jou. Maar ga geen leugens lopen verkondigen met de bedoeling om mij nu terug te pakken, omdat jij je gekwetst voelt door mij. Mij kwets je er namelijk totaal niet mee. Ik vind het enkel maar zielig/kinderachtig wanneer mensen onwaarheden over anderen op een forum roepen, terwijl ze de persoon in kwestie niet eens kennen en niet weten hoe hun relatie is verlopen. En bovendien, het bevestigt mijn oordeel over mijn Borderliner.
Tony

(6123) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 12:05:00
Hi Tony,

Een persoon met borderline kan waanzinnig zijn, helaas bijna nooit continu. Op een gegeven moment misschien maar voor 5 % per dag. De mensen die een relatie hebben gehad denken vooral aan die 5 % en daar hunkeren ze naar.... Ze willen die ander helpen om het percentage weer te verhogen. Voor jou lijkt het moeilijk om die 5% te zien en te begrijpen. Ik kan ondanks alles nog met warme gevoelens terug kijken naar mijn exen met borderline. Alle hebben ze gevochten, maar helaas de ziekte overwint. En ik kan het onvoorspelbare niet aan.

Voor mij geen relatie meer met iemand met borderline, dat staat vast. Veel te veel spanning. helaas voel ik voor een gezond iemand minder liefde en passie, maar dat neem ik voor lief.

Het spijt mij voor jou dat je het gevoel hebt dat je persoonlijk aangevallen wordt. Trek het je niet aan, ieder heeft zijn eigen mening. In jouw geval lijkt het actie=reactie Jij vind mij vast dwaas dat ik driemaal een relatie heb gehad met een borderliner... Ik zelf achteraf ook...:-)

Wat is voor jou de reden dat je hier leest en schrijft?

Groet Petra
(6124) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 16:12:00
Lieve allemaal en Dhr Pragt,

Ik heb met verbazing uw noot gelezen dat u het inderdaad soms opneemt voor de persoon met Borderline. Uit persoonlijke ervaring weet ik dat mensen met Borderline absoluut niet op hun mondje zijn gevallen, en uitermate kwetsend kunnen zijn. Ik neem een voorbeeld van mijn ervaring, mijn ex heeft ooit gezegd in een periode dat het niet goed ging met hem, dat ik dood was voor hem! En dat is maar 1 voorbeeld, en niet eens de ergste.

Dat ik de "discussie", die nu loopt op dit forum, compleet zinloos vind staat buiten kijf. Wie is daar mee geholpen? Ik denk niemand. Ik kan het niet eens een discussie noemen eigenlijk.

Erg jammer.

Liefs
Monique
(6126) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 16:24:00
Hoi allen,

Kunnen we alsjebliefst stoppen met deze discussie. Ik denk dat we dit allemaal al vaak genoeg meemaken in onze relaties en juist op dit forum komen om van elkaar te leren en met rust en afstand op een overwogen manier te kunnen reageren. Open te kunnen staan voor elkaar en te kunnen leren van elkaar. Juist op dit forum niet in dezelfde patronen terecht te komen als dat er kan gebeuren binnen de relaties. Zoals Hein zegt, een helikopterview te kunnen gebruiken.
Zoals eerder geschreven heb ik (nog steeds) een relatie met een Turkse man met borderline. Met vallen en opstaan leren we samen een vorm te vinden waarin de relatie stand houdt en voldoende oplevert voor ons beiden (los van de liefde die er overduidelijk is). Ik zie mijn partner en mezelf hierin groeien (dit ondanks dat mijn partner nog geen professionele hulp heeft). Ik heb een vraag. Ik merk het vaak al dagen van tevoren wanneer er weer een borderlinecrisis aan zit te komen. Ik weet ondertussen dat ik dat niet kan voorkomen. Het maakt niet uit wat IK doe, de crisis komt. Dit geeft ergens ook wel rust, ik hoef niet meer uit alle macht te proberen het tegen te houden, het komt toch wel. Soort van vrij gevoel, ik kan gewoon mijn leven blijven leiden, hoef me niet aan te passen (juist niet). Maar nu mijn vraag, is de borderlinecrisis te voorkomen? Niet door de partner, maar door de persoon met borderline zelf?!?!?! Of is het iets wat gewoon bij jullie leven hoort, wat jullie niet tegen kunnen houden?
Ik kan hier met mijn partner niet goed over praten, hij heeft te weinig inizcht. In zijn beleving komt de crisis door mij en ik alleen kan het voorkomen, deze beleving houdt helaas ook voor een deel stand als de crisis voorbij is. Voor de mensen met borderline die wl inzicht hebben, kunnen jullie een crisis voorkomen? Voelen jullie het aankomen? Hebben jullie er iets aan als jullie partner het wl aanvoelt komen? En als de partner het aan voelt komen, hoe kan deze daar dan het beste mee omgaan?
Warme groet, Divera
(6127) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 16:49:00
Beste Tony,

Mijn vraag aan jou is wanneer je gaat inzien dat je niets weet over BPS. Jij bent in je leven 1 persoon tegen gekomen met BPS en je scheert elke borderliner over n kam. Wat weet je nou precies over BPS? Ervaring hebben met n iemand met BPS maakt je nog geen deskundige, niet eens ervaringsdeskundige. Je hebt het steeds over "de borderliner". Echt waar dat maakt me woedend. Er bestaat niet zoiets als 'De borderliner'! Er zijn mensen met BPS en dat spectrum is zo groot daar kun jij je geen voorstelling van maken. Er zijn mensen bij die geen 'Nee' kunnen zeggen, er zijn mensen bij met anorexia, er zijn mensen bij die zichzelf niet 'bloot' durven te geven en overal grapjes over maken zodat niemand kan zien wie er onder dat masker zit, er zijn mensen bij met boulimia en mensen met vreetbuien, er zijn mensen bij met angststoornissen, er zijn mensen bij met enorme bindingsangst omdat ze in hun jonge levensjaren ouderlijke liefde hebben gemist. En die scheer jij allemaal over n kam. Hou daar toch eens mee op man. Je zegt zelf dat je steeds aangevallen wordt hier maar er gaat geen lampje bij je branden dat jij misschien zaken iets anders moet inzien. En wat me opvalt is dat iedereen die jou probeert iets duidelijk te maken de zaken 180 graden terug krijgt. Dat is wat 'jouw borderliner' zoals je haar noemt toch ook deed? Zoiets van iedereen is gek behalve ik? Ook deze mail zul je natuurlijk tegen mij gebruiken zoals je bij iedereen doet die het niet met jou eens is. Doe maar want je bevestigd alleen maar hoe men jou hier ziet. Ik lees hier dat je mensen wilt waarschuwen voor borderliners. Hoe kun je zoiets zeggen? Je hebt met 1 iemand te maken gehad met BPS. Zoals Petra al aan je vraagt, wat is de reden dat je hier leest en schrijft? Zoals Alex al zei: Als je alles al zo goed weet waarom ga je dan nog hier lezen en schrijven? Maar ik kan ook antwoord geven op al deze vragen. Ik kan je precies uitleggen waarom jij zo fel reageert. Jij bent iemand met BPS tegen het lijf gelopen en die heeft vreselijk huisgehouden in je leven. Ik geloof onmiddellijk dat er weinig goeds te vertellen valt over wat zij jou heeft aangedaan. En net als bij iedereen die iets ergs heeft meegemaakt moet je zaken verwerken. En wat is dan makkelijker dan alles wat fout was aan die persoon onder de noemer BPS te gooien? Dat is eenvoudig en dan ben je eruit, dan kan je het achter je laten. En als BPS een aandoening is waarin je gedrag van mensen kunt herkennen dan is iedereen met BPS dus hetzelfde. Ze gaan allemaal vreemd, ze zijn er allemaal op uit je leven een hel te maken, hebben geen empathisch vermogen en iedereen moet gewaarschuwd worden om niet in dezelfde hel terecht te komen als waar jij in zat. Dit alles omdat 'jouw borderliner' zo in elkaar zat en dus iedere borderliner. Ondertussen heb je geen enkele moeite gedaan om te ontdekken waar in het brede spectrum van BPS 'jouw borderliner' feitelijk mee te maken heeft en waar het karakter! van 'jouw borderliner' een rol speelt. Maar zo werkt het echt niet Tony. En natuurlijk zul je nu weer zeggen hoe ik denk jou te kennen en hoe ik over jou kan oordelen. Welnu Tony, ik WAS jou. Ik dacht net zo, alleen ben ik verder gekomen in mijn ontwikkeling en dat gun ik jou ook. Nu ken ik heel veel mensen met BPS. En ik ken ze die al dertig jaar gelukkig getrouwd zijn, ik ken ze waarvan je zou willen dat het je partner was zo lief en onschuldig, ik ken ze die nog nooit zijn vreemd gegaan, ik ken ze die al hun hele leven een groot netwerk aan vrienden hebben, ik ken ze die altijd voor anderen met problemen klaarstaan (over empathisch vermogen gesproken) en ik ken ze met al tientallen jaren dezelfde baan. En al deze mensen vechten dagelijks tegen hun aandoening. Niet tegen BPS want dat is een kapstokdiagnose maar tegen enkele problemen die daar onder vallen. Klinken deze mensen net zo als 'jouw borderliner'? Ik dacht het niet. Maar die mensen ken ik ook, die met BPS die steeds andere mensen dingen aandoen. Maar ik weet nu dat ze zich vooral zelf constant dingen aandoen waarbij in dat proces mensen zoals jij slachtoffer worden. Verdiep je eens in BPS en dan heb ik het niet over wat je er over op internet leest maar praat eens met mensen met BPS. Dan kom je erachter dat het een kapstokdiagnose is. Dat niet iedereen hetzelfde is met BPS. Die mensen verdienen het niet, nee mogen niet, door mensen zo bekrompen in oordelen als jij over een kam geschoren worden. Daar zal ik altijd hard tegen vechten. Dan heb ik nog een tip voor je, lees eens goed wat mensen zoals Alex en Belinda over BPS zeggen. Zij zijn de ervaringsdeskundige hier maar hebben niet de persoonlijkheid zoals 'jouw borderliner'. En dat is waar jij niet tegen kunt. Want jouw verwerking is klaar en het verhaal is rond. Dan kan het niet zo zijn dat iemand met nota bene zelf BPS hier op dit forum zaken komen vertellen waarin jij 'jouw borderliner' niet herkent. Want dat zou betekenen dat jouw verhaal, jouw verwerking, jouw inzicht niet klopt en dan moet je weer aan het werk met je verwerking. Dat is de reden dat jij zo fel reageert. Niet omdat je niet eerst tot tien kunt tellen zoals je eens schreef maar omdat je dan moet inzien dat het verhaal zoals jij het hebt verwerkt niet klaar is, niet rond is. En er is niets ergers dan iets verwerkt hebben en dan tot de conclusie komen dat feiten toch anders liggen. Lees de mails van Alex en Belinda nog eens aandachtig door, en niet met de bril van waar kan ik ze op pakken maar met de bril, wat zeggen ze nu eigenlijk en waarin verschillen ze met 'jouw borderliner'. Dat is ook al tig keer tegen je gezegd hier. De laatste was Hein Pragt zelf die zei dat je met een helikopterview naar zaken moet kijken. Zij zijn er echt niet op uit om jou te pakken, zij zijn er op uit om mensen zoals jou inzichten te geven daar waar dit forum voor bedoeld is.

Ik verwacht echt niet dat je door deze mail op andere gedachten komt. Ik verwacht een snoeiharde tegenaanval en dat je deze mail leest met de bril; waar kan ik deze meneer op pakken? Maar ik ga er wel vanuit dat bij alles wat je de laatste tijd op dit forum over je heen hebt gekregen een zaadje gepland wordt wat jou hopelijk betere inzichten gaat geven, jouw laat ontwikkelen zodat je eens kunt zeggen: Ik heb met iemand te maken gehad met BPS en daar heb ik vreselijke herinneringen aan. Dan hou je het bij jezelf en zal niemand je aanvallen.

Ik beloof je nu Tony dat alles wat je uit deze mail uit z'n verband trekt om mij te kunnen pakken ik het verband er weer omheen zal doen. Steeds weer, net zolang dat je niet anders kunt dan mij vragen stellen hoe ik dingen zie. Oprecht vragen stellen en niet met een sarcastische ondertoon.

Het beste Tony en dat meen ik, want met al deze mensen hier op dit forum heb ik het meest met jou te doen.

Rens.
2015-02-25 17:48:00
Beste Tony,

Ik snap niet dat, als je zoveel reacties krijgt op de manier waarop je je uit, je nog steeds niet bij jezelf te rade gaat. En dan heb ik het niet over een schuldvraag. Die is er in deze niet eens, denk ik. Ik denk dat een ieder op het forum jou wil steunen. Ook Alex en ik. Maar je lijkt zo gekwetst dat je dit niet, en zeker niet van een BL, kan accepteren. Ik blijf mijn best doen, zo af en toe hoor:) Al maak je het me wel moeilijk :). (En ja, een klein beetje de confrontatie zoeken hoort daar soms bij)
Groeten vanuit een heerlijk Belgie! (Vak!)

Liefs,
Belinda
(6129) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 18:27:00
Hallo ik ben Philip uit prov Brabant en heb reeds 18 maand een relatie met iemand waarvan ik denk dat ze borderline heeft, ik heb de kenmerken even doorgenomen en er zijn overeenkomsten in het gedrag met men vriendin,ze kan heel lief zijn, ze kan heel agressief uit de hoek komen vb de parlefoon uit de muur proberen te rukken,met haar pantoffels werpen, plots uit de wagen willen stappen tijdens woorden ea toestanden. Ik heb gewoon alles gedaan wat ik kon haar eigen dochter vertelde haar dat ze nog nooit iemand gehad heeft die zich er zo op toelegt om haar gezondsheidstoestand dokter hier dokter daar.....
Vandaag ook voorbeeld we hebben een prachtige zondag gehad maandag ook ben haar op haar werk gaan halen en hebben dan koffie gedronken alles was perfect gewoon normaal, tot ik rond 20.00 belde om te vragen hoe het gaat? Ze vertelde me dat ze haar niet goed voelde (spasm) en dat dit misschien mijn fout kan zijn???? Omdat eerder op de dag omdat ze te laat was vertrokken een buur haar heeft een lift gegeven 5km ze heeft me dit eerder verteld doch ik heb hierop totaal niks gezegd enkel 'ja dat is goed' en daarvoor krijg ik deze reactie van tis mischien uw fout?? Ik heb deze avond een beginnend normaal gesprek gehad doch ze vroeg of ik boos was ik zei nee doch ik vertelde dat ze soms eerst moet nadenken alvorens te spreken ... dit was al genoeg ik kreeg kritiek op alles en ze ging het slachtoffertje spelen door tegen de koelkast te beginnen te wenen.
groetjes phil

(6130) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-25 21:32:00
Sjonge jonge jonge zeg, waar gaat het over, ik neem het op voor Tony hoor, maar ik ben gestopt met de discussie, want zoals ik eerder zei, het is met sommige mensen niet te doen, en jezelf verdedigen? Tegen wat of wie, ik dacht inderdaad ook dat deze site bedoeld was om je ervaringen te delen, maar wat iedereen vergeet is dat iedereen zijn gelijk wil hebben.
Een niet Borderliner heeft moeite met de dingen die een borderliner doet, en wat ik ook smeerder heb gemeld, ik kan niet begrijpen, en denk ook niet dat een borderliner continue in zijn slechte modus zit, dat een borderliner liegt en liegt en liegt' en dingen doet die niet kunnen, ze kwetsen mensen, zelfs hun kinderen.
En dat een niet borderliner, zoals ik daar boos om worden en ook willen delen op dit forum, en de mensen die nog erg in het verdriet zitten, steunen.
Maar dat wordt dus niet gewaardeerd door de borderliner, want die begint over schuldvragen en voelen zich persoonlijk aangevallen, heel jammer allemaal.
Tony, ook jij mag je verhaal doen en dat men je aanvalt, zegt niets over jou................
Leven en laten leven is een motto toch?
L.b.
(6133) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-26 10:15:00
Beste Rens,

Ik kan een heel verhaal loslaten als reactie op jouw bericht, maar ik zal het zo kort mogelijk proberen te houden. Als je nu eens de moeite neemt om mijn postings goed te lezen, zul je zien dat ik al meerdere keren heb aangegeven dat de Borderliner waar ik over praat MIJN Borderliner betreft. En onder MIJN Borderliner versta ik de personen met BPS waar ik mee te maken heb gehad en de ervaringen van mijn vrienden met Borderliners. Hoe vaak moet ik hier nu nog melden dat ik niet generaliseer? Begrijp jij het woord "generaliseer" misschien niet?

Wat mij wel irriteert, maar dat is een algemeen verschijnsel op een forum, is dat wanneer ik door Alex en/of Belinda PERSOONLIJK wordt uitgenodigd om antwoord te geven op hun vragen, a) zij niet inhoudelijk terug reageren en b) anderen zich genoodzaakt voelen om het voor hen op te nemen, door af te reageren op mij zonder enige vorm van respect, wat jij dus doet.

Jij noemt mij geen ervaringsdeskundige, omdat ik volgens jou slechts met 1 Borderliner te maken heb gehad??!! Bepaal jij nu ineens de voorwaarden waaraan een ervaringsdeskundige moet voldoen? Ik ben nu reeds 25 jaar getrouwd, nog steeds met dezelfde vrouw, maar volgens jouw maatstaven ben ik dus geen ervaringsdeskundige op het gebied van een huwelijk en het onderhouden van een relatie met kinderen. Jij bent best grappig, je zou zomaar de partner van Alex of Belinda kunnen zijn.

Waarom ben ik op dit forum?
Daar heb ik al eens eerder antwoord op gegeven, maar ik val graag in herhaling geloof ik... Dit forum is bedoeld om ervaringen met Borderliners met elkaar te delen. Ik zie niet in waarom ik dit niet mag doen. Mensen mogen weten waar Borderliners toe in staat KUNNEN (!!) zijn. Ik scheer niet alles over n kam, maar mijn ervaring met een Borderliner heeft misschien voor een enkeling een positieve waarde; dan heb ik mijn doel al bereikt. Niet alle Borderliners zijn hetzelfde, maar degene waar ik mee te maken heb gehad, kan ook wel eens in het leven van een ander komen. En dan denken de mensen misschien terug aan de woorden die ik hier op het forum heb neergezet. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Nou, ik geloof dat ik het beschaafd heb gehouden, maar ik wil nog n ding toevoegen. Jij zegt dat je van alle mensen op dit forum het meest met mij te doen hebt. Ik volg dit forum al meer dan een jaar en ik heb echt vreselijke verhalen gelezen, die tien keer erger waren dan mijn situatie. Mensen die bedreigd werden, klappen hebben moeten opvangen, het bed moeten delen met personen die er een sport van maakten om een scheve schaats te rijden, gezinnen met kinderen die er aan onder door gingen, deze week nog een zeer bezorgde oma etc etc
En dan heb je met mij het meest te doen??
Onbegrijpelijk!

Tony

Toch nog iets vergeten.....niet geheel onbelangrijk. ;)
Lb: Bedankt voor je steun.
Tony
(6135) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-26 19:53:00
Hoi Tony. Ik vraag me af hoe jij zo zeker weet dat jouw bl-er wel borderline heeft. Kan het misschien ook gewoon een hele nare vrouw zijn geweest? Kan zijn dat ik het niet goed gelezen heb, maar heb niet precies kunnen lezen wat je nu precies allemaal hebt meegemaakt aan borderlinegedrag. Maar was er liefde in het spel? Zo niet, dan kun je het toch veel sneller naast je neerleggen lijkt me? Heb je nooit de stoornis achter haar kunnen zien. (als ze dat heeft.) Knorrie.
(6137) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-26 20:34:00
Tja....
Dat zegt genoeg, denk ik... :)
Mooie post Rens. Hoop je vaker te lezen!
Een heel fijn weekend allen!!
Welkom Phil!
Sterkte aan Monique, Divera, LB en anderen!

Liefs, Belinda
(6138) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-26 20:48:00
Hallo Tony,

ik lees hier regelmatig mee en weet 1 ding zeker. Jij had plannen met jouw dame en deze zijn niet uitgekomen. Nu moet elke borderliner hier voor boeten. Je verzwijgt dingen, je voelt niet eerlijk. Ik heb het idee dat jij jouw goede huwelijk zo op het spel gezet had voor deze dame die jou liet zomaar aan de kant schoof. En dat voelt wrang. Is het niet? En nu eerlijk graag....

Vriendelijke groeten, Patrick
(6139) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-27 10:41:00
Bericht van de beheerder.

Ik heb de afgelopen week met lede ogen aangekeken hoe op dit forum mensen elkaar persoonlijk te lijf gaan en ik ben er even klaar mee. Ik heb zojuist meerder postings verwijderd en vanaf nu zal ik elke posting die op een andere persoon op het forum gericht is niet plaatsen. Het forum is bedoeld om over relaties en borderline te praten, over de mogelijkheden en onmogelijkheden en om tot wederzijds begrip te komen. Met elkaar aanvallen, elkaars postings uitpluizen om de ander op inconsequent gedrag te kunnen betrappen en elkaar neersabelen met woorden kan een discussie niet constructief zijn. Ik zag de laatste week veel postings die ik met de nodige twijfels toch maar heb geplaatst, dit zal ik nu tegenhouden tot men weer normaal met elkaar kan communiceren.

Ik denk dat iedereen op dit forum nu ongeveer wel weet wat iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis kan doen en om hier een opsomming van alle variaties neer te zetten is mijns inziens niet nodig. Om de schuldvraag uit te vechten heeft ook geen zin. Wanneer het gaat om verwerking kan men zijn verhaal kwijt maar het moet geen "schieten op de borderliner" worden.

Borderline is een persoonlijkheidsstoornis die in vele varianten en evenveel gradaties voorkomt, het is onmogelijk om mensen met BPS over een kam te scheren. Daarnaast kan BPS voorkomen in combinatie met een groot aantal andere persoonlijkheidsstoornissen, ook dat heeft zijn eigen dynamiek. Laten we dit forum vooral leerzaam en integer houden.

Om de discussie eens een andere kant op te wijzen, ik heb zelf meerdere keren in mijn leven een relatie gehad met partners met een of andere persoonlijkheidsstoornis. Ik ben zeer verliefd geweest omdat deze vrouwen ook iets hadden wat ik zocht, spontaniteit, initiatief, zorgeloosheid, lichamelijke intimiteit zonder schroom enz. Ook ik heb me meerdere keren aan dezelfde steen gestoten en heb uiteindelijk geen enkele spijt van al deze relaties want ondanks dat het me ook verdriet en ellende bracht heeft het ook iets moois gehad waar ik ooit enorm verliefd op was. Mensen die een relatie aangaan met iemand met een persoonlijkheidsstoornis zoeken dus dit dus (net als ik ooit) zelf vaak op ondanks dat ze eigenlijk weten dat ze er uiteindelijk niet mee om kunnen gaan. Ik ga er van uit dat elke relatiebreuk me iets geleerd heeft, vooral over mijzelf. Laat ik de vraag maar eens tellen, waarom werden jullie verliefd op iemand met een persoonlijkheidsstoornis?

Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-02-27 17:17:00
Beste Hein,

Nu doe jij eigenlijk precies hetzelfde, je zegt dat de niet borderliner dus zelf de borderliner opzoekt? Ik wil graag op jouw vraag antwoorden, waarom werd ik verliefd op mijn borderliner? In eerste instantie deed hij zich dus heel anders voor dan dat hij in feite werkelijk is, en dat is een kenmerk van een borderliner toch? En op die andere kant van hem werd ik dus verliefd, en daarbij moet ik aangeven dat hij erg zijn best heeft gedaan om mij verliefd op hem te laten worden.

Ik vond het ook heel vervelend dat er persoonlijke aanvallen zijn, en ik vind ook dat we ons daartegen best mogen verdedigen, het moet inderdaad een keer ophouden. Heb al eerder aangegeven dat er over schuld wordt gepraat, zo kun je denk ik niet denken. En inderdaad borderline is een verzamelnaam voor diverse psychische aandoeningen, mijn doel om hier te schrijven was een stukje verwerking en een stukje herkenning zoeken, ook een stukje ondersteuning naar mensen die nog vroeg in hun verwerking zitten, na hun ervaring met een borderliner.

Ik vind het vreselijk om te moeten zien hoe een borderliner in feite lijdt aan zijn of haar ziekte, maar aan de andere kant vind ik het ook vreselijk om te moeten zien, hoe zij mensen kwetsen. Maar dat zij lijden aan deze ziekte mag toch geen vrijbrief zijn? En vrijbrief bedoel ik mee dat zij dingen kunnen doen, die niet door de beugel kunnen, en dan zeggen ja maar ik ben ziek? En dat bedoel ik met verschuilen achter...

Ik heb uiteraard ook geleerd van mijn relatie met mijn borderliner, en ik ben er door veranderd, harder geworden, wantrouwiger geworden, ik heb een paar ex vriendinnen gesproken van mijn borderliner, zij zijn er minder goed aan toe dan ik, en wat dat over die mensen zegt? Vul het maar in, iedereen heeft toch een oordeel. Maar wat ik in het kort dus wil zeggen, een borderliner richt schade aan, zo simpel is het, en eerlijk gezegd vind ik dat ik dat mag zeggen hier.

Nogmaals helaas dat de discussie zo is verlopen, maar er wordt toch altijd gezegd, waar twee kijven? Naar mijn mening geldt dat ook hier. Hopelijk wordt mijn stukje niet gezien als persoonlijke aanval, wat dat is het niet, maar wie de schoen pas trekt hem aan. Goed weekend allemaal.
L.b.
(6146) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-27 22:12:00
Hai!

Help graag mee dit forum weer meer inhoud te geven! Daarom even een klein verhaaltje van mij voor het slapen gaan.

Vandaag terug van een heerlijk weekend Belgie. Voor de Belgen onder ons: ik ben wel een beetje verliefd geworden op jullie land. En dan vooral de kuststreek. Het was geweldig!

Ik was op vak met gezin en we genoten echt enorm. De voordelen die 'het BL schap' toch ook kent draaiden op volle toeren. Ik verkeerde in een staat van euforie. Nam alle kleuren, geuren, gesprekken, landschappen, winkeltjes, etc. in me op en genoot! Daarnaast heerlijk uitgelaten! En mijn partner geniet dan natuurlijk met me mee. Evenals mijn kind! We zijn dan net drie pubers die het vrije leven voor het eerst proeven. Heerlijk!!!

Maarrrrr... Het negatieve gedeelte van mijn BL of ex BL of hoe je het ook wil noemen kwam ook naar boven. Na een heerlijke dag zaten we aan een flesje wijn en mijn partner zei iets , en op een bepaalde manier, waardoor ik ineens totaal van slag was. In mijn ogen schond hij het vertrouwen dat ik in hem had. De emoties die even daarvoor nog zorgde voor euforie sloegen om en ik werd hels door teleurstelling en verdriet. Op dat moment veranderde mijn partner van het ene op het andere moment in een onbetrouwbaar persoon waar ik voor op mijn hoede moest zijn. Het liefste was ik weg gegaan, maar dat ging natuurlijk niet. We kregen ruzie, en hij sloot zich voor mijn heftige emoties (dat is zijn probleempje, maar ook redding natuurlijk; hij kan zich instant veranderen in een klomp ijs :)...
Het heeft wel tot de volgende morgen geduurd eer ik weer bij mijn positieven kwam. Vond nog steeds dat wat hij gedaan had niet kon, maar mijn reactie was natuurlijk buiten proportioneel. Dan voel ik ook 'het willen wegduwen' weer heel sterk. Zoiets als; zie je wel, ook hij is niet te vertrouwen. Hij moet weg! Nu! Op dat moment kan ik ook echt haatgevoelens hebben voor mijn partner. Het is gewoonweg overweldigend. Wat tegenwoordig helpt is (een techniekje) om heel bewust terug te gaan denken aan alle keren dat hij lief was voor mij. Denken aan hoe fijn ik me de dag voor had gevoeld bij hem. Of zelfs de uren voor mijn 'crash'... Doe ik dat niet, dan kan ik zelfs nu nog af en toe tot een domme actie (schelden, weg gaan, dreigen) puur omdat mijn emoties het overnemen en ik in de verdedigingsstand ga...

Ik vind het goed dit aan jullie te vertellen. Het geeft inzicht. En voor mijzelf is het goed om het heel bewust op te schrijven. Want op dat moment is alles wat ik voel en denk te zien waarheid ! Maar dat is het dus niet... Best eng h ;)....

Een fijn weekend allen!

Veel liefs!

Belinda
(6148) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-02-28 12:46:00
En kon je toen niet denken: de sfeer is zo leuk geweest laat ik het door dit incident nu niet verknallen en maar even slikken? Het is een oprechte vraag hoor, dus zoek er geen kritiek achter. Dat was ook wat ik vroeg in mijn posting, ' kan iemand met borderline zijn gedrag in de hand proberen te houden, niet alles op zijn ziekte schuiven'? Deze spontane uitvallen van woede of verdriet zijn n.l voor mensen er om heen vaak zo moeilijk te begrijpen.
Gr. bezorgde Oma.

(6150) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-01 09:03:00
Hallo bezorgde oma!

Nee hoor, ik ervaar het niet als kritiek. Een goede vraag juist!
Ik ga hem proberen zo goed mogelijk te beantwoorden...
Ook in deze is er weer geen zwart wit antwoord. Inmiddels heb ik geleerd om sommige emoties in de hand te houden, maar zoals je ziet; dat lukt zeker niet altijd. En nee, op dat moment is rationeel denken; het was zo leuk dus laat ik maar even slikken, absoluut geen optie. Het is eigenlijk heel simpel; als het een optie was, had ik er wel voor gekozen. Waarom zou ik kiezen voor paniek, ruzie en conflict?

Inmiddels weet ik ook dat op dat moment mijn hersens gewoon in een 'andere stand' staan. Mijn hersenen registreren gevaar, ik raak in paniek en schiet in een modus om mezelf te verdedigen. Ooit heb ik dat nodig gehad om te overleven. Nu is het niet meer nodig, maar vertoon ik af en toe nog wel het gedrag. Als je eens iets wil lezen over die 'andere standen of schema's in je hersenen' kun je over 'schematherapie' lezen. Tijdens die therapie (die ook verweven zit in mijn therapie) leer je zogezegde schema's herkennen. Je gaat herkennen wanneer je 'in een andere stand of schema schiet'. Zelf zie je dat niet, want op dat moment kleurt die 'stand of schema' je hele wereld. Wat ik zie en denk is waarheid . Daarom raak ik dan ook totaal overstuur. Mijn partner zat tegenover me, en probeerde dingen aan me uit te leggen. Hij zei op een gegeven moment ook; 'ik zie aan je dat je me niet gelooft'.' En dat klopt dan ook. Het is net alsof je iets ziet dat rood is en ze vertellen je dat het groen is. Het is ook best eng om aan jezelf te moeten gaan twijfelen. Het brengt ook verdriet mee. Je denkt; wat heb ik al die jaren gedaan!!!

Maar goed, voor ik totaal uit wijd. Met therapie kun je die schema's gaan leren herkennen, en beter leren je emoties in de hand te houden. Ik betwijfel of het geheel weg gaat. Er zullen altijd momenten zijn die voor een BL zo op 'de zere plek drukken' dat je je niet kan beheersen. Het is een overlevingstechniek die je vaak in je eerste levensjaren hebt aangeleerd (de angst die je als BL dan ook voelt op zo'n moment staat gelijk aan doodsangst, je was ten tijde van het aanleren van de techniek; baby/kind namelijk totaal afhankelijk van je opvoeders; zij konden je immers laten sterven indien ze je niet verzorgden), en je tientallen jaren hebt toegepast. dat er zo maar even uit krijgen is dus bijna onmogelijk.
Zie het als een karrespoor, waar een wagen overheen rijdt; jarenlang. Dat spoor wordt steeds dieper. Probeer die kar nu maar eens een andere kant op te krijgen, al loopt het ingesleten karrespoor naar de afgrond. Dat blijft moeilijk. Je moet de kar uit het diepe ingesleten spoor trekken. En een nieuw spoor is er nog niet. Je bevindt je op onontgonnen terrein, weet niet waar je heen gaat. Of het veilig is. Hoe je het nieuwe spoor moet berijden. Een hele uitdaging dus die ook weer gepaard gaat met veel angst.

Ik hoop je zo meer inzicht te hebben gegeven!

Groet,

Belinda!
(6152) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-01 14:07:00
Hoi Belinda....... ik ben blij dat je het goed opvat, zelf heb ik de ervaring dat soms een voor mij normaal gestelde vraag zomaar helemaal verkeerd kan vallen. Je geeft een mooi voorbeeld van dat karrenspoor, maar toch bekruipt me dan het gevoel dat dit ook bij heel 'normale' mensen wel parten kan spelen, wie heeft niet wel eens moeite om de zich jaren gelopen weg te verlaten om een andere weg in te slaan? Daar hoef je geen borderline voor te hebben, toch? Ik ga je raad eens opvolgen en de schema therapie eens doorlezen. Ben wel naar therapien geweest voor partners/familie/vrienden van borderliners, maar eerlijk gezegd hebben die me niet gegeven waarop ik had gehoopt, het zal wel komen omdat elke borderliner weer zijn eigen verhaal heeft en waarop en hoe hier mee wordt geleefd.
Nogmaals dank voor je antwoord.

Groetjes, de bezorgde oma.
(6153) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-01 15:51:00
respect voor je partner Belinda!

cheche
(6154) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-01 19:35:00
Hey iedereen,

Hoop dat het gepast is wat ik hier even kom vragen, Ik heb zelf BPD en merk, of vrees dat ik m'n relatie ook stilaan stuk aan het maken ben. Ik ben er vrij zeker van dat m'n vriend nooit zelf een punt achter de relatie zou zetten maar we hebben al vijf vrij tot zeer turbulente jaren achter de rug, ondertussen hebben we ook twee prachtige kinderen dus ik wil het in de relatie niet moeilijker maken dan het hoeft door te doen wat ik al zo lang ik me kan herinneren doe: typisch Borderline zwart-wit, je bent perfect, Oh nee toch niet Ik haat u maar ga alsjeblieft toch maar niet weg want ik ben je voor,- onredelijk gedrag dus. Mijn vraag: bestaan er boeken specifiek over Borderline en romantische relaties gericht op de zelf 'verbetering' van de Borderliner?

Alvast bedankt.
(6155) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-01 22:01:00
Hai bezorgde oma!

Klopt hoor van dat spoor! We zijn ook net normale mensen, maar dan veel heftiger ;)...
Hieronder alvast een goede beschrijving van de therape! Sterkte!

Belinda


Wat is schemagerichte cognitieve therapie? Schemagerichte cognitieve therapie is een vorm van therapie die bestaat uit een combinatie van cognitieve gedragstherapie en elementen uit andere therapievormen en richt zich zowel op de problemen die de client in haar huidige leven ervaart, als op ervaringen uit het verleden, die mede de oorzaak van de problemen zijn. Beschrijving van de borderline-persoonlijkheidsstoornis vanuit schemagerichte cognitieve therapie. De schemagerichte cognitieve therapie gaat ervan uit dat iedereen vanaf zijn jeugd ideen over zichzelf, anderen en de wereld ontwikkelt, die haar of hem leren om als volwassene met alle mogelijke voorkomende situaties om te gaan. Als je in je jeugd bijna geen steun en aanwijzingen krijgt, dus emotioneel verwaarloosd wordt, kan het zijn dat je belangrijke dingen niet leert. Als daar ook nog emotionele of fysieke mishandeling of sksueel misbruik bijkomt, is de kans nog groter dat je ontwikkeling tot een gezond volwassen persoon wordt verstoord. Het gevolg is dat je jezelf niet als n geheel ervaart, omdat je verschillende kanten hebt ontwikkeld, die op verschillende momenten naar voren komen. Deze verschillende kanten worden schema modi of schematoestanden genoemd. De meeste mensen met een BPS hebben vijf schema modi: Het verlaten, misbruikte kind, het boze kind, de straffende kant, de beschermer en de gezonde volwassene. Clinten met een BPS hebben twee modi die kenmerken hebben van het verwaarloosde, misbruikte of mishandelde kind dat zij vroeger waren. Deze schemamodi vertonen daarom gedrag dat kinderlijk is met heftige, soms onbeheersbaar lijkende emoties en zeer absolute ideen. De drie andere modi hebben meer volwassen kenmerken. De straffende modus en de beschermer zijn geen helpende modi, omdat zij de ontwikkeling van de gezonde volwassene in de weg zitten.Het verlaten en misbruikte kind. Als deze modus voorop staat voel je je verlaten, hulpeloos, bang en bedreigd. Je hebt het gevoel, dat elk moment iets vreselijks kan gebeuren, dat niemand te vertrouwen is en dat er geen hulp zal komen.Het boze kind. Als je zo kwaad wordt dat je de controle over jezelf verliest, staat het boze kind voorop. Je hebt het gevoel dat je onrechtvaardig en slecht behandeld bent en dat aanval de beste verdediging is. Ook kan het zijn dat je impulsief je behoeften bevredigt uit een soort opstandigheid tegen de onrechtvaardige wereld.De straffende kant. De straffende kant is een kant die de opvattingen verwoordt van n of meer opvoeders die je slecht behandeld hebben. Deze kant vindt het uiten van emoties slecht en vindt dat je strenge straf verdient voor alles wat je fout doet, of zelfs voor nare dingen die je per ongeluk overkomen. De straffende kant geeft je het gevoel dat je denkt dat je niet mag bestaan. De straffende kant richt zich tegen de kindkanten. De beschermer Omdat zowel de heftige gevoelens van de kindkanten, als de straf die daarop volgt door de bestraffende ouder kant, onverdraaglijk zijn, heb je manieren ontwikkeld om deze gevoelens niet meer te hebben. Soms uit zich dat als een gevoel van leegte en waarbij je bijna niks meer voelt. Het misbruik van verdovende middelen (alcohol, drugs) is ook een veel voorkomende manier om gevoelens weg te drukken. Meestal sluit je je af voor andere mensen, zodat ze je geen kwaad meer kunnen doen.De gezonde volwassene. Deze kant kan wel met emoties omgaan en problemen oplossen. Maar omdat er veel dingen in je jeugd zijn fout gegaan, heb je deze kant niet voldoende kunnen ontwikkelen en is hij er meestal niet als je hem nodig hebt.Doel schemagerichte cognitieve therapie. Het doel van de schemagerichte cognitieve therapie is de gezonde volwassene sterker maken en de kindkanten leren met (heftige) emoties om te gaan zonder daardoor in paniek of woede-uitbarstingen terecht te komen. De straffende kant heb je helemaal niet nodig en zal vervangen worden door normale, genuanceerde waarden en normen. De beschermer wordt geleidelijk minder noodzakelijk als de straffende kant verdwijnt en de gevoelens je niet meer onverwacht overspoelen.Wat houdt de therapie in? De therapie bestaat uit verschillende manieren om het hierboven beschreven doel te bereiken.Relatie met de therapeutDe therapeut zal je helpen om de dingen die je in je jeugd niet hebt kunnen leren alsnog te leren. De therapeut zal proberen je te steunen en je te begrijpen in plaats van je te straffen. Je zult zo ook leren om vertrouwen in iemand te krijgen. Dat is een heel belangrijke ervaring, omdat dit vertrouwen nu juist zo verstoord is in je kindertijd. Ervaringsgerichte technieken. Het ervaren en uiten van je emoties is in je jeugd al onderdrukt en verstoord geraakt. De therapeut kan je bijvoorbeeld vragen je ogen te sluiten en terug te gaan naar die situaties in het verleden. De therapeut zal je vragen wat jij eigenlijk had gewild dat er destijds was gebeurd, zij zal je helpen die behoeften (in fantasie) te uiten en de slechte behandeling te stoppen. Op deze manier ervaar je dat jouw emoties en behoeften wel normaal waren, maar de reacties daarop destijds niet.Cognitieve technieken. Cognitieve therapie richt zich op de gedachten en ideen over jezelf, anderen en de wereld, die vervormd zijn door de slechte ervaringen in je jeugd en de rest van je leven. Er worden bewijzen voor en tegen die opvatting gezocht. Als er veel tegenstrijdige argumenten zijn, kan de therapeut een discussie tussen die twee opvattingen voorstellen, waarbij jij de ene stelling verdedigt en de therapeut de andere. Vervolgens worden de rollen omgekeerd en probeer je de tegenovergestelde mening te verdedigen. Op deze manier krijg je meer genuanceerde denkbeelden.Gedragstechnieken. Niet alleen je gevoelens en gedachten moeten veranderen, maar ook wat je er vervolgens mee doet. Gedragstechnieken bestaan meestal uit oefeningen om nieuw gedrag uit te proberen. Als je bijvoorbeeld nooit hebt geleerd je mening te uiten, dan oefen je die vaardigheid eerst met de therapeut en later in situaties buiten de therapie. Een combinatie van de beschreven technieken zal leiden tot een positiever beeld van jezelf en je leren welke mensen je wel of niet kunt vertrouwen en hoe je problemen het best kunt aanpakken. De verschillende kanten in jezelf gaan meer samenwerken en je ontwikkelt je tot een gezonde volwassene. Aangezien de problemen al lang bestaan en je ontwikkeling op veel gebieden verstoord is, zal deze therapie veel van je vragen en minimaal twee tot drie jaar duren. Probeer problemen met het volgen van de therapie met je therapeut te bespreken en de therapie vol te houden, want uiteindelijk zul je veel verbetering kunnen gebruiken.Wilt u zich aanmelden voor schematherapie? Neem Contact op met de GGz Praktijk.
(6156) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-02 00:52:00
Hoi Belinda,
Heel erg bedankt voor je uitleg uit je persoonlijke ervaring, wat jij beschrijft maak ik heel vaak mee, ik ben n partner van BLer.
Vandaag nog heeft hij mij de huid vol uitgescholden etc, heel heftig heb ik gehuild en nog eens gehuild, ik wil graag ermee stoppen. Heb jij advies? Hoe ik het beste eruit kan komen?
Liefs misty
(6157) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-02 11:35:00
Beste mensen wat een prachtig forum. Fijn dat van beide kanten alle facetten belicht mogen en kunnen worden. Laat dit ajb zo doorgaan.
Mijn voorstel zou zijn concentreer je op de post waar je kracht, informatie en herkenning kunt vinden. En reageer daar alleen op. Alles wat daar niet aan bijdraagt moet je echt negeren, negatieve energie, en je ziet dat het de aandacht van het forum afhaalt waar deze voor bedoelt is.

(6158) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-02 20:48:00
Philip uit Brabant, we hebben het al een paar keer gehad in het verleden om naar een relatietherapeut te gaan, ik zei ja ik ben altijd bereid, nu is het zo ver en heeft ze een afspraak gemaakt deze week doch ze is deze week niet gaan werken omdat ze vorige week vertelde dat ze teveel stress heeft. Nu goed bedoeld vertelde ik haar waarom stellen we het niet een weekje uit zodat je deze week compleet rustig kan zijn zonder extra stress. Doch toen zei ze dat ik niet wilde gaan? Ik wil wel doch wil deze week haar geen extra stress geven ja wat moet ik nu doen? Ik weet het tenslotte ook niet meer als je zulke antwoorden krijgt je wilt helpen en nu krijg ik te horen dat IK niet wil.
(6159) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-02 20:56:00
Philip uit brabant, naar de therapeut, ik lees hier verschillende dingen over naar de therapeut te gaan doch ik vraag me af daar men vriendin half Russisch is en ik weet uit een medische bron dat de me probeert te manipuleren, dat ze dan met de therapeut hetzelfde gaat doen om persoonlijke schade te beperken en eruit te komen als slachtoffer. Ik ken haar streken ondertussen en ze kan poeslief zijn als ze iets wil of iets nodig heeft hoe moet de therapeut hiermee omgaan? Ik probeer dit al 18 maand en soms denk ik echt om ermee op te houden. Ik wil men eigen niet op een podium plaatsen doch als de andere kant ook hun fouten niet durven inzien of is dit hun karakter? Ik weet het echt niet meer ik loop op eieren voor het moment.
(6160) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-02 21:38:00
Hallo allen,

Boeken mbt zelfverbetering van de BL weet ik niet hoor. En ik weet ook niet of dat zou werken. Ik lees dat je al weet wat je doet, en dat het vrij onzinnig is :)... Het gedrag veranderen gaat mijn inziens alleen met intensieve therapie. Niet met een boek. Groepstherapie werkt voor mij echt enorm. Lees ook het stuk over schematherapie wat ik op de site plakte.

Misty, ik kan je niet goed adviseren. Alleen jij kan beslissen of je door wil gaan met de relatie. Indien je 'er uit' wil, en dat lukt niet op eigen kracht; schakel dan ook een therapeut in. Als je niet 'sterk' genoeg bent voor een BL kunnen ze je echt beschadigen. Kies dus te allen tijde voor jezelf.

Liefs,

Belinda
(6161) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-02 21:42:00
Ow, wil van mijn eerder bericht 'sterk' veranderen in: de juiste persoonlijke eigenschappen om met een BL om te kunnen gaan. Anders lijkt het net of je anders geen sterk mens zou kunnen zijn, en dat is onzin natuurlijk. Wil niemand kwetsen!

Belinda
(6162) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-03 00:56:00
Een mooie site Hein, ik heb pas een relatie gehad met een hele lieve en eerlijke man. Het was liefde op het eerste gezicht en dat idee kreeg ik van hem ook. Alhoewel de relatie nog redelijk pril was hadden we het al over de toekomst, we spraken elkaar regelmatig en via de gebruikelijke smsdiensten gingen er o.a. heel wat kusjes en hartjes heen en weer. Echter van de ene op de andere dag is hij totaal omgedraaid. Opeens wilde hij mij niet meer zien, hij zou psychisch niet goed in zijn vel zitten, paniekaanvallen hebben en een relatie kon hij er niet bij hebben. Daar mocht ik het mee doen. Of dit een persoon is met een BLS is de vraag? Maar dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Zoals de verhalen op de site heeft hij mij ook direct geblokkeerd en wilde hij out of the blue niets meer met mij te maken hebben, geen aanleiding, niets. Ik was heel verbaasdw want hoe kan dat als er geen vuiltje aan de lucht is dat iemand zo opeens omslaat. Hij kwam zeer agressief en defensief over en ik snapte er helemaal niets van. Nu ik jouw forum heb bezocht gaat het mij allemaal dagen en krijg ik een idee hoe het is om als BL'r te leven. Heel zwaar. De vraag is of zoals ik hierboven las de BL'r boos is op een ander. Echter is er een kans dat deze boosheid verdwijnt? Het is zo'n goede en eerlijke man..
(6164) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-04 01:43:00
Hallo iedereen,
Ik ben sinds een paar dagen overtuigd dat mijn vrouw borderline heeft, was tegelijk een schok en een opluchting tegelijk, let wel de diagnose moet nog gesteld worden. Ik ben reeds 38 jaar gehuwd met haar en nu pas kan ik alles plaatsen wat er gebeurd(e), ik kan u verzekeren dat ik veel tranen gelaten heb ondertussen want ik hou van haar ! Ook ik werd er voortdurend aan herinnerd dat het aan mij lag, en ik zat met de schuldgevoelens! Nu begrijp ik dat dit bij hun "taktiek" behoord. Natuurlijk ben ik niet onschuldig want nu weet ik dat ik precies dat gedaan heb wat zij verwachtte en veroordeelde, zelfs op deze site zie ik dat zelfs borderliners die het zelf weten nog afgeven op partners met onvoldoende begrip. Zij weet nog niet wat ik denk, en EIST ondertussen dat ik psychologische hulp zoek of ze vertrekt! Wat een giller.
De laatste tijd kon ik steeds vaker zeggen dat ze precies hetzelfde gedrag vertoond als mijn eigen moeder, nu 85 ! Ik heb ook mijn moeder nooit begrepen en de soms dagelijkse ruzies met onze vader, de arme man. geliefd voelde ik mij al helemaal niet, maar ik ben overtuigd dat LIEFDE veel vermag en ik ga dan ook proberen ons huwelijk te redden in een laatste poging. En misschien kan ik pa ook nog een paar gelukkiger jaren bezorgen als ook hij eindelijk weet wat er met mijn moeder scheelt!
Dus nu ga ik mij zo goed mogelijk informeren en een afspraak maken met een psycholoog
Ik wens aan iedereen die te maken heeft met borderline heel veel sterkte en liefde.
(6166) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-04 11:11:00
Ik sta ook op het punt te scheiden van mijn vrouw. Ze heeft een andere diagnose, maar als ik haar gedrag omschrijf komt dat overeen met een BL. Ik heb vanalles gedaan, maar het mocht niet baten. Ik ben er kappt van heeft mij emotioneel gesloopt en blijf toch op de been staan voor onze jonge kinderen. Om mijn kinderen maak ik mij het meest zorgen voor hun ontwikkeling. Zij hebben liefde stabiliteit en vertrouwen nodig. Het wordt een hele lange lijdensweg. Ik ben zeker geen voorstander om weg te lopen, maar ik kan het niet meer aan mijn gezondheid alles lijdt eronder. Mijn zelfvertrouwen vrienden werk alles ben ik beetje bij beetje kwijtgeraakt. Ik moet nu voor mezelf kiezen en kan mijzelf niet meer opofferen. De kinderen zijn mijn grootste zorg en angst. Kan iemand mij geruststellen.
(6167) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-04 21:08:00
Hallo iedereen,
Is er iets van een groepsmeeting te organiseren? Zodat we dit allemaal kunnen delen en van elkaar leren? Ik wil wel heel graag, iemand met suggesties?
Liefs misty


(6170) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-05 15:19:00
Hallo

Ik heb borderline en adhd. Ben nu een jaar in behandeling bij psq. Ik heb 23 jaar en relatie gehad met de vader van mijn kinderen. Inmiddels nu 3 jaar gescheiden. De scheiding was mijn keuze. Mijn ex man liet mij maar gaan met mn buien ....explosief geweest!. Ik heb nu 2 jaar n relatie met mijn vriend, die knettergek word van mijn golvende buien, mijn achterdocht, waanideeen etc. maar knetter gek is op mijn verzorgende lieve kant. Onze relatie houd geen stand dat heeft hij al aangegeven. Ik wil zeggen er bestaan echt wel partners die het aankunnen, zeer gevoelige mannen dender ik zo overheen. Ik haat dat ik zo ben, ik afschuw het, ik doe therapie en 1 op 1 wekelijks. ik wil er vanaf. Ik wil stabiele gedachtes hebben, ik wens het niemand toe.

Groetjes margriet
(6171) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-06 06:23:00
Hallo allemaal,

Tja, ik zou ook wel stabiele gedachtes willen hebben :). Alhoewel; op wat incidenten na, gaat dat eigenlijk heel goed. Mijn leven gaat een bepaalde kant op, daar ben ik blij mee, en ik heb geen echte 'vluchtgedachten' meer. Behalve dan bij een conflict heel even. Maar dat is zo weer weg. Heb nog wel een zelfbeeld dat redelijk onstabiel is. Daar baal ik soms van. Al wordt ook dat stabieler hoor. Des te vervelender als ik mijzelf toch weer eens verlies in onzekerheid en angst. Dan denk ik; he, dat meisje was er toch niet meer? Hoop daar nog van af te komen, of haar meer te leren accepteren zodat ik niet zo van haar schrik (heb het idd over haar, want ze is heel anders dan dat ik normaal ben; zo anders dat ik mijzelf er nauwelijks in herken, of wil herkennen). Maar goed; over dat proces heb ik het nog. Ik denk dat ik meer over haar moet spreken in de groep, maar dat vind ik doodeng. Ik merk dat ik het ontwijk ook. De groep lijkt er ook in te trappen. Ik moet er dus zelf mee gaan komen...Brrrrr...maar echt nodig..:(

Maar goed BL/ADHD meisje; heb je al groepstherapie geprobeerd? Voor mij is dat echt DE therapie. Dat 1 op 1 is veel te veilig. In de groep ga je dezelfde emoties ervaren als in het dagelijks leven (buien, etc) en ga je ermee om leren gaan. Gek ook idd dat we over mensen heen lopen als dat kan he. Zelfs nu nog denk ik, dat als ik iemand zou hebben die me niet begrenst, ik dat weer zou doen. Dat maakt duidelijk hoe belangrijk je partnerkeuze is, en hoe dramatisch het kan zijn voor beide partijen, als deze niet goed is. Maar ook kun je als BL of partner leren van deze relaties. De kunst is er tijdig uit te stappen als je merkt dat het niet werkt.

Meneer die gerust gesteld wil worden. Kies altijd voor de kinderen. Als jouw BL vrouw zorgt voor zoveel ellende, en het is niet te stoppen. Sluit je voor haar af (zover mogelijk) en ga voor jezelf en je kids. Makkelijk is dat natuurlijk niet. Je zal door de hel op aarde gaan. Maar alles gaat voorbij. En je zal na dat proces trots zijn op jezelf, en je kinderen zullen je dankbaar zijn. Zorg wel voor hulp / therapie / steungroep voor jezelf. Zoiets is geheel alleen bijna niet te doen. Sterkte!

Liefs,

Belinda
(6176) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-06 12:48:00
Borderline maakt mijn leven kapot! Ik ben 100% klaar met borderline! Helaas is mijn kijk op borderline erg zwart wit, ik wil er dan ook niks en nooit meer iets mee te maken hebben. De liefde en leuke momenten wegen niet op tegen alle leed, stress, onzekerheid, scheldkanonnades, impulsen domme beslissingen, je letterlijk afblaffen en altijd maar dat gejank.
Een borderline slachtoffer
(6177) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-07 10:06:00
Ik voel precies het zelfde slachtoffer,alleen ik weet niet hoe ik dit aan mijn familie moet gaan uitleggen, ik ben met een borderliner getrouwd hij heeft mijn mooie stabiele leven op z'n kop gegooid, ik ben geordend en een nette persoon van aard en als iemand nu bij mij thuis zou binnenvallen dan zou degene denken dat ik wen vies mens ben die lui is en niks doet, ik kan hem niet meer bijhouden vandaag is ons huis n plaatje de volgende dag een zwijnenstal, hij eet en laat alles liggen,dagelijks vieze sokken onder de eettafel, roken in de wc & badkamer, gooit sigarettenas in de plantenbak als hij geen zin heeft om op te staan om een asbak te pakken, als ik iets van zeg dan krijg ik windkracht 10 van voren.mijn man heeft me zo verasst met deze ellendige ziekte, zo is hij poeslief en ben ik iedermans droomvrouw en de volgende dag ben ik degene die z'n leven heeft verpest. Ik ben nu asn t einde van mijn latijn van verdriet en weet niet waar ik moet beginnen. Ik heb door hem heel veel betalingsachterstanden opgelopen, voor hem ging ik elk jaar op vakantie en mag ik blij zijn als de huur betaald is. Hij blowt en zuipt bier elke dag en Soms ook lopen gokken met ons laatste geld. Reden genoeg om ermee te kappen hoor ik iedereen denken, klopt maar ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken. in een boze bui kreeg ik vd week van hem te horen dat ik mijn baas heb oraal verwend om mijn contract te krijgen etc, ik ben helemaal klaar met hem eerlijk gezegd en toch weet ik niet waar ik moet beginnen om te stoppen! Er is ook angst voor z'n reactie! bange slachtoffer
(6178) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-07 23:34:00
beste bange meisje,
om te beginnen...heb je misschien een goede vriendin die je in vertrouwen kan nemen? dan zou ik met haar afspreken en mijn verhaal doen. eenmaal je je verhaal aan iemand met een sterke band hebt vertelt zal je al een last van je voelen afvallen. die persoon kan natuurlijk ook je vader of moeder, een broer of een zus zijn..dat kan jij zelf best weten met wie je het gevoel hebt de sterkste band te hebben.Je voelt je heel erg ongelukkig met de situatie zoals ze nu is en dus moet je beginnen met actie ondernemen ..en de eerste stap is je verhaal delen met iemand die noch jou, nog je man ineens 100 percent gaat veroordelen.
Ik vraag me ook af hoe je man was toen je hem en zijn familie leerde kennen? kwam hij misschien uit een gezin, waar alles wat hij nu nog doet misschien doodgewoon was , waar manieren eigenlijk geen belang hadden, maar zag je dat toen, door je verliefdheid niet??
ik ben geen psychologe en weet dus ook niet of je man wel echt iemand is met borderline? maar eerder een persoon zonder normen of waarden, omdat hij die ook nooit geleer.d heeft.???, mogelijks ben je de situatie intussen zo klaar gaan zien, doordat je andere mensen ontmoet,misschien zelfs iets bent gaan voelen voor iemand anders; Maar feit is zeker dat jeje in deze relatie heel ongelukkig voelt. Dus een eerste stap is echt wel een eerijk en open gesprek hebben over de situatie met iemand met wie je een heel goede band hebt. Heb je zo iemand niet, probeer dan een afspraak te maken met een psycholoog(e) waar je wel je verhaal kwijtraakt en kan vragen naar hoe je best reageert, welke stappen je best eerst kan zetten,of er nog een mogelijkheid is om je man toch over de brug te krijgen om kleine veranderingen in zijn gewoontes aan te passen die jou zo overstuur maken en je liefde voor hem doen wegkwijnen. praten met iemand in vertrouwen is alleszinds de eerste stap, het zal je ineens ook sterker doen voelen. pas daarna kunnen indien nodig verdere stappen gezet worden ,naar een eventuele scheiding
veel sterkte
celine
(6181) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-09 07:28:00
Goedemorgen!

Jeetje, dat was een pittig weekendje. Het bange meisje diende zich het hele weekend onmiskenbaar aan. Alsof mijn hart op straat lag en een ieder er zo op kon stampen. Ondanks dat toch een erg mooi weekend gehad. Misschien omdat ik het vechten met mijzelf zo gewend ben. Misschien omdat ik ondanks alles toch houd van die enorme emoties; zowel positief en negatief. Er is iig 1 ding dat je met zekerheid doet; en dat is leven. Heel intens leven. Dit weekend dus in hel en hemel verkeerd. Maar het belangrijkste; goede keuzes gemaakt! Vertoonde een beetje vluchtgedrag. dat wil zeggen; mijn partner ietsje buitensluiten (ietsje maar hoor, en op een respectvolle manier aangegeven), iets teveel alcohol, en 1 hele sigaret gerookt :)... Nouja, dat zijn vluchtdingen, daar kun je nog eens het leven mee door komen :-)...

Maar goed, het is me wel duidelijk dat ik weer aan de slag moet. De laatste tijd werd ik steeds meer 1 persoon. Dus; het bange, verlaten meisje kreeg een plek in mijn volwassen leven. Maar zonder dat ik het door had, ben ik haar toch weer gaan ontkennen. Had het idee dat het heel goed ging, maar maakte onbewust toch weer dezelfde fout. Dat uit zich dan in benauwdheid, angst, slecht slapen, rood worden, etc. Eigenlijk klopt ze gewoon aan; He! Ik ben er ook nog! Je moet iets met mij! Uiteindelijk schiet ik dan in een andere modi / stand, waarin ik wel aandacht aan haar moet geven. Omdat de gevoelens die daarbij komen kijken zo heftig zijn, compenseerde ik vroeger dat weer door in mijn echte vluchtmodus te schieten waarin alleen ik er toe deed en allerlei spannende zaken (de modus waarin je ook mensen kwetst, egoistisch bent, en keihard als het moet.)
Nu dus maar ieniemienie vluchtgedrag vertoont, en haar er ook laten zijn. Haar laten zien aan een goede vriendin. Dat was moeilijk joh! Ik schaamde me rot, dacht dat ik kapot ging als mijn vriendin naar me keek; van schaamte, en verschrikkelijkheid. En het is een vriendin die ik 100 procent vertrouw. Maar ik schaam me dan zo voor mezelf. Voor dat meisje.

Ben heel trots dat ik gedurfd heb. Vandaag de groep in en ook haar daar weer gaan laten zien... brrr. Mijn vriendin zei; je doet het hoor! En daarna bel je me op! Want ja; ik heb echt ontwijkneigingen. Zo verschrikkelijk zijn de gevoelens die erbij horen. Moeilijk voor te stellen he?

Maar goed. Ik voel me kwetsbaar, maar ook vol goede moed. Ga er een mooie dag van maken. In therapie mijn best doen, en mijn partner lekker verwennen met liefde, lekker eten en gezelligheid... Dat verdient die lieve schat!!!

Fijne dag mensen.

Sterkte allemaal!

Liefs,

Belinda
(6182) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-09 11:36:00
lieve belinda,
oprecht bedankt omdat je die gevoelens dit weekend met ons deelt. zo moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander.. maar het helpt me om dingen van mijn dochter die soms onbegrijpelijk zijn toch een beetje te begrijpen..
dikke knuffel
celine
(6183) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-09 13:38:00
Beste Celine,
Heel veel dank voor je attentie, ik zal proberen een beeld te schetsen van mijn situatie, ik ben niet zo n held in schrijven, dus hier en daar wat foutjes mischien.
Ik leerde mijn man kennen tijdens de vakantie, hij komt zelf niet uit NL maar wel Europees, toen ik hem leerde kennen heb ik nooit iets gemerkt van deze rare handelingen, hij woonde dus in Duitsland had zijn werk en eigen huis etc, toen het serieus werd (want hij was smoorverliefd op me) en ik ook wel op hem, kwam hij naar Nederland, om zich hier te vestigen, wij zijn kort daarna getrouwd dat is nu bijna 6 jaar geleden, wat mij opviel in het begin was dat hij heel erg jaloers gedroeg, niet veel later werd hij heel snel boos om niks, geld was heel snel op, impulsiefe handelingen, weglopen bij werkgevers als zijn salaris een dag te laat was gestort etc, dit allemaal is een puntje van de hooiberg, daarna kwamen scheldpartijen en woedeaanvallen, mij beschuldigen van alles en nog wat, verder blowt hij zich suf elke dag iets waar ik totaal niet tegen kan. Dus mijn leven is in een hel veranderd sinds hij in mijn leven is, er zijn mooie dagen tussen als hij in een rust modus zit en dat is vaak als hij genoeg geld heeft op zak, want geld is zijn levensadem. Als het geld op is dan loop ik op eieren, ik heb ondertussen zoveel achterstand met rekeningen dat ik elke keer op het nippertje ben met electra en gasafsluiting en deurwaarders. Celine wat normen en waarde betreft, ik weet van hem dat zijn jeugd een drama was, hij vertelde mij dat hij door de opa van zijn beste vriendje is misbruikt toen hij 5 of 6 jaar was, hij heeft een paar keer een huilbui gehad en voelde dat hij vastgebonden was voor zijn gevoel dan he! ik heb hem zitten troosten als een klein kwetsbaar jongentje, hij dacht er weer aan en voelde die machteloosheid, niemand van thuis heeft dit ooit had geweten, omdat hij bang was. Nu heeft hij het eindelijk zijn ouders verteld en zij geloven dit niet omdat zij nooit iets hebben gemerkt aan hem.Dit alles en nog veel meer natuurlijk werd hij heel erg rebels tegenover zijn ouders en voor zijn achtiende was hij al het huis uit, daarna verschillende relaties gehad en de langste relatie was 6 jaar was samen wonen met een vrouw die 3 kinderen had van een andere man. Dit allemaal wist ik helaas pas later na dat we getrouwd waren met alle ellende erbij.
Ik ga niet alles beschrijven wat een borderliner doet en laat dat is hier op deze forum als beste te lezen van alle ervaringen van mensen. Antwoord op je vraag Cenline, ja mijn man heeft Borderline mijn huisarts heeft het mondeling wel bevestigd hij is nu aangemeld bij Arkin, helaas heeft hij zijn intake gesprek (hoe kan het ook anders) afgezegd, omdat hij moest gaan werken en dit terwijl hij drie uur na zijn afspraak pas op zijn werk moest zijn.
Ik heb dit wel met een vriendin besproken die ik wel vertrouw, zij luistert zeker wanneer ik het niet meer zie zitten, dat lucht dan wel weer op, maar helaas kan ze niet altijd. Ik denk idd dat ik voor me zelf hulp moet zoeken, ik werk wel 5 dagen in de week en op mijn werk weten ze van niks, hoewel hij de laatste tijd heel vaak op mijn werk verscheen om geld te halen, want meneer was weer bankroet. Ik schaam me voor deze hele situatie waar ik in zit dat geef ik eerlijk toe. Ik wil graag via deze weg ook vragen of iemand weet waar je moet zijn voor een groepstherapie of groepsontmoeting van Borderliners, wellicht dat ik hem ernaar kan sturen of brengen, want soms is hij wel bij zijn zinnen en weet wat hij mankeert maar vaak ook niet.Belinda en iedereen hier die borderline kent of is wat is de beste oplossing of te doen als iemand zo uitvalt van woede en scheldpartijen en verwijten naar je toe gooit, wat kan ik het beste doen op dat moment? weglopen of blijven aanhoren? Ik wil iedereen hier bedanken voor alle info of het nou leuk is of niet we kunnen er wat mee. En Hein je bent een topper om dat je deze forum hebt opgezet het heeft me vaak geholpen als ik verdrietig was en niemand kon spreken dan was deze forum er altijd.DANK en nog eens DANK.

Bang slachtoffertje
(6184) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-09 17:58:00
Ik ben een jongedame van 22, bij mij is een jaar geleden borderline geconstateerd. IK moet zeggen dat ik best schrik van alle ervaringen van (ex)partners die leven met een partner met borderliner. Ikzelf heb een relatie van 2 jaar, ik herken een hoop in wat ik lees, en besef dan gelijk hoe het moet zijn voor mijn vriend. Wat ik dus echt niet wil is hem al dit aandoen want dat verdient hij gewoon niet. Tot de dag van vandaag ben ik gek op hem, in ruzie's kan ik hem haten even hard gezegd, maar dat is van korte duur. Maar is dit geen normale reactie? hebben jullie die geen borderline hebben dit gevoel ook niet in een ruzie? Is dat wat jullie bedoelen met zo ben je alles en zo ben je niets? Ik ben erg bang voor de toekomst als ik dit zo lees, en daar komt die ene kenmerk weer, zal hij mij dan ook gaan verlaten omdat ik hem meesleur en hij er niet meer tegen kan. Wat ik denk is dat ieder die aan bps lijd, in therapie gaat en evt. de juiste medicatie neemt al gauw gaat inzien hoe ze werkelijk zijn en er wekelijks mee geconfronteerd worden door psycholoog/psychiater zo te werken aan hen emotieregulatie er best mee valt te leven. Heeft die gene met borderline de motivatie om aan zichzelf te werken, hoelang dat ook nodig heeft,en dan kunnen wij als borderliners bijna net zo fijn zijn in een relatie als hen zonder borderline. Borderline is dan ook een aandoening waar aan te werken is, het zal nooit overgaan, maar het leven voor en met een borderliner is een mogelijkheid.
(6185) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-10 09:23:00
Lieve mensen,

Hierbij een vraag, wat kan ik het beste doen of niet doen als mijn man (borderliner) het weer op mij heeft gemunt, kan ik beter weglopen of er bijblijven en zijn verwijten aanhoren, gister en vanochtend was het weer zo ver hij heeft weer een kortsluiting, ik deug niet, mijn familie heeft over hem geroddeld (wat niet waar is), hij was voor mij succesvol en nu niet omdat hij mij in zijn leven liet komen bla bla. Ik weet dat ik dan er niet op moet ingaan, maar het is zo moeilijk hij haalt bloed onder mijn nagels vandaan, welke houding ik dan moet hebben weet ik vaak niet.
Helppp!!!

Slachtoffertje
(6188) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-10 15:59:00
Lieve mensen,

Ik moet weer even van me afschrijven. Ik heb 2 1/2 jaar een relaties met een Turkse man met borderline. Door zelf veel te leren, gaat onze relatie beter en zijn er minder crisissen. Hij gaat tot op heden niet in behandeling. We hadden 4 goede, liefdevolle, respectvolle weken. De laatste week voelde ik al aan alles dat er een crisis aan zat te komen. Ik heb hier toen ook de vraag gesteld, kan een crisis voorkomen worden door de borderliner zelf?! Ik weet het eigenlijk nog steeds niet. Als iemand me hier antwoord op kan geven, hoor ik het graag. In ieder geval kan mijn vriend, zonder inzicht of behandeling het iig niet. Na een week van opbouwende spanning (terugtrekken, nagel bijten, blowen, meer drinken, slecht slapen, zich aangevallen voelen, etc.) en het weer zien van zijn kinderen (altijd een trigger omdat dat zoveel pijn en verdriet meebrengt wat meneer natuurlijk zelf niet doorheeft), is er een crisis geweest afgelopen weekend. We zijn een heerlijk weekend weggeweest naar de Veluwe, sauna, hotelletje en bezoek aan zijn zoontje van 6. Op de terugweg in de auto begon het doodzwijgen al. Thuis gekomen vroeg hij me te praten (dit is wat we nu steeds beter doen, praten en delen van emoties met elkaar). Praten was het echter niet, hij zat al in zijn beschuldigingsmodus. Ik had weer van alles fout gedaan. Ik heb toen gevraagd of ik hem naar zijn kamer zou brengen. We hebben afgesproken dat we crisissen proberen voor te zijn door tijdig afstand te nemen. Hij zei zelf een maand terug nog tegen me, of ik ga lopen of ik ga terug naar mijn kamer. Ik dus (trots op mezelf) dit keer op tijd de crisis herkent en bespreekbaar willen maken of dit het moment is om afstand te nemen. Op tijd mijn grens aangegeven. Dit voelt niet goed, we hebben nu afstand nodig.
Bam, daar was de grote fout. Ja meneer wilde weg, voorgoed, alle spullen mee (het meeste ligt op zijn kamer, dat is gemakkelijker omdat hij met iedere crisis volledig weg wil). Ik rustig, heb hem weggebracht (hij heeft zelf geen auto en rijbewijs ingenomen door met teveel alcohol op achter het stuur gezeten te hebben 5 jaar terug). Ik twijfelde wel ergens, heb ik nou te vroeg actie genomen? Hij wilde rustig praten (voor hem al een hele stap!) en dan stuur ik hem weg. Nee, ik moet bij mijn eigen gevoel blijven. De crisis zat er al een week aan te komen, ik heb op tijd om afstand gevraagd voordat ik volledig er aan onder door ga. En in de auto, voelde het goed. Er kwamen twee liedjes op de radio die op de begrafenis van mijn broer werden gedraaid 6 jaar terug en dat gaf me de bevestiging dat het goed was (en dat mijn broer bij me was :-)). Ik heb goed gehandeld.
Terug naar huis, hoorde ik dat mijn oma op sterven lag en dat mijn moeder die al 19 jaar een nieuw hart heeft ook flink ziek was. Dat relativeerde alles wel weer. Het is maar een crisis, mensen kunnen ook dood gaan. Ik op ziekenbezoek gegaan en 's avonds rustig even tv gekeken.
Toen kwam het geapp van mijn vriend. Des duivels, jeckyll & hyde en hyde was in zijn volle glorie aanwezig. Dus ik aangegeven zolang hij zo tegen me doet, ik hem niet wil zien (weer trots op mezelf, grens aan kunnen geven). @ Belinda; waarschijnlijk voelde het voor hem ook aan alsof ik in een ijsblok veranderde. Jij schreef dat over je partner. Ik denk dat jou partner heel sterk is en alles behalve een blok ijs is (maar dat schrijf je zelf ook zo vaak), maar dat hij dat wel heeft geleerd om te doen tijdens jouw crisissen. Tenminste zo is dat bij mij, of ik ga bijna dood van verdriet en pijn wat op mij geprojecteerd wordt door mijn partner. Of ik sluit mijn emoties, reageer koel en afstandelijk en trigger hem daardoor het minst. Dit is echter absoluut niet hoe ik ben en hoe ik me graag zou willen gedragen, dit is voor mij iets wat ik me aangeleerd heb om in deze situaties zo goed mogelijk te kunnen handelen.
Ik heb mijn telefoon uitgezet en heb een slaappil genomen. Doe ik normaal nooit, maar ik vond dat dat wel mocht. Even goed slapen, tenslotte ook weer een drukke werkweek van 5 dagen. Dus ik sliep. Werd er midden in de nacht aangebeld. Ik versuft door de slaappil en de slaap wakker geschrokken, de bel ging steeds sneller. Ik snel kleren aantrekken en suf naar beneden gestrompeld. Staat meneer voor mijn deur. Ik twijfel nog even wat te doen... maar door de sufheid open ik de deur en laat ik de duivel binnen in mijn huis (minder trots op mezelf, maar de deur dicht houden had ook een hel opgeleverd en de politie bellen ben ik nog niet aan toe). Dus meneer binnen. Ik zeg wel gelijk dat ik suf ben door slaappil. Hij wil het uitpraten! Snapt niet dat ik hem wegstuur, ik ben een hoer, een kutwijf, geen man wil me, doe niets goed. Enfin, jullie kennen het wel. Gelukkig heb in ondertussen in mijn leven genoeg zelfvertrouwen opgebouwd om het NIET persoonlijk op te vatten. Maar zolang ik niet emotioneel reageer, gaat meneer door. Een grote narcist op dat moment. Na zijn gal gespuid te hebben wilde hij weer terug naar zijn kamer (was definitief klaar met me, mede omdat ik geen sorry zeg). Oh ja, belangrijk detail, meneer heeft me bij de keel gegrepen. Ik boos en gezegd dat hij moet verdwijnen uit mijn leven. Ik kon niet rijden, dus hij zou taxi nemen. Enfin, ik verder proberen te slapen. Kast voor mijn slaapkamerdeur geschoven omdat ik bang voor zijn mogelijke acties ben. Teveel adrenaline in mijn lijf. Toch nog iets kunnen slapen.
De volgende ochtend lag meneer op mijn bank te slapen. Nog steeds een grote crisis. Ik (niet trots op mezelf, weer voor hem gaan zorgen) vroeg of ik hem naar huis zou brengen. Ja, dat moest, maar eerst praten. Ik merkte al aan alles dat ik op deze manier niet kon werken, niet het werk wat ik doe waar ik mijn volledige aandacht bij moet hebben, dus heb me ziek gemeld (ook niet trots op, maar keuze was ook voor mezelf). Hij nog steeds des duivels omdat ik hem weggestuurd heb. Waarom was zijn enige vraag. Na 10 x uitgelegd te hebben dat we dat af hadden gesproken, om in crisis afstand te nemen, snapte hij er nog steeds werkelijk waar niets van. Nee, meneer dacht dat ik dit leuk vond, hem weg stuur omdat ik graag ruzie wil en ervan geniet. Hoe blind kan je zijn. Hoe groot kan de blinde vlek zijn die borderline veroorzaakt?!?! Mega groot dus, mega groot, is met geen mogelijkheid zichtbaar te maken. Kort gepraat en toen een paar uur rond gereden samen om tot rust te komen. In de auto gebeurde er iets hartverscheurends. Al zijn verdriet / boosheid kwam eruit. Hij huilde, hij schreeuwde, hij sloeg op het dashboard. Ik kon alleen maar meehuilen, dus was zoveel ruwe, pure pijn.
Ik bleef rustig en we zijn naar huis gegaan. Thuis gekomen rustig proberen te praten. Ik bleef rustig, maar meneer niet. Heeft me uiteindelijk aan mijn haren getrokken en op de bank gegooid.
Toen barste bij mij de bom!! Niemand komt aan mij, 1x in een psychose heeft hij me geslapen (en meerdere zelfmoordpogingen gedaan en zichzelf weer verminkt), ik heb hem vergeven omdat hij er niets meer van wist en daarna naar de psychiater is gegaan. Nu tweemaal een fysieke aanval, nee dat kan ik. Ik wordt boos, pak mijn telefoon, gooi de deur hard dicht en vlucht naar buiten. 112 staat in mijn telefoon, wanneer ik mijn vriend smekend voor het raam zie. Allerlei sorry gebaren en smeekgebaren of ik alsjeblieft niet wil bellen. Ja, genoeg rotzooi in zijn leven, dus politie is hij doodsbang voor. Ik gebaar dat hij me nooit meer naar mijn keel mag grijpen of aan mijn haren mag trekken (heb er schijt aan wat de buren zien en ervan denken). Hij blijft maar smeken en ja ik kom rustig naar binnen. Ik dwing hem niets te doen, 1 verkeerd woord of gebaar en ik druk op de telefoon en 112 wordt gebeld. Ik ben woedend en ik ben dominant. Ik pak zijn spullen en met de telefoon in mijn hand breng ik hem weg. Weg om voorgoed te verdwijnen uit mijn leven.....
Nu pas is het hem blijkbaar duidelijk dat het menens is. Nu pas ziet hij blijkbaar dat ik ook emotie heb en dat de druppel is bereikt. Nu pas ziet hij dat hij me kwijt kan raken. Dus voorzichtig lijkt hij terug te komen in de realiteit, lijkt hij niet meer te dissociren, maakt hij weer oogcontact. We praten, ik nog steeds 112 op mijn telefoon. We parkeren de auto en praten en voelen ondanks alles nog steeds de liefde. We spreken het volgende af.
Als hij me nog 1 x aanraakt, dan bel ik direct de politie. No second thought.
Hij gaat naar de huisarts, om zijn hand na te laten kijken (of ja die had hij ook nog kapot geslagen tegen een glazen fotolijst waar wij samen in stonden, foto op de Himalaya) en om hulp te vragen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij huisarts, wilde hij niet praten over zijn psychische problemen, nog niet, een volgende keer misschien....... wordt vervolgd.... wie heeft de langste adem.... blijf ik vertrouwen in hem dan hij ooit hulp gaat zoeken.... ik zie hem vechten..... of gooi ik het bijltje erbij neer en kies ik voor een gemakkelijker leven..... Het fijne is wel, dat ik een keus heb. Ik heb een goed leven, ook zonder hem. Ik heb mijn baan, huis, sporten, vrienden, familie, geld en dat alles laat ik ook niet en nooit vallen voor hem. Al vind hij het niet leuk dat ik 4 - 5 avonden per week soms weg ben, dat is mijn leven. Dat moet ik behouden voor het geval het tussen ons niet werkt. En dat wil ik overigens ook behouden, want ik hou daar ook van, ik hou van mijn leven en wil hem graag als een aanvulling op mijn leven hebben.... of hij dat ooit zal kunnen worden.... wordt vast wel weer vervolgd ;-)
@ jonge dame van 22 met borderline. Inderdaad ik denk dat je de spijker op de kop slaat. Dat in inderdaad wat wij bedoelen met zo ben je alles en zo ben je niets. Ondanks de crisis hou ik van mijn vriend. De dingen die hij zegt, hoe hij mij de grond in praat, zou ik nooit kunnen doen. Ik haat hem soms en ben soms boos op hem, maar dat gevoel is er naast mijn liefde voor hem. Haat en liefde kunnen naast elkaar bestaan, meerdere emoties kunnen naast elkaar bestaan. Dat kan denk ik bij jullie niet, of haat of liefde, of goed of fout, of zwart of wit. Wij kunnen denken; om dit gedrag haat ik hem of dit doet hij fout, maar hij is evengoed een goed mens van wie ik hou. Ik kan van mijn partner houden en tegelijkertijd hem haten om iets wat hij doet, maar ik haat hem als persoon dan niet, ik haat alleen het gedrag wat hij laat zien. Het lijkt een klein verschil, maar in de praktijk een hele grote wereld van verschil..
Liefs Divera
(6189) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-11 08:00:00
Hai lieve mensen,

Jeetje, wat verschrikkelijk toch allemaal. Divera; wat moeilijk. Eigenlijk moet je weg wezen bij iemand die lichamelijk wordt. Ik weet, net als jij, wel dat hij dit eigenlijk niet wil. Ik weet dat hij dit doet uit onmacht. Dan komt die vreselijke woede om hoog, die hoort bij BL. Ik kan het nog zo voelen... Heel destructief... Het feit dat hij midden in de strijd aan gaf dat je de politie niet moest bellen, geeft wel aan dat hij toch nog kon nadenken. En dus enigszins toerekeningsvatbaar is. Dat betekent ook dat hij ergens nog maling heeft aan jouw grenzen. Hij neemt je nog niet serieus genoeg. Mocht je bij deze ongezonde man willen blijven, dan zul je je grenzen nog scherper neer moeten zetten. Dat betekent ook weer de politie bellen bij lichamelijk geweld. En ja, hij moet in therapie. Pas aub op jezelf.

Slachtoffertje. Een BL in 'hun sop gaar laten koken' is idd het beste soms. Laat ze het zelf maar uit zoeken als ze je onrespectvol behandelen. Maarrrr... Tegelijkertijd kan een BL zich dan verlaten voelen en de boel nog eens extra aanzetten om de controle terug te krijgen. Dit stopt eigenlijk pas als men weet dat 'er met jou niet te dollen valt', of men genoeg zelfinzicht en controle over de emoties heeft om zichzelf te stoppen.
Sterkte!

Liefs Belinda
(6192) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-11 11:12:00
Lieve Divera,

Goed van jou dat jij nog de kracht hebt om jouw sociale leven en werk te behouden! Mijn complimenten! Als ik jou was zou ik een dagboek bij gaan houden. Je kunt dan altijd terug lezen wat er gebeurde. Je kan dan later makkelijker knopen doorhakken. Als je graag mijn mening over jouw situatie wilt dan mag je daarom vragen. Ik heb namelijk ervaring met iemand die borderline, narsistisch en ontwijkend is.

Heel veel succes!

Liefs Petra
(6193) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-15 12:24:00
Hi Petra, hoe ga jij daarmee om?
Liefs slachtoffertje
(6195) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-17 08:50:00
Hi,

Het heeft heel veel impact om met deze problematiek om te gaan. Het verandert je, je gaat zelf op een gegeven moment ook over de grens. Het is moeilijk om bij jezelf te blijven. Je wordt mee gesleurd... Zonder dat je daar erg in hebt. Continu moet je grenzen aangeven, continu op scherp staan, op je tenen lopen. Dat alles omdat je hunkert naar die persoon die je soms ziet.. Naarmate de relatie vordert is het percentage steeds lager... Problemen blijven continu terug komen.... Wat je ook probeert..... Voor een paar uur is het fijn, maar daarna......


Groet Petra
(6196) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-17 14:59:00
lieve mensen allemaal,

de lente is in het land!!! het is hier stil... t lijkt wel of iedereen genezen of herboren is! met mijn dochter, hout vasthouden, gaat het al zes weken goed!! geen pillen, drank , drugs, escapades... genieten van deze goede momenten en blijven hopen

liefs, celine
(6198) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-18 21:47:00
Hallo allemaal, ja Petra dat is precies hoe mijn leven eruit ziet. Het is inderdaad heel moeilijk mijn man heeft weer n aanval gehad afgelopen twee weken ongeveer en nog steeds zit hij in wegloop modus, ik ben niet goed voor hem en buiten ben ik leuk tegen iedereen behalve thuis, ik verdien hem niet want hij deed alles voor me bla bla, niks van deze beschuldigingen zijn waar en omdat er toch een leuk persoon achter deze ziekte zit is het heel moeilijk om los te laten, ik kan hem wel wat aandoen als hij om niks flipt en woede krijgt alsof hij uit elkaar spettert, hij is opzoek naar een woning had hij vandaag gezegd en neemt onze kat mee en voor de rest moet ik het maar uitzoeken volgens hem. Hij blijft roepen dat ik hem niet goed behandel en ik vind het zo bizar dat iemand iets kan voelen of denken wat niet is! Hoe in godsnaam moet zo een persoon ooit normaal leven? Ik denk nooit! Nou ja ik ben uitgeput en zoals iedereen hier heb altijd wel de behoefte om deze forum te schrijven en reacties te lezen. Iedereen blijf aub schrijven het helpt ons allemaal.
Liefs
Slachtoffertje
(6199) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-18 23:53:00
Hallo dit is voor mij de eerste maal dat ik op een forum kom of reageer ik zit met heel gemengde gevoelens van woede,onmacht,verdriet,enz sinds januari is mijn vrouw waar ik 2 kindjes 3&5 J mee en al een turbulente relatie van 7 jaar mee heb plotseling met de vriendin van haar zus een relatie begonnen blijkbaar uit goede bronnen vernomen is dit iemand met dezelfde problematiek ze heeft ondertussen elk contact verbroken ook met iedereen die rondom ons staat ( familie en vrienden) nu blijkt dat er gedurende de vorige breuk in 2012 een screening geweest is en er borderline vastgesteld is ik was tot nu toe niet op de hoogte zij heeft hier nooit niets over gezegd of hulp gezocht ik wil haar nog terug en ook de kindjes missen haar erg ik ben bereid om mee in de hulpverlening te stappen maar weet niet waar beginnen ik ben van de provincie Antwerpen
(6200) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-19 10:59:00
Beste Petra en Belinda,

Bedankt voor jullie reacties. Een dagboek heb ik in het verleden bijgehouden (toen we samen reisden en toen er om de 2-3 dagen een crisis was). Tot op heden heb ik het echter niet teruggelezen. Nu houdt ik gewoon in mijn agenda wel bij wanneer er een crisis is met enkele steekwoorden. Zodat ik inderdaad terug kan kijken hoe het gaat en of we steeds vaker of juist minder vaak in een crisis terecht komen. Tot nu toe dus een stuk minder vaak dan een jaar terug, dus er lijkt wel iets van vooruitgang in te zitten. Momenteel weer een goede periode. En ja, ik weet dat hij in therapie moet, maar ik kan hem niet dwingen. Ik hoop dat hij ooit zelf tot dat inzicht zal komen. Petra, ik zou graag jou mening horen over de situatie, alhoewel ik denk dat je die al een beetje hebt gegeven.
Tot zover weer even. En celine het is inderdaad super rustig, misschien dat het mooie weer zorgt voor meer rust?!?
Lieve groet, Divera
(6201) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-19 19:05:00
En nu..... Van de week schreef ik over hoe zwaar het is met mijn ex... Maar toch blijft hij in mijn hoofd... Stuurde mij zojuist een appje, dat zijn vader ziek is.... Ik hem opbellen, gelijk weer tranen... Tranen omdat je iemand lief vindt, het fijn is om met hem te praten,, maar het werkt niet... Zo verdrietig... Miss ga ik strak naar hem toe... Zoveel zin om de lieve ...... te zien... Maar voor hoe lang? Een uur? Een avond? Dag? Week? Nooit langer....

Ik ben welkom! Hij waarschuwde al voor de rommel..zo eerst even lekker hardlopen en daarna zie ik wel.

Groet Petra
(6202) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-20 12:00:00
Beste mensen,

Ik sprak laatst iemand die mij vertelde dat iemand met bordeline na zn veerigste veel minder wordt, en ik vroeg me af of er inderdaad mensen zijn die in de veertig of vijftig nog net zo veel last hebben als ervoor, heeft iemand ervaring of informatie hierover? verder hoop ik dat er een wondermiddel ontdekt wordt voor deze mensen, want ik kan mij voorstellen dat het voor hen een heel moeilijk kan zijn.
Gr,
Slachtoffertje
(6204) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-20 16:58:00
Gisteren avond ben ik naar mijn ex toegegaan. Wat was hij lief en gastvrij, hij gaf mij een gevoel van veiligheid en geborgenheid en hij beminde mij als geen ander. En ja, het gaat goed tot nu toe. Ik heb met hem afgesproken dat hij contact zoekt met mij als hij daar ruimte voor heeft. Ik wacht het dus gewoon af. Ik weet ondertussen dat hij nooit kan bieden wat ik wens.... De momenten dat het goed met hem gaat is hij een waanzinnig leuke man, maar helaas super snel overbellast. Toch blijf ik van hem houden.... En mis ik met grote regelmaat die lieve man, ook toen ik voor een aantal maaden een relatie had met een gezonde man.

Nu laat ik de contact-frequentie dus van hem afhangen. Zelf heb ik op het moment toch geen ruimte voor een ander, dus vandaar deze keus... Een toekomst met hem zal er niet zijn..... Daar geloof ik na twee jaar proberen niet meer in.

Mijn motto is nu, geen verwachtingen!

Wat ik zelf af moet leren is kritiek leveren op hem en mij bemoeien met hem, hij kan hier namelijk echt niet tegen, dus stoppen!


Groet
Petra
(6205) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-21 07:30:00
Hai allen,

Ja slachtoffertje. Over het algemeen dooft de stoornis na de dertig iets. Nu ik idd over de veertig ben zijn de emoties, etc. gewoon een stuk milder. Daarom kan ik nu ook redelijk kiezen voor 'niet vluchten'.

Momenteel heb ik wel weer even een enorme terugval. Of moet ik zeggen vooruitval :), want ik weet zeker dat wat ik nu ervaar hoort bij het proces waar ik in zit. Het is wel verdomde vineinig. Het vluchtgedrag is zo aangeleerd en ingesleten, dat je het soms niet eens door hebt. Het uiterlijk vluchtgedrag wel natuurlijk. Dat heb ik nu wel door, en kan ik redelijk goed in bedwang houden. Maar je vlucht ook nog eens intern. Je bedekt dus gevoelens van waardeloosheid, depressie, onzekerheid en angst met interne vluchtmethodes. Daar ben ik nu aangekomen. En dat is echt verdomde lastig.

Er breekt een zware tijd voor mij aan, denk ik. Mijn uiterlijk leven loopt redelijk op rolletjes. Alles is stabiel. Nu kom ik toe aan mijn innerlijk leven. En dat is veel zwaarder dan ik dacht. Veel subtieler ook. Het zal een enorme uitdaging gaan worden...

De grond in mijzelf, die mijn basis is, ken ik helemaal nog niet. Ja, misschien van heel vroeger, als klein kind. Maar ik ben natuurlijk zo snel gaan bedekken, dat ik nooit met haar om heb leren gaan. Dat wil en ga ik nu doen. Als bijna 42 jarige vrouw krijg ik nu met emoties te maken die horen bij een klein kind. En dan niet die boosheid, die kende ik al; het boze kind, en die stond ik ook toe. In boosheid voel je je immers niet kwetsbaar. Maar nu moet ik naar die andere kindergevoelens. Zit gewoon ff te janken nu. Voel me zo klein en eenzaam. Weet ook dat niemand dit voor mij kan doen, behalve ik....

Fijn wel dat ik het hier kan schrijven...

Een fijne dag allemaal... Houd jullie taai!!!

Liefs,

Belinda
(6206) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-21 11:17:00
Hallo Divera,

Mijn tip is, duidelijk aangeven wat echt jouw grenzen zijn. Je ook echt aan deze grenzen houden, hem de consequenties vertellen.

Daarbij zal het hem altijd moeite blijven kosten om te voldoen aan de wensen van deze maatschappij, hij zal het heus wel graag willen...maar ik denk niet dat hij het kan. dus verder moet je hem accepteren zoals hij is. Geen kritiek, maar zoveel mogelijk complimentjes.

Ik zal de lijst geven waar mijn lief zich niet aan kon houden, wat hij wel graag zou willen.
En wat zijn beperkingen zijn.

Persoonlijke hygienne
Op tijd komen
Goed voor zichzelf zorgen qua voeding
Werken aan zijn gezondheid, af komen van een blessure
Minder drinken
Stoppen met roken
Agenda bijhouden
Attent zijn qua bloemetje enzo
Zijn impulsen beheersen
Regelmaat
Hij vergeet veel, terwijl hij super intelligent is
Kan niet tegen een druk programma
Hulp kan hij niet accepteren, ziet hij gelijk als kritiek, wordt boos
Als iets niet lukt snel geirriteerd raken en plots stoppen met zijn taak
Uitstelgedrag
Altijd het idee hebben nog heel veel te moeten doen, nooit rust dus
Plots bedenken dat hij dit en dat nog moet doen en ineens is hij weg...

:-)

De lijst kan ik nog veel langer maken.

Groet,
Petra
(6207) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-21 18:53:00
Beste mensen,

Naar mijn idee kan iemand met borderline hier niet vanaf komen.
Het zit gewoon in de genen, idd ze kunnen er zelf niets aan doen.
Al met al vind ik het erg voor deze mensen dat ze hier mee te kampen hebben en ik wens ze alle goeds toe.

Mijn medicijn wanneer ik iemand met BPS tegenkom:
Keer je om en ren!...kijk niet om!, denk niet na!, gewoon wegwezen en niks meer mee te maken hebben.
Doe je dat niet....BEWARE!!!

Ik snap de meeste mensen hier ook niet.
Stop gewoon de relatie met de BPS'r en ga gewoon met elkaar.
Ik denk ook dat het een perfecte match zou zijn, gewoon een man en vrouw die hier reageren en last hebben van een BPS'r gewoon lekker met elkaar gelukkig zijn.
Probleem opgelost en gelijk een partner voor het leven, en gespreksstof, ze hebben immers het zelfde meegemaakt.

Een bordeline slachtoffer J.
(6210) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-22 00:22:00
Was het maar zo gemakkelijk....gewoon omkeren en weggaan.Als dat zo was dan werd hier niet zoveel gepost door mensen die van iemand met borderline hielden/houden.Heel herkenbaar wat je zegt over dat je het aan hem overlaat wat betreft de frequentie van de contactmomenten.Zit in een vergelijkbare positie nu en wacht al 6 week op een teken van leven en zelf durf ik geen contact te zoeken omdat ik bang ben dat ik me dan opdring.Misschien is hij wel in een hele slechte stemming,maar het kan ook zijn dat hij juist wacht op een teken van aandacht van mij....je weet het nooit.Die van mij is bang voor relaties in al zijn vezels terwijl ik zeker weet dat hij van me houd.Hoeveel geduld kan een mens hebben!ik zie het,ik voel het,maar zie ook z,n onvermogen.Belinda,kun jij iets vertellen over bindings/verlatingsangst?Heb jij daar geen moeite mee gehad? Jij hebt een relatie maar het is tochoeijk zo niet onmogelijk om je echt aan iemand te hechten?Wat moet ik toch doen om z,n vertrouwen te winnen? (Ik ken de man achter het masker,ken hem al 32 jaar.)Knorrie
(6211) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-23 08:06:00
Hai Knorrie!

Dat hechten is idd heel moeilijk. Het is ook lastig uit te leggen hoe het werkt. Het is niet dat je niet om iemand geeft, het tegendeel is waar (of de BL moet zo heftig zijn dat je echt alleen maar met jezelf bezig bent). We kunnen juist heel veel van iemand houden, tot aan adoratie toe! Maar het echte hechten, zoals ik dat nu pas ga doen, dat is lastig. Het betekent namelijk toch dat je van iemand afhankelijk wordt. Dat iemand in staat is jou pijn te kunnen doen. En omdat we weten dat mensen (vaak ouders) in staat zijn om ons idd te verlaten of pijn te doen, wat een gat in ons hart heeft geslagen, is het heel moeilijk hiervoor te kiezen. Dat is vooral een onbewust proces. Want we willen ons juist heel graag hechten! Maar saboteren onze relaties, projecteren al onze shit op onze partner zodat deze ongeschikt lijkt om ons aan te hechten, creeeren chaos en ellende zodat een partner ons zat is en wij kunnen denken; zie je wel..., etc. Onbewust doen we er alles aan om ons niet te hoeven hechten. Het is gewoon een beschermingsmechanisme.
Voor een ieder zal het wel weer anders zijn natuurlijk. Ik begin me nu pas voorzichtig te hechten. Ik heb momenten dat ik het doodeng vind. dat ik tegen mijn partner zeg; ja maar wat als jij nu dood gaat, of, wat als jij mij verlaat? En dan heb ik echt geruststelling nodig.

Ook voor jouw partner geldt Knorrie; therapie. Zonder dat is het heel moeilijk, want onze beschermingsmechanismen zijn zo geraffineerd dat ze ons zelf zelfs in de maling nemen. Die moet je als BL gaan leren doorzien. Anders trap je steeds weer in dezelfde valkuil.

Sterkte en succes!

Belinda
(6217) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-23 10:59:00
Hallo allemaal,

Na meer dan twee jaar een relatie te hebben met een man met borderline, narsistisch en ontwijkend, is dit waar ik nu sta. Hij is in die tijd meerdere keren bij mij weg gevlucht omdat hij het allemmal niet aan kon, ook heb ik hem meerdere keren gezegd zo niet verder te willen...

Nu kan ik niet anders dan hem te accepteren zoals hij is, geloof niet in veranderingen..
Zo ga ik met hem verder, zolang als het goed voor mij voelt.


Hij laat bijna nooit iets van zich horen, hij reageert wel (meestal) direct als ik wat van me laat horen. Hij houdt geen rekening met wat ik prettig vind. Het is zijn wereld en soms ben ik daar als passant, verder besta ik niet voor hem.... Dat is de relatie.. Zo is hij en zo zal hij altijd zijn... Het enige wat ik kan verwachten is heel veel liefde en aandacht als hij een keer zin heeft om bij me te zijn, En soms samen wandelen, eten, sauna, wijntje drinken en kletsen. En dan zal ik niet op eieren hoeven lopen. Als ik hem bel maakt hij soms ruimte om te praten, maar vaak ook te druk met zijn eigen bezigheden. Ik word dus met grote regelmaat afgewezen. verder hoef ik helemaal niets te verwachten...

Ik ben zijn alles en de liefde van zijn leven... Snappen jullie het? Voor hem is het goed zo... Voor hem is dit de ideale relatie.

Er is geen samen, het is hij en soms mag ik er zijn... Meestal is er geen ruimte voor mij.... Dit is nu precies waarom ik zeg, geen toekomst..

Wel kom ik echt tot rust als we in elkaars armen liggen, bij niemand heb ik dat. Een gevoel van thuiskomen, ultieme ontspanning... Daarom accepteer ik dit alles...
(6219) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-23 13:07:00
Beste J,

Dat is mij inderdaad overkomen, ik had een borderliner en zij een narcist.
We zijn heel gelukkig samen en hebben inderdaad veel gespreksstof en ook begrip voor elkaar.
Ook hebben we nu geen last meer van met name de narcist want de borderliner liet toch al niets meer horen.

Groeten Willem
(6220) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-27 19:52:00
Ja hoor het is weer bingo, mijn Birdy husband heeft ontslag genomen zegt hij, hij heeft mij de huid vol uitgescholden, zei ik ga je meppen (heeft mij nooit geslagen) ik ben nog steeds aan t zoeken waarom er is geen reden geweest hiervoor wowwww bizar voor woorden t is geen ziekte meer in mijn ogen maar gestoordheid, krankzinnig voor woorden. Helpp wat moet ik doen ik weet dat ik moet stoppen maar het is zo moeilijk ooit gaf ik mensen advies voor zich zelf te kiezen wanneer een man niet goed genoeg was voor z'n vrouw en nu ben ik zelf een hoopje verdriet en ik typ dit huilend, want ik kwam binnen en hij viel mij verbaal aan alsof ik het ergste heb gedaan wat n vrouw haar man kan aandoen, ongelooflijk gewoon, wat ik ook merk of zie dat er hier in Nederland te weinig aandacht wordt besteed, als ik op YouTube kijk dan zie ik tientallen video's uit Amerika over borderline en de Nederlandse amper 5 video's, dit vind ik wel heel jammer want volgens de cijfers zijn er in Nederland meer dan 150:000 patinten. Dus mensen Please blijf posten en ervaringen uitdelen en miet elkaar afkraken, zowel wij nonbordys als borderliners moeten blijven posten om elkaar te helpen. Bedankt voor jullie reacties of advies mochten jullie op mij reageren.
Liefs slachtoffertje die soms bang is
(6226) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-28 08:07:00
Hai slachtoffertje!

Na een paar goede maanden ben ik ook weer bezig. Heel de week al in strijd met mijn partner. En ja, op dat moment is hij mijn vijand. Ik sluit mijn gevoel af en heb hem idd ook 'uitgescholden', of iig afgestoten. Gisteren kwam het tot een soort climax. Mijn partner ging weg, en ik raakte helemaal in paniek. Ik bedacht me; stel dat hij me echt achter laat (want ik had natuurlijk gezegd dat hij weg moest, etc.). Dus ik hem bellen, en die lieverd kwam direct weer naar me toe. Toen kon ik me overgeven, en zag ik wat ik deed. En ik vroeg hem, toen ik in zijn armen lag; 'dus ik moet maar op jou vertrouwen?' Met een soort van 'dat is toch een on mogelijke opgave' gevoel erbij. Maar toen zei hij dat ik dat vaak ook gewoon doe, maar de afgelopen week dus weer in een modus zat waarin ik dat niet kon. Gewoon een andere zijnstoestand. En dat werkte wel heel relativerend. Want dat klopt. We zijn nu weer oke. En hopelijk ben ik weer een stapje verder. Maar jongens; wat een proces. En echt; ik neem geen enkele BL zijn of haar vluchtgedrag kwalijk. We doen het echt niet voor niets. De gevoelens die we ermee proberen te bedekken zijn zo ongelofelijk bizar. Eigenlijk heeft onze geest ons met dat vluchten alleen maar beschermd. Maar dat wisten we al natuurlijk; het is een beschermingsmechanisme ..

Dus slachtoffertje. Hoe bizar jouw man nu ook mag klinken. Hij meent er echt niets van. Tenminste; niet als hij weer bij zijn gezonde zelf komt. Dat praat het niet goed, maar ik wilde dat een niet BL het ook maar een half uurtje kon voelen. Het enige dat helpt is neutraal blijven, grenzen aangeven, en wat mijn partner deed; relativeren. Zo van; je voelt nu dit, maar twee weken geleden was het zo; weet je nog?

Maar goed. We gaan hier weer verder... Sterkte allen!

Liefs,
Belinda
(6230) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-29 00:48:00
Hoi Belinda,bedankt voor je reactie en nee.....zou voor geen goud in jullie schoenen willen staan.Het lijkt me echt verschrikkelijk!Vrees echter dat mijn "partner" te oud is voor therapie.Hij herft er gewoon voir gekozen om geen enkele relatie aan te gaan maar zend helaas voor mij wel tegenstrijdige signalen uit wat het voor mij zo moeilijk maakt om hem los te latenlaten.Ik zeg steeds gekscherend:hij wil me wel maar kan me niet.Iniet.Ik heb af en toe de neiging om hem te bellen en dan boos te worden om hrt feit waarom hij mij ooit eens belt om te vragen hoe het met me gaat enzo,maar dan ben ik nog verder van huis want dat is natuurlijk kritiek en daar wordt hij weer bang en dus boos van.Zou hem gewoon willen uitnodigen voor een filmpje,hapje eten,wandeling,borrel,maar ik durf het niet meer.Laat het maar even zo,misschirn dat ik over 2 week de stoute schoenen aantrek en bij hem langs (durf)volgens mij heb jij de juiste partner gevonden Belinda.eentje die jou heel goed begrijpt in ieder geval.wilde zo graag dat ik de kans kreeg om te laten zien dat ik te vertrouwen ben,dat hij een keer(ook al is het maar 1 keertje)zou zeggen dat hij van me hield.hield.Dan zou ik er vrede mee hebben en kon ik het afsluiten.Hij vind zichzelf totaal niets waard volgens mij en ik wil hem zo graag laten zien dat hij wel degelijk de moeite waard is maar kan hem niet bereiken helaas.Fijn weekend.Knorrie
(6233) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-29 01:51:00
Hi Belinda, mijn dank is groot voor je input, ik ben echt altijd blij wanneer ik jou stukjes zie en lees, ik heb er echt heel veel aan,dank je wel! Zo kan ik het een beetje verwerken, maar er komt altijd weer een el Ninio aan na een paar weken helaas. Ik zie wel waar dit gaat eindigen hoewel ik (mijn hersenen) het steeds verlies van mijn hart. Belinda nogmaals dank! Slachtoffertje 😒
(6234) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-29 11:02:00
Vandaag maar weer eens op internet gezocht naar informatie over BL. Blij dat ik dit forum gevonden heb, heb zitten huilen om de reacties hier. Z herkenbaar allemaal.
Ga ruim vier jaar om met iemand met BL. Ik ben stapelgek op hem. Hij ook op mij (het grootste deel van de tijd). Hij heeft mij veel geleerd, ben anders over bepaalde dingen gaan denken, heb er veel nieuwe vrienden bij gekregen, we hebben samen leuke dingen gedaan. Nu ook leuke activiteiten in het vooruitzicht. Plannen maken is wel eens lastig. Dit meerdere keren besproken en volmondig ja op geantwoord.
Maar nu van de week weer van die waardeloze app'jes. Weer ja, want het is niet de eerste keer. Er helemaal klaar mee zijn, het helemaal hebben gehad, de relatie willen beindigen, dat soort dingen. Aan het begin van de week alles nog prima, fijn weekend gehad. Zijn het wel eens niet helemaal eens met elkaar, maar dat is vrij normaal. Vind dat ik een eigen mening mag hebben.
Ik weet dat het niet eens zo zeer een aanval op mij persoonlijk is, maar ik vind het wel knap lastig. In zo'n geval heeft het geen zin om maar hem toe te gaan, en praten via de telefoon wordt ook niet op prijs gesteld. Weet ook dat het weer "de tijd van het jaar" is, rond deze tijd zit hij niet lekker in zijn vel door gebeurtenissen vroeger. Het heeft ook bijna altijd te maken met drukte op het werk, en zich daar erg verantwoordelijk voor voelen.
Wat ik mij nu afvraag, reageren BL's naar iedereen zo op zo'n moment, of is "de aanval" gericht op de personen die dicht bij ze staan, waar ze een relatie mee hebben. Het zal ongetwijfeld niet voor elke BL hetzelfde zijn. Maar heb wel eens het idee dat bijvoorbeeld vrienden niet zo behandeld worden. Of zouden die er minder erg in hebben, zo'n bui duurt vaak maar even, en ze zijn niet altijd in de buurt.
Zoals gezegd, ben gek op hem. En weet dat hij deze waardeloze ziekte heeft. Het hoort bij hem dat het af en toe mis gaat. En dat is echt af en toe. We wonen niet samen, zien elkaar wel regelmatig maar hebben ook elk ons eigen dingen.
Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven, het is niet dat ik medelijden heb, maar voel altijd een soort van respect. Het is en blijft een waardeloze aandoening, die er voor zorgt dat er dingen in iemands hoofd gebeuren, die ze zelf niet eens willen. Lijkt me zo ontzettend lastig en vermoeiend. Het zorgt er bovendien voor dat naasten zich zo ontzettend hulpeloos kunnen voelen.....
Tsjil
(6235) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-03-30 12:52:00
Ik heb drie maanden een relatie met een hele lieve en mooie vrouw, zij heeft borderline. Vanaf het begin zei ze al dat ze eigenlijk beter geen relatie aan kon gaan enz. Omdat het toch niks zou worden en zo. We hebben het heel leuk samen gehad en ik hou ontzettend veel van haar en wil graag bij haar zijn. We hebben nu een week elkaar niet gezien en een beetje moeilijk contact. Zij zegt dat ze niet meer verder wil met mij, omdat ze vind dat ze niet goed genoeg is voor mij, dat ze niet genoeg kan geven aan mij en er niet kan zijn voor mij. Ik.Zeg haar dat ik van haar hou om hoe ze is en dat ik het geen probleem vind allemaal. En het rare en gekke is ze houd van me, ze mist me, ze wil me graag zien, ze wil leuke dingen doen met me. Ik denk.... Nee ik weet zeker dat zij bang is voor alles, en dat het te serieus wordt voor haar dat ze daar van schrikt, en dan maar deze houding aan neemt. Maar ondertussen blijft ze genoeg dingen zeggen waar.uit blijkt dat ze me nog wel wil. Ze denkt dat ze me pijn doet als we samen zijn. Maar zo zie ik dat niet. Zij zit op dit moment ook erg met haar zelf inde knoop en ik weet dat ze het dan juist fijn vind als ik bij haar ben. Maar ze.blijft maar volhouden dat ze niet verder wilt en me niet meer wilt zien. Zij volgt nu niet haar gevoel maar ze blijft dat gevoel maar wegdrukken en.blijft tegen de zelf zeggen dat het niet kan.

Ik ben eigenwijs misschien. Maar ik kan haar niet loslaten gewoon en kan niet geloven dat ze dit echt wil.

Wat kan ik nu het beste doen? Hoe kan ik er het beste mee omgaan?? Ik merk dat ze toch bevestiging zoekt bij me en het leuk vind dat ik moeite blijf doen. Help!!!!
(6238) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-01 16:19:00
Heel moeilijk om je hierin advies te geven, ik heb 6 jaar lang in hetzelfde schuitje gezeten. Meerdere keren is de relatie verbroken door mijn ex-vriend, en was ik telkens degene die moeite deed om de relatie te "repareren",omdat ik hetzelfde gevoel had als jij. Ik was ook overtuigd dat hij bij mij wilde zijn en dat hij van me hield. Maar wat was dat een slopende relatie. Na de laatste breuk (nu 4 maanden geleden) heb ik voor mezelf en mijn zoon gekozen. Alle contact heb ik verbroken, om verschillende redenen. Ik ben door het diepste dal gegaan die ik ooit heb meegemaakt, ben er nog steeds niet merk ik, maar ik krabbel heel langzaam overeind.
Mijn advies is: denk heel goed na of je een relatie met iemand die BL heeft aankan, en denk er niet te licht over. Het is heel erg zwaar. Lees veel over deze aandoening en lees veel hier op het forum.

Groetjes Monique
(6242) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-01 21:49:00
Hallo allen!

Hier lijkt el Nino weer voorbij :-)... Maar idd, voor hoe lang is de vraag? Ben echt bezig met het accepteren van mijzelf. En dat is soms moeilijk. Moet een heel ander beeld krijgen van wie ik ben. Daar zit ik nu midden in. Toch is het ook een heel mooi proces. Ben ook weer gaan mediteren. Een hoop mooie dingen in het verschiet. Geniet weer. Sommige contacten (en dan niet vrienden, maar meer zakelijke contacten) hebben wel wat onder druk gestaan. Ben soms best flink van Jetje gegaan. En voorheen maakte me dat niet uit (of erkende ik niet dat het me uit maakte), maar nu lijk ik er meer moeite mee te hebben. Niet dat ik vind dat ik fout zit. Maar het is meer de manier waarop. Ik realiseer me nu ook dat ik mensen echt onder druk kan zetten, en dat dat niet prettig kan zijn voor de ander. Maar goed, weer een lesje geleerd. En geheel wil ik mijn 'assertiviteit' ook niet verliezen, want ik heb er toch ook altijd veel mee bereikt, zoals bijv heel goede zorg voor mijn gehandicapte zoon...

Maar goed; Monique; fijn weer iets van je te lezen...

Fijne avond,

Belinda
(6245) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-02 23:05:00
beste allemaal,

ik was zo blij dat het met mijn dochter al meer dan zes weken heel goed ging... een mens blijft geloven in het wonder..al weet mijn verstand ook wel dat dit te mooi zou zijn, mijn dochter van 35 is ineens weer afgegleden naar nummer twee die weer haar heil zoekt in drank, leugens , al het mogelijke onderneemt om aan geld te geraken voor drugs.. om in een roes te geraken, mogelijks om de eenzaamheid niet te voelen..zij heeft geen vrienden e familie meer die nog om haar geven, bijna 7 weken deed ze haar best om terug een normaal leven te leiden, om zo vertrouwen terug op te bouwen...maar dat kan je natuurlijk niet op zeven weken opbouwen , zeker niet als je dan terug in je patroon van leugen,liegen,bedriegen,stelen, manipuleren hervalt en dan ook nog alles blijft ontkennen, je afspraken met je therapeut met wie het klikt niet opvolgt...het is zo triest en ik weet dat dit niet is wat ze wil...maar bliijkbaar zijn sommige dingen sterker dan haarzelf,geduld te klein....maar will tura zingt "hoop doet leven", het enige waaraan ik me vast kan houden, liefs aan allen, celine
(6246) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-04 00:56:00
hallo lieve mensen
maakt wellicht niet zoveel uit ,maar ik vergistte me even met de leeftijd van mijn dochter. ze is nu 32 en geen 35
liefs
celine
(6247) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-04 07:37:00
He Celine,

Als ze anders kon, had ze het anders gedaan. Dat weet ik zeker...
Ze heeft hasr best gedaan, maar wel onder hoogspanning waarschijnlijk. Nu laat ze zich gaan en verdooft zivh zoveel mogelijk om spanning kwijt te raken en zich niet schuldig te voelen. Ook aan deze periode komt weer een einde. Slikt ze medicatie?

Sterkte lieve moeder.

Belinda
(6248) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-04 11:45:00
lieve belinda

bedankt voor je berichtje, het heeft me deugd gedaan

ja , ze slikt seroquel 200 mg, 2 x daags en een antidepressiva, maar als ze in deze modus zit probeert ze veel meer te nemen en aan meer medicatie te geraken zoals temesta, al wordt dit steeds moeilijker omdat al de dokters uit de regio een bericht hebben gekregen dat ze haar dit niet meer mogen voorschrijven..ondanks dat lukt het haar soms toch nog bij weer een nieuwe dokter aan een voorschrift te geraken

hoop dat het toch weer snel mag draaien
liefs celine
(6249) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-04 13:51:00
Ik heb een partner die gediagnosticeerd is met Borderline, ADHD, Boulimia, Paranoide Persoonlijkheidsstoornis en depressie

10 jaar geleden na een mislukte relatie een geweldige meid tegengekomen via relatieplanet. Na een aantal weken hebben we elkaar ontmoet en het voelde super goed van beide kanten. Ze was een lot uit de loterij, dat er nog zulke vrouwen bestonden had ik nooit gedacht. Ik voelde me als een prins op het witte paard en zo werd ik ook behandeld.

Mannen denken altijd aan sx, wordt er altijd maar gezegd. Nou sorry, maar nu weet ik waarom vrouwen soms wel eens zeiden dat ze hoofdpijn hadden of zoiets dergelijks. Whahahaha Ze besprong me gewoon letterlijk en figuurlijk elke dag, leek wel een verkrachting. Ik vond dit natuurlijk helemaal niet erg, maar diep van binnen dacht ik weleens of dit wel normaal was.

Zo hebben we 6 jaar een super leuke relatie gehad met alles erop en eraan. Daarna begon het allemaal, ze was steeds minder genteresseerd in mij en had een nieuwe passie, honden (4 stuks) waar ze veel tijd in stopte. Kon niet meer met haar praten, alles was mijn schuld en deed niets meer goed in haar ogen en ik voelde me als een bijzet tafeltje. Ik zocht dan ook in mezelf wat ik nou niet goed deed en ik begreep er maar niks van. Hier begonnen de eieren waar ik op ging lopen.

Na een jaar is ze ingestort op haar werk en sindsdien zit ze alleen maar thuis, heeft geen vrienden en is er helemaal niks meer mee te beginnen. Kan niet normaal communiceren en is heel goed in manipuleren zodat het allemaal mijn schuld wordt.
Ze heeft groeps therapie gehad die niet heeft geholpen en heeft nu 1x in de 2 weken een 1 op 1 gesprek.

Na 4 jaar is er niets verbeterd en ik ben zelf helemaal opgebrand. Ik heb zelf ook geen vrienden meer en mijn leven bestaat uit werken, thuis tv kijken, computeren en gitaar spelen. Sx is ook al 4 jaar van de baan, 1x per maand en dan alleen maar omdat ze dan haar "plicht" weer even heeft gedaan.

Elke dag denk ik om de relatie te verbreken en denk ook heel vaak aan andere vrouwen en vreemd gaan (heb vaak de mogelijkheid gehad maar nooit gedaan).
Maar het lukt me niet om die stap te nemen, door schuld gevoel haar in de steek te laten terwijl ze er niets aan kan doen en ook de hoop dat ze weer beter wordt.
Ik heb zelf ook geen vrienden meer en mijn leven bestaat uit werken, thuis tv kijken, computeren en gitaar spelen.

Hoe lang kan een mens dit volhouden?
(6250) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-05 02:11:00
Hallo Celine,dus als ik het goed begrijp dan helpt medicatie ook Lijkt me voor een moeder helemaal vreselijk om je kind zo te zien want dat is het uiteindelijk en niemand kan er wat aan doen en een kind blijf je altijd steunen lijkt me.En Belinda......Wat moet jij een hoop geleerd hebben met je therapieen allemaal!Kwam vandaag op internet een stuk tegen over hoe je moet communiceren met iemand met bps en hoe je grenzen moet stellen en hoe te handelen tijdens een woedeaanval en hoe juist werd er ineens erg verdrietig van het besef dat we nooit samen zullen zizijn.Echt pagina,s vol over doodnormale communicatie,ik wist al heel veel en denk dat ik het redelijk goed doe,maar je moet zo goed nadenken.1verkeerde opmerking en je hangt denk ik!Ik denk er steeds vaker over om het contact echt te verbreken,Hij moet echt uit m,n hoofd.Gewoon vrienden blijven trek ik niet,daarvoor hou ik te veel van Steeds als ik hem na een poos niet gezien te hebben hem weer zie,begint m,n hoop weer van voren af aan en zit hij weer muurvast in mn, gedachten,ssnap niet hoe ze het doen!Zitten ze nu gewoon te wachten dat wij ze in de steek laten?Dat is toch juist de grootste angst van bpssers?Ik heb altijd gezworen dat ik hem echt nooit in de steek zou laten,dat ik alle geduld van de wereld zou hebben,geen druk op hem zou leggen,wat ik ook absoluut niet doe maar ben er gewoon moe van,het lijkt er op of ik aan het lijntje gehouden word,maar ik weet dat dat ook niet zo is.Ik heb eerder gezegd dat ik zo grasg een keer van hem zou horen dat hij van me hield,eecht letterlijk,maar nu zou ik ook graag willen horen dat hij niet van me hdhoud,dan kan ik verder met m,n leven met misschien een andere man die zich wel kan hechten. Fijne paasdagen allemaal. Knorrie.
(6251) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-07 19:25:00
Ergens op deze site schreef iemand: omdraaien en weglopen.
En dat is wat ik heb gedaan. Na alle gedragingen te hebben meegemaakt, na alle excuses, oprechte garanties en echte echte liefdesverklaringen, laatste vraag, laatste gesprek, laatste dit en dat, was de maat vol en heb ik al het contact definitief verbroken.
Maar daar houdt het niet mee op. Daarmee begint het pas. Smsjes en telefoontje, totdat ik mijn nummer blokkeerde. Mailtjes, totdat ik zijn adres blokkeerde wat resulteerde in mails met een adres adres en verschillende aliassen. Die ik ook weer heb geblokkeerd. De teller staat inmiddels op 7. Vervolgens kregen mijn ouders (de mensjes zijn in de 70) smsjes. En daarna mijn vrienden. Omdat ik hier allemaal niet op heb gereageerd, stuurt hij nu mailtjes naar mijn werk. En het zijn geen aardige mailtjes meer, er wordt gedreigd met zelfmoord, zijn ellende komt door mij etc. Jullie kennen het wel. De politie is door mij op de hoogte gebracht maar kunnen niets doen, maatschappelijk werk is op de hoogte gebracht maar er is geen sprake van directe dreiging. Ik moet de gordijnen maar dichtdoen, dan lijkt het net alsof ik niet thuis ben. Ik neem het ze niet kwalijk maar het voelt zo machteloos. Hij heeft borderline en is ziek, hij is in therapie en slikt medicijnen, doet zijn best. Het is ook allemaal erg voor hem. Maar dat is zijn pakkie aan. Ik heb me er vanaf gekeerd. En in de toekomst zal het allemaal minder worden en slijten. Het is echter geen kwestie van zomaar stoppen en weglopen. Was het maar zo gemakkelijk.
(6256) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-07 23:43:00
beste,

de juiste medicatie kan inderdaad een hulpmiddel zijn... het gevaar schuilt hem evenwel in het gebruik ervan; en vooral in het misbruik van de medicatie, de overdosissen die ze stiekem nemen in vele gevallen...waarom??? hier heb ik geen antwoord op
sinds een paar dagen is mijn dochter weer verliefd, die liefde wordt beantwoord, ze is ogenschijnlijk gelukkig, maar achter zijn rug neemt ze toch een overosis medicatie
voor mij onbegrijpelijk...want liefde geeft toch vleugels
(6257) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-11 21:07:00
Beste,
Het doet me goed om hier eindelijk eens iets te lezen over een relatie met iemand met borderline. Ik heb nu bijna 2 jaar een lat-relatie mijn vriend heeft borderline , wat ik geen probleem vind want ik hou van hem , toch had ik niet verwacht dat dit zo moeilijk zou zijn. Hij maakt het zo dikwijls uit en scheld me dan uit van alles wat mooi en lelijk is en die vernederingen, tja.... Het doet me zoveel pijn en toch blijf ik van hem houden.
Hij zegt dan dat ik hem niet begrijp, maar... Hij heeft zoveel gedragsveranderingen dat op het ene moment. Ik hem wel begrijp en op het andere moment niet. Hij zelf aanvaard niet dat hij het borderline syndroom heeft waardoor hij ook geen medicatie wil innemen, dat zijn arts zelf heeft voorgesteld. Daar nog bij, is hij een hevige cannabis gebruiker dat aan het borderline syndroom geen goed doet. En toch blijf ik geloven in onze relatie maar zoek toch naar een goede raad hoe ik op al zijn uitspattingen het best zou reageren, niemand uit mijn omgeving begrijpt me omdat ze het syndroom ook niet kennen.
(6260) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-11 22:32:00
Dag iedereen. Even beginnen met mezelf zo goed mogelijk te beschrijven. Als ik echt eerlijk ben zie ik mezelf kenmerken vertonen van verscholen narcisme, borderline, autisme en ADD. Of misschien ben ik wel heel normaal en is de rest van de bevolking gewoon niet normaal :) . Voor mij is iedereen eigenlijk gelijk. Vroeger werd er door mijn omgeving van alles ingepompt waar ik me niet in kon vinden, maar er uiteindelijk toch in meeging. Namelijk het niet kunnen verdragen van vreemdelingen, slecht praten over andere mensen, ook Nederlanders :) . Maar dat bracht ook met zich mee dat ik lak had aan autoriteit. Hoewel ik naar mijn eigen inzicht nooit onrechtvaardig ben geweest of extreem agressief gedrag vertoont heb. Ze wisten me altijd te vinden, alsof ik het aantrok. Kom maar op, bring it on. Ik ben nooit een echte prater geweest, meer in mezelf gekeerd, kan moeilijk omgaan met onrechtvaardigheid. Hoewel ik moet toegeven er zelf een aandeel in gehad te hebben. Bijvoorbeeld als ze een meisje aan het pesten waren (een rosse), voelde ik dat ik moest meedoen. Ik ben tegen mijn wil in een soort meeloper geweest, echt hatelijk om mee te maken als kind. En toch had ik nooit een echt grote vriendengroep. Ik voelde me het best met telkens 1 vriend. Voelde me een beetje antisociaal zelfs. Het feit dat ik een heel slecht zicht heb zal ook wel meespelen, dus je moet al kortbij komen voor ik iemand herken. Schooltijd was een hel, en vooral dan om iets bij te leren en om te kunnen volgen in de klas. Genoeg over mezelf nu. Na 20j samen, waarvan 17j gehuwd met mijn inmiddels ex-vrouw, stond ik er terug alleen voor. Samen hebben we 3 kinderen op de wereld gezet, in de veronderstelling dat ik de vader van alle 3 ben uiteraard. Mijn ex-vrouw heeft altijd al psychische klachten gehad, maar je zag eigenlijk niets aan haar, behalve dat ze wat laaggeschoold was en eigenlijk leek ze ook een rustig meisje te zijn. Maar het begon al eigenlijk van aan het begin. Ik wilde haar kost wat kost redden. Ik zou haar wel "slimmer" maken en kost wat kost wilde ik haar overtuigen om te stoppen met roken. Afijn, 20 jaar hell voor beiden neem ik aan, wil ze de knoop (weeral) doorhakken, maar komt ze de dag erna al op haar beslissing terug. Ik heb toen wel doorgezet, want ik was het grondig zat! Het gevolg is nu een vechtscheiding om de kinderen. ze had echter reeds een nieuwe vriend van voor onze scheiding, dit blijkt haar echter niet gelukkig te maken, gezien het gevecht ze nog steeds met me voert. Dan leer ik een vrouw kennen, ook weer met psychische problemen. Daar was mijn ex dan onmiddellijk jaloers van (Hallo, je hebt een andere partner, laat me gerust!). Die relatie hield niet lang stand. Ik was te goed en te snel geweest, veel klusjes opgeknapt terwijl zij op vakantie was, maar jaloezie van haar buren, dus einde relatie. Dan niet veel later ben ik met een vrouw waarvan ik het op voorhand wist, en toch iets mee beginnen, stomkop dat ik ben! Eerlijkheidshalve moet ik bekennen, toen met de verkeerde hersenen in de lagere regionen gedacht te hebben. En toch ben ik iemand die snel tevreden is op dat gebied en zeker niet veeleisend. Mijn verstand aldaar dacht, dit is goed voor even, maar niet voor altijd, hier zie ik geen toekomst mee! Maar blijkbaar trek ik een type vrouw aan. Een vaststelling die ik pas onlangs deed. De vrouwen kiezen mij, en ik ga er in mee! Om een lang verhaal nog langer te maken... Met deze laatste zit ik nu echt aan de grond.
Ik kreeg enorme gevoelens voor haar, ze was echt een droomvrouw! Sociaal, vlot in omgang, intelligent, zelfverzekerd. Dit had ik niet gezien, toen ik haar nog niet zo goed kende. Ze kwam nogal opdringerig over toen we nog niets hadden. Tot overmaat van ramp begon ze haar te kleden zoals ik zelf voorstelde, spannende rokjes. Ik was helemaal verkocht, maar ik kon haar niet aan!
Zalige verhalen heeft ze verteld, heel haar leven heb ik gehoord op zeer korte tijd van alles wat ze in haar jeugd had meegemaakt(misbruik) en uitgespookt. Ze had in een instelling gezeten, pleegouders gehad, problemen op school, op straat geleefd. Ik kreeg er koud zweet van alleen maar op het te horen! Ik had het echt met haar te doen. Naar eigen zeggen was ze wel over dat misbruik heen, want op sxueel gebied waren er niet veel problemen zichtbaar, bij haar dan toch. Het was direct van de eerste dag dat ze domineerde op dat gebied. Dit was ik niet gewend!
Het begon me al snel op te vallen dat ze veel mannelijke vrienden had. Om de een of andere reden blijkbaar allemaal alleenstaande mannen... Ik had het moeten weten, hoe naef kan je zijn ? Op voorhand wist ik dat ze een close band had met een +-63jarige man, haar "chauffeur". Ik dacht toen, ik ga haar "redden", ze verdient beter dan die ouwe vent... Ze heeft me om haar vingertje gewonden, en ik heb het gewillig toegelaten! Ik ben van haar gaan houden! En ondanks alle ruzies, haar drank en drugs misbruik, zie ik haar nog steeds graag. Onze relatie is ongeveer een maand dood. Ik moet hier uit, mentaal gezien. Het doet zeer, heel erg hard! Als ik de optelsom maak vertoont ze alle kenmerken van een BPD. Ik ben nu heel erg in de war. Ik kan geen nieuwe relatie beginnen, zou ook niet wijs zijn. Overal zie ik haar lopen. Lange donkere haren, donkere kledij en jas, met een mini rokje en zwarte laarzen of pumps onder, geen vrouw kan tippen aan haar. Ik heb me ergens aan gewaagd en ga nog zware tijden tegemoet. Niemand hier zal geloven dat ik eigenlijk helemaal niet erg sxueel gericht ben en eigenlijk nogal verlegen op dat gebied.
Hetgeen ik nu ervaar is pijn, pijn en nog eens pijn. Elke dag bijna wordt ik er enorm emotioneel van. Ik denk dan terug aan haar en de leuke tijden die we samen hadden met haar kind en mijn kinderen. Als een nieuw samengesteld gezin waren we. Van mijn kant is er ook veel twijfel geweest, en ik heb het mogen aanhoren van haar. Ik heb op 1j tijd er ongeveer 4000 aan spaargeld doorgejaagd. Geld dat ik betaald heb en spullen gekocht voor haar. En die andere mannelijke vrienden ook! Waar zit mijn verstand ? Ja, daar ja, stomkop! Hopelijk heb ik mijn lesje nu wel geleerd. Maar dat alleen zijn, dat is helemaal niets voor mij, ook al lees je overal dat je je leegte met jezelf moet vullen. Als dat waar is dat ieder op zich compleet moet zijn, hoe zijn we dan in godsnaam geboren ? Ieder vraag, commentaar of bemerking is van harte welkom. Alvast dank om mijn "kort stukje" te lezen.
(6261) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-12 18:48:00
Hai meneer van 'het korte stukje' ;), en anderen,

Als ik jouw verhaal zo lees, denk ik eigenlijk alleen maar: blijf voorlopig alleen en ga in therapie. Er zijn kinderen bij betrokken. Ga voor je eigen stabiliteit en vaderschap. Ik weet als geen ander hoe het is om opgevoed te worden door onstabiele ouders. Je geeft al die 'shit' gewoon door. Zorg dat dat stopt. Meer advies heb ik eigenlijk niet. Naar verwachting zal ook je volgende relatie weer hommeles zijn. Gewoon omdat er ook genoeg hommeles in jezelf zit. Je hebt dit soort relaties nodig. Begin dus bij jezelf. Denk aan je kinderen....

Hier weer een nieuwe fase. Mijn persoonlijkheid verandert enorm. Nu ook voor mijn omgeving. Het is wennen. Voor mij. Voor anderen. Ik was altijd de entertainer. Met mij nooit een moment van saaiheid. Ik word rustiger in mijn contacten. Heb niet het gevoel meer alles te moeten delen. Niet samen altijd maar op gaan in de euforie. Vreemd hoor...
Mijn vriendschappen zijn sterk genoeg. De meesten zullen dit wel overleven. Ik heb mensen natuurlijk altijd verleid. Verleid uit angst om in de steek gelaten te worden. De ene hield ik bij me door te zorgen, de ander door spannend te zijn, de volgende om altijd maar alles te begrijpen, etc., etc. Dat is voorbij. En dat is reuze eng. Ik heb niets meer te bieden dan mijzelf. Het lukt me ook niet meer om meer of iets anders te bieden. Dat is eng. Maar ergens vertrouw ik er toch op dat het genoeg moet zijn. Het geeft iig wel rust. Maar zal ik heel rustig en alleen achter blijven? haha...die vraag gaat soms toch door mijn hoofd...

Een heel fijne week!

ps; ben benieuwd hoe het met een ieder is; Fries, Jongen uit Brabant, Juffie, Monique, Petra, Celine en Ijsbeer natuurlijk!
(6263) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-13 00:17:00
en toch geloof ik je!

liefs, celine
(6264) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-13 22:40:00
Jaaaaa,Ijsbeer en z,n boek. Benieuwd of het boek al af En Alex? Hoe is het met jou? Nog steeds geen behoefte om terug te keren naar het forum? Zou het heel fijn vinden! Knorrie.
(6271) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-15 07:43:00
Hallo allemaal,

Iemand op het forum vroeg iemand zich af hoe het oa met mij gaat. Ik ben nu ruim 4 maanden uit de relatie, en het gaat redelijk goed. Met de nodige ups en downs. Hij is nog niet uit mijn systeem merk ik op de slechtere dagen, op die dagen spoken er nog steeds vragen door mijn hoofd. Vragen waar ik geen antwoord op krijg. Voor het eerst in mijn leven woon ik alleen, en dat is best moeilijk. Je mist soms toch wel een arm om je heen, iemand waar je je zorgen mee kan delen. Ook voel ik nog heel veel boosheid, over alles wat er gebeurd is. Boosheid richting hem maar ook richting mezelf. Waarom heb ik niet eerder ingegrepen, waarom heb ik alles goed gepraat. Maar ik ben nu wel blij dat de drama uit mijn leven is, heb nu meer rust. Hoef niet meer op mijn tenen te lopen, hoef niet meer bang te zijn voor deurwaarders, andere vrouwen en hoef niet meer bang te zijn over de vraag "wanneer is de volgende keer dat hij weggaat". Ik ben nu druk bezig om mezelf weer op te bouwen, oude vriendschappen nieuw leven in te blazen, meer contact met mijn familie. En dat voelt goed. Langzamerhand krabbel ik overeind, vind ik mezelf weer terug.
Ondanks alles wat er gebeurd is, wens ik mijn ex niks dan goeds, en hoop ik oprecht dat hij gelukkig word.
Mensen die op dit moment in een slechte relatie zitten met iemand die borderline heeft, of twijfels hebben of ze er wel mee door moeten gaan. Die wens ik heel veel sterkte en wijsheid, want het is geen makkelijke relatie of een gelijkwaardige relatie. En raak nooit jezelf kwijt!

Liefs Monique
(6275) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-15 23:09:00
Hi Monique, ik las net je stukje en ik moet je eerlijk zeggen dat ik je heel dapper vind! Ik zit in een relatie met een borderliner en ik wou dat ik eruit was, het is moeilijk mijn verstand moet het uiteindelijk van mijn hart winnen. Ik kan het nog niet hoewel ik weet dat de eindhalte dichtbij is, ook ik heb geld problemen dankzij hem, betalingsachterstanden etc. Mag ik je vragen wanneer had jij die knop omgezet ?
Nogmaals ik vind je dapper!!

Liefs slachtoffertje
(6276) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-17 12:23:00
Ik herken een hoop dingen in wat jullie schrijven...
Bij mij is borderline een paar maanden geleden vastgesteld en ik ben 20 jaar...
Het besef om me zo te voelen voor de rest van m'n hele leven ligt me heel zwaar... op de ene moment zou je de hele wereld aankunnen en op de andere dagen val je in een zwart gat en blijf je maar vallen... Heb een relatie van 3 jaar en ook een zoontje van 16 maanden en voor mijn vriend is het ook heel lastig omdat hij altijd het 'perfecte' leventje gewoon is geweest. het is voor hem dus heel moeilijk om dit te verstaan en dat geeft hem de twijfel of het wel goed is om nog steeds met onze relatie voort te blijven gaan. In die 3 jaar dat we samen zijn heeft hij al heel wat moeten verdragen van me... en nu nog steeds. Ik ben benieuwd of hij dit wil blijven verdragen... Voor zijn familie ben ik een hele rare en niet goed genoeg voor hem... Bang om in de steek te worden gelaten voor iets waar ik niets aan kan doen...
(6277) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-17 22:38:00
Hallo Slachtoffertje, bij mij ging er een knop om toen hij voor de zoveelste keer zijn spullen pakte en weer terug ging naar zijn ouders. Ik was geestelijk, lichamelijk helemaal kapot. Ik was een schim van mezelf. Zes jaar lang heb ik mezelf helemaal gegeven, meer dan 100%. Ik keek naar mijn zoon, omdat ik moest vertellen dat mijn ex weer wegging, en zijn gezichtsuitdrukking zorgde dat er bij mij een knop omging. Ik was mezelf kwijtgeraakt in die relatie en ik kon niet toestaan dat mijn zoon zijn moeder kwijt zou raken. Als ik dit weer zo opschrijf lopen de tranen me weer over de wangen. Heb je kinderen slachtoffertje? Hoe was je voor deze relatie? Denk daar eens aan terug, en merk je dan dat je veel veranderd bent. En ben je gelukkig? Ik weet niet hoe je relatie precies is, ik heb niet alles gelezen. Sorry daarvoor. Je zult vast wel gelezen hebben, dat het een soort verslaving is deze relatie. Dus als dat stopt dan word je weer op jezelf teruggeworpen. Zorg ervoor dat je steun hebt, al is het maar 1 persoon. Maar geloof me, je bent het waard om voor jezelf te vechten. Ik zal de komende tijd hier vaker lezen, vooral om jou en anderen tot steun te zijn.

Ik weet dat onze partners er niks aan kunnen doen dat ze deze ziekte hebben, maar de vraag is kun jij ermee leven. Er is geen genezing voor deze ziekte en het zal altijd terug komen. In mijn geval zelfs verslechteren. De liefde van het begin (die ik van hem kreeg) werd telkens minder.

Heel veel sterkte.

Liefs Monique
(6279) Reactie van een bezoeker van de site!


2015-04-18 11:51:00
Dag allemaal,

Wat een herkenning!

Ik ben nu ong 10 jaar getrouwd met een Borderliner, hoe ik het vol hou? Ik wist van tevoren dat mijn partner psychische problemen had, ergens achter dat zwarte borderline scherm schuilt een mooi mens dacht ik. Maar wat is het soms ontzettend zwaar, het zwart-wit denken, het "ik kan niets", de woede-uitbarstingen, het omslaan van grappig doen naar ontzettend boos worden, de "vreet-buien", niet los kunnen komen van alcohol.... Echt, ik loop continue op mijn tenen, vanmorgen nog een woede-uitval naar mijn hoofd geslingerd gekregen, uit het niets.... Het vervelende vind ik ook dat mijn man zomaar 'breekt' met leuke kennissen die we hebben opgebouwd. Hoe ik het vol hou? Ik heb veel geduld en blijf positief denken, ik blijf hem liefde geven, want dat is zo nodig, maar aan de andere kant heb ik ook liefde nodig. Gelukkig heb ik een clubje van eigen kennissen op gebouwd waar ik af en toe leuke dingen mee ga doen en leuke collega's, ik heb dat echt nodig.

Ik wens iedereen met een partner met Borderline ontzettend veel kracht toe en ook de Borderliners zelf, ik weet dat het leven voor de Borderliner zelf ook heel zwaar kan zijn.

H.
(6280) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-19 08:46:00
Hallo Monique,

Wat heb jij dat mooi geschreven. Ik denk dat jij het heel goed beschrijft. Jezelf kwijtraken, verslaving, sreeds wegvluchten, onrust, kleine kinderen die er de dupe van worden.

Achteraf gezien ben ik er in mee gezogen, zelfs mijn twee kinderen. In ons huis ontstond ook steeds meer onrust. Nu is het herstellen, herstellen en nog een herstellen.

Toen ik hem voorstelde om de contactfrequentie van hem af te laten hangen ging hij direct akkoord. Soms wilde hij twee keer per week afspreken en soms hoorde ik anderhalve week niets. Anderhalve week niet van je laten horen, geen behoefte hebben in contact, dat vind ik niet fijn. Uiteindelijk hebben we weer een punt gezet achter de relatie. Voor de zoveelste keer... Ik zal jullie het gedicht laten lezen wat hij pas heeft geschreven voor mij.

Afgekeerd van de kracht van de groep
Sterke leeuwin, koningin van de steppe
Een stoere leeuw komt af op de roep
Koning der dieren die samen wilt jagen

Moedige meermin, prinses van de deining
Gevangen in glooiingen zwemmen we door
Het hoofd boven water, de adem lang
Soms kopje onder, lucht te weinig

In huis een spel van schaduw en licht
Jij gevangen in passie voor mij
De stralen van liefde strijken over mijn hart
Het gloeit, mijn geluk dan in zicht

Dit is dus geschreven door mijn ex met borderline.
(6284) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-19 09:31:00
Beste allemaal,
wat een verschrikkelijke en hartverscheurende verhalen hierboven allemaal :(
Ik heb zelf ook een verschrikkelijke situatie meegemaakt onlangs...
om eerlijk te zijn.. ik zit nog midden in de liefdesverdriet en hoop met jullie herkenning en verhalen steun te krijgen en het zo eerder een plaatsje te kunnen geven.
Ik ben 15 jaar getrouwd met mijn man en heb 3 kinderen.. door werk van mijn man ben ik heel veel alleen geweest in mijn relatie en 2 jaar geleden kreeg ik lichamelijk klachten en heb een psycholoog bezocht.. daar heb ik een half jaar therapie gehad en issues van mijn verleden (o.a. slechte relaties) verwerkt. ook met EMDR therapie.
Op de sportschool (hoe cliche !) kom ik vorig jaar een man tegen (paar jaar jonger dan dat ik ben en een geweldig lichaam) die me het hof maakte.. hij pakte me echt met zijn mooie woorden en zielige verhalen (over zijn verleden.. eerst obesed, daarna boulimia, daarna exen die aan drugs zitten en waar hij veel geld voor betaald heeft om haar af te laten kicken, geen vrienden (omdat hij niemand kan toelaten in zijn leven door alle pesterijen en negatieve ervaringen) en dat zou ook de reden zijn waarom hij nog thuis woont bij zijn ouders !! - zoals hij steeds aangaf ' huisgenoten' ! kortom ik kreeg een zwak voor deze persoon.. ik wou hem eigenlijk helpen door veel met hem te praten.. maar ik werd verliefd.. toen hij mijn zoende voor het eerst stond ik in vuur en vlam.. dat voelde zo ontzettend fijn en smaakte naar meer. dit had ik ook gemist in mijn eigen relatie.. ik dacht ' het gaat wel weer over' maar tegendeel werd werkelijkheid.. ik raakte volledig in de ban van hem.. hij complimenteerde me met alles, gaf me de aandacht waar ik naar smachtte, liet me de mooiste persoon op de wereld voelen.. hij was er 24-7 voor me ! met lieve kaarten, gedichten, bloemen, appjes, en zijn zalige zoenen... en natuurlijk de intimiteit ! daarin hadden we echt een klik ! Er ging een wereld voor me open.. Maar toch had ik steeds een 'onderbuik' gevoel.. en met mij mensen om me heen.. Ik zou het liefst qua gevoel voledig in een relatie zijn gestort met hem en scheiden van mijn man (die ondertussen ook op de hoogte was en met lede ogen mijn puberale verliefdheid aanzag) en me steeds probeerde tot inzicht te laten komen. Ik zat in een tweestrijd, gevoel of verstand.. dat heeft zo maanden geduurd, kreeg er zelf lichamelijke klachten van.. zoveel stress.. zoveel druk op mij.. (je maakt immers een keuze voor je leven maar je hebt ook kinderen) mijn minnaar gaf steeds aan.. het is beter voor je kinderen als je met mij gaat want je voelt jezelf gelukkig en dat straal je dan ook naar hen uit !... en met zijn mooie praatjes pakte hij me echt helemaal in.. ik ging steeds meer overstag.. Ik had geen idee wat hij aan inkomen had want hij had 'vaag werk in mijn beleving' op zijn slaapkamer bij zijn ouders.. maar hij beloofde me dat we financieel geen zorgen zouden krijgen om de kinderen op te voeden.. ik zit momenteel zelf zonder werk en hoefde niet op een som allimentatie te rekenenen van mijn man. dus ja ik was onzeker.. durfde ook daarom de stap niet te nemen.. maar ook nog steeds mijn onderbuikgevoel.. Als we samen waren dan voelde ik me echt de prinses.. wat was hij fijn, lief, grappig, intelligent, aanhankelijk, lekker. Onze harten verscheurden steeds weer als we zonder elkaar waren.. we waren net 2 magneten ! hij maakte de mooiste dingen voor me (creatief was hij ook) en wekelijks een prachtige kaart in de bus ! zou echt de perfecte relatie zijn.. maar ik hield hem in de onzekerheid over de definitieve keuze voor hem, omdat ik DE stap gewoon niet durfde te maken.. Ook merkte ik na die maanden steeds meer 'scheurtjes in onze relatie' hij werd jaloers, was dagen online om te kijken of ik ook online was en als ik online kwam direct beginnen met de mooiste appjes, mijn berichten checken - ook stiekem, hij trilde ook continu (zou van medicatie kunnen komen ? ) mij heel doordringend aankijken- kon ik best raar van worden- negatief zijn over mensen (mijn familie en vriendinnen) in korte tijd 2 verschillende kanten van zichzelf laten zien.. eerst raar en onverschillig binnenkomen als er iets niet goed voelde voor hem, en als ik dan aangaf ' misschien beter dat je gaat' dan mij opeens vasthouden en zoenen en een compleet ander persoon zijn !!!
Hij sliep 's nachts weinig (hij had niet veel slaap nodig zei hij ) en bracht uren per dag in de sportschool door, nog beter eruitzien.. - inmiddels was hij gestopt met de anabolen zei hij.
Maar of dat echt zo was ? hij slikte wel 20 vormen van vitaminen... alles in het extreme. Had het altijd warm (nooit een jas aan, zelfs niet met -0 temperaturen)
Op een bepaald moment zat ik weer in een fase van keuzes.. en ik realiseerde me dat ik echt moest kiezen.. ben zelf naar een psycholoog gegaan om de zaken op een rijtje te krijgen in mijn eigen gedachten.. deze man gaf aan dat ik tijd nodig had om na te denken.. (lees 6 maanden geen contact met mijn man en mijn minnaar !! ) Mijn minnaar gaf aan dat hij wel jaren op me zou wachten omdat ik zijn droomvrouw was en hij voor altijd met mij verder wou. Maar toen ik na 2 weken op de sportschool kwam om op te zeggen was hij daar al volledig aan het trainen met een andere vrouw !!!!!! Ik wist niet wat ik zag... de grond zakte onder mijn voeten weg.. mijn ' soulmate, geliefde, toekomst, vertouwenspersoon .. was al met een ander... en wie weet hoelang ?? de avond ervoor hadden we nog app contact en daarin kreeg ik nagenoeg nog een aanzoek om ajb ooit mijn ja-woord aan hem te geven !!
ik ben huilend weggelopen maar hij bleef daar trainen met haar.. hij liet me echt vallen.. 's middags ben ik naar hem gegaan om het uit te praten maar ik zag een compleet andere blik in zijn ogen (die ik nog nooit zo eerder had gezien) .. vragen over dingen had geen zin.. ik kreeg verwijten naar mijn hoofd wat ik wel niet had misdaan, hoe erg ik hem gekwetst had en wat mijn ouders negatief over hem waren geweest.... 2 dagen later heb ik hem nog een keer gebeld.. maar ik stoorde kennelijk alleen maar.. hij was bezig met tanden poetsen, vitaminen uit stripjes drukken en innemen. en kon de moeite niet opbrengen om even rustig te zitten om met me te praten.. die nacht heb ik een paniekaanval gehad ! wat een nachtmerrie..
Hoe kan iemand ZO van het ene moment op het andere moment iemand aan de kant zetten en de gevoelens wissen ?? ik heb niet zo'n aan-uit knop !
Ik heb mijn man alles uitgelegd en hij wist dat dit ooit zou gaan gebeuren.. hij is er nu voor me ! ik moet mijn verliefdheid echt uit mijn lichaam krijgen voor hem.. en ze weer terug krijgen voor mijn man.. hij heeft me echt onvoorwaardelijk gesteund.. en daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor ! denk dat er een engeltje op mijn schouder heeft gezeten om me dit inzicht te geven dat ik toen op het juiste moment in de sportschool kwam om op te zeggen ze samen zag.. anders zat ik waarschijnlijk nog steeds in de stress van het kiezen..
Op dit moment voel ik me in een diep dal omdat ik ze ook al hevig verliefd en zoenend ben tegengekomen (deze stad is klein) en hoewel mijn verstand echt beter weet is het voor mijn gevoel een hel.. is dit duidelijk een persoon met borderline of herkent iemand er ook wat anders in ? Ik zit ook nog in tweestrijd om zijn nieuwe vriendin een waarschuwing te geven, zij is gescheiden en heeft ook kinderen.... Wat zal ik doen, juist omdat er kinderen in het spel zijn.. afz van een Twijfelaar :(
(6285) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-19 21:13:00
Hi Monique, dank je wel voor je reactie, nee ik heb gelukkig geen kinderen en ik zit nu ook 6 jaar in deze zieke relatie, en inderdaad bij mij ook wordt het steeds slechter en slechter. Ik was voor hem zeker wel gelukkig was gescheiden van mijn eerste overspelige echtgenoot die mij inwisselde voor zijn minares, ik kwam goed vanaf en daarna heerlijk negen jaar lang op mezelf gewoond en me zelf helemaal teruggevonden. Toen kwam ik deze lieftallige attente charmante man tegen die mij alles gaf wat ik niet in eerste huwelijk had, liefde,cadeaus,tijd noem maar op , ik wist niet wat me overkwam toen we samen gingen wonen ging het geleidelijk woede aanvallen om niks, geld verprutsen, blowen drinken hokken alles kwam tevoorschijn, je zou nu denken dat wist je toch wel van te voren voor dat je ging samen wonen? Nee! Want hij woonde in duitslaland en we zagen elkaar een paar keer per jaar, dus het was een grote verassing voor me later toen het steeds voorkwam dat ie los flipte etc. Nu ben ik ervan overtuigd dat dit mijn zware achteruitgang wordt als ik niet uitstap, ik ben het me bewust maar elke keer ben ik bang voor wat er daarna komt, ik bedoel ik kan hem niet het huis uitzetten omdat ik het simpel niet durf, ik hoop dat ie echt weggaat binnenkort want daar dreigt hij mee nu. Ik heb op dit moment zoveel verdriet ervan dat mijn hoofd bijna explodeert, ik ben soms sterk en soms een wrak.
Ik wil meer schrijven maar m'n laptop heeft hij afgegeven bij used productschap voor geld, ik typ dit via m'n telefoon en hoop dat er niet veel spellings of typfouten inzitten.
Monique nogmaals dank en ik hoop meer te lezen van jou
Liefs slachtoffertje
(6287) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-21 18:59:00
Aan twijfelaar

Ik wil graag reageren op twijfelaar.
Jou verhaal zou het mijne kunnen zijn.
Het is echt precies het zelfde verhaal.
Echt verwonderlijk.
Niet dezelfde man maar jou verhaal is in grote lijnen het zelfde als het mijne.
Ik ben na mijn relatie naar de psycholoog gegaan.
Zij was diegene die mij erop attendeerde dat mijn ex trekken van borderline en zelfs wat narcistische trekjes vertoonde.
Twijfelaar ,ik zou je adviseren om die nieuwe vriendin niet te waarschuwen.
Straks heb jij het gedaan of hij zegt dat je jaloers bent.
Ik zou nu in een negeer modus gaan zitten.
Ga je verdriet aan en zoek steun bij je huidige man.
Ga voor je gezin en neem de tijd.
Ik ben een half jaar verder ik ben er nog lang niet en ik heb veel verdriet.
Ik zou zoveel willen vertellen, ook omdat ik denk dat hij jou niet is vergeten.
Het is de woede die je ziet denk ik.
Precies zoals ik heb meegemaakt zodra die is gezakt kun je misschien nog iets verwachten.
Net zoals ik, en dat na maanden!

Liefs R
(6290) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 10:46:00
HI R, Wat fijn om te horen dat er ook mensen zijn die deze situatie herkennen.. zoals ik lees ben jij al maanden verder en het doet dus nog steeds pijn ! wat bedoel je met ' kun je nog wat verwachten' ?
Ik moet hier doorheen en ik realiseer het me al te goed dat als ik toch voor hem had gekozen het wel eens een heel ander leven kunnen zijn geworden dan het leven dat ik nu leid.. juist omdat ik al wat van die 'trekjes' heb meegemaakt in toch een korte periode.. maar de periode is lang genoeg geweest om ook helemaal 'tot over mijn oren' verliefd te worden..
In mijn omgeving kan ik er wel over praten maar niemand begrijpt echt de situatie waar ik nu in zit.. omdat zij juist blij zijn dat het voorbij is... (en dan is het makkelijk praten.. wees blij want.. stel je voor .. dat, hoe zou het zijn geweest als... ) maar in mijn hoofd is het voornamelijk het gemis .. en de heerlijke momenten die we samen hebben meegemaakt die overstemmen.. Hoop een reactie van je te krijgen ..
Groetjes twijfelaar
(6291) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 11:24:00
Beste twijfelaar,

Jouw verhaal is zeer herkenbaar, mijn ex was in het begin precies zo. Het kon allemaal niet op, veel mooie beloftes, veel aandacht voor mij etc. Maar toen die fase voorbij was, begon het gedoe, niks deugde. Zijn werk niet (als hij eens een keer baan had), de stad waar ik woonde niet, de flat waar we woonden niet etc etc. Veel gedoe online met andere vrouwen, nou ja zo kan ik wel een tijdje doorgaan. Dit moet je echt niet willen voor jezelf, geloof me, je bent meer waard dan dat. Mijn advies, afkappen. Focus je op jezelf en op je gezin, knok ervoor! Besteed geen aandacht meer aan hem, als je dat wel doet, word je telkens verder mee gezogen. Dit klinkt misschien hard, maar voor mij was dat het beste. Ik heb mezelf zo gegeven aan die man, en nog was het niet genoeg. En werd ik keer op keer keihard aan de kant getrapt.
Heel veel sterkte met je beslissing, want dat is toch iets wat alleen jijzelf kan maken.
Liefs Monique
(6292) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 11:40:00
Hallo Slachtoffertje,

heel herkenbaar hoor je verhaal. Heb je iemand die je kan steunen hierin, misschien om je te helpen om je partner uit huis te krijgen? Dit soort dingen moet je niet alleen doen. Je hebt duidelijk je grens bereikt, en misschien ben je er ook wel overheen gegaan. Net zoals ik. En mocht het ooit zover komen dat jullie uit elkaar gaan, zul je merken dat het in begin heel zwaar zal zijn, maar probeer die gevoelens te accepteren. Het is ok om je zo te voelen, en dan zal je merken dat het met hele kleine stapjes vooruit zal gaan. Dat je niet meer bij alles hoeft na te denken, omdat je bang bent voor de reactie.
Dat wil niet zeggen dat ik er al helemaal overheen ben hoor, ik mis nog vaak de begin periode die we hadden. Maar dan denk ik gauw aan het laatste jaar die echt heel zwaar was, voor ons beiden. Want hij had het ook niet makkelijk, dat was wel duidelijk. Maar hij verzweeg dingen voor me, en ik was degene die spoken zag.
Je verhaal gaat me door merg en been, want ik voel precies alle pijn en verdriet en frustratie boven borrelen.
Geloof me, je komt er wel, hou vol!

Liefs Monique
(6293) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 19:24:00
Hi Monique,
Dank voor je reactie.. vind het echt fijn om het erover te hebben .. In mijn situatie kan ik geen contact met hem opnemen.. hij heeft alles geblokkeerd (FB en APP) en ik ben ook niet van plan om contact met hem op te nemen.. het is alleen mijn innerlijke onrust die overheerst.. ik MOET van mezelf steeds denken aan de negatieve momenten samen om hem zo ' slecht' in mijn gedachten te houden.. ik denk dat dit de enige manier is om mijn gevoelens de 'baas te zijn' in mijn geval noem ik het 'afkicken' want dat is het.. van het ene op het andere moment van alle contact wat ik maar wenste tot helemaal niets is heel moeilijk, zo blijkt.. mijn man is op dit moment voor werk in het buitenland en het duurt nog een paar maanden voor hij echt terug komt ! maar dat is misschien juist wel goed om dit dan echt een plaats te kunnen geven.. Hij zit in een situatie dat hij volledig zijn gevoelens kan uiten bij een andere vrouw en mij zo heel makkelijk kan vergeten.. dat maakt het tot een bitter eind.. en dit eind had ik echt nooit verwacht.. hij kon immers niet zonder me.. had van alles verwacht, stalken en smeekbedes als ik kenbaar zou maken om toch voor mijn gezin te kiezen.. maar dit zo snel..echt niet ! hoe kun je je gevoel zo makkelijk vervangen of opzij zetten ??? ik kan daar geen idee van krijgen.. wie heeft hier (persoonlijk) ervaring mee ? ik hoor het heel graag
(6294) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 21:18:00
Hoi twijfelaar,

Nogmaals zeker voor je gezin gaan doe ik ook.
En tuurlijk is je veel leed bespaard dat weet ik uit mijn eigen situatie.
Ik vond het, het pijnlijkst dat hij meteen vrolijk verder ging.
Ik las uit jou verhaal dat hij dat ook deed.
Onze situatie is het zelfde.
Ook zijn daden zijn het zelfde, alles is het zelfde als mijn verhaal.
Het controleren van whats app bijvoorbeeld evht alles is het zelfde.
Daarom springt jou verhaal er zo uit voor mij.

Voor andere mensen hier op deze site heb ik respect en knap dat ze voor zichzelf hebben gekozen.

R
(6295) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 21:31:00
Beste allemaal, sins nu zn 2 maanden is mn relatie over. De relatie die ik had met deze vrouw was geweldig met veel ups en downs. Nu pas kom ik erlangzaam achter dat ze bl heeft. De afgelopen maanden / 2 jaar heb ik van alles geprobeerd om de pijn en het verdriet die ze heeft van uit haar jeugd weg te halen. Door naar de psycholoog te gaan ziekenhuis bezoeken ggz etc etc. Maar op de een of andere manier kwam ik er niet door heen. Nu begrijp ik dat ze dit niet expres deed maar gehoord wilde voelen. Wat IK op een gegeven moment deed was haar weg duwen. Ik wilde geen contact meer, ik wilde niets horen. Daar door werd het alleen maar erger. Zelfmoord neigingen, drugs, alcohol en dan compleet tegen me door het lint gaan. Voicemails volspreken etc etc...De pijn en verdriet is nog steeds bij mij. En ik kan het niet los laten. Volgens horen zegge heeft ze nu al weer een andere relatie. Ik kan me niet voorstellen dat het gevoel bij haar al weg is. Ja er is heel veel gebeurt. Nee ik begreep het niet en heb in deze denk ik verkeerd gehandelt. Mijn probleem nu is. Ik kan het niet loslaten ik HOU VAN HAAR en het liefst wil haar terug ik ken ook de mooie kanten van haar. Heeft er iemand raad alles is welkom...gr NULTIEN
(6296) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-22 23:54:00
Ik heb nu reeds 10 maanden een relatie met een man met bl we hebben 10 maanden samengewoond maar dat werkte niet ik ben ontzettend gek op hem we wonen nu ieder apart. Nu is het weer wat beter en krijg ik niks anders dan liefde en daar geniet ik van
Zal er altijd voor hem zijn. En als het ff niet gaat ga ik gewoon naar huis en laat hem alleen na een paar dagen mist hij me dan weer en dan ben ik er onmiddellijk voor hem
Is zeer moeilijk maar kan hem niet los laten. En ik weet dat hij ook van me houd en dat hij er niks kan aan doen. Dus ik geniet echt van zijn goede dagen die vol liefde zijn en de slechte neem ik erbij.
(6297) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-23 15:03:00
Pffff.....
Hoe herkenbaar allemaal... Ik heb 4 jaar een relatie gehad met een man, waarvan 2 jaar gehuwd geweest... Vorig jaar zijn de problemen begonnen... Nu wil hij scheiden... Je voelt dat er iets niet juist is in je relatie, maar je weet niet wat....Hij woont sinds februari alleen, we wilden vrienden blijven, maar zelfs dat lukt niet meer... Vorige maand heeft hij dan een zelfmoordpoging ondergaan, is opgenomen op psychiatrie, en verblijft daar nu nog steeds... Ik dacht aan een zware depressie...
Tot ik vorige week het verdict kreeg van onze huisarts dat hij waarschijnlijk Borderline heeft. Ik wist niet wat ik hoorde....
Opzoekingen op internet gaven me zo veel herkenning.... Geldverkwisting, drank- en drugsverslaving ( sinds kort ), zwart-wit denken, liegen, alles op een ander afschuiven, 8 keer in 4 jaar tijd veranderen van werkgever, ik herken het allemaal.... Maar ik zie hem doodgraag en hij mij ook...Het doet allemaal zo veel pijn, mijn hart bloedt, maar ik moet er van af, voor mezelf en voor mijn kinderen....
(6298) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-23 17:18:00
Hoi twijfelaar.
ik herken me ook wel in je verhaal.... ook ik werd verliefd op een Bl terwijl ik nog getrouwd was... en hij in een relatie zat...
maar zijn gevoel voor me was zo oververweldend dat hij een streep trok onder een 8 jaar durende relatie.... ik heb heel hard getwijfeld om mijn gezin en mijn man (na 22 jaar huwelijk op te geven....) maar hij beloofde me alles... en het voelde zo goed aan dat ik uiteindelijk toch voor hem koos.... Hij was een hele charmante man... liefdevol. .. heel romantisch... Hij overlaadde me ook met attenties. Liefdesverklaringen.hij kon niet zonder me... ik was zijn alles.... tot hij volledig uit het niks de relatie verbrak... zonder uitleg.... alleen dat hij een nieuwe levensstart wilde en hij borderline heeft...
nu intussen 6 maanden geleden.. De pijn blijft heel hevig... Hoe kan ik ooit weer in liefde geloven...
ook hij is alweer heel gelukkig met nieuwe vriendi.
succes alvast... het is heel pijnlijk... maar ooit lukt het wel
merel
(6300) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-23 19:32:00
Hoi Merel,
Ooooo van jou ook een schrijnend verhaal, kan ik er uit opmaken dat je alles hebt opgegeven en dus je huwelijk opgegeven hebt en nu er alleen voor staat :(?? Het is duidelijk wel een wederkerende situatie voor een BL om iemand waar hij /zij zo hevig verliefd op is zomaar in de steek te kunnen laten en heel gemakkelijk in een nieuwe relatie stappen.. ! Dat maakt het voor de personen die ' achterblijven' ondraaglijk.. zo ervaar ik het tenminste.. ik ben nu precies 2 weken verder..en ik heb nog veel helse momenten dat ik me diep ongelukkig voel, zeker associatie met bepaalde liedjes, omgevingssituaties toen ik me echt de meest gelukkige vrouw ter wereld heb gevoeld.. had dit NOOIT zien aankomen.. en een echte verklaring heb ik nooit gehad.. alleen verwijten toen ik ernaar vroeg.. ik was boos en onzeker (in paniek) toen ik hem echt voor het laatst heb gesproken.. dat was letterlijk ons afscheid.. en in mijn leven heb ik nog nooit (in welke situatie dan ook ) zo afscheid van iemand genomen of willen nemen.. en hij loopt vrolijk fluitend en stralend over straat en als hij met haar is zichtbaar verliefd, niet van elkaar af kunnen blijven... het breekt mijn hart !!!! Maar aan de andere kant.. toen wist ik dit nog niet en ik ben naar mijn inziens er op tijd bij want als ik daadwerkelijk voor hem had gekozen en de kinderen erin betrokken had was het vele malen erger geweest (dit is hun bespaard gebleven) ... Maar gevoel... emotie... dat is iets waar ik nu (nog) geen controle op heb.... en daar streef ik naar ! Merel jij ook heel veel sterkte en de andere personen die gereageerd hebben natuurlijk ook ! Liefs van Twijfelaar
(6301) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-23 22:24:00
Mijn ex is nu voor een paar weken op vakantie, afgelopen vrijdag belde ze me op om te praten, vervolgens zegt ze dat ze al een andere relatie heeft en dat ik er niet meer op hoef te rekenen dat wij ooit nog bij elkaar komen. Dit heb ik in middels ook al bevestigt gekregen uit ander richtingen dat ze iid een andere relatie heeft. Maar vervolgens gebruikt in een status update op der een tekst die allen ik weet en wat alleen voor iets speciaals is. Hoe kan dit ik begrijp dit werkelijk niet. Is het houden van dan echt al weg??? Na 2 jaar waarin we ook veel samen hebben gedaan om haar probleem onder de knie te krijgen toen nog niet wetend dat ze bl heeft..overigens het is nooit vastgesteld maar naar het lezen van diverse forums waaronder deze en een gesprek dat ik heb gehad met een spycholoog komt daar wel op neer.. Ik weet niet hoe ik hier in verder moet. Ik wil haar nog steeds terug. En wil voor alles gaan...Ik weet en ken ook haar goede kanten, ze is zorgzaam en nee het draait ook zekers niet altijd om haar.. iemand hier ervaring mee?? Gr NULTIEN
(6302) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-24 00:03:00
Hoi Merel,
Ooooo van jou ook een schrijnend verhaal, kan ik er uit opmaken dat je alles hebt opgegeven en dus je huwelijk opgegeven hebt en nu er alleen voor staat :(?? Het is duidelijk wel een wederkerende situatie voor een BL om iemand waar hij /zij zo hevig verliefd op is zomaar in de steek te kunnen laten en heel gemakkelijk in een nieuwe relatie stappen.. ! Dat maakt het voor de personen die ' achterblijven' ondraaglijk.. zo ervaar ik het tenminste.. ik ben nu precies 2 weken verder..en ik heb nog veel helse momenten dat ik me diep ongelukkig voel, zeker associatie met bepaalde liedjes, omgevingssituaties toen ik me echt de meest gelukkige vrouw ter wereld heb gevoeld.. had dit NOOIT zien aankomen.. en een echte verklaring heb ik nooit gehad.. alleen verwijten toen ik ernaar vroeg.. ik was boos en onzeker (in paniek) toen ik hem echt voor het laatst heb gesproken.. dat was letterlijk ons afscheid.. en in mijn leven heb ik nog nooit (in welke situatie dan ook ) zo afscheid van iemand genomen of willen nemen.. en hij loopt vrolijk fluitend en stralend over straat en als hij met haar is zichtbaar verliefd, niet van elkaar af kunnen blijven... het breekt mijn hart !!!! Maar aan de andere kant.. toen wist ik dit nog niet en ik ben naar mijn inziens er op tijd bij want als ik daadwerkelijk voor hem had gekozen en de kinderen erin betrokken had was het vele malen erger geweest (dit is hun bespaard gebleven) ... Maar gevoel... emotie... dat is iets waar ik nu (nog) geen controle op heb.... en daar streef ik naar ! Merel jij ook heel veel sterkte en de andere personen die gereageerd hebben natuurlijk ook ! Liefs van Twijfelaar
(6303) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-24 01:28:00
Dank je Monique, ik doe mijn best, het blijft heel moeilijk!
(6304) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-24 06:25:00
Aan twijfelaar,

Mijn laatste gesprek met mijn ex waren ook harde woorden en uiteraard kreeg ik overal de schuld van.
Bij jou is alles zeer vers ik ben een half jaar verder.
Hoe ben ik erdoor gekomen....
Ik heb om rust gevraagd en dat wil ik nog steeds.
Ik heb totaal geen contact meer gehad mijn ex had ook meteen een ander na een relatie van 3 jaar.
Kon gelukkig ook niet want ik was geblokkeerd etc en daarbij heb ik alle nummers verwijderd.
Rust is nu even het belangrijkste.
Doe leuke dingen met je gezin en zoek wat afleiding.
Neem de tijd om dit te verwerken, praat veel.
Dit proces kan lang duren het is niet alleen het verdriet maar je voelt je ook besodemietert.
Het is dat mijn psycholoog mijn attendeerde op trekjes borderline , narcistisch anders had ik hier nooit bij stil gestaan , ondanks de vreemde situaties die ik heb meegemaakt.
Hoe blind kan liefde zijn.

Sterkte R
(6306) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-24 12:08:00
Beste NULTIEN,
Volgens mij weten borderliners niet eens wat "houden van" betekent. Toen mijn borderline-ex mij ook als een baksteen liet vallen (na 2 jaar) en vervolgens vertelde dat ze aan iedereen "liefde wilde geven", klonk mij dat zelfs een beetje sneu in de oren. Een relatie voor mij heeft alles te maken met respect, gelijkwaardigheid en vertrouwen. Zo niet, dan is men bezig met het spelletje "hoever kan ik gaan?", waar helaas geen eind aan komt. Ik kan me zo voorstellen dat je overrompeld bent. Zorg ervoor dat het voor jezelf duidelijk wordt, wat alleen JIJ (niet zij) nou werkelijk wil en niet wil. 026
(6308) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-24 17:05:00
Hoi allen,

Al 6 1/2 week rust binnen mijn relatie. Blij verrast. Ik had hier eerder de vraag neergelegd of iemand met een borderlinepersoonlijkheid een crisis kan tegenhouden of dat het altijd tot een uitbarsting moet komen. Ik heb ondertussen mijn antwoord gekregen en dat is anders dan ik dacht. Tot nu toe dacht ik dat als de signalen er zijn, dat het altijd tot een uitbarsting zou komen, vroeger of later... Maar mijn partner blijkt in staat te zijn hier anders mee om te gaan. Trots op hem (en trots op mezelf omdat ik realiseer dat het feit dat ik er anders mee om ga, daar veel me te maken heeft)! Ik denk dat er een hoop mogelijk is, maar je moet beide ervoor willen gaan. Ik lees vaak dat de liefde van het begin er niet meer is en alleen maar minder wordt. Na 2 1/2 jaar kan ik zeggen, dat ik het een periode ook zo heb gevoeld. Toen onze relatie alleen nog maar bestond uit crisissen, verdriet en pijn. Ik realiseerde dat er iets anders moest, dat we ALLEBEI vastzaten in een patroon dat ongezond was. Tevens dat zo doorgaan, zou betekenen dat ik mezelf ten gronde zou richten. Mijn partner was op dat moment niet in staat te veranderen (is ook bijna niet te verwachten), het patroon te doorbreken. Ik gelukkig wel (zeker niet gemakkelijk!!!). Ik heb veel geleerd, ik wilde een ander leven. Ik koos voor mezelf (maar niet tegen mijn partner, wel als dat nodig was), ik koos voor een gezonde manier van omgaan met elkaar. Misschien zou mijn partner mee kunnen veranderden, misschien niet. Dat zou de tijd uitwijzen. Daar draaide het allemaal niet meer om. Gelukkig kan hij mee veranderen. Nu, nu ik niet meer strijd voor onze relatie, nu ik weet dat ik hem ook los kan laten als dat nodig is, nu ik ook zonder hem heel gelukkig kan zijn, nu ik mijn eigen geluk belangijker vind dan hem, nu ik niet mee ga in een ongezonde relatie. Nu is onze liefde sterker als ooit, dus na 2 1/2 jaar kan ik zeggen, de liefde van het begin kan ook sterker worden, kan gezonder worden, kan stabieler en normaler worden. Maar ik heb daarvoor wel naar mezelf moeten kijken en aan mijn eigen patronen moeten werken. Inderdaad, had ik een relatie met een "normale" partner gehad, dan was dit nooit gebeurd, geen crisissen, dan had ik normaal gefunctioneerd in een relatie. Maar dan had ik een hoop van wat ik nu weet en heb geleerd, nog lang niet ontdekt. Dan had ik mijn rol vanuit mijn gezin van vroeger nooit zelf gezien en daarin nooit kunnen veranderen. Ik ben heel dankbaar voor de spiegel die me voorgehouden is. Ik ben dankbaar dat ik niet meer de neiging heb te wijzen naar de ander, die is tenslotte "ziek".
Ik ben gelukkig, zowel met als zonder mijn partner. Maar nu dus met en op een steeds gezondere manier. Ongetwijfeld zullen er af en toe crisissen zijn, zijn we er nog lang niet, zal ik ook weer huilend en gefrustreerd raken en misschien hier weer posten. Maar ik ben hoopvol dat deze situaties minder vaak voor kunnen komen en minder heftig kunnen zijn. We hebben al zoveel bereikt en dat terwijl mijn partner niet eens in behandeling is geweest (is ook niet alijd nodig en volgens mijn therapeut doen we samen al een hoop wat normaal in behandeling wordt geleerd, zoals metaliseren, relativeren, minder zwart - wit denken, afkoelperiodes inlassen, etc.). Moch hij ooit wel in behandeling willen, dan zullen we denk ik alleen nog maar verder komen. Zoals Belinda, ik ben altijd zo trost als ik lees hoe je vooruit gaat. Je laatste bericht vermeldde volgens mij dat je persoonlijkheid veranderd en dat dit wennen is voor je omgeving. Dat kan ik me voorstellen, ik denk echter ook dat je echte persoonlijkheid, wie je echt van binnen bent, voor de omgeving al langer zichtbaar was. Ik denk dat mensen die jou al langer kennen, al lang al door al die opsmuk heen prikken en de persoon achter de (borderline) uitspattingen al lang zagen.
Hier dus verder alle rustig, goed en liefdevol en wilde dat ook graag hier delen. Niet alleen de nare dingen van me af schrijven, maar ook delen in de goede dingen :-).
Liefs Divera
(6310) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-25 09:22:00
Beste 026,

Houden van,ik heb heel veel liefde en houden van haar gekregen. Ze zat op een geven moment in crisis. Ik wist daar niet goed mee om te gaan. in die tussen tijd is er heel veel maar dan ook echt heel veel pijn en vedriet geweest. Als gevolg van de crisis Heb ik van alles geprobeerd om haar te helpen, helaas drong ik niet tot haar door, ik werd bang en duw haar steeds verder van me af. Daar ik het niet begreep. Inplaats van me af te duwen. had ik haar moeten steunen denk ik. NU is ze volgens haar zegge al weer in een andere relatie, iets wat ik van sommige kanten ook wel hoor, maar een ieder vind dat ze er nog al vaag over doet. Op de fb heeft ze der status ook verander maar er staat geen naam bij. Vorige week veranderde ze haar op status op der app met een tekst die ik alleen kan weten en wat van ons samen was. En savonds belt ze me op om te zegge dat ze een ander heeft en niets meer tussen ons gaat gebeuren en dat het ooit nog goed komt... Sorry maar ik heb geen aan en uit knop voor mn gevoelens. Dit zit nog veelste diep...Gr NULTIEN
(6311) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-25 10:32:00
blij met je berichtje Divera, het doet inderdaad goed ook positieve dingen te lezen.. de weg volgen die je nu gevonden hebt, ook al liggen er soms al eens versperringen op
volhouden en liefs
celine
(6312) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-26 01:25:00
Beste NULTIEN,
Ik snap heel goed dat het je echt heel diep zit, anders zat je niet op dit forum. Intens Verdriet, boosheid en medelijden naar haar toe, wisselen elkaar in een razend tempo af, waar je op een gegeven moment helemaal tureluurs van wordt. Tenminste dat was bij mij dan zo. Ik raad je aan veel te lezen over borderline. Van je afschrijven werkt trouwens ook wel goed. Mij persoonlijk heeft dit forum ontzettend geholpen bij het verwerken van de ellende. Zoveel herkenning. Een relatie waar je op eieren moet lopen is niet gezond! Let goed op jezelf, sterkte 026
(6315) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-26 10:33:00
Twijfelaar
het is idd zo dat ik alles heb opgegeven voor hem.... ik was zijn droomvrouw... Onze liefde was voor altijd! Ik zag het ook niet aankomen. ... ik vind mezelf naef, eigenwaarde 0, en geloof in de liefde volledig weg.... ik herken je hevige gevoelens helemaal. ... Hij plukte me van de aarde om me de hemel te beloven en daarna in de hel te schoppen. ... ik werd gewoon zot... Intussen 7 maanden verder... alles blijft heel pijnlijk maar w draaglijker.. Hij intussen volledige nieuwe start genomen zoals er niks aan de hand is.... en ik blijf maar wonden likken. ..
sterkte alvast
dikke knuffel, merel
(6316) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-26 17:24:00
Hey lieve Divera,

Het kan zomaar een hele tijd goed gaan, dit heb ik ook meegemaakt.
Reken er maar op dat er altijd pieken en dalen zullen zijn...
Dit hoort volgens mij bij de ziekte.

Hopelijk ben jij bestand tegen deze wisselingen...
(6317) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-26 17:30:00
Wat een verademing om dit te lezen. Na 5 jaar knokken waarin ik de meest onwaarschijnlijke uitbarstingen..speeches..herstelrondes en instorting meegemaakt heb. Terwijl je zo van iemand houdt en je langzaam merkt dat deze relatie heel bizar is. Maar alles wordt omgedraaid. Als ik het uitmaakte werden mijn grenzen nooit gerespecteerd..volgen de smsjes elkaar op..maar ik ben een echt persoon..met echte gevoelens en nu herstellen..alleen..mijn hart is zo stuk..bijna dubbelhart..
(6318) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-26 19:36:00
Lieve Merel en R,

Dank jullie wel voor de lieve en opbeurende reacties !
De liefde kan inderdaad zo blind zijn ! Ik had weleens gelezen of gehoord over dit soort situaties en altijd dacht ik ik.. ' dat merk je toch ? ' of ' ik weet zeker dat dit mij nooit overkomt' ... en toen ik 8 maanden geleden deze jongen ontmoette was ik ook echt alert.. immers was ik niet uit op een 'pleziertje' maar het is me echt overkomen... heel cliche.. Kwetsbaar en alleen.. hij met zijn 'geweldige praatjes en aandacht... maar je rolt er verder en verder in.. en voor je het weet overheerst het je leven ! we waren echt continu met elkaar bezig.. (ik sliep nog net 6-7 uur per nacht) maar bij het wakker worden waren we alweer aan het appen en dat ging door tot ik in slaap viel... ik ben echt bezig met het afkicken nu.. vind het zo onwerkelijk en heel moeilijk.. Ik vergelijk het met liefdesverdriet van 20 jaar geleden, toen moet ik het ook ongetwijfeld zo gevoeld hebben toen ik 'brak' met mijn vriendje... maar dit lijkt alles te overheersen.. Ik houd me vast aan het feit dat ik hoogstwaarschijnlijk over een jaar over kan lachen ... maar OMG wat duurt dit lang.. de dagen kruipen voorbij.. ik doe er alles aan om afleiding te zoeken.. maar er zijn zoveel uren op een dag dat ik niets anders kan dan er aan denken.. vooral als ik 's avonds alleen zit (de kinderen liggen in bed).. continu speelt alles zich weer af in mijn hoofd.. HOE heeft het zo mis kunnen gaan, plotseling.. WAT was er gebeurt als ik hem op dat moment niet betrapt had.. etc... KILLING for my mind.. ik weet het, maar ik kan momenteel nog niet anders.. jullie voorbeelden houd ik ook in mijn hoofd.. dat het echt wel afzwakt.. maar een lange weg.. die heb ik nog te bewandelen.. Liefs van twijfelaar
(6319) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-26 20:22:00
Hallo allemaal,
In het begin was de relatie met mijn ex, ook fantastisch het kon niet op, wat een aandacht. Wat een liefde. Nog nooit zo intens meegemaakt. Wat een fantastisch gevoel was dat, dat er zo van je gehouden word. Hij zei altijd "als je eens kon voelen hoe ik van je hou dan zou je gek worden", ook ik was zijn alles. Hij zou nooit een ander willen hebben. Maar nu denk ik vaak, dat hij nooit echt van me gehouden heeft. Ook ik werd meerdere keren aan de kant gezet, om erachter te komen dat hij allang weer bezig was met anderen. Wat een leugens ook, het maakt dat je twijfelt aan de hele relatie.
Deze relatie was gebaseerd op leugens, en na de laatste breuk heb ik alles van hem geblokkeerd. Ik wilde niks meer zien en lezen over hoe hij vrolijk verder ging terwijl ik totaal kapot gemaakt was. Door hem, door degene die zei dat hij zoveel van me hield. Ik kon het niet meer opbrengen om er nog voor te knokken, omdat ik wist dat het toch alleen maar weer slechter zou gaan worden en er een nieuwe breuk zou volgen. Bij alle breuken heb ik altijd initiatief genomen, vanuit hem kwam er niks. Dat geeft ook te denken. hij heeft er niet voor willen vechten. Gewoon ijskoud aan de kant zetten en klaar.
Ik verteld dit nu zoals het op mij overkomt, dat wil niet zeggen dat hij het zo gevoeld heeft. Voor mij is het klaar, ik wil niet meer terug in de drama. Ik wil rust, ik wil genieten en blij zijn met mezelf.
Ik kan hier wel advies gaan geven, maar geen enkele situatie is hetzelfde. Ik heb nooit meer wat van hem weer gehoord, en dat maakt het wel makkelijker. Ik hoop alleen maar dat hij nu gelukkig is. Ook al weet ik dat dat niet zo zal zijn, want hij weigert hulp te zoeken. Dus hij zal dit telkens blijven meemaken en dat vind ik wel moeilijk.

Nultien, ik snap hoe je je voelt, de radeloosheid en het niet snappen hoe ze zo kan overstappen naar een ander. Maar dat is wat iemand doet met BL. Jouw gevoel is nog steeds hetzelfde ondanks alles, ook compleet normaal, je bezit geen aan/uit knop. Ik ben echt door de pijn gegaan in de eerste 2 maanden. geen contact gezocht en niet op internet naar hem gezocht (en nog steeds niet). Ik heb veel gepraat met mijn zus, en ben een aantal keer naar een psychische verpleegkundige geweest. Misschien ook wat voor jou, praten met een professional die weet wat deze PS (persoonlijkheidsstoornis) inhoud. Ook ik dacht vaak, als hij maar terugkomt dan is alles weer goed. Maar diep in mijn hart wist ik dat het natuurlijk niet zo is. BL verdwijnt niet. Als ik hier doorheen kan komen, dan kan jij het ook! Het is zwaar, en het is een lange weg. Maar er is licht aan het eind van de donkere tunnel. Hou vol en hou moed!

Liefs Monique
(6320) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-27 22:22:00
026 en Monique.
Dank voor jullie steun en begrip. Het is iid allemaal zo dubbel. Ja woede onmacht verdriet alles giert door je koppie heen. Ja Monique alles blokkeren is denk wel erg voordehand.. Maar dat is zo moeilijk ... Ze geeft ondanks dat ze zegt een " nieuwe relatie" te hebben.. Toch nog steeds signalen naar mij af. Status veranderen met naar mijn inziens dingen die van "ons" waren. Kan me haast niet voorstellen als je in een nieuwe relatie zit dat je dit doet. En ook het onlangs contact met me zoeken door te bellen.. Tis zo lastig.. Vind knap dat jullie 026 en Monique en overige al zover zijn.. Top..
(6321) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-28 09:46:00
Lieve allemaal,
Het is een achtbaan waar je in zit, verdriet,woede,machteloosheid, en dat duurt ook even denk ik voordat dat helemaal weg is. Ik zit er nog steeds in, maar de achtbaan kabbelt wel rustiger nu, met af en toe een uitschieter.
Je zegt dat ze nog signalen naar jou afgeeft? Ja dat is moeilijk, maar ze is ondertussen ook met iemand anders. Is dat wat je wil? Heeft ze therapie of iets dergelijks?
Het heeft voor mij ook lang geduurd voordat ik op het punt kwam dat ik dacht, nu is mijn grens echt bereikt. Maar toen was ik ook ver over mijn grens heen, en was er niks meer over van mijzelf. En dat is een fout die ik heb gemaakt in de relatie, teveel aan hem aangepast. Maar ik blijf erbij dat mensen met wat voor ziekte dan ook zich niet daarachter mogen verschuilen, het is geen excuus om je partner voor te liegen, bedriegen etc. Aan elke relatie moet je beiden werken, en niet maar 1 persoon, en dat was bij mij wel het geval.
Je zit nu nog teveel in haar wereld, je bent dag en nacht met haar bezig, je laat alles wat gezegd is en word nog eens de revue passeren. Tenminste dat had ik wel. Loslaten is het moeilijkste wat er is, en het voelt alsof je gefaald hebt en er niet alles aan gedaan hebt. Maar geloof me,dat heb je wel. Niemand kan de beslissing voor je nemen dat kan alleen jij.
Heel veel sterkte met de beslissing die je gaat nemen,of het nu weer goed komt of niet. Maar zet duidelijk op papier wat je zelf wilt in die relatie.
Liefs Monique
(6322) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-28 17:53:00
Hallo allemaal,

Ik zit zelf in deze situatie al bijna 6 jaar en het wordt echt wel steeds erger merk, mijn man is een tijdbom die elke paar dagen afgaat, en elke keer weer is het zo heftig allemaal. Hij blijft volhouden dat ik zijn leven heb verpest terwijl dit echt andersom is.Ik heb laatst iets gelezen dat deze stress echt fataal kan zijn voor de partners van bl-ers, ik kan het beamen want ik heb vaak last van schokken tijdens mijn slaap omdat hij dan wakker wordt, het is soms echt een vampier die snachts leeft, om 3.00 uur douchen met alle herrie erbij, het is dat we lieve buren hebben en anders waren we allang het huis uitgezet. Terug naar de situatie, wij partners zijn medeafhankelijk daarom laten we ze met ons sollen en manipuleren. Wij zijn zelf niet sterk ik spreek voor me zelf het meest, dus ik denk dat ik maar hulp ga inschakelen, ik red het niet meer, lopen op eieren is geen leven.

Liefs
Misty
(6323) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-29 01:40:00
Hallo allemaal
Ik beggin te twijfel aan mij zelf, moet vaak wanneer ik thuis kom maar af wachten hoe de klok er bij hangt. Heeft het inlevingsvermogen van een knakworst.
Probeerd in een gesprek mij,meer dere keren te blokken of te overtroeven.
Kan zo van stemming veranderen. Krijgen vaak ruzie om niets.
Op emotioneel vlak begrijp ik haar niet. ???????????????
Het gaat een paasdagen goed en dan barst de bom weer. Heb het gevoel dat ik allen ben. Heb het gevoel dat ik der niet verder leer kennen.
Hebben nu zo vaak ruzie gehad,om tja.................................................
Ik raak in de war
Ik raak de weg...............

Groet ik weet het niet meer.
(6324) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-29 08:19:00
Hallo Misty,
Wat je zegt herken ik wel, maar of het waar is weet ik niet. Mijn ex heeft zulke leugens verteld, en bracht dat heel geloofwaardig, en ik ben een persoon die zelf altijd eerlijk is en dan kun je je niet voorstellen dat je eigen partner je zo voor zou liegen. Vervolgens gooide ik het maar op de ziekte Borderline, en dan zit je in een neerwaartse spiraal. Dus ik kijk niet naar mezelf als niet sterk, en dat moet jij ook niet doen. Je maakt nu al een stapje om hulp te zoeken, daar is lef voor nodig.
Heel veel sterkte!

Hallo anoniem van 01.40,
Kun je wat meer vertellen over jouw situatie? Zijn jullie al lang bij elkaar, is bij je partner borderline geconstateerd? Heb je iemand in je omgeving waarmee je kan praten?

Monique
(6325) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-29 13:37:00
Beste monique,

Het is een achtbaan iid. Ze geeft nog steeds signalen af naar mij toe. Terwijl ze aangeeft een nieuwe relatie te hebben volgens haar zegge nu zn 4 a 5 weken..Maar haar status op de app bv daar plaatst ze iets wat alleen van ons kan zijn.. Daar ben ik van overtuigd. Als ik in een nieuwe realtie zou zitten, zou dat niet in me opkomen om dit soort dingen te doen. Op der fb bv staat heeft een relatie staat alleen niet met wie!!!! Dat vind ik al heel raar. Maar bepaalde muziek nummers die ze er op zet zijn en waren zo als ik het maar noem "van ons''...Het verdriet en onmacht is enorm ongelofelijk hoe dit alles kan beheersen..Haar ''nieuwe relatie'' als die er al is zou dit toch ook moeten zien... ik zou dat iig niet accepteren..Het is ook zo dubbel, ik ken haar ook gewoon als zo lief zorgzaam en ook zeker niet dat het allemaal een richting verkeer was zeer zeker niet. Alles is zo een beetje begonnen in oktober, daar voor heb ik er nooit iets echt van gemerkt. Af en toe jaloers maar goed wie is dat niet in een relatie. Zou het ongezond vinden als dat er helamaal niet zou zijn..Blijf bij mij de grote vraag hoe nu verder. Ze nog 14 dagen op vakantie. Als draait in een achtbaan in mn hoofd. Ja heb zoveel gedaan om haar te helpen van zieken huis tot ggz afpsraken. maar het werd alleen maar erger, en daar werd ik bang van wist er niet mee om te gaan.. gevolg ze duwde me alleen maar van haar af. En ik ging er steeds verder vandaan...ik weet echt niet hoe dit gaat eindigen helaas :-( gr NULTIEN
(6326) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-30 12:33:00
Hallo allemaal.

Ik heb sinds een jaar ongeveer een relatie met een vrouw met bordeline. En het gaat bij ons sinds een half jaar niet goed. Ook stemmingswisselingen , verlatingangst,jaloers . Ik heb er een punt achter gezet maar dit is moeilijk omdat we ondanks alles van elkaar houden. Ze wil afspreken maar ben bang dat we elkaar weer hoop gaan geven terwijl ik stapel op haar ben. Wat moet ik nu doen realistisch blijven of mijn hart volgen. Dit is zooo moeilijk. Wie heeft er tips om dit op te lossen? Als ik er over lees ,lees je eigenlijk dat het nooit over gaat of echt minder wordt. Dit idee krijg ik erover. Grt Johan
(6328) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-04-30 12:35:00
Hoi Nultien,

Ik snap je verdriet heel goed, het is ook verre van makkelijk. Je gaat echt door een hel waar geen eind aan lijkt te komen. Misschien is het nu juist wel goed dat ze op vakantie is, geeft jou misschien ruimte om alles op een rijtje te krijgen. Praat veel met vrienden of familie, misschien helpt dat een beetje. Hier blijven posten is ook heel goed, omdat je hier mensen treft die snappen waar je doorheen gaat. Blijf vooral dichtbij jezelf, en wat jij wilt. Het draait hier om 2 personen niet alleen om haar. Het heeft mij erg geholpen dat ik niet meer ging kijken op zijn fb en zijn telefoonnummer heb ik ook gewist. Want dat was de vorige keer mijn valkuil, doordat ik meekreeg dat hij gewoon "vrolijk"verder ging en ik diep in de put zat. Loslaten is heel moeilijk, maar soms is het beter. Vooral op lange termijn.
Heel veel sterkte
Liefs Monique
(6329) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-01 18:52:00
Beste Mensen,
Na een relatie van 3,5jr kwam ik nadat ik altijd al argwanend was erachter dat mijn ex vroeger misbruikt is en dat ze allerlei betalingsregelingen heeft lopen.
Ik weet niet of zij BL heeft, maar er zijn veel zaken die erop wijzen.
- Vrijwel nooit eerlijk en open, overal omheen draaien, nooit praten, alles ok vinden, confrontaties uit de weg gaan, kop in zand steken, geldproblemen, geen verantwoordelijkheid kennen, egostisch, weinig inlevingsvermogen, anti sociaal enz enz.
Toen ik het uitmaakte en uit alle patronen ging werd voor mij alles steeds duidelijker. Zodra het over haar ging, ontliep ze de confrontatie door gewoonweg te negeren, andere zaken erbij te halen die er niets toe deden, kop in het zand steken kortom we zijn nooit tot de kern gekomen en zelfs na 4 jaar weet ik nog steeds niet wie ze is. Ik ging me verdiepen in allerlei zaken omdat ik voelde dat het niet klopte, toen kwam ik dus achter de bovengenoemde zaken, geldproblemen en misbruik.
Toen ik haar uitnodigde om echt te gaan leven, dus werkelijk contact, jezelf blootgeven enz enz, toen kreeg ik het antwoord ik ben zoals ik ben en ik ga mezelf niet veranderen. In mijn ogen de makkelijkste weg. Ik heb meerdere malen aangegeven dat ik haar niet wil veranderen, maar wel dat ik haar wil begrijpen, maar daar is communicatie voor nodig.
Ik ben degene die het uit heeft gemaakt omdat ik meer waarde ging hechten aan mezelf en een goede relatie. Zij ging gewoon haar leven verder,ineens ieder weekend stappen, vakantie, sxy gekleed. Mij deed dat pijn.
We hielden wel wat contact. Toen ik op gegeven moment zei waarom we niet gewoon eindeloos konden genieten, gooide zij het er iedere x op dat ze niet weet of ik te vertrouwen ben. (ik had tijdens onze relatie weleens contact met andere vrouwen, omdat ik thuis niet kreeg wat ik wilde, geen diepgang, geen contact, energie werk geblokkeerd, werd radeloos)
Uiteindelijk toen ze hier aan vasthield heb ik besloten al het contact te verbreken, natuurlijk in de hoop dat ze me ging missen en alles in ging zien Echter tegenovergestelde gebeurde, ik hoorde niets meer van haar. Uiteindelijk heb ik weer contact opgenomen om te vragen hoe het ervoor stond, het antwoord wat ze gaf, nadat ik zei dat ik me prima voelde (wat niet zo was), was dat ze het heerlijk vond zo alleen, geen strijd en ruzie meer.
Ik nodigde haar wederom uit om daaraan te werken, maar ze bleef bij haar besluit.
We zijn nu een half jaar uit elkaar en ik ben nog steeds verward. Ik twijfel aan mezelf, soms denk ik zelfs dat ik BL heb. Ga nu in therapie om mezelf weer terug te vinden, maar ze blijft in mijn hoofd. Als ze morgen zou zeggen we gaan ervoor, dan zou ik het gelijk doen, juist omdat ik denk dat we lang niet alles eruit gehaald hebben en ik in oplossingen denk en niet in problemen.
Ik vind het heel moeilijk haar niet meer te contacten, maar ik doe het niet. Toch zou ik nog steeds een ingang willen zoeken, contact, openheid, positiviteit enz enz Wat lastig dit allemaal!
Herkenbaar? Raad?
Groet S. Nijmegen.
(6334) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-02 08:08:00
Goh, hij is weg gegaan! Weglopen en boos worden en aantrekken. Oooh, ben verslaafd aan hem! Is niet gezond! Hij was zo lief, en hij was zo boos, uit het niets! Ben verslaafd aan zijn lieve woorden. Die boosheid kan me gestolen worden. Kwam er later achter dat hij rookte. Kwam er later achter dat hij schulden had. Vulde dingen voor mij in. Drong op om dingen ( voor mij) te doen, ook als ik het zelf wilde doen! Liep heel hard weg als ik nabijheid wilde en loop hem achterna! Ooooh ik ben verslaafd aan een man! Hij was en is oppervlakkig heel lief maar kom niet dichterbij! Dan is hij een meester in ontwijken, draaien en spelen met mijn gevoelens. Er is maar een weg voor mij: afkicken!!!!
Pffff, of zal ik nog even kijken op de app...........
HELP!!!!!
(6335) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-02 10:46:00
Juist dat ja! op alle mogelijke manier investeren, behalve diepgang. Ja maar ik doe toch de was en ik kook toch voor je. Dat is geen relatie zei ik dan. Altijd alles op afstand houden, confrontaties ontwijken. Thuis niet investeren in de relatie maar buitenshuis het leuke meisje uithangen. Ik voelde me een vreemde zelfs als we samen sliepen Verschrikkelijk. Totaal geen levenslust, altijd saai op de bank, niet vooruit te branden Altijd in slachtofferrol, ik voelde dat er iets was, maar dan moest ik eerst een week aan haar trekken voordat eruit kwam wat het was. En ja ik heb dat zelf allemaal gepikt, ik zag en zie het nog steeds als een uitdaging. Maar dan zal ik weer een deel van mijn eigen persoonlijkheid in moeten leveren. Ik heb de bal op gegeven moment bij haar gelegd, maar er komt niets! Ze leeft nu ineens een heel leuk leventje, stappen, vakantie (terwijl ze schulden heeft), afspraakjes met heel veel vriendinnen, allemaal oppervlakkig wel zover ik het in kan schatten Ze vind het ineens best zo, geen strijd en ruzie (waar kwam dat vandaan?) Terwijl ze eerst altijd heilig van overtuigd was dat we bij elkaar hoorden, dat we de ware voor elkaar zijn maar naar aanleiding van de dingen die ik zei, dat we niet op 1 lijn liggen, dat we elkaar niet begrijpen e.d. wat wel de waarheid is maar ik juist zei om haar te triggeren, die dingen haalt ze uiteindelijk aan om niet door te gaan Ik zie het juist als een uitdaging, zij kiest liever voor de makkelijke weg waardoor ze in haar comfortzone kan blijven zitten. Ow en een laatste, ze wilde zich nooit meer zo onzeker voelen. Ik had contact gehad met een vrouw, gewoon gepraat. Ik wist dat ze dat niet leuk zou vinden, dus om onnodig problemen te voorkomen zei ik dat ik geen contact had gehad. Uiteindelijk had ik zoiets van ja ik ga gewoon eerlijk zijn, dat is misschien moeilijk voor haar, maar is wel het beste. En wat denk je, daar blijft ze nu continu op hangen "Ja ik weet ik niet of je vertrouwen bent. Ben altijd bang geweest je te verliezen, maar nu nog meer" maar zelf uitmaken deed ze dan weer niet, ze wilde zelfs een huis gaan kopen En dan nu als ik einde aan maak met gegronde feiten, en de deur open houd om te groeien en samen ergens aan te werken Dan hoeft het ineens niet meer en is ze dolgelukkig alleen Vreemd!
S. Nijmegen
(6337) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-03 06:32:00
Goh, hij is weggegaan! En nu sterk zijn! Geen contact opnemen! Mijn vraag aan mezelf: wat wens ik in een relatie?

Liefde: de woorden zijn fantastisch maar hoe zit het met de daden?

Wederkerigheid: een gesprek waar je samen steeds iets bijvoegt, geen monologen!

Eigenheid: nieuwsgierigheid, wie ben je en wat zijn je beweegredenen, kan ik je helpen meer jezelf te zijn? Dat zou fijn zijn! Geen in elkaar geknutselde verhaaltjes waarin de kern ver te zoeken is!

Eerlijkheid: Een grondhouding van vertrouwen dat er ook zwakke plekken mogen zijn maar dat je er naar mag kijken! Als het wantrouwen zo groot is is er geen wederzijds vertrouwen is is het onmogelijk tot een relatie te komen die vervullend is! Afhankelijkheid viert hoogtij!

Volwassenheid: Gesprekken waar je beiden van groeit! Tot wasdom komen! Geen wellus nietus gedoe! Geen ja maar jij! Geen boosheid die blijft hangen!

Dingen af maken: Alles in huis is half, overal aan beginnen en niets afmaken! Wel beloven! Zeer stellig beloven!

Grenzen: De eigen grenzen kunnen leren kennen en die ook respecteren. Niet steeds anderen pleasen en dan zelf bijna dood neervallen van vermoeitheid.

Openheid: Jezelf durven bloot geven! Dingen van jezelf vertellen en niet dingen voor de ander invullen!

Wie herkent deze behoeftes en heeft ook steeds het gevoel dat jij investeert en die ander steeds overal van weggaat?

De hele basis is al niet goed!

Wie herkent zich in deze punten!
(6338) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-03 13:53:00
Hoi S. Nijmegen,
Richt je energie op jezelf en blijf rationeel. Luister ff niet meer naar je gevoel. Zij is allang met andere dingen en personen bezig. Het kan haar echt niet schelen van wie ze nu aandacht krijgt. Je hebt met haar ooit een fantastische tijd meegemaakt, met vele hoogtepunten. Wanneer was eigenlijk jullie laatste? Je moet zoeken naar rust in jezelf en accepteren dat deze (fantastische) tijd met haar NOOIT MEER terugkomt. De alarmbellen zullen bij jou nu wel sneller gaan rinkelen. Waarschijnlijk was dat niet zo tijdens je "relatie" met haar. Het waait wel over, dacht je zeker. Je vertrouwen is aan gort geslagen. Probeer te begrijpen wat borderline inhoudt en zoek naar herkenning en duidelijkheid, maar probeer niet om haar te begrijpen, want ze zal zichzelf niet kunnen begrijpen. Dit proces is pijnlijk en is een lange weg met vele downs. Verzet je niet tegen de pijn. Ga er niet voor vluchten, zoals zij wel doet en hou het gezond. Van onvoorspelbaarheid wordt ieder mens tureluurs. Zij is het! Zorg er dus voor dat jij dus niet zo wordt en blijf bij jezelf. Ooit dacht ik dat ik "besmet" was geraakt.
Johnny
(6339) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-04 10:39:00
Beste, Het is voor ons allemaal wel herkenbaar wat je in bovenstaand vermeld, bij de een misschien iets erger dan de ander, ik zelf weet ook geen raad meer!! mijn borderline man is naast deze psychische aandoening ook nog een viespeuk die ik ooit heb gezien, hij ruimt soms wel op maar binnen een paar uur zie je niks meer van terug. Dit is ook iets waarin ik me zelf kwijt ben geraakt, ik ben netjes van aard en sinds hij bij mij woont heb ik de smerigste huis van de familie en iedereen die ik ken, ik kan het ook niet meer bijhouden zo erg is het, elke een ravage in huis sokken onder de tafel lege bier/frisblikjes onder de bank en veel en veel meer. Ik heb dan ook van de week een lijst gemaakt met alle grote mankementen en dingen die mij het meest frustreren en tot mijn schrik stond ik al op meer dan 10 punten, dat was voor mij een keiharde bevestiging dat dit echt niet meer door kan gaan, ik besef het wel, nu is het de volgende stap en dat is proberen het niet erg te vinden als hij met weggaan dreigt, en hem niet tegenhouden. Ik weet dat ik zo echt niet gezond oud ga worden met hem, hij drijft mij naar een inrichting. Ik ben 46 jaar en als ik in de spiegel kijk dan lijkt ik 10 jaar ouder. Dus lieve mensen hierbij een vraag, hebben jullie BL partners ook viezigheidsfactor? ik hoop al het goede voor iedereen die hier aan lijdt.

Liefs,
Misty
(6341) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-05 19:11:00
Misty, mijn BL partner (inmiddels ex) was precies zo.. op zijn kamer (hij woonde tijdelijk weer bij zijn ouders) was het een zwijnestal ! maar het gekke was.. als hij bij mij in huis kwam (ik woon wel op mezelf ) dan ging hij uit zichtzelf schoonmaken... ?? ik had hem daarvoor wel duidelijk gemaakt dat ik erg opgeruimd ben.. en dat ik niet snap hoe hij zo kan leven (werken) in die rotzooi.. Hij zijn kamer helemaal oprgeruimd.. maar als ik een maand later weer daar kwam was het net zo'n rotzooi ! ik kon er geen ' pijl op trekken' ... snapte er werkelijk niets van.. maar bij mij de 'huisman' uithangen.. afwassen, stofzuigen etc... Ik denk dat hij zich heel goed probeerde voor te doen, en als we uiteindelijk samen waren gekomen was het er waarschijnlijk langzaam in geslopen met het nette gedrag !

en S, ik geef je als advies.. laat die vrouw gaan... richt je op jezelf.. de toekomst .. een evt nieuwe partner(wanneer je daar aan toe bent) maar blijf niet 'hangen' in het heden...
Ik schrijf het dan wel heel makkelijk.. ik zit zelf nog volop in het verwerkingsproces .. (nu 1 maand geleden) en het voelt elke dag nog pijnlijk.. en ik heb mijn ups en downs... maar houd me vast aan de gedachte dat het niet beter zou zijn geworden als we echt een relatie hadden gehad met samenwonen.. een BL pakt van 1 vinger de hele hand.. geleidelijk aan.. maar als je erop terug kijkt besef je wat je allemaal aan verandering (meeste negatief in mijn geval) hebt ondergaan.. de stress.. de ellende.. het verdriet... je krijgt er continu mee te maken..
Ga voor een leven met kwaliteit .. en als deze vrouw je dat niet kan geven.. geef dan de energie dan liever in andere dingen die het leven kunnen verrijken...
Nogmaals.. ik moet mezelf dit ook een paar keer per dag aan mezelf zeggen.. want het gevoel is ook nog lang niet weg.. maar ik weet wel dat dit langzaam gaat slijten en ik uiteindelijk weer happy kan zijn !
Liefs van twijfelaar
(6344) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-05 19:32:00
Hoi Misty,

Pffff, ja.. Ook ik maakte het mee. Een hele intelligente man, maar gewoon goed voor zichzelf zorgen en zijn leefomgeving kon hij niet. Wel tijd voor allerlei andere dingen, maar prioriteiten leggen kon hij niet. Slecht eten, slechte persoonlijke hygine en stofzuigen eens in de maand ofzo.... Zo vermoeiend.... Ik ben blij dat hij nu uit mijn leven is. pfffff twee jaar aan hem vastgezeten.... Begrijp nog niet waarom ik hem niet los kon laten.... Nu spijt dat ik mijn leven heb laten beheersen, dat ik mij heb laten mannipuleren, dat ik niet beter voor mijzelf opkwam...
(6345) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-06 09:23:00
Hoi allen,

Ik sluit me aan bij het advies van Jonny. Richt je op jezelf, zo belangrijk. Zowel in de relaties als wanneer het uit gaat. Al die energie die je aan de ander besteed, al dat geld, al die liefde. Probeer dat eens aan jezelf te geven, maak jezelf de blangrijkste persoon in je leven. Dat heeft mij ontzettend geholpen (en ook ontzettend veel moeite gekost). Dan wordt je ook minder snel meegetrokken in de gekte (ja ik ookdacht ooit besmet te zijn geraakt en degene te zien die gek was, want ik deed zelf ook echt gekke dingen). Als je je op jezelf richt is het zoveel gemakkelijker om rationeel te blijven.
@ Misty; viespeuk herken ik niet. Maar ik kan me wel voorstellen dat als iemand niet zo geordend / schoon is, het wordt versterkt door de borderline. Mijn partner hecht juist heel veel waarde aan schoonheid en opgeruimdheid. Uiteraard is zijn zelfzorg niet optimaal, verwaarloosd hij doktersafspraken en meidsch klachten. Heeft hij een ongezonde levensstijl, maar hij ruimt wel op. Dus niet typsich een borderline klacht.
Hier verder alles ok, partner heeft een lichte crisis, maar we leren er mee om te gaan en dat werkt tot nu toe voldoende.
Groetjes Divera
(6346) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-06 16:49:00
Bedankt voor jullie reacties!
Dat gevoel heb ik idd ook, dat ze nu andere mensen heeft waar ze haar aandacht bij heeft. Ik heb haar "ontmanteld" voor mijn gevoel, haar uitgenodigd om te groeien, om een echte relatie te gaan hebben met open en eerlijkheid, geen gedraai, geen gemanipuleer En nu vindt mevrouw het opeens heerlijk om alleen te zijn. Voor mij voelt dit natuurlijk als een "vreemd" moment om juist nu de wegen te scheiden. Van de andere kant, kunnen we nu beide groeien
Wat ik persoonlijk ervaar wat erg lastig is, is de tweestrijd die er in mij is ontstaan. Van de ene kant denk ik, met een goede aanpak, investeren vanuit 2 kanten moet alles zoveel beter gaan, we hebben niet alles eruit gehaald, heb ik wel goed gehandeld? enz. en van de andere kant als ik echt naar mezelf kijk, weet ik dat ik nooit helemaal gelukkig met haar ben geweest, dat ik nooit volledigheid heb ervaren door de slechte communicatie,manipulatie,gedraai,kop in het zand steken, dingen achterhouden enz! En dan tegelijkertijd hunker ik er toch naar om juist samen met haar gelukkig te zijn, echt gelukkig, stiekem denk ik nog steeds dat het zou kunnen, maar dat is misschien ook wel mijn optimisme (wat ook een valkuil kan zijn)! Maar daar zijn wel 2 "gezonde" geesten voor nodig. Altijd maar de regie nemen, overal achteraan zitten enz enz, ga ik echter niet meer doen! En ik kan haar wel naar een sloot brengen, maar drinken zal ze zelf moeten doen natuurlijk! Heel lastig.
Ik begin wel steeds meer tot mezelf te komen en de heelheid in mezelf te zoeken ipv in haar wat ik al die tijd onbewust heb gedaan.
Wanneer was ons laatste echt toppunt? Eigenlijk is dat er nooit echt geweest omdat ik altijd een blokkering voelde, welke er ook wel degelijk was, achteraf gezien. Ben mezelf ook gaan blokkeren na een tijd omdat mezelf te beschermen trouwens. De angst om alleen te zijn, en misschien juist wel mijn neiging om de heelheid in haar te zoeken en vinden maakt het wel zo dat ik juist altijd ook weer wel genoot, van iets wat er dus eigenlijk niet was. Dat was een bepaalde afhankelijks-/onmachtspositie waarin ik dus verkeerde. Op het moment wordt het mij steeds duidelijker dat ik ook zonder haar gelukkig kan zijn, in mijn 1tje. Ben mezelf veel aan het inlezen, hier (bedankt daarvoor) maar ook boeken over het Boeddhisme. Voorheen heb ik al heel wat boeken van Annemarie Postma gelezen, heerlijk! Houvast!
Ik voel mezelf steeds heler, voel me minder afhankelijk, toch komt het gevoel van gemis (waarvan?) nog geregeld om de hoek kijken. Stiekem diep van binnen hoop ik dat als we beide meer heel zijn, we op een natuurlijke manier elkaar weer op het pad komen Of misschien is het wel gewoon mijn verlangen om gelukkig met iemand te zijn Blijft lastig, wil ook niet meer teveel alle stof induiken Het is zoals het is en op dit moment is de waarheid dat we niet meer samen zijn, zij er op dit moment niet in wilt investeren, ik me steeds beter ga voelen Als het zo is, komen we elkaar wel weer tegen, ik kan en moet dat niet willen sturen Sowieso eerst zelf maar eens helemaal heel worden en mezelf terugvinden want waar is mijn levenslust gebleven? waar is die man gebleven die kan genieten van de kleine dingen des levens, waar is die man die heerlijk zichzelf kan uiten, over het leven kan denken en praten enz enz Die positieve man! Die is er nog steeds, alleen zat hij vast gevroren Tijd om te gaan ontdooien! Groet S. Nijmegen!
(6348) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-07 20:12:00
Hallo Mensen,
Ik ben zelf een extreme borderliner, 2 juli as 8 jaar gelukkig getrouwd. Dat een borderliner impulsief is blijkt wel, mijn man is s nachts op 1 november vanuit zijn werk naar mij gekomen. Hij is nooit meer weg gegaan. Op het werk waar wij elkaar ontmoet hebben heb ik een heftige uitbarsting gehad. Nog op het werk heb ik direct eerlijk verteld wat ik heb. Wat het inhoud, en dat het bijna onmogelijk is om met mij te leven. Een half jaar later zijn we getrouwd. Waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb gehad. Ik kan me een leven zonder mijn man niet meer voorstellen. Hij is het beste wat mij is overkomen.

Alle tegenslagen van het leven hebben we al gehad. De meeste mensen beginnen met 7 goede jaren, wij zijn begonnen met de 7 slechte. Zo weten we precies wat we aan elkaar hebben, kunnen geen seconde zonder elkaar. Zonder hem ben ik leeg van binnen, kan ik niet zonder hem. Hij betekend alles voor me. Maar zoals bekend bij een borderliner krijgt hij het nooit te horen. Hij krijgt het tegenover gestelde over zich heen.

Maar wat heb ik een respect voor mijn echtgenoot. Alles wat hij over zich heen krijg aan geklaag, woede uitbarstingen, ondankbaarheid, commentaar. Al doet hij nog zo zijn best. Het is nooit goed. Sinds ik aan de medicijnen zit gaat het wel beter. Ik ben rustiger, maar het nadeel is dat de gevoelens en emoties ook onder drukt worden daardoor.

Het is zo een schat, hij doet het enige wat hij kan doen. Zijn mond houden en mij laten razen. Als ik weer afgekoeld ben, dan pas kijkt hij me aan met een blik van is het weer over en kunnen we rustig praten. Hij is echt de rust zelve. Doordat we elkaars tegenpolen zijn is het de klik waardoor het goed gaat tussen ons. Gaat iemand met me mee doen ga ik alleen maar verder en heftiger uit mijn dak. Het vervelende is dat ik het na afloop niet meer weet. Gelukkig gebeurd dat nog maar heel zelden. Met dank aan veel therapie.

Dus voor alle partners of aanstaande partners van mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Lees je in, op internet is genoeg te vinden. Je weet wat je kan verwachten en hoe te handelen. Haal hier je voordeel mee. En voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis wil ik zeggen. Er is voor iedereen een soulmate. Zodra je hem tegenkomt voel je het meteen. Ik kan het niet uitleggen, maar je herkent het direct. Sta open voor liefde, en je zal liefde ontvangen.

Verder vind ik de omschrijving over dit artikel duidelijk geschreven. En het is alsof ik het over mezelf heb. Na dit te lezen weet je wel wat je te wachten staat. Goed artikel.

Groeten, Sandra
(6349) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-11 07:27:00
Hallo allen,

Hier Belinda, de meesten kennen mij wel.
Ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat het heel goed gaat hier. de therapie heeft echt zijn vruchten afgeworpen (en doet dat nog steeds). Ik voel me heel sterk. Vertoon overwegend heel gezond gedrag. Hierdoor word ik ook steeds trotser op mijzelf. Uiteindelijk kom je hierdoor in een opwaartse spiraal. Je goede keuzes en gedrag, zorgen voor meer eigenwaarde, wat weer zorgt voor betere keuzes, etc. Ik word steeds helderder, zie de dingen duidelijker. Kan (ongeveer) besluiten wanneer ik me kan open stellen, en wanneer het tijd is om me af te sluiten. Met andere woorden; ik ontwikkel een gezond ego.
Voor mijn omgeving ben ik wat anders en wat geslotener en saaier geworden. Ik laat mensen meer op hun eigen benen staan, simpelweg omdat ik me meer durf in te laten met mijn eigen leven.
Ik heb nog een grote klus te klaren. Wat nu duidelijk naar boven komt is dat ik in sommige sociale situaties ineens heel angstig en paniekerig kan worden. Dat was er waarschijnlijk altijd al, maar door alle chaos heb ik dat nooit zo duidelijk kunnen bekijken en voelen. Nu dus wel. De komende tijd ga ik hiermee aan de slag. Heel eng, omdat ik deze paniekgevoelens ook in de groep heb.
Ik houd jullie op de hoogte!

Sterkte aan allen die nog worstelen met een BL relatie!

Lieve groet,

Belinda
(6354) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-12 16:07:00
beste belinda,
echt fijn om weer eens iets van je te horen en het doet me vooral deugd dat het goed met je gaat!! volhouden en gewoon rustig verderdoen
liefs
celine
(6356) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-12 19:23:00
Hallo Belinda, eindelijk weer iets van je gehoord, en WoW wat een prestatie!! En dank voor deze info vergeet ons niet. Liefs misty
(6357) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-18 12:18:00
Hallo allemaal,

Hier weer een berichtje van slachtoffertje, thuis met mijn bordy husband gaat het de laatste tijd echt niet goed, zijn aanvallen komen nu vaker voor en ik ga richting een inrichting :-( dit forum helpt ook zeer zeker alleen jammer dat er niet veel gepost wordt de laatste tijd heb ik het idee althans.
@ Belinda wanneer had je zelf door dat je BL had en ook hulp aanvaard? mijn man wilde eerst graag behandeld worden en kon zich helemaal vinden in BL symptomen en nu krijg ik naar mijn hoofd geslingerd dat ik dat zijn hoofd heb aangepraat, terwijl de huisarts dit wel heeft bevestigd en hem door heeft verwezen voor therapie. Hij wilt nu er niks van weten en zeker geen hulp nemen met alle gevolgen vandien. @ Monique hoe ist verder met je? ik wou dat ik ook zo ver was als jij, lees heel graag van je.

Groetjes,
Slachtoffer
(6363) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-19 12:38:00
Hallo allemaal en Slachtoffer,

Het is inderdaad erg rustig op het forum, is dat een teken dat het goed gaat met mensen? Laten we hopen dat dat de reden is.
Ik ben nu bijna 6 maanden verder, en heb het op dit moment best wel moeilijk. Dus zo zie je maar weer Slachtoffer, het lijkt misschien wel dat ik ver ben, maar soms maak ik ook een rotsmak terug naar af. Zit met een hoop onrust in mijn lijf, en vind het moeilijk te benoemen wat er nou precies aan de hand is. Waar ik erg moeite mee heb, is dat ik bang ben dat mensen me in de steek laten. Aangezien mijn ex vriend dat 3 keer bij mij heeft gedaan. En het alleen zijn, valt zeker ook niet mee. En in dit soort periodes, dat ik weer voor mijn gevoel terug bij af ben, dan komen alle dingen/voorvallen van tijdens mijn relatie met hem weer naar boven. Zowel de slechte dingen maar ook zeker de mooie dingen. Dan merk ik, dat het nog niet achter me ligt en dat ik het nog geen plekje heb kunnen geven.
Vind het heel spijtig om te lezen dat het op dit moment niet goed gaat met je Slachtoffer. Ik zat ook in zo'n situatie dat mijn ex geen hulp wilde, en wij als partners staan dan compleet machteloos. Omdat degene waar je heel veel van houd het zo moeilijk heeft en je kunt hem niet helpen. En je ziet ze telkens verder afglijden, en jij als partner glijdt mee. Ik hoop echt voor je, dat je situatie binnenkort veranderd.

En Belinda, fijn om te horen dat je zo goed bezig bent. Je mag trots zijn op jezelf!

Ben ook benieuwd naar alle anderen, hoe het daarmee gaat.

Liefs, Monique
(6364) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-21 07:05:00
Hallo allemaal!

Het is idd wat rustig. Misschien door de Lente :)... Brengt voor veel mensen toch positiviteit...

Slachtoffertje; het heeft bij mij heel lang geduurd voordat ik (en artsen) besefte dat ik BL had. Ik heb heel mijn leven moeten knokken, heb veel psychologen gezien. Maar omdat ik intelligent en verbaal sterk ben, en ook altijd 'net' recht op bleef staan, trok niemand de conclusie. Hier en daar viel wel eens de term, maar niemand (en ook ik niet) dacht; laten we haar er nu eens goed op onderzoeken. Ik had zelf ook altijd wel een sterk vermoeden natuurlijk... Toen ik een heel goede huisarts kreeg, eentje die nog echt tijd voor je neemt, en waarbij ik langer bleef omdat ik eindelijk eens langer dan een paar jaar op dezelfde plaats bleef wonen :), kon ik er niet meer om heen. Hij vroeg me hoelang ik nu nog wil de blijven etteren. Of ik nu niet eens echt de diepte in wilde. Zelf dacht hij overigens dat ik PTSS had (wat gedeeltelijk ook zo is). Een beetje mokkend heb ik me toen laten verwijzen.Trof een erg aardige en ervaren psychologe. Ik besloot alles te vertellen. Zij gaf direct aan dat het ' buiten haar behandelgebied' lag. Te zware problematiek. Ik weet nog dat ik best verbaasd was. Ik??? Ik was zo gewend geraakt aan mijn leven dat ik me niet eens meer realiseerde hoe bizar het soms was. Ik werd doorverwezen en daar trof ik weer een erg goede en ervaren psycholoog. Deze stelde na een paar sessies dat ik BL trekken had, hechtingsproblematiek en een verwaarloosde PTSS. Nou, daar zit je dan met je goede gedrag :)... Ik heb nog getwijfeld over een diagnosticeringstraject, maar heb daar tor nu toe af gezien. Waarschijnlijk had ik de diagnose BL ook niet meer gekregen omdat door leeftijd. Etc. niet alle symptomen meer aanwezig zijn. Nu dus anderhalf jaar intensieve therapie, wat echt geweldig is. Had ik het maar eerder gehad!!!

Monique; terugvallen bij verwerking van verlies is heel normaal en gezond hoor. Hoe vervelend ook. De periodes worden alleen korter en minder pijnlijk. Echt, je zult het zien. Je doet het hartstikke goed!!!
Ben je ook zelf in therapie Monique?

Een heel fijne dag allen!!!

Belinda
(6367) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-27 09:01:00
Hallo Belinda,
Ja ik ben zelf ook in therapie, ben zelfs gisteren sinds lange tijd (enkele maanden) weer gegaan. Ik merkte dat ik weer vastzat en telkens in hetzelfde kringetje ronddraaide. Over 2 weken heb ik weer een afspraak, en in de tussentijd heb ik huiswerk opgekregen, om mezelf niet zo de grond in te praten. Mijn ex, of eigenlijk zijn borderline, heeft me behoorlijk verwoest. Ik zie mijn eigen kwaliteiten niet meer, ik zie alleen maar wat ik fout doe of heb gedaan.
Dus ik ben nu met mezelf aan de gang en dat is moeilijk, omdat ik gewend ben om met een ander (voornamelijk met mijn ex) bezig te zijn.
Ik hou jullie op de hoogte, voornamelijk hoop ik anderen ook ermee te helpen.

Liefs Monique
(6380) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-27 15:47:00
Hoi allen,
Inderdaad een rust op de site. Daarom maar weer een berichtje van mij ;-). Ondertussen bijna 3 jaar een relatie met een Turkse man met een borderline persoonlijkheid. Hier al bijna 12 weken rust, wat betekend geen grootte crisissen. Af en toe wel kleine dingetjes, maar dat hoort bij elke relatie. Wel een soort record tot nu toe. Maar het volgende gebeurd nu. Het afgelopen jaar ben ik in behandeling geweest, veel geleerd over mijn eigen rol. Mijn partner is nog steeds niet in behandeling geweest. Hij zit nu thuis, geen werk, rookt en drinkt en blowt steeds meer. Wordt passiever, negatiever. Ochtend humeur, weinig energie. Weinig intimiteit. Totaal geen interne motivatie, solliciteert niet, kan niet plannen, kan niet vooruit denken. Iedere ochtend moeite met opstaan. Dit terwijl ik (ondanks alles wat er in mijn leven is gebeurd) altijd doorvecht. Ik heb energie te over, werk aan mezelf. Sta vrolijk op, heb een drukke, goede baan, lieve intense vriendschappen, een mooi huis, een mooie tuin. Doe aan yoga, voel me goed, een goede energie. Mijn vriend daarentegen heeft momenteel een minder goede energie en ik merk dat ik soms denk wat heb ik hier eigenlijk nog aan. Wat levert deze relatie mij op? Respect? Iemand waarbij ik groei? Iemand die me aan het lachen maakt? Iemand met gemeenschappelijke interesses? Iemand met wie ik een toekomst, gezin mee op kan bouwen? Nee, eigenlijk niets van dit alles, liefde dan nog? Zelfs dat weet ik niet zeker. Hoe kan je houden van iemand die zo weinig bijdraagt, die me constant (onbewust) naar beneden trekt. Ik probeer hierover te praten met hem. Eerst hem laten praten, hoe het gaat, maar dan ook aangeven dat ik merk dat we steeds meer uit elkaar groeien. Dat ik me irriteer aan zijn gedrag. Uiteraard alles voorzichtig, zonder te beschuldigen, alles vanuit de ik-vorm.
Dan zou ik denken, als gezond functionerend mens, als iemand dat tegen je zegt, dan ga je toch heel hard werken om degene van wie je houdt te behouden. Als mijn partner zou zeggen, je moet aan jezelf werken anders raak je me kwijt, zou ik morgen bij de therapeut zitten. Maar ja, bij een borderliner werkt het juist niet zo, tenminste niet bij mijn vriend. Nee, dat weet ik al, dus dat zeg ik allang niet meer. Het moet uit hemzelf komen. Maar wat dan als het niet uit hemzelf komt....... Die vraag moet ik echt eens gaan beantwoorden en er dan ook naar handelen.

Nu is er weer een soort van crisis. Waarom? Omdat ik de zalm uit de koelkast had liggen, ja wel 5 minuten om op brood te doen. Dat kan natuurlijk niet! Nee en ik luister niet. Daar gaat het om, ik luister nooit, ben een slechte vrouw. Hij vraagt zo iets kleins, luisteren, en dat doe ik niet eens. Ik moet altijd maar nee zeggen.... Hij daarentegen doet altijd alles voor me. Maar wat dan?? Hij zit de hele dag thuis op de bank, werkt niet, kookt niet, is niet lief, werkt niet aan zichzelf, raakt steeds meer verslaafd.

Zo stom om te zien. Natuurlijk voelt hij dat ik meer twijfel. En wat doet een borderliner dan (uiteraard allemaal onbewust) wegduwen. Iets verzinnen wat de fout van de ander is. Lekker veilig, h. Nee dus, echt niet veilig, juist lekker in je ziekte blijven hangen. Ik merk dat dat me vooral boos maakt. Blijf maar lekker in je ziekte hangen, maar trek mij er niet in mee!!!! Trek je op aan mij, leer van mij, ga net als mij in therapie. Als je dat niet doe, dan zit er nog maar n ding op. Je los laten, los laten en kiezen voor mijn eigen geluk. Ik laat hem mijn geluk in ieder geval niet meer afnemen, nee die periode is (gelukkig) allang voorbij!

Liefs Divera
(6381) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-28 16:56:00
lieve divera,

ik denk dat je eigenlijk het antwoord op al je vragen kent?? misschien zelf ook nog eens opnieuw lezen wat je schreef?? en dan de vragen eerlijk beantwoorden.... jouw vriend heeft eigenlijk bij jou de hemel op aarde gevonden.... een mooi huis, een vrouw die geld verdient, meestal nog goedgezind is ook , voor het eten zorgt etc etc... Ik denk niet dat je hem zonder ruzie te maken en jezelf nog ongelukkiger te maken zal kunnen activeren... Hoe spijtig dat ook is voor jou.. en hemzelf

lieve divera, ik heb een golden retriever (eigenlijk van mijn zoon maar die woont nu bij zijn vriendin) , en die lieve hond doet eigenlijk ook niets, kost alleen maar geld, overal zijn haren en vuile pootjes, krijgt eten zonder er iets voor te doen etc etc... MAAR ALTIJD ALS HIJ ME ZIET IS HIJ BLIJ!!!
Nooit is hij boos, nooit beledigd hij me, ben ik langer weg is hij even blij of nog blijer me te zien... voel ik me eenzaam, voel ik me triest... hij kan niets zeggen ... maar hij komt graag dicht bij je voor een aai , hij voelt dingen aan ..

wat ik eigenlijk bedoel lieve divera...

liefs
celine
(6383) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-29 17:36:00
Beste allen, ik heb zelf twee maal een relatie met twee Borderline mannen. Kennelijk trek ik ze aan, dacht ik dus. Maar zo simpel ligt het niet. In relaties kiezen we vaak een partner wat het beste bij onze oude trauma's bij ons past. Dit gaat vaak geheel onbewust. Ik heb mezelf enorm herkend in de "lonely child" die hieronder beschreven staat. De borderline kan is de 'abandoned child'. Het heeft mij inzicht gegeven in wie ik ben en waarom ik tweemaal een relatie kreeg (en vooral koos te blijven!) met een B-partner. Wellicht kan het jullie ook helpen. Ik wil allen sterkte wensen en met name Belinda en Alex bedanken voor hun inzichten. Introspectie is heel moeilijk en pijnlijk voor iemand met BPS of NPS. Het toont jullie kracht en wens naar genezing enorm, dat jullie je zo durven bloot te geven, al is het maar op een forum. Voor een ieder die de diepe pijnen voelt van de abrupte verlating door een BPS partner: Geef tijd, wat tijd. Ik beloof je, je zult hiervan genezen, je zult sterker worden en je zult weer lachen. Ik ben het levende bewijs.
Licht en liefde voor allen,
Appel.

In some relationships, the idealization phase is the partner being in lonely child stance and the Borderline being in abandoned childstance.*Both need saving* Both need attachment to stave off the pain of being alone. This is one type of bonding seen in borderline and non-borderline relationships..

In this bond, both people bring core trauma to the relationship. Mirroring reenacts the earliest childhood experiences to rise up and emerge into consciousness.

In idealization, there is a dual identification and projection for both people that they have found a perfect love- however, one partner (the lonely child) does not yet realize that the other partner (the abandoned child= Borderline) has no whole self- and is utilizing a fantasy of a part-time good in order to fuse with the partner's part time good and become one.

The lonely child has spent much of their life becoming one. When a lonely child finds an abandoned child, both parties feel needed. However, rather than truly loving the individuality of both parties- the sad, fantasy aspect of mirroring magnifies the unhealthy *needs* of both people.

When the lonely child begins to question the reality of mirroring (reality testing) this raises core traumas into activation concerning both the questioning (uncertainty) and the hope (unfulfilled expectations) of the unrealistic attachment. "Lack of inherent trust" is found in both parties at this stage.

Reality testing causes the lonely child to pull away because certain things don't add up- as you say, "the idealization phase slowly erodes."

Pulling away, even while in the lap of comfortable luxury- triggers the abandoned child issues of the Borderline. This causes panic reactions of clinging behaviors by the Borderline to prevent the retreat of their desired love object. These immature demands can look like entitlement to others, especially to a lonely child, who has learned early on to be self sufficient and to self soothe- but the entitlement markers are highly charged and emotional to a Borderline, which isnt Narcissistic grandiosity- its ego deficiency and panic.

The entitlement phase brings a hidden "angry and aggressive child" out from hibernation and into full view and this usually occurs when the lonely child least expects it. The angry child that emerges is pissed and has delusions of persecution that are ideas of reference from earlier childhood trauma. Its at this point that the angry child (Borderline) will become enraged and try to cast off shame. They may attempt to harm himself/herself in order to scapegoat the lonely child- who unwittingly stands-in for the earliest attachment. This triggers the lonely child's trauma from their earliest attachment as well.

The Borderline wants so badly to be whole that they demand that the lonely child create wholeness for them- which the partner succeeds in doing early on but then relaxes. The Borderline temper tantrum, with its ideas of reference being so very childlike and fantastic, perceives the relaxation of the partner as though the attachment is split up. In order to cope, the Borderline must now find another part time perceived good object to self medicate the emotions of feeling badly from the split. If this cannot be accomplished, the surge of limbic fear concerning anger and abandonment causes such great pain that self harm is often inflicted for relief.

The lonely child is often very surprised by this. The anger and dysregulation are in contrast to what he/she perceives are necessary for the circumstances. (The lonely child fails to see need disguised as "love.") Therefore, the lonely child seeks to understand the Borderlines ideas of reference concerning "love" in order to cope with the neediness and begins a line of questioning. The Borderline retreats.

Lonely child is "understanding driven" and gets drawn into the Borderline acting out. The lonely child now has a mystery- the Borderline dilemma of "who am I?" This is very likely the same way that the lonely child came into existence as an understanding driven child. Especially when he questioned the motives of his earliest attachments during infancy and adolescence.

The lonely child *understands* the need to be held, loved and understood because thats what he longs for in others. The lonelychild feels that in order to deal with acting out of the Borderline- the lonely child must project the aura of grace, compassion and understanding upon the Borderline and also guide, teach and show the way- because after all, thats what the lonely child would want someone to do for him. There was a large reason that the initial mirroring (of this fixer /rescuer ego) worked so well in the idealization stage- the relationship really WAS the projection of lonely child that was mirrored, not the deficient ego of the Borderline.

In the "upside down" world of the Borderline, the lonely child is the perfect attachment to fuse to and the hypersensitive Borderline is the perfect mystery for the lonely child to try to understand. This is the reactivation of a childhood dynamic- that forms a needy bond.

The Borderline is a perfect template with which to *project* and identify with as a good object and also one to invest in to feel better about the self.

The understanding driven lonely child "imagines" (projects) onto the Borderline what he/she feels the Borderline identifies with. The lonely child often fills in the blanks with projective identification and the Borderline attempts to absorbs this- but it's impossible to appear as a self-directed person while taking cues and mirroring another self directed partner.

The Borderline scrambles to keep up with what is projected in a chameleon like manner. All of this pressure to adapt and conform to the projection smothers and defeats the Borderlines yearning for a perfect bond and triggers engulfment failure.

Engulfment also means loss of control, annihilation fantasies and shame. Shame activates the punitive parent that resides in their inner world, their psyche. The attachment failure has now become shame based for the Borderline. It will soon become guilt driven for the lonely child partner.

Engulfment makes Borderlines very frustrated and angry- but Borderlines fear abandonment and choose to stuff away their fear and compulsively attempt to manage their pain. The impulsive gestures are a form of self harm that fixes the bond in a permanent chaos of action/reaction.

Borderlines can be avoidant and passive aggressive and will do everything in their power to hide their strong emotions until they implode. They swing wildly from abandoned child to angry child until they deflate into detached protector- who is basically a mute that doesnt speak- or worse, speaks in word salad when confronted.

The swinging dysregulation pattern is unable to be separated and individuated and self directed. Because it cannot be self directed, it cannot be self soothed. There is no ability to defer these emotions to logic and reasoning with introspection *without* another person to blame. This is where Borderlines are showing you the maturity stage at which they are developmentally arrested and remain stuck and frightened.

Quote
Devaluing is the BPD going into the punitive parent role to switch up the control ~ control was relinquished in the idealisation phase so we will attach. The further along we get in the rs ~ the BPD then feels like we are the persecutor for their failing part time self ~ devalue. Devaluing is more about projection ~ because there failing self makes them feel woeful, scared, fearful.

We all have punitive parents that exist in our heads. This is our Superego. The criticism felt by both parties exists as guilt and shame inside our heads. This tape plays over and over and is a re-working of former traumas. It is also a huge part of what makes complementary traumas so attractive as binding agents to each other. The lonely child has the tyrannical shoulds while the abandoned child has defectiveness schema- together they interact and drive each other crazy.

The understanding driven child cannot fathom how another human being does not have a self. The understanding driven child has had much childhood experience with strong selves and has created a self to understand the motives of others. Lonely children have a need to have some sort of control over their destiny because so much was out of control in their childhood.

The Borderlines idea of destiny is being attached to others for protection. The Borderline cannot fathom what it means to have a stand alone self.

Both parties are human doing for others rather than being- but there is more impulsivity in Borderline in the offering of themselves as objects. (The lonely child is very particular concerning who he gives his heart to and makes decisions based upon careful consideration).

The failure to find a healthy mature love activates the punitive parent in both peoples psyche- one for persecution and the other for failure to understand others (cloaked in rescuing behaviors)- this is the flea of each others psychiatric trauma that really is a very strong obsessive bond, and one of endless victimization for both parties unless one or the other becomes understanding driven toward self direction. Guess who has the best chance? Unfortunately, the mirrored good that the Borderline provided was a very strong drug- and the obsession is outwardly projected (as it always has been) by the lonely child in order to understand and consequently, control it.

Its at this point that spying, engaging in testing and push/pull behaviors occur as both parties fight for control. Each pours salt in the others core wound.

The understanding driven child tries to understand the Borderline and the Borderline feels misunderstood and persecuted. The understanding driven child retreats to repair their ego and the Borderline lashes out and tries to shame him. The pendulum swings back and forth in clinging and hating and disordered thought and chaos.

The lonely child tries to uncover what they think the Borderline is hiding from them (triggering bouts of paranoia) or missing (creating dependency issues.) The angry child threatens to destroy the relationship (as well as themselves = self harm) which triggers immense anger and outrage for both parties. Their love object is broken.

Both parties are in pain- and their egos are easy to "pinch" because they both fear abandonment. At this point, both core traumas are exposed and the partners are no longer interacting with each other except to arouse each others trauma wounds from childhood.

The false self of the lonely child, that the Borderline mirrored, has more ego- as it is directly tied to a self which involves coping mechanisms from childhood that mirrored back good. It was a self that was capable and seeming to have all the answers in the beginning. When the Borderline tries to destroy it as a failed attachment, it begins to crumble and the lonely child retreats and tries to repair it- essentially wounded to the core. This is also part and parcel of the injury of the smear campaign- and the lonely childmay try to return to defend the "self" from being attacked.

Trauma for the lonely child occurs mainly because of perceived failure they cannot understand enough (essentially an obsession at this point) and trauma for the Borderline occurs because of anger and abandonment and shame that existed since infancy- and persecution by their inner parent superego for not becoming whole.

At this point, both parties feel like failures.

Unfortunately, the repair for the lonely childs self consists of trying again to fix the Borderline "mirror" to reflect the good. Many attempts will be made by the lonely child (once again) to effect an outcome other than the failed attachment. The lonely child will try to re-build the self and get the love object (Borderline) to return and resume their compliant mirroring.

Eventually, the fantasy begins to unravel for the lonely child, that they are alone- and the person that the lonely child fell in love with, (the person in the mirror,) was actually YOU.

Who really is the Borderline? Someone who needed you for awhile because they were scared to be alone.

Theyre still scared. Forgive them if you can- they are modern day recreations of their own childhood fears.

Now- after reading all of this- You cant keep going back for more trauma. Thought The trauma bond must be broken.

After we've let fantasy go- we can turn the focus to healing. It's good to wonder what our attraction must have been to this person. Whatever clues you have are generally good enough to give you reason that youve had experience with this type of personality before- perhaps within your family of origin.

Stop yourself from thinking that youve never been treated so poorly before this relationship. When you catch yourself saying you can't believe it. Stop and think. Chances are- youve just chosen to repress a few circumstances from childhood that were traumatic. Now the feelings are back on the surface and youre going to have to address them.

Introspection involves a great pain. Let those feelings come up. Journal your thoughts when you feel anxious. Learn about yourself. We must address the pain from our childhood that has been left unresolved for too long. We cannot escape from pain if we are to have personal growth- and you've got to get this relationship out of the way in order to get at the real hurt.

Radical acceptance comes when you realize that what was mirrored really wasnt you- it was what *you wanted others to give to you* It was

Try to give that to yourself.
(6384) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-05-30 15:42:00
Hoi allemaal,

Hier Fries, stiekem zo nu en dan wat meelezend. Mooi dat de rust van eerder weer wat is terug gekeerd. Geen verwijten over en weer, maar hulp, ondersteuning, begrip. Fijn om te lezen!

Belinda, mijn hulp in bange dagen... Het is gigantisch goed om van je te lezen dat je de goede kant op blijft gaan en ook ziet dat je stappen zet. Top!

Slachtoffertje; Denk eerst om jezelf! Dat is in deze belangrijker dan wat de persoon met BL ook doet. De basis is jezelf, de hulp die je eventueel zou kunnen bieden is een punt voor later wanneer je het zelf weer kan. Blijf bij je eigen verhaal en herinner jezelf daar zo nu en dan ook aan (heel belangrijk, laat je niet gek maken). Dit zeg ik niet om de BL'er te beschadigen, maar om jezelf de kracht te geven.

Stuk van Appel vind ik interessant. En voor mijn gevoel een herlezing van wat ik heb gedaan/ervaren. Top! Radical acceptance.

Maar toen.... Nog niet helemaal uit het systeem.
Vanmiddag even naar de supermarkt om de boodschappen te halen.En wie is daar aan het werk? Ja hoor, Friezin (die normaal op een ander filiaal was)... Een schrik reactie in mijn lichaam want niet verwacht maar gelukkig daarna ook zo koppig dat ik haar als lucht heb behandeld ondanks een groet van haar. Niet fair misschien en het druist ook in tegen mijn normale zijn. Waarom dan toch? Begin van dit jaar voor de zoveelste keer afspraken gemaakt over de omgang met elkaar, maar daar is wederom geen gehoor aan gegeven. Toen heb ik voor mezelf bepaald dat ik er geen energie meer in zal steken en de boel de boel laat. Ik ben niet gekke Henkie ;).

Even nog de gedachte gehad over hoe zij het zou ervaren om mij daar ineens te zien, maar die gedachte heb ik gauw van mij afgezet. Dat is een gedachte van de oude Fries (een jaar geleden), niet die van de verder ontwikkelde versie 2.0!
Die nieuwe heeft nog steeds begrip voor veel mensen en wil nog van alles voor iedereen doen, maar heeft ook eigen behoeftes waaraan voldaan moet worden. Kun je dat niet geven dan houd het op een gegeven moment op.
Fries 2.0 is in ieder geval niet meer alleen bezig om te kijken hoe de SO het zo goed mogelijk kan hebben.

Gelukkig komt het mooie weer er weer aan!

Groeten Fries
(6386) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-01 11:47:00
Kan iemand de bovenstaande engelse tekst even naar het Nederlands vertalen?
Leest wat makkelijker voor mij. 😊
(6387) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-02 02:57:00
hoi, ik ben geen partner van iemand met borderline, maar heb het helaas zelf (snik). Het is echt een hele verschrikkelijke aandoening en veel mensen om mij heen begrijpen mijn angsten en handelingen niet. Ik ben niet het type persoon die het leven van anderen
kapotmaakt, maar heb dit wel meegemaakt met mijn eigen moeder en weet dat dit verschrikkelijk is. Steeds op je tenen lopen, je afvragen of je wel goed genoeg bent voor diegene en de boosheid die je soms voor een persoon hebt, maar niet kan uiten.. Verschrikkelijk Bij mij zit t em meer in de verlatingsangst.. T gevoel van geen vriend hebben, niemand die om je geeft maakt me verschrikkelijk bang en t gaat zo ver dat ik mijn trots soms teniet doe, doordat ik verschrikkelijk bang ben..
Drastisch proberen dat iemand bij je blijft.
(6390) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-02 10:31:00
Hallo Fries,
Dank voor je attentie ik ga zeker hier wat mee doen, het blijft wel moeilijk moet ik zeggen. Mijn energie raakt ook zeker op op den duur en ik besef dat heel goed. Ik moet zeggen dat ik daar heel blij om ben dat ik dit besef want dat is een begin, het is een uitdaging voor me zelf dit jaar, ik weet dat ik zo niet verder kan, het ergste van alles is dat ik zo in financile put ben beland door hem, iets waar ik voor hem nooit last van heb gehad, ik schaam mij naast mijn familie, ik kom uit een nest van stabiliteit en succes. Door hem ben ik alleen maar achteruit gegaan helaas, dit zijn allemaal punten die mij doen beseffen, dat ik echt voor me zelf moet kiezen.

Ik hou jullie ook op de hoogte.

Liefs,
Slachtoffertje
(6392) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-04 22:19:00
Hoi Slachtoffertje

Het is ook niet makkelijk hoor, been there ;) Ook ik heb het moeten leren en val nog wel eens in het verkeerde gat, maar ik leer. Zolang je de positieve dingen vind (zoals je besef) moet het vast goed komen. Maak het jezelf niet te moeilijk, maar zeker ook niet te makkelijk...

Kijk je in alles ook naar je eigen rol? Waarom je dingen hebt gedaan? Waarom je de financieen hebt laten lopen? De ander is er misschien wel debet aan, maar je was er zelf bij natuurlijk (zonder de details te kennen). En dit zeg ik niet om kritiek te hebben, maar om jezelf sterker te maken.

Groeten Fries
(6394) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-05 09:31:00
Hoi allen,

Hier Divera weer even met een update over mijn relatie, welke een onverwachte wending heeft gekregen. Vorige week was ik er klaar mee. Ik heb met mijn parter met borderline gesproken en uitlegd dat op deze manier doorgaan voor mij geen meerwaarde heeft (niet gevraagd of hij wilde veranderde, puur vanuit mezelf gesproken). Op dat moment kon hij niet vechten, ging in zijn afweer en het was uit. Hij is naar zijn eigen woning gegaan, maar diezelde avond alweer een bericht dat hij wilde praten. Dus de volgende ochtend gepraat. Hetzelfde verhaal als na iedere crisis, als ik gewoon nou naar hem luister dan komt alles goed. Als ik niet zoveel praat (doe ik overigens helemaal niet), gewoon altijd ja zeg en niet tegen hem inga, dan komt alles goed (of zoals hij eerder zei, dan wil hij mij nog wel een kans geven, hihi). Nou, voor mij was het duidelijk, hij kan niet over zichzelf nadenken en kan of wil niet aan zichzelf werken. Ik heb mijn portie gedaan, ben in therapie geweest, ga niet meer mee in zijn patronen. Nu is het zijn beurt. Dus ik heb hem verteld dat de oplossing niet bij mij legt, dat zelfs al zou ik nooit meer iets zeggen en altijd maar naar hem luisteren en doen wat hij zegt, het niet goed zou komen (integendeel juist). Hij boos, zou binnen een week een nieuwe vriendin hebben en wil nooit meer wat van me horen. Ik weet dat dit zijn borderline gedrag is, maar op dat moment vond ik het ook prima als het zo zou gaan. Ik heb een fijne middag en avond gehad, feestje van werk en verjaardagfeest van vrienden. Blij dat zijn crisissen me niet meer van mijn stuk brengen en ik kan genieten van mijn leven. 's nachts alweer een bericht dat hij van me houd, heel veel. En tja, dan ben ik niet sterk genoeg en hebben we elkaar gezien. Gepraat, het goed gemaakt en twee dagen later heeft hij zelf een afspraak bij de huisarts gemaakt en uitlegd waar hij tegenaanloopt en heeft een verwijzing naar de GGZ gekregen..... Ik blijf wat achterdochtig (zal hij wel echt heen gaan, hoe lang zou hij behandeling volhouden, etc.), maar ben toch blij verrast met deze wending. Doet weer heel hard zijn best om aan zichzelf en onze relatie te werken..... wordt vervolgd.....

Liefs Divera
(6395) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-05 18:47:00
Hallo Divera,

Zojuist jouw stukje gelezen, maar eerlijk gezegd vraag ik mij af of jij wel zielsveel van hem houdt? Ik zou echt alleen maar in hem investeren als je zielsveel van hem houdt, anders zou ik deze moeilijke periode niet in gaan.
(6396) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-05 23:59:00
lieve divera,

spijtig genoeg moet ik me aansluiten bij de vorige schrijver of schijfster. ik weet dat je zielsveel van hem gehouden hebt...maar liefde kwijnt weg als ze niet gevoed wordt ... denk goed na, je bent goed van hart;;;maar typisch borderline bij velen zijn de goede intenties, maar ook de vele leugens;;; die ze misschien zelf wel geloven... ik spreek uit ervaring met mijn dochter. en een kind kan je niet zomaar helemaal opzij zetten.. dat is niet vergelijkbaar. maar jij bent niet zijn moeder!! de bedoeling van een relatie is dat twee mensen mekaar gelukkig proberen maken en gelukkiger zijn dan als ze alleen door het leven zouden gaan. Als je echt gelooft dat je met zijn twee gelukkiger zult worden heeft het nog zin te investeren.. medelijden begrijp ik, maar is niet voldoende in een volwaardige relatie.
liefs
celine
(6398) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-08 11:38:00
Hallo Fries,

Dat klopt! maar als hij de tv en de auto bijna had verkocht voor geld om zijn wiet verslaving te bekostigen moest ik wel geld zien te regelen omdat te voorkomen,vaak ging hij gewoon mijn geld uitpinnen en zo bleven rekeningen liggen, en je hebt gelijk hoor maar als je van iemand houdt dan geloof je zn woord en heb je hoop, maar ondertussen weet ik dat ik aan t dromen was dit gaat nooit over.
(6400) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-08 22:38:00
Hier weer een melding van mijn ervaring gisteravond, mijn bordy man kwam van zijn werk, we hebben samen gegeten, t was fijn omdat we dat niet vaak deden afgelopen tijd, omdat hij heel veel verwijten naar mijn hoofd gooide t bekende verhaal van dat ik hem niet verdien en dat ik hem nooit waardeer en complimentjes geef! Allemaal onzin!! Anyway, dus gister vlak na het eten keken we tv, er was n Nederlandse serie met een fragment van twee mensen die gemeenschap hadden, n vrouw met n donkere man. Hij zei nog nou die gaan te keer ! Toen die donkere man tevoorschijn kwam, zei ik oelala!! Omdat ik al voorspelde dat die vrouw vreemdging in die Sceine, hij keek me aan als of daar lag en zei wat bedoel jij met oelala?? Ik antwoorden van ja zoiets als oeps ze wordt zo gesnapt. Bij hem kwam dat over alsof ik die donkere acteur n lekker ding vond! En hij flipte de pan uit!! En zei letterlijk tegen mij of ik een neger bitch was!! Nou de grond viel weg onder mijn voeten. Ik kreeg n smach for my face. Wat een zak ben jij dacht ik was van een scne gezellig eten naar een scne van ellende. Daarna werd ik uitgescholden voor n straat wijf. Ik ben nu klaar mee ziekte of niet hij kan van mij naar de bliksem.
(6401) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-06-10 06:28:00
Hai allemaal!

Fijn om weer wat van je te horen Fries! Voelt toch vertrouwd :)... Ben ook benieuwd naar de jongen uit Brabant... Maar volgens mij bezoekt hij de site niet meer. Divera; ik vind dat je heel goed bezig bent. Je komt heel sterk over! Wel vraag ik me af waarom je deze relatie nodig hebt? Daarom zou ik je de vraag willen stellen of je een relatie met een gezonde, gelijkwaardige partner aan zou kunnen. Moet je maar eens over nadenken... Wat zou er dan met jou gebeuren? Geen oordeel, maar ben benieuwd of je daar ooit over hebt nagedacht.

Hier gaat het echt supergoed. Ik kan niet anders zeggen. Ik schreef jullie al eerder dat ik na het doorwerken van alle lagen nu bij de kern ben aangekomen. Een plek van lelijke, vieze, gore, pijnlijke, angstaanjagende drab. Heel langzaam ben ik deze plek aan het verkennen. En sinds een week of twee durf ik te zeggen dat er een mogelijkheid is dat ik deze plek geheel ga 'overwinnen'. Als ik er aan denk voel ik gewoon de euforie. Maar ik voel dat het mogelijk is! Ik zal vast nog vallen. Er zullen momenten zijn dat die plek me toch weer overmeesterd, en ik weet dat ik er dan harder van zal schrikken dan ooit te voren. Maar ik ben aan het winnen. Ik voel het! Ik ben zover dat ik die plek me niet zomaar meer ga laten vertellen dat ik dom, lelijk, verkeerd, slecht, naar, waardeloos, verschrikkelijk, niet bestaand, niets waard, etc. ben. Ik zie nu wanneer 'de plek' het doet, en zet er met mijn verstand andere gedachten tegenover. Dat gaat nu steeds meer als vanzelf. Alleen bij veel stress, of plotselinge situaties waarbij mijn lichaam en emoties eerder lijken te reageren dan mijn gedachten, word ik nog door de plek bevangen...

Ik houd jullie op de hoogte!!!

Sterkte allemaal!!!!

Liefs, Belinda
(6404) Reactie van een bezoeker van de site!

Lees verder op pagina 8 over dit onderwerp: Deel 8


Acute (psychische) problemen hulplijnen.

Wanneer u een acuut ernstig probleem heeft dan zult u waarschijnlijk het antwoord niet vinden op deze website. Er zijn echter een aantal gespecialiseerde websites en telefoonnummers die meestal dag en nacht te bereiken zijn voor mensen met acute ernstige problemen. Ik zal deze lijst proberen zo goed als mogelijk uit te breiden.

Last update: 06-11-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).