Archief: Borderline algemeen deel 6

Het is niet meer mogelijk te reageren, deze pagina is een archief van de oorspronkelijk vraag en antwoord pagina.

Antwoorden en reacties
2014-12-04 00:59:00
Ik denk dat het heel normaal is dat je enorm woedend bent op je ex borderliner Tony, het is de beste manier om het af te kunnen sluiten en tegelijk gezond aangezien je daarmee ook meteen aangeeft dat ze ver over je grenzen is gegaan.
Zoals Belinda eerder al aangaf heb ik in dezelfde fase gezeten en was ik ook enorm boos, ik heb 3jaar relatie achter de rug en ook mijn relatie begon als een geweldig sprookje en ik werd gedealiseerd door een prachtige meid van 27, zo onschuldig, zo lief en empatisch had ik nog niemand ontmoet. Ik werd tot over mijn oren verliefd en zij op mij. Ik kreeg wekelijks kaarten met teksten hoeveel ze van me hield, elk uur van de dag sms'jes dat ze zo blij is me vanavond weer te kunnen zien en weer lekker bij me kan kruipen. De enorm passionele en heftige sx. De verhalen dat ze door een hel is gegaan en dat haar ex niet goed voor haar was en haar sloeg zijn mij niet vreemd.....ze was een kei in liegen en manipuleren en mijn hele familie en vrienden trapte er ook allemaal in.
Dit laat enorm diepe wonden achter en als gezond mens zonder persoonlijkheids problematieken kun je dit gewoon niet bevatten...hoe kan iemand die zo enorm veel van je zegt te houden je nu ineens zo enorm veel pijn doen......ik denk dat wij dit nooit echt oprecht zullen begrijpen. Door veel lezen kunnen we ons wel een voorstelling maken echter wij zijn hier niet tot in staat.
Maar als gezond mens zou je eerder denken: als het keer op keer fout gaat dan ga je toch geen relatie meer aan, dan maak je ook niets meer stuk....dit bewijst meteen dat de borderliner dit niet met opzet doet aangezien zij keer op keer dezelfde fout maakt.....ook zij voelt bij het splitsen en dus van het idealiseren naar devalueren een enorme pijn. Ze zijn dit echter vanuit hun jeugd gewend, zij kunnen helaas dierbare uitzetten en schrappen uit hun leven zonder maar een traan te laten en door te gaan in het volgende avontuur....maar om 1 rede: het in de relatie blijven is vreemd genoeg nog veel pijnlijker want in hun ogen mag en kan immers niemand van ze houden....ze zullen dan ook alles in hun hoofd gaan halen om de relatie onmogelijk te maken en de breuk en het begin aan een nieuwe relatie zal dus voor hun voelen als een opluchting....zo intens gelukkig zijn ze dan weer...probeer je in deze fase toch bij je borderliner te blijven zonder grenzen aan te geven dan zien ze je vreemd genoeg alleen maar als zwak persoon en zullen ze je ook verlaten.

Nu ik Monique ook hoor zeggen: ik wil loslaten maar ik weet niet hoe, moet ik weer denken aan hoe het voor mij was...4x ben ik opnieuw begonnen en telkens was er spijt, ze had me zo enorm gemist en dit keer was ze zeker dat ze met mij oud wilde worden.......
Wat ik nog goed herinner en wat ze vaak zei tegen mij en al haar andere relaties toen deze in idealisatie fase waren: hij doet alles voor me en heeft alles voor me over....we rennen naar elkaar toe en houden zoveel van elkaar......
Eigenlijk is het heel sneu want dit is geen echte verliefdheid maar het aantrekken van elkaar op gebreken, beide partners vullen elkaar aan: de borderline partner is leeg en zoekt aandacht en adoratie, de andere partner is vaak onzeker over zichzelf en heeft een reddend karakter waardoor de twee perfect bij elkaar passen (The human magnet syndrom) maar het is helaas geen echte liefde waarop een solide basis wordt gebouwd.

Het maakt het allemaal ontzettend complex, daarbij is het ook nog eens zo dat er gradaties zijn in borderline en ook de combinatie met narcisme wat het verhaal zoals van mij en Tony nog heftiger maakt. Een narcistische partner kent immers geen spijt en geen empathie. Zie dat maar eens te begrijpen als je van de een op andere dag na jaren relatie in de kou wordt gezet. Wij als gezonde en verliefde partner willen namelijk echt vechten voor een goede toekomst samen en dat kost ons enorm veel energie, we gaan hierbij vaak door onze eigen grenzen omdat het voelt alsof we daadwerkelijk zoveel van onze borderliner houden...hoever we door onze grenzen zijn gegaan verteld de woede die ontstaat bij de breuk zoals ook bij mij...

Heel eerlijk, als je me nu zou vragen of ik haar terug zou willen dan zou ik keihard nee zeggen omdat ik helemaal niet oprecht gelukkig was in de relatie en er geen toekomst in zag. Hetgeen mij 3 jaar op de been hield na de idealisatie fase van 1jaar was: met therapie zal het echt wel weer beter worden....
Maar de vraag is: ben je nu gelukkig met de situatie en kun je er nu mee leven?....vaak is het eerlijke antwoord dan: nee

Om even terug te komen op het verhaal van jou Monique. Er is maar 1 manier om te stoppen met een borderline relatie: 100% achter je keus willen staan en vervolgens alle contacten breken...ik bedoel dan ook alle contacten: niet meer kijken op Facebook, niet meer vragen hoe het met haar gaat aan gedeelde vrienden, enz. Gewoon 0 contact.
Je hersenen zijn bij een langdurige borderline relatie namelijk gewend geraakt aan alle prikkels en vooral ook de negatieve prikkels, deze zijn zelfs verslavend dus stom genoeg moet je door een afkickfase heen. Weg is je borderliner ineens voor wie je zo belangrijk was, waar al je tijd en aandacht naartoe ging, ineens is daar al die leegte, geen sms'jes meer, niets, niet meer zoeken naar oplossingen om te helpen. Je staat weer alleen aan een nieuw begin.....met jezelf.
Je wil eigenlijk op dat moment maar 1 ding: lezen, lezen en lezen en zoeken naar die oplossing en dan zo snel mogelijk weer terug naar je borderliner om deze keer wel met hem/haar om te kunnen gaan.......helaas dit gaat niet werken...de kans dat de nieuwe relatie van je ex borderliner mislukt is aanwezig en dan grijpen ze vaak terug op een oude vlam die nog wel een keer wil......trap hier niet in en blijf achter je beslissing. Zeg jezelf steeds weer dat je dit niet meer wil en dat je beter verdient, word weer gelukkig met jezelf, je hobbys en je vrienden. Langzaam zul je gaan merken dat de druk verdwijnt, dat je beter zal gaan slapen en dat je weer energie krijgt om leuke dingen te doen, dingen die jij graag wil, je voelt je vrijheid terug komen en dan pas begint het echte herstel. Heb je 1+ jaar in een heftige borderline relatie gezeten dan reken maar op vele maanden herstel en neem daar zelf ook de tijd voor zonder je zelf ook direct in een nieuwe relatie te storten.

Als ik de verhalen van beide kanten lees doet het me veel verdriet, allebei de partijen proberen zo graag gelukkig te worden samen....het is echter een onmogelijke liefde....nu na 1,5 jaar kan ik pas echt zeggen dat mijn woede weg is en ik het gewoon sneu vindt wat ze telkens weer laat gaan.....denk er maar eens aan hoe waardeloos wij ons zouden voelen als wij dit zouden doen......de pijn voor hun moet ondraaglijk zijn.

Wil je echt een gezonde relatie en een relatie met de goede balans van geven en nemen dan zal dit met een borderliner niet snel lukken.
Als je de verhalen van Belinda leest dan lees je ook hoe ontzettend veel moeite zij en haar partner doen om het samen te redden, ontzettend knap en petje af maar het zegt zeker ook iets van de partner van Belinda wat zij zelf eerder ookal eens aangaf...het geweld in het verleden vanuit hem en het toch maar blijven...

Ik wens een ieder ontzettend veel geluk en gun jullie allemaal het beste, de kerst en het nieuwe jaar komen eraan dus laten we allemaal positief zijn, onze les eruit trekken en volle moed iets moois maken van 2015!

Jongen uit Brabant
(5627) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-04 02:37:00
Hallo ik heb een vrouw leren kennen via badoo, ze had zoveel problemen met haar ex , die heeft haar mishandeld , en verkracht , door omstandigheden en schulden , ben ik bij haar gaan wonen, het ging negen maanden goed, maar tot op een avond kwam ze niet thuis , ze was vreemd gegaan , ze kon zich bij mee niet volledig geven , op sx gebied , maar die avond wel, ze qas met curses bezig om dat een plaats te geven, vanaf die tijd kwam ik steeds meer achter dingen , waarover ze liegde, waar ik haar mij confronteerde , maar daar wou ze niks van weten, ze zweerde op haar kind , dat ze altijd zuinig op haar lichaam is geweest, we zijn met veel ruzie uit mekaar gegaan, ik had mijn appartement , opgezegd voor haar, zodat ze niet op straat, kwam door schulden , we zouden gewoon nog normaal contact houden, mijn hele inboedel staat er nog wil ze niet terug geven , maar tot mijn verbazing, slaapte de ex wat haar verkracht heeft ook daar, , ik wert gebeld door een vriend, dat ze ook op sxsite s stond was in 2010 tot 2011 was ook nog eens voor niks wat daar op staat en hoeveel , mensen ze op bezoek heeft gehad , wordt ik slecht van , ze zegt tegen iedereen, dat ik dat gedaan heb , tien kon ik haar niet eens , ze hebben , haar kind uit huis geplaatst, omdat ze weer volop bezig was , met sxdate s en imdat ze zich niet , aan de regels van jeugdzorg houdt , maar ze zegt dat allemaal , door mij komt , is zo oneerlijk , en ze heeft me alleen een kapotte, kattenbak terug gegeven, terwijl, de helf van de in boedel , van mij is, en als ik iver me spullen begin, negeert, ze me , en als ik ga vragen voor mijn spullen, belt ze de politie, en zegt ze dat ik haar stalk, dit is de dank wat ik allemaal voor haar heb gedaan, ben achter zoveel leugens gekomen, is te gek voor woorden, en haar vriendinnen geloven haar ook nog alles , ik wil gewoon alles terug zodat ik het kan afsluiten, moest even mijn verhaal kwijt, want is niet normaal , hie alles is gelopen
(5628) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-04 12:22:00
Hoi Monique,
Inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, dat loslaten. Maar goed, hij geeft zelf aan dat ie geen professionele hulp wil. Jij kan in ieder geval zijn problemen niet oplossen. Denk aan jezelf en laat je niet inpakken door deze persoon.
Sint
(5633) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-04 21:34:00
Hallo jongen uit Brabant en Sint,
Bedankt voor de peptalk, op dit moment is alles nog vers en nog heel pijnlijk. En helaas heb ik geen aan/uit knop voor mijn gevoelens. Maar ik ga wel aan mezelf werken, zodat ik steviger in mijn schoenen kom te staan.
Ik blijf dit forum zeker volgen en ik hoop dat iedereen vooruitgang boekt en gelukkig word.

Monique
(5634) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-04 23:52:00
Dank je wel jongen uit Brabant, net als alle andere partners van borderliners is het fijn jouw en andere raadgevingen te volgen.
Monique lees veel hier, je haalt er steun uit. Je kunt inderdaad gen knop om zetten. Ook ik heb vreselijk veel moeite mijn gevoelens uit te zetten. Maar ik geloof en probeer de raad van de mensen hier op te volgen. Maar het totaal geen contact is heel heel heel erg lastig, je neemt het je telkens voor, je valt steeds even terug, maar de periodes tussen niet kijken op het bijvoorbeeld whatapp enz. Worden steeds langer , dus ik begin goede hoop te krijgen dat het me gaat lukken. Dus houd je vast aan de ervaringen hier.
L.b
(5635) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-05 07:00:00
jongen uit Brabant
wat jij schrijft is zo waar, doet me echt goed dit te lezen !
Merel
(5636) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-05 11:25:00
Hallo lieve mensen,

Allereerst Jongen uit Brabant. Wat ben ik trots op jou. Ik heb je met de tijd zien veranderen van een boze jongen, die soms nog redelijk wanhopig over kwam, in een sterke man, die door te leren zichzelf heeft 'geheeld', en nu veel voor anderen kan betekenen. Ik denk dat jij zowel de BL als de partner voldoende recht aan doet met jouw stukken. Echt heel mooi om te lezen.

Ikzelf merk dat ik minder behoefte krijg om hier te posten. Zo zie je dat een ieder mens je iets kan geven. Het verhaal met Tony maakte dat ik na ging denken over mijn eigen behoeften, en mijn intenties om nog op de site te zijn. Ik merk dat ik het voor mijzelf niet meer zo nodig heb, en dus er vooral voor een ander probeer te zijn. Op zich prima, maar ik denk dat het tijd is om uit alle vervelende verhalen te stappen, en me te richten op voornamelijk positieve dingen. Het stuk BL kan ik nooit helemaal achter me laten, maar de meest nare gevolgen ervan wel. Zelf ben ik daar geen slachtoffer meer van, en ik merk dat ik er ook niet meer zo over wil lezen. Het is wel goed zo, ik ben goed zo, laat ik nu weer geheel gaan leven en genieten...

Dank nog voor posts waarin men mij probeerde te steunen en te motiveren. Ik zal af en toe zeker nog eens wat lezen, en zie ik een vraag expliciet voor mij; dan zal ik zeker antwoorden...

Voor nu laat ik deze site even lekker met rust, en ga genieten van meer licht en luchtige dingen... Bij gebrek aan BL-ers, vind ik dat de Jongen uit Brabant, hun kant goed kan belichten...
Zo treffend wat jij schreef; ook over dat je soms geen kans maakt als partner; wat je ook doet...Verschrikkelijk frustrerend moet dat zijn....

Lieve mensen, een heel fijne Sinterklaas!

In het nieuwe jaar post ik vast nog eens een keer iets!

Veel liefs,

Belinda!!!!
(5637) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-05 14:44:00
Hallo L.b.

ik ben al wel zover dat ik geen contact zoek of zo, maar als je via facebook weer dingen ontdekt maakt me dat zo boos. En mijn boosheid kan ik nergens kwijt, want het interesseert hem op dit moment toch niet. Hij zit helemaal in zijn Borderline en doet weer hele rare dingen. Dus ik heb hem meteen maar geblokkeerd op Facebook, want ik wil niet geconfronteerd worden met wat ie allemaal uitspookt. En nu hoop ik maar dat ik nooit meer wat van hem hoor. Ik heb nu mijn eigen zorgen en dat moet ik eerst op een rijtje zien te krijgen. Ik ben blij met deze pagina, dan weet ik dat ik niet de enige ben. Voor buitenstaanders is het toch heel moeilijk te bevatten, die zeggen heel makkelijk, loslaten en niet terugkijken. Maar zo makkelijk werkt het allemaal niet.
Dus nogmaals, allemaal voor het delen van jullie ervaringen, het helpt toch een klein beetje.

Liefs Monique
(5638) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-05 15:05:00
Nog even een kleine aanvulling, ik hoop dat zowel Tony als Belinda hun ervaringen blijven posten. Want dat is voor iedereen waardevol.

Monique
(5639) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-05 19:41:00
Nog een andere vraag, ik heb vaak gelezen dat partners van mensen met borderline hun grens duidelijk moeten aangeven, maar hoe krijg je dat voor elkaar als daar niks mee gedaan wordt? Hebben andere partners die ervaring ook?
Is er ook een snellere manier van communicatie dan zoals het nu gaat? Het duurt zo lang voordat er iets geplaatst wordt.
Monique
(5640) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-06 08:37:00
Monique,
Dat krijg je niet voor elkaar, je moet je eigen grenzen stellen. Tot hoever JIJ wilt en kunt gaan. Maar op moment dat je die grens bereikt hebt ben je al tever gegaan.
Het probleem als partner is dat je tot op je bot toe gekwetst bent, je begrijpt er helemaal niks van zo van een op andere moment wordt je aan de kant gezet. En ja je wordt woedend als op je Facebook of waar dan ook ziet wat hij uitspookt.
Maar ik voel ook dat ik steeds minder boos wordt, hoe clich het ook is,maar de tijd heelt het is echt waar.
L.b.
(5641) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-06 10:49:00
Ik kan niet wachten tot het bij mij zover is, ik heb het nu heel erg zwaar. Aan de ene kant hoop ik dat ik wat van hem hoor, maar aan de andere kant wil ik echt niet meer. Ik ben gewoon op. Ik zal je woorden in mijn achterhoofd houden L.b.

Monique
(5642) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-07 11:23:00
Hoi,

Ik moet beginnen met Belinda, ik hoop dat je dit nog leest.
Ik wil jouw uit de grond van mijn hart bedanken voor alle positieve, triggerende, nadenkende, begripvolle, inzichtelijke posts die je aan mij en in mijn moeilijke periode hebt gegeven. Zonder dit was het in mijn ogen veel moeilijker geweest. Ik wil je vanaf deze plaats dan ook veel succes wensen met alles wat je wilt doen. Het is namelijk geen verplichting om op deze site te komen/te schrijven. Nogmaals bedankt voor alles, het heeft mij erg geholpen bij mijn herstel.

Jongen uit Brabant; wat een post ;) vergeleken met vorige berichten is er heel wat gebeurt ;) Super man. Ook jij veel succes met alles.

Monique; Het is gemakkelijk gezegd van deze kant maar zoals velen aangeven komt het goed. De meesten hier hebben in een zelfde situatie gezeten en het kost veel energie en ook tijd, maar uiteindelijk levert het resultaat op. Volg hierin je eigen pad en maak het jezelf niet te moeilijk, maar zeker ook niet te makkelijk. Doe het in stapjes en zet je stok steeds een eindje verder. Lees je in in de materie, doe veel informatie op over hoe het ook voor de ander voelt en hoe het voelt bij lotgenoten. Hierbij verwijs ik naar de website van de vorige post. En als je moeilijke momenten hebt lees dan eens het gedicht van cheche steeds door. Die geeft voor mij echt het gevoel weer. Veel succes met je reis. Ik hoop dat die voor jouw het goede naar voren brengt.

Groeten Fries.
(5644) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-07 15:22:00
Hallo Fries,
Dank je wel voor je raad, ik ben meteen naar de website gegaan. En ik ga me er eens goed in verdiepen.
Monique
(5645) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-07 20:55:00
Hallo Fries,
Dank je wel voor je raad, ik ben meteen naar de website gegaan. En ik ga me er eens goed in verdiepen.
Monique
(5646) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-07 21:21:00
Lieve Belinda,

Ook ik wil jou bedanken voor je fijne berichten, heb er ook veel aan gehad. Xxx
Vond het fijn om te lezen dat je zo je best hebt gedaan om een beter mens te worden voor je zoon en partner en natuurlijk makkelijker voor jezelf. Je kunt in het leven nooit iedereen tevreden stellen. Je hebt in ieder geval indirect mijn ex-partner ook geholpen. De handvaten die jij gaf hebben hem weer geholpen. Hij is gegroeid tijdens de relatie en heeft veel geleerd.

Ik heb mede dankzij deze site ondekt wat mijn eigen zwaktes zijn en weet ook dat het voor mij niet verstandig is om een relatie aan te gaan met een man met bepaalde persoonlijkheidsstoornissen. Voor mij zal het echt wennen zijn om met een man om te gaan zonder zware problematiek. Maar ik ga er voor! :-)



Ik vind dat Belinda waanzinnig trots mag zijn op zichzelf!

Liefs Petra
(5647) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-08 16:41:00
Beste Monique,
Ik zag dat je enkele tips hebt gekregen om je (ex?)partner los te laten, en je verdriet zien het te verwerken.
Nu heb ik zelf geen liefdesrelatie met mijn borderliner gehad, maar ik kan mij wel voorstellen dat hij een gigantische aantrekkingskracht op jou heeft/had.
Net als bij een "normale" gebroken liefdesrelatie zal het verdriet intens zijn.
Je zult er ongetwijfeld veel tijd, liefde en energie in hebben gestoken, temeer ook omdat je aangaf de relatie al drie keer eerder te hebben verbroken.
Onbegrip voert waarschijnlijk de boventoon (??).
Ook zag ik al dat L.b. jou uitlegde hoe je voor jezelf je grenzen moest stellen, dat is zeer belangrijk namelijk.
Niet de borderliner, maar het slachtoffer bepaalt DE grens.
Mijn tips voor het loslaten, voor zover ze al niet zijn gegeven:
Fb blokkeren. Mobiel/app/whatsapp idem dito. Zorg voor afleiding, want dan heb je ook niet de tijd om over je situatie na te denken. Het huis schilderen schiet niet op haha Ga leuke dingen doen met familie en/of andere vrienden, of zelfs alleen. Zorg dat je niet in een isolement geraakt. Verwerken heeft tijd nodig, maar eens zal die knop omgedraaid moeten worden. Niet zielig lopen doen, kop op, herwin je zelfvertrouwen. Laat hem (de borderliner) vooral niet blijken dat je het er moeilijk mee hebt. Nee, laat hem anders zien dat je heel veel plezier in je leven hebt; dik het maar wat aan.
Niet in deze negativiteit blijven steken.
Dit forum biedt een bepaalde troost, maar uiteindelijk niet te vaak terugkomen, want dan blijf je er maar aan herinnerd worden.
Je zult verder moeten gaan in je leven.
En je zult zien dat het leven zoveel mooier is dan samenleven met een Borderliner.
Succes en sterkte.
Tony
(5649) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-09 08:15:00
Hoi Tony,
Bedankt voor je reactie, dat over grenzen stellen, daar bedoelde ik eigenlijk mee: Wat als ze niet luisteren naar jouw grens?
Maar goed eigenlijk doet het er ook niet meer toe, hij is weg en ik wil hem niet meer terug. Gisteren was het toppunt, we hadden samen 2 honden. 1 heb ik gekocht en de andere had hij aan mij gegeven voor mijn verjaardag. Toen hij zijn besluit had genomen om hem te smeren, hebben we het over de hondjes gehad. En we besloten om ze alle twee bij mij te laten. Maar gisteren stuurde hij een app (ik had zijn nummer gewist niet geblokkeerd) hij wilde het hondje ophalen die hij mij cadeau had gegeven. Ik ging niet akkoord. Hij ging helemaal door het lint, dreigde met de politie en anders zou hij wel langskomen met zijn hele familie. Ik heb overlegd met mijn familie, en die zeiden dat het beter was om de hond af te geven, anders hadden we hier een scne gehad en dat wilde ik mijn zoon niet aan doen. Hij was zo agressief en aan het schreeuwen, zo ken ik hem helemaal niet.
Weer een dreun erbij....soms denk ik echt het niet meer te trekken. Ik ben de hele dag gespannen, en heb nergens zin in. En ik probeer elke dag wel de deur uit te gaan, maar soms lukt het niet. Ik ben nu een week in de ziekte wet, omdat ik bijna niet eet en uitgeput ben. Helaas heb ik niet zoveel vrienden meer dus dat is ook al lastig.
Gelukkig heb ik hem nu wel overal geblokkeerd, tenminste dat hoop ik.
Toch blijf ik elke dag hier kijken, omdat ik weet dat hier mensen zijn die weten waar ik het over heb.
Liefs Monique
(5650) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-09 17:34:00
Monique,
Niet bang zijn, het zijn blaffende honden, mijn vriend zou wel mijn handen eraf hakken, mijn banden leeg laten lopen.
Weet je alles wat deze mensen doen zijn schreeuwen om liefde , dit is hun manier helaas.
En troost je, ik heb in het weekend na vijf maanden pas zijn nummer gewist, en ik check sinds dit weekend zijn gangen niet meer, en weet. Je wat? Het geeft me rust, maar zoals ik al zei pas na vijf maanden.
Jij bepaalt en voelt wel wanneer je dingen doet, maar laat je Svp niet opjutten of bang maken.
L.b.
(5652) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-09 18:04:00
beste Monique,

heel dapper van je dat er van jouw kant uit alvast een streep wil ondertrekken!! Spijtig van je hondje... maar blijkbaar heb je toch familie die je steunt in deze zware periode want het gaat hem nu niet meer zozeer dat jij je niet kan losmaken, maar eerder de angst dat hij je niet met rust zal laten.
ook een dikke welverdiende knuffel die ik je geef in naam van je zoontje!!! Ergens loopt er nog wel een papa rond die jouw zoontje verdient!!
hou de moed erin en kom hier af en toe es kijken als je het moeilijk hebt, schrijf het van je af , dan kunnen we je ook een steuntje terug geven
liefs
celine
(5653) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-09 18:29:00
Hoi Monique,
Om het tempo van het posten er een beetje in te houden, reageer ik maar weer even ;)
Dat van het hondje is natuurlijk hartstikke kinderachtig van hem, maar het gedrag zeer herkenbaar.
Ik heb mijn borderliner ook vaak omschreven als een volwassen kind.
Relativeren lukte haar totaal niet; ze maakte zich druk om alles, en eigenlijk ook nergens om.
Als je het goed beschouwt vertoonde ze trekken die je zelf als kind vroeger ook wel had: liegen en manipuleren, ik geloof dat ieder kind dit vroeger onbewust deed. Een leugentje om bestwil en als je het niet kon winnen, gemeen zijn en anderen manipuleren tfv jezelf.
Het is natuurlijk zielig dat iemand iets terugpakt, wat hij ooit gegeven heeft, in jouw geval je hondje.
Dat toont zijn onvolwassenheid.
Nu gaf je in je laatste bericht aan dat je een zoon had. Leuk joh! Nu ken ik zijn leeftijd niet, maar ga met hem leuke dingen doen.
Hij zal het leuk vinden, en jij zeker ook.
Bovendien heb je dan je afleiding.
Ook begreep ik dat je heel erg moe bent; duidelijk leeggezogen door een borderliner, vreselijk.
Probeer jezelf te herpakken, al is het enkel maar om je ex partner te laten zien dat je veel sterker bent dan hij.
December hoort een gezellige maand te zijn, ook voor jou.
Je zit nu duidelijk in een wak, maar je komt eruit, daar ben ik heilig van overtuigd.
Je bent straks een ervaring rijker en illusie armer.
En je ex partner?
Die zal nooit gelukkig zijn, dat kent hij niet.
Nogmaals veel sterkte.
Tony
(5654) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-09 22:48:00
Tony, het lijkt erop dat jij borderliners misgunt, ze wil straffen. Dat gaat nergen over! Op de een of andere manier voelt het niet goed... Iets in jou klopt niet, weet nog niet wat.. Ben je soms niet puur en eerlijk? En wat brengt jou hier?
(5657) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 09:02:00
Hallo L.b. Cline en Tony,

Ik ben inderdaad bang, omdat ik denk dat hij weer contact gaat zoeken. En het stomme is, ik mis hem nog steeds, terwijl onze relatie de laatste tijd niet veel meer voorstelde. We waren meer broer en zus. En hij klaagde eigenlijk alleen maar, niets deugde in zijn ogen. Zijn werk niet, waar we woonden, de hele maatschappij en hij baalde van mijn onzekerheid. Het laatste anderhalf jaar ging het alleen maar bergafwaarts.
Hij zit nu bij zijn ouders op een klein zoldertje, en daar zit mijn hondje nu ook. Zijn ouders hebben zelf ook 2 honden, ik heb zo met mijn hondje te doen. Weggerukt van mij en ergens anders neergeplant, omdat meneer dat wil.
Waarom kan ik me niet focussen op de slechte kanten, dat zou het zoveel makkelijker maken. Maar n, ik denk aan de leuke dingen terug. Voel me zo'n domme, slappeling.
Tony, jij zegt dat je geen liefdesrelatie met haar had, hoe was jullie relatie dan wel?
Geloof me L.b. het kost me heel veel moeite om zijn gangen niet na te gaan, maar dat heb ik wel geleerd van de vorige breuk. Toen heb ik gezien wat hij allemaal deed en dat was echt bizar. En zoals ik hem nu meemaak, zal het wel een stuk erger zijn dan de vorige keer.
Mijn zoon is 16, en die heeft een vorm van autisme, dus bij hem komt ook alles heel hard binnen. Hij is ook erg geschrokken van de agressiviteit van mijn ex. We hebben laatst samen een leuke film op tv gekeken en dat was leuk.

Ik wil niet meer denken aan wat hij met andere vrouwen uitspookt, het maakt me dol. Heel soms denk ik, hij doet ook maar hij wordt er toch niet gelukkig van.
Hij had had met mij de langste relatie, tot nu toe. Zijn andere relaties waren nooit langer dan 18 maanden.

Zo het is weer tijd om de dag te starten, ook al is het zwaar.

Tony trek je niks aan van de negatieve reacties hier, jij deelt jouw ervaringen en gevoelens zoals jij die ervaart.

Liefs Monique
(5660) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 09:18:00
Tony,
Ik heb hetzelfde, er klopt iets niet, vanaf je eerste commentaar heb ik zoiets waarom ben jij hier. Ik kan het fout hebben, maar er zit een vreemde ondertoon in je schrijfsels, out of sinc, ergens. Kan zijn omdat je andere relatie hebt gehad met die persoon, in tegenstelling met de meeste mensen hier, geen "relatie" relatie. Maar het is vreemd, ik lees je commentaren met een behoorlijk dubbel gevoel. Sorry, ik dacht dat het aan mij lag Maar als anderen het ook zien, Vertel eens wat er echt aan de hand is?

cheche
(5662) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 10:07:00
Beste 09-12 22.48 uur,
Je wilde weten wat ik hier kom doen?
Eenvoudig antwoord: Mijn ervaring met MIJN Borderliner met iedereen die hier leest, delen. Als ik mij niet vergis, is dit forum daarvoor bedoeld ;)
MIJN ervaring staat ook niet gelijk aan belevenissen van anderen; ieders situatie is anders en persoonlijk. Wel bouw ik mijn mening op aan de hand van mijn eigen ervaringen, de verhalen op dit forum en ervaringen met Borderliners van mensen uit mijn directe omgeving. Hierdoor denk ik wel een aardig beeld te kunnen scheppen, maar nogmaals: Niet iedere Borderliner is hetzelfde. Het is dus mijn verhaal en hoeft totaal niet leidend te zijn voor anderen. Denk nu ook niet dat ik MIJN Borderliner wil straffen. Nee, ik wil mensen laten beseffen, dat ze weten waar ze aan beginnen in een relatie met een Borderliner, en dan speciaal MIJN type, waar ik mee te maken heb gehad ;) En ja, ik weet ook dat ik direct overkom, en dat zullen sommige Borderliners confronterend vinden. Jouw aannames dat "iets in mij niet klopt" en "of ik soms niet eerlijk en puur bent" begrijp ik niet zo goed. Zeker als je weet dat Borderliners liegen, bedriegen en manipuleren.....en ik ben zeker geen persoon met BPS.
Kom ik misschien te dicht in jouw buurt?? ;)
Wanneer dit niet het geval is, dan weet jij waarschijnlijk niet hoeveel schade een Borderliner kan aanrichten.
Tony
(5663) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 14:21:00
Lijkt me een normale reactie dat iemand heel boos word, als ze zo behandeld worden. Op dit moment ben ik ook heel erg boos. Voor mij voelt het alsof hij willens en wetens dit doet. Hij weet dat ik er nu helemaal doorheen zit. Maar als hij me een trap na kan geven dan doet hij dat. Zo voelt dat voor mij althans. Ik snap best dat hij deze dingen doet, omdat hij borderline heeft, maar hij kan ook hulp zoeken, maar daar deugt allemaal niks aan volgens hem.

Monique
(5665) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 18:17:00
Waarom mag Tony niet zeggen wat hij voelt en wat hij denkt? Hij id. ook gekwetst en belazerd en dat door een borderliner, daarom ook dit forum.
Ik kan het me goed voorstellen, het valt niet mee begrip te hebben voor iemand die je van dag1 tot laatste dag in de zeik neemt, want zo is het.
EnMonique ik weet wat je voelt en wat. Je bedoelt. Ik heb ook maanden alleengaande. De leuke dingen gedacht en miste hem vreselijk. Nu langzaam ga ik ook de akelige dingen herinneren, en beseffen dat hij vanaf onze eerste dag mij al bedonderde, en. Midden in me gezicht zei hoeveel hij van mij hield, midden in me gezicht loog. Terwijl ik dat wist bleef ik maar het goede zien.
Zoals ik je al zei, nu pas, nabije maanden na de grote boem en afscheid, beginnen de nare dingen boven te komen en begin beetje bij beetje toch blij te worden dat ik mijningenieur ik terug begin te krijgen. Gaat weliswaar gepaard met vermoeidheid niet lekker voelen , maar toch ik zie licht.
Dus Monique houd je daar aan vast, straks ben je echt blij dat het voorbij is, en je moet ook Maar denken dat je een ervaring erbij hebt waardoor je sneller dingen bij mensen gaat herkennen, en straks een goeie man krijgt, omdat je die dan snel herkent :)
Dus geduld.
L.b.
(5666) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 18:40:00
Beste Cheche,
21 november jl (volgens mij rond 10.00 uur 's ochtends)heb ik mijn verhaal hier neergezet. Dat is/was mijn situatie. Niet meer en niet minder.
Gr Tony
(5667) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 20:22:00
Pffff, ik wil even mijn raar geschreven berichten toelichten, ik werk vanaf de iPad en die gebruikt het woordenboek, ik check niet altijd goed de berichten voordat ik verstuur, sorry, hoop dat het toch te begrijpen is.
L.b.
(5668) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-10 20:42:00
Hallo allemaal,

Ik heb net eens dit offline forum doorgekeken, tenminste de laatste maanden. Het blijft een moeilijke toestand. Ik weet dat de ziekte borderline een rotziekte is, en ik heb heel vaak de neiging om contact te zoeken met mijn ex. Omdat ik nog steeds van hem hou en ik weet dat hij het heel erg moeilijk heeft. Maar vanuit mezelf gezien, kan ik zo'n breuk niet nog een keer aan. Ik heb gedaan wat in mijn mogelijkheid lag en blijkbaar hielp dat niet. Zo vaak heb ik gezegd dat ik hem accepteerde zoals hij was of trots op hem was. Maar niets hielp meer, hij is helemaal de weg kwijt. En dan gaat hij gekke dingen doen, en dat maakt bij mij zoveel kapot. Ook al weet ik dat het een schreeuw is om hulp, ik kan hem blijkbaar die hulp niet bieden. En helaas wil hij pertinent geen professionele hulp. Want ik denk nog steeds dat als hij dat wel had gedaan, dan hadden we het gered.
Morgenvroeg kan ik gelukkig weer naar de huisarts. Ik mis mijn ex (als hij zich goed voelde) met iedere vezel in mijn lichaam, maar er is zoveel gebeurd. Dat het niet meer goedkomt.

Ik ben blij met al jullie goede woorden en ik hoop dat ik sterker word en standvastige.

Liefs Monique
(5669) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-11 14:41:00
Met heel veel pijn heb ik alle post gelezen. Ik heb mijn partner onlangs geconfronteerd dat ik zeker weet dat hij BPS heeft en dat hij hulp moet gaan zoeken. Ik ken mn partner iets langer dan 3 en halve jaar. Na 1 jaar zijn we gaan trouwen, hij leek mij de ideale partner en was erg lief en charmant en erg gevoelig. Hij had wel wat bagage en dat maakte voor mij niet uit. Echter toen we gingen samenwonen ontdekte ik een heel andere persoon. Hij werd boos om de kleinste dingen en kon heisa schoppen als ik alleen maar vroeg waar hij was.
Elke x als er ruzie was ik tegen hem zei dat ik dit niet meer aan kon dan kwam hij nadat hij uitgeraasd was terug om mij het hof te maken of zo dichtbij te komen, alsof het afgelopen was. Hij bood zijn excuses aan en beloofde dat het nooit meer zou gebeuren. Maar helaas na een paar dagen was het weer raak.

Ik kon zn gedrag niet verklaren. Ik was goed voor hem en hield van hem en als hij wat nodig had stond ik voor hem klaar. Maar andersom kreeg ik bijna niks terug. Naarmate we langer samen waren werd de spanningen alleen maar erger. Na het eerst jaar werd ik zanger en heb een prachtige dochter gekregen. Hij is daar zo trots op en geeft haar veel liefde en aandacht. Maar nu ik bijna 100% zeker weet dat hij borderline heeft ben ik erg boos op mezelf. Hoe kan het dat ik niet meteen actie had ondernomen toen ik zijn gedrag niet kon verklaren. Hij bleef ontkennen dat hij een stoornis had en ik hoopte eigenlijk dat alles goed zou komen. Maar nu, nu ik alle post lees. Vooral na het lezen van de post van de Jongen uit Brabant, zit ik met mn handen in het haar. Hoe moet ik nou verder.. Mijn dochtertje van 7 maanden, moet ik haar zonder haar pa laten opgroeien? Het doet zo'n pijn bij de gedachte alleen, omdat ze gek op hem is en hij voor haar. Maar mijn leven met hem zie ik niet zitten na het lezen van alle berichten van ex partners van borderliners. Ik wil mijn leven niet vergooien aan iemand die wellicht niet oprecht van mij houd en mij ongelukkig maakt. Want ja dat is wat het is, ik ben ongelukkig en geloof eerlijk gezegd ook niet dat hij mij gelukkig kan maken. Als het waar is wat iedereen zegt, dat borderliners niet gelukkig kunnen zijn, ja hoe kunnen ze andere dan wel gelukkig maken.

Ik geef echt veel om hem en wil ook dat hij naar de huisarts gaat om doorverwezen te worden. Hij heeft namelijk nog geen diagnose of iets gehad. Hij vertikte het altijd ok hulp te zoeken, maar nadat ik enkele dagen geleden gezegd heb dat ik er een punt achter zet als hij geen hulp gaat zoeken, heeft hij een afspraak gemaakt. Ondanks dat lijt het alsof ik dit voor hem doe en niet voor mezelf. Ik heb er weinig vertrouwen in dat ik mijn hele leven met hem kan doorbrengen. Het doet te veel pijn, de gedachte alleen al deze pijn nog een jaar te moeten voelen maakt mij lusteloos. Ik kan niet meer stoppen met nadenken over borderline en wat ze allemaal voor symptomen hebben. Ik kan niet leven met iemand die mij niet geeft waar ik recht op heb. Maar hoe moet het verder met onze dochter. Dat is nu mijn grootste probleem. Wat kan ik het beste doen en kan iemand met bps als je er afstand van neemt wel gewoon contact hebben met zn kinderen. Of is het alles of niets en wil hij, als ik de relatie verbreek zn dochtertje ook niet meer zien???

Allemaal vraagtekens waar ik gek van word. Het lijkt alsof mijn wereld in elkar is gestort en er geen enkele mogelijkheid is hier iets goed van te maken. Welke keuze ik ook maak dat er slachtoffers zijn.

Gr.

Mina
(5671) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-12 08:55:00
Hallo Mina,

Het spijt me om te horen dat je het nu zo vreselijk moeilijk hebt. Het is inderdaad een moeilijke keuze. Vooral omdat er nog geen diagnose is gesteld. Maar het is duidelijk dat je nu heel erg ongelukkig bent. Het laatste half jaar van mijn relatie zat ik met precies hetzelfde, alles draaide om hem en ik steunde hem en als ik ergens mee zat kreeg ik eigenlijk weinig steun terug. We waren praktisch broer en zus, ik dacht toen ook vaak wil ik zo oud worden met hem? Maar ik bleef hoop houden dat het wel weer goed zou komen.
Toch bleef het gevoel knagen dat hij weg wilde, maar geen plek had om naar toe te vluchten. Normaal vluchtte hij naar zijn ouders, maar daar hadden we al een half jaar geen contact mee. Totdat zijn moeder weer contact opnam en toen wist ik: nu is het afgelopen met ons. Hij heeft weer een vluchtplan. De volgende dag was hij weg!
Ik ben helaas geen dokter, en ik weet ook niet of therapie wat veranderd. Maar jezelf ongelukkig voelen in een relatie is nooit goed. Er moet duidelijk wat veranderen, misschien moet je zelf met de huisarts praten hierover?
Mijn ex wilde geen professionele hulp, en dat spookt nog steeds door mijn hoofd, wat nou als hij wel therapie had gehad, hadden we het dan wel gered? Ik zit nog met zoveel vragen, niemand kan me er antwoord op geven.
Ik mis hem vreselijk, ook al is dat misschien idioot na wat hij me heeft aangedaan. Maar blijkbaar doen ze degene waar ze van houden het meeste pijn. Tenminste dat heb ik gelezen, of het voor alle BL zo is weet ik niet.
Blijf hier posten als je er behoefte aan hebt, hier zijn mensen die je begrijpen. Mijn familie moet hem niet mee, wat ik ook wel begrijp, maar ik mis hem en hou nog steeds van hem. Ik heb nu al/pas 10 dagen geen contact gezocht, en het valt me elke dag zwaarder. Maar ik moet wel, ik heb geen keus.
Hou ons op de hoogte als je daar behoefte aan hebt. En heel veel sterkte met je keus.

Liefs Monique
(5673) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-13 13:51:00
Hoi mensen... Ik wil duidelijkheid geven geen een borderliner is het zelfde ik heb het zelf ook en ik ben wel eerlijk en behandel mensen zoals ze mij behandelen er bestaat ook terhapie voor ons en is wel makkelijk mee te leven maar hoe gaat de buiten wereld mee om als er van mij misbruik word gemaakt of valse beschuldigingen ja dan wordt iedereen boos toch dus douw ons borderliners niet de grond in maar ben een beetje mens en help ons ik vat sommige reactie s echt op als een etiket op ons voor hoofd ik hoop genoeg info te hebben geven.
(5677) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-13 17:27:00
Hoi Monique,

Hulp wil hij wel zoeken en is daar nu mee bezig. Ik hoop dat hij blijft inzien dat dat het enige is wat ons kan helpen. De mijne wil helemaal niet vluchten. Hij klampt zich juist aan mij vast. Hij zegt ook dat ik de enige ben geweest in zijn leven die echt van hem houd. Of dat echt zo is dat weet ik niet. Ik denk wel dat ik 1 van de weinige ben die hem een stabiel leven heeft gegeven en hem het goede laat zien. Ik merk dat de mijne veel stabieler is als hij aan het werk is of iet om handen heeft. Hij heeft een tijdje in de ziektewet gezeten en dan merk je dat hij geen doel meer heeft en niet weet wat hij aan moet met zn vrije tijd. Zelf denk ik nu dat het dan juist extra moeilijk voor hun is omdat ze alle tijd hebben om te denken aan de raarste dingen, zoals verlatingangst etc.

Hij is bij iedereen geliefd. Mijn ouders, familie en vrienden. Ik weet eerlijk gezegd ook niet welke vorm hij heeft van Borderline, soms denk ik dat hij ADD heeft of een combinatie.

Ik heb besloten om het een kans te geven, zolang hij hulp blijft zoeken. Ook ik moet hulp gaan zoeken,want hoe moet ik met zo iemand omgaan. Nooit eerder meegemaakt of iemand gekend die het heeft.

Als ik er een punt achterzet, dan wil ik dat ik er wel alles aan gedaan heb om het te laten slagen. Incl. Het bieden van hulp aan hem, hij heeft het tenslotte moeilijker dan ik. Daarnaast ben ik een realist en wetende dat hij iets mankeert zorgt er bij mij voor dat ik geen dingen ga doen waar ik straks spijt van heb. Ik zal heb steun en liefde bieden, maar meer ook niet. Ik wil niet meer gekwetst worden. Ik zal dan ook mijn grenzen goed aangeven en dat heb ik eigenlijk ook gedaan en ik merk dat hij weet dat ik het serieus meen en bij misstappen dat ik niet meer zo vergevensgezind ben.

Om eerlijk te zijn als je partner besluit om bij je weg te gaan. Dan zou ik als ik jou was Monique niet meer omkijken. Hij is zelf weggegaan na alles wat je voor hem gedaan hebt.

Mijn BL zal mij niet zo snel verlaten. Terwijl ik soms tijdens ruzies zoiets heb van, pak aub je spullen en verdwijn uit mn leven. Dit heb ik in het verleden meerdere malen tegen hem gezegd. Maar hij weet dat ik de enige ben die hem evenwicht bied in het leven en omdat we een dochtertje hebben waar hij zielsveel van houd zie ik het niet gebeuren.

Zelf denk ik dat het voor partners van Borderliners makkelijker is dat zij uit hun leven verdwijnen dan als je er zelf een punt achter moet zetten. Zo zie ik het tenminste.

Ik hoop uit het diepste van mn hart dat iedereen krijgt wat ie verdiend, ook al moeten we soms door een hel gaan, we worden er op den duur harder van en staan dan met beide benen op de grond.


Groetjes,

Mina
(5678) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-15 09:19:00
Hallo anonieme poster,

Jammer dat je onze posts zo negatief opvat, maar dit zijn ervaringen van mensen die een partner met borderline hebben of hadden. In mijn mijn geval vatte mijn ex alles persoonlijk op, alsof mensen het op hem gemunt hadden, wat niet zo was. En ik weet dat hij er niks aan kan doen, het is de ziekte borderline die dat doet. Ik ben hier niet om hem een label of etiket te geven, verre van.
Ik zit nu voornamelijk met mezelf in de knoop, hij is pas 2 weken weg, maar het voelt als 2 jaar. Ik ben in een diep gat gevallen, en moet daaruit zien te komen. Ik zou hem nog zo graag dingen willen zeggen, maar ik weet helaas uit ervaring dat dat niet meer helpt. Ik heb ook nog steeds geen contact gezocht, maar dat is verdomde moeilijk.

Mina, fijn om te horen dat hij aan zichzelf wil werken, en geef het zeker ook een kans. En blijf je grenzen aangeven.

Monique
(5683) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-15 15:00:00
Hoi Monique,
Je moet zorgen dat je gezond afkickt van deze persoon. Bekijk je situatie met de dag. Je klimt wel weer op eigen kracht omhoog, ook al zijn dit maar slechts enkele milimeters per dag. Het gaat dan weer de goede kant op, gegarandeerd. Misschien heb je schuldgevoelens. Ik raad je aan om gebeurtenissen op te schrijven en veel te lezen over borderline, zodat dingen zo duidelijk mogelijk worden. Zo verwerk je makkelijker je verdriet, boosheid en medelijden. Dit werkt echt! Hou vol. Johnny
(5686) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-15 23:57:00
Hoi mina en Monique,

Wat een zware tijden voor jullie zeg, allebei een keus gemaakt en allebei een andere weg gekozen. Zo zie je maar dat ieder zijn eigen weg bewandeld.
Mina, ik wens je alle geluk en kracht toe. Zoals je zelf al aangaf is niet elke borderliner hetzelfde en heeft hij op aandringen van jou zijn therapie gestart. Besef wel goed dat herstel echt vanuit hem zelf moet komen, jij kan hem hierin absoluut niet helpen. Het enige waar je jullie beiden mee helpt is het stellen van duidelijke grenzen op een goede manier gecommuniceerd en zo der agressie. Dan zal zijn uitdaging vanzelf gaan starten aangezien er voor hem tijden komen waarop jij niet beschikbaar zal zijn voor hem...ik hoop dat ook hij sterk genoeg is om tegen dit gevoel gaat vechten en inziet dat het zijn ziekte is die hierin belangrijke parten speelt.
Let daarbij ook erg goed op je eigen gesteldheid. Je raakt in deze situatie heel makkelijk verstrikt in "zijn" leven en "zijn" beter worden en raakt gemakkelijk het zicht op "jezelf" kwijt. Schakel regelmatig uit en ga wat leuks doen met vrienden of vrienden.
Besef je ook goed dat het het weleens niet zou kunnen lukken en probeer dan ook niet boos te worden uit machteloosheid....dit is serieus moeilijk omdat je zelf ook zo enorm vecht om te redden wat er te redden valt....soms alleen zul je merken dat je niet alles kan redden maar jezelf moet redden. Alle geluk voor jou mina.

En Monique, erg knap dat je het zo goed volhoudt. In het begin is de heftigste tijd. Diepe wonden en veel pijn. Herinneringen, kwetsingen en krenkingen....onbegrip...alle emoties van liefde tot woede razen door je hoofd en je slaapt vaak slecht met nare dromen en wordt wakker met een sterk gemis...erg dubbel en soms moeilijk te geloven dat dit toch echt de beste weg is. Zoals al eerder gezegd is moet je echt afkicken, gek genoeg moet je ook afkicken van alle heftige negatieve emoties. Ik heb in mijn verwerkingsproces weleens gelezen dat hersenen gewend raken aan de negatieve emoties en zo in de war raken zodat je denkt dat het liefde is, je wil meer en meer en je blijft jezelf pijnigen....als je dit herkend zoek dan eens op: "codependancy". Een enorm zwaar proces om hiervan los te komen maar oooo zo belangrijk om daarna weer een frisse en realistische blik om het leven terug te krijgen. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat volledig herstel je zeker wel 1,5 tot 2 jaar zal bezig houden zoals waarschijnlijk velen hier kunnen beamen. Het zal zwaarder worden als hij pogingen gaat doen de deur weer open te krijgen. Probeer ook dan voor jezelf te kiezen en je "ik" eerst terug te krijgen.
Door het veel lezen van oa dit forum en diverse YouTube kanalen kun je meer leren over borderline en zie je ook dat andere met exact dezelfde problemen worstelen. Herkenning heeft mij erg veel geholpen en geeft rust en begrip.

Zoals al eerder werd gezegd is dit forum voor zowel borderliner als niet borderliner (partner, familie, vrienden) en zal ieder in zijn eigen proces zitten en mede afhankelijk van de gradatie borderline en eventuele andere diagnoses een bepaalde weg kiezen. Er werd eerder gezegd dat een borderliner er niets aan kan doen dat hij zo is en doet...daar ben ik het zeker niet mee eens. Het is moeilijk voor de borderliner om op zichzelf te projecteren aangezien dit veel pijn met zich meebrengt, veel borderliners zijn er gewoon nog niet klaar voor en wanneer je dat merkt dan is mijn advies om afstand te houden en je "ik" goed te beschermen. Er zijn echter ook borderliners die echt willen en serieus met zichzelf aan de slag gaan. Veel voorbeelden hiervan heb ik gezien tijdens een landelijke borderline dag in Utrecht georganiseerd door de stichting borderline. Ik heb mogen aanschouwen hoe enorm groot de verschillen zijn tussen borderliners.
Zodra je merkt dat de borderliner verwacht dat de psychiatrisch verpleegkundige of de partner hem of haar beter moet maken kun je maar beter eieren voor je geld kiezen. Je gaat deze strijd niet winnen en het gaat je werkelijk breken, je eindigt als een emotioneel wrak, valt veel af en krijgt huilbuien...op van de stress. Daarbij krijg je een kort lontje wat alleen maar averechts zal werken op de situatie. Zorg ervoor dat je niet in deze situatie geraakt en neem op tijd afstand!

Ik wens jullie het alles beste en natuurlijk alvast een hele fijne kerst en een gelukkig en liefdevol 2015!

Jongen uit Brabant "Want daar brandt nog licht:-)"
(5689) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-16 07:39:00
Hallo Johnny,

Bedankt voor je woorden, ik zal zeker eens de gebeurtenissen op gaan schrijven. En mijn oude dagboek eens gaan herlezen. Daar schreef ik voornamelijk in, als het weer eens minder ging. Mijn verstand zegt : nooit meer omkijken en mijn hart zegt heel wat anders. Ik probeer vol te houden, hoe moeilijk het ook is.

Monique
(5690) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-16 10:24:00
Hoe moeilijk iedereen het ook heeft, het blijft fijn om de herkenning te lezen in jullie verhalen. Dank voor het delen. Belinda, ik mis jou verhalen wel, het gaf me altijd veel inzicht om vanuit iemand met een BPS te lezen hoe dingen ervaren worden.
Wat mijn relatie met mijn vriend met BPS betreft; ik heb aan mezelf gewerkt. Ondanks dat ik zelf al 11 jaar als hulpverlener werk, zag ik wl dat ik mijn aandeel had in het patroon waarin we verstrikt raakten. It always take two to tango.... Relatieverslaving van mijn kant. Na een half jaar van hard werken aan mezelf, voel ik me zoveel sterker en gezonder (daar ik ook besef dat het een kwetsbare kant van mij blijft). Deze verandering bracht teweeg dat mijn relatie ook stukken beter ging. Ik leerde om voor mezelf te zorgen, grenzen aan te geven. In het begin zorgde dit voor zeer heftige escalaties daar mijn partner dit niet van mij gewend was. Nu zorg het voor een veel stabielere relatie. In plaats van om de twee dagen een borderline crisis, is er nu een crisis om de maand. Ik kreeg weer (valse) hoop. Ik zag dat mijn partner vooruit ging en zijn best deed, of dit wilde ik zien. Nu zie ik dat mijn partner meeprofiteerde van mijn veranderingen en daar goed op reageerde, maar zelf echter nog niets heeft veranderd en nog steeds geen hulp heeft gezocht. Nu weer een crisis en alles wordt weer geprojecteerd op mij. Waar ik eerder direct in een soort reddersrol sprong, doe ik dat nu niet. Ik heb er ook geen zin meer in. Ik wordt er moe van. Ik hou nog steeds zielsveel van mijn vriend, maar zolang iemand met een BPS niet bereid is aan zichzelf te werken, gaat een stabiele, gezonde relatie niet lukken. Misschien schat ik mijn vriend te hoog in, denk ik dat hij het wel kan. Langzaam gaan mijn ogen open en zie ik steeds meer de werkelijkheid. Ik zie en voel zijn liefde voor mij, maar ik zie ook zijn onwil (en niet onvermogen) om aan zijn eigen proces te beginnen. Liever drinken en blowen (vermijden, wegduwen van emoties), dan het pijnlijke proces aangaan van werken aan hemzelf. Dat is zijn keus. Nogmaals petje af voor alle mensen met BPS die wel aan zichzelf werken!!
Voor alle partners veel kracht toegewenst en wees ook een beetje lief voor jezelf :-) Super knap als je het contact kan verbreken en je eigen leven langzaam weer op kan bouwen!

Liefs Divera
(5691) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-16 11:27:00
beste allemaal,
ik sluit me aan bij het advies van tony om dingen op te schrijven.

En of je nu een relatie hebt met een borderliner of met iemand die niet deze persoonlijkheidsstoornis heeft, als de relatie niet goed zit, niet goed werkt,meer stress en zorgen en kopzorgen opbrengt dan vreugde is het goed om een blad papier in twee te delen.

aan de ene zijde schrijf je de dingen die je goed vindt of vond aan de relatie
aan de andere kant de dingen die je helemaal niet goed vond, die je ongelukkig maakten, die je het gevoel gaven dat je niet echt aan het "leven" was (of bent)

telkens je weer twijfelt of je de juiste keuze gaat maken of gemaakt hebt door de relatie te stoppen neem je dit papier bij je en leest beide kanten!
de kans is groot dat bij het lezen van sommige negatieve punten je al innerijke angst letterlijk voelt en ook het gevoel voelt van "neen , dit wil ik niet meer..nooit meer"
Dit kan je echt helpen op moeilijke momenten. Ik heb het ooit gedaan en dan ging het niet eens om een relatie met een moeilijke of foute man... maar het hielp me wel telkens overtuigen dat ik de juiste beslissing had genomen

zoals je weet heb ik het vaak heel zwaar met mijn borderline dochter...hier is de situatie van een heel andere aard en lukt het systeem met het papier niet zomaar...

veel liefs en mooie kerst en eindejaar aan allen
celine
(5692) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-16 12:16:00
Beste mensen,

Afgelopen weken waren slopend voor mij. Ik krijg eindelijk, op mijn 49ste, inzicht in hoe ik in elkaar zit en waarom de dingen mislopen in mijn leven.
Mijn vriend ken ik al 15 jaar, hebben al die jaren een knipperlicht relatie gehad met soms lange tussenpozes, de laatste zelfs 2 jaar. In onze relatie, als je dat zo mag noemen, want het is tot nu toe nooit echt een relatie geweest, hebben we alle lagen en vormen kontakt gehad, van verbonden, open, platonische vriendschap naar weer verbonden. Wij zijn elkaar door de jaren heen tot steun geweest maar elkaar ook veel schade toegebracht door dit geschommel in de liefde. En toch voelden we ons verbonden, en om zijn woorden te gebruiken, blijkbaar is hij de enigste die mij aan kan en ben ik de enigste die hem aan kan. Klinkt een beetje triest he ? Dat was het niet. We hadden het goed. Maar er zijn zoveel complicaties. Hij zelf is licht Autistisch, en kan daardoor niet te veel emoties aan. Aan de andere kant bezit hij een vorm van trouw aan mensen die hij langer kent die heel ver gaat en voelt mensen onwijs goed aan. Dat is een van de eigenschappen die ik altijd in hem bewonderd heb. Ik zelf heb een dochter van 24 jaar die thuis woont, hij heeft een dochter van 16 uit een huwelijk en een zoon van 9 uit een korte relatie...de laatste was een ongelukje. Voor allebij de kinderen zorgt hij goed ondanks dat de relatie met de moeders niet erg goed is.
6 maanden geleden stuurde ik hem na 2 jaar een mailtje dat ik blij was dat het goed met hem ging. Mijn broer had af en toe kontakt met hem en liet af en toe iets vallen. Hij reageerde hier op en na mijn vraag of hij mij wilde zien ging het een en ander weer lopen. Het begon met een afspraak waar zijn zoontje ook bij zou zijn. In 9 jaar had ik die nog nooit ontmoet, dus dat maakte wel iets in mij los. Wij begonnen te praten, over vroeger en hoe het nu ging. Over de fouten die wij hadden gemaakt, en hoe wij nu allebij in het leven stonden. Wat vooral duidelijk werdt was dat we allebij moe waren van geklooi en toe waren aan een stabiele, heldere, open relatie. Toe waren echt iets op te bouwen, met alles er op en er aan. Dit was een andere man dan ik in 15 jaar had gezien. Hij was duidelijk tot rust gekomen en veel opener, vrijer en eerlijker in zijn praten en handelen. Hij had vroeger een kroeg en dronk echt heel erg veel, maar 5 jaar geleden verkocht hij de kroeg en 4 jaar geleden stopte hij met drinken en veranderde zijn leven toch wel heel heftig. Zijn oude handvaten, het leven in het cafe, viel weg, en hij vond andere manieren om de leegte in te vullen. Na een leven van op de vlucht te zijn geweest storte hij zich op zijn familie. Zijn zussen, broers, moeder en kinderen. Vond een nieuw doel in het leven...dat van anderen verbeteren. Onderdeel van zijn leven de afgelopen 2 jaar was een vrouw met wie hij een relatie had en zijn vriendin noemde. Ik ken haar en wist dat ze meer van de vrouwenliefde was, en dat bevestigde hij ook, dat ze geen sx hadden. Hij ondersteunde haar in wat zij nodig had, maar vertelde ook dat ze elkaar niet zoveel zagen. Als voorwaarde om weer een relatie aan te gaan stelde ik wel dat hij naar haar toe open zou zijn dat hij met mij verder wilde. Daar was hij het mee eens, maar puntje bij paaltje kwam hij terug met de mededeling dat hij het niet kon. Dat was het moment dat een normaal mens de relatie verbreekt, omdat het niet gezond is als iemand die keuze niet kan maken. Ik dus niet, en ik begrijp achteraf wel hoe dat komt. Tot zover over hem.
Een paar weken geleden wees mijn vriend mij er op dat er iets mis was met mij, en hij dacht dat het borderline was. Ik was het daar niet mee eens, gaf de schuld aan de onrust die zijn maar voortdurende relatie/vriendschap met die andere vrouw de oorzaak was van mijn onrust gevoel, maar wist wel dat ik niet lekker in mijn vel zat en bezocht met hem samen mijn huisarts. Ook zij had haar twijffels, maar snapte heel goed mijn probleem en melde mij aan voor psychische hulp. Ondertussen nam de spanning steeds maar toe, en omdat ik mijn vinger er niet op kon leggen hield ik mij krampachtig vast aan hem. Door die vriendschap/relatie met die andere vrouw wilde ik hem niet uit het oog verliezen, niet meer alleen thuis slapen, steeds bang dat hij daar heen zou gaan. Dit is allemaal achteraf gezien, want ik besefte dit op dat moment niet zo bewust als ik nu doe. Op zich een normale reactie, maar natuurlijk heel erg ongezond. Inmiddels waren er 6 maanden verstreken waarin ik mijzelf totaal op zijn leven had gestort. Niet ging te ver en ik vergat helemaal, totaal, mijn eigen leven en de dingen die ik voordien wel deed. Dat was wel niet veel, want ik was al meer dan 3 jaar werkeloos en op mijn leeftijd krijg je heden ten dagen vooral afwijzingen op sollicitaties, dus ik had mij neergelegd bij dit lot. Zo gedroeg ik mij ook. Ik had mijn huis, 2 katten en een dochter van 24 die de boel wel verzorgde daar, dus hoefde ook niet naar huis. Dat ik mijn dochter hiermee tekort deed drong niet tot mij door, zelfs niet als zij het zelf uitschreeuwde. Het kwam op een punt dat mijn vriend opgebrand was, en ik begreep er niets van. Voelde wel dat het niet goed ging tussen ons, maar kon niet mijn vinger leggen op het probleem. Voelde mij ook onmachtig iets te veranderen, en kreeg steeds meer het gevoel dat ik niets goed deed, gleed steeds dieper in de put. Hij werdt afstandelijk, stopte met praten en vertellen, verviel in diep gepijns wat mij dan weer heel onzeker maakte en raakte mij niet meer aan, wat ik verschrikkelijk vond. Op een avond maakte ik kenbaar dat ik graag samen in mijn huis wilde slapen, omdat ik behoefte had om ook eens in mijn huis thuis te zijn. Pas toen we voor de deur stonden zij hij dat hij niet meer ging, maar wel van mij hield. Op dat moment knapte er iets in mij. Voelde heel erg naar aan. Ik voelde mij afgewezen en begreep niet waarom hij niet even meegaand kon zijn met mijn wensen, want ik was toch al die maanden meegaand geweest in die van hem? Ik had het nummer van die vriendin uit zijn telefoon gepikt, en heb haar laten weten dat ik al 6 maanden een relatie met hem had. Zij reageerde, en er was een kort heen en weer. Ze was er niet emotioneel onder. Vond het jammer, dat hij gelogen had, maar was niet van plan de vriendschap te verbreken, hoewel hij zich wel te verandwoorden had naar haar toe. Dit was savonds laat. Ik heb mijn telefoon uitgezet en ben gaan slapen. De volgende ochtend zag ik dat hij 30x achter elkaar gebeld had. Ik ben naar zijn huis gegaan en heb al mijn spullen daar weg gehaald en per whatsapp de relatie verbroken, maar hield dat niet vol. Uiteindelijk ontplofte de boel omdat ik whatsapp berichten ging sturen. Heel, heel veel berichten, en hij hierop niet reageerde. Zag wel dat hij ze las ( blauwe vinkjes ) en dus schreef ik maar door. Weet niet eens meer wat ik precies allemaal vertelde en zij. Heb alles al 20 keer gewist. Zelfs Whatsapp er af gegooit en opnieuw geeinstalleerd, sterker nog, mijn hele telefoon ontdaan van nummers van mensen, omdat ik echt niet meer besefte wat ik deed. Ik belde zijn zus op in paniek, dat ik het echt niet meer trok, en toen ze mij zij dat hij rust nodig had van mij en ik vroeg hoe lang en zij antwoorde een paar weken flipte ik compleet. Boos omdat ik het niet begreep. Ik heb hem opgezocht omdat ik hem in de ogen wilde aankijken, zoekend naar antwoord op de vragen die door mij heen gingen. Ondertussen was ik totaal over de top in paniek. Hijn hartslag was contineu waanzinnig hoog, mijn hoofd draaide overuren en ik kon werkelijk nergens anders aan denken dan hem. Ik kon het niet stil krijgen of stop zetten, en ik begreep niet wat er gebeurde. Voelde wel dat het niet goed was maar voelde mij machteloos. Hem zien maakte het heel even goed. We maakte de afspraak voor een week later, om een soort van date te hebben. Heel even voelde het rustig, maar dat duurde niet lang. 2 dagen later wilde ik helemaal niet meer, voelde alsof ik alles in mijn leven kwijt was, mijn toekomst weg was en ik wilde dus niet meer leven. Gelukkig belde ik toen mijn broer op, die aan mijn stem kon horen dat het serieus mis was en kwam direct naar mij toe. Hij bleef bij me, kookte wat eten, trooste mij, hoorde mij aan, nam mij mee naar de crisisdienst en bleef die nacht bij me omdat ik echt niet alleen kon zijn. De volgende dag ging het iets beter. omda tik eindelijk inzicht had gekregen in wat er mis met mij was. hoewel ik mij nog steeds beroerd voelde, de doodswens was weg, maar het versturen van berichten aan mijn vriend ging door. Ik kreeg alleen nog steeds geen controle over mijn gevoel en gedachte, was nog steeds in paniek, verhoogde hartslag, pijn overal, strak van de spanning. Het weekend weten door te komen, o.a door naar een vriendin te gaan, en op maandag opnieuw naar de huisarts om te bespreken wat er was gebeurt. Ondertussen wel kontakt met mijn vriend door de telefoon gehad, en daar probeerde ik zo rustig en luchtig mogelijk te blijven. Hij stelde geen vragen. Was moe, op, en vermeed alle confrontatie met wat er gebeurde met mij. Ik ging hier trillend in mee. Wist hem zover te krijgen even langs te komen, rustig even kopje koffie drinken, samen de hond uitlaten, iets eten en daarna zette hij met een voldaan gevoel thuis af en ging ik naar binnen na een lange warme kus. Het voelde heel even goed. De sint was ondertussen gekomen en al weer vertrokken. De kados die wij samen gekocht hadden zijn gegeven maar ik was daar natuurlijk niet bij. Op maandag was ik bij de huisarts en op dinsdag kreeg ik een telefoontje van de hulpinstantie. Er was een plek vrij gekomen en het eerste intake gesprek was die zelfde week al. Daar was ik waanzinnig blij mee, want ik voelde mij onwijs bezwaard naar mijn omgeving toe. Zag wat ik deed vanuit een machteloosheid die niet te omschrijven is. Het voelt misschien als een soort verslaving waar je geen controle meer over hebt. Heb nooit verdovende middelen gebruikt, maar kan mij er wel wat bij voorstellen. Ik heb het 2e intake gesprek inmiddels ook achter de rug, heb een keuze uit behandelingen gekregen en wacht nu tot zij mij laten weten hoe het met de wachtlijst zit.
Wat wel duidelijk is, is dat het een langzame lange weg is tot genezing. Dat het hervinden van de macht overmijzelf, het weer leren vertrouwen in mijzelf en in anderen, vertrouwen op mijn zicht op anderen en hun emoties tijd en inzet zal vergen, maar voor mijn gevoel kan ik niet meer terug. Voor mijn gevoel heb ik nu iets zo dierbaars verloren door mijn ziekte. Ik heb zoveel dingen, die met geduld langzaam zijn opgebouwd tussen ons twee, de band met hem, de band met zijn kinderen en zijn band met mijn dochter, totaal verklooit door mijn gedrag. Dat wil niet zeggen dat hij niet vrij van blaam is in dit hele verhaal. Dat hij al mijn berichten aan zijn zus liet lezen, die vervolgens vanuit haar emotie totaal over de top reageerde naar mij toe, helpt natuurlijk totaal niet. Maar het is wel logisch, dat hij boos is. Het is normaal dat hij reageert, want ondanks dat hij misschien wel weet dat ik reageer vanuit mijn ziekte, hij ziet mij zo niet. Hij ziet mij als zijn geliefde, ik raak hem diep, trigger iets in hem zoals hij iets in mijn triggerde. Het is een wisselwerking. Heel erg ongezond, maar omdat er ook heel veel liefde tussen ons is besef je dat niet. Hij voelt op zijn manier wanhoop en verdriet, dat net zo belangrijk is als dat van mij.
Verbaal heb ik veel stuk gemaakt. Met mijn woorden sneed ik diep. Voordat hij mij blokkeerde kreeg ik antwoord op de vraag of hij die vriendin al had gesproken. Dat had hij, maar vertelde dat het niet gelopen was zoals ik had verwacht. Hij zij dat hij juist nu wel moest liegen. Daarop reageerde ik in alle heftigheid die je je maar kan voorstellen, en uiteindelijk sta ik nu, gelukkig, geblokkeerd.
Hij heeft eindelijk rust, en ik dus op een of andere manier ook.
We kunnen elkaar niet meer voeden. Dat is goed. Ik schrijf nog wel, maar voor mijzelf. Schrijf alles van mij af. Maak de mooiste gedichten en deel die dan weer met vrienden. Stuiter nog steeds alle kanten en af en toe laat ik het toe gewoonweg verdrietig te zijn, want ik heb ook gewoon liefdesverdriet. Heel gewoon.

Dit is wat Borderline met je doet, en niemand heeft dit ooit in mij gezien. Hij zag het wel, en op een of andere manier, hoe gek het ook klinkt, ben ik blij dat mijn vertrouwen in hem groot genoeg was om dit besef ook toe te laten, want dat was nodig. Ik moest er echt iets mee doen.

Hartzeer

Heeft u wel eens waarlijk hartzeer gevoelt?
Niet van de liefde, maar om wat je jezelf aandoet?

Hartzeer om wat je overkwam als klein kind
Hartzeer omdat je die pijn met je meedroeg de liefde in
Hartzeer omdat je de zelfde hartzeer bij je eigen kind ziet
Hartzeer omdat de tijd dringt
Hartzeer, een zeer hart,
om alles wat knelt,
maar vooral hartzeer
om de machteloosheid
die hartzeer met zich mee brengt.

MC
(5693) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-16 12:42:00
Hallo jongen uit Brabant,
Ik heb zitten janken bij je post, zo fijn als iemand precies beschrijft hoe je je voelt. En het ook begrijpt, omstanders snappen dat niet. Zoals mijn familie die vinden het raar, dat als hij nu op de stoep zou staan dat ik hem dan weer terug wil. Maar dat gaat niet gebeuren, ik zal van hem niks meer horen denk ik. ( die is waarschijnlijk te druk met een andere vrouw of vrouwen)En ik laat niks meer van me horen, ik heb mijn grens bereikt en er ver overheen gegaan. Ik ben er compleet kapot van.
liefs monique
(5694) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-17 03:41:00
Ik ben zelf ook een borderliner en ben jammer genoeg alle mogelijke niveau's gepasseerd.. We maken het onze ouders, partner niet makkelijk.. we zijn veeleisend, maar vergeet nooit dat we er zelf niet om gevraagd hebben en de mensen die dit echt hebben en niet als uitvlucht gebruiken, lijden hier enorm onder. Ik heb zelf jarenlang een eetstoornis gehad, en heb dit ondanks dat mijn naasten denken van niet, nog steeds. Ik heb geen vertrouwen in mensen, want ervaar vaak dat mensen om alles en nog wat liegen dus hoe is het dan mogelijk vertrouwen op te bouwen? Ik ben heel wantrouwig en verwacht van mijn naasten om me veel te bewijzen opdat ik hen kan vertrouwen. Ik heb een partner en deze is op de hoogte dat ik aan borderline lijd, maar ik denk dat hij niet echt beseft wat dit inhoudt. Wij hebben geen controle over onszelf, ik weet dat dit als een goedkoop excuus klinkt, maat het is nu eenmaal zo. Er zijn dingen die ons boos kunnen maken, woedend zelf en die reactie kan voor andere heel abnormaal zijn maar wij kunnen niet altijd alles relativeren. Het is alsof je stopt met denken en je iemand anders de controle laat overnemen, dat zijn meeste korte fases van woede-uitbarstingen of huilbuien. Vermits we op zo'n momenten zelf geen uitweg weten verwachten we dat anderen ons gaan helpen. Ik weet dat ik vermoeiend kan zijn voor mijn partner, hij doet alles voor me en toch kan het soms niet genoeg zijn. Stel de ene week doet hij heel lief en de andere week iets minder dan kan ik dit opnemen als 'hij houdt niet meer van me' terwijl ik me dit zelf waarschijnlijk gewoon inbeeld. Ik ben me zeer zelfbewust van mijn problemen en alles wat deze 'ziekte' inhoudt maar het is soms zo moeilijk. We voelen een continue angst dat mensen ons verlaten en tijdens ruzies durf ik te dreigen en een mes boven te halen enz. Dit zijn geen normale reactie's maar op zo'n momenten is helder denken gewoon geen mogelijkheid. We hebben constant bevestiging nodig van de mensen rondom ons, waarschijnlijk omdat we zelf niet inzien of we in iets goed zijn of mooi, lief, leuk zijn.. Voor die bevestiging zijn we vaak ook bereid veel te doen, en dit uit zich vaak in extreem gedrag. Ik heb een grote drang mooi te zijn, en dat dit door andere bevestigd wordt. Opmerkingen over mijn fysiek neem ik dan ook heel slecht op. Vermoedelijk ligt dit ook aan de basis van mijn eetstoornis. Een borderliner vindt het leuk macht de hebben, maar eens iemand anders de macht over ons heeft zitten we 'gevangen'. Ik bevind me in deze situatie met mijn vriend, ondanks dat hij weet van mijn probleem zal hij me niet altijd geven wat ik nodig heb, en weet hij me toch te controleren en dit brengt me in een moeilijke situatie want ik zie hem heel graag, en ben nu nog banger om hem te verliezen. Maar als ik eerlijk ben twijfel ik nu of ik hem oprecht graag zie, of juist omdat hij macht over me heeft en ik niemand anders dan hem heb? We leven met constante twijfel. We veranderen zoveel van gevoelens en gedachten. We hebben een soort van bipolair karakter, de ene moment kunnen we euforisch zijn, de andere heel woedend of droevig. Meestal een afwisseling van beide uitersten. Iets tussenin ken ik meestal niet. Dit kan door iets klein veroorzaakt worden. We doen vaak iets heel impulsief zonder aan de gevolgen te denken. En als we in momenten van depressie zitten dan zullen we snel geen andere uitweg zien dan zelfmoord en dit liefst duidelijk maken aan de mensen om wie we geven als een kreet om hulp. Ik wil dan gewoon bv dat mijn partner me vasthoudt en bevestigt dat hij van me houdt, me zekerheid geven , mijn twijfels wegnemen. Het is heel pijnlijk voor ons om ons zo verward te voelen, deze gevoelens zijn echt heel onaangenaam, heel vermoeiend. Soms is het een dagelijkse strijd voor ons. Jammer genoeg doen we vaak ook veel leed aan de mensen rondom ons, maar dit is ongewild. We zijn nu eenmaal niet altijd makkelijk om mee te leven, maar we zijn wel heel liefdevolle mensen die veel waarde hechten aan liefde en vaak veel liefde en bevestiging vragen maar er meestal ook veel geven. Ik geef toe dat ik eigenlijk niet weet of we gelukkig kunnen zijn. Ik heb vaak een gevoel gelukkig te zijn, maar dit gevoel kan snel verdwijnen, maar ook snel terugkeren. Het is niet makkelijk, maar geef ons niet te snel op. Soms moet je gewoon de andere leren begrijpen en samen afspraken maken probeer je ook in te leven hoe wij denken en voelen.
(5695) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-19 14:07:00
Ik geef ook niemand de schuld, ik ben me goed bewust hoe naar deze ziekte is. Zeker voor de persoon die het heeft.
Het enige waar ik nu moeite mee heb is, waarom heeft mijn ex geen hulp gezocht. Misschien waren we dan nooit in deze situatie terechtgekomen.
Ik ben nu 2,5 week verder (ik tel nog net de dagen niet) en ik heb nog steeds geen contact gezocht. De ene kant wil ik zo graag dat hij weet hoeveel ik nog steeds van hem hou. Maar aan de andere kant krijg ik waarschijnlijk een reactie die ik niet wil. Dus ik laat het maar even zo. Eerst mezelf weer op de rit krijgen. En dat is werkelijk niet makkelijk.
Ik dacht altijd dat we iets moois hadden samen, maar nu twijfel ik heel erg of hij het ook wel zo zag. Zeker de laatste tijd.
Elke dag is het een gevecht tussen mijn verstand en mijn hart.
Ik wens iedereen heel veel succes, en hele fijne kerstdagen en hopelijk tot gauw
(5698) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-19 22:34:00
Hoi Anoniem die om 3:41u nog niet slaapt,
Respect voor jou...
Ik vind jouw ervaring zeer herkenbaar. Het doet me terugdenken aan de zeer heftige relatie met mijn ex. Met name dat je geen vertrouwen hebt in sommige mensen om je heen, triggert mij. Toen mijn relatie na 2,5 jaar ontplofte, was ik diegene die zei dat ik haar juist niet meer kon vertrouwen. Zij was immers vreemd gegaan en had andere zaken verzwegen, zoals speedgebruik en schulden, en toen pas opgebiecht op een manier zoals een "blije verliefde" zus iets vertelt tegen de "onwetende" broer. Totaal geen benul, hoe ik me op dat moment voelde. Waarschijnlijk werd ze overrompeld door mijn (verkeerde) reactie en kon ze dit niet plaatsen, of begreep ze totaal niet wat er in mij omging en overrompelde ik haar daarmee. Ik had in ieder geval geen behoefte om te knuffelen. Opmerkelijk was, toen ik zei dat ik haar niet meer kon vertrouwen, dat zij mij ook niet vertrouwde (?). Achteraf dacht ik aan de zoveelste kopieer-uitspraak van haar. Ik ben altijd eerlijk en oprecht geweest naar haar, absoluut. Mijn vertrouwen naar andere mensen toe, zelfs sommige "vrienden" is sinds dat moment tot een dieptepunt gedaald. Misschien omdat ze het niet begrijpen. Ik geef haar daarvan absoluut niet de schuld, want dat is nu mijn probleem ("dit bedoel je toch, Belinda..?"). En ik moet inderdaad naar mezelf kijken ("zoals Tony dat toch ook moet doen??"). Het referentiepunt op het vlak van vertrouwen is volledig vervaagd en moet voor mij weer herkenbaar worden. Ik vertrouwde haar immers volledig (althans dat dacht ik dan), tot die figuurlijke "mes in de rug"-steek. De herkenning kwam pas nadat ze me vertelde dat haar borderline na onze relatiebreuk helemaal controle was. Dit had ze daarvoor nooit met mij gedeeld. Alsof haar ellende, na een veel te lange periode durende zwangerschap, allemaal mijn schuld was (het werd steeds gekker). Ik wist maar de helft van haar (achteraf gezien) en voel me gebruikt als n of andere afgedankt instrument, die je wegflikkert als je deze niet meer nodig hebt. ...
Niet weten is onmacht...
Johnny
(5700) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-20 08:51:00
Hoi Anoniem die om 3:41u nog niet slaapt,
Respect voor jou...
Ik vind jouw ervaring zeer herkenbaar. Het doet me terugdenken aan de zeer heftige relatie met mijn ex. Met name dat je geen vertrouwen hebt in sommige mensen om je heen, triggert mij. Toen mijn relatie na 2,5 jaar ontplofte, was ik diegene die zei dat ik haar juist niet meer kon vertrouwen. Zij was immers vreemd gegaan en had andere zaken verzwegen, zoals speedgebruik en schulden, en toen pas opgebiecht op een manier zoals een "blije verliefde" zus iets vertelt tegen de "onwetende" broer. Totaal geen benul, hoe ik me op dat moment voelde. Waarschijnlijk werd ze overrompeld door mijn (verkeerde) reactie en kon ze dit niet plaatsen, of begreep ze totaal niet wat er in mij omging en overrompelde ik haar daarmee. Ik had in ieder geval geen behoefte om te knuffelen. Opmerkelijk was, toen ik zei dat ik haar niet meer kon vertrouwen, dat zij mij ook niet vertrouwde (?). Achteraf dacht ik aan de zoveelste kopieer-uitspraak van haar. Ik ben altijd eerlijk en oprecht geweest naar haar, absoluut. Mijn vertrouwen naar andere mensen toe, zelfs sommige "vrienden" is sinds dat moment tot een dieptepunt gedaald. Misschien omdat ze het niet begrijpen. Ik geef haar daarvan absoluut niet de schuld, want dat is nu mijn probleem ("dit bedoel je toch, Belinda..?"). En ik moet inderdaad naar mezelf kijken ("zoals Tony dat toch ook moet doen??"). Het referentiepunt op het vlak van vertrouwen is volledig vervaagd en moet voor mij weer herkenbaar worden. Ik vertrouwde haar immers volledig (althans dat dacht ik dan), tot die figuurlijke "mes in de rug"-steek. De herkenning kwam pas nadat ze me vertelde dat haar borderline na onze relatiebreuk helemaal controle was. Dit had ze daarvoor nooit met mij gedeeld. Alsof haar ellende, na een veel te lange periode durende zwangerschap, allemaal mijn schuld was (het werd steeds gekker). Ik wist maar de helft van haar (achteraf gezien) en voel me gebruikt als n of andere afgedankt instrument, die je wegflikkert als je deze niet meer nodig hebt. ...
Niet weten is onmacht...
Johnny
(5702) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-20 14:10:00
Dit is idd de fase dat je overal aan twijfelt, je wordt ook nog heel boos op hem. Op een gegeven moment ga je merken dat je het beetje bij beetje gaat loslaten. Deze kerst is voor mij ook niet zo prettig, vorige kerst was zo fijn en leuk, hij is ook nog eens op tweede kerstdag jarig. Maarrrrr ik denk nu ook aan de vervelende dingen en relativeer. Dat het gewoon ondenkbaar is om met hem een leven te hebben. Hij is nu bezig om uit alle macht zich goed te voelen, hij komt af en toe op de whatsapp om mij verrot te schelden, heb hem nu verwijderd. Ben er trots op.
Het komt echt goed Monique. Maak er een fijne kerst van.
L.b.
(5703) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-21 11:00:00
Hallo allemaal,

Fijn dat er nog gepost word, ik heb jullie steun echt nodig. Ik merk namelijk dat het telkens moeilijker word voor mij om geen contact op te nemen. Mijn verstand weet dat onze relatie niet veel meer voorstelde. Hij was er niet voor mij, op ieder gebied. Maar het is net of ik alleen maar aan de leuke dingen denk. Maar ik twijfel nu overal aan, wat is nou echt en wat niet. Ik onderneem elke dag wel iets, en heb altijd wel contact met iemand. Maar het gemis is zooo zwaar :(
Ik zit met dingen die ik hem nog had willen zeggen.ook al weet ik dat ie toch niet reageert of dat hij me nog meer kwetst.
Ik schrijft van alles op, maar het is toch niet hetzelfde als tegen hem zelf zeggen.

Liefs Monique
(5706) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-21 18:33:00
Hoi Monique,
Je hebt het echt heel zwaar, vreselijk voor je. Maar houd vol hoor. Zoek ook niet naar verklaringen, waarom hij zich op bepaalde manieren naar jou toe gedragen heeft, waardoor je eerst het idee had met echte liefde te maken te hebben gehad. Het is naar mijn mening allemaal eigen belang (!) geweest van je ex-partner. Empathie heeft hij namelijk niet. Hij is ziek, en het heeft geen zin om in het hoofd van een zieke te kruipen voor het zoeken naar antwoorden. Hij denkt namelijk totaal anders, dan dat jij denkt. Ja, hij is waarschijnlijk n grote leugen geweest. Probeer te accepteren dat je te maken hebt gehad met een ziek persoon, en dat je dit onmogelijk kon zien aankomen. Maak jezelf geen verwijten. Niet doen!
Dat hij geen hulp heeft gezocht, is natuurlijk ook heel erg egostisch, daar mag je terecht kwaad om zijn. Maar een typische karaktertrek van de persoon met BPS....vind ik.;) Als ik toch even in het hoofd van de zieke persoon mag kruipen: Het is toch wel verdomd mooi meegenomen dat je om de haverklap het bed met anderen deelt, en dit dan toedeelt aan Borderline......*denk* Een soort vrijbrief gaat het dan worden (mooie woordspeling trouwens :p).
Tony
(5707) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-21 19:39:00
Hoi Tony,
Wat je zegt is waar, hij gebruikte zijn borderline vaak als excuus. En als ik dan voorstelde om professionele hulp te zoeken weigerde hij. Ik weet ook dat ik alles heb gedaan wat in mijn macht lag, en blijkbaar was dat niet genoeg. Gelukkig wet ik sinds gisteren al wat beter. Komende feestdagen zullen vreselijk zijn, gelukkig ben ik 1 dag bij mijn ouders. Maar de andere dag en oud en nieuw worden zwaar, ik zie er als een berg tegenop. En ik hoop dat hij net zulke rotdagen heeft als ik, maar waarschijnlijk zal hij zich kostelijk vermaken met wie dan ook.
Ik heb nog een lange weg te gaan, en ik hoop dat ik mijn werk weer gauw volledig op kan pakken. Mijn hoofdfocus is mijn zoon en mijzelf.
En ik hoop dat mijn liefde voor hem ooit slijt en dat ik weer vertrouwen krijg in de medemens.
Ik ben jou en alle anderen ontZettend dankbaar voor jullie steun en begrip. Het helpt enorm.
Liefs Monique
(5708) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-21 20:03:00
Hoi Monique,
Vervelend voor je..
Het is nu een hele zware tijd voor je, dat kan ik me heel goed voorstellen, zeker nu na 3 weken en uitgerekend in deze periode, maar je moet door dit proces heen zien te worstelen. Waarschijnlijk zal dit proces waarin verdriet, boosheid en medelijden (dat je hem zielig vindt) elkaar in volgorde afwisselen en steeds sneller gaan. Een soort achtbaan. Althans, dat was bij mij het geval. Ik werd er helemaal tureluurs van. Je zal wel moeilijk kunnen slapen en veel piekeren. Dat hoort er nu eenmaal bij. Ga vaak naar buiten om uit te waaien (nu echt ideaal weer daarvoor) en ga sporten, want goede afleiding heb je absoluut nodig. Veel praten en huilen bij familie/vrienden zal je ook goed doen. Echt waar. Maak een plan hoe je er stapje voor stapje weer langzaam bovenop gaat komen, want dat gaat zeker gebeuren. Helaas heeft alles z'n tijd nodig. Dat het heeeeeeeel langzaam vooruit gaat, betekent dat je de goede kant op gaat. Jij komt er uiteindelijk sterker uit, besef dat..
Heel veel sterkte toegewenst met het afkicken, Johnny
(5709) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-21 21:38:00
Hoi Monique,
Onthoud het volgende: Hij wordt nooit gelukkig. Ja, hij zal zich misschien gaan vermaken, maar dat is slechts tijdelijk. Ook dat gaat weer over bij hem; het is slechts een kortstondig gelukzalig gevoel. En jij gaat nu door een vreselijk zware periode, maar uiteindelijk ga jij je geluk WEL vinden. En dat zal langdurig zijn. Steek je energie alsjeblieft in mensen die echt van je houden, zoals je zoon en ouders. En dan komt er heus wel weer iemand anders op je pad.
Tony
(5710) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-22 00:21:00
hallo allemaal,

ik ben een 20 jarige meisje die een ''relatie'' begin te krijgen met iemand die borderline heeft. hij is zelf 23 jaar ik ken hem nu 5 maanden. ik doe de opleiding maatschappelijke zorg waardoor ik na 1 maand al door had dat er iets niet klopte. hij vertelde het me pas later dat hij borderline heeft omdat hij het niet meer kon verbergen. ik weet niet zelf niet meer wat ik moet doen. of ik goed ben voor hem of ik bij hem moet blijven of juist voor hem van hem weg moet lopen. vandaar dat ik op internet ben gaan zoeken en ik denk dat er hier wel mensen zijn die mij kunnen helpen met en kant op sturen. ik zal in het kort uitleggen hoe het gaat. hij woont 1,5 uur verder waardoor ik hem 1 max 2 keer in de week zie. als we samen zijn is er niks aan de hand. nou eigenlijk buiten vervelende opmerkingen met betrekking tot wantrouwen en dat hij emotioneel heftig kan reageren wat niet ''normaal'' is. hier zou ik best mee kunnen leven. maar op het moment dat ik niet bij hem ben begint het pas.. we hebben in deze 5 maanden al 5 keer gehad dat we de contact wouden verbreken. omdat hij het niet kan zegt hij dan. eerst vond ik dit erg en wou ik hem niet laten. maar nu reageer ik er rustiger op en zeg dat we de contact kunnen verbreken als hij dit wilt. hij blokkeert mijn nummer meestal dan. en ongeveer 1 uur later belt hij me op of zoekt op en ander manier contact. ik wordt hier persoonlijk heel erg moe door. in het begin was alles zo mooi.. ben ook echt verliefd op hem geworden.. het leek te perfect. ik weet niet hoe ik moet reageren op hem? ik weet niet of ik bij hem moet blijven? hij geeft echt aan dat hij van me houd, maar zegt er ook bij dat hij bang om achtergelaten te worden. ik probeer hem zoveel mogelijk zekerheid te geven en zeg dit ook dat ik niet zomaar bij hem weg zal gaan. het veroorzaakt bij mij erg veel stress, en als ik erbij nadenk dat we nog maar 5 maanden samen zijn... ik durf ook niet in de toekomst te kijken want ik kan helemaal niet bouwen op hem. hij praat niet graag over zn borderline. dat begrijp ik ook wel maar weet dat hij 1 keer per week op gesprek gaat. hoe moet ik ervoor zorgen dat we toch samen kunnen zijn zonder dat we om de 2 weken een rot gesprek moeten hebben over dat we ermee stoppen? kan iemand me aub helpen of ergens naar verwijzen. ik geef veel om hem en wil hem niet kwijt door zn borderline.
(5712) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-22 08:25:00
Stop ermee, het is zo herkenbaar, iedereen zal zeggen " zo ging het bij ons ook". Je kunt blijven doorgaan en denken het komt wel goed. Had ik ook, ik dacht met mijn. Eigenwijze hoofd dat ik hem wel kon helpen, dat het bij ons wel anders was. Luister en lees wat hier geschreven wordt, je gaat het niet redden.
Wat Tony ook schrijf is waar.
Dus mijn advies Stop met hem, zonde van je energie zonde van je liefde, die kun je beter geven aan iemand die het wel verdiend, klinkt allemaal cru, maar is de waarheid .
Het is even een zware weg, ik ben die weg ook gegaan, het is ook voor mij even een rotte kerst, mar heb gelukkig na 5 maanden voor mezelf vechten het verstand weer terug.
Sterkte en veel wijsheid toegewenst.
L.b
(5713) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-22 08:53:00
Hallo Johnny en Tony,

Wat je zegt over die achtbaan, herken ik heel goed. Ik stuiter van het ene gevoel naar het andere gevoel. Vroeger was ik heel nuchter in dat soort dingen, als iemand me pijn deed dan was ik er klaar mee. Waarom kan ik dat nu niet, word dan ook boos op mezelf. Ik haat het als ik excuses zoek, om zijn gedrag goed te praten. Of als ik denk "had ik maar dit of dat gedaan". Wat ik ook doe het was toch niet genoeg geweest. En ik denk ook niet dat ik hem kan vergeven voor wat hij deze keer geflikt heeft. Hij heeft mij en mijn zoon enorm diep gekwetst, en daar mag hij mee leven.

Hallo anoniem,
Jouw verhaal is heel herkenbaar, ik had precies hetzelfde in het begin. En gezien hoe ik er nu bij zit, 6 jaar later, denk ik dat het het beste is als je voor jezelf kiest. Je gaat nl jezelf telkens meer aanpassen op zijn gedrag. Je geeft nu al je twijfels aan, en die zullen waarschijnlijk alleen maar groter worden. Het is en zal nooit een gelijkwaardige relatie worden, ook al zegt hij dat hij van je houd (mijn ex deed dat ook). Lees hier veel, en als je behoefte hebt deel je verhaal. Ik heb nog maar weinig gehoord, dat een relatie met een borderliner succesvol is. Ze zullen er best zijn, maar niet veel.
Kortom, verlies jezelf niet, denk goed na of je dit wilt. Desnoods vraag advies bij een professional.

Liefs Monique
(5714) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-22 23:06:00
lieve meisje,
je bent nog zo jong en moet nog aan je toekomst beginnen... een relatie van vijf maand met veel zorgen, verdriet ,bekommernissen... en dan is de relatie eigenlijk nog niet echt begonnen..... is dit het soort relatie waar je altijd van droomde?? ik denk het niet ... ook al geef je om die jongen, ik heb het gevoel dat je de relatie eerder zou aanhouden uit medelijden of angst, om niet te kwetsen... daar waar de ander zich blijkbaar niet heeft ingehouden om je al meermaals te kwetsen?? wellicht kan hij er niet aan doen, is het zijn bl ziekte... maar eigenlijk, met je opleiding weet je ook wel dat deze relatie je niet echt gelukkig zal maken...ook al gaat hij een keer per week op gesprek....deze ziekte is te ernstig om met dat ene gesprek op de rails te geraken en een normale relatie aan te gaan;;; dit vergt veel inzet van hem, kan jarenlange therapie nodig hebben om uit zijn 'niet realistische wereld " te geraken. maar dat moet zijn eigen keuze worden op een bepaald moment... het doen om iemand te houden is geen juiste motivatie, en houdt niemand ook vol. het moet uit het diepste van zichzelf komen, maar mogelijks is hij daar nog niet aan toe en is dan ook nog lang niet klaar om een partner gelukkig te maken of te geven waar ze recht op heeft. een relatie verbreken waar nog gevoelens zijn is nooit makkelijk, maar toch kan ik je enkel dit aanraden.... hoe zwaar ook. beter alleen even doorgaan dan met twee alleen of nog erger
veel sterkt en goede moed... daarbuiten lacht het leven je toe, daarbinnen is het duisternis
liefs
celine
(5715) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-22 23:16:00
Nou jongens ik geef het definitief op, mijn BL,letje zit in therapie, maar zoals gewoonlijk wind ze weer iedereen om haar vingertje, en word ik aangewezen als de schuldige van ALLE problemen, extreem narcisme komt nu ook om de hoek.

Gelukkig had ik me al voorbereid, was er al bang voor.
Ik wens een ieder veel sterkte, Bl of niet-BL fijne feestdagen, en een heel goed en voorspoedig 2015.

Vanaf nu is mijn leven van mij

ik heb maar zo'n korte tijd op deze aarde gekregen

en mijn verlangen heeft me hier gebracht...

met alles wat ik mij ontbrak, en wat ik vergaarde...



Het is in ieder geval de weg die ik verkoos

Mijn vertrouwen was eindeloos,

en toonde mij een klein stukje

van de hemel die ik nooit vond.



Ik wil voelen dat ik leef

al mijn dagen lang

zal ik leven, zoals IK wil

wil ik voelen dat ik leef,

in de wetenschap dat ik goed genoeg was



Ik ben nooit vergeten wie ik ben

het sliep alleen in me.

Misschien had ik nooit een keuze -

behalve dan de wil om te leven.



Ik wil gelukkig leven, want ik ben ik

ik wil sterk en vrij zijn

zien hoe de nacht in de dag overgaat

en de hemel waarvan in geloofde dat die er was

zal ik daar ergens vinden.



Ik wil voelen dat ik mijn leven geleefd heb

zoals ik wil


Greetzzz Cheche
(5716) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-23 08:42:00
Hoi allemaal,
Vandaag heb ik een slechte dag, gisteren kwam ik erachter dat mijn ex zich helemaal niet uitgeschreven op mijn adres. Daardoor loop ik dus mijn zorgtoeslag mis. Ik heb gisteren anderhalf uur aan de telefoon gezeten met instanties. En uiteindelijk kwam het erop neer dat ik toch contact met hem moest opnemen. Ik heb zijn moeder toen maar gebeld, ik wilde hem zelf niet spreken. Ik hoorde dat hij niet daar woonde, maar zijn broer! Ik was totaal overrompeld hierdoor, omdat zijn broer volgens zijn zeggen vroeger nare dingen had gedaan. En hij had altijd een hele grote haat tegen hem.
Ik heb heel slecht geslapen vannacht, schrok elke keer wakker, badend in het zweet. Waarom kwel ik mezelf zo?
Als ik in de spiegel kijk zie ik een schim van mezelf. Kilo's afgevallen en donkere kringen onder mijn doffe ogen. Bah wat baal ik hiervan.
Hij is mans genoeg om mij aan de kant te trappen, maar niet mans genoeg om zijn eigen zaakjes te regelen.
Liefs Monique
(5717) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-23 20:54:00
Zijn er berhaupt borderliners die inzicht hebben? Of is het werkelijk gewoon onderdeel van de ziekte dat ze geen enkel inzicht in hun eigen handelen en doen hebben. Zien ze werkelijk niet dat ze anderen pijn en verdriet doen. Zien ze werkelijk waar niet dat de pijn en verdriet die ze zelf voelen voor 90% komt door hun eigen handelen?!
(5718) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-24 14:34:00
Zelf wist ik toen te weinig van om te weten of het echt zo was.
Na het beindigen van de relatie kreeg ik pas te horen dat het was vastgesteld, en ging ik er veel over lezen (ook om mezelf beter te begrijpen)... Wat trok me nou zo aan?
Het is ook zo'n verraderlijke aandoening want de BL is er natuurlijk altijd geweest, maar deze uit zich in eerste instantie in positieve zin richting jou. Later komen dan alle negatieve kanten naar boven.
Wat er heden in het leven speelt van mijn ex BL'er weet ik niet, en hoef het niet te weten.
Too much damage done.
(5719) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-24 15:22:00
Ja lekker he Monique, en dan wordt er steeds maar gevraagd begrip te hebben voor de mensen met borderline.
Hou alsjeblieft vol en probeer bijvoorbeeld via de huisarts en misschien via de wijkagent hulp te krijgen, hij moet zo snel mogelijk uitgeschreven worden bij jou.
Deze situatie, hoe gek het ook klinkt, helpt je er over heen te komen, dit is een situatie waardoor je beseft dat je niets met hem kunt, niet de man is waar je gelukkig van wordt.
Jij met je goeie gedrag maar blijven helpen en je eigen ik op zij zettend, terwijl hij doet wat HIJ wil.
Let op: je krijgt straks de ergste dingen naar je hoofd, blijf er boven staan, kwel je jezelf niet langer, het gaat gewoon nooit lukken. Weg met die man, genoeg van jezelf gegeven, wat anderen ook zeggen, wat de borderliners ook zeggen, hun wereld is nu eenmaal nu het onze.
Ik wens je veel sterkte, ik weet waar ik het over heb, ik voel me steeds sterker worden, na heel veel pijn en verdriet, geloof me als jij doorzet omtrent het goed.
Ondanks alles probeer beetje te genieten met je zoon van de kerstdagen, denk maar dat je de rotte kerst alvast hebt gehad, volgend jaar wordt het een betere :)
L.b.
(5720) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-24 16:52:00
Hoi cheche,
Goed dat je voor jezelf kiest. Soms kun je een gevecht niet winnen, hoe graag je dat ook wilt. Ik vecht elke dag om mezelf terug te vinden, ik hou van hem maar ik wil nooit meer zo gekwetst worden. Echt nooit meer. Ik leef inderdaad liever alleen dan met iemand waarvan ik nooit zeker weet wat is nou echt en wat niet. Mijn vertrouwen in hem is compleet weg. Dat valt niet meer goed te praten.
ooit hoop ik weer van dingen te kunnen genieten, ik probeer het maar het voelt nog niet zo.
morgen beginnen de kerstdag en dat word weer een hele strijd om door te komen. Succes allemaal en maak er wat van.
Liefs Monique
(5722) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-25 05:18:00
Dag monique,

Doe het anders, ik ga nu vol in de aanval, heb mij zo laten gebruiken en misbruiken.
Schaamteloos laten uitspelen. Ik heb een advocaat gevonden, zelf een slachtoffer van, werkt samen met psycholoog. Een eerste gesprek gehad en dat was al heel verhelderend, advocaat weet exact waar ik het over had, ik begin een zin ze maakt het af. Je staat niet machteloos. Ze heeft steekjes laten vallen en daar word vakkundig op teruggekomen.

Dat iemand BL heeft is erg genoeg, maar het betekent niet dat je ongestraft met van alles wegkomt en andermans leven kunt vernietigen. Sorry dat ik je huis in de fik heb gestoken, maar ik ben pyromaan, dus, Sorry?

Oog om oog...

Cheche
(5723) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-25 06:00:00
Ik wilde nog een toevoeging doen, lezen, lezen, alles wat ik maar vinden kon.
In een van de stukken die ik vond stond het volgende. Geld natuurlijk niet in alle voorkomende gevallen. Zie "ze" als kinderen van een jaar of 6, het emotionele stuk is niet ontwikkeld, geweten, verantwoordelijkheid, onmiddellijke behoeftebevrediging.
De woedeaanvallen, onredelijkheid. Mijn ex, letterlijk stampvoetend, met beide benen van de grond als een kind tekeer gaan. Ik schoot in de lach, dus na een paar keer deed ze dat niet meer, maar zeer confronterend om een volwassen vrouw zo tekeer te zien gaan. Dat vriendje speelt niet leuk meer met mij, dan zoek ik wel een andere.

Het cognitieve gedeelte heeft zich wel ontwikkeld, maar de rem van het emotionele stuk ontbreekt, vandaar de onbegrijpelijke dingen die gebeuren, berekenend, wreed.

Het heeft mij geholpen , veel geholpen in het proces van loslaten, het zal nooit een gelijkwaardige partner worden.

Ik wil hiermee niet iemand met BL denigreren of te kijk zetten. Zoals gezegd, geld niet altijd.

Cheche
(5724) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-25 07:22:00
Hoi L.b.

Op de allereerste plaats, een hele fijne kerst aan iedereen! Ik zou me nu het liefst verstoppen onder de dekens, maar goed. Dat gaat niet. Ik doe maar net of dit een normale dag is, en probeer niet aan hem te denken. Wat me toch niet gaat lukken, ik hoop maar dat hij net zo'n nare kerst heeft als ik. Die gedachte houd mij op de been.
Waar ik ook van baal is dat ik toch contact moest zoeken, weliswaar met zijn moeder, maar ik hoorde wel zijn stem op de achtergrond. En zijn moeder die was helemaal vrolijk, blij dat haar zoon weer in haar buurt te hebben. Ik voelde me een vreemde, iemand die er niet toe doet. En waarschijnlijk nooit wat betekent heeft.
Knap dat je na 5 maanden, het idee hebt dat je op de goede weg zit. Voor iedereen die het zwaar heeft deze dagen, zowel de BL als de partners, weet dat je niet alleen bent!
Liefs Monique
(5725) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-25 15:17:00
Lieve allemaal,
Sorry dat ik alweer post, maar ik heb het vandaag erg zwaar. Heel erg zwaar, niet normaal. Dit is inderdaad de meest akelige kerst ooit, en het kan volgend jaar alleen maar beter worden. Daar hoop ik dan maar op. Wat betreft mijn ex en zijn verhuizing, daar heb ik de gemeente op gezet. Die zijn een onderzoek gestart. Want hij is in overtreding, maar waarschijnlijk heeft hij het al geregeld. Hopelijk krijg ik nog wat te horen van de gemeente.

Liefs Monique
(5726) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-25 17:28:00
How the Grinch stole Christmas....How the Borderliner stole Love....
Zware moeilijke tijden voor ex-partners van Borderliners, zoveel is wel duidelijk na het lezen van de postings van Lb en Monique. Heel veel sterkte!
Vanochtend onder het zappen toevallig een stukje naar Dr Phil zitten kijken en uiteraard dwaalden mijn gedachten af naar personen met BPS.
Ongelofelijk hoeveel mensen met een stoornis rondlopen, en het lijkt enkel maar erger te worden.
De 175.000 borderlinepatinten waar in het inleidende praatje hier op het forum over wordt gesproken, mag ook wel eens geactualiseerd worden (was 2010).
Maar goed: How the Borderliner stole Love dus.;)
Ik zet er wel een smiley achter, maar er valt weinig te lachen natuurlijk.
In mijn optiek speelt de Borderliner met liefde.
Echte liefde kent de mens met deze stoornis niet.
Ik kan me levendig voorstellen dat liefdesslachtoffers van Borderliners het geloof in liefde nu eventjes helemaal verloren zijn.
Zelf heb ik dus enkel maar een platonische relatie met mijn Borderliner gehad, en doordat ik de ervaring met haar heb meegemaakt, maakt het voor mij nu moeilijker om mensen toe te laten in mijn leven.
Natuurlijk, het lukt wel, maar ik houd nu bewust afstand.
En ja, daar baal ik vreselijk van, omdat ik zelf altijd spontaan en open ben.
Maar door deze affaire heb ik nu moeite om mensen te vertrouwen.
Al met al geloof ik ook best dat dit weer moet groeien, maar ook dat heeft zijn tijd nodig.
Bijkomend voordeel (als ik er dan toch iets positiefs uit mag halen) is dat ik Borderliners er vrij snel uitpik.
Ook verklaart het enkele ervaringen uit het verleden.
Maar even genoeg over mij.

Er zijn namelijk nog meer slachtoffers, en in het bijzonder mensen die het veel zwaarder hebben dan ik.
Ik doel dan op de ex-partners, die enige tijd lief en leed hebben gedeeld met de Borderliner en pas in een later stadium tot de ontdekking kwamen met een ziek persoon te maken hebben gehad.
In n klap je hele leven naar de knoppen.
Je denkt de liefde van je leven te hebben gevonden, en achteraf blijkt het n groet leugen te zijn geweest.
Je hebt iemand in vertrouwen genomen, vele intieme momenten mee gedeeld, iets met z'n tweetjes denken te hebben opgebouwd, en plotsklaps kom je tot de ontdekking dat de vork iets anders in de steel steekt.
Dat lijkt mij verschrikkelijk.
Kun je weer helemaal overnieuw beginnen, waarschijnlijk een paar jaar van je leven naar de kloten, jaren die liever had besteed aan iemand die daadwerkelijk WEL van je hield.
En wat voor gevoel heb je dan nu?
Inderdaad, dat je gebruikt bent...dat je misbruikt bent.
De Borderliner heeft met je gevoelens gespeeld.
En dan blijf je als slachtoffer met de ellende achter; zie het maar eens te verwerken pfff
Ik moet er niet aan denken .....
En de Borderliner?
Die gaat verder met zijn/haar miserabel leven, een leven van leegte.
En zoekt weer opnieuw een slachtoffer om de leegte op te vullen.

In mijn situatie was er ook iemand die met mijn Borderliner een buitenechtelijke liefdesrelatie had.
Hij ging er helemaal van uit dat zij haar man ging verlaten.
Ik heb hem verteld dat ze dit nooit ging doen en hem op de hoogte gebracht van haar stoornis.
Wij hebben als gezin namelijk een jaar lang binnen haar gezin kunnen kijken, iets wat de liefdespartner niet kon doen.
Ze gedroeg zich thuis als een jonge tienermeid met al haar overdreven aandacht naar haar man, van wie ze tegen ons zei dat hij haar verkrachtte en nog meer vreselijke dingen deed........
De Borderliner bewerkt mensen net zo lang totdat deze gevangen zitten in zijn/haar web.....
Mijn Borderliner bewerkte thuis haar partner, en buitenhuis haar minnaar, en ons.
En die minnaar heeft ondertussen al meer dan twee jaar hoop dat zij haar man verlaat.
Maar dat gaat niet gebeuren, ze heeft verlatingsangst en bovendien zijn er hele jonge kinderen in het spel.
Nu kan ik niet zoveel medelijden hebben met de minnaar, maar als ik mij in zijn schoenen verplaats, is het natuurlijk ook best triest.
Hij zit alsmaar te wachten op het moment dat hij samen met nieuwe liefde iets kan beginnen, terwijl dit nooit gaat gebeuren.
Ondertussen wordt hij aan het lijntje gehouden, het verzetje van de Borderliner, waar hij natuurlijk ook een graantje van meepikt, maar hij houdt de hoop levend....een samenzijn in de toekomst.
Wat zal hij zich gebruikt voelen....want ook hij denkt met iets serieus bezig te zijn....maar nu weet hij het van mij, en is het zijn keus.

Moet ja nagaan:
Mijn Borderliner bedriegt haar man en gaat vreemd met een ander (en misschien wel met nog meerderen) die ze een worst voorhoudt.
Enkel en alleen om uit haar saaie leventje te ontsnappen; tenminste, ze heeft het gevoel dat ze een saai leven lijdt.
Zo ga je naar mijn mening niet met liefde om.

How the Borderliner stole Love.....
Ik kan me zeer goed voorstellen hoe personen als Cheche en Monique zich voelen bij Kerst, een tijd van samen zijn met mensen waar je van houdt.
Maar wat voor zin heeft "houden van" nog voor hen, na hun ervaringen met een Borderliner?
Het geloof in liefde zal tot het nulpunt zijn gedaald, hetgeen ik heb met het aangaan van vriendschappen.
En genoegdoening: Tijd heelt alle wonden.
Alleen zouden zij graag een paar maandjes verder willen zijn, en dat begrijp ik heel goed.
En zoals ik al eerder verteld heb, Monique, Cheche e.a., jullie worden heus wel weer gelukkig, maar jullie ex-partners echt niet.
Zij zullen NOOIT gelukkig zijn.
Dit is namelijk hun leven.
Iedere keer weer op zoek naar momenten om hun leegte op te vullen.
En ja, Lb zegt het juist: Jullie worden nu zwart gemaakt bij anderen, want de Borderliner is nu weer zielig, en heeft aandacht nodig.
Het hele spel begint weer van voren af aan.
Liegen...manipuleren...bedriegen....woede...het verhaal herhaalt zich iedere keer opnieuw....het cirkeltje blijft maar ronddraaien....
Laat ze!
Mijn advies: Ga er niet in mee. Laat ze maar leugens over je vertellen. Ga je ertegenin, dan heeft de Borderliner weer je aandacht, en dat si juist wat hij/zij wil. Bouw een nieuw leven op.
Er zijn genoeg "gezonde" mensen, zodat je het geloof in liefde weer kunt hervinden.

Heel veel sterke deze dagen!
Tony X
(5727) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-26 00:51:00
Vanavond voor het eerst in 3 jaar een normale kerst gevierd met mijn familie, Zonder....
De beste medicijn, Het hele zooitje bijelkaar, mijn kids met hun aanhang, mijn kleindochter, man of 20 bijelkaar.
Lekker eten drinken, lachen.

Als iets een bevestiging is dat het goed was dat ik haar heb verlaten is het deze avond wel. Geen gezeik, niet opletten hoe ze zich voelt. niet naar haar ogen kijken.
Niet om half 9 al beginnen te seinen dat we weg moeten.

Ik ben over the tippingpoint.
Het is goed zo

Cheche
(5728) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-26 09:40:00
Hoi allemaal,
Ik ben aan het einde van mijn latijn. Ik heb een relatie van 20 jaar. In de beginjaren ging alles goed alhoewel hij heel raar kon reageren op bepaalde situaties. Maar naarmate de relatie langer duurde, probeerde hij mij meer en meer in zijn macht te houden. Toen had hij eens uitbarstingen een paar keer per jaar, nu is dat elke week. Het wordt erger en erger. Hij doet zelf niets, neemt geen beslissingen maar alles wat er fout loopt is mijn schuld. Ik ben een dikke lompe koe die niks goed kan doen. Hij beseft niet wat ik allemaal voor hem doe. Hij beziet mij echt als een slaaf. Ik moet altijd op mijn tellen letten wat ik doe en wat ik zeg. Om het minste kan hij een woede-uitbarsting krijgen. Hij is zo onvoorspelbaar dat ik echt bang ben van hem. Is dit typisch voor borderline?
Groetjes,
Babs
(5732) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-26 11:00:00
Merel hier nog eens....
ik lees hier nog altijd mee, ik probeer de wijze woorden van iedereen op te slaan en ik vind herkenning in het verhaal van anderen...
met dat verschil ik maakte geen moeilijke momenten mee met mijn BL.... Hij was tot de laatste dag heel liefdevol .....ik had niks aan zijn gedrag gemerkt....
Alleen kwam de breuk er van de ene op de andere dag.... zonder noemenswaardige reden.... hij wilde een nieuwe start...
Dit maakt het uiteraard veel moeilijker om te begrijpen... ik wil het wel, maar mijn hart wil niet mee...
Monique en ook de anderen, ik herken je lijdensweg heel goed...en wens je heel veel sterkte toe ook in het opnieuw vertrouwen van mensen... ikzelf heb de indruk dat mijn hart in een grote blok ijs is veranderd.... om niet meer gekwetst te worden... Dit laat ik nooit meer toe... naef geloven in de liefde, ik kan het niet meer... bij het zien van al dat kerstsentiment en dito films word ik heel cynisch....
dikke knuffel aan iedereen...
Merel
(5733) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-26 11:59:00
Hallo Tony en alle anderen,

Ik weet niet of hij mij zwart maakt bij anderen, het maakt me ook niet uit. Ik weet op dit moment wel dat ik mij nog steeds recht in de ogen aan kan kijken. Ik heb hem niks misdaan, het enige waar ik spijt van heb, is dat mijn zoon hier bij betrokken is geraakt. Mijn vertrouwen in mannen (ook al weet ik dat de meesten niet zo zijn) is niet erg hoog. Moet ook helemaal niet denken aan een nieuwe partner. Ook al voel ik me erg alleen.
Ik heb geen verwachtingen meer van mijn ex, hij heeft bij de 2 vorige breuken ook totaal niet voor mij gevochten. Zijn manier is, dumpen en verder gaan en totaal negeren. Ik heb gevochten voor deze relatie, en het was niet genoeg.

Tony

De minnaar van "jouw" bl moet dit forum eens gaan lezen, misschien helpt het hem een knoop door te hakken. Misschien worden zijn ogen hier geopend.

L.b.

Heel veel sterkte vandaag.

Tegen alle ex partners van een BL hou vol en er loopt vast wel iemand voor ons rond. Ooit.

Liefs Monique
(5734) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-27 00:49:00
Hier een berichtje, speciaal voor Merel:

Ik heb ook een ex-partner met Borderline. Een vrouw die heel lief en zacht was. 4,5 jaar zijn we bij elkaar geweest, getrouwd, huis gekocht. Alles leek op rolletjes te lopen, totdat ze plotseling, van het 1 op andere moment de relatie verbrak.
Ik was totaal ontzet, verbijsterd en wanhopig. Wat gebeurt hier??
We hadden een realistische relatie, met wel onze dingetjes, maar ze waren in mijn ogen futiel te noemen. Gewoon de allerdaagse onenigheidjes. Wij zeiden altijd trots tegen elkaar dat we het zo goed hadden samen, in tegenstelling tot wat we om ons heen zagen gebeuren.
Totdat ze ineens vertrok, zonder afscheid, zonder uitleg. Weg was ze. (ze had wel direct een andere relatie, dat moet ik er wel bij vertellen)
We hebben in het begin telefonisch contact gehad, ik heb haar gesmeekt om terug te komen, te praten. Ik dacht echt letterlijk dat ze waanzinnig was geworden. Zo'n omslag was niet te verklaren.
Ze was telefonisch heel kwetsend en ook heel duidelijk: ik kom niet terug, ik kon haar niet tegen houden en ze koos voor zichzelf. Het telefonisch contact verbrak ik al snel, omdat ik het niet trok.
Tijdens de moeizame weg van de scheiding die volgde, weerde ze al mijn inhoudelijke vragen af: ik moest vooral geen slachtoffer spelen, en de boel ' volwassen' afhandelen.
Het is een hele moeizame weg geworden, waarin ik moest scheiden en het huis verkopen, zonder ooit antwoord te hebben gekregen op vragen.
Mijn ex-partner heeft mij eenmaal een brief gestuurd waarin ze aangaf wat de redenen waren: eigenlijk heb ik niets goed gedaan. De kleinste, meest futiele dingen werden aangedragen als scheidingsreden. Op mijn vragen gaf ze geen antwoord of deed ze vaag: ' het was nu eenmaal zo'.

Deze manier van scheiden (plotseling, vage zelfreflectie en zelfinzicht, sterke uitvergroting van mijn fouten) roept heel veel vragen op. Heel veel....

Ik heb onze hele relatie gereflecteerd, heel veel gelezen en ben langzaam dingen gaan herkennen. Dingen in de relatie, die ik nu, met mijn huidige informatie en kennis, als hotspots zie opdoemen.
Zo had ze inderdaad kleine krasjes op schouders en polsen, kon ze met een heel rustig gezicht zeggen dat ze zojuist de auto aan de kant had moeten zetten omdat ze zich zo woedend had gevoeld, of verdween ze plotseling de hele avond, na een futiel voorvalletje. Dit soort dingen waren voorvalletjes die gedurende de relatie gebeurden. Ik vond het wel vreemd, maar het waren kleine momenten, tegenover de talloze goede en fijne momenten.

Totdat ze ineens de relatie verbrak en me van alles verweet: ik lag te vroeg op bed (moest er ook altijd vroeg uit, terwijl zij iedere dag kon uitslapen), we deden geen leuke dingen samen (ik regelde altijd de vakanties, verjaardagen, uitjes etc).
Het voelde helemaal uit verhouding en ik ben, naar aanleiding van een opmerking van een oude vriend van haar 'speelt haar Borderline weer op' (wat?????), van alles gaan lezen.

Heel langzaam vallen er dingen op zijn plaats: Waarschijnlijk heeft ze me gedealiseerd (we hadden ook heel snel een relatie, waarbij ze heel enthousiast was en ik wel eens dacht: even een beetje minder, we kennen elkaar nog maar kort) en is ze later in stilte afgedreven. Haar angst om verlaten te worden, zal groter geweest zijn dan haar eerlijkheid om ' bezwaren' te uiten. Daar, waar ik ben gaan hechten, is zij los gekomen. Maar ze heeft hier nooit niets over gezegd. Ik weet het dus ook niet zeker, maar het patroon wijst hier wel naar.

Ook vond ik een document op de computer, waarin ze zichzelf scoorde op verlatingsangst, idealiseren, leegheid, wegduwen van mensen en heftige emotionele reacties. Op alle punten scoorde ze het hoogste aantal punten.

Ik vind het ook heel moeilijk om te begrijpen dat ze zich mogelijk veel eenzamer heeft gevoeld dan ik wist. Ik kan mezelf 100 keer afvragen WAAROM ze hier niet over gesproken heeft, waarom ze zich niet veilig genoeg voelde. We hadden het zo goed samen.....

Zelf denk ik dat het om high level, stille borderline of borderline icm DIS gaat. Daar vind ik veel herkenning, juist op het vlak van goed-slecht. In 1 keer, zonder het klassieke aantrekken-afstoten in de relatie.

Maar zeker weten doe ik het niet. Ik weet niets zeker, omdat ik van haar geen enkel antwoord krijg. Het enige dat ik weet zijn de feiten: van een liefdevolle relatie naar in 1 keer dumpen, geen (passende) emoties, geen uitleg, geen zelfreflectie en een eenzijdige, negatieve reflectie naar mij toe. En direct een ander.

Onbegrijpelijk dat iemand zo iets kan, onbevattelijk...; Ik las van de week een quote van iemand die schreef: De borderline heeft er altijd gezeten, maar het keert zich eerst in positieve zin naar je toe en pas later in de negatieve zin. Ik denk dat het zo is. Maar in ons geval zien we het niet aankomen.

Ik ben nu 2 jaren verder en ik ben er nu bijna los van. Soms komen de vragen nog ineens naar boven. Maar ze stillen eerder, gaan eerder weg....Dat doet de tijd gelukkig....Heel langzaam zweet ik het eruit, heel langzaam...maar er blijft een stijgende lijn in de verwerking zitten. Dat geeft me moed...

Sterkte!

IJsvogel.
(5738) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-27 07:53:00
Beste Merel,
Het is ook erg moeilijk, bij mij is het drie naaldoog gegaan, hij waskan eenopandere moment onbereikbaar. Heb hem driemaal terug genomen, hij zat inzak en afzei hij,bijhad nog nooit zo iets voor iemand gevoeld zei hij, hij wist zich er geen raad mee. Alleen kwam ik er achter dat hij ondertussen op internet dames aan het verleiden was. De laatste keer was ik heel erg boos, en ja toen waren de rapen gaar. Mijn verstand zei kappen, mijn hart werd gek.
Maar nu wordt ik voor alles en nog wat uitgemaakt, dus Merel het is blijkbaar normaal voor een borderliner zo te handelen, alleen wij begrijpen het gewoon niet. Het is net zo iets als mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, het zijn twee werelden. Alleen is het zo jammer dat het met zo veel pijn gepaard gaat. Liefde doet blijkbaar heel erg veel pijn.
Maar zoals al eerder gezegd tijd heelt, en hem of haar niet zien en geen contact hebben is, hoe akelig ook, het beste. En dat wilde ik ook in begin maar niet snappen, kon hem eigenlijk niet missen, maar nu na paar maanden, gaat het gewoon beter. Dus hou je daar maar aan vast.
Veel sterkte.
L.b.
(5740) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-27 15:03:00
Hoi Monique,
Zwart maken is misschien niet de juiste benaming ervan, maar houd er rekening mee dat hij leugens over jou gaat lopen vertellen, zodat een ander "slachtoffer" medelijden met hem krijgt en BAM, hij heeft weer aandacht.
Dit gebeurt nu ook bij mij, want een vriendin van mij vertelde dit, maar zij had het "nieuwe slachtoffer" al verteld, dat zij juist het tegenovergestelde had vernomen als wat mijn Borderliner beweerde.
Gelukkig had het "nieuwe slachtoffer" al een slecht voorgevoel (hele nacht niet geslapen)...ze begreep al niet waarom mijn Borderliner nu plots met zoveel informatie bij haar terechtkwam, terwijl ze slechts oppervlakkig contact hadden.....
Mijn Borderliner is dus echt op zoek naar een nieuw slachtoffer.
Ze wilt opnieuw vluchten uit haar zogenaamde saaie leventje en heeft enkel maar weer AANDACHT nodig.
Ik heb nu al medelijden met de volgende persoon die ze manipuleert en dat na enige tijd de waarheid boven waarheid komt en die persoon zich, net als wij, mis/gebruikt voelen.
En dat is "the story of her life"...... altijd op "oorlogspad" :(
Tony
(5741) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-27 16:37:00
Hoi Merel,
Mijn ex liet wel wat merken, maar hij verzekerde me altijd dat het tussen ons wel goed zat. En toch ineens was het over en uit. Onbegrijpelijk, helemaal dat hij nog steeds geen adreswijziging heeft doorgegeven.
Jouw verhaal ken ik helaas niet, maar wat je schrijft is wel herkenbaar. Hoe langs is het nu geleden, en heb je nog contact?
Kan iemand met BL me misschien uitleggen waarom hij niet de moeite neemt om een adreswijziging doorgeeft?
Hopelijk is iedereen de kerstdagen goed doorgekomen? Ik ben in ieder geval blij dat dat erop zit, nu oud en nieuw nog.
LiefsMonique
(5742) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-27 20:24:00
Als het "te zwaar"wordt en helpt het geven van "waarschuwingen" of signalen ook niet meer. Op dat moment zeg je tegen een BL: "zoek professionele hulp, ik kan je niet meer helpen" Luistert men niet dan is het schluss want anders ga je er zelf gigantisch aan onderdoor. Met tranen en veel pijn (eigen ervaring).
(5743) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-28 11:33:00
Hoi Tony,

Vorig jaar april/mei zat ik ook veel op dit forum, omdat ik toen ook aan de kant gezet was. En nu zit ik hier weer. Er zijn dagen dat ik weet dat ik er alles aan gedaan heb, ik me meer dan 100% gegeven en zoals vandaag twijfel ik overal weer aan.
Je had het erover dat "jouw" BL haar saaie leventje wilde ontsnappen, ik denk dat mijn ex dat ook wil. Zijn saaie leven met mij ontvluchten, en dat is een pijnlijk gevoel.
Nog steeds, vooral vandaag, wil ik hem een brief schrijven. Maar wat bereik ik ermee?

Hoi Babs,
Ik weet niet of hij BL heeft, ik ben geen psycholoog. Het klinkt wel zo, maar misschien moet je zelf met een psycholoog praten of huisarts, kijken of zij je daarbij kunnen helpen. Ik heb ook hun hulp ingeschakeld, omdat ik het zelf niet red. Praten met familie vind ik een stuk lastiger merk ik, die snappen het niet helemaal. Vooral als ik zeg dat het voor hem ook niet leuk is. (en dan druk ik me voorzichtig uit) Voor hun is het heel duidelijk, hij heeft me pijn gedaan dus zij zijn er klaar mee. Maar zo makkelijk is het niet.

Ik worstel elke dag nog, maar ik probeer vol te houden.

Liefs
Monique
(5745) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-28 18:24:00
Hoi Monique,
Ik heb een brief geschreven naar mijn ex-borderliner. Ik heb het verloop van onze relatie zo mogelijk, in chronologische volgorde, beschreven zonder berhaubt met modder te gaan gooien. Gewoon respectvol. Bijvoorbeeld, waarom ik op haar verliefd was geworden en ook bepaalde gebeurtenissen die ik toen niet kon plaatsen. Bleek achteraf dus allemaal te maken hebben met borderline. Doordat ik geen reactie terugkreeg (tuurlijk haha), geeft mij dat toch enige duidelijkheid en voldoening. Het heeft mij ontzettend geholpen bij het verwerken. Je schrijft die brief eigenlijk voor jezelf, om het af te ronden en jezelf beter te begrijpen. Je schrijft het van je af. Waarom trekt uitgerekend deze persoon mij zo aan?
Ook raad ik je aan om een plan te maken, wat te doen als hij plotseling weer voor de deur staat. Als je hem binnen laat, vermoed ik dat je over anderhalf jaar weer op dit forum gaat schrijven. Probeer je situatie rationeel te benaderen. Er is geen plek voor gevoel bij deze persoon.
Johnny
(5746) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-28 19:29:00
Hallo Johnny,

Ik heb al 2 brieven geschreven, puur voor mezelf, dus niet opgestuurd. Dat durf ik niet, en als ik eerlijk ben tegen mezelf, als ik de brief zou sturen zou ik dat met de intentie te doen om hem terug te krijgen. En dat wil ik niet, ik kan niet nog zo'n breuk aan.
is het wel normaal, zoals ik reageer?
hij heeft me zoveel pijn gedaan en toch wil hem terug. Ik snap mezelf niet meer.

Ik ben blij dat het schrijven van die brief jou geholpen heeft. Morgen zal ik er nog 1 schrijven, een hele uitgebreide.

Hoe kom ik er in godsnaam los van? En dan te bedenken dat hij mij waarschijnlijk helemaal niet mist.

Liefs Monique
(5748) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-28 23:17:00
Hoi Monique,
Je kan niet nog eens zo'n breuk aan, precies. dat snap ik maar al te goed en daarom ben jij diegene die bepaalt, niet hij. Dat hij jou zoveel pijn heeft gedaan en jij hem mist, is een reactie die veel lezers herkennen. Een soort Stockholmsyndroom of zoiets? Maak duidelijk (aan hem) wat JIJ nooit meer wil. Er moet iets veranderen. Overigens heb ik nog niet alles helemaal verwerkt. Ik ben achterdochtiger dan voorheen. Mijn vertrouwen is geschaad en zal weer beter moeten worden.
Johnny
(5751) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-28 23:33:00
Monique,
Je hebt liefdesverdriet, dat duurt een tijdje. Het vervelende is dat je verstand zegt dat je niet meer wilt en niet meer kunt, alleen je hart en je gevoel werken nog niet mee. Je kunt schrijven wat je wilt, is ook goed, maar alles wat je naar hem stuurt is een teken voor hem, dat je contact wilt. Dat geeft hem een prettig gevoel, hij ziet het als jouw zwakte. Hoe erg ook hij heeft geen emotie , geen verantwoordelijkheidsgevoel, is wat gevoelens betreft zwakbegaafd . Ik hoop dat je het volhoud, dat is je enige redding de tijd. En geloof me het is zwaar maar je gaat winnen, op een gegeven moment gaat het steeds beter. Ook ik denk nog steeds aan hem, de ene dag voelt het verdrietig de andere dag heb ik boze gevoelens, dan heb ik medelijden, dat is een proces maar de scherpte is er vanaf.
Hou je sterk
L.b.
(5752) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 08:42:00
Hoi L.b. en Johnny,

Fijn om te horen dat jullie me begrijpen, en om te horen dat het "normaal" is wat ik voel. Hij zit constant in mijn gedachten, zodra ik wakker word totdat ik ga slapen (nou ja slapen...) zo vermoeiend. Wat doet hij en met wie, en hoe gaat het met hem etc etc. Ik heb zelfs scenario's in mijn hoofd over het feit als hij contact opneemt. Zoveel onrust in mijn hoofd. Ik word er knetter van.
Ik vind het moeilijk om naar de toekomst te kijken, want die is eigenlijk nog leeg voor mij, hebben of hadden jullie dat ook?

Liefs Monique
(5754) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 09:57:00
Exact LB!
Schrijven, prima, maar opsturen naar je Borderliner, nee, niet doen.
Ik heb hier ook al meerdere keren aangegeven.
Iedere keer dat je contact zoekt met de Borderliner, is voor hem/haar een teken van aandacht.
Daar voedt hij/zij zich mee.
Je moet hem/haar niet het idee geven dat je ermee zit.
Het is precies wat Lb ook al aangeeft: De Borderliner heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel. Het heeft ook geen zin om jouw verhaal, jouw ervaringen, bij de persoon met BPS neer te leggen.
De Borderliner kan zich namelijk niet verplaatsen in de ander; hij/zij heeft zijn/haar eigen beleving van wat er gebeurd is.
En reken maar, hij/zij heeft alles goed gedaan, en er het zich maar 1 persoon gekwetst te voelen, en dat is hij/zij, de Borderliner.
Dus Monique e.a., schrijf het van je af, maar stuur het niet op!!
Je krijgt toch geen antwoorden, want het kind in der Borderliner gaat de confrontatie sowieso niet aan.
Je raakt enkel maar opnieuw teleurgesteld, gefrustreerd, kwaad etc en ipv van een stap voorwaarts in verwerking, die je dan waarschijnlijk weer enkele stappen terug.
En mocht de Borderliner nu toch weer contact zoeken, dan is de knipperlichtrelatie opnieuw begonnen.
Want dan heeft hij/zij nog geen nieuw slachtoffer gevonden, en hij/zij kent jouw "zwakte", dat je om mensen geeft.
Tony
(5755) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 11:03:00
Hoi Monique,

Als ik je berichten lees dan voel ik de pijn weer die ik had bij het verlaten van mijn ex...Vaak kiezen onze borderline exen gevoelige mensen, "helpers" met een warm hart. In tegenstelling tot de borderliner die zich door beschadigingen in het verleden bijna niet kan hechten kunnen wij dat maar al te goed. Vooral door alle drama en hulp van onze kant en vervolgens de oooo zo blije borderliner gaan wij ons enorm hechten en raken zelfs verslaafd. Doordat wij ons door alle drama een redder van de borderliner gaan voelen en dus heel belangrijk "lijken" is de klap zo enorm groot en ongrijpbaar als ze dan plots weg zijn.......Maar ze had me toch zo hard nodig.....ze hield toch zo enorm van me vertelde ze.......tsja....

In de tijd dat ik brak omdat mijn ex weer met de zoveelste in bed lag had ik gewoon geen keus, ik was helemaal stuk, woog nog maar 76kilo en kon bijna niet meer eten van de spanningen..De hele dag was ik maar met 1 ding bezig.Haar.
de laatste weken toen mijn ex nog bij mij was ging het met haar ook niet goed, ze sliep veel en was depressief en viel ook af....Zij moest een andere nieuwe liefde hebben, zij trok dit ook niet meer...
En zij vond hem...haar nieuwe lieve mannetje zoals ze zei waarmee ze nu dan eindelijk gelukkig zou worden....Het gaf haar de kracht weer een nieuwe start te maken. De eerste maanden met hem zagen de mensen dat ze enorm aan het afvallen was. Dit vertelde mij dat het van binnen in haar helemaal niet goed ging. Daarna begon ze enorm op te leven en verschenen de nieuwe liefdes foto's...Ze was door het dal heel en had mij weg gestreept uit haar leven, ik bestond niet meer. Van haar familie hoorde ik dat nooit meer een woord over mij werd gesproken....En geloof me, dat heeft enorm veel pijn gedaan zoals jij nu ook ervaart Monique. Zoals we allemaal gedaan hebben ben ook ik in het begin op haar Facebook gaan kijken en zag daar de enorme confrontatie..Ze ondernamen de leukste dingen en zagen er helemaal happy uit: vakanties naar warme landen, wandeltochten, samen gaan wonen binnen 4 maanden, nieuwe meubels, nieuwe baan, etc etc. Enorm veel dingen en van buiten zo enorm happy..Lees goed: van buitenWant als een borderliner ergens goed in is dan is het: het doen geloven dat ze zich helemaal top voelen terwijl dat eigenlijk niet zo is.De leegtes worden onderdrukt door het ondernemen van veel nieuwe en heftige activiteiten totdat..iddde sleur weer komt en dus de confrontatie met zichzelf en de leegtes..

De eerste maanden deed ik maar 1 ding...lezen wat ik in godsnaam nog kon doen om haar (mijn verslaving) terug te kunnen krijgen. Verslaving in de zin van voor haar te kunnen zorgen en die lach weer te kunnen zien, verslaving aan de enorm heftige sx, verslaving aan het goedmaken na de heftige ruzies, etc etc....Gewoon weer onmisbaar zijn voor haarOp dat moment ben je blind en wil je maar 1 ding: terug naar die verslaving...Het voelt heel dubbel

Verwacht daarbij ook niet dat het binnen ene paar maanden beter is maar besef dat je jezelf kwijt bent en moet gaan vechten jezelf terug te vinden. Toen ik aan mezelf voelde dat ik in een cirkel kwam en haar alleen maar terug wilde (haar overigens nooit wat laten horen) ben ik hulp gaan zoeken bij maatschappelijk werk en heb door veel praten en "geen contact" mezelf langzaam terug gevonden. Een soort van sluimerend gemis is nu na 1,5jaar nog steeds aanwezig en ook de beschadiging in vertrouwen zoals Johnny beschrijft....Dit is soms bijzonder storend en hier zal je de middenweg in moeten zoeken. Ik ben kleine dingen enorm gaan waarderen en ben niet op zoek naar een nieuwe relatie. Ik merk aan mezelf dat ik enorm goed aanvoel wanneer iemand problemen heeft en er dan met een grote boog omheen loop omdat ik het gewoon niet meer trek. De volgende relatie die ik aan zal gaan zal in synergie zijn, we zullen samen aan een fijne toekomst gaan werken en ik zal niet meer in de hulp verleners rol gaan zitten. Een enorme leerschool voor een helper maar met tijd gaat het goedkomen.

Blijf hier veel schrijven Monique en als je het gevoel hebt het niet meer te trekken, schakel maatschappelijk werk in. Het voordeel van maatschappelijk werk is dat dit via de gemeente loopt en dus ook gratis is. Ga je naar een psycholoog wat ik ook gedaan heb dan ben je de eerste 5 sessies bezig met kennismaken en ben je door de 10-12 behandelingen heen voordat je er erg in hebt.en dan gaat het serieus geld kosten (geloof 80euro per sessie). Als ik naar mezelf kijk heb ik niets gehad aan een psycholoog omdat ik van binnen heel goed wist dat dit niet goed voor me was en dat ik beter verdiendehet kwartje moest gewoon nog vallen en dat kost tijd..ga zonder contact gerust uit van 6-12maanden eerder je je echt beter gaat voelen en ga weer leuke dingen ondernemen, word lid van een sportschool en ontmoet nieuwe mensen

Ik wens je alle goeds toe en heel veel kracht! Ook jou lukt het!

Jongen uit Brabant
(5756) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 11:22:00
Monique,

Het is zoals johnny en L.B. het zeggen.
Voor hem was je een object, voeding, gebruiksvoorwerp.
Het klinkt hard, maar zo is het.

Na een tijdje is het nieuwe eraf en word er gekeken naar nieuwe frisse voeding.
Af en toe komt hij even terug, als er niet voldoende nieuwe voeding is, of nog niet voldoende vastgelegd.

Ja het word beter, maar iedere dag steekt het bij mij wel voor langere of kortere tijd de kop op. Sta het toe, stop het niet weg, hoeveel pijn het ook doet.

Lees over narcisme, Het zijn pleisters op een gigantische wond, het helpt wel, toch.

Sterkte meid
(5757) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 12:12:00
ik herken me helemaal in het verhaal van Ijsvogel.

wij zaten beiden in een relatie toen we elkaar leerden kennen. Na 3 korte ontmoetingen zei hij al dat hij een punt zou zetten achter zijn relatie omdat zijn gevoelens voor mij te groot waren... ik dacht toen ook.. dit gaat wel heel vlug... ik voelde me wat onder druk gezet en dacht,moet ik nu volgen ??
maar het voelde zo goed aan... hij idealiseerde mij en de situatie ook heel erg. en ik geloofde het graag... ik dacht echt dat hij het dekseltje was op mijn potje...ik heb dus na lang twijfelen mijn gezin na 20 jaar in de steek gelaten.... Hij verwende me met heel veel aandacht, etentjes, sauna's.... en zei minstens 5 keer per dag dat hij me graag zag...
maar blijkbaar was hij idd ook aan het afdrijven en heb ik dit niet gezien... of de signalen niet herkend....

Na de breuk (na 8 maanden) zei hij dat hij Borderline heeft en daarvoor in behandeling is.... had ik dit eerder geweten dan had ik hier al op die site terecht gekomen en had ik die stap wss nooit gezet...

Ik kreeg net als jij antwoorden van : het voelt nu eenmaal zo en je moet er met een volwassen manier mee omgaan...
ik kreeg wel niet de schuld... hij blijft me een aantrekkelijk, lieve vrouw vinden zegt hij
en ook aan liefde is geen gebrek... het is al de rest..????
ik denk dat hij intussen ook al iem anders heeft.... hij is alvast op zoek...

Ik ben door een hele moeilijke tijd gegaan... ook die rollercast van gevoelens, ongeloof, woede, verdriet, medelijden... ik dacht echt dat ik gek aan het worden was, want hoezeer ik het ook probeerde, ik kon er niet met een volwassen manier mee omgaan...maar kan het nu enigszins plaatsen.... zeker na het vele lezen hier op de site...we zijn intussen ook al bijna 3 maanden verder...

ik moet wel mezelf terug vinden.... een nieuwe weg zoeken... en terug energie krijgen... maar ik kom er wel denk ik... ik hou me vast aan jullie verhalen... ik weet nu wat er mij te wachten ging staan...

aan iedereen heel veel succes en moed gewenst vooral ook aan Monique
dikke knuffel
Merel
(5758) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 17:37:00
Hallo allemaal,

Om al jullie antwoorden te lezen doet me goed. Het steunt me enorm. Ik ben niet de enige!
Als ik de onrust weer in me voel stijgen (en dat is vaak) dan leest ik hier en dan weet ik dat ik vol moet houden. En ik denk dan aan alle dingen die er fout waren in onze relatie.
Laatst dacht ik aan de situatie met mijn hondje (die hij onder bedreiging) heeft opgehaald. Ik weet nog dat hij hem gehaald had, ik wist nergens van. We hadden no afgesproken geen 2e hondje totdat hij werk zou hebben. En toch haalde hij hem, boos was ik. Het kwam tot het punt dat hij liever met mij zou breken dan de hond terugbrengen. Ik was totaal verbijsterd. En weer ging ik een grens over, om hem te plezieren en dat hij niet weg zou gaan. Ontzettend dom van me. Dat geeft al aan hoever ik ben gegaan. Ik heb toen ook gezegd dat ik me erg gekwetst voelde dat hij de hond boven mij verkoos. Gelukkig (nou ja gelukkig) heeft hij in ieder geval daarvan geleerd en nooit meer iets gekocht zonder dat ik het ermee eens was.
Het verbaasde me ook dat ik die situatie vergeten was, en dat het nu weer terugkomt.
En ik merk dat ik niet snap, dat ondanks dat ik zei dat ik iets niet wil toch weer overstag ben gegaan. Is dat onzekerheid, ben ik zwak?

De brieven stuur ik zeker niet op, want ik krijg inderdaad niet de reactie die ik wil. En word dan verder gekwetst.

Gelukkig krijg ik niks meer mee van zijn leven, hij had 1 vriend (die alleen gebruikt word als het met hem slecht gaat) en zelfs die heb ik geblokkeerd. Zijn ouders wil niet meer spreken, want die hebben mij heel schofterig behandeld een half jaar geleden (hij haatte ze toen daarom) en nou is het daar weer 1 front en ze doen of alles koek en ei is.

Ik heb nog een lange weg te gaan, en ik hoop op jullie steun, en hoop dat jullie me geen oude zeur vinden.

Ik hoop oprecht dat we hier met z'n allen sterker uitkomen, en ik wens jullie niks dan goeds en kracht toe! En ik hoop ook dat ik anderen tot steun kan zijn.

Liefs
Monique
(5759) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 22:23:00
Gelukkig zijn er dit soort site,s.
Het valt niet uit te leggen aan iemand die dit niet heeft meegemaakt, ook hulpverlening niet. Een relatie met een persoon met deze "stoornis" is zo geweldig, zo ongelooflijk. In het begin dan. Dit ga je nooit weer meemaken, het heeft een enorme impact op je ziel, je wezen. Het is magisch, jij bent magisch werd mij gezegd. Ik laat je nooit gaan, jij bent van mij.

Tot de afbraak begint, en die gaat door tot je ziel geknakt is, je eigen zijn raak je kwijt, het gaat maar door, alles heb je er voor over om weer dat gevoel uit het begin te krijgen, over de grenzen van jezelf.

Het komt nooit terug, misschien voor een uurtje of een nacht, dan is de kater des te groter. Je telefoon checken, misschien een bericht, je mail. Niets. Radeloos verdriet.
Een ander ligt op jouw plek in bed. F*ck it.

Het is een proces , rouw waar je door moet, geen ontsnappen mogelijk. Je komt er wel door, je red het wel, je gaat ze herkennen, in de winkel, op straat. Het word een stukje van jezelf, een pijnlijk stuk, een ervaring, herinnering, de weg is lang, maar het krijgt zijn plekje.

Cheche
(5761) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-29 23:37:00
Hey Monique,
Ik heb hier zelf nog niet vaak iets gepost, maar wel veel gelezen. Want net als jij en vele anderen zit ik momenteel muurvast met mezelf. De drang om te schrijven, het enorme gemis, de frustratie.. Wetende dat het allemaal zoveel pijn deed en ik dikwijls van de nachtmerrie wou weglopen...toch blijf ik in de ban. Het doet me deugd te weten dat deze gevoelens echt wel normaal zijn. Het schrikt me wel een beetje af als ik hoor dat het zo lang kan duren eer je jezelf weer goed voelt, want het is behoorlijk zwaar. Ik heb mijn relatie wel 13 keer uitgemaakt omdat ik het niet meer aankon. Heb nadien, door het gemis en de frustratie, iedere keer weer een brief geschreven. Enerzijds om het van me af te schrijven, anderzijds om iets van hem te horen eigenlijk...want ik wou hem ondanks alles toch weer terug. Het was inderdaad zo dat dit geen goed idee was. Hij reageerde en kwam ook terug. Met alle gevolgen...en dan had ik weer spijt en kon ik me wel door het hoofd schieten. Ik zat in een cirkel en kon er niet uit. Ik heb nu, na de zoveelste breuk, besloten alles te blokkeren. Geen enkele weg om mij nog te bereiken (of hij moet aan mn deur komen staan en dan weet ik niet hoe ik ga reageren..) Dit is wat mijn verstand zegt, niet het hart, want hij spookt constant door mn hoofd. Net zoals bij jou. Toen ik schreef en reactie kreeg was ik elke keer zo ontzettend blij en op een vreemde manier ook opgelucht. Ik betekende dan toch iets?? Even vergat ik dan de reden waarom ik de relatie moest stopzetten. Nu wil ik doorzetten omdat ik meer en meer besef dat het zinloos is. En vooral dat ik het niet verdien behandeld te worden als vuil in een gevoelig spelletje. Ik weet dat hij waarschijnlijk al bij iemand anders is en dat hij inderdaad leugens verteld over mij zoals hij leugens vertelde over zijn ex aan mij. Het moeilijke is dat ik dit ergens niet wil geloven. Ik blijf nog teveel geloven dat het hem toch wel iets moet doen. Dat de woorden 'ik hou van je' echt waren Ik schrijf nog steeds, maar stuur niets op! En dat geeft nu een ander gevoel. Ik wacht op reactie terwijl ik wt dat dit niet kan. Hoe zot kan je zijn..

Ik trek me enorm op aan jou nu. Hou vol en ik hou ook vol! Samen sterk! En ik hoop dat het ons loont!
Elke dag dat het ons lukt is weer een dagje verder in de tijd. En tijd heelt alle wonden...zeggen ze toch..
Een hele dikke knuffel meisje! Ik denk aan je en steun je ten volle!!

Christine
(5762) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 08:57:00
Nou lieve mensen, De meeste lezers hier kennen mij niet, maar ongeveer een jaar geleden ben ik voor het eerst op deze site gaan lezen en schrijven. Helaas ben ik al een jaar mijn ex aan het loslaten, maar ohhh wat is dat moeilijk. Steeds zoekt hij of ik weer contact en steeds hoop ik dat het weer goed komt. Maar nu na hetlezen van het stukje van de jonge uit Brabant weet ik waarom ik het zo vreselijk moeilijk vind om hem definitief uit mijn leven te laten. Soms was hij de man van mijn dromen en soms was hij een vreselijke narcist. Naarmate de relatie vorderde was hij steeds vaker die narcist. De echte reden waarom ik hem volgens mij niet los kan laten is de waanzinnige sx met hem. Dan voel ik de rust, komen er stofjes vrij en is het ultiem genot. Dus echt een verslaving, hier ben ik gewoon verslaafd aan geraakt, verder is er niets wat mij gelukkig kan maken. Hij zal niet veranderen! Bahhhh, gewoon een verslaving... Een verslaving die erg ver gaat.... Ook ik word beheerst door deze relatie, ook ik heb dit nog nooit meegeamaakt. dus.... Stoppen met deze verslaving, afkicken dat moet ik!

Duim alle voor mij dat ik niet weer zwicht, ik heb een zwak voor hem.......gewoon ordinair verslaafd dus... En ja, woorden om hem definitief uit mijn hoofd te zetten zijn van harte welkom.

Groetjes,
Petra
(5764) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 10:44:00
Ja Petra, zo "plat" is het , de ongelofelijke waanzinnige dierlijke Sx, de hoofdletter kan niet groot genoeg zijn. Blijkbaar vond ze dat zelf ook. Daarom is er af en toe nog een berichtje, de verleiding is zo groot. Zo moeilijk te weerstaan, ik houd vol.
Het moet, je word weer meegezogen, het sloopt je.

Cheche
(5765) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 10:58:00
Waarschijnlijk moeten we steeds weer gekwetst worden.
Ik heb goede adviezen steeds, zoals neem geen contact op. Tja, ik had documenten van hem, mail hem uit spontaniteit hoe ze terug wil. Ging even goed, toen kwamen er weer hele rare verwijten en liefdes uitingen. Hij ging ineens weer door het lint, plots deed hij ook een bekentenis, iets wat ik al langer vermoedde.
Maar mensen geloof me, het deed me geen pijn, dit was gewoon weer een bevestiging dat ik de juiste stap heb ondernomen. Hij vroeg totaal niet hoe het met mij is, hoe mijn feestdagen zijn geweest enz. Dussssssss.
Wat ik hiermee wil zeggen, volg je intutie, doe wat je zelf goed lijkt, maar zorg wel dat je voldoende back up hebt, als je nog teveel in je gevoel zit, lees dan eerst even hier, tel tot tien en besef dat je borderliner nou eenmaal niet is wie jij wilt dat hij of zij is.
Het gevoel gaat echt weg, geloof dat en houd je daar aan vast.
Je moet je zelf afleiden, zorg dat je voldoende te doen hebt.
Veel sterkte en wijsheid.
L.b.
(5766) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 11:19:00
Beste Petra,
Ja inderdaad verslaving! Hij is een obsessie geworden en ik wil ook zo graag van dat gevoel en die onrust af. Hij blijft mn leven bepalen ook al is hij er niet meer.
Volhouden!! en zo weinig mogelijk hunkeren naar dat intense gevoel dat je ervaren hebt! Je bent beter dan hij en dat moet je tegen jezelf blijven zeggen. De ervaring die je had op intiem gebied ken je nu en kan je meenemen naar een volgende. Er zijn nog normale mensen die ook enorm intens kunnen zijn. Dat probeer ik mezelf toch te vertellen. Ben eigenlijk een beetje bang nooit meer te kunnen genieten zoals ik heb genoten bij hem... Maar ik probeer de slechte herinneringen boven te halen en zo weinig mogelijk verlangen op te roepen. Hl moeilijk hoor!!
Elke dag dat ik me heb kunnen inhouden geen contact te zoeken is een dag gewonnen!! en zeg ik ook tegen mezelf ' goed gedaan!!' Geen verwijten meer, geen angsten... En de volgende voor hem is gewoon het volgende slachtoffer en dus niets om jaloers op te zijn. HIJ is diegene die moet spijt hebben dat hij iemand als jij kwijtspeelt ( ook al weet ik dat het kwijtspelen bij hem net de grootste angst is) en niet omgekeerd. Dat zijn dingen die ik probeer in mn hoofd te prenten! Hij is niet wat ik zou willen en voelt of denkt niet zoals ik. Ook al voelde dat helemaal anders..het is niet zo!!
Het is een monstertje dat je hart veroverd heeft en je moet vechten!! of je krijgt je hartje niet meer terug.
Ik trek me op aan al de verhalen hier. Het doet me deugd me niet alleen te voelen met dit verdriet. Niemand buiten jullie kan inderdaad begrijpen wat het is en daarom moeten we mekaar hier blijven steunen en luisteren.. Het helpt toch iets!!
Petra, Monique en anderen die nu zo vreselijk liggen te worstelen..je moet elke dag zien te winnen en hopelijk voelen we meer rust in onszelf groeien..

Ik geef jullie allemaal een hele stevige gemeende knuffel!!!

Liefs
Christine
(5767) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 12:38:00
Hoi Christine,

Oh wat herkenbaar jouw verhaal! Alsof je mijn verhaal hebt neergezet. Je bent echt NIET alleen. Ik kreeg de tranen in mijn ogen. Heel goed dat je alles geblokkeerd hebt, ik weet dat het moeilijk is, maar geloof me het is beter. De vorige keren deed ik dat niet en was constant aan het checken, en ik kreeg er alleen maar meer pijn van.
Heel vaak denk ik aan de avond dat hij weg ging, ik was zo verlamd, ik kon niks meer zeggen, behalve dat ik boos was en het niet snapte en dat ik niet meer aan hem zou gaan trekken. Ergens heb ik het idee dat hij toen hoopte dat ik iets zou doen om hem tegen te houden. Maar ik kon gewoon niet meer. Zelfs de laatste knuffel die ik van hem kreeg, ooooh wat pijnlijk. Eventjes voelde ik de man die hij vroeger was. Ik voelde even weer de "liefde" hij had me al lang niet meer zo geknuffeld of aangekeken op die manier.
Christine, wij verdienen veel beter dan dit, we weten allebei dat er nooit iets zal veranderen, ook al nemen we ze een miljoen keer terug. Het word alleen maar slechter. Ik heb hem hiervoor 3 keer teruggenomen en vergeven wat hij me aangedaan heeft, maar het werd nooit meer zoals het was. Omdat ik hem niet vertrouwde, ik wachtte elke keer op een nieuwe breuk. De relatie brokkelde telkens verder af, elke breuk maakte meer bij mij kapot. Hij beloofde veel, maar zijn daden waren anders. Hij beloofde met me te trouwen, hij zou me nooit meer verlaten. Zonder mij had zijn leven geen zin. En nu? Hij vermaakt zich wel weer, op zijn manier. Hij laat mij en mijn zoon achter met de brokken, hij regelt zijn zaakjes niet. Hij schrijft zich niet uit, niks van dat alles.

En ik? Ik sta met de rug tegen de muur, kan geen kant meer op. Ik ben degene die hulp moet zoeken, en medicatie heeft. Zo verwoestend. En het is ook geen normale liefdesbreuk, er is geen afronding. Zoals je in een normale relatie zou hebben. En dat maakt het zo erg.

Alsjeblieft hou vol Christine! Ooit komen we er bovenop en zien we licht aan het einde van deze lange tunnel.

Liefs en een dikkel knuffel!
Monique
(5768) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 12:52:00
Lieve Ceche,

Wat jij schrijft klopt bijna exact aan mijn verhaal! Super mooi opgeschreven door jou! Wil jij niet meer schrijven hier?

Groetjes, Petra
(5769) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 12:55:00
Hoi Petra,

Het is moeilijk om ze uit je hoofd te krijgen, ik word elke dag daarmee geconfronteerd. Soms heb ik een dag, dat ik denk ik red het wel, en dat duurt een fractie en dan is hij weer in mijn hoofd.
Hij plaatst zich in mijn hoofd, omdat ik elke dag post krijg voor hem.
Ze zijn een verslaving, maar ik kan eerlijk zeggen dat de sx niet de hoofdreden is. Want dat hadden we praktisch niet meer.
Blokkeer hem, op alles wat je kan bedenken. Kwel jezelf niet met wat hij aan het doen is. Laat niet merken dat je pijn hebt. En sx is maar een fractie van een relatie. Wel belangrijk, maar er zijn ook andere belangrijke dingen. Zoals wat heeft hij voor jou over?
Mijn ex had niet zoveel voor mij over merkte ik op het laatst, hij was erg met zichzelf bezig. Compleet geen gelijkwaardige relatie, ik voelde me meer een zus van hem dan een partner.
En toch deed ik alles om hem te laten blijven, ik zocht excuses voor hem, wringde me in allerlei bochten.
Hoezeer ik hem ook mis, dit is een strijd die ik niet meer kan winnen. Ik voel me verslagen door de ziekte borderline.
Ik zoek weer mensen op via Facebook van vroeger, mijn vriendenkring uitbreiden zeg maar. Erg moelijk, ben compleet verleerd hoe het is om een vriendschap te onderhouden. En heb moeite om mensen te geloven als ze iets vertellen.
Als je de neiging hebt om contact te zoeken, denk aan alles wat er fout was aan de relatie, hoezeer je je naar zijn behoeften hebt gevormd. Wil je dat echt terug?
Ik snap dat je antwoord ja kan zijn, geloof me, dat heb ik ook. (dus schaam je daar niet voor)
Ik weet ook niet wat ik zal doen als hij hier op de stoep zou staan, ik hoop, dat ik al zo sterk ben dat ik hem de deur wijs. Nu waarschijnlijk nog niet, dus ik hoop dat hij lekker wegblijft.
Praat hier veel, het helpt iets, en alle kleine beetjes helpen. Al lees je alles 10 keer.
Ik ben er nog lang niet, ik heb geen idee hoe ik mijn leven weer op moet pakken.
Maar ik probeer elke dag te nemen zoals hij komt, heb ik een rotdag, ook daar komt een eind aan. En tot nu toe zijn het alleen maar rotdagen.

Hou vol!
(5770) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 13:01:00
Hoi Cheche,

Het is echt een rouwproces, ik ging laatst naar de supermarkt, en dan zie je de dingen die hij lekker vind. Ik stond echt bijna te brullen voor een schap. Voelde me zo'n loser. Het gemis zit in de kleine dingen inderdaad. We keken graag films samen, dus bij oude films schiet ik ook weer vol, of bij muziek.
Ik merk dat ik te streng ben voor mezelf, ik vind dat ik niet zo moet zeuren erover. Maar het laat me niet los.
Naar de toekomst kijk ik nog maar niet, want ik heb nog invulling daarvan. Die heeft zijn borderline verwoest en meegenomen.

Liefs Monique
(5771) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 19:41:00
Verschrikkelijk, wat een verdriet op het forum....Ik zou me haast bezwaard voelen, omdat ik(wij) enkel maar een vriendschappelijke relatie met mijn Borderliner heb(hebben) gehad.
Ik ben namelijk al meer dan 25 jaar samen met mijn partner, maar wij hebben het afgelopen jaar ook mogen "genieten" van de complexiteit van de Borderliner.
En wanneer ik dan al die ervaringen van ex-partners van Borderliner lees, heb ik echt met jullie te doen.
Ook probeer ik mij een voorstelling te maken van ieders situatie, en dan lopen de rillingen over mijn lijf.....mijn mond valt open van verbazing....ik projecteer het dan naar mijn Borderliner en haar gezinssituatie....vreselijk.
Ja, het doet mij wel wat.
Temeer ook omdat ik zoveel herken in het gedrag van mijn Borderliner.
Ik weet het, er zijn verschillende gradaties, maar qua gedrag zijn er toch bijzonder veel raakvlakken bij Borderliners.
Ik zie wel een wezenlijk verschil in mijn relatie met mijn Borderliner ten opzichte van mensen die een liefdesrelatie met een Borderliner hebben (gehad).
Ik had bijvoorbeeld veel slapeloze nachten gedurende onze relatie met de persoon met BPS.
Ik trok het mij persoonlijk heel erg aan; mijn vrouw ook, maar zij had het te druk met haar werk, dus kon zich ervan afzetten.
Achteraf constateer je dan dat het voor het grootste gedeelte leugens/manipulaties waren, en dat je gewoon ge/misbruikt bent.
Op het moment dat wij de stekker uit de relatie haalden, eigenlijk al vanaf de eerste dag, sliep ik als een os; ik heb ook nooit geen slapeloze nachten meer gehad.
Wanneer ik dit vergelijk met de "liefdesslachtoffers", dan mag ik eigenlijk niet klagen.
Eigenlijk is er een zware last van mijn schouders afgevallen, zo zou je het eigenlijk wel kunnen stellen.
Dat het verhaal hierbij ophoudt, is minder waar.
Ik maak me zorgen om de kinderen van de Borderliner, heb me zorgen gemaakt om mijn eigen kinderen, want die waren van de n op de andere dag vrienden/vriendinnetjes kwijt, heb toch ook te doen met haar partner en ook met toekomstige slachtoffers die ze gaat maken.
Uiteraard weet ik ook wel dat ik daar weinig of geen invloed op uit kan oefenen, maar het blijft toch wel mijn aandacht hebben.
Zo ben ik ook zeer blij dat een vriendin van mij haar eigen vriendin mijn verhaal in grote lijnen heeft kunnen vertellen, zodat zij niet haar volgende slachtoffer is. Fijn.
Aan de andere kant, toch wel triest dat ze gewoon op oorlogspad doorgaat, niet bewust van wat ze anderen aandoet.
Ja, ze is ziek, maak ik mij dikwijls wijs. Ook dat is erg. Maar ik vind het erger dat er binnen haar gezin helemaal niets mee gedaan wordt. Imagoverlies weegt zwaarder dan het leed dat wordt aangebracht binnen het gezin en daarbuiten bij anderen, zoals mijn gezin.
Dat vind ik toch wel een probleem van onze huidige maatschappij hoor.
Naar buiten toe willen we iedereen laten zien hoe geweldig we het voor elkaar hebben, en gaan we zelfs over lijken.
En auto? Welnee, doe er maar twee,......net als de buren :p
Ach, ik dwaal af.....de Borderlinemaatschappij....*denk*.
Maar haar partner, haar liefdevolle echtgenoot, die kan ingrijpen, maar laat dit ook na.
Drijfveer? Geld!
Mevrouw heeft namelijk een zeer goed baan, en dan bedoel ik echt een zeeeer goede baan en wanneer blijkt dat ze Borderline heeft (en dat heeft ze), wordt dat echt een probleem voor haar baan en toekomst.
En zij is de hoofdkostwinner ;)
Nou, dan houdt hij zijn mond wel, of beter gezegd voert hij struisvogelpolitiek.
Tsja, dan is hij wat mij betreft net zo egostisch bezig als zijn Borderlinepartner.
Want daar zijn hun kinderen niet mee gediend.
En, als ik sommige verhalen hier lees, zou het makkelijk kunnen dat zij alsnog de benen neemt op het moment dat de kinderen ouder zijn.
Wat een kortzichtige gedachte dus......en dan zou het zomaar eens kunnen dat hij ooit nog op dit forum terechtkomt.....;)
Ok, voorlopig weer even genoeg voor vandaag, want dit forum maakt de laatste weken overuren....wat een drukte...
Wat mij ook opvalt, opmerkelijk veel vrouwelijke slachtoffers van Borderliners als je beseft dat Borderline toch vaker bij vrouwen voorkomt....70% om 30%???...
Nu praten vrouwen wat makkelijker over dit soort zaken, dat dan weer wel haha
Nogmaals heel veel sterkte aan iedereen die het zwaar heeft.
Tony
(5772) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 19:54:00
Een brief schrijven hoeft geen vorm te zijn van je kwetsbaarheid tonen en aandacht geven. En wat dan nog? Je kan ook een brief schrijven (respectvol en zonder met je vingertje te wijzen) met de intensie dat het helemaal klaar is en daarmee duidelijk wordt gemaakt dat de persoon in kwestie nooit meer welkom is en terug hoeft te komen in je leven, gewoon nooit meer! Zo geef je voor jezelf 'zwart op wit' je grens aan en kun je beginnen met het daadwerkelijk verwerken. Eigenlijk gewoon een afspraak die je met jezelf maakt. Je ex-borderliner mag daarvan getuige zijn. De deur moet eerst dichtvallen en pas dan kun je aan de slag met jezelf. Hiermee bedoel ik dat de rationaliteit weer in evenwicht moet komen met je gevoel. Het is een extreem pijnlijke confrontatie met jezelf, maar dit kan in het begin er nog wel bij. Je bent toch al totaal van de kaart. Althans, zo was dat voor mij. Het gevoel mag niet (meer) overwinnen. Ik heb mijn brief, gebaseerd op feiten met een gesloten einde, na 4 maanden geschreven en uitdrukkelijk aangegeven dat ik niet zat te wachten op berhaubt n antwoord. Ik heb dus geen brief geschreven met vragen in de trant van "waarom jij dit en waarom dat...?" maar wel "dit en dat is er gebeurd... en dat stond mij wel of niet aan." (PUNT). Tot aan die 4 maanden, na veel gelezen te hebben, werd mij duidelijk dat een gelijkwaardige relatie met een borderliner onmogelijk en gedoemd is te mislukken, want antwoorden van je ex krijg je toch niet, nooit. Die heb ik uiteindelijk gevonden op fora zoals deze waar omstanders en mensen met borderline hun verhaal deden en nog doen. Het heeft mij in ieder geval goed op weg geholpen.
PS. Als ze de kachel heeft aangemaakt met mijn brief, zal me dat echt een worst wezen. Ik heb mijn punt gemaakt of beter, er een punt achter gezet en ik heb daar geen moment spijt van.
Johnny
(5773) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 20:32:00
Vermijd de triggers, doe de dingen die je samen deed anders, andere tijden winkelen, andere winkels. zijn of haar gewoontes die zich bij jou hebben ingeslepen eruit filteren, een compleet andere levenstijl dan met je expartner aanleren.
Anders blijf je die triggers houden, en de herinnering en pijn.
Alles wat er nog is van hem of haar weg, eruit, triggers.

Tja, lezen, alles wat je kunt vinden, narcisme, het maakt veel duidelijk.
Praten , hier je verhaal doen.

En het ondergaan, meer kun je niet doen
(5774) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 20:33:00
het ongelooflijk hoe herkenbaar die verhalen hier zijn.... die verslaving aan die aandacht... aan het gevoel zo speciaal te zijn... aan die geweldige sx.... aan die magische momenten en dan in n keer alles kwijt.... zonder ook maar n teken dat hij twijfelde aan onze relatie.... van het ene op het andere moment gewoon alles weg....
ik heb hem smekende, woedende, lieve, verdrietige mails gestuurd... ik kreeg geen reactie of alleen de reactie : laat me aub los ..... ik die mezelf altijd als sterke en verstandige vrouw zag, ging echt gewoon alles doen om hem terug te krijgen.. tot het besef komt... hoe het was komt nooit meer terug... hij is niet de man die ik dacht te zijn...
HIj zei vroeger telkens : ik zie je zo ontzettend graag... en toen ik antwoordde : ik ook... zei hij : je mag dit alleen maar zeggen als je het echt meent.... maar ik meende het, maar hij blijkbaar niet...want hoe kun je nu iemand die je graag ziet van het ene op het andere moment los laten???

we komen er samen sterker uit... laat ons daaraan vasthouden !!!

heel veel moed allemaal
Merel
(5775) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 21:11:00
hallo iedereen..ik ben een jaar samengeweest met een jongen wiens ex-vriendin borderliner is. Zij waren al 4 jaar uit elkaar en toen ik hem leerde kennen kwam zij ineens ook in de picture en terwijl zij eigenlijk een vriend had bleef ze er alles aan doen om mij en mijn vriend (haar ex, die ZIJ ooit degumpt had en jaaaren bedrogen en belogen heeft) uit elkaar te krijgen en ineens na 4 jaar beweerde ze dan ook dat ze hem terug wou..net nu ik in zn leven was..een jaarlang heeft hij me om de haverklap laten staan voor haar en dan als ik er eindelijk mee wou stoppen trok hij me terug aan enz enz..Zij heeft me fysiek en verbaal geagresseerd..en hij keurde dat allemaal goed..wij zijn nu een jaar uiteen en toch bleef ik hem zien (vandaag nog) en waren wij intiem..zijn ex (die ondertussen weer een ander lief heeft) mag hier niets van weten en ook zijn vrienden en familie mogen niet weten dat hij nog met mij contact heeft..ik heb tot enkele maanden geleden heel erg afgezien van de breuk..wij waren nog maar net uit emlkaar of hij sprak weer constant af met zn borderline ex..ik heb daar echt zo veel pijn van gehad..sinds enkele maanden heb ik afstand van hem genomen..ik bleef hem zien maar wilde hem niet meer terug..eindelijk..en toen begon hij me weer zn liefde te verklaren..net op t moment dat ik eigenlijk niets meer voor hem voelde en gewoon vrienden wilde zijn..als ik dan eindelijk weer begon toe te geven (ik zie hem nog steeds graag dus ja tuurlijk wil ik het nog ns proberen als hij het wil) duwde hij me weer weg..zo gaat het nu al een hele tijd.. vandaag heb ik hem gevraagd wat hij nu wil..hij weet het niet..kan zich niet binden en daar bovenop komt zn ex (met haar nieuw lief!!!) morgen bij hem en zn vrienden thuis nieuwjaar vieren en ben ik niet welkom. een lang verhaal van aantrekken en afstoten..en in the end trekthij nog steeds op met zijn andere ex die hem jaren bedroog, loog en agresseerde en zet hij mij, een lief en eerlijk meisje die hem echt graag ziet, zonder schroom aan de kant..mijn vraagje is nu of het kan zijn dat je borderline kenmerken overneemt als je zo lang als hij in zo n relatie zit met een borderliner en dat het daarom is dat hij nu met mij doet wat zij met hem deed..
(5776) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 21:15:00
O ja wees vooral lief voor jezelf, lijden kan ook een verslaving zijn, het zorgt er ook voor dat er stofjes in je hersenen vrijkomen.
ophouden met jezelf straffen, onzin.

Cheche
(5777) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 22:00:00
Monique
als het een troost mag zijn ook ik neem sedert de breuk medicatie en ben in therapie. ... het zorgt ervoor dat ik weer wat kan eten en slapen. ... dat de gevoelens wat vlakker worden. .. erg hoe laag een je kan krijgen h. .. iemand van wie je dacht dat hij je grote liefde was...

Ik word nu 's morgens niet meer wakker met het idee wat kan ik vandaag doen om toch nog even zijn aandacht te krijgen. ..
je verhaal van in die winkel herken ik heel goed... iets kleins kan me volledig v slag brengen. .. en dan te bedenken dat hij vast gewoon niet meer aan me denkt... dat ik voor hem niks betekende en dat hij al gelukkig is bij iemand anders... ik kan me dan ook zo'n lozer voelen h. ..
merel
(5778) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-30 22:49:00
Ik heb vaak gedacht, nadat mijn partner me ineens verliet: 'ik heb liever dat de politie voor de deur had gestaan, met een doodstijding, dan dit'. Niet dat ik mijn partner iets in die zin toewens, maar meer voor het proces.
Want ja, het proces is hetzelfde en gaat nog dieper: ineens ben je je partner kwijt. De dood zou hetzelfde verlies hebben opgeleverd. Helaas komt bij er bij ons ook nog verraad bij kijken. Ik vind het persoonlijk de moeilijkste emotie om mee om te gaan. De persoon met wie je je diepste intimiteit, veiligheid en vertrouwen hebt gedeeld, staat ineens tegenover je, in plaats van naast je.

Ik heb, net als Merel, mijn relatiebreuk niet zien aankomen. De breuk kwam als een natuurramp, alles overweldigend en verwoestend. Ik heb nog nooit zo van mijn leven gebloed. Uit alle porin van mijn lijf stroomde bloed.
Terwijl ik dus enkeltje hel kreeg, vertoefde zij op haar toppen van geluk. Ze zag er perfect uit, nieuwe kleren, andere manier van communiceren....; Directe versmelting met de nieuwe partner.

En vanuit die positie zei ze dat ik de situatie volwassen moest benaderen, dat ik rustig moest blijven en geen slachtoffer moest spelen. Ik viel 8 kg af in 6 weken tijd en ze zei: da's toch een mooie bijkomstigheid.

Denk je Merel, dat ik de boel volwassen kon benaderen? Ik heb inwendig geschreeuwd, alle servies kapot gegooid, in mijn bed liggen trappelen van ongeloof, pijn, woede en ontsteltenis.
Het voelt niet alleen als rouw, maar ook als psychische mishandeling. Mijn ' alles' kon het niet bevatten, niet bevatten.....;

Met die emoties moest ik een scheiding in gang zetten, een huis verkopen wat we net gekocht en ingericht hadden. (nu moet ik zeggen dat het materile alleen maar een beetje ' zuur' is, in vergelijking met de emoties. Ik MOEST 1,5 jaar contact houden om de boel te regelen. Vaak nam een familielid het van me over. Ik trok het niet.

Pas later ben ik in gaan zien, dat het geen waanzin van haar was, maar dat het 'was'. Ze veranderde niet, kwam niet tot inzicht, bleef in haar manier van bejegenen dezelfde. Langzaam kwam de ziekte in alle helderheid boven drijven: haar eenzijdige beschuldigende gedrag, geen inhoudelijk gesprek, geen zelfreflectie....; het is nooit gekomen.

Wat ik mezelf wel blijf afvragen, is of ze het zelf echt niet ziet, of dat de angst alle vorm van zelfreflectie en zelfinzicht blokkeert. Ik neig er ondertussen naar om het eerste te geloven, maar dan vraag ik me af waarom ik dat in de relatie dan niet heb gezien.

Wie is ze ten diepste echt? Wat is waarheid geweest in de relatie en wat een leugen? Heeft ze echt een proces doorgemaakt (en waarom heb ik dat niet gezien/gevoeld/gemerkt) of is het een wisseling in een punt des tijds?

Ik weet het niet......

Laten we onze armen om elkaar heen slaan, elkaar naar het nieuwe jaar dragen.

IJsvogel.
(5779) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 09:46:00
Beste IJsvogel,
Ik lees uiteraard ook jouw verhalen, wat je zegt dat misschien beter was geweest dat je border dood zou zijn? Voor je verwerking?
Ik begrijp wat je zegt, maar dat zijn toch echt twee verschillende soorten rouw. Vier jaar geleden is mijn echtgenoot op relatief jonge leeftijd overleden, dat rouwproces is heel anders dan van het rouwen om mijn border nu. Hier komt boosheid bij en dat is een zeer negatieve emotie, daarom is het ook zo een moeilijke tijd.
We wensen niemand dood toch? Maar soms denk je dat weleens omdat de border dan misschien ook rust heeft en niemand meer kan kwetsen.
Allemaal een goede jaarwisseling, heel veel sterkte en houd je vast aan de gedachte dat het echt een keer beter wordt, ik eens iedereen een heel gezond en "gelukkig" 2015.
L.mb
(5780) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 11:47:00
Vandaag word/is voor ons allen denk ik weer een nare dag. Althans, ik vind het vandaag erg zwaar. Voel me rot en down, ik wil zo graag van dit rotgevoel af. Vanavond komen gelukkig mijn ouders, maar of ik nou een gezellige pief ben, denk het niet.
Ik denk/hoop ook vaak, heeft hij het nu ook zwaar, mist hij mij? Het antwoord zal wel nee zijn, maar ergens hoop ik dat ie het rot heeft.
Het voelt nog steeds als de dag van gisteren dat hij weg ging, ik kan het nog steeds niet bevatten.
Johnny, een brief daadwerkelijk naar hem opsturen durf ik niet. Ik wil hem geen enkele opening geven. Ik heb 6 jaar lang gevochten voor de relatie, elke keer was ik degene die na een breuk het weer wilde proberen. Als hij zoveel van mij houd (zoals hij altijd beweerde) waarom vecht hij er dan niet voor.
Tijd heelt alle wonden, zegt iedereen, ik hoop dat die tijd gauw komt.

Lieve allemaal, ik wens jullie heel veel sterkte toe vanavond, en weet dat je niet de enige bent die het zwaar heeft.

Liefs Monique
(5781) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 12:05:00
Hoi schrijfster van 2014-12-30 21:11:00

Dat vroeg ik me ook af na de breuk met mijn ex, of ik door haar was besmet met borderline en zij daardoor spontaan was genezen. Ik voelde me zwaar klote en mijn ex ging vrolijk verder. Precies zoals IJsvogel ook omschrijft: Een enkeltje hel en tegelijkertijd de versmelting van de ex met een nieuwe partner. Ik denk, als ik zo vlak na de breuk een test had ondergaan bij een psycholoog, zonder dat deze op de hoogte was van mijn achtergrond, dat ik zeer waarschijnlijk wel positief gediagnostiseerd zou worden. Pas geleden nog een programma gezien waarin een 37-jarige vrouw met borderline uitlegde hoe zij het leven ervaart. Ze omschreef de stoornis als een radeloos, gebroken hart-gevoel, alleen is deze bij een borderliner constant aanwezig. Nu weet ik wel beter. De tijd heelt alle wonden. Ik wil iedereen hier beterschap en geluk toewensen voor 2015.
Johnny
(5782) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 14:29:00
Hallo allemaal, ik herken heel veel in jullie verhalen en zit op dit moment ook zwaar in de put...en dit voor de zoveelste keer....Ik heb met tussenpozen een relatie van 3 en een half jaar gehad met een man die ik verdenk van Borderline...maar ik ben geen arts of psycholoog natuurlijk...Graag zou ik van jullie een mening willen horen over mijn verhaal.
Ik ben door alles enorm gaan twijfelen aan mezelf...de weg kwijt...
Hij lijkt op het eerste oog voor anderen een enorm leuke spontane vent...terwijl ik heb samen geleefd met een bij tijd en wijlen enorme tiran.
Boos, razend worden om eigenlijk niks....depressieve buien....hysterische waanideen.
Ik leefde van goede perioden waarin alles goed leek, naar een zomaar omslaande stemming/periode waarbij niks goed was, kort lontje en dan was onze relatie ook ineens niks meer...
Ruzie hebben of maken kon niet, ik werd dan compleet met de grond gelijk gemaakt...hij liet niks van me heel...
Ik cijferde mezelf op den duur maar helemaal weg...alles voor een goede stemming...wat moest en kon ik doen om dat zo te houden....
Eigenlijk liep ik constant op eieren, moest altijd maar beschikbaar zijn....heel vermoeiend maar ik deed het. Alles om hem maar gelukkig te zien.

Hij heeft meerdere keren de relatie verbroken om dan eigenlijk gelijk weer een ander te hebben...Vaak gebeurde dit als hij ook nog heel intensief met mij omging...Sx...niet willen dat ik een ander zou krijgen...mij willen controleren en dan een dag later ineens een ander hebben...
Dan moest ik zelf ineens ook maar verder gaan, deed hij immers ook...Het zou toch niks meer worden tussen ons...
Ik heb inmiddels het idee gek te worden van de pijn....Het is idd een verslaving...mijn hoofd weet dondersgoed dat dit niet normaal is maar waarom werkt mijn hart niet mee?

Ik twijfel enorm aan mezelf...valt er niet met mij te leven? Heb ik zelf aandeel gehad aan zijn gedrag....kan zijn nieuwe vriendin hem wel gelukkig maken?

Auw
(5783) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 14:59:00
wat heb je dat mooi geschreven ijsvogel!
Als je ooit een boek schrijft dan ga ik het zeker lezen:-)

Wat betreft mijn einde..Ook totaal onverwachts. 2 maanden ervoor zaten we nog in spanje op vakantie en waren we super happy. Na de vakantie kwamen depressies en gaf ze aan dat ze moe was en ervoor ging knokken. Vervolgens heb ik haar helaas betrapt met alle gevolgen van dien. Haar masker was haar afgenomen en de waarheid ontbloot...man man wat deed dat pijn en wat zette ze het op een rennen...Recht in de armen van haar liefde van 18 waar ze haar volgende levensverhaal ging schrijven. Deze roman is nog in volle glorie maar zal ook ooit zijn einde gaan krijgen. Het is zoals ijsvogel zegt niet zomaar een rouw proces maar een proces waarbij plots gebroken wordt en enorme emotionele schade verborgen is ontstaan die zijn uiting pas echt kent wanneer de borderliner weg is en er dus een zee van tijd overblijft om eens echt te voelen wat er nu gebeurd is met ons...En dat doet zoveel pijn..Ook ik heb op 38jarige leeftijd zo enorm gehuild en was mijn leven echt moe...Zelfs mijn beiden ouders van 70 hebben me huilend vastgehouden en konden mijn diepe verdriet niet aanzien...ze gunde me zoveel beter.

Wat betreft alle nieuwe posts en ook die van ijsvogel...helaas allemaal erg herkenbaar..zelfs zo herkenbaar dat het voor 99% gelijk is.
Wat mij eigenlijk op een opmerking van ijsvogel brengt, quote: "Wie is ze ten diepste echt? Wat is waarheid geweest in de relatie en wat een leugen?"

Als ik zie hoe identiek het gedrag is van al onze borderline exen, of het nu een man of vrouw is, oud of jong....identiek...Eigenlijk beangstigt me dat enorm want ik heb na 3jaar relatie en 6jaar vriendschap mijn ex dus eigenlijk nooit gekend....en sterker nog..Ik dacht dat ik haar heeeeel goed kende en dat we soulmates waren zo heftig fijn voelde het...Kan iemand echt zo goed met gevoel spelen dat het voor ons echt lijkt i.p.v. fictie?

Mijn vraag rest nog: weet ze wie ze zelf is?....Ik ben ook hier bang van niet en bang dat zij op een aangeleerd automatisme leeft. Een automatisme wat haar door het leven sleept vol met ups en downs. Als kind beschadigd en aangeleerd om te overleven...Blijft van beide kanten enorm triest.

Het ergste is dat het borderline gedrag al het mooie stuk maakt in ons lieve en helpende mensen en het helaas veel negatieve emoties oproept. Probeer het als ziekte te zien die zowel de borderliner als de gezonde partner totaal sloopt en probeer daarbij het leven weer positief te zien en vol vreugde weer verder te gaan.
We hebben veel geleerd en we zien alle rode vlagen nu heel duidelijk en door al deze kennis zijn we ook in staat nog intenser te genieten van elk mooi moment en van elk mens wat ons wel echt liefde kan geven, gelukkig weten we nu ook wanneer het tijd is om afstand te houden want ook dat is zeker zo belangrijk!

Wat betreft het meisje wat nog samen is "wanneer haar ex dat wil" en waarbij haar ex zijn borderliner telkens terug wil: kap met deze "open" relatie want het brengt je verdriet. Ik denk dat je ex idd relatie beschadigd is en dat hij hier eerst volledig van moet herstellen zoals ook wij dat hebben gemoeten na onze borderline relatie. Hij zit er zo te lezen nog midden in dus is emotioneel nog te verbonden met zijn bordeline ex...Waarmee zijn ex borderliner alle touwtjes in handen heeft wat haar een geweldig gevoel geeft....Dit stopt dus alleen als jij stopt aangezien hij blijkbaar niet in staat is te stoppen...

Allemaal de allerbeste wensen en een fantastisch 2015 zonder verdriet en met veel liefde!

Jongen uit Brabant
(5784) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 15:43:00
Petra, ik schrijf hier geregeld iets, soms een tijdje niet, ik vergeet ook soms mijn naam eronder tezetten, is ook niet belangrijk eigenlijk.

Het is goed dat deze site er is, helaas zit er wat tijd tussen plaatsing en dat je een reactie kunt geven, soms mis je iemand om ff live tegenaan te lullen.

Belangrijk is ook jezelf te ontleden, waarom voel je je slecht, wat gebeurt er op het moment dat je je zo k*t voelt.

Het komt wel weer goed , het duurt even, helaas.
(5785) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 19:16:00
Hoi Monique,
Het belangrijkste is natuurlijk dat je er zelf helemaal achterstaat...
Je zult uiteindelijk overwinnen.
Groet Johnny
(5786) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-12-31 20:02:00
Na alles wat mij is overkomen de laatste jaren verzink je in diepe gedachten, de leugens , het gemanipuleer, de twijfels, noem het maar op.

Je deed het uit liefde, voluit tot je niet meer kon.

Nu weet ik het, eindelijk weet ik het.

op het moment dat ze in mijn leven kwam,

Verdween de liefde.


Cheche
(5787) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-02 11:33:00
Goed verwoord Cheche,
Ik wens iedereen een "gelukkig nieuwjaar" geef jezelf een kans, de tijd, geef jezelf de kans reel naar de dingen te kijken.
L.b.
(5788) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-02 12:14:00
Allereerst wens ik jullie allemaal een gelukkig, en een liefdevol 2015 toe!

Vanmiddag maar weer naar de dokter, want zoals het nu gaat, gaat het niet langer. De kilo's vliegen er af, en ik was al niet bijzonder dik. Hopelijk zijn jullie allemaal oudejaarsavond goed doorgekomen. En hopelijk brengt 2015 meer goeds dan 2014.
Het stomme is, ik hoopte stilletjes op een berichtje van mijn ex. Bah waarom wil ik dat toch?
Ik kan me nergens op focussen, constant dwalen mijn gedachtes af. scenarios spelen zich in mijn hoofd af, alsof ik in een of andere fantasie wereld ronddwaal.
Wens me succes vanmiddag, ik hoop dat de dokter me verder kan helpen.

Liefs Monique
(5789) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-02 12:16:00
Besten,

Wens ik mijn BL partner dood? Nee, in het geheel niet. Dat zou van mijn kant weer een overtrokken reactie zijn op deze gebeurtenis. Nogmaals, dat was niet mijn wens.

Toen ik 23 jaar was (ik ben nu 38) ben ik mijn ouders verloren. Mijn vader heeft een ziekbed gehad van 3 maanden en mijn moeder stierf een aantal maanden later zeer plotseling. Ook van die gebeurtenissen ben ik volledig onderuit gegaan en het heeft een aantal jaren geduurd voor ik het een plekje kon geven.

Enig vergelijk heb ik dus wel, alhoewel een partner-ouder verlies ook verschilt. De dood en het plotselinge verlies roept dezelfde pijn op. Maar er is ook een verschil: niemand heeft dit gewild, niemand is hier verantwoordelijk voor en niemand heeft dit je aangedaan. Het is de natuur, hoe pijnlijk ook. De dood zegt niets over het verleden, mijn ouders hielden van me en die herinnering blijft ook bestaan. Dat maakt verdriet dragelijker, beter te accepteren. Het verleden blijft heel.
Ik heb langer gerouwd om mijn moeder, mede doordat dit ook zo plotseling gebeurde. Ook hier geen proces, geen voorbereiding.

Bij een partnerscheiding is wel degelijk iemand verantwoordelijk. Daar komen mijns inziens veel meer gevoelens van onrechtvaardigheid bij kijken en dat maakt veel meer stuk. Niet in het minst het verleden wat je met diegene gehad hebt.

Ik zag mijn relatie als liefdevol en mooi. Haar voortdurende negatieve feedback beukt wel tegen je eigen herinneringspeilers en laat me bij tijden twijfelen: ben ik dan echt zo'n naar persoon geweest? Valt er met mij echt niet te leven, ben ik niet geschikt voor een relatie? Vinden vrienden dit ook, maar zeggen ze het niet?

In die twijfelperioden probeer ik me aan de feiten te houden: ze is met me getrouwd, we hadden sterke intimiteit, ze heeft nooit iets gezegd, ze is tot het laatst liefdevol gebleven....; Daar probeer ik in te rusten, dan houd ik vast.

Het heeft mij persoonlijk erg geholpen om alles op te schrijven. Ook dat geeft/gaf houvast in een periode waarin de negatieve emoties wederzijds hoogtij vierden. ('zie je nu wel, zo was je in de relatie ook!'). Nooit zag te de lange lijnen, oorzaak, gevolg, maar nu wel. Als het haar uitkwam, in haar straatje paste, trok ze lijnen. Kromme weliswaar.

Nu, na een half jaar volledige rust, waarin we geen contact meer hebben en ik geen negatieve prikkels meer krijg, denk ik aan haar....; De negatieve emoties stillen zachtjes aan en ik houd een herinnering over aan een lieve vrouw mt een ziekte. Ik mag die ziekte nu bundelen en zachtjes naast me neer zetten. Nog een kleine tijd en dan zet ik de ziekte bij het grofvuil en gaat de brand erin. Dan is 'ie voor mij weg....

Ik denk aan haar...en deep, deep down doet het me verschrikkelijk veel pijn dat zij de ziekte niet kan bundelen. Hij woedt door in haar lichaam, in haar geest....

Dat doet zo'n pijn....; Op die momenten kan ik ook oprecht denken: het is goed meisje. Jij hebt nu (tijdelijk) verlichting van je pijn. Eventjes voel je je gelukkig....; Voel het maar, dat gun ik je...;

Die gedachten komen regelmatig boven en geven ook wel rust. Het is een bitter-zoete vrede....Maar altijd beter dan de voormalige woede en pijn.

IJsvogel.
(5790) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-02 14:51:00
hey allemaal ik kan jullie maar 1 raad geven en dat is loslaten ik veloor alles grt pv
(5791) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-02 21:00:00
Heb weer even de strijd verloren..
Oudjaar, slechte moment.. Ook al deed ik enorm mn best afleiding te zoeken en mezelf te verzekeren dat alles nu veel beter gaat en zal gaan..dat het fijner is rust te hebben en niet uitgemaakt te worden of bang te zijn voor de zoveelste woedeuitbarsting..dat er zoveel ' normale mensen ' zijn waar ik me ook gelukkig kan bij voelen.. Maar geen enkel ogenblik is hij uit mijn gedachten geweest!!
Ik had voor de zoveelste keer mijn gsmnummer veranderd en hem op fb geblokkeerd.
Eerste dag van't nieuwe jaar en heb hem weer gedeblokkeerd...
Ook al weet ik dat ik hiermee de deur weer op een kier zet en de mogelijkheid bestaat dat het verhaal opnieuw kan begint..
Blokkeren...het voelt aan alsof ik iemand laat verdwijnen...iemand die ik zo graag heb gezien en die me ook wel met momenten gelukkiger heeft gemaakt dan ik ooit was. Mij echt heeft doen leven!!
Blokkeren omdat hij ziek is!
En blokkeren omdat IK het niet aankan...!
In tegenstelling tot de meeste verhalen hier is hij het niet geweest die de relatie telkens verbrak. Dat heb ik telkens moeten doen als de grens voor mij enorm overschreden was. Hij smeekte dan hem niet in de steek te laten.. hij dreigde met vanalles.. zei dat hij ontzettend veel pijn voelde en dat hij dit niet verdiende en niet aankon zonder mij of zonder de warmte. Hij huilde dat ik hem dat niet kon aandoen.
En ik moest heel hard zijn.. iets wat mij niet gegeven is. Contacten verbreken.
Ook al zei hij meermaals, ik NOOIT nog iets van mij mocht laten horen, nam hijzelf ( hij vond altijd wel een manier ) telkens contact en meestal duurde dat niet lang na de breuk. Hij beloofde een gezonde afstand te nemen maar hoopte op nog iets van contact.. al was het maar heel af en toe. NIETS kon hij niet aan zei hij. Ik ook niet eigenlijk en ging er telkens in mee. En voor ik het wist zat ik weer in hetzelfde verhaal want het duurde niet lang als de eerste tekenen van wantrouwen de kop op staken. Af en toe werd elke week tot elke dag.. Ik kende het verhaal en door me enorm te verdiepen in die ziekte zag ik ook meer en meer de mogelijkheid tot slagen. Dacht genoeg gewapend te zijn ondertussen.. Ik wou vechten voor deze relatie! Ik wou vechten voor hem.
Ik ging er uiteindelijk voor... telkens opnieuw...
Toch volgde opnieuw een breuk. En de gevolgen ervan..
Ondertussen kan ik niet meer rekenen op de hulp van de meeste vrienden en familie. Begrijpelijk ook, want ik zoek het zelf, elke keer opnieuw.
Dus had ik, nog maar is besloten een eind te maken aan dit verhaal. En deze keer voorgoed. Hier lezen en steun vinden hielp wel.
Zo probeerde ik ook moed te geven aan jou, Monique, weet je nog? Volhouden meisje!!! riep ik uit volle borst.. en kijk mij nu..toch weer even het hart gevolgd en alle goeie raad opzij geschoven..
Ik heb hem gedeblokkeerd. Niet omdat ik hem terug wil maar omdat hij een mens is. Een mens met een stomme ziekte die hij niet heeft gewild. En evenmin, dan wie dan ook het verdiend te moeten verdwijnen.
Hij heeft nog niets laten horen ( heeft ondertussen al heel wat contact met andere vrouwen) maar dat geeft niet. Misschien beter zo..
Heb mn gevoel gevolgd, dat is wie ik ben..

Ik voel me eigenlijk niet slecht bij wat ik nu heb gedaan, maar misschien komt dat nog... we zullen zien.
Als ik nadien terug begin te zeuren mogen jullie gerust eens goed mn vet geven en zeggen: ja meid..dit heb je zelf weer gezocht!!!
Ik kan nog niet zo hard zijn.. Ik kan het gewoon niet!!

Monique,
Blijf de goeie raad van de anderen volgen en wees sterker dan ik.
Het spijt me dat ik je niet meer steun heb gegeven.

Liefs,
Christine
(5792) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-03 09:08:00
Ach lieve Christine,

Je hoeft je nergens voor te schamen, je bent een mens geen robot. Ook ik voel me alsof ik hem in de steek laat, ook al kiest hij er elke keer voor om weg te gaan. Zijn telefoonnummer heb ik ook al gedeblokkeerd. Maar verder zoek ik hem niet op op internet. Zijn FB is nog steeds geblokkeerd, dat wil ik allemaal niet zien.
Christine ik begrijp je als geen ander, en jouw bekentenis geeft mij ook steun.
Ik heb ook vaak begrip voor zijn borderline, maar andersom had hij soms geen begrip voor mij.
Heb je daadwerkelijk weer contact met hem?
Ik vind het gemis soms ook ondraaglijk, en wil niks liever dat dat gevoel weg gaat. En ik zie dan in hem de enige oplossing om die pijn weg te nemen. Wat mij het meeste pijn doet, is dat hij nooit voor mij gevochten heeft, ja toen we elkaar net ontmoet hadden. En ik nog in een slecht huwelijk zat.

Ik snap Ijsvogel ook, dat verhaal over de dood. Nu zitten wij ook met een verlies/rouwproces en we blijven met heel veel vragen zitten. En onze ex gaat 'gewoon' verder. Alsof voor hem de afgelopen 6 jaar niks te betekenen hadden.

Christine nogmaals schaam je nergens voor! En ik zal zeker geen vingertje wijzen. Je bent een mens met een goed hart.

Een hele dikke knuffel van mij.
Monique

PS jammer dat dit geen online forum is
(5793) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-03 12:25:00
Hey Monique,
Ik ben ook zoveel vermagerd. Teveel eigenlijk. En ik ben daar zo kwaad om! Ik zie er alsmaar slechter uit en dat omwille van iemand anders.. Ik probeer mezelf, met trucjes van de psycholoog, opnieuw een goed zelfbeeld te krijgen, me hierin niet laten gaan..Ik probeer alles te doen wat gezegd wordt dat toch een beetje kan helpen, maar dat eten lukt niet goed.
Het enige wat mij wat sterker maakt is deze site! Herkenning vinden, begrip en troost! Want dat heb je ook nodig en krijg je niet zoveel meer van anderen. Ik voel me minder alleen met die verwarde gevoelens, kan het aan iemand kwijt en dat doet goed!
Ik heb geen contact meer. had bij het deblokkeren een bericht gestuurd met de reden waarom. Dat afstand nodig is om alles terug op een rijtje te zetten willen we ooit nog maatjes worden en dat ik ondertussen aan hem wil terugdenken met een glimlach en een warm gevoel, ondanks alles..Deblokkeren maakte die afstand minder ver. Ik zou dus nog niet helemaal weg zijn. Hij had me zo vaak gezegd dat ik dat zo moest doen, dat ik hem nooit helemaal mocht doen verdwijnen. Een beetje de omgekeerde wereld h. Ik kreeg hem niet weg, moest altijd opnieuw zelf de relatie stoppen en dat was ieder keer zo ontzettend moeilijk! Hij heeft inderdaad zelf nooit gevochten, ook al beweerde hij van wel ( draaide altijd het verhaal om). Hij hield niks rekening en maakte daarom alles onmogelijk en toch wou hij niet weg..
Telkens hard zijn dus...
Ik denk dat hij deze laatste keer besefte dat het niet meer ging lukken bij mij. Ik ging minder in op zijn verzoeken of eisen. Ik bepaalde de grens en daar had hij veel moeite mee! En is daarom al gauw beginnen zoeken naar iemand anders. Hij kon het niet aan alleen te zijn.
Hem helemaal in de steek laten wou ik dus niet en daarom het deblokkeren.

Hij heeft mijn bericht gelezen ( dat kon ik zien) en heeft MIJ geblokkeerd, zonder verdere reactie.
Ik moet toegeven dat ik dit niet had verwacht, en ik was behoorlijk overstuur!! en waarom eigenlijk h? Ik zit mezelf voortdurend te pijnigen!!
Maar het voelt ook een beetje als een opluchting. Ik krijg nu zelf geen kans meer en ook niet het gevoel dat IK iemand moet in de steek laten.
Ik wil natuurlijk ook niet meer zien welke vrouwen er de revue nog passeren ( want dat kon ik ook) en blijven fantaseren over wat hij over mij zegt of hoe lief hij met ze is..
Dus ja! Het is beter zo!
De vraag of het hem iets doet? Ik wil het niet weten...
Ik heb het boek gelezen Destructieve relaties op de schop van Jan Storms. Een aanrader van iemand ooit hier op de site. Het gaf me kippevel toen ik hem las omdat ik veel herkende.. toch kon ik en wil ik nog steeds niet geloven dat hij zo iemand is, want daar krijg je't dan behoorlijk koud van! Wel is het een goed boek om je te kunnen wapenen tegen...
Ik zal wellicht nooit weten wat zijn probleem werkelijk is. Borderline das duidelijk, maar is er nog meer? Nooit een diagnose gesteld, zei hij, ondanks veel psychiaters gezien en een paar keer opgenomen..

Ik wil hem een plaats kunnen geven, maar wel nog steeds met een warm hart!
En hopelijk gaat de pijn op die manier wat zachter worden...

Blijf goed voor jezelf zorgen, Monique..Dat is heel belangrijk!! Zeg honderd keer tegen jezelf: ik ben goed!! ik ben mooi!! ik hou van mezelf zoals ik ben! ( trucjes van psycholoog) Ik probeer dat ook te doen, niet dat het nu zo geweldig helpt maar blijkbaar op termijn wel. Dus..proberen!

Ik denk aan u en sta naast u! naast iedereen trouwens!
Liefs,
Christine
(5794) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-03 12:37:00
Hallo Christine en Monique,

Probeer hem idd los te laten. Bedenk dat het een verslaving is. Je kunt ze niet helpen, echt niet.. En het komt niet goed! Misschien voor even, maar daarna kom je weer van een koude kermis terug! Stop ajb en werk aan je eigen leven en eigen ik.
(5795) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-03 16:49:00
Christine en Monique,

De eerste maanden na de breuk is idd het aller heftigst, het loskomen, de huilbuien, totale radeloosheid. Het is ook niet gek na al het geestelijk misbruik en die enorme trap nu. Je leven met hem was niet gezond en beetje bij beetje ben je hieraan gaan wennen en leek het normaal.
Ik heb de eerste maanden ook wat afgehuild en het kost enorm veel moeite om geen contact op te nemen. Je lijkt alles kwijt te zijn en zelfs jezelf.
Wat ik op dieptepunten ook heb gedaan is gewoon domweg een hulplijn gebeld om mijn verhaal kwijt te kunnen: "https://www.sensoor.nl".
Overigens alle respect voor de vrijwilligers hier die je graag te woord staan en een luisterend oor bieden, savonds en in weekenden. Helemaal top!!

Het domme is dat bijna alle borderliners hetzelfde zeggen:"ik moet rust hebben en heb echt nog geen andere partner, ik ga het komende jaar aan mezelf werken"......dit zei mijn ex toen ik haar een laatste keer vasthield met tranen in mijn ogen. Het vreemde hieraan was dat zij dit niet kon verdragen, ik voelde dat ze aan de ene kant niets liever wilde als bij me zijn en ze huilde ook enorm heftig maar plots zei ze: je moet nu weg....uit het niets. Ik werd buiten gezet en ze zei nog een keer dat ik een goede vrouw moest zoeken en dat zij diegene niet was...auw wat deed dat pijn..en al helemaal het feit dat ze direct online kwam op whatsapp en haar nieuwe liefde ook.....al lang weer in een nieuw avondtuur en ze doen hier zoveel mensen zo enorm veel pijn mee. Ook wij gaan door dit misbruik stuk.
Gelukkig kunnen we herstellen en hiervoor moeten we ook echt de tijd nemen.
Wel schrik ik ervan hoe hard ze ook aan het einde van een relatie kunnen liegen zonder ook maar enige vorm van medeleven, dit is ook meteen weer een waarschuwing voor het opnieuw contact maken vanuit de borderliner wat vaak gebeurd als de nieuwe liefde toch minder volgzaam is of tochwel duidelijk grenzen heeft...gebrek aan emotionele voeding en aandacht...helaas geen oprechte liefde :-(. Voor ons is dit gelukkig onbegrijpbaar.

Ik sta nu na 2jaar ook totaal anders in mijn leven. Geniet veel meer van kleine dingen en vooral de rust en lekker alleen op de bank. Merk nu ook dat heeeeel veel relaties gewoon niet kloppen en het lijkt soms wel alsof ik blind ben geweest. Ik zag het allemaal door een hele roze bril:-p
Ik ben ook niet meer op zoek naar een nieuwe partner, kom het vanzelf ooit tegen of misschien wel niet. Ben lekker actief aan het sporten en andere hobby's aan het beoefenen.
Vroeger zat ik regelmatig op dating sites en ga zo maar door want ik wilde echt een leuke partner. Helaas zitten ook op dit soort sites heel veel mensen die een persoonlijkheids probleem hebben en dat merk je na een borderline relatie snel genoeg.

Probeer met lezen, schrijven op het forum en een hulplijn of maatschappelijk werk jezelf weer terug te vinden. Je zal weer rust krijgen en weer goed slapen en je zal zien als je daarna een gezonde man tegen komt dat er een hele nieuwe wereld voor je open gaat. Veel minder heftig (dat zal even wennen zijn) maar wel oprecht en eerlijk, geef het gewoon de tijd. Ik zeg overigens "even wennen" omdat wij met de borderline partners en exen ookwel erg houding van die spanning en het waarschijnlijk erg fijn vonden toen we onze borderliner leerde kennen, die heftigheid, al die aandacht, de sx, onmisbaar zijn.....dit alles zal met een gezonde partner vele malen rustig zijn.

Wens jullie veel sterkte en probeer sterk te zijn en val niet weer terug in herhaling. Als ik lees over het afvallen etc dan maak ik me wel serieus zorgen, omdat je klaarblijkelijk al langer over je eigen grenzen aan het gaan bent...dit gaat je anders echt slopen! En dat moet je niet willen, het is geen liefde. Duidelijker kan ik helaas niet zijn.

Liefs

Jongen uit Brabant
(5796) Reactie van een bezoeker van de site!


2015-01-03 20:50:00
Hoi Christine en anderen,

Gisteren dus bij huisarts geweest, ik maakte me zo'n zorgen over mijn gewicht. Maar voorlopig nog geen reden tot zorgen.
Wat het voor mij zo moeilijk maakt, is dat hij weigert zich uit te schrijven. Ik krijg constant post van hem. Rekeningen, zijn ouders reageren agressief, ik durf niemand van hun te benaderen. En hij, hij doet alsof hij geen rekeningen hoeft te betalen en gaat vrolijk verder met zijn leven. Ik besta niet meer, en waarschijnlijk heb ik nooit bestaan.
Telkens word ik weer meegezogen als ik een rekening voor hem krijg. Soms begint een dag redelijk, heb ik mezelf aardig in de hand en dan krijg ik rekeningen van hem.
En ik kan er niks tegen doen, het onderzoek van de gemeente duurt 3 maanden!!
Christine, je bent erg goed bezig. Ik ben voorbij het punt dat ik hem zielig vind of dat ik hem wil laten weten dat ik om hem geef. Ik wil gewoon dit achter me laten en verder gaan met mijn leven. Hij heeft me kapot gemaakt, en dit vergeef ik hem niet meer. Ik wil geen excuses meer, ik wil dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt, en mij met rust laat.
Wij zijn beiden op de goede weg, en het zal vast nog wel eens zwaar worden maar we komen er wel.

Een hele dikke knuffel van mij.

Wij zijn het waard om ooit een gelijkwaardige partner te vinden
(5797) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-03 22:26:00
Narcisten en borderliners voelen zich opvallend sterk tot elkaar aangetrokken en beginnen dan ook vaak een sksuele relatie. De borderliner is grenzeloos en de narcist doet zich groot en sterk voor. Daarom lijkt de narcist d oplossing voor de onzekerheid van de borderliner. Bovendien is de narcist altijd op zoek naar iemand die hem bewondert en ruimte wil maken voor zijn opgeblazen aanwezigheid.
Dus meisje van een paar stukjes hierboven. Hij heeft vast de kenmerken van BL niet overgenomen, maar zou eventueel zelf Narcistische kenmerken kunnen hebben. Het is namelijk absolute onzin dat borderliners altijd lieve zachte hulpvaardige mensen zoeken. Daar lopen ze namelijk zo over heen.... Ze hebben grenzen nodig.... En die vind je bij stevige partners met redelijk grote ego's...
(5798) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-04 00:52:00
Beste allemaal,

Misschien vreemd voor jullie, maar ik ben juist degene met Borderline, weliswaar in een milde vorm, maar neemt niet weg dat het wel heel veel problemen veroorzaakt.

Eerder wist ik niet waar het aan lag, versleet vriendjes bij het leven en dacht vaak dat het aan de ander lag. Bij mijn ex heb ik een dochter, met mijn huidige man (met wie ik nu 5.5 jaar samen ben) heb ik nog 2 kinderen.

Zoals jullie allemaal zullen kennen, is onze relatie stormachtig. Normaal is een relatie als een beekje dat rustig voort kabbelt, bij ons lijkt het net of er een wildwaterbaan is. Alle emoties passeren de revue en mijn man zegt vaak genoeg tegen mij dat de stemming van het gezin staat of valt met mijn humeur.
Ik doe het inderdaad niet expres en jullie vragen je allemaal af of jullie ex-bordeliner echt wel van jullie hield, maar ik hou nog altijd met heel mijn hart van hem. Alleen ik heb hem z hard nodig, dat het niet reel is, waardoor bijna alles wat ik doe alleen maar averechts werkt.

Vannacht slaapt hij voor het eerst bij zijn ouders en ik vind het echt super moeilijk. Ik zou zo graag willen dat hij weer hier was, want ik mis hem verschrikkelijk. Het probleem is alleen dat we beiden de persoon missen die we waren toen we elkaar leerden kennen. Want hij is (door mij) beslist niet meer de man die hij ooit geweest is.

Ik weet diep van binnen dat we hulp nodig hebben en dat hebben we in het verleden wel gehad, (maar bordeliners lopen weg voor hun problematiek, ik dus ook), maar ik kan die stap gewoon nit zetten, ondanks dat ik weet dat ik hiermee mijn gezin kapot maak. Ik haat mezelf hiervoor, want ik weet dondersgoed dat ik degene ben bij wie het balletje ligt...

Heel veel sterkte allemaal met jullie eigen demonen.

Liefs Janice
(5799) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-04 09:03:00
Het is inderdaad dat borderliners grenzen nodig hebben, ik heb hem bijna twee jaar gepamperd. Hij wil zelf niets weten vanborderline, hij is alleen slecht zeg hij.
Na vijf maanden kwam het contact weer, is deels mijn eigen schuld, wilde hem nog dingen terug geven.
Het schelden, verwijten ging weer los, tot op gegeven moment ik echt kwaad werd en zei dit gaat tever, je overschrijdt nu de zoveelste grens.
De volgende dag excuses en hij wil vrede met me hebben, zoals hij het zegt.
Natuurlijk heb ik het zwaar gehad, natuurlijk lees ik heel veel hier, natuurlijk heb ik soms in een aanval van verdriet en het niet mee weten hier gepost.
Maar zo langzamerhand valt het kwartje, wat wil ik? Een leven vol ellende? Leven met iemand die het nooit gaat begrijpen? Een leven met iemand die alleen aan zichzelf denkt?
Iemand zei tegen mij, stop alsjeblieft met het contact want je gaat naar de "klote".
Met alles wat hier gezegd en geschreven is, denk ik heel goed na, natuurlijk heb ik een soort van liefdesverdriet, maar dat gaat over, en of ik nu een andere man tegenkom, ik weet het niet, maar het leven met mijn borderliner moet ik echt vergeten.
Het lijkt net als iemand die mishandeld wordt, die blijft ook maar aan die persoon hangen. Dat doen wij ook, en waarom?? Vinden we dat prettig? We weten dat de ander niet goed is voor ons, ik zeg tegen mezelf en nu ga je hem vergeten, hij wil het zo, hij is echt de enige die wat aan zijn leven kan doen, ik niet, dus ik stop met zuster Theresa te spelen, dat verdien ik.
Ik geef mezelf een schop onder me kont, leven moet ik en niet blijven hangen, het klinkt makkelijk maar iedereen weet dat dat niet zo is. Maar wie schiet er iets mee op om zo te blijven hangen, het is een afschuwelijke ervaring, maar die heb ik meer gehad, heb vier jaar geleden mijn lieve man verloren, en misschien maakt dat het wel makkelijker, om te denken het leven is te kort en te kostbaar om mijn tijd te verdoen met blijven hangen in "liefdesverdriet" van iemand die het toch niet wil.
Dus lieve mensen hopelijk geven jullie jezelf ook een schop en ga door. Ik ben niet ineens genezen hoor, het blijft me ook achtervolgen maar wil nu eindelijk me verstand een keer gaan gebruiken en niet achter iets aanlopen wat totaal onhaalbaar is.
We willen graag iets wat gewoon niet kan.
L.b.
(5800) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-04 10:55:00
beste Monique,
ik merk dat je het moeilijk hebt met die post die nog steeds bij je toekomt.een suggestie: neem of koop een paar grotere bruine envelopes, steek elke week al wat voor hem komt erin zonder er verder naar te kijken of open te maken en stuur ze eenmaal ofzo per week door naar het adres van zijn ouders waar hij nu woont.. weg is weg
staan er nog bezittingen van hem bij jou , probeer die dan ook op te sturen naar het adres van zijn ouders, zodat het duidelijk is als de wijkagent komt dat hij niet meer bij jou woont!!! Kan je zelf geen contact opnemen met de wijkagent om bij jou langs te komen (als alles zo goed als weg is) om te laten constateren dat er niemand meer bij jou woont?? en geef dan zeker het adres door waar hij nu woont, zodat de wijkagent ook daar kan gaan constateren.Indien mogelijk in nederland, ga zelf naar het gemeentehuis om zijn domicilie bij jou te laten schrappen. Het is mogelijk dat het nog een tijdje duurt eer alles officieel is, maar hoe meer stappen je zelf al kan zetten hoe beter, voor jou in de eerste plaats om zeker afstand te kunnen nemen!
Het verdriet en onmacht zijn groot nu, maar laat hem niet meer toe in je leven, en tijd brengt raad en er kan enkel alleen meer licht aan de horizon komen . veel sterkte en dikke knuffel
celine
(5803) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-04 11:36:00
Goed gesproken L.b!
Inderdaad waar! Waar zijn we mee bezig h? We mogen ons niet nestelen in dat verdriet waar we toch nergens mee komen. Hoe graag we't anders zouden willen, het zal nooit anders zijn! Iets dat we allemaal ergens wel weten en toch.. Gevoelens heb je ni altijd in de hand, das het moeilijke. Ermee leren omgaan.. Loslaten!! het lastigste wat er is, vind ik zelf. Het leven is inderdaad veel te kort en kan zo voorbij zijn..
Maar verdriet moet je kwijt. Het moet eruit, anders vreet het je op!
Daarom is het fijn te kunnen posten wat je wil om dat verdriet kwijt te kunnen en tegelijk steun en goeie raad te krijgen.
En soms een schop onder de kont krijgen is niet slecht! merci..
Grtjs,
Christine
(5804) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-04 19:09:00
L.B.

wat je zegt, waar kies je voor.
Bij mij was het ook altijd wat, weer een tijd uit, dan weer aan, 2 weken goed , en daar gaan we weer om de meest onzinnige dingen.
Wat een heerlijk mens, in bed lag ze altijd als een deken om me heen,zo lief en veilig. We kropen inelkaar en de hele wereld mocht wel vergaan.
Hoe kan ze zo zijn, en zo anders.
Ophouden met verklaringen zoeken, ondertussen word je langzaam gesloopt.
Ik ben niet meer die, die ik was.
Ik ben gegroeid met heel veel groeipijnen, en nog steeds voel ik de pijn.

Ben te oud voor die shitt, mijn punkertje heb ik verlaten om te overleven, en vooral om weer te leven.

Cheche
(5807) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-05 08:45:00
Hoi allemaal,

Ben zo dankbaar voor deze site! En voor jullie! Ik denk wel dat ik op het punt ben aanbeland, dat ik hem niet terug wil, maar het gemis is er niet minder om. Gevoel en verstand, vechten de hele dag een strijd. De tip om alle post op te sparen door te sturen ga ik nu maar uitvoeren, en ik stuur dat uiteindelijk maar aangetekend naar zijn ouders op. Heb ik tenminste bewijs dat ik het opgestuurd heb.
Ben nu heel veel bezig, met wat ik fout heb gedaan in deze relatie, misschien toch die grenzen. Ik gaf ze wel aan, maar het maakte geen indruk en werd zo overheen gewalst. Ik weet dat ik een heel zachtaardig persoon ben, maar zo ben ik nu eenmaal. Wil dat eigenlijk niet veranderen. Maar ik wil in zijn geval niet meer de rol van hulpverlener op me nemen, ik wil gewoon ooit een liefdevolle man die ik kan vertrouwen en die mij met respect behandelt. Die mij ook steunt als ik het nodig heb. Ik ben geen gebruiksvoorwerp, die je aan de kant gooit, als het te moeilijk word. Dat nooit meer!
Als er iemand is die liever rechtstreeks naar me wil mailen, zeg dat maar, dan kan ik mijn email adres geven.

Heel veel liefs
Monique
(5808) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-05 19:08:00
Hallo Janice,

Vandaag heb ik een aantal keren jouw verhaal gelezen, ik wil je daarvoor heel erg bedanken. Mijn vrienden/familie praten zo negatief over mijn ex, en elke keer probeer ik uit te leggen dat de ziekte borderline hem zo laat reageren. En als iedereen hem zo neergesabeld, doet me dat eigenlijk wel pijn. Want hij kiest ook niet voor deze ziekte. Net zoals jij deze ziekte niet wilt. Was er maar een magisch pilletje voor deze nare ziekte. Ik hoop dat je ooit toch hulp kunt zoeken weer, want je bent het waard. En ook voor je man.

De meesten hier zijn altijd zo goed met woorden, ben ik jaloers op. Jullie brengen precies onder woorden wat ik bedoel.

Ik haat mijn ex niet, dat zal ik nooit kunnen. Maar ik wil nooit meer terug. Ik kan het niet meer, mijn batterij is leeg. Ik knok door, en ooit hoop ik dat ik meer lucht krijg en meer ruimte in mijn hoofd.

Liefs Monique
(5811) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-05 21:11:00
Monique, als je wilt mag je aan Hein mijn mailadres wel opvragen

Cheche
(5812) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 00:21:00
Hier ben ik weer

Heb het weer zo verdomd moeilijk.. Ik begin me af te vragen hoe vaak en hoe lang ik dit nog ga schrijven.
Hij heeft me na 1 dag weer gedeblokkeerd. Mij een gelukkige verjaardag gewenst! Lief...zou je denken. Dacht ik ook..
Dat duurde dus niet lang. Eerst een normale conversatie, daarna een ommezwaai en ik werd weer degene die ziek ben en ongehoord gedrag vertoon en dat ik n grote leugen ben geweest, nooit iets voor hem gedaan, alleen voor mezelf en dat hij ziek van me wordt en niet langer het slachtoffer wil zijn van mijn emotionele en andere problemen.. en nog meer en erger. Eigenlijk weer over zichzelf bezig. Ik heb sterk van me afgebeten want ik werd het stillaan beu hem voorzichtig te benaderen en rekening te houden met zijn kwetsbaarheid. IK ben de zieke..hij mankeert niks! Wat hem betreft weet ik dat dat wel heel anders is.
Hij is verbaal zo ongelofelijk sterk en kan gevoelens zo perfect verwoorden dat het voor mij soms nog steeds verwarrend is.
En dan begin ik weer te twijfelen over mezelf.
Het is voor mij toch zo ontzettend moeilijk te vatten dat iemand zo overtuigd kan blijven praten terwijl het helemaal niet klopt wat die zegt.
En mijn grote vraag is dan: Denk hij dat nu cht? Zijn dat de dingen die door zijn hoofd gaan? Of zegt hij dat bewust om mij zo hard mogelijk neer te krijgen? en dit omdat hij voelt dat ik niet meer hetzelfde wil? En bang is.
Ben ik nu echt degene die in de fout is gegaan door hem het gevoel te willen geven dat hij wel degelijk een mens is? en niemand het verdiend om helemaal te moeten verdwijnen?
Ik wou een gezonde afstand. Alles laten rusten en later misschien ooit terug maatjes worden, dan wel puur vriendschappelijk.
Hij zei dat hij nog steeds van me houd ondanks alles maar dat ik hem nu maar is moest loslaten (en dit op een akelige toon). Terwijl hij zelf altijd schreeuwde dat hij niet wou en kon loslaten..
Ik mag mezelf inderdaad ziek noemen als ik blijf contact houden en me zo laat vernederen, wat de reden ook mag zijn dat hij dit doet.

Ik ben enorm verward.
Is dit nu ook borderline of is dit nog iets anders.. herkent iemand dit?

Ik blijf met zoveel vragen zitten en ik kan het daarom denk ik zo moeilijk loslaten!!!!
Lieve mensen, help mij... Ik zit constant te piekeren en voel me verschrikkelijk slecht.

Christine
(5814) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 10:10:00
Beste Christine,
Maak je geen zorgen, dit herkennen we allemaal ;-) voor de 100% bijna, op en top borderline! Aantrekken-afstoten en al wat zij voelen op jou projecteren waardoor je enorm aan jezelf gaat twijfelen..

Bij mij op 1 februari, 1jaar alleen na een zoveelste crisis waar ik ook fysiek ben aangepakt omdat ik HEM niet graag genoeg zag, niet genoeg deed voor hem..terwijl ik mezelf leeg gegeven heb op all vlakken.. maar ze zijn bodemloos.. het is nooit genoeg..bijna 1j later en vele pijn later, heb ik hem in mijn hart nog niet losgelaten, mijn liefde was wel echt, zij kiezen echter niet uit liefde maar uit angst.

Elke dag vecht ik nog tegen mezelf, ben IK in therapie gegaan om alles te kunnen loslaten en aan mezelf te werken, terwijl hij mij na 1maand al had ingeruild voor een ander..en alles is voor hem weer 'opgelost' daarmee..voor even toch..

Denk aan jezelf, maak je los van hem, het zijn fantastische mensjes die zo intens hun gevoel kunnen verwoorden en je betoveren als ze goed zijn, maar als hun angsten het overnemen..vluchten ze, van alles en iedereen en gaan ze van alles naar niks.. vriendjes kun je er niet mee zijn..geloof me..

Het zijn zo'n mooi mensen, zo intens, zo liefdevol, maar ze zijn ziek.. zo lang ze niet tot inzicht komen en zich laten helpen, kun je er jammer genoeg niet mee samenleven want het is nooit HUN schuld.. altijd weer een ander..
Dikke knuf, ik weet wat je doormaakt..
Juffie.
(5815) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 11:11:00
Hoi lieve Christine,

Wat akelig om te horen, wat hij je nu weer aandoet. Goed van je, dat je van jezelf hebt afgebeten! Je bent niet de enige die aan zichzelf twijfelt. Ik heb dat precies zo, maar zoals je zegt, ze zijn verbaal ijzersterk. En ze maken het dat je aan jezelf gaat twijfelen. Vanmorgen weer een gesprek gehad met de psychische verpleegkundige. Ik zat daar met precies dezelfde vragen, en ze zei tegen mij, "Je hebt er alles aan gedaan, je hebt het 6 jaar volgehouden en dat zegt veel over jou. Het zegt mij dat je een trouw persoon bent en dat je alles er aan hebt gedaan wat je kon. Er zijn niet veel vrouwen/partners die dit zolang volhouden. Je kan jezelf recht in de ogen aankijken en je moet geen schuldgevoel of schaamte hebben. Je mag nu aan jezelf denken, jezelf prioriteit 1 geven want dat verdien je" Nu ik dit weer schrijf stromen me de tranen over de wangen. Ik, en jij waarschijnlijk ook, heb me meer dan 100% gegeven in deze relatie en toch ligt de schuld volgens onze ex bij ons. En we zijn zo murw van de hele situatie dat we nog gaan twijfelen aan ons zelf ook. Alsjeblieft niet doen! Ik weet dat het moeilijk is. En ik geef je nog een advies, blokkeer hem. Stop ermee om jezelf te pijnigen. Beter geen contact dan jezelf te laten kleineren. Ik heb hem ook tijdelijk op mijn telefoon gedeblokkeerd (vanwege oud en nieuw) maar hij is weer geblokkeerd. Wees lief voor jezelf, en leg de lat niet te hoog. Neem hele kleine stapjes, elk stapje is er 1. En de stapjes zullen stappen worden. Focus op andere mensen, mensen die het beste met je voorhebben. En geen schaamte voor je gevoelens/gedachtes. Mijn motto is altijd geweest, de aanhouder wint. En dat zeg ik regelmatig tegen mezelf. We komen er echt wel. Gun jezelf de tijd om te herstellen en te herpakken.

Veel liefs
Monique
(5816) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 11:17:00
Het is geloof ik alweer meer dan een week geleden dat ik iets van mij heb laten horen, en ik heb alle berichten wel gelezen, maar heb mij bewust even onthouden van commentaar. Ik heb namelijk niet het liefdesverdriet gehad, die anderen tijdens de feestdagen zwaar troffen. Dus om daar dan mijn mening over te geven, vond ik niet gepast.

Laat ik eerst eens reageren op Christine's posting van vannacht.
Twijfel alsjeblieft niet aan jezelf. Jij bent niet degene die ziek is, dat is je ex-partner.
Wel zul je veel meer afstand moeten nemen.
Niet die deur voor hem op een kier laten staan; definitief contact verbreken.
Ja, dan zul je opnieuw een zware tijd tegemoet gaan, maar dan sluit je het wel af.
Nu word je iedere keer weer met hem geconfronteerd en in plaats van twee stappen vooruit in verwerking, ga je weer een paar stappen terug.
Je loopt in een cirkeltje rond en komt geen stap verder; en iedere keer weer doe je jezelf pijn.
Ook ik herken je conversatie met hem, dat hij doet overkomen dat het aan jou ligt.
Hij is er zo heilig van overtuigd dat wat hij doet normaal is, en hij gelooft zijn eigen leugens.
Ik heb dat ook meegemaakt, en daar valt niets aan te doen.
Iedereen heeft zijn eigen belevening.
Mijn Borderliner loog zo hard, terwijl ik haar ontmaskerde met bewijs, en nog was ze ervan overtuigd dat haar waarheid DE waarheid was.
Kun je helemaal niks aan doen, ook niet mee in discussie gaan, want ze zijn niet op andere gedachten te brengen.
Een gezonde afstand is definitieve verwijdering als vriend(in).
Ik zie het aan mezelf, ik voel mij het best als ik mijn Borderliner niet meer tegenkom.
Dan pas kun je je helemaal orinteren op je nieuwe leven, niet eerder.
En ja, daar gaan een hoop zware momenten overheen, maar hoe clich ook, het heelt.
Loslaten heet niet voor niets LOSlaten. ;)

Monique....
Dat je vrienden en familie zo over je ex-partner praten, komt misschien hard over, maar die zwart-witte benadering zou je misschien over moeten nemen.
Ik weet het, het is een hele kortzichtige reactie van je vrienden/familie, maar in grote lijnen kun je ze best gelijk geven.
Natuurlijk, je ex-partner heeft ook niet voor die ziekte gekozen, maar kan zich wel laten behandelen.
Maar kijk eens hoeveel verdriet hij jou heeft aangedaan.
Dat zien je vrienden en familie ook h; ook zij houden van je.
Je hoeft je ex ook niet te haten, maar wel zijn gedrag.
Het ligt sowieso niet in je aard om mensen te haten, toch? ;)
Voor wat de poststukken betreffen, gewoon "retour afzender" op de enveloppen zetten en in de TNT brievenbus gooien; op de envelop ook nog even "verhuisd" neerzetten, en laten ze het maar uitzoeken :p

En dan de posting van Lb, die hakte er nogal in bij sommigen denk ik haha
Maar gelijk heeft ze hoor. Een schop onder je kont kan geen kwaad. Alleen zul je het moment goed moeten kiezen.
De n heeft daar wat meer tijd voor nodig dan de ander.
Maar blijven hangen in verdriet en zelfmedelijden schiet inderdaad niet op.
Alle banden met je ex-partner verbreken, de tijd nemen om je verdriet te verwerken, geen verklaringen proberen te vinden voor het gedrag van de Borderliner, want de ziekte heb je zelf namelijk niet (waarom hij of zij iets zus of zo doet, begrijpt een gezond iemand niet, alleen dat je weet dat de persoon ziek is en daarom zo handelt); genieten van andere dingen, hoe miniem ze misschien ook zijn, en dan uiteindelijk de draad weer oppakken.

Tony
(5817) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 12:02:00
Hey Juffie,
Ben blij dit te lezen. Ik begon al een beetje te twijfelen of ik wel op de juiste site zat. Ik ben zelf ook fysiek aangepakt doordat hij bovenop nog een drankprobleem had.Zijn waanideeen waren dan nog sterker en hield me gevangen...letterlijk! ik mocht niet gaan slapen, moest blijven aanhoren, het ene moment hem stevig vastpakken want hij huilde als een klein verloren kind, wat mijn hart iedere keer brak..Hij probeerde me uit te leggen wat het is en hoe het voelt en dat brak ook iedere keer mijn hart..Hij deed zoveel beloftes..wou me dat nooit meer aandoen! Zei me dat ik me niets moest aantrekken van die verwijten want dat dat niet op mij gericht was, maar uit angst kwam. Ik heb dit ook zo geprobeerd..tevergeefs. Zijn belofte om zowieso minder of niet te drinken kwam hij niet na. Al wist hij heel goed dat hij me hierdoor ging kwijtspelen, wat hij niet wou en zo bang van was. Vaak heeft hij mij gelokt met lieve intense woordjes en toen ik dan bij hem was kreeg ik de volle laag...wat had ik hem toch aangedaan..hem iedere keer in de steek gelaten, enz enz..
Wat hij niet scheen te begrijpen en nog steeds niet is dat zijn gedrag de reden was waarom ik wegliep en afstand nam.
Hij kan je zo ompraten dat je't gevoel inderdaad krijgt dat hij wel eens gelijk zou kunnen hebben.
Hij komt telkens terug op feiten die in zijn voordeel liggen. Als ik terugkijk zijn er veel meer feiten die nergens op slaan en dus helemaal geen reden had om zo te doen.
Wat ik niet herken in hem zoals hier veel wordt geschreven is dat hij weg wou. Hij is nooit zelf weggegaan. Of was zijn vluchten dan door te drinken, wetende dat hij me hierdoor ging kwijt spelen..
Tis moeilijk te begrijpen h..
Maar ik ben steeds een beetje opgelucht met wat herkenning. Het doet me echt deugd!
Merci!

Christine
(5818) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 12:30:00
Hou vol Christine, anders maakt het je totaal kapot, emotioneel zijn het kinderen.
Je kan geen eerlijk gesprek of benadering verwachten, verwacht niets, en geef niets meer.
Ik ben geen expert, maar weet nu wel dat borderline en narcisme dicht bijelkaar liggen, het narcistische stuk is vernietigend voor de partner.
Lees erover, narcisme, er word al gesproken van een epidemie.

iemand die dit aan een ander aandoet is het niet waard om over te treuren.
Tik jezelf over de vingers als je weer in verdriet verzinkt, onzin.

En lees, lees, er staat zoveel op het net.
Praat en schrijf erover.

Hou vol

Cheche
(5819) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 14:40:00
Niks meer aan toe te voegen, het is precies zoals Juffie zegt..

Hoe moeilijk het ook is en hoeveel pijn het ook doet: Je moet echt los laten ookal gaat het tegen al je gevoel in....
Het los laten doet zo vreselijk veel pijn en gaat tegen heel je hart in...We zijn er idd allemaal geweest.
Doe je dit niet dan ben jij degene die straks wordt opgenomen en verwacht dan zeker niet dan hij er voor je is.....(sorry dat ik zo hard overkom maar het gaat me echt aan het hart, ik voel je hopeloosheid en verdriet)

Het feit dat ze vaak vreemdgaan en naar een ander gaan wekt boze gevoelens bij ons op, gebruik deze ook meteen om los te komen en maak je hier sterk mee. Zeg elke dag tegen jezelf: Ik ben meer waard en ik laat me niet gebruiken en stuk maken...Je bent namelijk ook echt meer waard, je bent alleen gedurende de relatie geconditioneerd door hem. Heel ongemerkt maken ze je afhankelijk en door al het gemanipuleer, het aantrekken en afstoten, liegen, etc word je als ware gehersenspoeld en getraumatiseerd....Dit hele proces moet je zeker niet onderschatten. Het proces is een reactie van de Borderliner om niet alleen te willen zijn en de controle te willen hebben op alle tijden....Hij werkt immers niet aan zichzelf maar gebruikt jou om zich beter te voelen en zijn leegtes te vullen.

Ik kan mezelf boos maken over alle reclames die tegenwoordig te horen zijn, dat we mensen met een psychische stoornis moeten accepteren omdat het mooie mensen zijn......Dat kan best zo zijn en dat zijn het ook zeker...Mits ze ook zelf serieus toegeven een probleem te hebben en echt aan zichzelf willen werken anders zijn het simpelweg de meest gevaarlijke mensen die je op je pad kan krijgen....Doordat ik dit zeg zullen veel mensen die dit forum lezen denken: daar gaan ze weer met dat negatieve....en bordeliners worden weer negatief afgeschilderd...
Let wel: de impact op ons, door in aanraking te komen met mensen met een serieuze stoornis (die hier ook niet voor gekozen hebben) en die hier niets aan doen is zo enorm dat zelfs veel van ons problemen ontwikkelen en van gezond naar ook ziek gaan.....Dit moeten we niet willen!

Ik maak me ook boos richting onze gezondheidszorg...Hulp voor naasten.....Waar dan?.....Het gaat hier veel over ons omdat weinig mensen in ons dagelijkse leven ons kunnen begrijpen...we hebben immers geen indicatie toch?....Al snel belanden we bij de eerste beste psycholoog die ook weinig inzichten heeft in Borderline gedrag...Het maakt het er allemaal niet makkelijker op omdat we gewoon begrepen willen worden, dit geeft ons rust.

Enkele tips en adressen die ik kan geven:
- Lees enorm veel op dit forum en schrijf zelf
- Leer veel over borderline, enkele goede YouTube kanalen van slachtoffers die je zeker moet kijken: "Trenton Hawley", "Robert Wong Self Redirection" en enkele personen die er op professioneel vlak mee bezig zijn: "Paul Elam Borderline", "Ross Rosenberg", "A.J. Mahari" (heeft zelf de diagnose borderline gehad).
Wil je meer weten over narcisme: "Sam Vaknin" (heeft zelf de diagnose narcisme)
- Schakel direct de huisarts in en vraag een eerste doorverwijzing naar maatschappelijk werk (vraag hier om iemand die weet wat borderline inhoudt), wat ik de laatste dagen van jullie lees (zowel Christine als Monique) geeft mij de indruk dat jullie het gewoon alleen niet meer trekken en op instorten staan. Jullie hebben hulp nodig om de eerste stappen samen te zetten en je leven weer op de rails te krijgen.
- Maak gebruik van stichtingen zoals "http://labyrint-in-perspectief.nl/" voor professionele hulp en van "http://www.sensoor.nl/ om te praten wanneer je daar behoefte aan hebt en je verhaal kwijt wil

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het vreselijk vind wat het met jullie doet. Ik herken het maar al te goed van mezelf. Het eerste jaar was ook voor mij enorm moeilijk en een enorme opgave er doorheen te komen. In de eerste maanden ben je ook enorm kwetsbaar als opnieuw contact ontstaat, daarom is het zo ontzettend belangrijk 0 contact te hebben en direct je verhaal kwijt te kunnen bij iemand die je meteen weer op het goede pad zet. Doe dit en zoek de hulp en schaam je hier niet voor! Het was ook voor mij de eerste keer dat ik naar maatschappelijk/psycholoog werk ging.

Ik wens jullie het allerbeste en blijf vragen en posten op het forum. Praat zoveel je kan en trek je niets aan van de mensen die zeggen dat het gewoon liefdesverdriet is en dat je gewoon door moet met je leven...verwerk het op eigen tempo en geef het een plek. Als alles een plekje heeft gekregen en je bent 1-2jaar verder dan komt ook de warmte weer terug in je hart en zal je medelijden hebben met je ex borderline partner en hem het allerbeste wensen.

Wat overigens ook eerder werd gezegd: Je kan idd geen normale vriendschap hebben met een borderline die niet in therapie is en daarbij ook nog eens je ex is!! hou jezelf niet voor de gek en wil er zelf ook klaar mee zijn! probleem niet telkens zelf ook weer een opening te vinden om toch weer in zijn leven te zijn!"

Nogmaals, even wat harde woorden maar zeker niet slecht bedoeld. Ik maak me op dit moment veel zorgen over het welzijn van Christine en Monique, kop op dames! het wordt echt beter

Liefs,

Jongen uit Brabant
(5820) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-06 20:02:00
Christine
ik hereken dit gedrag ook.. maar ik ben geen Bl... mijn ex wel... ik verliet voor hem mijn gezin...ik stelde financieel heel kwetsbaar op (ui medelijden mt mn gezin alles achtergelaten ) in de veronderstelling dat hij mijn grote liefde was.... Wij elkaar zouden gelukkig maken.... Hij zei dat hij met mij wilde trouwen. ... Hij beloofde me alles... en dan plots uit het niks... verbreekt hij de relatie. .. met als enige uitleg... ik wil een nieuwe levensstart.... laat me los.... en ik heb borderline. ..
ik blokkeerde hem ook... verwijderde alle gegevens. ... om dan weer overal op zoek te gaan naar zn nummer. ..ik stuur de ene keer hele boze.. kwetsende mails... Daarna weer hele lieve... ik word gewoon soms zot... en neen ik heb geen Bl. .. of denk het toch niet...
Zo moeilijk allemaal. .. ik kan het ook met niemand delen want niemand wist v onze relatie (uit respect voor onze vorige partners) en wat het ook extra moeilijk maakt is het feit dat we geen slechte momenten hadden... ik heb niks v zijn Bl gemerkt tijdens onze relatie. ..
ik moet hem gewoon loslaten... en nu lukt me dat al een beetje beter.... ik mis hem gewoon zoals onze relatie was maar dit komt dus nooit meer terug... en zo'n relatie dus ook niet meer.... het was gewoon een leugen ....
en daarvoor liet ik mijn gezin in de steek... en ik heb het idee dat ik nooit meer iemand zal kunnen vertrouwen die v me houdt... want hij hield ook zoveel v me...en zette me zomaar bij het afval van de een op de andere dag....
merel
(5823) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-07 08:04:00
Oeps Jongen uit Brabant,
Een ieder maakt zelf uit waar hij zich wel of niet wat van aantrekt toch?
Het lijkt erop alsof jij de waarheid en de manier in pacht hebt, dat riekt.
En dit forum is niet bedoeld om sneren uit te delen dacht ik.
Maar mijn uitspraken lijken misschien hard, als iemand niet hard is ben ik het wel, anders had ik niet in de handen van een borderliner terecht gekomen. Waarschijnlijk is dit mijn tweede ervaring met een borderliners in de liefdessfeer, maar ik ga niet mijn hele levensverhaal hier neer zetten.
Heb zoals gezegd het nodige achter de rug, en wil graag een ieder meegeven om hun eigen leven nu centraal te zetten en van het leven te genieten zoals het hoort.
Een ieder verwerkt het inderdaad op zijn eigen manier, en een ieder haalt uit de verhalen op dit forum zijn of haar steun, en een ieder mag hier zijn ervaring en gevoel neerzetten, zonder dat iemand dat veroordeeld.
Ik ga ook verder niet in discussie over wellus en nietus, maar dit moest ik echt even kwijt.
L.b.
(5825) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-07 12:08:00
Hallo jongen uit Brabant,

Wat je zegt is allemaal zo waar! Ik ben ook 6 jaar lang gehersenspoeld, zo voelt het inderdaad, ik heb hem dingen vergeven, die ik normaal nooit iemand zou vergeven. De volgende situatie kwam ineens weer bij me boven, in het begin woonden we niet direct samen, en ik zat thuis op internet te zoeken naar foto's van hem. Kwam ik er een tegen op een soort van chatsite, voor sx. Hij had er een account en alles, ik was totaal overstuur, weet je wat zijn verhaal was, zijn broer had hem gehacked!! Nu denk ik, wat stom dat ik er ingetrapt ben, ik ben zo goedgelovig geweest. En hij is verbaal heel erg goed, hij heeft overal een antwoord op. Of een uitleg. Wat ben ik dom en naief geweest.
En toch mis ik hem, maar dat zal wel slijten ooit, of een plekje krijgen.
Deze week heb ik iets meer werk opgepakt, en volgende week probeer ik weer alles op te pakken. Het is fijn om uit huis te zijn, als ik thuis ben loop ik tegen de muren op. Het eten gaat ook ietsje beter gelukkig, nu nog kunnen slapen zonder medicatie.
Ik ben trots op mezelf, dat ik nog steeds na 5 weken geen contact met hem heb opgenomen, het is zwaar maar ik merk dat ik het nu ook niet wil.

Dus Christine voor je eigen bestwil, geen contact. Ik weet dat het zwaar is, maar met vallen en opstaan komen we er wel.

Liefs Monique
(5826) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-07 16:56:00
O jee, Merel toch, dat is ook een heftig verhaal.
Een einde aan je huwelijk maken om met een andere partner iets nieuws op te bouwen en uiteindelijk tot de conclusie komen dat je met een Borderliner te maken hebt.
Dat lijkt mij ook verschrikkelijk zeg......triest hoor.
Jij moet je ook vreselijk bedonderd voelen.
Het zoveelste voorbeeld dat een Borderliner kei en keihard kan zijn...eogsitisch...gevoelloos...geen verantwoordelijkheid dragen voor hun handelen...gewetenloos...geen empathie...
En als ik het goed begrijp, wist je ex van zijn stoornis af??? Of is dat pas later aan het licht gekomen?
Mocht het zo zijn, dan heeft hij echt een vuil spelletje met je gespeeld.

En zo heb je dus slachtoffers in alle formaten.
Tony
(5827) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-08 12:47:00
Inderdaad tony, hij was daarvoor al in therapie maar heeft dit niet gezegd tijdens de relatie. ...
is natuurlijk dubbel. ... had hij het gezegd ik had nooit voor hem gekozen en hij geloofde op dar moment dat het met mij ging lukken... maar bleek dus niet zo....
ik voel me dus heel erg bedrogen en langs de andere kant begrijp ik hem ook wel....
ik kan hem nu niet zien als een slecht mens... maar mijn ver trouwen in mensen en mijn zelfvertrouwen kreeg een flinke deuk....
(5829) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-08 20:53:00
Hoi Merel,
Dubbel.....
Tsja, dat kan hier nog een leuke discussie opleveren ;)
Persoonlijk vind ik dat iemand hoort te vertellen tegen zijn geliefde wanneer hij lijdt aan BPS, wanneer de relatie serieuze vormen gaat aannemen in de vorm van samenwonen, of zoals in jouw geval het beindigen van een andere relatie (huwelijk).
Verder hoor je geen geheimen voor elkaar te hebben en open en eerlijk tegen je geliefde te zijn.
Het is natuurlijk ook niet zo dat een dergelijke mededeling niet relevant zou zijn, zoals je zelf al aangaf ("anders had ik nooit voor hem gekozen").
Wanneer je in ogenschouw neemt dat manipuleren, liegen en bedriegen kenmerken van deze stoornis zijn, mag je dan een Borderliner wel geloven in wat hij zegt?
Hij gaf bij jou aan dat hij geloofde dat het met jou ging lukken.
Je kunt je afvragen wat daarvan gemeend is....
Ik hecht namelijk niet meer zoveel waarde in de woorden die een Borderliner uitspreekt.
Het doel heiligt alle middelen :(
Tony
(5830) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-09 01:04:00
Ijsbeer, waar ben je gebleven?Ben zo ontzettend benieuwd hoe het je vergaat.Druk bezig met je boek?Ben zelf al 8 jaar aan het ploeteren met mijn borderliner en voelde zoveel herkenning in je verhalen, alleen ben ik dus de ijsberin in het verhaal.Hoop gauw wat van je te horen en dat het je heel goed gaat! Knorrie.
(5831) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-09 13:05:00
Hallo allemaal,

Vandaag is een mindere dag, slecht geslapen en tegenslag vandaag. Blijkt dat een klant waar ik voor werk voor een ander gekozen heeft. Pats boem, weer iemand die je laat vallen als een baksteen. Ik probeer het te relativeren, dat er wel een andere klant voor in de plaats komt. Maar het is verdomde moeilijk. En op dit soort momenten mis ik mijn ex het meest, is de drang om contact te zoeken groot. Ik doe het niet hoor.

Hoi Merel,

Mijn ex heeft wel van tevoren gezegd dat hij borderline heeft, en toch sloeg ik dat in de wind. Hij heeft me gewaarschuwd. Ik hoorde van de psychische verpleegkundige, dat BL wel degelijk menen wat ze zeggen op dat moment, alleen hun kijk op dingen/mensen of hun mening veranderen van het een op de ander. Ergens geeft het me troost dat ie toch wel dingen zo gevoeld heeft. Alleen nu is het compleet 360 graden veranderd. Ook ik voel me verraden en belazerd, zoals velen die een relatie hadden met een ex.

Toch geloof ik dat ik hier sterker uit ga komen, met heel veel vallen en opstaan. En hele kleine stapjes vooruit.

Liefs,
Monique
(5832) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-09 20:13:00
Hallo iedereen,

Ik ben nu ongeveer een jaar (af en aan) samen met een bl'er. En ik herken heel vele van deze verhalen. Dan gaat het weer enkele weken heel goed, is ze heel lief voor mij en kan ik niets verkeerd doen. Dan is ze weer om het minste prulletje heel lastig en stoot ze me af. De ene keer kan ze geen minuut zonder mij, de andere keer wil ze me een week lang niet zien.
Ook met mijn familie en vrienden wordt het hoe langer hoe moeilijker. Zij wisten oorspronkelijk niet dat ze aan de ziekte leed, maar lijken het nu wel door te krijgen. Zij begrijpen het dan ook niet dat ik het nog maar eens probeer, nadat ik het eerder gedaan had gemaakt.

Ik heb het dan ook al verschillende malen gedaan proberen te maken. Niet dat ze me bedroog, integendeel, ze is bij het minste jaloers en wil me echt niet kwijt, maar ik kan het aantrekken en afstoten gewoon niet meer aan en ze probeert me steeds weer te isoleren. Ik kan gewoon geen leuk, normaal leven lijden met haar.

Aanvankelijk probeerde ik het face 2 face uit te maken, want zo "hoor je dat te doen". Maar dan wist ze me altijd te overtuigen. Dan kon ze oftewel heel lief zijn, oftewel heel kwaad (zo kwaad dat ik er angst van kreeg), oftewel heel zielig en ze kon zelfs beginnen auto-mutileren. Ze speelde vooral in op mijn schuldgevoel en ik ben hier zeer gevoelig aan, ik denk dat ik zelfs ooit met haar iets begonnen ben uit medelijden voor haar zware verleden.

Nadat ze me dan weer wist te overtuigen om verder te gaan met haar, ging het enkele weken heel goed om dan weer helemaal om te slaan.

Later heb ik het dan enkele malen telefonisch geprobeerd, maar ook dat lukte niet, dan begon ze hysterisch te wenen en te smeken naar haar te komen omdat ze "het niet meer aan kon" en dan ging ik naar haar toe omdat ik ook bang was dat ze zichzelf iets zou aan doen.

Daarna heb ik het dan enkele malen geprobeerd via sms, waarna ik haar dan overal blokkeerde. Maar dan zocht ze contact met mij via mijn vrienden en familie, die ze bleef lastig vallen, om dan opeens voor mijn deur te verschijnen (ze komt hier normaal bijna nooit, want ze woont nogal ver en ik ga meestal naar haar toe). En als ze dan weer voor me staat, weet ze me weer om te praten.

Ook nu ben ik weer ten einde raad en wil ik het gedaan maken, maar ik weet echt niet hoe, want ze zal me nooit met rust laten. Nu merkt ze ook weer dat ik begin af te haken en nu begint ze weer extra lief te doen via sms, of op fb enz. Ik weet ook dat ze zeer bang is om weer zo'n sms van mij te krijgen.

Kan iemand me een manier aanraden om het gedaan te maken zodat ik voor eens en voor altijd van haar verlost ben? Ik ben misschien wat te soft, want wil haar niet te veel kwetsen (alhoewel ik weet dat dat niet kan), want ik zie haar ergens toch nog wel graag, maar ik heb echt geen toekomst met haar en wil echt geen relatie meer.

Ik wil gewoon mijn leven terug.

Even terzijde: vroeger had ik er een hekel aan om alleen te zijn, maar sinds ik met haar samen ben, merk ik dat ik steeds meer en meer alleen wil zijn en er van kan genieten om gewoon in mijn eentje dingen te doen.

Alvast bedankt voor jullie reacties.

Groeten,

Thomas
(5833) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-10 00:11:00
beste allen,
ik weet niet goed hoe ik het hier moet posten, omdat het zo ingewikkeld is.. mijn dochter heeft zeker borderline tesamen met enkele narcistische en zelfs licht psychopatische trekken. Het blijft voor velen een raadsel, ook voor mijn twee zonen , waarom ik toch de stekker voor mijn dochter niet helemaal kan uittrekken. anderzijds is het ook heel simpel. Ik heb twee dochters voor de prijs van n. zij lijkt wel een cocon te zijn met twee vlinders die willen uitbreken naar het licht. de ene, mijn nummer n is een mooie vlinder, die beseft dat vlinder nummer twee volledig buiten proportie is , kwetst, de domste dingen doet, haar heil zoekt in drugs, en mijzelf.. en anderen met de grond gelijk maakt. Wat ik wel besef...is dat dit sterker is dan haarzelf, waarmee ik haar nummer twee niet probeer goed te praten!! , integendeel, dan besef ik dat collocatie , ik bedoel langere gedwongen opname (omdat ze na vrije opname na twee weken de boel weer achterlaat..) voor haar de enige weg is naar mogelijke intensieve therapie en kans om ooit nog haar leven toch op te bouwen...Maar die collocatie loopt ook telkens faliekant af omdat ze dan rustiger wordt, normaal gaat denken, praten, vooruitdenken en nummer een (een normale jonge vrouw) terug tevoorschijn komt en geen enkele rechter nog noodzaak inziet voor langere gedwongen opname...die ze nochtans echt nodig heeft wil ze een nieuwe toekomst kunnen opbouwen. maar als ze nummer n is, is ze lief, berouwvol, begripvol, boos op zichzelf omwille van wat nummer twee allemaal heeft uitgehaald en verzonnen..
Maar net omdat die nummer n na een tijdje ook telkens weer opduikt en heel normaal is met schuldgevoel, kan je haar als moeder ook niet helemaal laten vallen en blijf je hopen;;;;
Mijn gevoel is dan ook dat borderliners enorm veel kwaad kunnen aanrichten, emotioneel en ook op andere vlakken...zeker relationeel...maar dat hoezeer dat ook een feit is en geen enkele partner dit moet blijven aanvaarden!!! daar druk ik op!!! en moet proberen los te laten en een nieuw leven proberen opbouwen alleen en ooit met iemand anders...mijn gevoel als moeder blijft dat borderline iets is waar iemand niet voor kiest, hoe destructief ook!! dat ze wel degelijk gevoelens hebben , maar ze die makkelijker kunnen uitschakelen dan een doorsnee gevoelsmens. Ik raad mensen in een relatie met een zware borderliner dan ook echt aan om los te laten en voor zichzelf te kiezen!!!! ook jij zou mijn ander kind kunnen zijn dat ik niet zou willen zien verder lijden onder mijn borderline kind.
maar wat ik maar wil proberen zeggen is, dat je als moeder misschien duidelijker een beeld hebt van je borderline kind= nr 1 , en nr 2 waarmee niet te leven valt. maar als moeder ken je ook nr 1 , het kleine kind dat je steeds weer opnieuw, hoe erge dingen ze ook gedaan hebben, weer nodig heeft, vanuit hun diepste binnenste .. en er dan ook maar n persoon meer probeert te blijven zijn als die nr n er is, en dat is als moeder (of eventueel vader). ze zijn niet slecht an sich, het is sterker dan hunzelf...maar geen reden om te blijven, hoezeer ik ook hoop dat het tij ooit mag keren en ze ooit nog een normaal leven mag hebben. maar dat gaat over hoop !!!! sterkte aan alle partners van borderliners....kies voor jezelf , ondanks alles!!! liefs aan allen. celine
(5834) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-10 08:48:00
Hallo Tom,

Het is duidelijk dat je er zwaar onder te lijden hebt, maar het is ook duidelijk dat je dit niet meer wilt. Dat is al een stap in de goede richting. Het is duidelijk dat wat je ook doet, zij jou altijd weer opzoekt. Heeft ze therapie voor haar BL?
Ik ben blij dat mijn ex tot op heden geen contact heeft gezocht, en ik ook niet met hem. Maakt het wel iets makkelijker. Ik heb hem op alles geblokkeerd, en ik woon in een flat dus ik kan altijd eerst zien wie er aan de deur staat. Dus mocht hij op de stoep staan doe ik de deur niet open. Ben zelfs bereid om de politie te bellen als hij langs mocht komen.
Ik vind het moeilijk om je advies te geven hierover. Behalve blokkeren.
het alleen zijn vind ik nog steeds moeilijk, maar ik hoef nu tenminste niet op eieren te lopen , omdat ik anders bang ben dat hij weggaat. Het geeft iets rust.
Misschien eens naar je huisarts gaan, misschien heeft hij adviezen of kan hij je doorverwijzen.

Heel veel sterkte, ik weet dat je door een hel gaat.

Monique
(5835) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-10 11:25:00
Ik kan je geen passend antw geven om er voor goed vanaf te zijn maar probeer sterk in je schoenen te staan en vol tehouden.
Mijn verhaal lijkt hier heel veel op en ik ben nu 10 jaar verder en ze heeft me van de ene op de andere dag laten staan voor een ander.
Heb het meerdere malen geprobeert om te beeindigen en dan iedere x idd het zelfde verhaal als dat van jou.
Het enigste wat ik kan zeggen probeer vol tehouden je komt er echt niet verder mee.
Ik weet dat het moeilijk word en dat ze vanalles weer zal proberen het gaat niet gemakkelijk worden maar je komt niet verder geloof me

gr henry
(5837) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-10 14:22:00
Beste Tom,
Ik heb wel eens gelezen dat je sterk in je schoenen moet staan om een relatie te hebben met iemand die borderline heeft. "Sterk in je schoenen staan" is mijn motto om hard te kunnen wegrennen. En dat je grenzen moet stellen, betekent dat er iets is gebeurd, wat jou niet aanstaat. Jij moet voor jezelf een keus maken of jij een hulpverlener wilt zijn of wil gaan voor een gelijkwaardige relatie. Ik denk dat het laatste met een borderliner gewoon niet gaat lukken. Deze mensen zijn ziek en eigenlijk ook wel een beetje zielig. Dat ze om de meest pietluttige dingen ruzie gaan maken is mij ook zeer herkenbaar, echt doodvermoeiend. Mijn reactie was vaak vermijdend, eigenlijk alleen maar om van het gezeik af te zijn. Ik hoopte telkens dat het wel weer over zou gaan, omdat in het begin alles toch zo perfect was? Niet dus.. Ik raad je aan om duidelijk te zijn naar jezelf en je niet laat opvreten door iemand die geen rekening houdt met jouw gevoel.
Johnny
(5838) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-10 16:16:00
Hoy allemaal,
Bedankt voor de troost en steun en de goede raad!! Ik trek me enorm aan jullie op!! En ik heb het gevoel dat het nu wel eens zou kunnen werken, samen met jullie om over de ellende te geraken, los te laten en nieuwe energie te zoeken.
Ik heb sinds de laatste post niets meer ondernomen. Heb alles geblokkeerd en ik blijf tegen mezelf zeggen dat het gewoon zinloos is...Dat is iets wat ik door jullie verhalen meer en meer ben beginnen beseffen. Eerder bleef ik ervan overtuigd dat, door voldoende te lezen en mezelf sterker te maken, dat het wel eens zou kunnen lukken. De beloftes die hij steeds zo overtuigd kon brengen (hartverscheurend zelfs) maakte dat ik de deur nooit volledig kon dichtdoen.
Ik heb al de mails van al die jaren nog is overlopen en het is ZO opvallend dat het gewoon een film is die zich herhaald en waarvan het einde altijd slecht is, maar opening laat voor vervolg..
Ik hou nog steeds van die man! Wat en hoe die ook gedaan heeft.
Maar het verhaal mag nu een einde krijgen...
Mijn voornemens zijn nu, doorzetten!! Elke dag een dag gewonnen, samen met jullie! Jullie zijn naar mijn gevoel allemaal hele mooie mensen met een enorm groot hart en ik ben zo ontzettend bij met jullie steun en troost! Dankuwel!!

Tom,
Ik ben net als jij niet graag alleen en het maakt me soms bang het idee te krijgen dat ik alleen ga blijven..vooral omdat ik mij niet kan inbeelden (nu niet) dat iemand anders mijn hart zo kan veroveren als mijn ex. En ik steeds het gevoel ga hebben iets te missen. Zou verschrikkelijk zijn als dat zo is..Maar dat kan niemand weten h.
Ik kon ook zo opgelucht zijn wanneer ik de relatie stopzette. Wou dan niets anders dan alleen zijn!
Iemand gaf me al veel eerder de raad om na de breuk echt helemaal niets meer te laten horen. Geen enkel contact! Hoe hard dat ook mag zijn! Nooit ingaan op sms of telefoon of wat dan ook..Dit lange tijd volhouden en dan zouden ze stilaan opgeven. Ik had moeite met die gedachte. En ik ging verder op mijn gevoel.. Zoveel keer een punt gezet.. en iedere keer met dezelfde reacties van zijn kant. Woede, bedreigingen, intens verdriet en vervolgens heel liefdevol. Ik durfde eigenlijk niet helemaal de raad opvolgen omdat ik bang was dat hij zichzelf iets ging doen. Ik bleef altijd maar denken..dit doet hj allemaal uit angst! Angst om verlaten te worden en ik verliet hem...
Ook begon ik hem al snel te missen en kreeg spijt van mijn beslissing..vergat even al het slechte en was ongelofelijk blij als ik iets hoorde.. En daar ging ik telkens in de fout! Dat besef ik meer en meer.
Ik denk hoe langer je duurt hoe moeilijker het wordt.

Monique, Juffie, Tony, merel, jongen uit brabant..en ook alle anderen natuurlijk,
Bedankt voor jullie reactie en blijven schrijven!! Wat dan ook!
We zijn er voor mekaar! Dat voel ik enorm hier.

Misschien kunnen we eens op een mooie lentedag samenkomen?
Ik ben van Belgie maar zou het zelfs leuk vinden om ver te rijden en jullie te mogen ontmoeten.

Dikke knuffel aan allemaal!
Christine
(5840) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-10 17:01:00
Wat me de laatste dagen ook een beetje heeft geholpen is naar een lied te luisteren van Sinead o connor TROY!( live nog het beste) Beetje speciaal wel, maar wat ze zingt en de manier waarop maakt veel los.. Ik zing dan met alle kracht mee en dat doet me zo'n deugd!!
Zo kan ik mijn pijn een beetje kwijt...
Misschien ook iets voor jullie?


Grtjs,
Christine
(5841) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-11 13:09:00
Hallo iedereen,

Eerst en vooral: bedankt voor jullie reacties en goede raad. Ergens weet ik al langer wat te doen, maar als andere personen die in dezelfde situatie zitten/zaten als jezelf jouw ideen en gevoelens bevestigen, is dit toch een enorme steun om door te zetten!

Monique, ze heeft enkele jaren geleden meer als een jaar lang intensieve therapie gevolgd, hiervoor zat ze ergens in een instelling. Ik merk ook dat ze hier wel veel aan heeft gehad. Maar momenteel volgt ze geen therapie meer en neemt ze ook geen medicatie. Af en toe, als ze het moeilijk heeft gaat ze wel eens met iemand (een therapeut) praten zegt ze, maar ik weet niet 100% zeker of dit echt waar is.

Ik denk ook dat blokkeren en blijven volhouden de oplossing is, maar op zo'n momenten vind ik het zeer vervelend voor mijn familie en vrienden, want hen blijft ze lastig vallen. Ik heb zelf ook al overwogen om, als ze hier weer voor de deur zou staan en niet weg zou willen, de politie te bellen, maar dit vind ik dan weer heel erg sneu voor haar.

Ik blijf het voor haar ook heel erg vinden, want ze heeft met praktisch niemand van haar familie nog contact en staat er buiten wat vrienden en vriendinnen, helemaal alleen voor. Ook het feit dat ze hier zelf niet echt aan kan doen en dat dit een gevolg is van haar zware verleden, vreet telkens weer aan me.

Gisteren ben ik trouwens weer de hele dag bij haar geweest. Ze was weer heel leuk en lief, maar ze merkt dat ik weer dreig af te haken en hier speelt ze op in. En terwijl ik eigenlijk beter weet, want het verleden heeft uitgewezen dat ze telkens weer in hetzelfde gedrag hervalt, merk ik dat ik weer begin te twijfelen om het gedaan te maken. Ten slotte blijft ook de angst dat ze zichzelf iets zou aandoen, want dit heeft ze in het verleden ook meermaals beweerd.

Johnny, ik reageer ondertussen ook vermijdend als er weer maar eens een onnuttige discussie dreigt los te breken, alhoewel ze zelf zegt dat ik er meer over moet praten als er iets op mijn maag ligt. Maar dit is onmogelijk, want zij reageert dan telkens overdreven emotioneel en zal de schuld weer bij mij leggen. Ondertussen is het zelfs zo ver gekomen dat ik haar dan gewoon gelijk geef om verdere discussie of ruzies te vermijden.

Christine, ik kan me volledig vinden in die opluchting en het alleen willen zijn na de breuk, want dit was bij mij ook zo.

Ik zal nu dan even terug de kracht moeten vinden om nog maar eens met haar te breken en hopelijk dan definitief, hoe erg ik het ook voor haar vind. Als ik erover nadenk is het trouwens vooral voor haar dat ik een breuk erg vind en voor haar dat ik het telkens opnieuw probeer, niet voor mezelf.

Nogmaals bedankt voor jullie reacties, raad en steun en ik zal jullie op de hoogte houden van het vervolg.

Groeten,

Tom
(5842) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-11 16:18:00
Hallo iedereen,
Wat een verhalen allemaal. Ik herken het volledig. Het enige verschil is dat mijn Bl nog steeds bij mij is. Ik voel mij nu al schuldig tegenover hem dat ik hier iets over schrijf. Maar het lucht wel op om te lezen dat je niet alleen bent.
Shabannu.
(5843) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-11 16:39:00
Hoi Christine,

Wat goed dat je tot op heden geen contact hebt gezocht. Elke dag is er 1, en er zullen ook wel dagen komen dat het moeilijker is. Geloof me, ik heb er pas nog 1 gehad. En dit weekend vind ik ook erg zwaar, maar ik blijf eraan denken dat ik niet meer terug wil naar de leugens en het bedrog. Hou vol Christine, wij zijn er allemaal voor je!
Ik zal eens naar dat nummer luisteren wat je schreef, ben benieuwd. :D

Moeder van een BL kind, dank je wel voor je post. Het geeft enigzins troost, dat iemand met BL toch ook echte gevoelens heeft en dat het geen monsters zijn. Dat maakt het hele loslaat proces ook zo zwaar.Ik als ex partner van iemand met Bl wens hem al het geluk van de wereld toe, en ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat hij gelukkig word. Maar ik betwijfel het.

Tom,
Lees hier vaak, en als je behoefte hebt, post ook vaak. Ik denk dat je nu vooral de focus op jezelf moet gaan leggen. Je bent geen hulpverlener maar een partner. En het draait ook om je eigen geluk. Houd je familie op de hoogte indien je er een punt achter gaat zetten, zodat ook zij haar kunnen blokkeren eventueel. Het vereist veel kracht en doorzettingsvermogen, dus familie en vrienden zijn dan erg belangrijk.

Gisteravond was ook zo'n avond dat ik er helemaal doorheen zat, ik kreeg een vreselijke huilbui. Ik ben bijna 6 weken verder, en nog steeds geen contact. Proberen om mijn leven op te pakken is zwaar. Alles voelt zo eenzaam, ook al heb je 10 mensen om je heen. Iedereen zegt dat ik goed bezig ben, maar het voelt totaal niet zo.

Liefs,
Monique
(5844) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-11 18:19:00
Hey Tom,
Wat je schrijft komt me weer bekend voor. Ik heb het wel 16 keer op die manier uitgemaakt, omdat ik begon te twijfelen er verder voor te gaan. Zeker omdat het duidelijk was dat het vroeg of laat toch zou mislopen. Hij voelde die twijfel ook en ging dan nog erger uit de bol. Hiermee heeft hij me willen duidelijk maken dat IK de zieke ben en borderline heb, door dat aantrekken en afstoten. Ik wou hem terug omdat ik van hem hield en liep weer weg omdat hij zo verschrikkelijk pijn kon doen.
Maar mijn terugkerende twijfel maakte hem nog onrustiger! Dus eigenlijk lag het ook een beetje aan mij.
Daarom is het goed, voor mezelf maar ook voor hem dat ik definitief breek. Duidelijkheid!
Steeds vaker zocht hij mijn familie op om zich te rechtvaardigen en mij af te breken. Gelukkig kennen zij mij beter en hebben hem ook geblokkeerd.
Dat blokkeren voelt voor mij nog steeds vies... Het doet me pijn dat te moeten doen. Maar er is geen andere weg, vrees ik.
Ik heb ook politie moeten bellen omdat hij voelde dat het weer gedaan ging zijn. Hij wou het huis niet uit en zat op me te wachten..dronken en huilend. Hij kon het niet zei hij en wilde dood. Ik was bang dat hij me ging meenemen..de dood in. Sindsdien was ik uitermate op mn hoede als het niet goed met hem ging en ik weer de beslissing nam te breken.
Het is toch onvoorstelbaar dat ik het steeds opnieuw wou proberen. Zijn liefde en warmte deden me smelten. Het was mijn soulmate, met een foutje in zn hoofd..zo voelde het wel. En ik kon hem niet helemaal in de steek laten. Zocht me rot naar een manier dat het leefbaar kon zijn.

Een normaal leven heb ik sinds drie jaar niet meer gehad....
Ik heb deze keer NIET de intentie op het nog eens te proberen. Zoek hem dus niet meer op. Misschien is dat wel de enige manier dat ze een beetje tot inzicht komen en er hulp voor zoeken. dat is wat ik stiekem nog een beetje hoop.
Maar misschien maak ik mezelf dat weer wijs...
Wil je terug een normaal leven dan zal je hard moeten zijn en de knoop doorhakken! En VOLHOUDEN!
Want zoals ik al zei, het is nog erger en het wordt nog erger als je het steeds opnieuw moet uitmaken voor jou en ook voor haar.

Ik zit nu wel raad te geven maar weet dat ik het momenteel verdomd moeilijk heb en ik hoop dat ik het zelf zal volhouden!

Christine
ps ik val misschien vaak in herhaling met mijn verhaal, maar das dan mijn manier om het kwijt te kunnen. Sorry hiervoor..
(5846) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-11 20:31:00
Hallo Christine,

Je hoeft je helemaal niet te excuseren, het is zeer begrijpelijk dat je je verhaal kwijt wil en van je af wil schrijven. Bovendien heb ik er veel aan en ik denk dat dit voor heel wat anderen hier ook zo is.

Ik duim voor je dat je het vol zal houden en hoop dat het je deze keer zal lukken!

Ik zelf heb nu even wat tijd nodig om al mijn moed bijeen te rapen en er een punt achter te zetten.

Groeten,

Tom
(5847) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-12 07:23:00
Hoi Tom,

Misschien is het slim om tegen haar te zeggen dat je het zelf niet aan kunt een relatie met haar. Dat je niet meer bent wie je bent. Dat je niet sterk genoeg bent om met haar om te gaan. Dat ze niet het beste in jou naar boven haalt. Dat ze 9 van de 10 keer jouw energie wegslurpt in plaats van positieve energie geven.

Succes allemaal
(5849) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-12 09:07:00
Hallo Christine en Tom,

Ik snap wat jullie bedoelen, voor mij voelt het ook als een soort van verraad dat ik hem zo heb afgekapt. Maar welke keuze hebben we eigenlijk nog? Soms voel ik me erg schuldig na het lezen van jullie verhalen. Het lijkt wel of mijn situatie helemaal niet zo erg was. Hij heeft me een aantal keren bedrogen en voorgelogen (waar ik weet van heb), en hij kon absoluut niet met geld omgaan. Een baan kon hij ook niet volhouden.
Maar ik ben zo vaak aan de kant gezet nu door hem, en dat kan ik niet meer verdragen. Hoezeer ik ook van hem hou en mis, ik weet dat er een volgende keer komt dat ie me aan de kant trapt. Met elke breuk werd het ook erger.
Soms hoop ik dat hij contact opneemt, omdat het gemis zo erg is. Maar ik moet volhouden, dat verdriet slijt wel een keer.

Liefs,
Monique
(5851) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-12 10:45:00
Hey Monique,
Ik hoor ook constant dat ik goed bezig ben..en het voelt inderdaad helemaal niet zo. Ook al weten we ondertussen dat we cht wel goed bezig zijn als we volhouden.
De relatie verbreken en alles blokkeren is op het moment dat we't doen nog het gemakkelijkste. Het is vooral de periode die erop volgt. Stilte...gemis..verdriet..onmacht..frustratie...verlangen. Het maakt je eenzaam! Ik voel me ook zo ontzettend eenzaam! Ook al heb ik mensen om me heen. Ik ben ook moe..van te vechten tegen die gevoelens. Soms lijkt het leven zonder hem nog rottiger, dan met hem. Dat is een belachelijke denkwijze, want dat IS helemaal niet zo! Ik herinner me nog vaak de crisismomenten waarbij ik lag te snakken om weg te komen, vr weg uit zn buurt. Uitgeput en leeggezogen...en hl overtuigd DIT WIL IK NOOIT MEER! en ik verlangde zo naar RUST!
Die heb ik nu. Ik mag slapen, kan overal naartoe waar ik wil, kan zeggen wat ik wil, kan op tijd op mn werk verschijnen.. Ik zou opgelucht moeten zijn! Maar dat is dus niet....
Hij spookt voortdurend in mijn hoofd, ook al heb ik al mijn vrijheid terug.
Het is niet alleen het onleefbare van de relatie waar je een punt achter zet, het is eveneens het ontzettend mooie ervan dat je achterlaat. Hij kon me zo ongelofelijk intens vasthouden..zijn liefde voelde ik tot in de toppen van mn tenen. Een zo intens warm gevoel.. Avontuur ook, want elke dag maakte die wel iets mee. Dat kinderlijke in hem maakte mij warm.. Eigenlijk kan ik niet goed onder woorden brengen wat ik nu enorm mis. Ik blijf verliefd..
En het maakt me een beetje bang voor de toekomst. Bang dat intense nooit meer te voelen. Bang dat ik hem zal blijven missen ook al zou ik iemand nieuw tegen komen en hierdoor ergens eenzaam zal blijven..
Hopelijk ben ik mis en zal de tijd mij anders doen voelen en denken.
En kan ik hier ooit een ander en meer motiverend verhaal schrijven.

Veel liefs,
Christine
(5852) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-12 14:58:00
Dag allemaal,

Ook ik heb drie weken geleden gebroken met een Borderliner, voor de zoveelste keer...
Zes maanden waren we samen, en ik ben volledig leeg.
Zelfs fysiek lijkt alle stress nu zijn gevolgen te hebben, ik heb migraine, kan niet slapen, als ik slaap heb ik nachtmerries en ik heb een algemene peesontsteking in ellebogen, schouders, dijen en zelfs mijn kaakgewrichten.

Ik blijf worstelen met de vraag of ik echt geen manier had kunnen vinden om er beter mee om te gaan, al besef ik ten volle dat mijn partner echt ziek is en dat dat nooit meer goed komt. Mijn partner is een Amerikaan, van Indiaanse afkomst. Als kind werd hij verwaarloosd en mishandeld. Volgens ik uit zijn verhalen kan afleiden, was zijn moeder ook Borderliner en zij werd verscheidene malen opgenomen in een instelling. Als kind werd mijn partner door zijn moeder vernederd, uitgescholden en fysiek mishandeld. Bovendien werden zijn 2 oudere broers door haar aangemoedigd om hem hem te slaan en te vernederen. Mijn vriend liep dan weg, kroop onder een bed of in een kast, en bleef daar uren wachten tot zijn vader thuiskwam en hij weer tevoorschijn durfde komen. Op 12-jarige leeftijd werd hij verhuisd naar zijn tante, waarschijnlijk met goede bedoelingen vanwege zijn vader, maar hij verloor dus zijn thuis en zijn vader op die manier. Bovendien was hij hoogbegaafd, en op 16 jaar had hij de middelbare school al afgewerkt. Met als gevolg dat hij toen besliste om zich aan te sluiten bij de US Navy Seals. Van zijn 17 tot zijn 19 jaar vocht hij in Vietnam. Nadien bleef hij lange tijd bij het Amerikaanse leger, daarna maakte hij de overgang naar Blackwater. Hij heeft dus zijn hele leven in oorlogssituaties gezeten. Naast Borderline lijdt hij duidelijk ook aan Post-traumatische stress, met dissociatie, voortdurende alertheid en nachtmerries tot gevolg.

Dit verhaal raakte mij erg, en vooral door zijn grote overtuigdheid en verliefdheid in het begin, was ik zo blij, fier dat ik deze man misschien nog gelukkig ging maken in het laatste kwartaal van zijn leven. Hij wou trouwen, zelfs nog een kind erbij, en ik was de beste, liefste vrouw die hij ooit had gekend. Ik dacht dat de liefde alle problemen zou oplossen.

Langzaam maar zeker kreeg ik echter door dat niet Post-traumatische stress het grootste probleem was, maar dat hij psychisch niet in orde was, en dat dit voornamelijk te maken had met zijn jeugd.

Het was bijna onmogelijk om samen uit te gaan, in iedere man zag hij een potentieel gevaar, ik kon niet praten met anderen, zelfs niet met vriendinnen, want hij eiste mijn volledige aandacht op. Thuis moest ik voortdurend opletten wat ik zei en deed. Ieder woord, iedere blik of kleine onoplettendheid waren voldoende om bij hem de angst, het wantrouwen, de woede, het verdriet op te wekken.

Mijn status veranderde voortdurend... van mooiste, liefste, sterkste vrouw ter wereld, naar hoer, leugenaar, gemene op geldbeluste... enz... Tijdens de 6 maanden dat we samen waren, stonden zijn spullen evenveel buiten onder de carport als binnen, want iedere kleine ruzie leidde onvermijdelijk tot het zogenaamde einde van onze relatie. Er werd met dingen gegooid, en ik werd bedreigd met van alles en nog wat : dat hij mijn familie zou lastigvallen en mijn exen, dat hij iedereen zou vertellen wat een slecht mens ik was, dat hij in mijn huis zou binnendringen s'nachts, dat hij mij op straat zou aanvallen als hij mij tegenkwam, ja zelfs met de dood werd ik een keertje bedreigd.

Als je dit allemaal op een rijtje zet, zegt elke normale mens : ben je nou helemaal gek, loop daar alsjeblieft zo snel mogelijk van weg !

En toch is het zo moeilijk, omdat je ook die andere kant gezien hebt : het liefdevolle, de zeer grote nood aan genegenheid, de zorgzaamheid, het hunkeren naar samenhorigheid, de grote moeite die hij deed met bloemen, cadeaus en lieve woorden, de goede voornemens, de spijt om wat hij gedaan had, en zijn pijn.

Het is moeilijk, want ik vind dat hij het verdient om gelukkig te worden, om zich bemind te voelen, om minder pijn te lijden... en toch... weet ik dat ik dat niet voor hem kan realizeren, hij is simpelweg kapot, stuk... Dus telkens opnieuw vervalt hij in dezelfde pietluttige ruzies, het wantrouwen, de woede, en kan hij dat onmogelijk stoppen...
En telkens opnieuw heeft hij dan zo'n grote spijt en pijn en angst om mij te verliezen...

Mijn pyscholoog heeft het me vandaag op een zo'n duidelijke manier uitgelegd, dat ik er 2 uur lang heb om gehuild. Hij zei : het is zoals een alcoholist, die drinkt ofwel niet ofwel teveel. Een beetje drinken kan hij niet. Genezen wil dus zeggen : volledig stoppen met drinken. En zo dus ook voor de Borderliner : wanneer hij alleen is, kan hij zich handhaven, daarvoor heeft hij een aantal overlevingsstrategien ontwikkeld, vaak al van kindsaf aan. In een relatie vervalt hij voortdurend van ALLES naar NIETS, zijn partner is een bodemloze verslaving, die hem nooit genoeg kan geven en van zodra een woord of een blik nog maar laat vermoeden dat zijn partner hem misschien niet meer graag ziet, slaat de balans over naar NIETS. Dat brengt een ondraaglijke pijn, want verlaten worden is zijn grootste angst, en dus probeert hij dit/zijn partner 'uit te spuwen'.

Ik ben blij dat ik deze site tegenkwam, het heeft me deugd gedaan om jullie reacties te lezen. Het doet nog heel veel pijn, want ik zie hem graag en ik weet dat hij ook anders zou willen zijn, maar het is niet leefbaar, ik MOET aan mezelf denken, en aan mijn kinderen.

En toch voel ik me mislukt, omdat ik geen manier gevonden heb om hiermee om te gaan, en omdat ik wil dat ook hij gelukkig wordt.

Veel liefs,
Lara.
(5853) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-12 15:08:00
Hoi Christine,

Geloof me, ik voel me precies zo. Het gemis naar de goede dingen. het verlangen naar hem, als hij in een goede flow zat. Zijn humor, zijn lach, zijn geur eigenlijk alles. Maar dan denk ik ook maar gauw aan wat hij gedaan heeft, en dan voel ik dat ik al die drama niet meer wil.
Ik voel me ook eenzaam en alleen. Waarschijnlijk kom ik nooit meer hetzelfde tegen, dat intense gevoel. Maar het intense verdriet zal ik ook nooit meer tegen komen. Ik vecht niet meer tegen mijn gevoel, als ik verdrietig ben, dan is dat maar zo. Ik ben het vechten beu. Mijn therapeut, zegt juist dat je die gevoelens moet toelaten, en dat doe ik dan maar ook. Soms word ik overvallen door een gigantische huilbui, verdriet om wat er niet meer is, en wat niet meer terugkomt. En dat lucht op. Ergens heb ik nu rust, hoef ik niet meer bang te zijn dat hij me belazerd. Of de neiging hebben om hem te checken. Ik denk dat hij me vaker belazerd heeft dan waar ik weet van heb. Dat is toch geen leven?
Laten we ons niet druk maken over het wel of niet alleen blijven, geef eerst dit een plek. Gun jezelf de tijd. Je bent een persoon met een goed hart. En je verdient iemand die dat waardeert en er met zorg mee om gaat.

Dikke knuffel,
Monique
(5854) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-12 16:35:00
Na een relatie van 6 jaar trof ik mijn geliefde aan met een andere man, de persoon in kwestie vond het ook nog even nodig mij te vertellen dat hij nu een relatie met haar had. 6 jaar heb ik gevochten voor deze relatie, 6 jaar heb ik al mijn energie erin gestoken om het te doen slagen. De emoties liepen soms hoog op, de stemmingswisselingen en haar onverklaarbare gedrag op soms 1 zin die ik vertelde werkte destructief. Ik dorst op een gegeven moment niets meer te zeggen omdat ik niet weer zin had in eindeloze gesprekken die niets oploste. Ik heb geknokt voor alles, haar zelfbeeld, gewicht, eetstoornissen en de nodige problemen op haar werk. Ik heb haar geholpen met adviezen en steun en nu keren deze goed bedoelde adviezen met zoveel liefde gegeven tegen mij. De hele wereld leek wel tegen haar te zijn en ik trapte erin. Ik krijg nu te horen dat ik mijn oordeel al klaar had en dat er geen ruimte was voor haar verhaal. Ik had haar in de hoek gedrukt en ze zag geen mogelijkheden meer om eruit te komen. Wat ze mij nu vaak zegt is ik moet rust hebben en je moet me geloven er is geen andere partner ik hou nog steeds van jou met heel mijn hart.
Ik heb veel verloren, het contact met mijn kinderen, omdat zij er niet mee overweg kon. Ze gaf vaak aan dat mijn kids haar haten en dat ze haar pijn deden. Om de vrede te bewaren ging ik af en toe met mijn kids iets leuks doen maar thuis kwamen ze niet meer. Dit zelfde gebeurde ook bij mijn broer ook daar was van alles mis mee waardoor ik hem ook niet meer uitnodigde. Ondanks dat we probeerde vriendschappen te sluiten op een feestje kwam er niets tot stand, aan iedereen mankeerde wel wat en zo kwam het nooit tot een afspraak. We waren altijd alleen en op elkaar aangewezen. Hobbys die ik uitvoerde kwamen tot stilstand ik mocht wel gaan maar de blik die ze dan gaf sprak boekdelen. Vaak keek ze dan met zon blik je laat me weer alleen. Alleen voor je eigen plezier en als ik dan toch ging wist ik dat we in de avond weer ruzie zouden krijgen om iets onbenulligs.
Toenaderingen om te helpen worden niet toegestaan, antwoorden komen niet en za laat mij ontredderd achter zonder dat ik weet wat er nu is gebeurt. Op 31 dec staan we nog te kussen op een boot, het inluiden van 2015 en een dag later tref ik haar aan met een ander.
Ze was altijd als de dood dat ik vriendschappen zou aangaan, dat ik haar dan niet meer zou zien. Vrouwen op mijn FB waren een bedreiging voor haar, vaak vroeg ze wat heb je daar nu mee, je heb mij toch!
Soms kwam ik thuis na een dag werken, dan voelde ik de spanning al en wist deze avond gaat het weer gebeuren. En ik kon bijna de klok erop gelijk zetten, net voordat we gingen slapen konden we ruzie krijgen om niets. Dan ging het vaak over een woord wat ik had gebruikt bij whatsapp, het woord in de sprak liefde uit, maar in haar ogen was het vernederend. Uren konden we dan over 1 woord praten maar de essentie van het verhaal werd compleet aan voorbij gegaan. Tot op het bot ben ik gegaan voor haar en diep in mijn hart kan ik nog steeds zeggen dat ik heel veel van haar hou.
Tot twee keer toe, nu derde keer heb ik haar betrapt met een andere man. Er was nooit sprake van een relatie alleen vriendschap vertelde ze me. Maar berichten die ik later las wezen een hele andere richting op. Ik kwam er ook achter dat ze op een dating site stond ingeschreven, woonachtig in een hele andere plaats dan waar we wonen, single en op zoek naar mannen. Het doet me allemaal zoveel pijn en snap niet waar ik dit aan verdiend heb. Ik heb haar de twee vorige keren vergeven, gewoon omdat ik zoveel van dit meisje houd maar er is geen zee mee te bevaren alles loopt iedere keer vast.
Ik heb haar zo vaak geholpen, zo vaak uit de put getrokken en nu zegt ze dat ze rust nodig heeft en mijn oordelen meer dan zat is. Ze kan er niet meer tegenop, maar 5 minuten later zegt ze dat ze me mist en heel veel van mij houd. Het liefst weer naast me kruipt in bed en samen in slaap vallen. Ze geeft me een kus en laat haar betraande ogen zien, om op het zelfde moment te zeggen ik wil dat jij gelukkig ben. Je wordt van het ene moment op het andere op een compleet verkeerde voet gezet. Vanavond heeft ze mij uitgenodigd bij haar thuis, ineens ik stond perplex. Tijdens alle telefonische gesprekken duwt ze me weg, wil ze niet van me weten en wil ze rust. En een paar uur later nodigt ze me uit op de koffie. Ik heb nog geen idee wat me te wachten staat maar de site en de verhalen die ik hier lees versterken mij wel. Ik kan rekening houden met ongewone uitspraken en me alvast beschermen tegen nodeloos kwetsend gedrag.
Misschien had ik hiermee wel mee moeten beginnen, in een goed gesprek vertelde ik mijn broer wat er allemaal gebeurde. Hij wist meteen te zeggen Borderline ik wist niet eens wat het was tot ik verhalen begon te lezen en de symptomen die daarbij horen. Ineens kan je de puzzel uitleggen en begrijp je wat er al die tijd is gebeurt. Ik heb afgelopen dagen zoveel gelezen en zit vaak met tranen in mijn ogen van herkenning. De liefde van mijn leven, mijn muze waar ik alles voor gaf ben ik nu aan het verliezen gewoon door die stomme ziekte in haar hoofd. Nog steeds zou ik met haar morgen willen trouwen uit liefde voor en met haar, maar weet nu ook door het lezen van reacties dat dit een zeer moeizaam proces is en dat kans op slagen niet eens verzekerd is.
Ik voel me totaal leeggezogen, alle energie is bij me weg door haar te helpen. De confrontatie met de andere man deed me zeer en het lijkt dat zij het de gewoonste zaak van de wereld vind. Dat het uiteindelijk nog mijn schuld is ook. Ik mag nu wachten op haar keuze, doorgaan of stoppen en het vreet aan mij ik zou ze nog steeds terugnemen, maar vraag me af of ik het nog wel kan opbrengen.
Ik ga na het lezen van alle verhalen, die mij ongelofelijk veel steun geven de situatie vanavond omdraaien. Ik stel haar voor de keuze een brief met al mijn bevindingen heb ik al klaar. Of ze zoekt hulp samen met mij of het stop nu hier en nu. Het zal verschrikkelijk zeer gaan doen, dat weet ik nu al, maar het is nu of nooit. Ik belang zelf in de goot zo en hou nog net teveel van het leven om dit te voorkomen, dan maar zonder haar hoeveel pijn het ook doet.

Henk
(5855) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-13 08:06:00
Hoi Henk,

Wat een verhaal zeg, ook in jouw verhaal herken ik veel. Zeggen dat ze rust nodig hebben en n er is geen ander, om vervolgens de volgende dag te ontdekken dat er wel iemand anders is. Breken met je partner gaat pijn doen, maar je hebt nu ook al pijn. We zijn niet op deze wereld om hun te redden. Mijn ex partner wilde geen professionele hulp, ook al zei hij elke dag dat het zo zwaar was om BL te hebben. Het was altijd voor hem zwaar, wat het met mij deed daar werd niets over gezegd.
Het houden van is zeker niet weg en dat maakt het ook moeilijk, we willen ze helpen, maar helaas kunnen we dat niet alleen.
Ik heb moeite met het opbouwen van vriendschappen, ik ben altijd op mijn hoede. Vreselijk vind ik dat.
Mijn hart breekt als ik aan mijn ex denk, en wetende dat hij nooit gelukkig gaat worden op deze manier.
Wat ik ook altijd moeilijk vond is dat je met een terloopse opmerking iets bij hun triggered, terwijl je het helemaal niet zo bedoeld.
Hopelijk ging je gesprek met haar goed, wat de uitkomst ook mag zijn.
heel veel sterkte

Monique
(5856) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-13 22:13:00
Zo blikt dus dat een borderliner een borderliner is, elk verhaal lijkt je eigen verhaal, de details daar gelaten.
Het is gewoon moeilijk, de definitieve breuk duurt gewoon heel lang, de verstand en je hart spreken elkaar tegen, dat maakt het zo moeilijk.
Het ene moment ben je boos op je borderliner het andere moment heb je een soort medelijden.
Geef jezelf de tijd, geheel geen contact is het beste,maar is bijna niet vol te huden, ook mij lukt het niet.
Maar elk contact maakt het toch makkelijker, het contact wat wij steeds hebben wordt steed grimmiger, hij kan (via app) van het ene op het andere moment omslaan, zegt dat hij nog van me houd, elke dag aan me denkt, maar gelijkertijd bedreigd hij me.
Ik geef mezelf de tijd, het kan niet snel, maar geloof me het gaat steeds beter, door de idiote uitspraken van hem en de bedreigingen, kom ik steeds meer tot besef dat het onbegonnen werk is, het houden van verdwijnt heus wel, tenminste op de manier zoals het was dan. Zal hem nooit vergeten maar het houden van wordt anders.
Dus mensen tijd is de sleutel, geef het de tijd eng eens tijd en het komt goed echt waar.
L.b.
(5859) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-13 22:26:00
Monique,
Dank voor je reactie, soms zou ik willen dat er een praatgroep zou zijn voor ons om ervaringen te delen. Dat zo het misschien makkelijker maken en dragelijker. De tol die je betaald is groot, je heb zoveel liefde en energie in een relatie gestoken en uiteindelijk blijf je met lege handen achter. Volstrekt verward en het besef dring nog steeds niet tot je door. Als ze vanavond of morgen voor mijn deur zou staan zou ik er denk ik zo weer intrappen, zoveel hou ik van deze vrouw. De kennis dat het een ziekte is maakt het nog zwaarder, het gevoel dat ze je juist nu nodig heeft en haar dan in de steek laten.
Gisteren ging het gesprek zoals verwacht ik kreeg alle schuld op me ik had haar te vaak in de hoek gedreven te vaak verbaal monddood gemaakt. Terwijl dit altijd juist andersom was, ze kon soms de vreemdste opmerkingen maken die recht door je ziel ging. We konden het hebben over koffie of thee en dan plotseling kon ze zeggen je houd niet meer van me je heb een ander. Volstrekt in de war door zon opmerking zaten we de rest van de avond met bonje.
Toen ik het spel ging meespelen en inderdaad alle schuld op me nam werd ze bang, ineens als een blad aan de boom draaide ze om en begon ook schuld te bekennen. We hebben veel gehuild, we hebben nog gekust en elkaar stevig vast gehouden, het deed pijn zo verschrikkelijk veel pijn haar op deze manier los te laten. Ik heb internet volledig doorgespit en inmiddels zoveel gelezen dat ik me kon indekken wat er stond te gebeuren. Het was hartverscheurend en een trieste gebeurtenis.
Bij het verlaten van haar woning zij ik nog dat ik van haar hield en ging naar huis. Nog geen twee uur daarna staat ze voor mijn deur met een handgeschreven brief, een grote spijtbetuiging en dat ze hoopt dat we elkaar nog zullen vinden in de toekomst. Dat ze zelfs als eerbetoon nog een tattoo wil laten zetten ter herinnering aan onze liefde. Dat verscheurt je ook, zou ik het dan allemaal verkeerd zien. Ik heb vandaag misschien wel honderd keer getwijfeld aan haar ziekte. Stel als ik het nu helemaal fout zie en inderdaad de verkeerde keuze maakt dan ben ik mijn muze kwijt voor eeuwig. Twijfel en onzekerheid daar loop ik nu mee rond en is zo vermoeiend dat ik overdag niet een stap voorruit kom. Heb me zelfs ziek moeten melden op werk alles lijd eronder en vraag me af of ik er ooit van los kan komen.
Daarom het idee van een praatgroep, dat zou helpen je kan iets delen wat je samen gemeen heb. Als je buitenstanders verteld wat er aan de hand is begrijpen ze het maar half of helemaal niet. Ze begrijpen niet hoe diep je ben gegaan om dit te redden en dat je daarmee een stuk van je ziel heb meegegeven. Mijn leven staat compleet op zijn kop ik moet alle energie bij elkaar schrapen om de dag door te komen. Kon ik maar.
Henk
(5860) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-13 22:29:00
Hoi allemaal,

Via google deze site gevonden en sta versteld van de herkenbare situaties. Ik ben bijna 25 jaar getrouwd geweest en 7 maanden gelden gescheiden van mijn vrouw die Borderline heeft. In het begin van het huwelijk leek alles goed te zijn. Ik wist allen dat ze in haar pubertijd overspannen was geweest. Wel kreeg ik steeds meer het gevoel geclaimfpd te worden. Dat leek liefde maar bleek meer angst. Nadat we 2 prachtige dochters kregen begon haar gemoedstoestand te veranderen. Ze kreg steed meer huilbuien en die gingen op den duur meer gepaard met woedeaanvallen. Ook werd ze steeds banger voor haar omgeving. Ze stopte met werken uit angst voor haar baas en begon onze vrienden en kennissenkring af te breken. Onze levens ontwikkelden zich in totaal verschillende richtingen. Uit liefde en medelijden heb ik veel met haar gepraat en waarschijnlijk veel te vaak dingen geaccepteerd. Grenzen laten overschreiden. De wisseling tussen liefde en woede van haar kant maakten het steeds moeilijker om eerst richting kinderen en later richting onze omgeving te verbergen. Een ware uitputtingsslag. Al met al heeft dit 12 jaar geduurd. De laatste 4 jaar werden de uitspattingen zelf zo hevig dat ze afscheid van haar familie begon te nemen. Onze sociale omgeving werd steeds benauwder. Ook de woede / angst aanvallen werden steeds heviger en frequenter. Er ontstond een onhoudbare situatie waarbij ik zelf lichamelijke klachten begon te krijgen. Het was niet altijd slecht. Als ze goede momenten had was ze instaat naar zich zelf te kijken en prees mij voor het geduld dat ik met haar had en de vele energie die ik in haar stak. Alleen mocht er absoluut niet buitens huis over worden gepraat. Bij de vele slechte dagen draaide zij bij alle problemen alles om en was een ander altijd de oorzaak. Helaas werd de situatie als maar slechter en uiteindelijk zo onhoudbaar dat zij zelf is weg gegaan. Vanaf dat moment draaide zij alles om en begon mij in onze totale omgeving uit te kotsen. Het lag allemaal aan mij dat onze in de ogen van allen fantastische relatie was kapot gegaan. Dit tot verdriet van mij en mijn 2 dochters. Ongelofelijk hoe totaal verzonnen en omgedraaide verhalen in da afgelopen tijd met hoge snelheid en volle overtuiging in mijn omgeving werden verspreid. Ongelofelijk ook hoe ondanks dit bijna mijn totale omgeving achter mij bleef staan. Tot op heden heb ik haar ziekte, borderline, alleen aan mijn naasten toevertrouwd. Ik wil niet vechten, noch verwijten. Ik wil geen negatieve energie kwijt. Ik wil mijn karakter niet laten veranderen, al heeft het wel deuken opgelopen. Al kan ik het af en toe wel van de daken af schreeuwen. Het verwerken is moeilijk. In hoge snelheid heb ik de scheiding voor ons beiden goed geregeld zodat zij financieel goed achter blijft. Ik probeer mijn kinderen te stimuleren contact met haar te houden maar dat gaat moeizaam. Zelf vermijt ik inmiddels alle contact. Ik ben in de afgelopen maanden zeker 15 keer in de val gelopen van eerst goed contact, dan verwijt en daarna weer ruzie en woede van haar kant. Inmiddel heb ik een lieve vriendin en sta er van te kijken hoe mooi een relatie kan zijn. Ik ben me bewust van de achtbaan waar ik nog steeds in zit. Ik moet de oude en nieuwe gevoelens duidelijk scheiden. Na 7 maanden van hard werken aan de oplossingen en alles wat daar bij komt kijken is het nu tijd voor mijzelf. Ik heb nog nooit zoveel gehuild als in de afgelopen maanden en heb het er ook nu nog vaak moeilijk mee. Toch weet ik dat ik nu draai en jullie verhalen geven mij het gevoel dat ik niet de enige ben. Heb wel hulp gezocht bij een therapeut, maar leg maar eens uit hoe het is met een borderliner te leven. Dat is haast onmogelijk. Ik hoop dat mijn ex-vrouw ondanks alles haar leven weer kan oppakken en ophoudt mijn leefomgeving te besmetten met alle leugens. Toch ga ik haar niet haten. Dat heeft geen zin. We hebben ook mooie tijden gehad en we hebben 2 prachtige dochters samen. Maar 1 ding is zeker: het had mij uiteindelijk mijn kop gekost. Nu werken aan de dag van morgen, het begin van een hopelijk kooie toekomst met veel warmte en liefde.

Dank aan allen voor jullie openhartige verhalen. Ik zal deze site nog vaak bezoeken.

Groetjes, Ricardino
(5861) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-13 23:29:00
beste henk,

als ik jouw verhaal lees heb ik verdriet..verdriet om jullie beiden, maar momenteel toch het meeste verdriet om jou!!
je hebt het zes jaar volgehouden uit liefde, op eieren gelopen, niet wetend wat elke dag zou brengen en maar hopen en volhouden!! chapeau
ik denk dat je intussen al ver over je grenzen heen bent gegaan...ik hoop en smeek je bijna opdat je nu toch echt de stap voor jezelf zou zetten en een nieuw leven opbouwen zonder je borderline vriendin; makkelijk zal dat niet zijn, ze zal nog vaak door je hoofd spoken... maar je hebt wel recht op meer...je hoeft je niet te laten bedriegen tot drie maal toe, ondanks de borderline... zij heeft er zeker niet om gevraagd....maar jij zeker niet. zij kiest als het haar uitkomt voor andere relaties zonder echt te beseffen hoe ze je kwetst; jij doet dit niet..

jij kan haar niet helpen om professionele hulp te zoeken en samen lukt dit al zeker niet geloof mij. pas als zij inziet dat ze afdwaalt, afzakt, niet meer kan en zelf inzicht krijgt in het feit dat ze ergens hulp moet zoeken en nodig heeft kan dit haar misschien helpen, voor zichzelf, haar toekomst. het is lang niet zeker dat ze deze stap zal zetten of volhouden...maar dit proces moet je laten verlopen buiten jou om!! jij hebt genoeg geinvesteerd je bent helemaal op, zelfs al is het allemaal sterker dan haarzelf, ..ik kan je enkel aanraden sterk te zijn en deze relatie beetje bij beetje achter je te laten, de mooie momenten niet mooier te maken dan ze waren en de mindere niet erger dan ze waren; kies nu voor jezelf en je eigen toekomst...misschien eerst rustig tot jezelf komen om dan beetje bij beetje te zien waar hett je brengt, misschien in een stiller vaarwater met een stiller maar betrouwbaar meisje , die je niet de hoogtes brengt, maar nog veel minder de laagten,maar een rustige verhouding met wederzijds respect en liefde en de gewone dingen des levens
veel sterkte en liefs,celine,moeder van een borderline dochter
(5862) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 02:26:00
Na alle reacties op deze site gelezen te hebben weet ik het zeker, het gaat echt niets worden.Ik heb niet eens een relatie met mijn borderlinevriend en het is nu al moeilijk, al 8 jaar lang.zei hij maar gewoon dat hij niet van me hield, dan kon ik verder denk ik, maar ik hou zo veel van hem dat ik totaal geen oog heb voor andere mannen, denk alleen aan hem.Heb al vaker het contact een tijd verbroken maar kreeg dan zo, n spijt, mistte hrm vreselijk en voelde me schuldig omdat hij zich vast in de steek gelaten voelde, maar dat voel ik me ook altijd want hij bepaalt altijd alles, wanneer we elkaar zien etc. Tot voor kort zag ik hem eens in de 2 week want maakte schoon bij hem en zag hem geregeld in de kroeg waar we samen kwamen maar hij is verhuisd (iets verder weg)dus contact is stuk minder ondsnks de belofte om contact te houden.Hij weet van zichzelf heel goed van z, n stemmingswisselingen, z, n woedeaanvallen.kortom weet van zichzelf dat hij een moeilijke man is en gaat daarom geen relatie aanWat opzich echt heel verstandig is van hem maar als we elkaar zien dan is er zo, n spanning, ik voel en weet gewoon dat hij van me houdt maar hij zal er nooit voor uit komen, veelste bang voor weer een mislukte relatie, want die heeft hij in overvloed gehad.Toen ik voor het eerst getuige was van een extreme woedebui vertelde hij daar later over dat ik te dichtbij kwam.Die uitleg kwam net nadat ik alle borderline/bindingsangstsites had doorgespit, dus toch...ik wist eerst niet eens wat borderline was...krn deze man al 32 jaar, al eerder wat mee gehad als 19 jarige, hem weer ontmoet na m, n scheiding, nu 8 jaar geleden en sta weer op hetzelfde dode spoor.toen was ik een scharrel van hem en was hij nog getrouwd, hij m, n eerste liefde.was echt stapelverliefd maar ben er mee gekapt omdst ik geen getrouwde man ambieerde.hij heeft me toen eigenlijk gewoon gebruikt want van zijn kant was het geen relatie en hsd hij waarschijnlijk meer scharrels inclusief een vrouw en dochter.Hij was voor mij in die tijd een soort vader die ik nooit echt gehad heb.Maar ik weet nu inmiddels dat die woedeaanvallen allemaal angst is.ik was daar in het begin best bang voor en deed m, n uiterste best om geen dingen te zeggen die hem boos maakten, want tegen kritiek kunnen ze absoluut niet, ook angst.het draait gewoon allemaal om angst, echt zo zonde.Angst voor liefdesverlies.Maar ik probeer hem nu uit m, n hoofd te zetten en m, n hart open te stellen voor andere mannen , het wordt echt te gek.ben de hele dag met hem bezig en dat wil ik gewoon niet meer!
(5863) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 07:44:00
Hallo Henk,

Ik snap helemaal wat je bedoelt, maar bedenk jezelf eens goed: Is dit wat je wilt de rest van je leven? Ik denk dat je wel meer waard bent dan dit.
Natuurlijk hou je nog van haar, dat kun je niet zo maar uitschakelen. Ook ik ben pas sinds vorige week weer normaal aan het werk, ik was totaal gebroken. Het is echt vreselijk wat het met ons als partner doet. De frustratie dat je ze niet kunt helpen, de twijfel, het verdriet, de boosheid. Het lijkt soms wel of je in een centrifuge zit. En toch merk ik na 6 weken dat ik me rustiger begin te voelen, ik word nu al een paar dagen niet compleet badend in het zweet wakker. Het eten gaat beter. Maar het verdriet en gemis zijn er nog steeds.
Dit is dan wel niet een live praatgroep, maar je kunt hier wel van je aftypen, en je kunt hier ook steun vinden.

Wees niet te hard voor jezelf, en geloof me er is niks wat je kan doen om haar te helpen. Dat dacht ik ook altijd, maar dat heeft mijn therapeut wel uit mijn hoofd gepraat.

Heel veel sterkte.

Liefs
Monique
(5865) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 10:11:00
Mooi antwoord Celine en de realiteit!

Ik heb ook 4 pogingen gedaan nadat mijn ex borderline vriendin weer eens terug was gegaan naar haar ex vriendVol verdriet bleef ik achter en na enkele weken kwam ze met hangende pootjes en traantjes weer terugooooo wat was ze zielig en wat miste ze me, ze kon echt niet zonder meKeer op keer begon ik opnieuw totdat ik totaal gebroken was en focus alleen nog maar op haar lag.
Mijn hobbys, vrienden en werk waren ondergeschikt en mijn leven draaide om haar welzijn.walking on eggshells zoals ze het zo mooi zeggen (er is zelfs een boek van).

Toen ik aangaf het niet meer te trekken ging ook mijn ex ineens in therapie want ze wilde mensen geen pijn meer doen en ze wilde me niet verliezen.Ze is naar het GGZ gegaan en heeft daar een cursus VERS gedaan. Tijdens deze cursus heb ik voor mezelf een cursus Omgaan met Borderline gedaan waar ik erg veel aan heb gehad en ook mede omdat ik daar in real life lotgenoten trof en daar ontzettend fijne gesprekken mee had. Eindelijk erkenning voor alles wat ik meemaakte en waardering dat ik al zoveel gedaan had.

Ik ging dus zoals geleerd grenzen stellen.manman wat een drama was dat. Onze relatie werd van kwaad tot erger en al snel bleek dat mijn ex wel keurig in therapie was maar hier zelf eigenlijk weinig zin in had. Ze heeft ook meerdere malen tegen me gezegd dat de mensen in haar therapie toch wel veel erger waren als haar en dat het gelukkig bij haar allemaal wel mee viel

Ik heb werkelijk alles gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag. Heb haar zelfs gevraagd in de ochtend als ze wakker was aan te geven hoe ze zich voelde zodat we beiden rekening konden houden met haar vaak korte lontje. Een A4 vol met woorden van gemoedstoestanden op tafel gelegd zodat zij er elke ochtend een pen bij kon leggen en ik daar rekening mee kon houden.Plots zij ze tegen me: Uhmmm wat is dit woord eigenlijk: prikkelbaar of down en hoe voelt dat.Ik weet eigenlijk nog steeds niet of ze dit echt meende maar ze gaf aan niet te weten hoe het voelt.
Ik heb toen een A4 met emoticons op tafel gelegd waarbij ze de goede gelaatsuitdrukking kon kiezen..Dit heeft ze zon 3 dagen volgehouden en toen vond ze het echt onzin.
Al met al dus alles gedaan, van grenzen stellen tot het rekening houden met haar emoties.Niets hielp en ze raakte in een depressie, werd steeds vaker moe en lag dagen op bed.

Uiteindelijk weer ruzie over samenwonen en kinderen die ze binnen 2 jaar wilde, wat ik niet wilde omdat het helemaal niet goed ging. En daarbij had ik gewoon de financile middelen niet om haar full time in huis te nemen zonder dat ze werkte. Ze wilde ook niets afdragen want het was immers mijn huis en niet van haar, elke dag ging ze in bad en stookte ze de boel flink warm als ik was werken (ze heeft zelfs gezegd dat als ze moest betalen ze haar woon-bijdrage terug wilde hebben als ik het ooit uit maakte en dat haar vader dat ook vond)Ja, de mijne had ook behoorlijke narcistische trekken. Overigens werden de boodschappen gesplitst op de lopende band van de Albert Hein en die ene fles cola betaalde ze niet want die dronk ze toch nietNog nooit meegemaakt!

De laatste maanden van onze relatie had ze haar ouders weer volledig achter zich en vonden ze beiden dat ik haar gebruikte en haar geen zekerheid gafIk kan je zeggen dat je jezelf dan echt waardeloos voelt na alles wat je dan gedaan hebt 3jaar lang en ook nog eens iedereen tegen je krijgt. Ik trok het me enorm aan dat ik een gebruiker werd genoemd en voelde me slecht.

Mijn ouders hebben ontzettend veel moeite gedaan om me uit deze diepe put te krijgen waarvoor ik ze eeuwig dankbaar ben. Manman wat hebben ze verdriet gehad om mijOuders van bijna 70jaar..Dit was voor mij nog wel het ergste van allemaal, zien hoe mijn moeder huilde omdat ik niet los wilde laten en zelf ook niet meer verder wildeIk heb de bodem zeker geraakt..Ik wilde alleen maar terug de ellende in en was verslaafd geworden aan het aantrekken en afstoten.

Om me nog even een laatste zetje te geven en even goed aan te tonen dat ik met een zware borderliner/narcist te maken had vond ze me totaal niet zielig en had ze haar buik vol van me, ze zei geen tijd te hebben en veel te moeten werken en bracht vervolgens haar avonden door bij een nieuwe liefde waarmee ze al enkele weken vreemd ging..mij wilde ze totaal niet meer zien en ze ontliep me en verzon ze smoesjes voor van alles en nog watIk zat in de ziektewet thuis.Uiteindelijk heb ik haar op heterdaad betrapt en heb ik de relatie vol verdriet beindigd.

Ik heb daarna nooit meer wat van haar gehoord en ook nooit sorry gehoordZe zei alleen nogmaals dat ze echt aan zichzelf ging werken en helemaal geen relatie aanging..Een totale leugen aangezien ze al in relatie was... Dit is nu dik 1,5jaar geledenZij is na 2-3maanden gaan samenwonen met haar nieuwe liefde van 18jaar (zij 28 en ik 38).

Als ik jou situatie zo hoor Henk sta je er ook niet zo heel best voor en zou ik voor mezelf kiezen. Neem je leven terug en ga weer genieten. Het gaat het eerste jaar veel verdriet geven maar op de lange termijn ben je dankbaar dat je de keus gemaakte hebtVrouwen of mannen die je zoveel pijn doen zijn geen waardige liefdes partner, dit is GEEN liefde!

Liefs,

Jongen uit Brabant
(5866) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 11:12:00
Henk,

Waar is je zelfrespect, je eigenwaarde gebleven?
Je vrouw tot drie keer toe betrappen op vreemdgaan, zoiets hoor je nooit te accepteren, ook niet wanneer je partner zich eventueel verschuilt achter de BPS.
En dan ook nog met haar willen trouwen.....wake up please!
Je hebt een schokkend verhaal verteld, en voor velen een "feest" van herkenning.
De Borderliner die blaam treft, maar ondertussen de schuld bij de partner neerlegt.
Ja, dat komt bij mij, tot een bepaalde hoogte, ook bekend voor; zo kenmerkend voor hun gedrag.
Evenzeer het afstoten van vrienden.
Dat ze niet met je broer op kon schieten, heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ze het gevoel had dat juist hij wist dat ze iets mankeerde.
Wat dat betreft hebben ze hoogontwikkelde voelsprieten.
Ze weten hun "slachtoffers" prima te kiezen, de openhartige, eerlijke, behulpzame en enigszins naeve onwetende personen.
Maar ze houden graag afstand bij personen waar ze geen goed gevoel aan overhouden; en het liefst maken ze hen ook nog eens zwart, zij zijn namelijk het gevaar dat hun grootste geheim uitkomt.

En dan het "houden van", toch een punt waar ik mij steeds over blijf verbazen.
Uiteraard zijn daar bepaalde gradaties in, dat begrijp ik ook wel.
Maar ik kan er met mijn pet niet bij dat mensen nog steeds gevoelens voor hun Borderliner hebben; gevoelens die gebaseerd zijn op....feitelijk niets.
Want de mooie momenten die je beleefd hebt met je Borderliner, maakte je eigenlijk slechts figurant in de film van de Borderliner, die uiteraard de hoofdrol vertolkte.
De Borderliner manipuleert namelijk om zelf tot een goed gevoel te komen.
Deze zogenaamde liefde komt niet uit het hart, maar uit het hoofd.
De Borderliner kan namelijk geen rekening houden met gevoelens van anderen.
Ze hebben een plan en houden zich aan dat plan, en alles moet daarvoor wijken; ze zijn heel berekenbaar, onderschat dat niet.
Ik wil zeker niet generaliseren, want een relatie van 25 jaar (Ricardino) staat natuurlijk niet gelijk aan n van enkele jaren.
Bij Ricardino kan ik me prima voorstellen dat hij ondanks alles van zijn ex-vrouw blijft houden, de moeder van zijn kinderen.
Want het blijft uiteraard een ziekte, maar voor degenen die geen hulp zoeken heb ik geen goed woord over.
Celine verwoord het naar mijn mening dan ook perfect, de Borderliner kan enkel zichzelf helpen.
Sterkte Henk!
Tony
(5867) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 13:10:00
Hallo ik ben tamara ik ben 33 en ik heb bordeline ik lees best wel hevtige verhalen van mensen met partner die bordeline heeft ik begrijp heel goed dat het erg moeilijk is om mee om te gaan mijn partner heeft precies het zelfde ik zal er niet raar van op kijken als ie vandaag of morgen zijn biezen pakt en mij verlaat qat je ook zeg of doet niks helpt bij een bordeliner ik ben ander half jaar in therapie geweest hier voor het gaat wel wat beter maar ik ben er nog lang niet continue maar onzeker over alles hevtige emoties ik kan het beschrijven als een chronische gebroken hart wat je ook doet niks boeit je meer niks doet je wat dan heb je weer een opleving en kan ook weer helemaal in zak en as zitten de partner kan daar niks aan doen het moet uit de persoon zelf komen om die dingen te willen veranderen maar zelfinzicht en confrontatie met jezelf aan gaan is het moeilijkste wat er is jullie moeten niet vergeten dat die emoties die bordeliners hebben wel heel echt zijn en geen larie koek. Alleen om er mee om te gaan is voor de buitenstaanders erg moeilijk dat alles komt door allemaal negatieve gedachten over zich zelf en omgeving en het is heel moeilijk om uit dat cirkeltje te komen van negatief denken het kan met van alles te maken hebben het komt meestal uit de jeugd voort dat zijn de belangrijste jaren van een kind waar die zich zelf in ontwikkeld als die gene altijd gepest is op school of waar er geen stabiliteit in is geweest gaat het zich ook zo vormen wat problemen opleverd op latere leeftijd niemand heeft zin om elke keer weer oude koeien uit de sloot te halen en lopen mensen liever voor hun problemen weg maar het zijn wel trauma's wat je hebt opgelopen en nooit verwerkt hebt en daar kunnen hevtige reacties uit voort staan het is niet dat de bordeliner gek is het is echt een gevoels kwestie waardoor een bordeliner zo heftig op alles kan reageren alleen moet je het niet je eigen leven laten beinvloeden maar met time outs werken en aangeven dat je er even geen energie voor hebt en dat je er op een later moment op terug komt als de spanning is gezakt op deze manier gaat een relatie ook beter werken uit mijn ervaring en bordeliners zijn niet alleen maar naar hoor je hebt ook genoeg leuke momenten als een borderliner eenmaal van iemand houd gaan ze er honderd procent voor en je kan vaak genoeg ook om ze lachen maar het is een ingewikkelde ziekte waar zelf wij borderliners niks van snappen daarom is het ook belangrijk dat ze in therapie gaan om uit te zoeken waar al die heftige dingen vandaan komen alles heeft een oorzaak je word er namelijk niet mee geboren daardpor is er ook vaak onbegrip naar borderliners toe en worden ze voor gek verklaart terwijl als je even wat speurwerk doet en informatie opvraagt je het zeker beter gaat snappen en helemaal als je echt van de persoon houd en je het op die manier lan uit leggen aan iemand met bordeline je al eenheel eind komt het kost tijd en soms energie maar ook bordeline kan over gaan maar dan moet de bordeliner het ook zelf willen en er asn toe geven dat er iets mis is en wat men wil veranderen en als ze echt van je houden doen ze dat gr van tamara
(5868) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 17:59:00
Tony,
Je zegt wederom precies zoals het is, alleen vinden de slachtoffers van de borderliners het moeilijk te accepteren. Nu ik wat langer van mijn borderliner af ben, en regelmatig de film terugdraai, klopt het helemaal met wat jij zegt.
Ik heb soms nog contact met hem, en hij vind elke keer weer een ander excuus, elke keer pakt hij weer iemand anders uit mijn familie, die hij zogenaamd niet vertrouwd, inderdaad zijn dat mensen die hem zouden kunnen ontmaskeren, en hij zegt zelf dat hij een geheim heeft. Maar zegt ook dat hij geen ziekte heeft, het wordt inderdaad steeds gekker.
Ik ga loksters meer geloven dat hij mij gebruikt heef voor zijn spel, nu moet ik oppassen dat ik niet in een andere emotie schiet, de haat emotie, zou zonde zijn van mijn energie.
Bedankt Tony voor jouw bewoordingen telkens, je ziet het volgens mij zuiver.
L.b.
(5869) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-14 23:09:00
Allen,
Laat ik ten eerste eens bedanken voor de reacties die ik krijg op mijn verhaal ik moet zeggen dat ik er veel aan heb ze bieden in alle opzichten steun. Dank daarvoor
Na maandagavond vriendin compleet van de radar verdwenen, geen reacties meer, geen telefoon helemaal niets. Zelf heb ik nog even anoniem gebeld om zeker te weten dat alles goed was maar zelfs om 23:30 uur werd er niet meer opgenomen. Ik denk dat ze gevlucht is naar die ander maar weet het niet zeker. Toch blijf je met onrust zitten, wat als ze zichzelf iets aan zou doen, dat lees je ook genoeg en zou het mezelf dan erg kwalijk nemen.
Woensdag ochtend weer gebeld, geen gehoor. Omstreeks 11 uur belt zij ineens out of the blue. Met een super vriendelijke toon alles goed met je enz enz. ik kon me niet groot houden en barste in huilen uit. Ze vroeg of ze even langs mocht komen, dat vond ik goed. Je kon duidelijk merken dat ze over maandag had nagedacht, geen enkele emoties was van haar gezicht te lezen en vastberaden kwam ze met haar verhaal.
Opnieuw de dingen waar ik al meerdere jaren tegen aan het vechten ben komen weer op tafel. Om een lang verhaal kort te maken kwam het hier op neer, wat vroeger in haar ogen allemaal een go was, was nu een no go. Schiet mij maar lek ik kon er geen touw aan knopen. Wederom alle schuld naar mij en ik moest maar eens heel goed nadenken over mijn daden. Ik moet toegeven dan ben ik een sul en laat over mij heen lopen om de goede vrede te bewaren. Ik moest maar accepteren dat ze ook vrienden had? Ze kan immers beter met mannen overweg dan vrouwen. Ik wist gewoonweg niet wat ik allemaal te horen kreeg, een compleet ander verhaal dan gisteren. Intussen had ze ook met haar moeder gepraat, die had ook gezegd dumpen die vent. Ik weet niet wat daar gezegd wordt maar als ze werkelijk zou weten wat er hier allemaal afspeelt dan zou ze denk ik wel anders praten. Ik ga er niet eens tegenin.
Ondanks de pijn die ik beleef en het verdriet ben ik nog niet zover om definitief de knoop door te hakken. Ik ben onzeker over het feit of ik het allemaal wel juist zie en niet de verkeerde beslissing neemt die grote gevolgen kan hebben. Herken iemand dit ook, dat je bevestiging zoekt dat je het echt zeker wil weten. In die laatste modus zit ik nu, zie het als een laatste strohalm die ik nog probeert beet te pakken, als ik het dan zeker weet dan kan ik mijzelf in de spiegel aankijken en niet met schaamte.
Ik lees heel veel op internet en probeer me hiermee in te dekken. Tevens zoek ik naar verhalen die ik evt kan gebruiken real live om de antwoorden te krijgen die bij dit beeld passen. Diep van binnen weet ik het wel maar wil die 100% bevestiging. Misschien ben ik wel soft maar als ik alleen verder ga dan wel zonder schuldgevoel. Ik zie het zelf als de laatste ultieme krachtinspanning, als ik bevestigd krijg wat ik verwacht dan zal ik mijn vervolg stappen zetten. Zie het ook als een groot respect naar haar, het was wel mijn meisje waar ik 6 jaar (en nog steeds) stapel verlieft op ben.
Nogmaals dank voor jullie hartverwarmende reacties ik lees ze allemaal en geloof mij ze bieden heel veel steun. Dank daarvoor..
Henk
(5870) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 09:44:00
Henk,
Je bent duidelijk het zorgzame type, de persoon waar een Borderliner zo op valt.
Je bent ongerust hoe het met haar gaat als je even niets van haar hoort, of je krijgt ze niet te "pakken".
Allemaal heel normaal; zo hoort het namelijk ook.
Van de Borderliner hoef je dit soort normale gedrag NIET te verwachten, want zij/hij heeft andere prioriteiten, zijn/haar eigen problemen.
En dan kan ze zich niet verplaatsen in jou.
Dat je er nu geen touw aan vast kan knopen, is een bekend verschijnsel, dat heb ik ook meegemaakt.
Alles wat voorheen recht was, is nu krom in haar ogen.
Dat ze zegt dat ze met haar moeder heeft gepraat, daar moet je geen waarde aan hechten.
Of ze heeft niet met haar gepraat, dan wel heeft ze niet het juiste verhaal op tafel gelegd.
En daarmee bedoel ik dat ze jou in een kwaad daglicht heeft gezet.
De bekende tactiek die iedere keer terugkomt.
Zoek geen verklaringen, want dat lukt een gezond mens niet, behalve dan dat ze ziek is.
En ja, zoals ik het het hoor heb je te maken met een op en top Borderliner en kan ik je enkel maar het advies geven: Loslaten! Maak dat je wegkomt. Kies voor jezelf.
Tony
(5873) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 09:46:00
O ja Henk, en nog iets:
Ga niet de confrontatie met haar aan.
Op een fatsoenlijk niveau communiceren lukt niet met een persoon die ziek is in haar hoofd.
Houd zelf de touwtjes in handen, en laat je niet meer manipuleren.
Aan jou mankeert niets.....voor zover ik kan inschatten haha
Tony
(5874) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 11:42:00
Hoi Lb,
Ja, wat is zuiver?
Misschien is het ook wel een overlevingsstrategie van mezelf; ik kan er nu vrede mee hebben, dat ik belazerd ben door een Borderliner.
Achteraf had ik gewoon naar mijn eerste gevoel moeten luisteren, dat verwijt kan ik mezelf maken.
Dat ik (wij) in de manipulaties trapten, dat waren momentopnames, en voor ons gevoel acceptabel om de Borderliner te helpen, totdat je signalen ontvang dat het wel heel erg onwaarschijnlijk is wat men vertelt.
Dan ga je erover nadenken en beginnen de twijfels.
Op google typ je een woord in, gevolgd door stoornis, en de rest wijst zich vanzelf.
Vervolgens ga je eens kritisch naar het verhaal van Borderliner kijken,naar diens gedrag, veel praten met anderen en enige logica nog zien te vinden in het gedrag van de "zieke".
Dan komt het moment van ontmaskering, welke de Borderliner zelf ook al lang en breed heeft zien aankomen, want er werd min of meer toch wat meer afstand van ons genomen.
Wij (mijn vrouw en ik) waren haar potentile slachtoffers, maar zelf had ze waarschijnlijk in de gaten dat wij haar door hadden.
Vanaf dat moment deed ze er eigenlijk alles aan om een ruzie uit te lokken.
Wij hadden haar grote geheim ontdekt, en dat begreep ze dondersgoed, en dat mocht natuurlijk niet aan grote licht komen.
Dus probeerde ze op slinkse wijze afscheid van ons, als vrienden, te nemen.
En dat wij te dicht bij haar man komen, mocht natuurlijk nooit gebeuren.
Haar man, die al zo'n vijftien jaar in haar web zat.
Zuiver....ach, misschien hebben wij wel met dezelfde soort Borderliner te maken gehad: een intellectueel, berekenbaar persoon.
Want ik weet heel goed dat geen enkele Borderliner exact hetzelfde is.
Ze had een prima overlevinsplan, huppelend van de ene persoon naar de ander.
Bij ons maakte ze haar man zwart, nu bij anderen maakt ze ons zwart, en hoogstwaarschijnlijk ook haar man ook nog.
Dat ze ons zwart maakt heb ik al aan den lijve ondervonden.
En of het mij iets doet?
Ja, best wel.
Ik probeer enigszins te voorkomen dat ze niet nog meer slachtoffers maakt, want ik besef heel goed wat voor verdriet ze anderen aandoet.
Het levende bewijs is dit forum.

Ik heb regelmatig verteld dat "slachtoffers" geen verklaringen voor het gedrag van de Borderliner moeten zoeken, behalve het feit dat de persoon ziek is.
Wanneer je weet dat de Borderliner manipulatief is, kun je eigenlijk de hele relatie (het verleden) de prullenbak ingooien.
Alles kun je in twijfel trekken, en je weet nooit wat waarheid en wat leugen is.
Probeer daar ook niet achter te komen.
Voor bescherming van jezelf, en naar mijn mening ook voor de verwerking van het verdriet: Accepteer dat je met een gestoord iemand te maken heb gehad; de persoon in kwestie is ziek!
Maak geen verwijten naar jezelf, zolang je niet wist van deze ziekte, en de Borderliner zelf geen professionele hulp heeft gezocht.
Je hebt gehandeld naar geweten en geloofde haar leugens.
Ja, naef achteraf, maar liefde maakt ook blind, vergeet dat nooit.

Nogmaals, ik wil niet generaliseren, maar ik heb puur mijn ervaring met mijn Borderliner en ervaringen van anderen, ook uit mijn directe omgeving, meegenomen in mijn waardeoordeel over de Borderliner.
Het is dus mijn mening, en hoeft totaal niet overeenkomen met ervaringen van anderen.
Ik ben een ervaring rijker, en ik doe er mijn voordeel mee in de rest van mijn leven.
Tegenwoordig zie ik al aan de ogen van een mens, aan zijn/haar gedrag, of ik te maken heb met iemand die lijdt aan persoonlijkheidsstoornis; iets waar ik voorheen nooit bij stil heb gestaan.
Ik wil graag het advies van Lb nog een keer herhalen: Geef jezelf een schop onder de kont, maar het moet om die schop te geven, kies jezelf.
Dit kan wel even duren, want iedereen hoort het verdriet te verwerken, ieder op zijn eigen manier en de n heeft wat meer tijd nodig dan de ander.
Maar er komt een moment dat je niet meer zielig moet lopen doen, het verleden accepteren en geen Borderliner meer toestaan in je leven.
LOSLATEN alsjeblieft.

Tony
(5876) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 11:54:00
Henk,
Heel herkenbaar, het maakt je idd gek, maar hou vol.
L.b
(5877) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 14:42:00
Tsja Henk,

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik exact hetzelfde had en nu zie je ook wel het verschil in de situatie van Tony (vriendschapsrelatie) en onze situatie (liefdesrelatie) waarbij vele malen meer emoties komen kijken.

Ik herken het dan ook erg goed wat je voelt. Het verstand en je hart praten compleet langs elkaar.
En wat doet de Borderliner in de idealisatie fase vaak: heel lief zijn, jou lieve meisje zijn, jou knuffeltje, jij bent haar allusie en dat laat ze je merken, en voor een goede...In mijn situatie was haar karakter in de idealisatie fase totaal anders, het lijkt enorm empatisch en voelde echt. Ze was net een klein en hulpeloos meisje, sliep met een knuffeltje wat we samen gekocht hadden en waarvan ze altijd zij dat dat zo speciaal voor haar was....Echt de trekken van een kind. Daarbij was ze erg vrolijk en had ze enorm leuke ideen en was ze ontzettend creatief. En van een kind en het gedrag verwacht je nooit dat ze je gaat verlaten toch.....En wat ga je in deze fase doen? Je gaat enorm veel van ze houden, ze lijken zo hulpeloos en ze worden zo blij van je hulp en aandacht..

Als je vervolgens binnen luttele weken zwart wordt gemaakt en als blijkt dat dat hulpeloze lieve meisje zoals je ze in je hoofd hebt jou ineens niet meer nodig heeft en hiervoor een ander in de plaats heeft genomen dan snap je hier totaal niets meer van, het is niet logisch omdat wij in de veronderstelling zijn dat een diepe vriendschap en relatie is opgebouwd....helaas in tegenstelling...er is niets opgebouwd, al die tijd is leegte gevuld en heeft de borderliner gepoogd zich te binnen.
Aan het einde van het verhaal is alles zo dichtbij gekomen voor de borderliner dat zij zichzelf is gaan overtuigen dat ook dit nooit wat kan worden en je haar vroeg of laat toch zal verlaten, daarom verlaat ze jou eerder. En ik weet zeker dat ze hier ook veel pijn van heeft maar gewend is vanuit haar jeugd en alle trauma's die ze gehad heeft deze pijn weg te drukken. Dit wegdrukken gebeurd vaak met een nieuwe liefde, veel sx, heftig mooie nieuwe momenten, vakanties, enz enz. Ineens besta je niet meer. Het wegdrukken van gevoel op deze manier is ontzettend ongezond en maakt de problemen niet kleiner voor de borderliner.

En wat gebeurd er met ons? Wij houden oprecht van ze, willen nog steeds alles voor ze betekenen en weer ons best gaan doen...Vergeet 1 ding niet: Zij was al maanden eerder klaar met de relatie en kan de emotionele verbintenis gewoon nog niet aan omdat deze veel te pijnlijk is voor haar, wat gewoon heel zielig is. Ze zal enorm aan zichzelf moeten gaan werken om ervoor te zorgen dat deze cyclussen niet blijven gebeuren met telkens weer nieuwe partners.
Ze zeggen weleens: Borderliners die niet in therapie zijn laten een spoor van gebroken harten achter zich

Wij krijgen zoals ze dat zo mooi zeggen "No Closure"
Het voelt als een sterfgeval, al vind ik dit persoonlijk nog erger aangezien je dit totaal niet aan ziet komen en het laatste "Exit" gesprek wat je zo graag zou hebben nooit meer krijgt.
Hetgeen wat veel helpt is lezen over de ziekte en proberen te begrijpen dat zij dit zo ook echt niet heeft gewild maar gewoon niet anders kon vanwege haar ziekte, het is de makkelijkste weg voor haar met de minste pijn en confrontaties.
Het zal echt zijn tijd nodig hebben om alles een plekje te geven en te accepteren dat het niet heeft mogen zijn, hoe mooi het sprookje ook was.
Voor lopig zal je nog in ontkenning blijven en zal je blijven denken dat het nogwel te repareren is.....Ik kan je uit de droom helpen: Gaat niet meer gebeuren en het wordt nooit meer zoals het in het begin was. Heel teleurstellend maar wel de waarheid .

Probeer het langzaam los te laten en leg je focus ook op jezelf, ga weer dingen zoeken die jij leuk vindt. Ookal zal je het komende jaar elk uur van de dag in je hoofd met haar bezig zijn, dat is niet erg en dat wordt vanzelf minder. Ik ben intussen al bijna weer 1,5 tot 2jaar actief op het forum dus dat zegt genoeg. Het is een ervaring die ons allen het hele leven zal bijblijven en waaruit we onze les moeten leren.
Ook wij hebben zoals Tony terecht opmerkt een probleem met onszelf: Waarom tolereren we dit gedrag in godsnaam!!! We hadden al veeeeel eerder onze grens aan moeten geven en niet zo hart moeten blijven rennen. Vaak zijn borderline partners van het helpende karakter en bij relaties die met al het misbruik stand blijven houden kunnen we denken aan codependency problematiek.
Het is niet gezond hier in te blijven hangen dus erg belangrijk los te laten om weer rust te krijgen en geestelijk weer gezond te worden.

Heel veel sterkte Henk!
(5878) Reactie van een bezoeker van de site!


2015-01-15 14:46:00
De laatste lange reactie was overigens van mij

Jongen uit Brabant


Wat ik ook nog wilde zeggen: Ik ben er na 4jaar ook uitgezet door haar ouders en ze vonden mij niet sporen...Ik zou ziek zijn en overspannen zijn...De verhalen die zij thuis vertelde: ze mocht niets en ik moest altijd mijn zin hebben. Ook haar ouders waren verheugt dat het uit was met me want ik deugde niet....Haar nieuwe vriendje werd direct opgenomen in het gezien en was super leuk....
Inderdaad, het hele gezin daar spoorde niet maar het doet wel pijn om dat achteraf te horen.

Wees blij dat je de kans krijgt opnieuw te beginnen Henk en wees blij dat je de kans krijgt om los te komen, dat ze weg is gegaan en jij een nieuwe leuke meid kan zoeken en daarbij helemaal jezelf mag blijven! Dat verdien je namelijk!

nogmaals,

Jongen uit Brabant :-)
(5879) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 17:40:00
Hoi Henk,

Een herkenbaar verhaal voor mij, en ik denk ook wel voor de rest. Ik had het huis wat we hadden gekocht er doorgedrukt, ik bepaalde altijd de vakanties (waar we er altijd voor zorgden dat we wat actiefs (wat ik leuk vind) en aan het strand liggen (wat zij leuk vond) deden), ik zorgde niet goed voor haar, ik voelde haar (eerst) niet goed aan (later was dit weer anders), ze was volgens anderen een heel ander persoon bij mij dan bij de rest, ik stalkte haar, ze had met de dokter gesproken en die gaf haar gelijk en ook de familie en mijn vrienden hadden dat gezegd, het was geen liefdesrelatie meer maar een broer zus (ik weet niet of jij vaak sx hebt met een familielid, maar ik niet. Toch was er nog wel actie tussen de lakens ), ik kon onze kinderen niet op gaan voeden want had verkeerde waarden (welke kon ze niet noemen en heb naar mijn mening best wel goede. uiteindelijk waren ze niet gelijk als haar familie en dus niet goed (achteraf denk ik maar goed ook;)), ik was te veeleisend, etc. etc.
Soms veranderden verhalen wanneer ik er iets zinnigs tegen in bracht waar ze niet om heen kon. Maar ik was de eerste keren zo overbluft dat ik er niks tegen in kon brengen.

Kijk, ik ben niet de perfecte man, maar ik kan wel leren en het wat anders doen. Samen doen dan. Dit heb ik ook aangeboden, maar ze verwachte niet dat ik dat kon (terwijl ik dat achteraf gezien al heel vaak heb gedaan). Later kon ze zelf niet veranderen en had ze zich al de hele tijd bij mij aangepast.

Voor zover ik alle sites en ook mijn therapeut begrijp is dit allemaal mirroring, zeg maar reflectie van eigen "zonden". Haar eigen tekortkomingen projecteert ze op mij of andere persoon. Op die manier zijn de emoties (die ze voor zover ik begrijp wel degelijk hebben alleen veel heftiger) behapbaar. Je verplaatst een deel van de emoties naar iemand anders toe en die moet er dan maar mee redden. Waarschijnlijk is dit ook al bij eerdere gelegenheden gebeurt, maar omdat je zelf dan nog redelijk in balans bent had het toen nog niet zoveel impact. Voor zover ik het lees en ik naar mezelf kijk in die periode, is dat nu wel wat anders.

Ik herken veel, ook in de reactie die je nu hebt.
Je wilt 100% weten dat het waar is wat jij denkt, dit wilde ik ook maar weet het niet.
Je wilt jezelf in de spiegel aan kunnen kijken dat je echt al het mogelijke hebt gedaan.
Ik wilde haar niet nog meer pijn doen dan ik blijkbaar al had gedaan. Jij?
De mensen waar ze nu naar toe ging waren toch de verkeerde personen die eerder niet in staat waren om haar te helpen? Bij jou?
Ik was toch die ene die haar alleen maar kon begrijpen en ook de enige waarbij ze de rest van haar leven wilde zijn. Trouwen was een must en liever vandaag dan morgen.
Al met al nog steeds met haar of "ons" (wat vaak ook haar was) bezig.

Vraag die mijn therapeut uiteindelijk steeds stelde was; maar wat wil jij nu? en waarom? Doel was uiteindelijk wie ben ik eigenlijk en mij niet meer afhankelijk van haar bezigheden te maken, mezelf richten op mezelf. Ik heb er maanden over gedaan om de boel los te laten. Ik was gewoon kapot, stuk, niet meer mezelf. Maar het tij keert een keer.

Je geeft in je opmerking aan dat ze meerdere malen vreemd is gegaan en nu vraag jij jezelf af of je jezelf wel in de spiegel aan kan kijken en of je genoeg hebt gedaan? Moeten we hier nog serieus op ingaan of weet je het wel als je het nog een keer leest. 1 keer kan gebeuren denk ik dan, maar meerdere keren is geen kattepis. Wanneer je haar toch elke keer weer hebt vergeven heb je in mijn ogen al veel gedaan en is het aan haar om zich te bewijzen.

En het alleen verder gaan doet eerst heel veel pijn, maar ik denk dat je die pijn nu ook voelt. Ik ben nu ongeveer een jaar verder en voel hete bij bepaalde gelegenheden nog steeds. Maar ik heb mezelf weer terug gevonden en dat is mij veel meer waard.

Henk, denk goed na over wat je hebt gedaan volgens jou. Leg dat naast wat zij zegt. Laat het eventueel beoordelen door je broer of andere mensen die je kennen. En laat het dus door een derde beoordelen. Het is niet waterdicht, maar je leert jezelf op die manier wel kennen. Ik heb er heel wat positieve dingen uit kunnen halen.

Voor iemand een eind hierboven; narcist en een borderliner relatie. Bij beide personen is de liefde die ze geven niet gelijkwaardig. Het zou dus een perfect koppel kunnen zijn ;). De mensen die hier zitten hebben vaak geen relatie meer, dus de boude conclusie die ik daar uittrek is dat wij in ieder geval geen narcist zijn ;) anders was het nog wel een relatie ;).

Wat ik iedereen ook nog mee wil geven, iets wat Belinda ook steeds probeerde te doen. Kijk ook naar de vraag waarom je in de relatie bent gekomen en waarom je alles hebt geslikt en hebt gedaan. Probeer hiervan te leren zodat je in de toekomst niet tegen hetzelfde probleem aanloopt. Hierbij bedoel ik niet dat het fout is wat je hebt gedaan, maar ik wil nooit meer in de situatie komen waar ik nu ben aanbeland. Ik ga in het vervolg voor gelijkwaardige liefde en wil niemand meer "redden", iets waar ik voldoening uit haalde.

Groeten Fries
(5880) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 21:43:00
Laat ik opnieuw met de woorden beginnen, wat ben ik blij met alle reacties op mijn verhaal. Jullie weten niet hoe goed dit voelt en hoeveel steun dit voor mij betekend. Dank jullie wel.

@Tony het klopt ik ben zorgzaam, vind het heerlijk om te zorgen voor iemand, van karakter ben ik kreeft, waar ze wel eens over zeggen die zijn te goed voor deze wereld. Deze zin sluit exact aan hoe ik mij op deze wereldbol begeef.

De ongerustheid laat mij maar niet los hoe hard ik ook probeer, de angst dat ze zich zelf iets aandoet blijft maar heersen. Je heb gelijk over het feit dat ze zich niets aantrekt van mij, nog niet een keer een goed excuus gekregen en medeleven voor alle ellende kan ik lang op wachten. Ik probeer los te laten en dat zal me ook zeker lukken het is alleen erg moeilijk. (zal straks nog uitleggen waarom)

@jongen uit Brabant, de verhalen die jij schreef zijn net een kopie van wat ik heb meegemaakt en nog steeds meemaak. Het verstand en hart kloppen niet met elkaar en dat probeer ik te ontcijferen, het is een onmogelijke opgave en zal er uiteindelijk wel achter komen dat dit onbegonnen werk is.

Je heb gelijk wat betreft dat ze hier al maanden mee bezig was, ze vertelde op een keer dat ze al langer twijfels had en met het gevoel rondliep dat het niets meer zou worden. Dit had ze mij nog nooit eerder gezegd, dit kreeg ik er nog even bovenop na alle ellende die ik in mijn schoot geworpen kreeg. Ik geloof ook wel dat het niet meer te repareren is, dit zeg ik mijzelf misschien wel honderd keer per dag. Ik moet mijn leven weer op orde krijgen, weer leuke dingen gaan doen en dan krijg je dus een tweede klap. Ook dit zullen jullie wel herkennen, nieuwe vriendschappen waren bijna onmogelijk met een partner die Borderline heeft. Bestaande vriendschappen verdwenen omdat er altijd wel iets was. Steeds als ik iemand wilde uitnodigen kwam er weer een mits of maar om het niet te doen. Zo verdwenen ook deze vriendschappen en blijf je uiteindelijk alleen achter.

Nu ben ik niet zielig en dat wil ik ook niet uitstralen, maar je zit dus niet alleen met een relatie die verbroken wordt maar ook ineens zonder vrienden. Dat voelt eenzaam en ineens besef je wat je in al die jaren ben verloren. Gelukkig maak ik makkelijk contact, dus gesprekken komen ook wel weer, maar ook dat wordt bouwen en kost veel energie.

@Fries, ook jou verhaal heel herkenbaar, het is net alsof ik mijzelf lees keer op keer en dat is best fijn een stukje herkenning. Het stukje over vreemd gaan, natuurlijk accepteer ik dat niet en weet dat mijn grens is overschreden, eigenlijk de eerste keer al. Ik ben en was naef op dat punt en heb over mij heen laten lopen, achteraf heb ik spijt dat ik toen niet had doorgezet om het te beindigen. Ik beleef het opnieuw en had mij deze pijn kunnen besparen. Geloof me dit was echt de laatste keer er komt geen volgende meer en ik laat me ook niet meer ompraten.

Ik ben een stuk aan het schrijven, wordt al bijna een boek, en wat je voorstelt om dit naast haar verhaal te leggen. Het lijkt wel een beetje zoekt de verschillen, maar tijdens het schrijven wordt mij al heel veel duidelijk. Ik hou van schrijven en kan het uren doen. Ik gebruik het ook als een soort therapie ik voel dat het me goed doet en het van je af schrijven geeft ook een soort verlichting.

Ik lees hier meerdere malen over een forum ik heb me zojuist ook ingeschreven. Misschien valt daar nog meer te lezen en te leren over deze verschrikkelijke ziekte die ons (deels) kapot heeft gemaakt.

Wederom dank voor jullie steun en adviezen, mijn dag is hierdoor weer een stukje dragelijker geworden. En misschien treffen we elkaar wel op het forum.
Henk
(5881) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 21:59:00
Ik kan het niet begrijpen.

Een gebeurtenis die afgelopen woensdag is voorgevallen.

Gisteren je belde out of the blue en vroeg me hoe het met me was. Ik brak weer en opnieuw verval ik in huilbuien gevoed door de onmacht waar ik inzit. Je hoort me even aan en stel voor om even langs te komen. Ik stel dit op prijs en kijk naar je komst uit hoe vreemd dit ook klinkt.

Ik zie je aan komen rijden intussen heb ik nieuwe koffie gezet. We kussen elkaar in de gang en tranen lopen over onze wangen. We lopen verder naar binnen en ik schenk koffie in. Haar verbazing zie ik nog voor me, ze begrijpt niet dat ik alle fotos van haar heb weggehaald. Ik leg haar uit dat het teveel zeer doet haar elke dag aan te kijken, het doet me teveel pijn om haar mooie gezichtje te zien keer op keer. Ik zie haar kijken met een blik dat ze het niet begrijpt maar geef daar verder geen aandacht aan.

We nemen plaats op de bank en merk aan haar woordkeuze dat ze heeft gepraat met iemand. Sterk en vastberaden verteld ze haar verhaal of delen daarvan. Opnieuw komen mijn woorden voorbij die ik heb geschreven, andere mannen wat ik geheel verkeerd zag. Dat ze er onvoldoende was voor de kids en dat opnieuw samenwonen uitgesloten was. Allemaal tegenstellingen op wat ze eerder van mij verlangde. 2 weken geleden hadden we het nog over mogelijk samenwonen, dat haar flat groot genoeg was en nu zou het niet kunnen omdat haar kids het niet zouden accepteren.

De mannen waren er niet 3 maar 2 waar ze eigenlijk over gelogen had, dus daar moest ik maar niet te zwaar aan tillen.

Opnieuw aan de orde haar ex, ze is als de dood voor hem, opnieuw de angsten dat hij niet meer toestaat dat de kinderen naar haar gaan en dat ze die macht accepteert. Ze zal beter luisteren naar hem en zijn opdrachten, want dat zijn het, nog beter proberen uit te voeren. Dat hierdoor minder ruimte is voor een relatie wordt tussen neus en lippen verteld. Ik vroeg haar nog, heb jij met iemand gesproken want deze woorden staan haaks op wat ze mij eerder vertelde. Ze had met haar moeder gesproken, deze band is ook al niet geweldig en zonder dat ze denk ik van de hoed en de rand weet had ze het advies gegeven kappen met deze relatie.

Ik vermoed trouwens ook dat ze dinsdag bij die ander is geweest, ze gaf aan dat de hoorn van de haak was en daarom geen telefoon hoorde. Maar als je dat doet krijg je een ingesprektoon en niet dat de telefoon gewoon overgaat. Ik vermoed weer dat ze hier niet eerlijk was en loog over het feit waar ze was. Niet dat ze dat verplicht is maar is wederom geen goede basis voor vertrouwen. Ook haar ex had haar het dringende advies gegeven te kappen met deze zooi, de kids zouden hier schade van ondervinden en dat moest voorkomen worden. Ik had een totaal ander meisje voor mij zitten, ze leek wel duidelijk gedrild in antwoorden dan dat ze iets zij wat uit haar zelf kwam. We zouden geduld moeten hebben, misschien nog jaren moeten wachten op nieuwe kansen en mogelijkheden. Samenwonen, trouwen wat ze mij keer op keer vroeg is compleet van de baan, weg en lijkt zelfs nooit aanwezig geweest. Ze zou zich meer gaan inzetten voor de kids, meer aanwezig zijn en daar past geen relatie bij, ten minste niet heel dichtbij.

De opmerkingen over die vreemde man was ook al zo vreemd. Ze komt ineens met een feit dat ze beter met mannen kan praten dan met vrouwen, vriendinnen. Ze was absoluut niet van plan dit op te geven, het voelt als een echte vriendschap zei ze. De man in kwestie blijkt zelf in een depressie te zitten, overspannen thuis en heeft een moeilijk opvoedbare zoon. Ze kon daar heel goed mee praten vertelde ze mij, hij begreep haar en wist exact wat ze bedoelde. Iemand die zelf aan de grond zit, in een depressie zit kan het volgens mij nooit opbrengen om ook nog eens de ellende van een ander aan te horen, of trekt dit juist aan? Ik zie de persoon als slachtoffer, ze heeft iemand gevonden die met haar wind meewaait en vooral gelijk geeft. Twee personen die in de put zitten zoeken steun bij elkaar dus. Een logisch gevolg is dus dat ze beiden in tranen uitbarsten elkaar troosten en op die manier steun zoeken door misschien verder te gaan dan een omhelzing. Eigenlijk weet ik het honderd procent zeker ze is gisternacht bij hem geweest, daarom voelt ze zich zo sterk. Wat ik hierbij nog wil vermelden is wat ook zeker op dit verhaal slaat is; mij werd altijd verweten als ik met andere vrouwen praatte. Ze was als de dood dat ik een ander tegenkwam die ik leuker en mooier zou vinden en haar dan in de steek zou laten. Niet een keer maar meerdere keren als ik naar kantoor moest vroeg ze mij met wie ik dan zoal praatte, zeker met vrouwen want er zullen daar wel hele knappe zitten. Het was vaak te maf om aan te horen ik was daar helemaal niet mee bezig en had een mooie vrouw die ik mega veel bewonderde om haar schoonheid. Als ik eraan terugdenk vind ik het nog steeds vreemd. Voor de goede verstandhouding liet ik vriendschap verzoeken van vrouwen op FB vaak voorbij gaan. Ik had geen zin om het uit te leggen dat het niets voorstelde en dat ik er geen verdere bedoelingen mee had.

Nu snap ik pas hoe verwarrend zon gesprek kan verlopen, de ene keer dit de andere keer dat en je kan nooit goed de vinger erop leggen wat ze nu bedoelt. Morgen kan het weer compleet anders zijn namelijk. We houden elkaars handen vast, kussen elkaar waar passie nog steeds voelbaar is. Ik vraag haar naar de tattoo en of ik hem mag zien. Ze laat een stukje van haar broek zakken en zie twee prachtige vlinders, een in het roze de andere in het blauw. Samen stelde wij deze vlinders voor ik vind het een rare gedachte. Dit zou voor haar een herinnering zijn aan onze tijd, vastgelegd voor eeuwig op haar rug. Bij het lezen van verhalen van BPS patinten lees ik wel een dat ze behoefte hebben aan pijn, zich zelf iets aandoen. Stel dat zij op deze manier de pijn ervaart en dit louter doet om pijn te voelen en zich zelf te verminken. Ik blijf het vreemd vinden en kan deze handeling totaal niet plaatsen bij alles wat er is gebeurt de afgelopen twee weken.

De tijd tikt door en ze moet de kinderen uit school halen. Hoe kan het en deze vraag blijft maar door mijn kop rondspoken, dat je op het ene moment je partner kan bedriegen en op het andere weer zo passievol kan kussen. Het brengt mij duidelijk in verwarring, weet niet meer waar ik sta en wat ik nog kan verwachten. Het gesprek verliep voor mij gevoel koud en afstandelijk, ze liet mij duidelijk merken dat ik heel veel fouten heb gemaakt en met deze woorden staat ze op om haar kids op te halen. We kussen nog een keer en ik vraag haar, weet zelf niet eens waarom, of we vrijdag iets af zullen spreken na haar werk. Ze is niet meteen afwijzend, geeft wel aan dat ze zaterdag moet werken en ik zeg dat ze er over na mag denken. Ik was nog niet uitgesproken of ze zegt al dat ze dan naar mij toekomt.

Bij het weggaan nam ze nog wat spullen mee, haar persoonlijke eigendommen die ik keurig had verpakt. Ze was nog steeds verbaasd over de fotos die ik had verwijderd van de muur. Ik vroeg haar of ik iets mee mocht geven en liep naar boven. Pakte een recente foto van mijzelf die ik haar meegaf. Ik heb geen idee waar hij nu staat, in haar slaapkamer, woonkamer of ergens in een kastje en als ik kom er snel uit wordt gehaald. Zo vreemd allemaal, zo vreemd, wat moet je met een foto van een vent die je tot twee keer toe heb bedrogen. Ik kan er geen touw aan vastknopen ieder geval.

Hoe naef kan je zijn, niet alleen zij maar ook ik dit vraag ik me ook honderd keer af. Ondanks alles spreken we toch weer af om samen te zijn ik heb nog geen idee waar dit toe zal leiden maar heb vermoedens.

Dit heb ik mij de rest van de woensdag en donderdag afgevraagd, waarom Henk stap je in godsnaam weer in deze val want meer kan ik er niet van maken. Ze heeft twee dagen de tijd gehad om na te denken ik heb niets meer gehoord en mijn vermoeden is dat ze haar plan verder aan het uitwerken is. BPS patinten kunnen namelijk ook heel slim zijn maar ook creatief.

Ik heb haar nog een kaart gestuurd ook hierop niets gehoord terwijl er vroeger altijd wel iets van een bedankje kwam. Ben in totale stilte omgeven, nietsvermoedend wat er morgen staat te gebeuren.

Ik hou mijn hart vast, maar ben er gelukkig een beetje tegenop gewassen door het lezen van heel veel informatie op internet. Ik heb een antwoord gevonden, voel me beter tegen dit alles opgewassen en sterker om me niet mee te laten dwalen in haar onsamenhangende emoties en stemmingen. We wachten af maar eerlijkheid gebied te zeggen dat ik dit ervaar als onderdeel van het rouwproces waar ik inzit. Als ik de juiste diagnose kan stellen, als ik honderd procent zekerheid heb met betrekking tot BPS dan zal ik mijn conclusie trekken en haar laten gaan. Ik maak mijzelf kapot, mijn onzekerheid die ik nooit heb gehad neemt hand over hand toe. Het rouwproces is in gang gezet ik moet realistisch zijn dat dit niet meer gaat werken, dat er teveel is gebeurt om nog vertrouwen te hebben enz enz. Enige wat ik nog wel volmondig kan zeggen is dat ik blijf houden van dit prachtige meisje. Ik zal haar missen iedere dag, de passie die we hadden was explosief en zal ik wellicht nooit met een ander kunnen evenaren.

Henk
(5882) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-15 22:56:00
Er wordt steeds een vergelijk gemaakt met een sterfgeval, dat vind ik geen vergelijk, ik ben zelf vier jaar geleden mijn man verloren na een ziekbed van 8
Maanden, ik verzeker jullie dat dat heel anders voelt en is dan je borderliner verliezen.
De uitleg van Tony spreekt mij steeds het meeste aan. Ook omdat
Mijn borderliner zich door mij uit de goot liet helpen, mij vertelde dat ik alles voor hem was, ook wist wat ik had meegemaakt.
Het einde is bekend.
L.b.
(5883) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-16 10:03:00
Jongen uit Brabant, en andere lezers ;)

Net als ik, heb jij ook het hart op de tong, en daar hou ik wel van.
Zeg maar wat je voelt en gooi het er maar uit.
Uiteindelijk weet ik ook wel dat het genuanceerder is, dan dat het overkomt, zo ook je opmerking over dat je het dumpen van je Borderliner vergelijkt met een sterfgeval, alleen dan nog erger gevoel?????
Dan sla je een beetje door, en dat weet je zelf ook wel ;)
Ook bij sterfgevallen word je vaak plots geconfronteerd en heb je geen afscheid kunnen nemen.
Bovendien gaat een vervolggesprek ook nooit meer lukken.
Denk bijvoorbeeld eens aan als die mensen die hun dierbaren hebben verloren bij verkeersongelukken...... Genoeg gezegd lijkt me.

En passage uit je verhaal wil ik er nog uitlichten, namelijk dat de Borderliner al veel eerder "klaar is" met de relatie, dan het "slachtoffer".
Daar heb je groot gelijk in: Een waarheid als een koe.
Tegelijkertijd komt hier denk ik ook het vele onbegrip vandaan, waarom Borderliners in de ogen van slachtoffers vaak kil reageren op de relatiebreuk.
Zij zijn namelijk al vele stappen verder dan het slachtoffer, vaak al enige maanden.
En het slachtoffer heeft daar nooit iets van gemerkt, omdat de Borderliner al die tijd de schijn heeft opgehouden, en ondertussen zoekend naar het volgend slachtoffer.
En wanneer deze gevonden is, komt de breuk met de huidige partner.
Nogmaals, mijn gedachte over de strategie van de zieke persoon.

Nog een kleine aanvullende noot van mij betreffende het liegen.
Regelmatig hoor ik van "ja, maar haar/zijn familie kiest nu ook haar kant en vinden mij een waardeloos persoon" en nog meer opmerkingen in die geest.
Mensen, alsjeblieft, laat je niet gek maken.
Twijfel niet aan jezelf.
Als ik naar mijn Borderliner kijk, dan weet ik dat ze een meester was in het bespelen van anderen, zo ook haar man en ouders.
Ik geef je zo op een briefje dat ze cum laude slaagt voor de leugendetectortest.
Ze schakelt zonder pardon haar gevoelens uit; ze kan het blocken, die kwaliteit bezit ze.
Naar een psycholoog gaan was ook geen optie, die leidt ze ook makkelijk om de tuin.
Ze was daar ooit geweest en volgens haar man is dat enkel maar gescaleerd.
Ik val in herhaling, het gaat om mijn Borderliner en zij is niet leidend voor anderen.
Ik had te maken met een intelligente vrouw, die dondersgoed wist waar ze mee bezig was.
Haar overlevingsdrang was zo groot, dat alles voor haar moest wijken.

Ik ga weekend houden.
Tony
(5884) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-16 17:26:00
Hoy iedereen,
Ik kan alleen maar zeggen dat deze site mij als enige geholpen heeft tot nu toe om meer duidelijkheid te krijgen over wat het is partner te zijn, gevoelens voor en na, de twijfels over wie je bent en waarom ket zo verdomd moeilijk is mensen los te laten die je't leven zo zuur kunnen maken.
Drie jaar heb ik me zot gezocht..in therapie moeten gaan.. Niet willen geloven, ondanks het heel duidelijk was wat het probleem was. Toch niet willen geloven en blijven hunkeren en toegeven aan de verleiding om er iets van te maken, ook al wist ik dat het verhaal zich ging herhalen. Ik maakte mezelf stuk op den duur, niet hij. Hij heeft zichzelf niet in de hand. Ik wel!
Beste Henk,
Hoe moeilijk en verwarrend het allemaal kan zijn, den k aan jezelf!!!
En blijf op deze site!! Voor mij is dit mijn redding denk ik. Gewoon door herkenning, steun en goeie raad te krijgen. Ik lees elke dag de verhalen en besef meer en meer dat ik mezelf niets meer moet wijsmaken. Sommige dingen kunnen gewoon niet, hoe graag je't ook zou willen...
Ik hou ook nog zielsveel van die man en mis hem ontzettend! Maar dan denk ik ook alleen maar aan de buitengewone goeie momenten en minimaliseer de rest. De twijfel om er echt definitief een punt achter te zetten maakte me ziek!! Ik kon het niet!!

Gesteund door al de mensen hier ben ik al een stukje verder en sterker. Nog steeds geen contact gezocht!
Iedereen heeft zijn verhaal en ze zijn allemaal zo herkenbaar..je kan er ni rond. ook al zou je willen dat je eigen verhaal net iets anders is en er nog mogelijkheden zijn.. Je blijft proberen en je komt geen stap vooruit! Integendeel!
Pas als ze zelf echt gaan inzien dat ze zelf er iets moeten aan doen zit er een kleine mogelijkheid in. Maar dat ligt volledig in hun handen.

Ik wil niet meer toelaten over mijn grens te gaan. Geen bedreigingen, geen valse beloften, geen vernederingen.. En ik wil de kans niet meer geven me te verleiden en mijn hart en zorg te geven gewoon omdat IK ondertussen gewoon ben geraakt aan die intense warmte en liefde die ik ook wel nodig heb.. om nadien afgemaakt te worden en als vuil behandeld te worden.
Onthou dat ze manipuleren en intimideren! Dat is een deel van hun stoornis en ze zijn zich daardoor niet altijd van bewust. Maar daar kunnen wij helaas niets aan veranderen.
Het enige wat we wel kunnen veranderen is onszelf. Hoe lang we onszelf nog laten leven. Hoelang we onszelf nog pijn blijven doen.
De enige manier...zo ver mogelijk weg! Afstand nemen en het allermoeilijkste LOSLATEN!
Ik voel me al een heel klein stapje verder en dank hiervoor iedereen hier die me, elk op zijn manier heeft geholpen, door de verhalen, de troost, de steun!

Liefs
Christine
(5886) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-16 17:34:00
Beste Tony!

Tnx voor je verhaal en ik kan me in al je punten vinden, ook wat betreft mijn hart op mijn tong :-) zo ben ik opgevoed en dat komt soms gewoon niet goed over. Ik heb geen geheimen en gooi er alles uit, overigens niet fout bedoeld en het kan wat genuanceerder.

Ik heb ontzettend met Henk te doen aangezien ik in zijn rol heb gezeten en weet hoe het gaat eindigen als hij zelf geen stappen zet en geen grenzen stelt. Doordat ik zijn verhaal lees voel ik deels de pijn en de machteloosheid die ook ik heb ervaren....ik kan niet ontkennen dat het me aan het hart gaat om weer een mooi en behulpzaam persoon emotioneel stuk te zien gaan, hierdoor word ik soms wat "te duidelijk" :-)

Overigens Henk, toch nog even een misschien lompe opmerking vanuit mij:-): probeer wakker te worden en zeg jezelf niet elke dag: ik blijf houden van dit prachtige meisje......
Dit is meteen het bewijs van wat je borderliner met je heeft gedaan. Als je eerlijk bent tegen jezelf was ze helemaal niet zo lief, alleen in de idealisatie fase toen ze haar prooi binnen moest halen:-). Door het blijven herhalen geneest je emotionele schade niet en voed je de emotionele schade juist. Jij was en bent namelijk die prachtige man in jullie relatie! Herhaal dat maar elke dag, de waarheid en het zal je goed doen:-)

Wens jullie allen een fijn weekend!

Gr jongen uit Brabant
(5887) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-16 19:29:00
Hoi allen,

De dood van een naaste heeft mij wel een ander gevoel gegeven dan dit, maar er zijn ook overeenkomsten. Bij mij iemand die 3 dagen na het bericht van Leukemie is overleden. Voor ons heel snel, maar achteraf gezien misschien wel goed.

Wat voor mij de strekking daarbij is; Het nadeel is dat je niet meer met degene die overleden is contact kan hebben. Daarbij is het voordeel dat je niet meer met degene die is overleden contact kan hebben. Of te wel, het is klote dat de naaste van mij er niet meer is, maar tegelijk wordt ik niet met dingen van mijn naaste geconfronteerd/ komen niet de ideale plaatjes naar voren. Dit tegenover de persoon met Borderline waarbij het juist andersom voelde.

Henk, nu moet ik wel even lachen. Een "feest" van herkenning.
Ten eerste blijf schrijven, schrijf het van je af. Denk ook eens na over een therapeut, het is een stap maar heeft mij wel geholpen. Gewoon eens een derde om mee te praten die net als hier wel gehoord heeft van Borderline, wat iets verder gaat dan iemand die zichzelf verwond.

Je geeft aan dat ze er al maanden mee bezig was, maar tegelijk over het samenwonen hebben... De laatste weken van mij waren de volgende; Ze heeft een ring gekocht en mijn naam er in gegraveerd, ze heeft bij mijn oma genoemd dat we in augustus afgelopen jaar wilden gaan trouwen als het financieel mogelijk was, de laatste dag gaf heeft ze mijn tantezegger nog in de armen gehad en wilde dit ook graag met mij, we hebben naar een trouwband geluisterd op haar initiatief, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Later gaf ze aan dat ze al maanden bezig was met haar gevoel dat het niet klopte en dat bovenstaande twijfelmomenten waren.... Tja, wat moet je dan. Heb eerst gedacht dat ik gek was, heb erg aan mezelf getwijfeld. Of ik alles wel goed had opgeslagen en zo, of ik mezelf niet voor de gek had gehouden. Mijn uiteindelijke conclusie is dat ik het niet bij het verkeerde eind had, dat bij een normaal gebeuren dit zo ook niet voorkomt. Dat ze dus ziek is.

ow ja, ook ik heb de opmerking gekregen waarom ik bepaalde dingen van haar niet in huis had laten staan en op een aparte kamer had gezet. Nu zette ik haar de deur uit was de opmerking, ze was erg hard geraakt. Haar dezelfde uitleg gegeven als jou, maar ook bij mij kwam het niet binnen.

Het punt is alleen dat ik, wanneer we gesprekken hadden. Ik bij de kern kwam van binnen. Dat stukje van haar dat zo angstig is als maar kan. Dat ook zoekt om een beetje genegenheid. Maar die wil ze eigenlijk niet zijn, ze wil zich sterk aan de buitenkant tonen. Zoals ze altijd gewend is geweest....

Nu een jaar later denk ik, wat een belevenis allemaal. Ik heb een stuk in de rollercoaster meegemaakt. Dit was zo nu en dan een fantastisch gevoel, maar ook angstaanjagend. Ik ben verslaafd geweest en wilde graag nog een keer. Fijn om die fantastische gevoelens te voelen. Maar die negatieve gevoelens werden er steeds meer en de kick steeds minder. Maar wij hebben als nons (tenminste dat denk ik) het voordeel dat we er uit kunnen stappen. Dat we kunnen zeggen van nu niet meer... Voor de persoon met Borderline schijnt dat alleen een stuk moeilijker te zijn en je gebruikelijke patroon van verstoppen achter een masker is de aangeleerde tactiek is veel makkelijker.

Groeten Fries

P.s. Je bent NIET verantwoordelijk voor haar geluk of voor haar negatieve gevoel. Je kunt het ook niet veranderen. Als ze zich wat aandoet is dat haar eigen keus.
(5888) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-17 07:47:00
Nee Christine,
Je bent niet een stapje verder, maar al een heel eind gevorderd, chapeau!
Je beseft dat je moet loslaten en dat doe je nu ook, en dat is al zo'n grote stap.
Want er komt misschien een moment van verleiding, en dan bedoel ik dat hij bij jou op de stoep staat, en dan weet jij nu dat jullie relatie geen vervolg meer kan hebben.
Dat is cruciaal, anders blijf je zo in die knipperlichtrelatie zitten.
Doe niet aan "overthinking", maar bij iedere twijfel, elke slecht moment van jezelf, aan het volgende denken: Hij is ziek, met hem is een relatie (helaas) niet mogelijk en helpen kun je hem ook niet. Ik moet verder, zonder hem.
Komt misschien egostisch over, maar zo zul je in het vervolg moeten handelen bij mensen met een BPS. Dus ook bij vrienden, want ik ben als vriend mis/gebruikt, en dat deed ook pijn.
Je gaat prima!
Overigens prima postings van Fries en Jongen uit Brabant.
Tony
(5889) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-17 08:17:00
Ik moet toch weer terug komen op de vergelijking met het doodgaan van je partner. Zoals ik zei heb ik beide gevallen meegemaakt, mijn liefste heb ik verloren aan de dood. Toen
Kwam mijn borderliner waar ik ook erg van hield en nog houd. Ik vind het eerlijk gezegd beetje kwetsend dat dit papar maal wordt genoemd. Je partner verliezen aan er dood is erger dan je partner verliezen door de borderline. Het verschil is dat jij kunt kiezen of je je borderliner vaarwel kunt zeggen of door blijft gaan met de kwellingen.
Misschien heeft mijn ervaring er wel voor gezord dat ik misschien iets eerder zeg, komop geef jezelf ern schop onder je kont want het leven is te kort om jezelf zo te kwellen, de borderliner kan zich laten helpen en dan wat beter door het leven gaan, de patint met terminale kanker heeft niks te kiezen.
De borderliner kiest ervoor, hoe ziek hij ook is in zijn of haar hoofd, om jou pijn te doen, en alleen aan zichzelf te denken.
Dus zeg ik stap eruit het doet even een tijdje pijn, maar geef je energie aan iemand die het verdiend.
Goed weekend allemaal en denk na !!!
L.b.
(5890) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-18 14:23:00
Hoi allen!

Wat een heftige verhalen zeg! En zo herkenbaar! Bij mijn man is de diagnose niet gesteld maar als ik alle symptomen en deze reacties lees, weet ik het bijna zeker!

Die stemmingswisselingen, hierin zit ik dagelijks. Al jarenlang! Mijn man gebruikt antipsychotica omdat hij ook opgenomen heeft gezeten voor een heftige psychose. Hij is sindsdien in behandeling bij een psychiater.

Vorig jaar is zijn moeder overleden en is het op zijn werk volledig uit de hand gelopen. De afdeling waar hij werkte ging kapot aan zijn gedrag. Hij moest weg. Hij werkt bij de Landmacht als beroepsmilitair en de kans is groot dat hij binnenkort wordt afgekeurd.

Hij moet zijn medicatie afbouwen en nu komt de ellende naar boven. Hierdoor zie ik heftige stemmingswisselingen. De ene dag ben ik fantastisch en geweldig en de anders dag word ik compleet gekleineerd en de grond ingestampt. Tot doodsbedreigingen aan toe. Omdat bijvoorbeeld het eten niet klaar is.

maar hij moet van die medicatie af anders is het einde verhaal bij defensie. En aangezien hij getrouwd is met zijn baan bouwt hij verder af.

Ik heb hem gewaarschuwd! Hij raakt zijn gezin kwijt hierdoor. Maar dit spreekt hij tegen. Als ik dreig met een scheiding zet hij me zo onder druk dat ik bezwijk en weer beloof dat ik onze relatie nog een kans geef. Hij heeft een zeer dwingend en manipulatief karakter. Het gaat urenlang verbaal Door tot ik kapot ben!

En onze 2 kleine lieve kindertjes waarvan de jongste nog maar 1 is merken het ook! Ik wil kappen met deze destructieve relatie. Het maakt me gek en kapot.

maar de eerste stap naar een scheiding is gezet: ik heb me met mijn kindjes ingeschreven voor een huurhuis wat hij niet weet.

Hij gaat de kinderen van me afpakken zegt hij. Soms dreigt hij met zelfmoord of dat ik er aan ga. Ik ben bang!

Tot zover alhoewel ik nog uren dood kan vertellen ....

Bedankt voor het delen van jullie verhalen!

Lidia
(5891) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-18 20:37:00
Hey Tony,
Bedankt voor je reactie. Het deed me enerzijds deugd te lezen dat ik al een goed stuk verder sta. Tegelijkertijd heb ik op dat moment emmers vol gehuild.Want wat ik schrijf is volledig met het hoofd.; Ik herhaal inderdaad, zoals je zei; hij is ziek! hij is ziek! en het IS niet anders! Een relatie kan gewoon niet! Dit zeg ik zowat elke dag!
Ik probeer terug te denken aan de momenten waarin ik hoopte dat iemand me kwam redden uit de hel, zijn afschuwelijke opmerkingen, zijn spioneren... Heb onlangs nog ontdekt dat hij nog meer telefoonnummers en mails van vroegere vrienden gewoon gewist heeft.
Ik kan dan kwaad worden en dat sterkt me op dat moment om door te gaan.
Maar dat gevoel verdwijnt al gauw en voel ik alleen enorme frustratie.
Ik kan niet boos zijn op hem. Ook al was het hel. Ben boos op de ziekte!
Ik ben altijd een gevoelsmens geweest en mijn intuitie gevolgd en nu moet alles met het verstand!
Het beste dat mij kan overkomen is dat hij nooit meer aan mijn deur komt staan. Want ik durf mijn hand niet in't vuur leggen dat ik hem terug wegstuur. De aantrekking is steeds enorm geweest en ik ben een beetje bang dat mijn hart het op dat moment gaat overnemen. Ik hoop van niet..

Het is zo vreemd.. Ik kom terug meer buiten en heb meer contact met vrienden en ook nieuwe mensen..terug wat meer in de normale wereld. En ik voel me er niet thuis...niet meer. Het lijkt alsof het abnormale voor mij een beetje het normale is geworden..Snapt iemand dat? Ik mis hem verdorie....

Maar ik wil deze keer echt volhouden!! Laat ons dus hopen dat ik hem nooit meer zie.

En aan iedereen: ik heb ontzettend veel begrip voor jullie allemaal!!!! Dikke knuffel!

Liefs
Christine
(5892) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-18 22:30:00
OMG waarom heb ik deze site niet eerder gevonden heb 15 jaar relatie gehad met borderliner exact zelfde verhalen met de mannen heb heel vaak vermoedens gehad dat er wat was maar de laatste 2 jaar heel veel dingen gevonden maar niet het echte bewijs tot vlak voor de kerstdagen had ik berichten gelzen waar ze niet onder uit kon en is ze weg gegaan met onze 2 kids ben helemaal op en finacieel kapot iedereen zegt me begin er niet aan maar hou nog steeds ziels veel van haar krijg haar niet uit mijn hoofd was er maar een praat groep voor loop sinds kort bij psyoloog die zegt ook dat ik haar moet negeren maar met kids in het spel word dat lastig heb zelf ook het idee dat iknooit meer zo verlieft kan worden als op haar bedankt voor jullie verhalen ben dus niet de enige mvg fred
(5893) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-19 05:38:00
Hoi allemaal,

Ik heb zelf bordeline en ben mij er heel erg bewust van wat ik doe naar mijn vriend toe. En toch kan ik dit gedrag niet stoppen omdat de emotie er altijd uit moet komen. Mijn vriend gaat hier goed mee om vind ik. Het klinkt misschien raar maar hij laat mij op zulke momenten links liggen. Geeft mij gewoon totaal geen aandacht en gaat absoluut niet de discussie aan met mij. Waardoor mijn mijn emoties niet nog meer gaat triggeren. Hierdoor zit ik dan alleen met mijn gedachtes en emoties en er zelf moet uitkomen. Voor mij werkt dit goed want dan pas ga ik in zien wat ik fout deed. Ik heb heel veel mazzel dat mijn vriend aanvoelt of ik zeg maar een soort extreme bordeline aanval heb of dat er daadwerkelijk wat aan de hand is. Verder als partner kan je haar niet van dit gedrag af helpen er alleen voor zorgen dat je het dus niet gaat triggeren op een moment van een aanval. Je moet verder gewoon alles kunnen zeggen en doen wat jij wil. En inderdaad sterk in je schoenen staan. Iemand met bordeline kan de bordeline pas onder controle krijgen als zij/hij oprecht eerlijk kan toegeven aan zichzelf en omgeving. En dan bezig gaat met een gespecialiseerde therapeut en de therapie kan jaren duren en zal af en toe nog een onderhoudsbeurt nodig hebben. Zelf ga ik ook weer naar therapie. Op de eerste plaats om van mijzelf een beter en mooier persoon te maken. En op de 2e plaats pas voor mijn relatie. Als iemand namelijk in therapie gaat en dit niet op de eerste plaats puur voor zichzelf doet zul je denk ik nooit de gewenste resultaat halen.

Laat niet over je heen lopen en als je het niet aankan stop er dan mee want ik begreep dat wij bordeliners mensen tot waanzin kunnen drijven. En de bordeliner zelf heeft er ook niks aan want als wij niet de juiste sterke persoon hierin naast ons heeft staan zal het gedrag niet veranderen.

Groetjes Nicole
(5894) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-19 08:41:00
Hoi Christine,

Ik snap wat je bedoelt, morgen is het 8 weken geleden. En nog steeds geen contact. Ik lees hier elke dag, en soms schrijf ik zelf wat.
Het valt mij op dat het voor sommige mensen zo zwart wit is allemaal. Voor mij is dat absoluut niet zo. Ik weet dat ik niet meer terug wil, en ik weet dat hij me veel heeft aangedaan. Misschien wel meer dan ik weet. En ik lees dat we vast houden aan een fantasie, als we terugdenken aan de goede momenten. Mijn liefde voor hem was geen fantasie, die was echt! En om dat los te laten is het moeilijkste wat er is. Maar ik kom er wel, net als jij Christine, kom ik meer onder de mensen. Ik vind oude vrienden van vroeger terug, maar het voelt inderdaad raar. Maar dat zal er wel bij horen, ik was natuurlijk veel te veel met hem bezig de afgelopen 6 jaar. En nu moet ik wel met mezelf bezig, en dat is ook best goed.
Hij zit nog veel in mijn hoofd, en in mijn hart. Maar wil hem terug? Nee!
Christine, je bent heel goed bezig, ook al huil je emmers vol (net zoals ik :D), wat ons niet kapot maakt, maakt ons alleen maar sterker!!!

Liefs en een dikke knuffel,

Monique
(5896) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-19 13:30:00
Hallo iedereen, ik wil hier ook graag mijn verhaal delen, want praten erover helpt. Gelukkig krijg ik binnenkort ook therapie om er verder over te praten en zijn er wat Engelstalige fora waar je je ei kwijt kunt. Maar bij het verwerken van een relatie met een borderliner kun je er maar niet genoeg over praten om er overheen te komen.

Ik heb meer dan 4 jaar in een relatie gezeten met een, zo vermoed ik nu, vrouwelijke borderliner. Ik kwam uit een lange jeugdrelatie waarin ik meerdere keren belazerd ben en was op mijn zwakst, het was duidelijk dat mijn leven niet lekker liep en ik geloof echt dat ze dat zien en denken: ja, die kan ik makkelijk manipuleren.

Ze was acht jaar jonger dan mij en nog maar net volwassen, maar als ze je eenmaal leuk vinden, pakken ze je zo in. Die intense liefde, bijna een obsessie voor je, is zo verleidelijk. je voelt je eindelijk intens geliefd en je verwart dat met VERliefd zijn. Ze dumpte haar vorige vriend voor mij en vertelde dat daarna vrolijk tegen mij. Maar als jij in de spotlight bij ze staat, vind je dat niet erg, dan zie je die gigantische rode vlag niet, dan denk je: wauw, die wilt echt voor mij gaan.

De eerste weken waren enorm intens, ze wilde elke dag bij mij zijn en dat kon ook omdat ze nog studeerde en ik een paar weken vrij had van werk. Elke dag samen zijn, en als we niet samen waren constant contact via whatsapp. Toen kwam er een dag dat ik geen tijd had en wat voor mijzelf wilde doen, nou de hel brak los. Ze voelde zich verlaten en was bang dat ik haar niet leuk genoeg vond, huilen en ruziemaken... ze maakte het daarna weer goed en zei dat het kwam omdat haar vader in haar jeugd was weggegaan.

Toch voelde iets niet helemaal juist, ik kon er moeilijk de vinger op leggen. De momenten waarop ze constant in mij genteresseerd was waren fijn, maar als het daar niet over ging, dan kwam er eigenlijk vrij weinig inhoud uit. Alleen maar over wie slecht was, haar ouders waren slecht, haar stiefpa, haar vriendinnen. Exen werden belachelijk gemaakt, deden dingen verkeerd. Je denkt dan echt: Maakt niet uit, ik ga het wel goed doen, ik ga haar de liefde geven die ze nodig heeft. Maar na een paar weken was het contact z vermoeiend dat ik haar aan de kant zette, wel netjes uitgepraat maar ik kon er niet meer mee omgaan.

Toen begon de obsessie pas echt, ze stond vaak 's nachts aan mijn deur, probeerde mij constant te verleiden tijdens het uitgaan. En ik trapte er telkens weer in. We bleven ongeveer een jaar bij elkaar maar hadden naast de mooie momenten wel steeds vaker ruzie, en als je mij nu vraagt waarover die ruzies gingen zou ik het antwoord niet weten. Over niets eigenlijk, en toch kwamen ze steeds vaker.

Na anderhalf jaar was zj degene die opstapte, maar toen was het al te laat: de obsessie zat nu in mij en ik kon mij geen leven meer zonder haar voorstellen. Ze ging meteen door met haar leven en met andere kerels om, terwijl ik overspannen bij mijn ouders thuis zat (in plaats van op werk of in mijn eigen appartement). Anderhalve maand lang 14 uur per dag slapen en er alleen uitkomen om heel de dag een beetje te roken en voor me uit te staren.

Niet de GGZ of anti-depressiva pillen hielpen mij er bovenop, maar het feit dat ze naar anderhalve maand toch weer terugkeerde toen ik ging daten met een andere meid. Toen ze daar achter kwam, ging mijn mobiele tijdens de date constant af, bleef ze mij bestoken met berichten dat we bij elkaar hoorden, dat dit mijn laatste kans was. Ik had haar natuurlijk nooit terug moeten nemen, maar deed het toch weer.

Eigenlijk is het sindsdien nooit stabiel geweest, ook al hebben we het laatste jaar een huis gekocht en samengewoond. Met het samenwonen was nooit iets goed genoeg. We gingen niet vaak genoeg uit eten (al vond ik 1 keer per week of 1 keer in de twee weken al best veel voor mijn doen), ik deed te weinig in het huis (ook al ben ik 13 uur per dag van huis weg vanwege lange reistijd en maak ik het huis elke week schoon), en vooral: ze kon haar gevoelens niet bij mij uiten. Nou, niet zo gek ook, als elke keer bij het uiten van gevoelens alleen maar ruzie komt. Ik begon mij emotioneel terug te trekken en ging meer dingen voor mijzelf doen, wel een sociaal leven onderhouden (want zij vertikte het om veel met de vriendinnen die ze nog over had om te gaan). Dat is uiteindelijk de doodsteek geworden, want ze voelde zich niet meer geliefd.

Een week of 6 geleden stopte onze relatie en ging ze op zichzelf wonen. De eerste dagen voel je je ongelooflijk opgelucht omdat je eindelijk wat rust aan je hoofd hebt. Daarna gaat het toch knagen, ga je de persoon missen ook al bracht diegene meer ellende in je leven dan goed voor je was. Maar nu ben ik zwartgeverfd door haar, als ik contact opnam voor een soort van afsluiting of om er eens over te praten, kreeg ik alleen maar te horen dat ze mij haatte, dat ik haar leven miserabel heb gemaakt. Er is geen ruimte voor mijn gevoelens, net zoals in de relatie al het geval is.

Inmiddels heeft ze al weer een nieuwe vriend. Ik heb van mijn vrienden verschillende dingen gehoord en denk dat ze al naar een vervanging aan het zoeken was tijdens onze relatie. Ze kunnen er namelijk ECHT niet tegen om alleen te zijn en geen aandacht te krijgen. Dat is ook de reden dat ze zoveel foto's van zichzelf plaatsen op social media, aandacht. En dat ze zo snel weer een nieuwe relatie hebben, terwijl wij achter blijven en het proberen te verwerken. Maar dat is prima: we verwerken het, gaan door een diep dal, maar komen er straks weer sterker uit. Zij veranderen niet, want ze herhalen hetzelfde riedeletje in hun nieuwe relatie. Ik verwacht ook wel nog wat van haar te horen ooit, wellicht nadat deze relatie niet is zoals ze zich had voorgesteld, maar tegen die tijd ben ik sterk genoeg om het gewoon te laten varen.

Ik wil nooit meer door zo'n hel gaan. Ik ben nu 30, nog tijd genoeg om iets moois van mijn leven te maken en niet meer dagelijks gecommandeerd en afgekraakt te worden. Ik heb zoveel tijd, energie en geld (voor reisjes, weekendjes weg, sieraden) in haar gestoken maar je kunt het allemaal net zo goed in een bodemloze put gooien, want het is nooit genoeg. Je probeert constant dat heerlijke gevoel van in het begin van de relatie terug te krijgen, maar dat lukt nooit meer, hoogstens voor een paar uur.

Mis ik haar? Ja, natuurlijk. Ik ben een mens met gevoelens, ik mis iemand waar ik 4,5 jaar lief en leed mee heb gedeeld. Begrijp ik dat dit slecht voor mij was? Ja, ik mag blij zijn als dit over vijf jaar geen effect op mijn gezondheid heeft. Ben ik er overheen? Nee, nog lang niet, maar ik werk er aan. Troost je met het feit dat WIJ de normale mensen zijn die niet zomaar onze gevoelens aan de kant kunnen schuiven en door kunnen gaan. Wij verwerken het, trekken er lessen uit, bekijken ook ons eigen aandeel in de relatie en waarom dit is gebeurd en komen er dan beter vanaf.

-Anoniem30
(5897) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-20 03:14:00
Hallo allemaal,
Wat een eye- opener en herkenning. .. er vallen eindeloos veel kwartjes bij het lezen van jullie verhalen.
Na 25 jaar huwelijk met een man die moeite had met het uiten en tonen van emotie besloot ik alleen verder te gaan en kwam ik hm tegen. Alles wat ik zo gemist had biedt hij mij. Genegenheid, aandacht, warmte, knetterende passie. Hj hoort me wel, helpt me en heeft me veel inzicht gegeven in de'maniertjes' die ik mezelf had aangeleerd om m'n huwelijk te trekken. Maar... ik begin meer en meer op m'n tenen te lopen. Ik kan een goed bedoelde opmerking maken of aangeven dat ik "vandaag even alleen wil zijn om dingen te regelen" en hij reageert alsof ik hem afwijs. Is dan sarcastisch en geeft me een schuldgevoel, want ik denk alleen aan mezelf...
Ik heb hem 6 maanden geleden leren kennen en sindsdien zien we elkaar dagelijks. We wonen op 2 minuten loopafstand van elkaar. Maar ik heb nog nooit zo vaak en zulke knetterende ruzies gehad.
De toon waarop ik iets zeg; het meteen tegen hem ingaan als ik het ergens niet mee eens ben... Ik krijg het gevoel dat ik zo veel verkeerd doe, terwijl hij-zoals hij het zegt- toch altijd voor mij klaar staat en naar me luistert.
Hij is zo goed in het verwoorden en hij heeft vaak ook gelijk! Ik zit midden in een scheiding en was niet van plan me in een nieuwe relatie te storten. En al helemaal niet met iemand die 15 jonger is dan ik!! Dat is ook iets wat een extra onzekerheid (bij mij) oplevert. Hij heeft geen fijne jeugd gehad, zijn bedrijf ging failliet en heeft heel weinig vrienden (2) omdat 'iedereen alleen maar bezig is met werk en zich niet bewust is van wat werkelijk belangrijk is.... Zichzelf ontwikkelen".
Ik betrap mezelf er vaak op dat ik denk: hou ermee op! Hij is gevaarlijk! Hij s wijs, intelligent. Maar ik ben dat ook en toch ik voel me steeds kleiner worden. Na iedere ruzie waarbij hij me egostisch, ondankbaar en stom doet voelen, me verrot scheldt en me nooit meer wil zien voel ik me opgelucht dat het over is. Ik ben het dan met hem eens en zeg dat het voor mij ook klaar is. Dat ik hier niet mee om kan gaan en niet op m'n tenen wil lopen. Niet klaar ben voor een relatie omdat ik hem niet kan bieden wat hij verdient.
Dan zegt hij dat ie dat zonde vindt, want hij houdt van me. Dat hij me zo tof vindt met mijn goede hart en begrijpt dat ik nog m'n bagage heb en die nog kwijt moet raken. En de volgende dag komt hij langs, neemt me in z'n armen en ik laat me weer verleiden... Want het komt soms rot z'n strot uit, maar hij geeft dat toe waardoor ik het hem vergeef. Want hij heeft het moeilijk, probeert iedere keer de relatie met z'n moeder te herstellen die hem dan weer teleurstelt en dan kan zij ook 'verrotten' al doet het hem pijn. (En de volgende dag belt hij haar weer om weer teleurgesteld te worden....)
Ik word hier ouder van dan ik ben, maar door z'n lieve kant en zijn behulpzaamheid wil ik hem ook niet kwijt. We zijn allebei creatief en hij inspireert me.
Maar is dit wat ik wil? Als ik'dwars' ga liggen huilt hij, vertelt me hoe zijn lichaam letterlijk schokt door de ruzie... Als hij goed in z'n vel zit is hij de beste partner die ik me wensen kan. Het maakt me gek.
Ik wt dat ik hier uit moet stappen, maar ik wil hem niet kapot maken. Ik haat het schuldgevoel omdat hij zegt dat ie eindelijk iemand het gevonden die toch steeds weer met hem wil praten ook al was hij 'zo heftig'. Ik wil eigenlijk geen liefdes relatie meer met hem. Ook al (en dat heb ik een aantal keren gelezen hier...) is het zo bijzonder dat ik me niet kan voorstellen dat ooit met een ander zo te ervaren.
Ik wil hem niet kwijt. Als vriend, als inspirator. Maar het lijkt erop dat het alles of niets is. Waar vind ik de kracht als ik dagelijks het 'risico' loop hem tegen te komen....
Dank jullie en dank deze mogelijkheid m'n ei kwijt te kunnen....
Elsa
(5898) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-20 23:26:00
Hoi allemaal.

Ik heb even niets van mij laten horen puur omdat ik reacties van jullie maar ook eigen ervaringen moest verwerken. Bij het nog eens teruglezen van de reacties die ik kreeg op mijn verhalen moet ik steeds vaker zeggen ze hebben gelijk. Er valt niks te beginnen met een borderliner en alle symptomen die omschreven staan kloppen als een bus.

Er was nog een ontmoeting, een onsamenhangend verhaal, afwisselend met angsten dat ik haar zou verlaten en dan weer dat ik niet zo moest aandringen. Het naar zich toe trekken en wegduwen principe dus. De verwijten die ik vroeger kreeg over bepaalde zaken waren nu ineens helder en klopte allemaal. Ze spreekt zichzelf tegen op zoveel vlakken, liefst was ze morgen weer bij mij ingetrokken om nog geen 15 min later te zeggen dat ze haar vrijheid op dit moment niet wil opgeven. Als partner weet je dan niet meer waar je staat en wat je moet geloven.

We hebben wel gepraat, zonder ruzie en ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Ik was sterk en voorbereid door het lezen van jullie verhalen en reacties en wist precies wat ik wel en niet moest doen om haar spel bloot te leggen. Het ene moment komt ze met prachtige voorstellen hoe we verder kunnen en het volgende moment wijst ze dat weer af.

Ik schrijf graag, het helpt me om dit te verwerken, inmiddels staat de teller al op + 30 verhalen en ervaringen op papier. Sommige heb ik naar haar gestuurd, dan is het vreemd dat ze de kern van het verhaal geheel mist, ze ziet hem niet eens en denk wel eens dat ze het beschouwd als een lief kattenbelletje. Op sommige verhalen heeft ze nog helemaal niet gereageerd en dat zal wel nooit komen ook verwacht ik.

De volgende dag ligt er ineens een briefje in mijn brievenbus, ik mis je en kon ik maar bij je zijn vannacht. Als ik dan inga op dat voorstel dan kruipt ze snel terug en sluit de deur, volgens mij alleen om te testen dat ik nog steeds voor haar val.

Vanavond ook weer zo vreemd ik had een aantal brieven gestuurd, ze belde me en het enige wat ik te horen kreeg ik moest niet zo aandringen, terwijl ze zelf schreef kon ik maar bij je zijn. Allemaal heel verwarrend en vreemd, dit kan je volgens mij zonder borderline nooit begrijpen. Ook dit keer werd de essentie van het verhaal wat ik had geschreven totaal niet begrepen of compleet aan voorbij gegaan. Het klopt dat een borderliner totaal niet bezig is met jou gevoelens het interesseert ze geen meter alleen hoe ze zichzelf voelen dat telt. Als ze nu zelf een beetje in de knoop had gezeten dan mocht ik komen, maar nu werd op voorhand al gezegd ik heb hoofdpijn dus je zal wel niets aan mij hebben. Dat ik volledig in de vernieling ga maakt ze niets uit, voelt geen enkele spijt voor haar daden.

Inmiddels heb ik veel gehad aan jullie verhalen en reacties. Was er inderdaad maar een praatgroep dat zou het voor velen onder ons een stuk eenvoudiger maken. Je kan immers je verhaal kwijt aan iemand die het begrijpt. Ik hoef ook niet meer overtuigd te worden dat ik moet stoppen met deze pijnlijke relatie. Mijn bevestigingen kloppen ik wilde zekerheid zodat ik later mezelf in de spiegel kan aankijken zonder schaamte. De afgelopen gebeurtenissen waren voor mij voldoende bevestiging dat ze werkelijk ziek is in haar hoofd.

Morgen ontvang ze mijn laatste brief, een brief waarin ik duidelijk laat weten dat ik met deze schets vertoning zal stoppen. Het maakt me niets meer uit hoe ze hierop zal reageren, mijn besluit is genomen. Ik moet mijn geluk weer terugvinden en dat zal een lange tijd in beslag nemen. Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn verhalen en de reacties hierop. Het heeft me enorm geholpen en gesteund. Ik zal hier nog regelmatig terugkomen om jullie verhalen te lezen, maar ook als steun dat ik de goede keuze heb gemaakt.

Bedankt allemaal.
Henk
(5900) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-20 23:28:00
Hoi allemaal.

Ik heb even niets van mij laten horen puur omdat ik reacties van jullie maar ook eigen ervaringen moest verwerken. Bij het nog eens teruglezen van de reacties die ik kreeg op mijn verhalen moet ik steeds vaker zeggen ze hebben gelijk. Er valt niks te beginnen met een borderliner en alle symptomen die omschreven staan kloppen als een bus.

Er was nog een ontmoeting, een onsamenhangend verhaal, afwisselend met angsten dat ik haar zou verlaten en dan weer dat ik niet zo moest aandringen. Het naar zich toe trekken en wegduwen principe dus. De verwijten die ik vroeger kreeg over bepaalde zaken waren nu ineens helder en klopte allemaal. Ze spreekt zichzelf tegen op zoveel vlakken, liefst was ze morgen weer bij mij ingetrokken om nog geen 15 min later te zeggen dat ze haar vrijheid op dit moment niet wil opgeven. Als partner weet je dan niet meer waar je staat en wat je moet geloven.

We hebben wel gepraat, zonder ruzie en ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Ik was sterk en voorbereid door het lezen van jullie verhalen en reacties en wist precies wat ik wel en niet moest doen om haar spel bloot te leggen. Het ene moment komt ze met prachtige voorstellen hoe we verder kunnen en het volgende moment wijst ze dat weer af.

Ik schrijf graag, het helpt me om dit te verwerken, inmiddels staat de teller al op + 30 verhalen en ervaringen op papier. Sommige heb ik naar haar gestuurd, dan is het vreemd dat ze de kern van het verhaal geheel mist, ze ziet hem niet eens en denk wel eens dat ze het beschouwd als een lief kattenbelletje. Op sommige verhalen heeft ze nog helemaal niet gereageerd en dat zal wel nooit komen ook verwacht ik.

De volgende dag ligt er ineens een briefje in mijn brievenbus, ik mis je en kon ik maar bij je zijn vannacht. Als ik dan inga op dat voorstel dan kruipt ze snel terug en sluit de deur, volgens mij alleen om te testen dat ik nog steeds voor haar val.

Vanavond ook weer zo vreemd ik had een aantal brieven gestuurd, ze belde me en het enige wat ik te horen kreeg ik moest niet zo aandringen, terwijl ze zelf schreef kon ik maar bij je zijn. Allemaal heel verwarrend en vreemd, dit kan je volgens mij zonder borderline nooit begrijpen. Ook dit keer werd de essentie van het verhaal wat ik had geschreven totaal niet begrepen of compleet aan voorbij gegaan. Het klopt dat een borderliner totaal niet bezig is met jou gevoelens het interesseert ze geen meter alleen hoe ze zichzelf voelen dat telt. Als ze nu zelf een beetje in de knoop had gezeten dan mocht ik komen, maar nu werd op voorhand al gezegd ik heb hoofdpijn dus je zal wel niets aan mij hebben. Dat ik volledig in de vernieling ga maakt ze niets uit, voelt geen enkele spijt voor haar daden.

Inmiddels heb ik veel gehad aan jullie verhalen en reacties. Was er inderdaad maar een praatgroep dat zou het voor velen onder ons een stuk eenvoudiger maken. Je kan immers je verhaal kwijt aan iemand die het begrijpt. Ik hoef ook niet meer overtuigd te worden dat ik moet stoppen met deze pijnlijke relatie. Mijn bevestigingen kloppen ik wilde zekerheid zodat ik later mezelf in de spiegel kan aankijken zonder schaamte. De afgelopen gebeurtenissen waren voor mij voldoende bevestiging dat ze werkelijk ziek is in haar hoofd.

Morgen ontvang ze mijn laatste brief, een brief waarin ik duidelijk laat weten dat ik met deze schets vertoning zal stoppen. Het maakt me niets meer uit hoe ze hierop zal reageren, mijn besluit is genomen. Ik moet mijn geluk weer terugvinden en dat zal een lange tijd in beslag nemen. Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn verhalen en de reacties hierop. Het heeft me enorm geholpen en gesteund. Ik zal hier nog regelmatig terugkomen om jullie verhalen te lezen, maar ook als steun dat ik de goede keuze heb gemaakt.

Bedankt allemaal.
Henk
(5901) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 01:42:00
Ik heb 10 jaar min of meer een relatie gehad met een bl vrouw.
Ander halve maand geleden vertelde ze me dat ze een andere relatie had.
Daarna weinig tot geen contact meer gehad,tot dat ze vanavond belde en vertelde dat ze nu bijna 3 maand wat hadden dus 1.5 maand dubbel en dat ze bezig zijn om een kind te krijgen.
Kan het zijn dat ze bij mij bl had en bij die ander nu niet of duurt dat ff zodra het nieuwe eraf is dat het dan weer komt.
10 jaar lang alles van bl behalve de zelfbeschadiging is dat ineens over,ik snap het niet ze kende hem 2 jaar oppervlakkig.
Heeft iemand hier een passend antw op zal er zeer mee geholpen zijn dat ben ik zowiezo met deze site

gr henry
(5903) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 02:06:00
nog ff een kleine toevoeging haar ouders hebben vertelt dat ze bl heeft maar zelf ontkent ze voel je het als je het hebt of denk je dat het normaal is.
Het voelt zo dubbel je wilt haar helpen maar je kunt niks voor gelogen over alles de lulligste dingen en glashard vol blijven houden terwijl het tegen deel bewezen is.
Heb lang geprobeert het te begrijpen en te willen helpen maar het lukt niet.Ik wens haar nieuwe vriend veel sterkte toe de eerste maanden waren bij ons ook goed en werd toen snel minder en is nooit meer geworden als toen,en het domme is je probeert 10 jaar lang dat gevoel van die eerste maanden weer te krijgen
(5904) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 08:24:00
Hallo anoniem30,

Het is echt een heel diep dal waar we doorheen gaan, en het is ook niet uit te leggen aan mensen die er zelf nooit mee te maken hebben gehad. Toch merk ik dat ik stukje bij beetje vooruitgang boek, om vervolgens een dag te krijgen waarin ik weer helemaal terugval, maar zo'n dag accepteer ik maar zoals hij is. Ik heb nog steeds gesprekken bij de huisarts, en die helpen wel.
Het is erg moeilijk om over zo'n relatiebreuk heen te komen, er is geen afsluiting, geen uitleg (of tenminste een eerlijke, mijn ex zei dat hij zijn moeder miste). Je blijft vertwijfeld, vertrapt, ontredderd etc etc achter.
Ik probeer me niet meer af te vragen, waarom, en met wie is hij nu, is hij gelukkig? Het doet me ook niks meer, dat hij waarschijnlijk al een ander heeft. Heb ik medelijden met mijn opvolgster, ja een beetje, maar meestal niet. In het begin wel, toen wilde ik haar nog waarschuwen. Maar had ze er wat mee gedaan? En waarschijnlijk heeft hij toch zijn praatje al klaar, om zich eruit te kletsen.
Ik lees altijd dat een borderliner een sterk persoon naast zich wil hebben, toen ik aan deze relatie begon was ik een sterk en nuchter persoon. En ik ga altijd uit van het goede van een persoon, als iemand (en zeker mijn partner) mij iets verteld, dan geloof ik dat. Maar alle leugens en het bedrog achter mijn rug om heeft mij uit het lood geslagen. Nu twijfel ik enorm aan mezelf, ik voel me een dom en naef persoon. En daar ga ik aan werken, hoe krijg ik mijn gevoel van eigenwaarde weer terug, zonder een verbitterd en koud iemand te worden.
Net als jij verwacht ik ook ooit nog wat van hem te horen, en daar heb ik totaal geen zin meer in. Een relatie met hem heeft geen kans van slagen meer, hij heeft heel veel kapot gemaakt in mij.
Sterkte allemaal.

Liefs Monique
(5905) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 18:02:00
Hey,
k Kan men situatie en ervaringen vertellen, en t gevoel erachter, mr k ga dat effe zo laten.

k Zal je vertellen wat ik erna geleerd heb, nu, na mijn relatiebreuk;
Wat de meeste van ons willen is hetzelfde, een antwoord op de waarom waarmee we zitten, iets van erkenning van onze ex partner over wat we doorgemaakt hebben/ wat we doormaken, weten dat het niet allemaal voor niets is geweest. Dat ons verdriet meer is dan een of ander stom toeval. Begrijpen hoe en waarom dit alles gebeurd is.

Door te denken zoals je heel je leven al gedacht hebt, kom je er niet. s Een belangrijk deel van t probleem. Empathie verwachten, iets van emotie voor wat je meegemaakt hebt, is normaal. Je hebt recht op antwoorden, op de waarom dit alles verklaart, een reden voor t verdriet waar je mee blijft zitten.
In deze situatie werkt het zo niet, en das bijna onmogelijk te aanvaarden.
We cant solve problems by using the same logic we used to create them s iets van Einstein, t ging hier niet over, mr s me bijgebleven. Door hier te denken, dit alles te bekijken, zoals je heel je leven al gedacht hebt, geraak je vast te zitten, en maak je t jezelf moeilijker.
Jij verwacht een normaal rouwproces, en dat kan zij je niet geven, waardoor er iets in jou blokkeert.
Dat stuk van afsluiten en verdergaan is er voor jou niet bij, en s al waar je nog mee bezig bent. Afvragen wat zij nu doet, wat zij nog denkt, wat het allemaal ooit betekend heeft, beheerst je denken, en je verliest je identiteit, jezelf.
Je verwacht begrip van de ene persoon die je t niet kan geven, s geen meer machteloos gevoel dan dat.
De oplossing daar zoeken is fout. t Zou ideaal zijn, t antwoord voor ons probleem, waar de meeste van ons achter zoeken. Omdat dat is hoe t zou moeten, hoe het zou gaan als het leven fair of logisch was Je kan t nie blijven bekijken als een normale relatie, een normale breuk, daar loopt het mis.
Vergeet effe fair, en vergeet al wat je weet over t leven en over relaties.
Accepteer ook dat t leven niet fair is, en dat dat ook nooit de bedoeling geweest is. Veel mensen denken nog dat t leven fair zou moeten zijn, dat t leven ons iets verschuldigd is, mr zo werkt het niet. Expecting the World to be fair to you because you are fair to it, is like expecting the lion not to eat you because you did not eat it
Soms doe je al wat je kan, geef je al wat je bent, en kom je bedrogen of gebroken uit. In deze situatie er een reden of iets van betekenis achter blijven zoeken, zou t mss allemaal gemakkelijker kunnen maken. Eerlijk, ik vind dat je die reden ook verdient, en ik heb er zelf lang achter gezocht. Maar soms werkt het zo niet,
en t meest betekenisvolle dat ik je daarop kan antwoorden is dat soms dingen echt niet fair gaan, en dat hoe oneerlijk dat t ook lijkt; s iets da je moet accepteren, iets dat je een plaats moet geven, en niet iets waar je tegen moet blijven vechten.

En kijk voorbij gedrag, als zij/ hij binnen de week een ander heeft, en iedereen mag het weten, is dat borderline gedrag. s Niet dat het allemaal niks betekend heeft, s niet dat jij niet goed genoeg was, en de volgende wel. Je doodzwijgen, je proberen kwetsen, s borderline. Zoek de reden er niet achter, want jullie denken echt niet hetzelfde!
Wat dit forum je moet hebben laten inzien, is dat het niet met jou te maken heeft, zeker niet zoals je waarschijnlijk soms denkt. t Is borderline, normale regels gelden hier niet.

'k Heb enorm veel gehad aan alle ervaringen die hier gedeeld zijn, 'k hoop dat dit wa helpt, en niet te pretentieus overkomt met men tegeltjeswijsheden, 'k heb 't geschreven zoals ik het dacht.

In elk geval sterkte met al wa je doormaakt, en allemaal bedankt voor wat jullie hier delen

B
(5906) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 20:47:00
Waar ik voor vreesde is sneller gekomen dan ik dacht.
Was zo goed bezig niks geen contact te zoeken en alles geblokkeerd. Heel die tijd zitten vechten tegen dat gevoel in. Soms zo hard verlangd om hem terug te zien en me dikwijls afgevraagd wat ik dan zou doen. Hl de tijd tegen mezelf bezig dat hij ziek is en nooit zal goedkomen en dat goed in mn achterhoofd houden.
Vanmorgen was het zo ver. De bel ging en had me hier totaal niet aan verwacht. Hij stond voor de deur, samen met een vriend (oudere man die ik ken en wel vertrouw en die zowat een vaderfiguur voor hem is geworden. Ik liet ze binnen.. samen een tasje koffie gedronken en over wat onnozeligheid gepraat. Het leek de meest gewone gang van zaken. Ik kreeg het maar niet over mijn lippen te zeggen dat dit eigenlijk niet kon. Ik was superblij hem te zien; Anderzijds wist ik heel goed dat dit geen goed idee hierover te zwijgen. Hij was lief en vriendelijk maar ik weet ook dat hij zijn gezelschap gebruikte ( die moest toevallig in mijn buurt zijn) om mij toch te kunnen zien. En dat ik dan geen politie ging bellen omdat er niets verkeerd mee was.
En wat nu? heb de deur opengedaan en gaat hij nu nog is langskomen? Vast wel! en dan misschien alleen.
Hij begrijpt maar niet dat het voorbij is. En dat het beter is niet meer te komen. Hij weet heel goed hoe ik op hem reageer. Een glimlach, een geruststellende knipoog..en bij het buitengaan nog een stevige knuffel. Ik was in trance..
Ik voelde dat hij het zo lang mogelijk wou rekken want hij bleef maar vertellen en koffie inschenken. Ik weet dus ook dat hij niet alleen moet binnenkomen want dan krijg ik hem nooit terug buiten. Weet dit uit ervaring. Hij kon zo plots veranderen in zeg maar een monster. Zeker als hij bang werd en drank vond. Drank is zowat zijn medicatie..met alle gevolgen van dien. Ik voelde mij zo dikwijls letterlijk en figuurlijk gevangen door zijn wanen en agressie. Nee, ik wil hem niet meer terugzien..ook al heb ik heimwee.
Dus, hier zit ik nu.. wil hem niet deblokkeren of welk contact dan ook zoeken, maar wil hem wel duidelijk maken dat dit niet meer mag gebeuren. Of ik zit voor ik het weet opnieuw in hetzelfde verhaal. Voor de zoveelste keer...
Loslaten, ja! maar moeilijk op deze manier!

Christine
(5907) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 21:52:00
Merel hier.... ik lees nog altijd mee... verhalen zo herkenbaar en ook weer niet. ...
ik had geen slechte momenten met mijn Bl. ... integendeel leek een sprookje. .. maar blijkbaar niet voor hem... Hij stopte relatie van een op ander moment zonder aanwijsbare reden.... (Dit nadat we beiden na een hevige verliefdheid onze bestaande relatie hadden stopgezet. .
. Ik na meer dan 20 jaar huwelijk )
Ligt aan het feit dat ik geen slechte momenten heb meegemaakt of aan het brusk einde of aan mezelf ? Maar ik ben helemaal niet zo sterk om geen contact te zoeken. .
. Ik doe wanhopige pogingen om weer in contact te komen... Ben zo wisselvallig. .. soms denk ik: is er iets serieus mis met me? Hadden in het weekend afgesproken om nog iets te regelen en zag het plots niet meer zitten. .. weer gekwetst worden. ... ik heb heel confronterende mail gestuurd met boodschap dat ik hem niet meer wilde zien.... maandag al weer heel veel spijt.... pffff ik weet het echt niet hoe ik sterker moet zijn.... ik mis hem zo... ook als vriend. ..chapeau aan de sterke mensen onder jullie
(5908) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 22:16:00
Hey Elsa,
Ook weer bij jou zoveel herkenning.
Zo graag wou ik een vriendschap houden maar dat lukt inderdaad niet. Je zal hem helemaal moeten loslaten, en dat is ontzettend moeilijk met al die speciale ervaringen. Je ging eraan kapot, voelde heel goed dat hij gevaarlijk was, maar daar heb je dan ook de liefdevolle kant van hem en een schuldgevoel bij jou omdat hij je ook mooie dingen heeft laten zien en voelen en zo iemand wil je ergens bij je houden. Maar dat gaat jammer genoeg niet.
Hij zal niet veranderen en de weegschaal zal hoe langer hoe sneller overslaan naar het negatieve dan naar het positieve. Het zet je leven op halt. Je kan niet meer verder. Je geraakt totaal uitgeput en je begint op de duur heel erg aan jezelf te twijfelen.
Het is zo verslavend en hoe vlugger je alles stopzet hoe beter voor jezelf; ook al gaat het nog lang pijn doen.
Mijn ex ( 17 jaar jonger) woont ver van mij en dat helpt... al stond hij vandaag aan mn deur.
Maar de kans is groter, als hij zo dicht bij je woont, dat hij terugkomt. Ik zou zeggen; blijf denken dat hij niet goed voor je is. Zoveel mogelijk terugdenken aan de verwijten die hij je maakte. Je niet laten vangen door de tranen. Heb ik zelf ook zo vaak gezien en mijn hart brak.. en nadien terug hel.
En lees vooral wat de mensen hier schrijven. Het helpt je meer en meer inzicht te krijgen in wat die ziekte met zich meebrengt. En het helpt je de juiste keuzes te maken als je gaat twijfelen.

Grtjs
Christine
(5909) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-21 22:32:00
Hallo allemaal,

Iemand interesse in het verhaal van een gelukkige (ex) Borderliner. Denk het niet h :)... sorry, blijf een beetje stout natuurlijk. Maar mijn zwart gallige humor heeft me mede door mijn leven gesleept. Inmiddels kennen de meesten van jullie mij niet meer. Ik ben Belinda, had BL, maar voldoe nu niet meer aan de criteria om te kunnen worden gediagnosticeerd. Ik ben nu zo'n 1,5 jaar in therapie, waarvan het laatste jaar heel intensief. Het is me een reis geweest, en nog soms hoor, maar ik heb het ergste absoluut achter de rug. Eigenlijk is het alsof ik een nieuw leven heb gekregen (en dat zo rond mijn veertigste, je zou er een liedje over kunnen schrijven;)...
Maar goed, ik heb hier lang gepost, maar was de hele heftige verhalen wel wat zat, ook omdat het niet zoveel meer te maken heeft met hoe ik nu ben. Wel hoe ik was natuurlijk, en af en toe lees ik nog mee. Merkte ook dat ik daardoor steeds beter, ook gevoelsmatig, ging erkennen wat ik anderen heb aangedaan. Ik riep het altijd wel, maar voelde er niet zo veel bij, of alleen een rotgevoel, of schuld. Nu heb ik zo nu en dan echt gehuild om 'die ander'. De jongen waarmee ik 5 jaar samen woonde bijv, en die ik van de een op de andere dag zomaar verliet. Ik kon zijn pijn gewoon letterlijk voelen. Maar terug draaien, dat gaat niet. Je moet dus leren leven met het feit dat je anderen echt pijn hebt gedaan, en je voornemen nooit meer zo met anderen (of jezelf) om te gaan. Nu lukt dat heel goed, maar ik heb tegenwoordig een wel heel fijn en stabiel leven, met gelukkig ook de juiste partner, die in onze relatie van bijna 13 jaar samen met me is mee gegroeid. Maar ik kan me in andere situaties voorstellen dat er in mij nog steeds een monstertje zit dat tot leven kan worden gewekt. Voorzichtigheid in mijn handelen en keuzes in dus heel belangrijk.
Voor nu ben ik echt enorm, maar dan ook enorm, gelukkig. Ik voel me soms gewoon bezwaard naar mijn omgeving. Hoor de regel van dat liedje van Acda en de Munnik in mijn hoofd; 'ik heb een tweede kans gekregen, en dat is meer dan ik verdien....' Ik hoop gewoon nog wat heerlijke jaren zo te kunnen leven. Mijn moeder ging vroeg dood, dus ik weet dat het ook snel voorbij kan zijn allemaal...
Genieten dus, mooie en goede dingen doen, voor mijzelf en anderen...
De mensen hier wens ik veel sterkte en succes bij het doormaken van hun proces. Als ik het als 'ziek of beschadigd' persoon kan, moeten jullie het ook kunnen. Het is doorbijten, en alle klote-emoties doorleven waarvan je niet eens wist dat ze bestonden, maar dan vind je ineens weer kracht, word je sterker en sterker, en lacht het leven je toe...

Lieve groet, en tot over een paar maanden weer eens,

Belinda
(5910) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-22 08:25:00
Hoi Christine,

Wat vreselijk voor je dat hij toch weer op de stoep stond. Wat lijkt mij dat zwaar zeg! Ik zeg altijd heel erg stoer dat ik hem niet terug wil, maar hoe stoer ben ik nog als ik hem daadwerkelijk zou zien? Ik heb geen idee. Ik hoop oprecht en vanuit het diepst van mijn hart, dat je hem niet terug laat in jouw leven. Je weet diep in je hart wat daar de uitkomst van zal zijn, je zult weer gekwetst gaan worden.
Probeer vol te houden.

Liefs Monique
(5911) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-22 12:32:00
Hoi Merel,

Ik leef heel erg met je mee, het is te merken dat je het erg zwaar hebt. Ook heel erg herkenbaar, ik was precies zo, bij de vorige breuken. Heel wisselvallig, dan weer contact zoeken dan weer niet en uiteindelijk heb ik er nu voor gekozen om geen contact te zoeken. Misschien heb je dit al eerder verteld, maar is dit je eerste breuk of zijn jullie al meerdere keren uit elkaar gegaan?
En geloof me zo sterk voel ik me (nog) niet hoor, er zijn momenten dat het wat beter gaat. Maar vandaag heb ik ook best wel een rotdag. Gelukkig geeft mijn werk me afleiding, maar toch zit hij altijd in mijn hoofd. Vandaag wat meer op de voorgrond en een andere dag wat minder. En dat is ok, ik knok verder.
En ik vind het heel moeilijk om advies hierover te geven, want iedereen is verschillend en verwerkt dingen op zijn eigen manier. Dus hier lezen helpt me wel, het sterkt me in mijn keuze, zeker op mijn zwakke momenten.
Weet dat je niet alleen staat, ook al voelt dat wel zo.

Liefs,
Monique
(5914) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-22 14:31:00
Hoi all,

Belinda, fijn weer van je te horen, wordt zeer zeker wel gewaardeerd! Ik lees hier al meerdere maanden mee en ik moet ook zeggen ik heb veel aan dit forum. Van beide kanten, zowel om te horen dat loslaten echt nodig is om je eigen leven terug krijgen en echt geluk vinden, als van de verhalen (eerder dan vooral) waarin het ging over hoe en waardoor een relatie wel kans van slagen heeft. Wat ik vooral zie is dat het te maken heeft met de bereidheid van degene met borderline om zelf iets met zijn problemen te doen. Heb je met een borderliner te maken die geen inzicht heeft en vooral blijft externaliseren (de schuld buiten zichzelf legt), dan heeft het geen kans van slagen. Heb je met een borderliner te maken met inzicht n de bereidheid te werken aan zichzelf, dan nog wordt het heel moeilijk en vergt het veel van de partner, maar dan is het mogelijk. Ik denk dat ik met het eerste type te maken heb, maar stilletjes nog steeds hoop dat ik met het tweede type te maken heb. Mijn relatie (nu 2 1/2 jaar) is dus nog steeds gaande. Ik herken heel veel (te veel) in de verhalen en heb nu mijn partner de keuze gesteld. Of ga in behandeling (wachten tot hij dit uit zichzelf gaat doen, werkt niet) of we stoppen met de relatie. Dat resulteert nu in een hele lieve partner, die NIET in behandeling gaat en zegt dat hij dat WEL gaat doen, als ik maar geduld bijf houden. Hahaha. Of ik echt de knoop door kan hakken, weet ik niet. Ik hoop het eindelijk eens.
Liefs Divera
(5916) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-22 15:08:00
Christine, Merel, Monique,

Ik ondervind het nu ook dagelijks ik heb de relatie beindigd en nu komen er opnieuw verwijten maar ook heel veel spijt. Alle verloopt via de app, gelukkig nog niet terwijl ik haar aankijk, want zo mogelijk opnieuw kunnen vallen voor haar toenaderingen.

Alles wat eerst fout was aan mij is nu ineens goed en zag het ook nog eens helder, ze heeft spijt en wil me terug. Omdat het nu definitief is voor mij zit ik weer in de modder, voel me soms schuldig maar weet ook dat ik het nooit kon oplossen. Ik ben werkelijk tot aan mijn tenen gegaan met pogingen en nu is de energie op, de strijd is gestreden voor mij.

Ik zal de komende dagen, weken misschien wel maanden stevig in mijn schoenen moeten staan en me behoeden voor haar praatjes. Ze moet nog een keer langskomen om haar spullen op te halen en dan ben ik er klaar mee.

Ik zal hier ook nog regelmatig terugkomen puur als steun want dat hebben jullie mij wel gegeven. Met jullie verhalen en reacties ging er een compleet nieuwe wereld open voor mij en daar ben ik dankbaar voor. Het verwerken moet nu beginnen en zal best nog wel een lange weg zijn, maar we komen er wel met hulp en de reacties die gegeven worden.

Er zit een goed mens in ons, vergeet dat niet.
Henk
(5917) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-23 08:01:00
Hoi Henk,

Wat lijkt me dat moeilijk als je ex partner contact met je blijft zoeken, gelukkig blijft mij dat bespaard. In het begin hoopte ik dat hij contact zou zoeken, maar nu niet meer. Blijkbaar was hij er zelf wel klaar mee, met onze relatie. Maar dat is giswerk van mijn kant.
Er zit zeker een goed mens in ons, misschien iets te goed? tenminste zo voel ik dat.
Heel veel sterkte Henk, de komende tijd kan pittig zijn. En ik hoop dat je standvastig kan blijven.

Liefs,
Monique
(5918) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-23 15:13:00
Hey Monique,
Ja dit is zwaar! Ben eigenlijk boos op mezelf dat ik hem toch heb binnengelaten. Zo heb ik, vrees ik, een verkeerde boodschap gegeven. Ik had duidelijk moeten laten zien dat het niet werkt zo en dat het zinloos is.
Het idee hem nooit meer te zien doet hels veel pijn, maar dit is nog erger. Hij staat dan voor je, in zijn prachtige zelve en ik smolt als boter..
In zijn laatste mail stond nog overtuigd dat hij me NOOIT meer wou zien en ik ziek was en dat iedereen me beu was. En ik hem maar is dringend met rust moest laten want dat hij ziek werd van mij! Hij ging mij aangeven voor stalken als ik durfde contact op te nemen met zijn vrienden. Wat ik overigens nooit deed..ik durfde niet!
En dan staat hij hier..heel gewoon, alsof er niets aan de hand is. En ikzelf sta daar evengoed alsof er niets aan de hand is maar wel een beetje op mijn hoede. Ik wist heel goed wat ik kon vertellen en wat niet. En dat alleen al betekend dat het niet normaal is.
Nu ik hem weer het gevoel heb gegeven dat de deur een beetje terug openstaat vrees ik dat hij al gauw zal terugkomen. En dan moet ik duidelijker zijn, wat hij, volgens mij niet gaat begrijpen. Mijn stomme schuld!
Maar ik hoop maar dat hij de boodschap toch gaat begrijpen want ik heb hem nog steeds niet gedeblokkeerd en ben dat ook niet van plan.

Henk,
Het zal moeilijk worden maar hou je vast aan deze verhalen. Het is volgens mij het enige dat werkt. Je wordt gesteund en gehoord en niet veroordeeld en das het positieve aan dit forum.
Wij zijn inderdaad goeie mensen, maar zij ook, vind ik nog steeds. Zij zijn ziek en dat maakt het verschil. Misschien is het daarom dat het ons zo moeilijk maakt hen los te laten, want wie wil nu iemand die ons bewust kapot maakt.
Ik weet en voel dat er in mijn ex zoveel goed zit, maar dat zijn onmogelijk gedrag een gevolg is van zijn ziekte. Iets waar hij alleen iets kan aan doen, IK niet! En dat is frustrerend, want als je mekaar ziet en het voelt goed , wil je verder..en dat gaat helaas niet. Daarom is het beter ze nooit meer te zien. Voor mij toch..
Ik wens je veel sterkte en denk aan u;

Belinda,
Ben ook blij nog iets van jou te horen. Het deed me altijd deugd de andere kant van een verhaal te lezen. Om sommige dingen beter te begrijpen.
Blijf schrijven ajb.

Liefs,
Christine
(5919) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-24 08:44:00
Hoi Christine,

Wees niet boos op jezelf, ik weet met zekerheid, dat ik net zo gehandeld zou hebben. Hoe moeilijk is het om iemand waar je veel van houd de deur te wijzen. Bij mij ging het de voorgaande keren precies zo, zodra ik hem zag, smolt ik. Alles wat er gebeurd was vergat ik. Je moet doen waar jij je goed bij voelt, blijf dicht bij jezelf. Denk elke keer "wil ik dit?, Maakt dit mij gelukkig".
Ik hou nog steeds van mijn ex, omdat hij heel veel goede dingen/eigenschappen heeft. Maar zijn ziekte heeft ons kapot gemaakt. En ik wil dat niet meer, ik wil mezelf kunnen zijn. Niet meer op eieren lopen, niet meer in angst leven (bang zijn dat hij weggaat).
Schrijf hem desnoods een brief, waarin je duidelijk maakt wat jij wilt. Als je dat in persona moet vertellen word het misschien wel te moeilijk.
Heel veel sterkte, en een hele dikke knuffel.

Monique
(5921) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-25 08:17:00
Goede en mooie analyses Monique en Christine, die zowel de BL als jullie zelf recht aan doen! Houd vol!
(5922) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-25 18:29:00
Hoi Belinda.ook ik vind het erg fijn als je zou blijven schrijven hier. Heb veel aan je inzichten gehad over hoe het zit en voelt voor jullie!
(5923) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-25 20:01:00
Hallo onbekende poster,
Dank je wel voor je compliment, dat doet me goed. Ik wens mijn ex niks anders dan goede toe, maar dat wens ik mezelf nu ook toe.
Ik wens iedereen die hier leest en post niks anders dan goeds toe!!!

Liefs Monique
(5925) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-25 20:52:00
Hoi Belinda.ook ik vind het erg fijn als je zou blijven schrijven hier.Heb veel aan je inzichten gehad over hoe het zit en voelt voor jullie!
(5926) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-25 23:44:00
Eric

Veel mensen hier met ervaringen. Maar mijn volle verhaal plaats ik straks.
3 jaar relatie, Narcistisch Borderliner
Lief warm zo onschuldig. 100000euro later. En een vrachtauto liefde.
Drugs verslaafd, Alcohol verslaafd, Sx verslaafd, Aandacht verslaafd

Een geheel dubbel leven.

Ik ben na het ontdekken hiervan, 35 kg afgevallen. Naar meetings gegaan ook van ex borderliners. Dus begrijp goed dat ik alles uit de kast heb getrokken.
En veel begrijp. Maar zei en dit meen ik is de meest gewelddadige gewetenloze vrouw die ik ooit heb ontmoet. 18 minnaars had zei, had controle over mijn facebook, mail ect ect. Ze is 24 het is net 6 maanden uit. Zei had achter mijn rug om een nieuwe relatie, met een Narcist, zeer slechte hufter. En ze gaat rustig verder.
Haar familie is echt knetter gestoord. Beschermd haar geheimen, veel mensen zijn doodbenauwd voor haar agressie en ontoerekeningsvatbaarheid.
Mega dominant. En liegen. Ze heeft voor alles aan het licht kwam, mij neergezet als verkrachter en misbruiker. Leugens zo gestoord. Mega sx leven achter mijn rug.
Ze was zwanger van mij. Kreeg een miskraam door de drugs.
tweeling.
Veel mensen hebben absoluut geen benul van wat deze ziekte en de omgeving is en wat de slachtoffers doormaken. Ik heb letterlijk veel begrip. Maar zei is harteloos. En ze weten precies wie ze zijn en wat ze doen. Berekend zo slim, acteren. Onmenselijk.

mvg
(5927) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-26 00:54:00
Net nog even gekeken naar de documantaire over Sanne: ik laat je gaan! Het geeft maar weer eens aan hoe vreselijk het moet zijn om te leven met Borderline en de bijbehorende depressies.Helemaal snappen kunnen we het niet,maar dit meisje heeft op 27 jarige leeftijd grkozen voor de dood omdat ze het vechten, therapieen, depressies moe was.Haar enige uitweg op rust was de dood. De docu volgt haar in haar laatste weken! Knorrie.
(5928) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-26 08:54:00
Hoi Belinda,

Fijn dat je wat gepost hebt, het is fijn om ook posts te lezen van mensen met Borderline. Ik hoop ook dat je hiermee doorgaat, het is jammer dat er maar weinig posts zijn van mensen met Borderline. Het kan voor ons, als (ex) partners heel verhelderend en confronterend zijn.

Sinds vrijdagavond zit ik weer vreselijk in een dip, ik was in gesprek met iemand en vertelde over een nicht van mij die pas op zeer jonge leeftijd is gestorven aan kanker en dat mijn vriend vanwege zijn borderline mij verlaten had. En toen zei die persoon, jij en je neef zijn allebei iemand verloren aan een vreselijke ziekte. En dat kwam zo hard binnen. Sindsdien ben ik weer voor mijn gevoel terug bij af. Het lijkt wel alsof alle vooruitgang die ik gemaakt had, weg is. Weer word ik 'paniekerig' wakker, weer al die twijfels etc etc. In mijn gedachten draai ik weer in een kringetje rond, had ik maar dit of dat gedaan, had ik maar ...etc. Bah bah bah.

Liefs
Monique
(5929) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-26 14:19:00
Lieve mensen,

Laat ik mezelf Alex noemen. Dat is niet mijn echte naam maar omdat ik een 44-jarige man ben en BL en narcisme als persoonlijkheidsstoornissen heb kan ik me maar beter anoniem bewegen op internetfora. Ik ben dus wat je noemt een handvol ellende. Op tal van internetfora is te lezen hoe mensen met gezond verstand gruwen van het idee om te gaan met een BL-er of vreselijke ervaringen hebben met BL-ers. Ik kan me daar alles bij voorstellen. Het is ook bijna onmogelijk een fijne relatie met iemand met mijn stoornissen te onderhouden. Dat gezegd hebbende moet ik wel aantekenen dat ik onlangs een tienjarige relatie heb verbroken en mijn ex het nog steeds jammer vindt dat het uit is. We gaan nog steeds fijn met elkaar om. Ook moet ik toegeven dat mijn stoornissen weinig bijgedragen hebben aan de breuk. Het ging op andere terreinen, die ik graag in het midden laat, fout. In het verleden heb ik relaties gehad die zonder enige twijfel beindigd zijn door mijn handicaps. Ik ben wat je noemt een borderliner en narcist die donders goed weet dat het met mij heel moeilijk zaken doen is. De schuld ligt zoals ik het kan beoordelen negen van de tien keer bij mij. Op mijn 26e is bij mij voor het eerst BL en narcisme vastgesteld. Nu op mijn 44ste is dat voor de 2e keer vastgesteld, met het verschil dat ik nu helemaal vastloop in mijn leven. Momenteel ben ik mijn leven op papier aan het zetten. Al mijn mislukkingen op professioneel en relationeel gebied. Het wordt een boekwerk kan ik u vertellen. Binnenkort start voor mij een tweede therapie om grip te krijgen op mijn stoornissen. Of het lukt? ik weet het niet. Wat ik graag kwijt wil op dit forum is het volgende. Ik denk dat 99% van de mensen die je in je leven tegenkomt (zij het professionele- of in priv-omstandigheden) afknappen op de stoornissen die je hebt. Die nemen dus op enig moment afscheid van de borderliner of narcist en niet van de persoon zelf. Maar 1% is in staat daar langsheen te kijken en/of er zelfs mee om te gaan. U begrijpt dat mijn laatste vriendin tot die ene procent behoord. Het is dan ook niet vreemd dat mensen met een grote boog om je heen lopen. In mijn leven is dit niet anders. Ik neem het ook niemand kwalijk die afscheid van mij genomen heeft. Door het lezen van dit soort fora wordt het me duidelijk dat die stelling van mij best wel stand houdt. We willen zo graag van alles veranderen maar ik denk niet dat het er in zit dat onze samenleving in de komende decennia om kan gaan met mensen met persoonlijkheidsstoornissen. We zijn nu eenmaal snel in het oordelen. Bovendien zou ik er ook niet aan moeten denken een relatie aan te gaan met een vrouw met borderline. Dit zie ik ook niet gebeuren want it takes one to know one en wij BL-ers zien elkaar mijlenver aankomen. Waar ik me wel aan stoor op internet is het volgende. BL-ers worden vaak over n kam geschoren. Ik denk dat dat niet terecht is. Zo is een groep die denkt dat de hele wereld gek is behalve zij. Ik behoor tot de groep die weet wat mijn rol, of beter gezegd de rol van mijn handicaps, in het falen van mijn leven zijn. Ik zie mijzelf als drie persoonlijkheden. Alex, de borderliner en de narcist. Alex is een lieve, zorgzame, correcte, aardige, welbespraakte, intelligente en vrolijke vent. De borderliner heeft ook veel voordelen maar als het er op aankomt zie je een terrorist van het ergste soort. De narcist is de broeder die graag het succes wil laten zien, opzoekt en uitstraalt en zich onmogelijk opstelt als dat niet gewaardeerd wordt. Die combinatie is dodelijk kan ik u melden. Ik beschik over n vriend, een vriendin, mijn twee zussen en mijn vader. Mijn moeder is helaas overleden. Die mensen zijn nog steeds in mijn leven dus ik moet wel iets goeds doen. Maar dat ik ook het enige waar ik over beschik. Ik heb geen baan want dat zijn allemaal in rook opgegaan.
Ik denk dat de samenleving op gebied van het accepteren van bordeliners of narcisten niet makkelijk kunnen veranderen, maar misschien kunnen we wel een stapje zetten door in te zien dat een persoon met persoonlijkheidsstoornissen wellicht uit meerdere personen bestaat. ik heb het natuurlijk niet over multipal personal disorder. Maar als de samenleving in staat zou zijn de persoonlijkheidsstoornissen los te zien van de persoon en probeert de persoon er achter in het vizier te houden dan komen we misschien een klein beetje dichterbij acceptatie. Doe u best.
(5930) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-26 20:12:00
Beste Monique,
Ik lees je laatste reactie net en ik hoop jij ook die van mij (Alex). Ik wil jou en meerdere hier graag te hulp schieten als het gaat om het posten van reacties vanuit een BL-er. Ik denk dat ik best wat licht kan laten schijnen op zaken en vragen waar mensen die een relatie met een BL-er heeft gehad mee zit. Ik ben natuurlijk wel een man en in mijn beleving zijn de mannen met BL in de minderheid maar ik kan een heleboel zaken heel goed begrijpen vanuit het oogpunt van de BL-er.

Ik zal straks een reactie plaatsen waarin in inga op de partner van een BL-er. Waar die eigenlijk, en ik weet dat dit heel stom klinkt, aan zou moeten voldoen.
(5931) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-26 22:37:00
Lieve mensen, graag zou ik nog even een reactie plaatsen over relaties met een borderliner vanuit het perspectief van een BL-er met bovendien narcisme. Mijn naam is Alex (fictief) ik ben 44 jaar en sinds mijn prille jeugd opgezadeld met deze verschrikkelijke aandoeningen. Ik zie op internetfora ontzettend veel schrijnende verhalen van partners van borderliners. Niet zelden uiteindelijk leidend, zoals ook hierboven is opgetekend, tot crimineel gedrag. U moet weten dat de gevangenissen vol zitten met borderliners. Toch wil ik onderscheid maken tussen twee verschillende groepen borderliners. De ene groep die het niet weet en denkt dat de hele wereld gek is behalve zij en de groep die het wel weet en ontzettend veel energie steekt om de uitwassen van hun stoornis onder controle te krijgen. Tot deze laatste groep behoor ik met als kanttekening dat ik niet weet wat voor de BL-er het beste is. Ik vergelijk dat met een zwaar verstandelijk gehandicapte die de hele dag lachend maar onwetend in een slabbetje kwijlt en iemand die weet dat die de hele dag in een slabbetje kwijlt. Bij die laatste denk ik dat het niet lachend gebeurd. Let er op: weten dat je borderliner bent wil niet zeggen dat je er controle over hebt, geenszins. Een relatie aangaan met een borderliner is geen sinecure. Aan de andere kant denk ik dat relaties altijd de nodige 'gevechten' moeten doorstaan. Laat ik beginnen met te vertellen met welke soort borderliner wellicht wel een relatie op te bouwen is. Ten eerste moet hij/zij weten dat er bij hen sprake is van borderline problematiek. Dat is denk ik een vereiste. De BL-ers die dat niet weten zijn van het soort; de hele wereld is gek behalve ik. Ik denk werkelijk dat het onmogelijk is om met dat soort BL-ers een relatie aan te gaan zonder dat je jezelf dan helemaal moet wegcijferen. Dat is geen goede basis om een relatie aan te gaan, voor niemand. Wat je dan ook vaak ziet is dat de partners van de BL-er er zelf achter komen, via internetfora of middels aangeven van vrienden of familie, dat zij te maken hebben gehad met een BL-er. Je ziet dan vaak dat zij op internet gaan zoeken en zich doodschrikken als ze hun inmiddels ex-partner 'beschreven' zien onder het kopje Borderline. Maar dan is het al te laat. Dan is de schade al geleden. Terug naar de BL-er die het wl weet. Zoals gezegd is het best mogelijk om een relatie met hen aan te gaan maar... en nu komt het gekke, dan moet de gezonde weldenkende partner aan verschillende persoonlijkheidseigenschappen voldoen. Ten eerste moet hij of zij sterk in de schoenen staan. Beschikken over een sterke persoonlijkheid die niet snel in paniek raakt als er zaken fout gaan. Die mensen zijn er. Nu lijkt de volgende eigenschap wellicht contrasterend te zijn met de eerste maar dat is ie niet. Hij/zij moet de-escalerend zijn. Een BL-er is per definitie escalerend dus daar moet iemand tegenover staan die dat niet is. Vaak zie je dan dat als de partner een keer wel de zaak laat escaleren de BL-er wel terugdeinst. Ben je voortdurend escalerend tijdens conflicten met een BL-er dan bel alvast de politie maar want dan gaan de ruiten eruit. De volgende eigenschap waar een partner van een BL-er over zou moeten beschikken is het duidelijk en rustig kunnen aangeven van grenzen. BL-ers nemen per definitie die ruimte in die hen binnen de relatie geboden wordt. Vaak hoor je dat partners van BL-ers vinden dat ze op eieren moeten lopen. Dat is echt vreselijk om te horen maar ook voor de BL-er want die weet niet wat zijn/haar aandeel is in dat gevoel. Bovendien kan hij/zij moeilijk inschatten waar het dan steeds zo fout gaat. Het aangeven van grenzen is daarom zo belangrijk. Het is echt niet zo dat een BL-er er altijd op uit is om de grenzen van zijn partner te overtreden maar doet dat uiteindelijk vanuit onwetendheid. Geef daarom altijd grenzen aan maak die duidelijk, bewaak ze en je zult zien dat de BL-er zijn best doet er uit de buurt te blijven. Zal niet altijd lukken en je zult het nog vaker moeten aangeven maar dat hoort er bij. De vraag is: kun je dat?
Het de-escalerend zijn en het goed en duidelijk kunnen aangeven van grenzen zijn even belangrijk. Voorts is er een belangrijke eigenschap die veel licht op de relatie en de soms ondoorgrondelijke denkwijzes van BL-ers kunnen laten schijnen en dat is het kunnen aangaan van goede en diepgaande gesprekken. Wat ik vaak hoor van mensen en lees op internetfora is dat zij het gevoel hebben dat de BL-er dan het ene zegt en even later het tegenovergestelde. Ik denk te weten hoe dat komt. De ene keer hebt u namelijk te maken met de BL-er en de andere keer met de persoon die daar achter zit. Beiden (de BL-er en de persoon die er achter zit) vechten om voorrang tijdens gesprekken. U hebt dus eigenlijk te maken met twee persoonlijkheden die zaken verschillend interpreteren en dus ook verschillend denken. Het lijkt op schizofrenie maar dat is het niet. Tijdens conflicten krijgt u te maken met de borderliner in z'n 'beste' doen. Die neemt het als het ware over van de persoon waar u zo van houdt. Partners die niet sterk in hun schoenen staan raken daar van in paniek. Dat is logisch maar ook het begin van het einde van de relatie. Want daar waar de BL-er er dan even een goed gesprek over wil hebben (later) is de partner al bezig met het beindigen van de relatie. Voor de rest is het belangrijk dat de andere eigenschappen die een relatie waardevol maken: kunnen praten, ruzie maken, sks en emotionele gelijkwaardigheid, die voor elke relatie gelden ook belangrijk voor een relatie met een borderliner. Als u niet over deze persoonlijkheidseigenschappen beschikt, en let wel het zijn eigenschappen, dus die kun je niet in korte tijd even aanleren, dan raad ik u aan heel beslist en gedecideerd een einde te maken aan uw avontuur met de BL-er. De BL-er die weet dat hij het is zal het waarschijnlijk wel begrijpen. Als u de eigenschappen wel heeft wil ik u graag feliciteren want u krijgt te maken met iemand die: respectvol is naar alles wat leeft, behulpzaam en meelevend is, creatief in omgang met problemen is, prettig gestoord is, gangmaker op feestjes is, niet met opzet kwetsend naar anderen is, een doordenker is, nooit saai is, een snelle denker is, een gevoelsmens is, een doorzetter en begripvol is, knuffelig is, een goede mental coach is, goed in het steunen van anderen is, strijdlustig is, bewust van de medemens is, hypergevoelig (juist in het aanvoelen van anderen) is, dierenliefhebber is en (gedwongen) bezig is met wezenlijke dingen in het leven. Mensen met borderline hebben humor, gezonde zelfspot, en veel levenservaring. Mensen met borderline geven: anderen dingen om over na te denken, veel plezier door impulsiviteit en grenzeloosheid en een andere kijk op het leven. Ik wens u veel wijsheid en geluk toe. Alex.
(5934) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-27 00:29:00
Hoi Alex.Moedig van je om je verhaal hier te delen.Je hebt helemaal gelijk wat mij betreft.In de omgang met mijn vriend probeer ik ook steeds in m, n achterhoofd te houden dat het een ziekte is en dat de ware persoon (waar ik zo van hou)daar achter verscholen zit, die af en toe zeker te voorschijn komt.Als hijbweer neerslachtig is of iets lullgs zegt of doet dan probeer ik hem te snappen want er is vanuit hem haast altijd een verklaring voor, niet altijd makkelijk ommee om te gasn, want ik tenminste betrok het vaak op mezelf maar hij vertelde zelf dat het niets met mij te maken had/heeft.Ik heb zelf heel veel gehad aan het boek van Paul Mason en Andy Kruger, echt een eyeopener.Door dit boek ben ik de ziekte beter ga
an brgrijpen en daar mag hij blij mee zijn want daarom kunnen we nog met elkaar om gaan.Als ik van niets wist en me erin had verdiept hadden we allang geen contskt meer gehad, maar ik vind dat hij het zo ongeloofelijk waard is!Dat boek leert je ook om te communiceren met mensen met Borderline(niet onbelsngrijk want je zegt al snel het verkeerde of dat het lijkt of je kritiek geeft terwijl je het anders bedoelde.Maar ze zijn zo vreselijk grvoelig.Maar dit boek heb ik echt ademloos gelezen, staan hele goede adviezen in. Knorrie.
(5935) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-27 08:23:00
Hallo Alex,
meerder keren heb ik jouw stukje doorgelezen, veel dingen zijn herkenbaar. Ik wist van tevoren dat mijn ex borderline heeft, ik heb er toen wel wat over gelezen, maar niet genoeg. Ik was al verliefd en dacht dat het wel mee zou vallen (zo vertelde hij me dat ook). Hij was inderdaad zoals je in je laatste zinnen beschreef. Echt heel precies beschreven, en dat was echt fantastisch aan hem. Alleen dat werd telkens minder, uiteindelijk bleef er iemand over die dacht dat alles en iedereen tegen hem was. Hij werd negatief, telkens vroeger naar bed.
Tijdens onze relatie heb ik hem vaak betrapt op sx escapades, online. Meerdere keren heeft hij mij verlaten, ik hem niet. Meerdere keren heb ik hem vergeven, aangeboden om desnoods samen in therapie te gaan. Maar dat wilde hij niet. Meerdere keren mijn grenzen aangegeven, geen gerommel met andere vrouwen o.a. en toch bleef hij het doen. In een relatie is het geven en nemen vind ik, en niet alleen maar nemen, want dat deed hij. Ik snap dat hij borderline heeft en dat doet me veel pijn, maar het moet niet als excuus gebruikt gaan worden. In de laatste maanden was onze relatie meer broer en zus hij toonde geen interesse meer op sx vlak in mij.
Hij had al een half jaar geen contact meer met zijn ouders, omdat er na een akkefietje hij helemaal klaar was met hun, ze hadden me uitgescholden en daar was hij helemaal klaar mee. Totdat zijn moeder weer contact opnam, en ze weer gewoon gezellig zaten te kletsen alsof er niks aan de hand was. Wat ze mij hebben aangedaan werd niet over gepraat. Toen wist ik dat het afgelopen was met ons, en dat klopte, de volgende dag ging hij terug naar zijn ouders. Ik heb hem toen ook meteen gezegd dat ik niet meer aan hem zou trekken. Dat ik dat niet nog een keer aankon.
Op Facebook werd vervolgens door hem breed uitgemeten met hoeveel vrouwen hij wel niet bezig was. Vraag me nog steeds af waarom? Waarom mij een trap nageven, ik stond altijd voor hem klaar en heb hem veel misstappen vergeven. Het enige wat ik kon doen, is alles blokkeren. Ik slinger tussen heel veel verdriet en ook boosheid. Mijn gevoelens kan ik eigenlijk alleen hier kwijt buitenstaanders snappen niet dat ik verdrietig om hem kan zijn. Na alles wat hij heeft gedaan. Maar ik mis zijn goede kanten, en ik had gehoopt dat we er samen wel zouden komen. Maar hij dacht daar anders over.
Dat wisselvallige karakter, maakt je onzeker en dat je op eieren gaat lopen of je nu wil of niet. Maar nu wil ik dat niet meer. Ik hou nog steeds van hem, maar ik wil mezelf weer terug vinden.

Liefs Monique
(5936) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-27 09:07:00
Hai Monique en anderen,

Het was hier een tijdje nogal 'onveilig' voor Borderliners. De meest verschrikkelijke dingen vlogen door de eter :) Ik denk dat de BL-ers daarom niet meer postten. Nu voelt het allemaal weer meer genuanceerder, en je ziet dat er nu weer meer gaan reageren, met direct wel weer het gevaar dat jij misschien denkt dat je de relatie toch had kunnen redden als je maar..... Wat dat betreft is het misschien beter om alleen boos te zijn en BL-ers te zien als complete onmensen... Dat is soms gewoon makkelijker voor jezelf.

Ik zal heel af en toe iets posten. Richt me nu voornamelijk op positieve zaken in het leven, wat erg goed lukt. Maar zoals ik eerder schreef is het wel goed om af en toe te lezen hier, gewoon om te blijven beseffen welk gedrag ik ook kan vertonen. Want helemaal over gaan, dat gebeurt denk ik niet.
Supermooie post ook van Alex. Het is precies zoals hij schrijft. In het verleden kon mijn partner mij idd niet de-escaleren (gewoon omdat hij zelf een opgewonden standje is / was), en gingen idd (letterlijk) de ruiten er uit :)... Inmiddels kan ik mezelf tot op zekere hoogte beheersen. En sla ik toch door (en dan komen nog steeds de meest heftige bizarre verwensingen en bedreigingen uit mijn mond die totaal niet passen bij hoe ik normaal ben :), dan weet hij dat het op dat moment menens is, en hij zal moeten zorgen voor de-escalatie. Anders kan ik nog steeds vol gas een wereldoorlog voeren hoor, haha!!!

Nou lieve Monique. Twijfel niet. Je ging zo goed, en terugvallen horen erbij. Zorg eerst dat je geheel uit het BL wepje komt. Dan pas kun je gaan beslissen of je nog iets met die jongen wilt / kunt.

Ik lees af en toe mee en post over een paar weekjes pas iets. Als de toon enigszins genuanceerd en respectvol blijft naar BL-ers, dan zul je zien dat er echt wel weer meer zullen reageren!

Een fijne dag allen; houd van jezelf!!!

Belinda
(5938) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-27 10:26:00
Beste Alex,
Ik krijg jeuk. "Als de partner dit doet, dan zijn borderliners fantastisch leuke mensen en zo niet, heb je een gigantisch probleem". Zo komt jouw verhaal bij mij over. Voor mij is het heel simpel. Waarom zou je grenzen moeten of willen aangeven en hoezo "sterk in je schoenen" moeten staan? Dit klinkt voor mij absoluut niet gezond, want dan ga je juist uiteindelijk toch op eieren lopen. Een relatie voor mij betekent liefde, vertrouwen, respect en vooral gelijkwaardigheid naar elkaar. Dat was achteraf gezien met mijn ex-borderliner totaal onmogelijk.
Johnny
(5939) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-27 15:07:00
De "goed nieuws"-show van Alex.......
Wanneer wij het over de slechte eigenschappen van de Borderliner hebben, beseffen we dat we niet mogen generaliseren. En Alex komt ons even feliciteren met de "prachtige" gedragskenmerken van de Borderliner... De Borderliner die in zijn ogen "respectvol is naar alles wat leeft"...haha...laat me niet lachen...."behulpzaam en meelevend".....ahum...
Mijn gedachten gaan nu even uit naar de mensen die door hun zo geweldige Borderliner bedrogen zijn met vreemdgaan...ja, lekker respectvol...en jarenlang gemanipuleerd werden mede door de vele leugens die de Borderliner wist te vertellen...ja, heel erg behulpzaam en meelevend.... En dan de gezonde zelfspot whaha....met hun lage zelfbeeld... Ik hoop voor al die slachtoffers, en dan doel ik op Monique, Christine, Merel en anderen, dat ze echt nooit meer zo'n persoon in huis halen.
Wat een leed!
Tony
(5940) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-27 15:34:00
Hey Alex,
Ik ben je zeer dankbaar voor je uitleg. Echt wel! Het doet deugd te lezen dat een relatie soms wel kan. Inderdaad als de BL zelf inziet wat er scheelt en er iets wil aan doen. Maar zeer zeker ook, zoals je voorheen hebt geschreven, als de maatschappij er ook wat meer wil openstaan. Iedereen moet mooi binnen de lijntjes blijven anders wordt je eruit gebonjourd. Had ik meer begrip en steun gekregen op dat vlak, denk ik dat de relatie betere kansen had gekregen. Mijn BL had van in het begin gezegd dat zijn hoofdje soms rare kanten kan opgaan. Hij heeft nooit gezegd wat er scheelde, want een diagnose werd nooit gesteld ondanks een paar opnames. Ik denk zelf dat hij het wel degelijk weet. Hij heeft een hekel de stempel die je meteen krijgt en gaat ervan uit dat de mens achter de ziekte dan vaak niet gezien niet gezien word. Mijn kinderen, die al het huis uit zijn hebben wel geprobeerd hem te nemen zoals hij is. Ben ik wel dankbaar voor. Maar ook zij hebben een idee van hoe het zou moeten zijn en hebben het een beetje moeilijk als het anders loopt. Zijn bedreigingen naar mij toe werd hen teveel. En dat begrijp ik heel goed. Dus is het nu kiezen tussen en das moeilijk. Ook al zijn het mijn kinderen. Misschien voor veel mensen niet te begrijpen...

Hij heeft een opleiding gevolgd om als ervaringsdeskundige te werken en doet deze job dan ook nu. Werkt met mensen die worstelen met psychose en verslavingen. Hij is zelf zwaar drugsverslaafd geweest en is op zn eentje afgekickt. Heeft nu nog een zwaar alcoholprobleem en dat was de grootste oorzaak van het mislukken van de relatie. Hij dronk als 't hoofdje moeilijk begon te doen en dat eindigde dan in onvoorstelbare lange gesprekken of roepen of vernederingen. Ik werd dan inderdaad bang want hij wist duidelijk niet wat er gebeurde en ik kreeg geen vat op hem. Meestal zei ik niets en liet het gebeuren. Als't ergste over was nam ik hem stevig vast; Want dat was wat hij vroeg. Dat had hij me op voorhand dikwijls gezegd. Hij had het heel moeilijk met de grenzen die ik trok. Het ene moment begreep dij dat goed, het andere werd hij er kwaad over. Hij vecht om te kunnen leven, hij vecht om gelukkig te zijn. Het blijft vechten, zei hij.
Ik bleef en blijf er van overtuigd dat als hij de drank onder controle krijgt er misschien wel een nieuwe kans bestaat in een relatie. Zelf wil ik met plezier het onaangename erbij nemen, als het in elk geval niet te bedreigend is. Hij wou soms dood en wou me meenemen...en das een beetje te ver!
Momenteel heb ik geen contact meer gezocht. Hem dus op alles geblokkeerd. En daar heb ik het wel moeilijk mee. En weet niet goed wat het beste is. Daar kan jij natuurlijk ook geen antwoord op geven.

grtjs,
Christine
(5941) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 08:10:00
Hoi Belinda,

Bedankt dat je blijft meelezen en meeposten. Dat mensen met Bl hier niet meer graag posten snap ik best, maar het is voor een (ex)partner wel de harde realiteit. Hoe dan ook, wij als partners moeten ons teveel aanpassen aan het gedrag van de BL partner. De goede momenten waren fantastisch, maar die werden in mijn geval telkens minder. Ik heb geen afsluiting met hem gehad over onze relatie, en dat maakt het ook zo moeilijk. Aan de ene kant denk ik dat ik er alles aan heb gedaan, wat in mijn vermogen lag, maar aan de andere kant misschien toch niet genoeg.
Ik probeer de draad weer op te pakken, maar ik zit met erg veel onzekerheid richting mijzelf. Mijn eigenwaarde is beneden alle peil. En hoe krijg je dat weer enigszins normaal? Dat is waar ik nu uit probeer te komen.

Liefs Monique
(5943) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 10:20:00
Laat je niet weg jagen Alex! Veel mensen waarderen jouw schrijven wel!
(5945) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 11:31:00
Hoi Johnny en Tony,

Het blijft een moeilijk verhaal, toch ben ik ervan overtuigd dat mensen met BL dingen niet met voorbedachte rade doen. Ik weet namelijk van mijn ex vriend, dat hij zich ook heel graag normaal wilde voelen. Hij probeerde het op eigen houtje te doen, wat elke keer dus totaal verkeerd afloopt.
Maar ik snap jullie boosheid ook, zelfs ik ben wel eens boos op de hele situatie en wat er allemaal gebeurd is.
Ik moet het nu een plekje geven, en de ene dag gaat het beter dan de andere dag. Nu gaat het een paar dagen weer niet zo goed met mij. Voel me teneergeslagen, maar dat schijnt erbij te horen, en daar moet ik doorheen.

Liefs Monique
(5946) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 12:54:00
Lees het verhaal van Alex eens goed!!
Resum: omdat de borderliner "ziek is" mag hij of zij alles wat in deze maatschappij fout is, gewoon maar doen. Iemand met een andere ziekte moet zich ook aan de regels houden, toch? Heb zelf ook met een borderliner te maken gehad hoor, zie mijn postings, maar misschien ben ik toch wel een sterke vrouw, om in te zien dat ik me niet verder De goot in moet laten slepen door mijn "geliefde Borderliner"!! Waarom moet hij mij bedreigen? Waarom moet hij mensen om mij heen ineens als slechteriken zien? Waarom behandeld Hij zijn eigen kinderen als vreemden? Er zijn mij heel veel dingen duidelijk geworden door alle verhalen hier, door borderliners en niet borderliners. Dus waar kies je voor? Blijven geloven in de "grote " liefde van je borderliner? Of wordt je toch een keer wakker ??? Hoeveel pijn het ook even doet!!!!
L.b.
(5947) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 13:31:00
Lieve mensen, bedankt voor de reacties op mijn stuk. Het gaat er mij om om iets te posten waar iemand iets aan heeft. Dat mensen wellicht bepaalde inzichten geeft. Ik heb echt de wijsheid niet in pacht ik ben louter ervaringsdeskundige. Ik zou graag een paar reacties terug willen geven. Aan Knorrie, dat boek lijkt me inderdaad een geweldig boek. Ik wist niet van het bestaan, ik ga me er zeker in verdiepen. Ik denk dat jij heel goed begrijpt wat er precies aan de hand is met een borderliner en dat je een heel eind op weg bent het te redden. Dat doet me ongelofelijk veel deugd. Beste Monique. Ik begrijp heel goed waar je zit op dit moment. Het laatste wat je schrijft, daar moet je denk ik aan vast houden. Ook zie ik een vraag in je reactie staan. Je vraagt je af hoe het kan dat als jij zoveel gegeven hebt in de relatie dat hij je zo blijft behandelen? Ook zeg je dat je je nooit achter de BL mag verschuilen. Ik wil niet direct ingaan op wat hij gedaan heeft want daar kan ik niets zinnigs over zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dit. In 1996 kreeg ik een relatie met een jonge vrouw waar ik ontzettend veel van heb gehouden. Zij raakte mij tot in mijn diepste gevoelens en ik ben vr en na die tijd nooit meer zo gelukkig geweest. Ik heb die relatie 'vakkundig' naar de Filistijnen geholpen. En nu komt het wat ik je wil zeggen. Het heeft meer dan tien jaar geduurd voordat ik begreep dat ik de ontstane situatie anders had kunnen aanpakken. Tien jaar Monique! Bovendien kreeg ik die inzichten door een gesprek met een vriendin, dus niet eens vanuit mezelf. En je moet weten dat ik in die tien jaar elke dag aan haar dacht en me afvroeg waarom het zo fout is gegaan. Die breuk heeft mij in therapie doen belanden waar voor het eerst mijn handicaps zijn vastgesteld. Nu ben ik inmiddels 18 jaar verder en nu besef ik dat ik het absoluut niet anders had kunnen doen. Ik wist niet eens dat ik BL-er was, laat staan dat ik iets had kunnen bedenken om het anders te doen. Wat ik nu ga zeggen zeg ik tegen iedereen die een relatie met een BL-er heeft gehad waarbij het fout is gegaan. Iedereen gaat uit van respect, vertrouwen en gelijkwaardigheid in relatie, zoals Johny het zo mooi beschrijft. Maar besef dat je te maken hebt met een gehandicapte. Iemand waarbij de regulatie van emoties totaal afwijkend is van iemand met een gezond stel hersenen. Je kan niet verwachten van je partner waarbij een been is geamputeerd dat hij normaal gaat lopen en bewegen. Verwacht ook niet van een borderliner dat hij tijdens conflicten, waarbij emoties altijd hoog oplopen, normaal zal reageren. Dat neemt niet weg dat voor de partner van een BL-er altijd de vraag voorop moet staan: Kan ik dit nog aan? Als het antwoord daarop 'Nee' is dan moet je jezelf in bescherming nemen en hem of haar verlaten. En zeker als hij niet in therapie wil, Monique. Dan heb je geen keus meer. Trek dan je grens en kies voor jezelf, dat doe je goed. De verantwoordelijkheid van een borderliner is volgens mij dat hij/zij heel hard werkt aan zijn handicap. Dat kan niet zonder therapie, alleen red je het niet. Ik denk dat dat een voorwaarde is om de relatie enig kans van slagen te geven. Ik moet nog een belangrijk aspect van mijn relatie die 10 jaar heeft stand gehouden en waar ik in een eerdere post naar refereer, kwijt. Wij hadden een LAT-relatie (niet te verwarren met een open-relatie). En dat is een wezenlijk onderdeel van het slagen van de relatie geweest. Als we een conflict hadden dan kon ik me ook even, soms een paar dagen, terugtrekken. De emoties laten afzakken en weer tot mezelf komen. Dat werkte ook erg goed voor mijn ex-vriendin, waar ik zoals gezegd nog steeds een goede relatie mee heb. Ik denk dat als we die uitweg niet hadden de emoties vaker veel te hoog waren opgelopen. Ik kon de deur zo nu en dan achter me dicht smijten en alles tot rust laten komen. Dat gaf haar en mij de mogelijkheid om later, als de emoties bijna geen rol meer speelden, rustig over ontstane situaties te praten en ze op te lossen. Ook speelde mijn zus een bijzondere rol in die relatie. Zij kon voor zowel mij als voor mijn ex inzichten geven in conflicten waar we heel veel aan hadden. Als je zo'n iemand in je leven hebt, die niet de kastanjes voor je uit het vuur haalt maar voor beide partijen dingen inzichtelijk kan maken dan is dat goud waard.
Belinda: Heerlijk om te horen dat je het gered hebt. Ik ben jaloers op je want zover ben ik nog niet. Gelukkig heb ik mensen om me heen die me nog steeds zien staan. Die het beste met me voor hebben. Ik start binnenkort met een therapie waar ik goede hoop op heb. Ik lees in je bericht hoe ver je bent, ik hoop ooit hetzelfde te kunnen zeggen.
Beste Tony, ik heb je post aandachtig gelezen. Ik heb mezelf voorgehouden niet in discussie te gaan met mensen die het niet met me eens zijn. Dat ga ik dus bij jou ook niet doen. Ik heb ook eerdere posts van je gelezen. Je hebt een vreselijke ervaring met een BL-er achter de rug. Ik kan je alleen maar zeggen dat ik je reactie goed begrijp en geenszins veroordeel. Ik weet zeker dat ik niet in staat ben mensen met een vreselijke ervaring met een BL-er te overtuigen met mijn post, bovendien is dat ook niet het doel van mijn posts. Ik post alleen om mensen vanuit een BL-er inzichten te geven waar zij wellicht nog niet aan gedacht hebben. Dat mensen met vreselijke BL-ervaringen geen goed woord kunnen bedenken over een BL-er kan ik me heel goed voorstellen. En ik hoop met jou dat die nooit meer in het web van een BL-er terechtkomen.
Beste Christine, ik lees je verhaal en er vallen me twee dingen op. Ten eerste dat je zegt "zelf wil ik met plezier het onaangename erbij nemen." Dat komt op mij over dat bij jou de weegschaal naar het positieve doorslaat als je aan hem denkt. Dat geeft mij het gevoel dat jij in staat bent de man achter de BL-er te zien. Dat vind ik een geweldige eigenschap van jou. Tegelijkertijd heb je het over wezenlijke angsten waar ik ook bang van word. Je moet weten dat ik uit een gezin kom waar normen en waarden heel hoog in het vaandel staan. Daardoor wist ik altijd een goed onderscheid te maken tussen wat ook wettelijk gezien wel en niet kan. Hierdoor ben ik altijd keurig binnen de grenzen van de wet gebleven. Daar trek ik dan ook altijd de grens. Dat hij jou bedreigd en het idee heeft geventileerd een einde aan zijn leven te maken en jou daarbij mee te nemen dat vind ik niet een beetje te ver gaan maar veel te ver. Dat je hem geblokkeerd heb kan ik dan ook alleen maar toejuichen. Het is niet altijd ongevaarlijk om met een BL-er om te gaan. Zoals ik al eerder memoreerde zitten de gevangenissen er vol mee. Zonder mijn goede basis die ik van thuis heb meegekregen was ik daar misschien ook wel beland, daar ben ik mij terdege van bewust. Een alcoholverslaving en een BL-er zijn maken het allemaal nog moeilijker en misschien ook wel op sommige momenten gevaarlijker. Je geeft aan dat die verslaving eerst overwonnen moet worden eer je een relatie een kans van slagen geeft. Ik denk dat je er goed aan doet dat als voorwaarde vast te houden. Je geeft ook aan dat hij niet in therapie wil om niet de rest van z'n leven als labeltje door het leven te moeten. Daar kan ik me alles bij voorstellen. Toen ik in '96 mijn eerste therapie inging kreeg ik op enig moment een briefje in de hand gedrukt waar op stond wat de uitslag van mijn testen waren. Ik was borderliner en narcist. Ik vroeg aan een medepatinte wat borderline was want ik had er nog nooit van gehoord. In twee zinnen omschreef ze m'n aandoening. Ik verfrommelde het papiertje en gooide het in de prullenbak met het idee, ik ben Alex en ik ga me niet verschuilen achter twee labeltjes, ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn eigen daden. De therapie heeft weinig met me gedaan. Dat kan je je wel voorstellen denk ik. Ik was in die tijd 26 en dacht dat ik er was om mijn depressie te boven te komen. Een borderline- en narcisme problematiek daar kwam ik niet voor zo redeneerde ik. Dom, heel dom. Wat ik hiermee wil zeggen is het volgende. Nu ik 18 jaar verder ben en helemaal vastloop in mijn leven weet ik dat ik echt eerst zoals Belinda heeft gedaan middels therapie mijn BL onder controle moet krijgen. Dat inzicht komt niet bij iedereen is mij verzekerd. Maar zoals ik al eerder zei: Alleen Red Je Het Niet!. De aankomende therapie is mijn enige hoop op een leven waarin ik in de toekomst durf te kijken. Dat inzicht is gekomen nadat ik vastliep in mijn leven. Ik kan alleen maar hopen voor hem en voor jou dat hij ooit tot dat inzicht komt, eerder heeft een therapie toch geen kans van slagen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Nog een persoonlijke noot aan iedereen die dit leest. Het doet me heel erg goed de verhalen te lezen die hier gepost staan. Of je nu gruwelt van het idee nog n dag langer met een BL-er om te moeten gaan of dat je kansen ziet binnen je relatie, beide geven me inzichten. Ik ben een echte BL-er, met onhandelbare en nare eigenschappen. Emoties lopen ook bij soms erg hoog op en dan weet ik me geen raad. Ik probeer naar iedereen respect te tonen en hoop dat ook te ontvangen. Want of je het leuk vindt of niet, in Nederland hebben we te maken met (naar schatting van het Trimbos Instituut) 100.000 mensen met BL. Dat je dus zo nu en dan met n te maken hebt is niet ondenkbaar. Het zijn en blijven mensen die net als iedereen op zoek zijn naar geluk. Ik ben niet anders. Het schrijven van deze posts doet me goed maar maakt ook veel emoties bij me los.
Bedankt voor jullie reacties.
Alex.
(5948) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 15:01:00
Ik wou nog even iets toevoegen aan mijn verhaal. ( moest opeens snel weg)
Het verhaal van Alex heeft me niet doen twijfelen of ik de verkeerde keuze heb gemaakt. Het heeft me wel opnieuw aan't denken gezet in de positieve zin.
Ik hoop nog stiekem dat mijn vriend nog meer zijn best gaat doen en dat het hem ooit zal lukken iets meer controle te krijgen over zijn ziekte en vooral de drank. Maar zelfs als het hem niet lukt en een relatie niet meer mogelijk is zal ik hem, hoop ik, beter een plaats kunnen geven en dit ook in de positieve zin.
Ik vecht tegen mijn verdriet en pijn en hunker naar zijn liefde en gezelschap. Maar mijn pijn is niet te vergelijken met het zijne. Ik kan niet weten wat het is en hoe het voelt, constant te moeten vechten, je leven lang.. want ik heb de ziekte niet.

Daarom voelt het blokkeren ook zo vies.. maar nu heb ik geen keuze.
Dankuwel Alex en Belinda,
Jullie zijn een meerwaarde in dit forum!

Christine
(5949) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 19:11:00
Die Alex...., de mannelijke variant van Belinda...;)
Mijn ervaringen met mijn Borderliner komen voor hen te dicht bij de waarheid , zoveel is wel duidelijk.
Volgens Belinda wist ik niet wat Borderline inhield, en Alex gaat niet de discussie aan met mensen die het niet met hem eens zijn haha
Wat zal die man goede discussies voeren...ja-knikkers.

Beste Monique en Christine.
Wat brengt hij jullie weer aan het twijfelen....
Hunkeren naar de liefde van de Borderliner, de liefde die geen echte liefde is, neem dat gerust van mij aan.
De Borderliner is een meester in het manipuleren van personen, benvloeding van personen puur uit eigen belang.
Hoor Alex nu toch eens aan: " De Borderliner is hypergevoelig, juist in het aanvoelen van anderen"!
Hoe heeft jullie Borderliner jullie behandeld?
Heeft hij rekening gehouden met jullie gevoelens?
Ja, hij zal heus knuffelig zijn geweest, om jullie het idee te geven dat jullie alles voor hem was; dat is het manipuleren!
Weet je wie hij nog meer geknuffeld heeft???? Dat bedoel ik.
Neem alsjeblieft een voorbeeld aan LB, zij kent de ware aard van de Borderliner.
Borderliners liegen, bedriegen en manipuleren.
En om in Alex' woorden te spreken: " Veel plezier door impulsiviteit en grenzeloosheid".
Tsja, vreemdgaan is een impulsieve handeling en grenzeloos als je van het ene naar het andere bed gaat; maar plezier???
Ja, voor hem, maar voor de partner?
Word wakker!!
Tony
(5950) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-28 20:27:00
Beste Christine, Ik vind je reactie enorm dapper. Je hebt een goed hart en je kunt je goed verplaatsen in het gevecht wat een BL-er in zijn leven doormaakt. Je houdt moed, lees ik en dat vind ik zeker te prijzen. Bovendien lees ik dat je dat op een hele doordachte manier doet (het blokkeren). Je bent duidelijk geraakt door de mooie kanten van je partner. En dat zegt heel veel over jou. Ik hoop met je mee dat je vriend meer controle krijgt over zijn aandoening. Voor hem en voor jou. Verder wil ik iedereen bedanken voor jullie reacties. Positief of negatief het geeft mij enorm veel inzichten en daar ben ik heel blij mee.
(5952) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 01:40:00
Alex en Belinda, laat je i.d.d. niet wegjagen, zo fijn dat er bl. reageren hier.Juist zo leren we elkaar beter begrijpen.
(5953) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 06:52:00
Het is eigenlijk toch ook wel lachwekkend om te zien, dat Borderliners op dit forum de "slachtoffers" op dit forum, die aandachtig en meelevend hun relaas aanhoren, diezelfde "slachtoffers" complimenten geven..... Ja, dat begrijp ik, want zij zetten vooralsnog geen kritische kanttekeningen bij de uitleg van de Borderliner.
En wanneer je dat niet doet, vliegen die lieve woorden rond je oren: Plotseling begrijp je de Borderliner, heb je een goed hart, kun je je goed verplaatsen in de ziekte, ga je goed met de problematiek om.....etc etc etc En personen als ik, die ervan overtuigd zijn dat het inderdaad een ziekte is, welke diep in je aderen zit en niet zomaar eventjes uit je lichaam verdwijnt, bijven zeer kritisch de Borderliner volgen.
Uit de mond van Borderliners hoor je ook regelmatig dat je de ziekte nooit helemaal kwijtraakt, dus enige voorzichtigheid is wel geboden ;) Ja, en dan ga je als Borderliner natuurlijk niet de discussie aan met zo'n kritisch persoon als ik. Ik krijg dan zo'n gevoel dat de Borderliner enkel maar wil discussiren om de ander te overtuigen van zijn/haar gelijk. Of zoals Alex, de Borderliner het ook aangeeft: Ik ga niet de discussie aan met mensen die het niet met me eens zijn....duhh

Dat brengt mij op enkele passages uit Alex' verhaal. Alex ging in 1996 een relatie aan met een vrouw die later op de klippen liep. Wanneer is mij niet duidelijk. Het heeft hem tien jaar gekost voordat het bij hem duidelijk was dat hij de situatie anders had moeten aanpakken (hier doelt hij waarschijnlijk op het verwerken van de breuk). De breuk heeft hem in therapie gebracht.... Later in diezelfde posting zegt hij dat hij in 1996 van de therapeut te horen kreeg dat hij Borderline en Narcisme had....
Uhhhh....in 1996 ging hij toch de relatie aan? En ook in therapie? Terwijl hij in het begin van zijn posting zegt: "Ik ben nu 18 jaar verder ..... Ik wist niet dat ik Borderline had, laat staan dat ik iets had kunnen bedenken om het anders te doen"...ja ja, in 1996 kreeg je volgens mij te horen dat je zowel Borderline als Narcisme bezat. Heeft hij een scharreltje van een paar weken gehad? Volgens mij klopt zijn tijdslijn niet helemaal. Hij kan zich uiteraard vergissen in de data, natuurlijk.
Alleen mijn ervaring met Borderliners is, dat ze er heilig van overtuigd zijn dat hun leugens de waarheid zijn. In hun ogen zijn het ook geen leugens; hun beleving is DE waarheid . Dat is onderdeel van hun ziekte. Mijn advies: Laat je niet inpakken door de mooie praatjes van een Borderliner!
Tony
(5954) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 08:22:00
Beste Tony,

Laat me een paar dingen heel duidelijk maken, ten eerste niemand heeft mij aan het twijfelen gebracht. Ik sta nog steeds achter mijn keuze: stoppen met deze relatie! Ten tweede ben ik meer dan wakker! Ten derde, ja ik mis mijn ex, lijkt me vrij normaal!
Ik ben op dit forum, om beter inzicht te krijgen. Dus ik ben blij dat mensen met BL hier ook posten. Bij jou klinkt het alsof mensen met BL doortrapt zijn en alles met voorbedachte rade doen, en dat gaat er bij mij niet in.
Ik heb ervoor gekozen om geen contact meer te zoeken, omdat ik niet meer met de onzekerheid kon leven. Ergens ben ik hem dankbaar dat hij bij mij weg is gegaan, en mij verder leed bespaard heeft. Want ik had de relatie nooit beindigd. Hij was zich heel goed bewust wat hij mij aan heeft gedaan, en dat hij geen hulp heeft gezocht neem ik hem wel kwalijk. Ik heb hem veel fouten vergeven, maar dat hij geen hulp zocht dat kan ik hem niet vergeven. En dat zeg ik omdat ik hem een beter leven gun dan wat hij nu heeft. Een persoonlijkheidsstoornis kun je totaal niet vergelijken met een lichamelijke handicap, omdat mensen met een lichamelijke handicap wel een 'normaal denkvermogen" heeft.

Liefs Monique
(5955) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 08:51:00
Ik zie hier bij het nakijken van reacties de laatste tijd meer en meer dat er ook op de persoon afgegeven word en dat sommige reacties een beetje provocerende toon hebben. Vooralsnog plaats ik de meeste reacties zonder deze aan te passen, wanneer er echt iets in staat wat in mijn ogen beledigend, onwaar of niet zo slim is om te doen, corrigeer ik dit wel, met een *noot van de beheerder. Ik begrijp dat mensen vanuit hun onverwerkte boosheid en gekwetst zijn soms wat kort door de bocht kunnen reageren, (mensen met BPS ook) maar respect staat bij mij hoog in het vaandel en is voor mij ook op mijn site een belangrijk punt. Mijn advies is dan ook om je reactie voor het plaatsen nog eens door te lezen en je af te vragen of je dit in een groep mensen ook gewoon recht in iemands gezicht zou zeggen op dezelfde wijze. Probeeer niet op de persoon te spelen, ik heb geleerd dat een stoornis los staat van een persoon, deze persoon heeft er vaak zelf ook niet om gevraagd en ondanks dat we als mens de neiging hebben om de wereld in goed en slecht, zwart en wit e.d. in te delen, zit de waarheid ook soms in het midden en zijn we allemaal daders en slachtoffers. Mijn eigen ervaring is dat ik ooit een relatie had waarvan ik, toen het uit was overtuigd, was dat ik het slachtoffer was en zij de dader en dat alle schuld bij haar lag. Toen zij later een goede relatie kreeg met iemand anders moest ik vele jaren later leren dat hij blijkbaar prima om kon gaan met haar "stoornis" en dat ik dat dus blijkbaar niet kon. De combinatie van ons twee was fout, zij was fout maar ik ook, ik was net zo goed dader in het mislopen van onze relatie. Ik heb eerlijk naar mijzelf gekeken en gezien waar ik de fout in ging met geen grenzen kunnen stellen en emotionele manipulatie niet te kunnen doorzien en er verkeerd op te reageren. Ik heb dit aangepakt om mijn eigen sociale vaardigheden te verbeteren en zo een stuk gelukkiger te worden. Net zo goed als borderliner telkens weer in dezelfde relatie val trappen, is er ook vaak een patroon terug te vinden in de "slachtoffers". Ik zie vaak hele aanvallende slachtoffers die schreeuwen om erkenning en telkens in de aanval gaan. Het is in het leven de kunst om niet alleen naar buiten maar ook soms eens naar binnen te kijken en te relativeren. Laten we elkaar hier in ieder geval met respect benaderen en de stoornis los te zien van een persoon (wat in de psychologie echt heel normaal is) en (soms onbewuste) aanvallen op de persoon proberen te vermijden want dat lost niets op. Respect en wederzijds elkaar proberen te begrijpen is de oplosing, de wereld zit vol met mensen met een speciale handleiding heb ik geleerd, en de beste wijze om daar mee om te kunnen gaan is je eigen sociale vaardigheden en gedachtenpatronen te verbeteren door ook kritsch naar jezelf te durven kijken en niet alles buiten jezelf te leggen. Ik volg hier de berichten met belangstelling en zie meer patronen dan alleen de borderline patronen. Ik hoop dat we in alle opzichten van elkaar kunnen leren en dat we daarbij wel met gepast respect met elkaar omgaan.
Vriendelijke groet, Hein Pragt
2015-01-29 09:30:00
Hoi Monique
Zo zwart-wit is het natuurlijk niet.
Ik praat uit de ervaring met mijn Borderliner en ervaringen van vrienden met Borderliners, en dan lopen bepaalde zaken als een rode draad door het verhaal heen.
Uiteraard hoef je daar niet mee te maken hebben gehad, maar ik hoop wel dat het je aan het denken zet, dat die mogelijkheid zich ook kan voordoen.
In mijn optiek zijn Borderliners altijd op zoek naar aandacht, om te ontsnappen uit hun zogenaamd saaie leventje, wat de ziekte met hen doet.
Dan komt de overlevingsstrategie om de hoek kijken, en wordt niets en niemand gespaard (onbedoeld uiteraard, vanuit de ziekte gestuurd)
En dat bedoel ik met berekenend te werk gaan, of zoals je zegt "met voorbedachte rade".
Maar zoals gezegd, zo zwart-wit is het niet, net zo zeer als dat Alex al die positieve gedragskenmerken van de Borderliner romantiseert.
Tony
(5957) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 12:39:00
Dank jewel Hein voor je bericht! Begon gewoon een soort plaatsvervangende schaamte te voelen voor de bl-ers. Sommige reacties zijn net zo zwart/wit als waar bl-ers om bekent staan. Ik heb zeer veel respect voor de moed van Alex en Belinda om hier te posten. Daar kan en wil ik heel graag van horen en leren. Blijf posten jullie!!! Knorrie.
(5958) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 12:46:00
Lieve mensen, er is veel losgekomen aan emoties zo te lezen. Als je het virus borderline in je leven eenmaal bent tegengekomen, hetzij drager hetzij partner, dan kan het niet anders dan dat er veel emoties bij mensen loskomen. Bovendien staan relaties die beindigd zijn ook bol van de emoties, voeg daar aan toe dat sommige mensen zich als slachtoffer zien en de emotiecurve is compleet. Ik zal deze post aan Tony's opmerkingen wijden en de zaken die hem opvallen in mijn verhaal proberen recht te zetten. Ik denk dat voor anderen deze post ook heel verhelderend zal werken.
Het gaat inderdaad om een kortstondige relatie, Tony. Het duurde maar zes maanden. Direct daarna ben ik in therapie gegaan. Ik kan er een jaartje naast zitten hoor maar ik geloof dat ik in 1996 voor het eerst gehoord heb dat ik BL met narcisme had. Kan ook begin '97 zijn geweest maar dat vind ik niet zo belangrijk. Waar het werkelijk om gaat is dat het jaar '96 voor mij een kantelpunt in mijn leven is geweest. In dat jaar kreeg ik een relatie met een jonge vrouw die mij het meest geraakt heeft in mijn leven. In die tijd slikte ik nog geen medicijnen tegen depressiviteit dus mijn high's waren heel hoog en mijn low's heel laag. In dat jaar kwam ik terecht op beide hoogte-/dieptepunten. Ik had al eerder depressies gehad en ook al eerder waren relaties uitgegaan maar dit was voor mij het punt om voor het eerst hulp te zoeken. Bovendien dacht ik hulp te gaan zoeken om mijn depressies te boven te komen waardoor ik mijn echte problemen en de oorzaak van al die problemen niet voor ogen had. Ik vind het totaal niet erg dat je me op dit forum aanvalt. Het zegt heel veel over hoe sommige mensen kijken naar de ziekte die ik bij me draag. Dat zegt ook veel over hoe ik in mijn leven door sommige mensen behandeld ben. Ik denk dat ik veel mensen ben tegengekomen die mij direct afserveerden op basis van mijn ziekte. Ik neem het hen niet kwalijk. Ben ik slachtoffer? Ja dat ben ik, zijn er mensen slachtoffer van mij geweest? Ook! Het is bij mij begonnen toen ik op mijn vijfde levensjaar hersenvliesontsteking kreeg die in eerste instanties niet is gediagnosticeerd. Enkele maanden heb ik volledig verlamd en met vreselijke pijn op bed heb gelegen. Mijn ouders konden niets voor mij doen. Zij stonden machteloos tegenover deze ziekte en waarschijnlijk is de oorsprong van mijn BL en narcisme samen met genetische aanleg daar te vinden. Wat in ieder geval opviel is dat ik vr die ziekte een lief en meegaand kereltje was en na die ziekte volstrekt onhandelbaar, dus er moet iets fout gegaan zijn. Ik heb daar natuurlijk niet om gevraagd. Mijn leven is getekend door mijn handicaps. Mijn studie, mijn professionele leven, mijn jeugd, mijn relaties alles heeft er onder geleden. En mensen in mijn buurt hebben er ook onder geleden. Vanaf het moment dat ik in '96 hoorde dat ik die handicaps had heb ik mezelf voorgehouden dat ik zelf verantwoordelijk was voor mijn daden en dat ik mij daar nooit achter zou verschuilen. Ik vond dat wel sterk van mij want zo kon ik nooit zeggen: 'Ja ik ben borderliner h, kan er ook niets aan doen." Vanaf vorig jaar ben ik daar anders naar gaan kijken. Mijn toenmalige vriendin die vele stormen met mij heeft doorstaan, vooral op professioneel gebied, hield mij steeds voor dat ik onderzoek moest doen naar mijn handicaps. Zij las er veel over op internet, ik nooit. Ik wilde er niets van weten. Maar elke keer als ze weer iets las en het mij vertelde luisterde ik toch stiekem. Zo vertelde ze mij dat ik eigenlijk beschreven stond op internet. Precies zo als ik handelde, dacht en sprak. Dat was voor mij de ommekeer. Ik ben me gaan verdiepen en kwam inderdaad zoveel overeenkomsten tegen dat ik niet langer kon ontkennen dat ik handicaps had die ik niet de baas was. Ik had er geen controle over, het had controle over mij. Vanaf dat moment, september vorig jaar toen ik voor de zoveelste keer professioneel vastliep, ben ik gaan spitten in mijn leven. Die hele berg ellende die ik achter me aansleepte ben ik gaan analyseren. Stukje voor stukje en hoofdstuk voor hoofdstuk heb ik beet gepakt. Steeds stelde ik me de vraag wat mijn rol, de rol van de borderliner en de rol van de narcist in het geheel was. Zeg maar dat ik het door een soort filter heb gehaald. Dat ben ik uiteen gaan zetten op papier wat inmiddels de contouren van een boek heeft gekregen. Ook heb ik er heel veel met vrienden en familie over gesproken. Er zijn bijvoorbeeld in mijn professionele leven zaken voorgekomen in het jaar 1998, toen ik op mijn professionele piek van mijn leven stond. In dat jaar heb ik mijn carrire om zeep geholpen. Sinds ik daar eens goed naar gekeken heb en door mijn filter heb gehaald ben ik pas tot de ontdekking gekomen hoe ongelofelijk stom ik toen heb gehandeld en hoe eenvoudig ik een andere oplossing voor de ontstane problemen had moeten en kunnen nemen. Dat is dus zestien jaar later. Ik zeg dit omdat ik denk dat veel borderliners beslissingen in hun leven nemen op het moment dat emoties totaal de overhand hebben. Dat gebeurde (en gebeurt nog steeds) bij mij niet anders. En dan moet je je voorstellen dat ik niet twee of drie argumenten had om het zo op te lossen maar wel honderd. Ik denk dat borderliners nooit zonder argumenten zitten waarom ze iets doen, beslissen, kapot maken enz. Argumenten te over. De hele wereld is gek behalve ik. Door die overvloed aan argumenten is het denk ik heel moeilijk voor een borderliner, in ieder geval wel voor mij, om in te zien wat ze anders hadden kunnen/moeten doen. Dat duurt jaren zo niet decennia. Je bent volgens mij als borderliner pas in staat te kijken naar je eigen rol als je je echt beseft dat je die ziekte hebt, het ziet als een handicap en de enorme moed hebt om conflicten in het verleden eens door die filters te halen. Want geloof me Tony, als je tot de conclusie komt dat het allemaal aan jezelf ligt dan moet je wel even slikken. En zodra je dan concludeert dat jij er schuldig aan bent is het over met je leven. Dat is het moment dat 1 op de 10 borderliners zichzelf om het leven brengt. (cijfers: Trimbos Instituut)
Ik heb die situaties uit 1998 aan mensen om mij heen voorgelegd en gevraag hoe zij hadden gehandeld. Niet een kwam met dezelfde oplossing als ik en het duurde zestien jaar voordat k doorkreeg wat ik fout had gedaan. Dus nu ben ik een BL-er die weet wat zijn rol in zijn leven is geweest. En ik kan je vertellen dat dat geen pretje is. Maar ik kan mezelf ook niet de schuld geven. Als ik dat zou doen Tony, dat is het direct afgelopen met me. Bovendien biedt dat geen enkele kans op verbetering. Ik moet in therapie met het doel om mijn handicaps onder controle te krijgen of zoals in de psychiatrie gesteld wordt; er mee leren omgaan. Ik moet zien dat ik Alex op de voorgrond krijg en niet de Borderliner Alex of de Narcist Alex. Daarvoor moet ik de broeder B en N zoals ik ze noem in zicht houden en niet zoals ik altijd gewend was ze negeren. Ik negeerde ze altijd waardoor zij in staat waren ontstane situaties over te nemen en op te lossen. Nou ja, oplossen? Kapot maken! Want zo is het altijd gegaan in mijn leven. Ze vielen me van achteren aan en namen de situatie over zonder dat ik dat wist. En ik maar roepen zelf verantwoordelijk te zijn voor wat er gebeurd was terwijl de echte Alex helemaal geen rol speelde in conflictsituaties. Ja Tony ik ben manipulatief, sterker nog ik ben volgens een psychiater een meester in het manipuleren. Net als alle andere borderliners. Ik ben een leugenaar, net als ieder andere borderliner. Maar ik ben er niet op uit om mensen moedwillig te kwetsen, mijn leven en dat van anderen moedwillig kapot te maken en ook ben ik er niet op uit om steeds maar weer ellende te veroorzaken. Het gebeurd me, het overkomt me. En nu probeer ik daar een eind aan te maken. En zoals jij terecht memoreerde de ziekte raak je nooit helemaal kwijt. Dus voorzichtigheid zal altijd geboden zijn, voor mij en voor mensen die met me omgaan. Ik hoop dat je hier iets aan hebt Tony. Het gaat er mij om om inzichten te geven, niet om jou te overtuigen van mijn gelijk. Jij kunt en mag je altijd verschuilen achter het idee dat ik wel s ochtends opsta met de vraag wie ik vandaag eens moedwillig de vernieling in zal helpen. Ik heb daar een ander idee over en daar verschuil ik me achter. Ik wens je het allerbeste, dat meen ik.
(5959) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 12:52:00
Nog een kleine toevoeging op de positieve kanten van de borderliner. Die had ik overigens niet zelf verzonnen, die waren mij toegestuurd door mijn ex-vriendin. Ik heb de website gevonden waar het vandaan komt. Daar staat het heel mooi beschreven. Ik hoop dat de moderator mij dit toelaat.
http://plazilla.com/page/4294985751/de-positieve-kanten-van-een-borderliner
We kennen allemaal de slechte kanten van de borderliner maar er zijn goede kanten. Beslist. Ik herken ze in elk geval deels wel in mezelf.
(5960) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 13:05:00
Beste Hein en Monique,

Toen ik jullie berichten las moest ik gewoon even huilen. Sommige berichten hier, en ook de manier waarop Alex werd aangevallen, hebben mij zeer geraakt. Je voelt je als BL gewoon machteloos als je zo wordt neergezet. Er zullen best bewust manipulerende en kwetstende BL-ers zijn, maar het voelt erg verdrietig dat er zo over je wordt gedacht terwijl je zelf zo tegen dit gedrag moet knokken, als je het al door hebt. Want ook ik heb lang gedacht dat ik nooit manipuleerde, etc. Vechten met de krachten van BL is echt verschrikkelijk zwaar. En het doet pijn als je als een monster wordt neer gezet. Ik weet zeker dat ik dat niet ben. En Alex ook niet.
Lieve Alex, ik hoop dat je blijft schrijven, en dat geloof ik ook, want volgens mij heb je een dikker huidje dan ik.
Hein, ik waardeer dit enorm. Het geeft me vertrouwen in de site.
Monique en Knorrie ook bedankt. Je klinkt sterk Monique. Ik heb wel vertrouwen in jouw pad.
En Tony. Je hebt me echt enorm gekwetst. Ik was weer boos op je, maar besef me ook dat je een leermeester voor me bent. Ik probeer achter jouw boze woorden te kijken. Want wil ik niet dat mensen dat ook bij mij doen? Ik hoop dan ook Tony dat je bij je verdriet kan gaan komen. Want volgens mij zit dat onder jouw aanvallen. Net zoals dat vaak bij mij is.
Ik heb ook hele mooie stukken van je gelezen. Dus houdt me daaraan vast.

Veel liefs allen,

Belinda
(5961) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 13:48:00
Hoi Alex,
Bedankt voor je reactie!
Op deze manier kom je voor mij een stuk beter over, dan de eerste keer op het forum toen je sommige mensen ging feliciteren met hun Borderliner.
Dat vond ik te ver gaan, maar je hebt nu uitgelegd waar het vandaan kwam; duidelijke taal.
En dan heb ik het hart op de tong en kan het niet laten om te reageren ipv tot tien te tellen; ach, niemand is perfect :D
Ik hoop dat je je ziekte draaglijk voor anderen en jezelf kunt houden.
Beterschap en succes met de therapie.
Tony
(5962) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-29 14:06:00
Beste Hein, Alex en anderen,

Allereerst ben ik het met Hein eens en heeft een ieder zijn aandeel in de emotioneel slopende relatie. De partner door alles te pikken en geen grenzen te stellen met alle gevolgen van dien en de borderliner door telkens maar weer over grenzen te gaan, te liegen, bedriegen enz enz. Een erg moeilijk spel wat niet gaat leiden tot een leuke relatie die "in balans" is.

Ik ben het dus ook niet eens met de opmerking van Hein: "Toen zij later een goede relatie kreeg met iemand anders moest ik vele jaren later leren dat hij blijkbaar prima om kon gaan met haar "stoornis" en dat ik dat dus blijkbaar niet kon".
Deze opmerking geeft in mijn ogen valse hoop die erg gevaarlijk is...Niemand kan een "goede" relatie aangaan met een BPSer/NPSer die nog geen therapie heeft gehad en geen zelfreflectie bezit...Sommige op dit forum zijn nog niet uit hun destructieve relatie en proberen los te komen omdat ze er stuk aan gaan of al stuk zijn, maar aan de andere kant proberen ze onbewust alleen maar positieve dingen te lezen over BPS en hopen ze ook te lezen dat het met therapie te verhelpen is...Ze kunnen dan immers bij hun borderliner blijven....deze mensen zitten "Vast".
Mensen die in eenzelfde situatie hebben gezeten zoals ikzelf, tony, andere en waarschijnlijk jijzelf ook weten erg goed hoe het is om machteloos te zijn en emotioneel stuk te gaan, wij hadden de kracht, de eigenwaarde en de hulp om er uit te kunnen stappen en onszelf te zeggen dat we beter verdienen....Maar wat als we dit niet zouden kunnen wegens een codependency probleem en maar terug blijven gaan zoals misschien voor enkele bekend gedrag?

Wanneer ik fel reageer en waarschijnlijk Tony en andere ook is dat omdat ik juist deze paar mensen wakker wil schudden, ze gaan stuk....Ze trekken het alleen niet en hopen maar op 1 ding: verzoening met hun BPS/NPS partner en weer voelen zoals het in het begin was...
Als ik naar mezelf kijk deed ik precies hetzelfde, ik hoopte maar en hoopte maar, mijn eigen "Ik".....bijna volledig weg... Mijn vrienden.....bijna weg.....Mijn baan....bijna weg.....Overigens had ik daar zeker een eigen aandeel maar was nog niet sterk genoeg het te eindigen omdat er dagelijks gemanipuleerd werd en ik dagelijks weer terug gewonnen werd...Ik werd letterlijk stuk gemaakt

Overigens moet ik zeggen dat Alex een onwijs eerlijk en goed verhaal heeft neergezet zoals ook Belinda in het verleden vaker heeft gedaan. Dit zijn 2 voorbeelden van BPS/NPS die hun gedrag herkennen en er iets mee doen...Wil overigens niet zeggen dat het dan wel ineens zonder slag en stoot gaat maar ook hierin zijn Alex en Belinda eerlijk...Je moet er dan als partner tegen kunnen want ook dan zal het soms een stormachtige relatie zijn.

Ik denk dat het belangrijk is dat ieder zijn verhaal kwijt kan en zich begrepen voelt zonder dat we elkaar gaan aanvallen. Belinda en Alex geven beiden een goed beeld van de BPS/NPS kant en van de andere kant kunnen we ook genoeg lezen hier.

aan de basis is er volgens mij weinig anders:
BPS/NPS geen therapie = opletten,afstand houden, geen relatie materiaal
BPS/NPS wel therapie = gepaste afstand houden en proberen eruit te komen als je onwijs om hem/haar geeft maar verwacht niet alleen maar de heftige ups die je aan het begin van de relatie kreeg want dat is ook niet eerlijk t.o.v. de borderliner, het is een hele weg te gaan.

Daarnaast ben ik van mening dat de mensen die niet los kunnen komen, zoals ik in het verleden ook, eens moeten gaan praten met een psycholoog en eens uit moeten zoeken voor zichzelf waarom ze dan blijven, dit zegt meer over jezelf als over de borderliner....Ook dit zal een hele confrontatie zijn en ook andere zaken in je leven zullen op zijn plek vallen, het kan zijn dat je mensen om je heen gaat verliezen doordat je wel grenzen gaat stellen, enz enz

Al met al blijft het een enorm heftige emotionele aangelegenheid en dat merk je goed aan de reacties op het forum. Overigens het enige forum waar 2 kanten zo goed belicht worden en hopelijk blijft dat ook zo.

Iedereen veel suc6 en kracht

Jongen uit Brabant
(5963) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-30 14:21:00
Hoi all,

Ik zou graag jullie advies willen vragen. Ik zit momenteel nog in de relatie met mijn borderlinevriend. Nu had ik voor mezelf een ultimatum gesteld, of hij gaat in behandeling of ik maak het uit. Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat het op deze manier bij hem neerleggen niet zo handig zou zijn geweest. We hebben dus gewoon rustig kunnen praten over hoe we tegen onze relatie aankijken en samen besloten dat hij hulp gaat zoeken (en dus niet omdat hij geen andere keus heeft). We gaan maandag aanstaande naar de huisarts (hij wil per se samen gaan). Hebben jullie tips hoe dat gesprek in te gaan? Aan jullie de vraag wat handig is, de diagnose is in Nederland nog niet gesteld (wel in Turkije, maar daarvan hebben we geen gegevens). Zal ik mijn vriend vooral het woord laten doen? Hij zal hoogstwaarschijnlijk liever willen dat ik vooral het woord doe. Wel de diagnose noemen of niet? Mijn vriend zegt dat ik gewoon alles moet zeggen wat ik belangrijk vindt, maar ik vind het vooral belangrijk dat hij aan gaat geven wat hij wil.
Bijkomend detail is dat hij momenteel weer in een "crisis" zit. Hoe kan het ook anders met dat gesprek wat er aan gaat komen en het feit dat hij zijn zoon weer gaat zien. In zijn "crisis" heeft mij aan mijn handrem getrokken terwijl we reden. Gelukkig geen schade, maar we hadden ook allebei dood kunnen zijn. Hij is nu weer in zijn eigen woning en we hebben geen contact (geen contact is het enige wat werkt zolang hij nog in zijn "crisis" zit. En geen contact voelt voor mij ook goed, omdat hij mijn leven in gevaar heeft gebracht en dat eerst in mag gaan zien voordat ik berhaupt weer contact wil). Dus ook nog een kans dat we elkaar een paar dagen niet zien en dat de afspraak niet doorgaat maandag. Hahaha, ik wodt er soms een beetje sarcastisch van..
Liefs Divera
(5968) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-30 16:52:00
Hallo allemaal,

Wat een emoties komen er los! En dat is goed, zo blijven we bewust hoe moeilijk het is. Het is goed om te horen, dat ik niet de enige ben die de ziekte BL los ziet van de persoon. Ik snap dat Tony en Johnny bang zijn, dat partners hierdoor hoop krijgen. Het maakt voor mij alleen maar duidelijk dat we het beste met elkaar voor hebben.
Het is voor mij duidelijk, dat ik niet met deze ziekte om kan gaan, hoeveel pijn het me ook doet.
Lieve Belinda, jouw woorden hebben me diep geraakt, dat je vertrouwen hebt dat ik op het goede pad ben. En dat ik sterk klink. Dankzij dit forum, voel ik me gesterkt in mijn keuze. En daar ben ik jullie allemaal heel erg dankbaar voor.
Iedere partner moet voor zichzelf een afweging maken "wil ik hiermee doorgaan?" een hele simpele maar een belangrijke vraag. Voor mij is het nee, ik ben te ver over mijn grenzen gegaan. Ik had nog genoeg zelfrespect, om deze zware keuze te maken.
Mijn ex kan ik niet meer helpen, het ligt bij hemzelf. Hij moet hulp zoeken. En ook zelf willen.
Lieve Christine, jouw verhaal beangstigd me wel heel erg. Hij heeft je met de dood bedreigd. Ik snap dat je van hem houd, maar hou je wel van jezelf?
Lieve Alex en Belinda blijf alsjeblieft jullie mening en/of verhalen posten!! Ik vind dat erg belangrijk.

Ik knok verder, om mijn eigen geluk en rust te vinden. Op de eerste plaats van mezelf en ten tweede voor mijn lieve zoon!

Heel veel liefs,
Monique
(5969) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-30 18:36:00
Beste Divera, Ik heb je post gelezen en ben erg onder de indruk hoe je deze crisis behandeld. Je stelt duidelijk je grenzen en dat is erg belangrijk om er zelf niet onderdoor te gaan. Het is ook fijn om te horen dat hij bereidt is om hulp te gaan zoeken. Dat is een hele belangrijke stap naar een beter leven.
Ik ben Alex 44 jaar en heb zelf ook BL met narcisme. Wil je meer over mijn leven weten en hoe het mij vergaan is dan kun je eerdere posts van me lezen. Je vraag is wat de 'rolverdeling' moet zijn bij de huisarts. Ik denk dat de huisarts zich zal richten op je vriend en aan hem vragen zal stellen. Ik zou zeker met hem meegaan. Je bent dan iemand met aanvullende informatie die duidelijk kan aangeven waar hij in vastloopt. Je vraagt ook of je de eerdere diagnose moet melden bij de huisarts. Ik zou zeker de diagnose melden omdat dat je in de gelegenheid stelt om direct doorverwezen te worden naar de tweedelijns psychiatrie. Ik weet overigens niet of de huisarts die diagnose boven water kunnen halen maar als dat wel zo is dan heb je daar het eerder genoemde voordeel aan. Overigens zal er hoogstwaarschijnlijk een nieuwe diagnose gesteld worden door de psychiatrische hulpverlening. Hopelijk heb ik je hiermee een klein beetje kunnen helpen.

Beste Monique ik ben zeker van plan nog wat van mijn hersenspinsels met jullie te delen. Dank voor je steun. Dat geldt overigens ook voor alle andere steunbetuigingen die ik heb ontvangen. Dat doet me erg goed.
(5970) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-30 22:13:00
Beste Monique,
Wat ik heb aangegeven is dat iedereen naar zichzelf moet kijken. Wil je hulpverlener worden of ga je grenzen aangeven? Volgens mij zijn beide opties binnen een relatie niet gezond en heeft dat ook te maken met gelijkwaardigheid. Het moet geen zakelijk gebeuren worden, maar moet wederzijds goed blijven aanvoelen en dat was bij mij in het begin ook absoluut het geval. Grenzen aangeven doe je bij een klein kind. Mijn ex vertelde opgelucht na 2 weken van het einde, dat haar borderline "helemaal onder controle was". Dat was werkelijk voor het eerst dat ze dat woord 'BORDERLINE' uitsprak. Ik wist tijdens de relatie wel dat er iets niet helemaal klopte, maar kon er gewoon de vinger niet achter krijgen. De boulimia wist ik dan wel, want dat kon ze niet maskeren. Dat had ze dan verteld en ik dacht, het komt allemaal wel goed. Mijn ex gebruikte speed om zich door het leven te bluffen, om haar borderline te temperen. Dat vertelde ze dan achteraf. Voorgeschreven medicijnen werkte bij haar dan niet. Ik was een hulpverlener en had een hele dikke plaat voor mijn kop, besef ik nu. Het kwartje viel niet. Mijn ex verbeeldde zich allerlei ziektes en aandoeningen, waarbij ik me serieus zorgen over maakte. Binnen mijn eigen familie had ik namelijk al genoeg meegemaakt met ernstige ziektes enzo. Ik ben zelfs met haar een aantal keren naar de eerste hulp geweest, omdat het bijna helemaal uit de hand liep met heftige buikpijn of hoofdpijn. Achteraf bleek dat er wederom niks bijzonders aan de hand was, zo constateerde de dienstdoende arts, en ging ze weer vrolijk naar huis. Ik snapte mezelf niet meer en kon haar op een gegeven moment ook niet meer serieus nemen. Stel je voor, als er dan werkelijk iets ernstigs aan de hand was? De relatie had totaal niks constructiefs meer. Van het ene probleem naar het volgende in een rap tempo. En ik maar hopen, het komt wel goed. Jij zult waarschijnlijk ook een dik boek kunnen schrijven over jouw belevenissen met je borderliner. Als ik mijn belevenissen zou gaan verfilmen, krijg je de aller slechtste film die ooit is gemaakt. Dus laten we dat maar niet doen. Ik ga trouwens ook geen boek schrijven. In het begin rozengeur en maneschijn, zoals Alex de positieve kanten van borderline belicht en waar ik juist verliefd op ben geworden. Bijna te perfect. Naar het einde van de relatie was er juist het tegenovergestelde aan de hand. Vreemdgaan was voor mij de druppel. Besefte ze nou werkelijk niet dat ze me had gekwetst? 's-Ochtends belde ze me in aller vroegte wakker, zoals een zusje belt naar haar broertje, met het blije bericht over de druppel. Ik was ziedend, over de manier waarop en vond het daarom wellicht niet meer de moeite waard. Waarschijnlijk was ze al langer bezig om mij weg te jagen en moest ik juist diegene zijn om de stekker eruit te trekken. Want zelf durfde ze dat volgens mij niet. Ik ben inmiddels geruime tijd bezig om mezelf weer terug te vinden, om mensen weer te gaan vertrouwen en om het leven weer positief tegemoet te treden. Ik was altijd een optimist en vol vertrouwen. Ook wel wat naef, maar dat ben ik nu kwijt. Ik voel me nog steeds een omstander, alleen nu dan als onderdeel van de maatschappij. Ik ben in ieder geval veel terughoudender geworden naar mensen toe. Ik ben niet van gisteren, maar ik had nooit verwacht dat bepaalde mensen zo in elkaar kunnen steken. Zeker niet de persoon die ik al die tijd in vertrouwen heb genomen en waar je lief en leed mee hebt gedeeld. Ik voel me soms niet begrepen en dat voelt soms best eenzaam. Van haar verwacht ik helemaal niks, omdat ze 'ziek' is. Sommige van mijn kennissen ook niet, omdat ze het simpelweg niet zien en begrijpen. Voor hen komt ze ogenschijnlijk heel spontaan, vrolijk en temperamentvol over, maar dat is slechts de buitenkant. Ik weet nu wel beter...
Johnny
(5971) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-31 05:04:00
Dag allemaal,

Ben een tijdje niet hier geweest.
Ik kan jullie meededelen dat ik los ben van mijn BL,ltje, had ik al vermeld dat ze ook sterk narcistissche trekjes had. Vanavond uitgeweest en kan nog niet slapen, ben zowaar al weer een beetje op vrijerspad en voel me beter dan ooit eigenlijk.
Er is echt wel een leven na een BL ervaring. of aanvaring beter gezegd.
Ik lees de post van de mensen die ik ken via dit medium en de "nieuwe" mensen.
Belinda en Alex, respect, ik vind het heel dapper wat en hoe jullie dit doen op dit forum. Die van mij ging in therapie, maar madam wond zonder een probleem de psych om haar vinger, even later gevolgd door de huisarts, mannen zijn kansloos, ivm prive kan ik natuurlijk geen foto posten, maar google Marylin Monroe, dat is ze. Daar gaat menig man voor onder de hondekar. Ik denk dat ik wel 30 A4tjes heb volgetypt, radeloos, paniek, uitgeput, en noem maar op. Alles kwijtgeraakt aan mijn schatje, en daar had ze ook het volste recht op, volgens haar.
Mijn strijd heeft op de kop af een jaar geduurd voordat ik het wapen vond, want alleen met wapens kom je ervan af, van dit type tenminste., mijn ervaring. Ik was een bibberend kuiken voor haar, die ze te pas en onpas kon gebruiken, als klusjesman, en in bed, dat kon ik goed, dat werd me ook gezegd ook. Alsof het zo moest zijn, mijn taak in haar leven. De laatste maanden werd ik wel sterker, maar kwam niet los, maar doorzag het spel wel steeds beter, en vond uiteindelijk mijn wapen, wat eigenlijk haar wapen was. Van pleaser werd ik teaser, en ik werd er verdomd goed in, een gelijkwaardige tegenstander, en dat is de beste therapie die bestaat, veruit....
Het resulteerde in geen contact, van beide kanten. Tot een paar dagen geleden, heel terloops een mailtje. Hoe het was met me, goed, prima, appen? is toch wel makkelijk. ook goed. Nou ja , Lang verhaal kort, ze kreeg geen vat op me, ik bleef neutraal , zonder emotie of kwaad worden, en ze werd steeds kwader en radelozer.
oog om oog. Het zal niet godsvruchtig zijn, maar ja, soms moet je wat.
Het heeft mij alles gekost, tot dakloos toe, en drie jaar van mijn leven in totaal, maar ik heb gewonnen, ik was de eerste schijnbaar die haar verliet, mijn voorgangers werden gedumpt, opgebruikt en uitgeput. Mij zal ze niet vergeten, mijn lieverdje.
Ik zal haar ook nooit vergeten.

Cheche
(5972) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-31 13:50:00
Dank je wel Johny, precies verwoord zoals het is en ik me voel.het is soms lastig precies te verwoorden wat je bedoeld en voelt. Het zou zomaar mijn verhaal kunnen zijn, maar er zit in ieder verhaal een raakvlak, en het verwerkingsproces is nu eenmaal lastig, verdriet, boosheid, onmacht, medelijden, angst noem het allemaal maar op waar je als (ex) partner van een borderliner mee te maken krijgt , de kunst is om bij jezelf te rade te gaan, wat jij wilt en wat je gaat doen met je leven verder.
Wens iedereen veel wijsheid, geluk en rust !
L.b.
(5973) Reactie van een bezoeker van de site!
2015-01-31 18:15:00
Hoi Johnny,

Ik heb je verhaal meerdere keren doorgelezen, omdat ik gewoon niet kan bevatten wat ze allemaal heeft gedaan. Echt vreselijk.
Als ik een boek zou moeten schrijven...dan zou het niet zo'n dik boek worden. Maar ik heb de nodige klappen gehad, vooral het vreemdgaan online en misschien ook wel in het echt was ook voor mij de druppel. Al het andere kon ik aan ,maar dat was teveel. "Gelukkig" had ik nog wel genoeg zelfrespect om dat niet te pikken. Tuurlijk kan het een keer gebeuren, maar hij deed alsof het heel normaal was. Nou niet voor mij.
Wat je zegt over gelijkwaardigheid is helemaal waar, ik was eigenlijk degene die de kar trok in de relatie. Ging over mijn grenzen heen en paste me teveel aan. Totaal niet gezond meer.
Ook ik voel me niet begrepen, het is ook moeilijk uit te leggen aan buitenstaanders.

Vandaag kreeg ik weer post voor hem, ik heb het opengemaakt. En dan blijkt wel weer hoe slecht hij zijn zaakjes voor elkaar heeft, financieel. En dat doet me pijn, want ondanks alles wil ik het beste voor hem. Maar hij gaat het niet redden zo. Maar ik weet dat dit zijn probleem nu is, niet meer die van mij. En dat moet ik me telkens voorhouden.

We hebben een harde les geleerd, ik was vroeger ook vol vertrouwen en open naar anderen. Maar dat is nu wel grotendeels weg. Ik ben nog niet klaar om de weide wereld in te trekken, en hou het kringetje om me heen bewust heel klein. Het is heel moeilijk, en voel me ook vaak eenzaam. Maar ik zou nooit meer terug willen, want ik besef dat ik in de relatie veel eenzamer was op het eind.

Sterkte Johnny, je komt er wel!

Liefs Monique
(5974) Reactie van een bezoeker van de site!

Lees verder op pagina 7 over dit onderwerp: Deel 7


Acute (psychische) problemen hulplijnen.

Wanneer u een acuut ernstig probleem heeft dan zult u waarschijnlijk het antwoord niet vinden op deze website. Er zijn echter een aantal gespecialiseerde websites en telefoonnummers die meestal dag en nacht te bereiken zijn voor mensen met acute ernstige problemen. Ik zal deze lijst proberen zo goed als mogelijk uit te breiden.

Last update: 06-11-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).