Archief: Borderline algemeen deel 4

Het is niet meer mogelijk te reageren, deze pagina is een archief van de oorspronkelijk vraag en antwoord pagina.

Antwoorden en reacties
2014-05-27 12:31:00
Wat een herkenning vind ik hier! Ik heb net een heel bizarre ervaring achter de rug en door deze reacties te lezen kan ik eindelijk dingen plaatsen. Een aantal maand geleden ben ik iemand tegen gekomen waar het onmiddellijk heel intens mee klikte. Eerst spraken we alleen af bij mij thuis en ik was verzot op de imuplsiviteit die hij bezitte (bv. op een avond stond hij gewoon aan mijn deur terwijl hij eerst had gezegd dat hij niet zou komen). Ook op sksueel gebied was alles heel intens. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. De laatste keer hebben we bij hem afgesproken en daar zag ik toen een boek over leven met borderline staan. Ik heb er toen niet naar gevraagd gezien ik niet dacht dat het iets te betekenen had maar na deze week ben ik dan toch over borderline beginnen lezen en kan ik zo veel plaatsen. Drie weken geleden is hij op reis vertrokken, alleen gaan trekken en we hadden afgesproken elkaar vrij te laten gezien we elkaar nog niet zo lang kenden. Ik wou hem niet lastig vallen op zijn trektocht maar merkte wel dat ik hem miste en toen ik dat liet weten kreeg ik bericht terug dat hij me ook miste. Een aantal dagen later kreeg ik bericht van hem en hebben we een aantal uur zitten chatten. Tijdens dat gesprek werd duidelijk dat er ook bij hem intensere gevoelens waren dus ik was heel erg in mijn nopjes. Een week na dat gesprek (afgelopen zaterdag) kwam hij terug maar kreeg ik geen bericht van hem (hoewel hij gezegd had dat hij zeker iets zou laten weten). Daarom stuurde ik zelf een bericht, zonder antwoord. Ook zondag nog niets gehoord en, gezien ik niet omkon met de onzekerheid, dan zelf gisteren opnieuw gevraagd of alles ok was. Weer geen antwoord. Gezien ik me niet nog meer wou verliezen in wanhoop en onzekerheid heb ik hem laten weten dat ik onderweg was naar hem, wel met de vraag of het ok was voor hem. Hij heeft dat bericht gelezen (kan je zien online) en omdat hij niet antwoordde ben ik dan maar vertrokken. Toen ik aan zijn deur stond wist ik dat hij thuis was maar hij deed niet open. Uiteindelijk heb ik dan maar een bericht gestuurd dat het zo niet hoeft voor mij en ben ik teruggekeerd naar huis. Maar ik zie er wel van af. Ik kan maar niet verstaan dat iemand je zo intens kan liefhebben, kan hoop geven, je echt kan laten denken dat je de enige bent op aarde die ertoe doet om dan plots zonder reden totaal met je te breken. Al die zaken die hier beschreven staan over jaloezie, verslaving, geen afspraken kunnen maken, intensiteit zijn zo herkenbaar! Ik begon al heel hard aan mezelf te twijfelen of er niet iets fout was met mij. Ik spring normaal niet zomaar in mijn auto opweg naar iemand die ik nog niet lang ken maar het gevoel dat hij me had gegeven was zo intens dat het gemis ervan mij zo onderuit haalde en me tot wanhoop dreef. Ik ben, door het lezen van deze reacties, toch weer een beetje gerustgesteld en ergens blij dat ik hem nog niet zo lang kende en hij mijn leven dus nog niet helemaal overhoop heeft gekregen. Maar ik mis hem wel....
(4877) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-29 18:08:00
Hoi Danny,


Jouw verhaal lijkt heel veel op de mijne. Hij heeft ook het contact verbroken omdat ik zei als ie gek was geworden. hij bleef het maar ontkennen over Borderline. Hij zegt lijdt alleen aan PTTS maar als ik dit eerder had geweten had ik dit natuurlijk niet geroepen. Desondanks het zomaar verbaal aggressief worden om niets. We waren onafscheidelijk van elkaar. Ik was de "ware" voor hem en zonder mij is er geen leven. Toch loopt ie constant weg bij elk wis wasje. Ik heb zoveel gelezenover Borderline. Het klopt als een bus. Ik heb hem nog maandag geappt maar blijft sarcastich reageren dat hij gek en aggressief is. (dat zei ik omdat hij uit het niets hysterisch begon te schreeuwen door de telefoon omdat ik met "ok" reageerde. Wat moet ik met een man die gek en aggressief is?? We hadden zoveel mooie plannen. Zo huilt hij bv na een ruzie en zegt het ligt aan hem enhet volgend moment ben ik het en ben ik slecht en een slechte moeder hoorde ik laatst. Terwijl hij mij altijd de lucht in prees als moeder, vrouw etc.Overigens wij hebben geen kinderen samen. Vaak als ie weer de benen nam en na 3 a 4 dgn huilend terug belde waarom ik hem niet belde of appte, bellofde hij het niet meer zo aan te pakken. En wanneer ik dan zoals deze week laat merken dat ik contact zoekdan is het ook niet goed. Laat me met rust!! Je wilt toch een man die goed is en niet aggressief???? Terwijl ik dat niet zo heb gezegd. Hij hoort dingen die ik nooit heb gezegd...Ik voel mij zo heen en weer geslingerd. Ik mis hem heel erg want desondanks zijn ziektebeeld is en kan hij superlief en zorgzaam zijn.. ik zou zo graag aan hem willen vertellen dat ik hem nu beter begrijp en er samen wil proberen uit te komen met therapie en gesprekken. Alhoewel die buien heel slopend kunnen zijn weet ik nu dat het beter is om op zulke momenten te zwijgen en het niet te persoonlijk te nemen. Uiteindelijk na zo een bui als je je stil houdt komt ie zelf excuses aanbieden. Maar owee als je iets verkeerds zegt. Hij mag dat wel en dan moet sorry genoeg zijn. Maar jouw excuses zullen niet genoeg zijn en zal contact verbreken voor dagen. Maar nu weet ik het niet meer. We hebben zoveel samen meegemaakt in de afgelopen 7 jaren. Maar zou hij weer na zijn depressie terug komen bij mij?? Ik ben de afgelopen jaren ook getraumatiseerd en toch elke keer bleef ik geloven in onze liefde. Nu hoe ik er zeker van ben dat hij lijdt aan Borderline en hij dat met sarcasme liet weten via de app, hoop ik dat hij mij een kans geeft om dit uit te praten
(4878) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-30 01:26:00
Het is bij beide heel herkenbaar. Heb zolang geprobeerd contact te zoeken via mail , sms , facebook , ze reageerde nooit. Gaf zo dikwijls aan dat ik haar echt wel begreep en graag samen wou praten. Het werd enkel erger , en heeft paar weken na onze breuk reeds een andere relatie , wat ook weer voor haar normaal is. Ik hoop dat het voor jou wel lukt , maar het gaat heel moeilijk zijn. PTSS met nog andere dingen erbij laten hun een muur optrekken , zij bepalen alles , en er mag zeker niemand terug te diep in hun gevoel komen. Onderstaande tekst die ik vond omschrijft de situatie waar ik inkwam heel treffend. Uit niets liep de relatie ten einde. Zonder te beseffen welke schade er is aangericht.

Helaas komt het nog steeds voor dat je iemand treft die met diepgewortelde angsten zit. Dat besef komt pas op de dag dat hun houding geleidelijk of abrupt verandert, en de verpletterende liefde slechts een doorgeprikte ballon blijkt. Bindingsangst is niet altijd eenvoudig te herkennen, omdat de persoon zich meestal anders voordoet dan hij/zij daadwerkelijk is.

De liefde voor jou overheerst alles, niets is hun te veel, alles doen ze wat in hun vermogen ligt om je te veroveren. Kortom, ze dragen je op handen. 'Jij bent de ware', komt er vlekkeloos uit. 'Het klikt zo geweldig', is een goede tweede. 'We hadden elkaar jaren eerder moeten ontmoeten' een machtige derde. En als bonus: 'Jij bent de man/vrouw waar ik mijn leven op heb gewacht'. Ze deinzen er niet voor terug de indruk te wekken dat het gaat om groteske liefde, het is op het theatrale af. Smachtend kijken ze je aan, zoenen je teder en overladen je met liefdesbrieven die niets aan de verbeelding overlaten. De ware staat voor je neus, je voelt het tot in je vezels, je voelt het tot in je tenen, eindelijk heb je prijs, en zij ook.

Eerst scheppen ze afstand, daarna abrupt einde, vast en zeker op zoek naar de volgende prooi. Door de afstand die ze wensten krijgen ze juist opnieuw behoefte aan intimiteit. Verzoeningen volgen tot na verloop van tijd de volgende strijd los barst. Het lijkt net alsof ze het zelf niet weten, alsof ze zich niet bewust zijn van het feit dat ze stiekem als de dood zijn voor je aanwezigheid, je verwachtingen, je liefde, je toewijding, de toekomst. Spreek je ze tegen dan is hun vastbeslotenheid opvallend. Zijn ze dan al het moois tussen jullie vergeten? Speelden ze toneel? Waren ze wel echt? Wie zal het zeggen in hun spoor van verderf en hun smoesjes om je te sparen.

Bindingsangst is een vorm van onbetrouwbaarheid en kan worden beschouwd als een psychische stoornis. Het ontstaat vaak al in de vroege ontwikkeling van een kind, want daar ligt het fundament van hechting. Een proces dat zich afspeelt in de eerste vijf levensjaren en is van groot belang voor de ontwikkeling van iemands persoonlijkheid. Dit betekent dat als er in die allereerste fase iets verkeerd gaat, bijvoorbeeld een onaangename omgeving, verwaarlozing, misbruik , opgaan in een massa broers en zussen zonder persoonlijke aandacht te krijgen,dat dat op latere leeftijd ingrijpende gevolgen heeft. Iemand met bindingsangst kan pas genezen als hij beseft dat hij door zijn houding de liefde van zijn leven laat schieten.

Er is wel een plus te bedenken: Je mag van verder leven met de wetenschap dat er met jou niets mis is. En dat is net het moeilijkste om te beseffen...
(4880) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-03 09:51:00
Hallo,
Ik ben borderliner, momenteel verschrikkelijk labiel.
Heb het momenteel verschrikkelijk zwaar. Denkt erover om mijn relatie van 5 jaar te beindigen. Mijn vriendin slikt nu al mijn valium omdat ik het haar te moeilijk maak.
Ben gek op haar maar besef ook dat ik soms een onuitstaanbaar persoon ben. Ik zie het van afstand maar kan het dan niet meer keren, terwijl ik ook zie dat ik haar kapot maak.

Ik heb al 30 jaar ervaring in de psychiatrie, slik medicatie. Drie maal daags tegretol 200 mg. En heb zonodig valium en seroquel in huis. Ben uitbehandeld bij de ggz met de melding dat ik mezelf moet accepteren, wat me niet lukt. Werk 2 dagen in een garage als monteur, met begeleiding. Als werk ervaringsplek. Ook dit lukt me momenteel niet meer. Mijn leeftijd in 51.

Weet eigenlijk niet waarom ik hier schrijf maar heb het momenteel zwaar.
Gr. Anoniem
(4883) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-03 18:08:00
Dag allemaal,

Vanmiddag, na de zoveelste uitbarsting van mijn vriend, ben ik uit wanhoop op zoek gegaan naar informatie over BL. Ik kwam terecht op deze pagina en ben al uren aan het lezen, en wat heb ik bewondering voor jullie allemaal! Ik vind het mooi om te lezen hoe iedereen zich hier blootgeeft, openstelt en op elkaar reageert. Mijn complimenten!

Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, omdat ik het even niet meer trek. Ik hoop dat ik hierdoor weer wat positieve moed krijg.

Sinds twee jaar ben ik samen met mijn vriend. Vanaf het moment dat we elkaar leerden kennen meteen een erg intense relatie (iets dat velen van jullie beschrijven). Helaas heeft de term 'intens' de laatste tijd een ietwat andere inhoud gekregen. Een paar maanden nadat we elkaar leerden kennen vertelde mijn vriend over zijn verleden, zijn maanden van intense therapie en over zijn BL. Aanvankelijk wist ik niet wat dit inhield, merkte ik er ook nog niet veel van. Tot vandaag heb ik me nooit echt ingelezen over BL, bang dat ik het te confronterend zou vinden denk ik. Hetgeen jullie schrijven, zoals 'het enige constante zijn de onverwachte reacties' en 'de BL'er beschuldigt de partner ervan BL te hebben' is z herkenbaar. De laatste maanden/weken lopen de ruzies steeds verder uit de hand (o.a. dreigen met zelfverminking, zelfmoord, agressie).
Ik ben (weer) op een moment aangekomen waarop ik in enorme tweestrijd zit:
Wordt dit ooit nog beter....? en Morgen is alles toch weer goed... (als zijn BL niet de overhand neemt, is hij enorm zorgzaam, lief, vrolijk).

Mijn vriend vind mijn reacties in ruzies erg 'koud', ik kan vrij neutraal reageren in ruzies, omdat ik weet dat het alleen maar erger wordt als ik emotioneel reageer. Maar zoals jullie misschien herkennen, is dit 'koud reageren', zwijgen en negeren voor een BL juist verschrikkelijk. In ruzies kan ik me echter helemaal niet verplaatsen in zijn emoties en walg ik van zijn schreeuwen, emoties en agressie. Het probleem dat ik ervaar is dat tijdens ruzies geen enkele reactie goed lijkt te werken, waardoor ruzies uren kunnen duren... Ik kan me snel bij dingen neerleggen, mijn vriend totaal niet. Wat ervaren jullie dat goed werkt?

Ik heb mijn vriend de afgelopen maanden al een aantal keer gevraagd weer naar zijn psycholoog te gaan, omdat dat hem lijkt te helpen. Steeds geeft hij aan dit te gaan doen, maar uiteindelijk komt er geen actie.. Ik zou graag (af en toe) mee willen naar de therapie als mijn vriend dit wil, zodat we samen kunnen praten/oplossingen bedenken voor wanneer we in een heftige ruzie terecht komen. Ik ben nogal van het meteen zoeken van oplossingen, snel handelen en snel oppakken, maar merk dat dit voor hem moeilijk is.
Heeft iemand van jullie ervaring met het samen naar therapie gaan? Is dit aan te raden of juist af te raden? Als ik mijn vriend dit vraag komt er niet echt een eenduidig antwoord.. Suggesties over hoe dit door hem ervaren zou kunnen worden zijn ook welkom!
Overigens een compliment voor hem: hij kan (achteraf) ontzettend goed reflecteren op wat er fout is gegaan. Ik zou willen dat hij dit tijdens zijn 'buien' ook zou kunnen..

Ik ben nog veel te verliefd om er een punt achter te zetten, maar merk dat het steeds makkelijker wordt om tijdens ruzies weg te gaan en me van hem af te sluiten. Ik hoop dat ik door jullie ervaringen en hopelijk tips die negatieve knop kan omzetten en me weer helemaal inzetten voor onze relatie.

Groetjes,
Molly
(4884) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-05 04:16:00
hallo molly,

welkom hier!!! ik heb je verhaal gelezen en dat is best heftig.
wat ik je in eerste instantie wou aanraden is dat je eigenlijk best als een zinloze ruzie weer eens escaleert dat je dan afstand zou nemen, een wandeling rond de blok, misschien een goede vriendin opzoeken als je die hebt, gewoon eens naar de aldi ofzo rijden al was het maar om even je gedachten op iets anders te kunnen zetten en toch op een of andere manier in de buurt van andere mensen te zijn.
Maar ik lees dat je dat de laatste tijd ook probeert te doen.
Je vertelt dat je nog heel verliefd bent en ik kan dat ook begrijpen... maar ondanks zijn ziekte ben jij geen 'schotelvod' en moet je toch ook af en toe afwegen of dit het leven is dat je tot je negentigste wil voortzetten??? Misschien is eens een wat langere afstand nemen (als dit mogelijk is natuurlijk, anders misschien een paar dagen ergens in een jeugdherberg ..;) om vanuit een ander perspectief te kunnen kijken naar wat je relatie eigenlijk is of nog is .. Het is niet makkelijk ... kan je enkel veel sterkte toewensen.
liefs, celine.
(4886) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-05 07:01:00
Hai allemaal,

H, heb ik net besloten mijn laatste post hier te plaatsen omdat het, ondanks de zware momenten door de therapie, gewoon hartstikke goed gaat en ik me weer wat meer wil focussen op 'niet BL dingen', en dan lees ik de stukjes van Anoniem en Molly weer.
Ben dan direct weer heel begaan met de dingen.

Voor Anoniem:
Ik denk dat mijn BL absoluut niet zo zwaar is als die van jou. Maar ook ik heb periodes gehad van redelijke krankzinnigheid :)... Dat zijn de periodes dat je denkt aan de dood als verlossing, of dat je automutileert om niet te hoeven voelen. De emoties waar je door gaat zijn zo enorm sterk, dat is geen ander uit te leggen. Ik leef dus met je mee Anoniem, als je verstrikt zit in de chaos is het leven echt lijden. Maar toch kun je ook nog wel wat zelf doen. Je slikt een hoop medicatie, vast nodig, maar het zorgt ook voor vervlakking waardoor de 'mooie kant' van BL verdwijnt. Ik heb me er nooit aan gewaagd, al is het me dikwijls geadviseerd. Maar ik ben een eigenwijze tante, en denk het vaak zelfs beter te weten dan menig arts of psycholoog :). Aan jou stel ik ook de vraag die ik Cline stelde. Ben je bekend met alternatieve therapien zoals Mindfullness? Het wordt steeds meer in gezet, ook bij heftige psychiatrische aandoeningen, maar sommige psychiaters willen er nog niet aan, schrijven liever een doos pillen voor. Misschien kun je dit nog eens bespreekbaar maken? Echt, ik heb mensen gesproken die over Mindfullness spraken als hun redding. Je kunt het dus altijd proberen. En niet zomaar stoppen met de medicatie h, mocht je minderen, dan langzaam en onder begeleiding afbouwen. Maar dat weet je na al die jaren zelf vast ook. Heel veel sterkte!!!

En Molly. Tja, na twee jaar gaat het idd beginnen. De idealisatiefase is over, en nu wordt het voor hem (en dus ook voor jou) erg lastig. En nee, mijn ongezouten mening is dat therapie met zijn tweetjes niet goed is. Het is echt zijn probleem, waar hij mee aan de slag dient te gaan. Al kun jij bij lotgenotencontact, etc. Wel leren hoe je het best met hem, en jezelf, moet om gaan natuurlijk.
En idd, zwijgen en negeren is verschrikkelijk voor een BL. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn vriend dat nooit heeft gedaan (of in het begin wel, maar we hebben toen vrij snel afgesproken dat niet meer te doen, omdat dat mij echt enorm raakte). Daar staat tegenover dat we daardoor wel hele heftige schreeuwruzies konden hebben ja :)... Voor ons werkt het om iig apart te wonen. Bij teveel druk op de ketel nemen we afstand en komen we tot ons zelf om daarna weer in contact te treden. Maar die afstand, is altijd veilig. Dat heb ik nodig.
En mijn partner ook wel, denk ik.
Een relatie met een BL is pittig, maar je hebt ook ervaren hoe mooi en intens het kan zijn, dat vind je niet snel bij een partner zonder mankementje... Je zal dus bij jezelf te raden moeten gaan of de baten opwegen tegen de kosten. En goed voor jezelf blijven kiezen! Houd je eigen leven! Veel sterkte Molly!

Lieve groet,

Belinda
(4887) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-06 13:01:00
Hallo allemaal, mijn vriendin heeft verleden maand plotseling onze prachtige relatie verbroken, en ik stond met mijn mond vol tanden, het leek of ze een masjer ophad en zei iddhet gevoel is weg, na al jullie verhalen te lezen komen al de kenmerken overeen met borderline, de eerste maand nadat de relatie overwas heb ik haar elke dag een brief gedicht en kaartjes gestuurd, naar mijn gevoel liet ik dan blijken dat ik weldegelijk om haar gaf, haar responce was hier heel erg kil op en haar antwoord was steeds ' je verdient een betere vrouq etc etc...en lijkt het voor mijn gevoel dat ik door de brieven en gedichten meer bin haar heb verpest dan goed gedaan.

Zou nu het beste zijn om helemaal niets meer van me te laten horen zodat zij de regie niet meer in handen heeft en hierdoor misschien spijt gaat krijgen van wat ze heeft gedaan?

Hoop dat jullie mij tips kunnen geven hierover.

dank jullie

jeroen
(4889) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-06 21:17:00
Hai Jeroen,

Of jouw vriendin BL heeft, weet ik niet hoor. Er zijn wel meer mensen die zomaar een relatie verbreken, gewoon omdat ze het niet meer leuk vinden. Iemand elke dag kaartjes en gedichten sturen, helpt dan idd niet zo :)...
Niets meer van je laten horen, met als doel 'de regie' te krijgen, kan werken, maar dat is wel manipulatie, en heeft, in mijn ogen niets met een serieuze relatie te maken.
Ik weet het dus niet zo goed. Veel sterkte iig!

Liefs,

Belinda
(4891) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-07 11:29:00
Hoi belinda,
Ik zou iets meer van de situatie beschrijven, mn vriendin had last van een heel erg minderwaardigheids complex, (ik ben niet mooi, vind je me wel leuk, wat doe je met mij? Vind je onze relatie nog wel leuk? Etc etc) deze vragen kreeg ik elke dag te horen, daarnaast was ze heel erg jaloers, als ik naar mn werk ging had ze al spanning omdat daar ook vrouwen werkte, zelfs een vrouwelijk famili lid van haar kant zag ze ook al als bedreiging, als de tv aanstond en er was een mooie vrouw dan hadden we daar zelf discussies over...jij vind haar zeker mooier dan ik ben?
Zelfs als ze zei ik ga met een vriendin de stad in, dan was ik zn persoon van ga lekker de stad in maak er een leuke dag van.
Op de dag dat ze het uitmaakte kreeg ik ook verwijten naar mn hoofd van... je bent helemaal niet jaloers en je vind me daardoor niet leuk, want je laat me zomaar de stad ingaan dus jouw interesseert het niet wat ik daar doe, dus je vind me dus niet leuk.

er zijn veel van zulke hele vreemse situaties voorgevallen, waarvan ik zelf dacht van wat moet ik ermee, wees blij dat ik je vertrouw en dat ik jouw gewoon je eigen gang laat gaan.

Ik ben ook de meest trouwe man die ze maar kon treffen en heb nooit met vrouwen gesjanst of iets in die zin...dus ik kan het allemaal niet plaatsen.

nadat ze de relatie had verbroken, zei ze ook dat het aan haarzelf allemaal ligt en mij er niet mmee lastig wil vallen en dat ik een veel betere vrouw verdient die minder zeurt en mij lastig valt met al deze gekke kronkels die ze in haar hoofd haalde.

ik kan heel de situatie echt geen plaats geven ze ia altijd een vrouw geweest die alles voor me deed en super jaloers was en bang was dat ik haar zou verlaten, en nu stopt ze radicaal zzonder ook maar de mogelijkheid te creeeren om met elkaar te praten de relatie.

ik sta met mijn mond vol tanden en weet echt niet wat ik met de situatie aanmoet.

groetjes

jeroen
(4893) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-07 16:36:00
Beste Jeroen,

Het is een tijdje vrij rustig geweest op het forum en ik ben elke dag toch een kijkje komen nemen, toen zag ik ineens jouw verhaal....ik ben al een tijde actief op het forum en ik sta telkens weer verbaasd van het feit dat alle relaties in grond zo enorm op elkaar lijken.
Het lezen van dit forum zal je zeker veel meer inzicht geven in Borderline (ik ga er even vanuit dat we hiermee te maken hebben).
Het zal voor jou dan ook absoluut niet te begrijpen zijn waarom te dan toch gegaan is. Als ik naar mijn eigen ervaringen kijk met mijn ex dan zou ik zeggen:
- relatie begint in hele korte periode na ontmoeting erg heftig en vaak sxueel ook erg heftig, altijd samen zijn, snel samenwonen,etc.
- na een jaar begint bij jou houden van te ontstaan, intussen hebben jullie al enkele ups en downs meegemaakt en voelt ze dat je voor haar wil vechten en dat je klaarblijkelijk echt van haar houdt
- ze verteld zichzelf dat dat niet mogelijk is, niemand heeft immers ooit van haar gehouden (trauma uit haar jeugd)
- gevoelens die zij dan gaat ervaren zijn de pijnen die ze vroeger als kind ook heeft gekend en een enorme angst en pijn bij haar opwekken
- relatie wordt hierdoor heftiger en uit zich idd in zieke jaloezie, claimgedrag, zelfbeschadiging, etc
- uiteindelijk trekt ze het niet meer en ontstaat splitting
- ze rent weg van hetgeen dat eigenlijk zo mooi was in jou ogen maar voor haar zo enorm pijnlijk, ze zal misschien gaan liegen, etc en om het verhaal nog wat pijnlijker te maken rennen veel borderliners vaak weg in een andere relatie aangezien ze moeilijk tot niet alleen kunnen zijn. Hiermee komt ook het feit dat ze ook in relaties geregeld vreemd kunnen gaan om zo een uitweg te hebben als deze rot gevoelens de kop op steken.
- je blijft achter met een open einde en mist sluiting van de relatie

Zo kan ik mijn ervaring beschrijven, echter zijn mensen met BL natuurlijk allemaal anders en zijn de basis kenmerken redelijk gelijk. Borderliners hebben over het algemeen ook een mate van narcisme in zich en ook dit verschilt per borderliner, mijn ex had behoorlijk narcistische kenmerken naast haar bordeline waardoor ze altijd alleen aan zichzelf dacht, zelfs in de periode dat het goed ging tussen ons.

Al met al kun je natuurlijk veel lezen hier maar begrijpen zal niet makkelijk zijn, als je zelf voelt dat je depressief wordt, dat je jezelf niets vindt of welke andere gevoelens dan ook dan zou ik naar de huisarts, maatschappelijk werk of psycholoog gaan. Onderschat de littekens niet die je hebt opgelopen als je lang in een bl relatie hebt gezeten. Op youtube zijn diverse vloggers te vinden die erover praten:
- Ross rosenberg
- A.J. Mahari
- Sam Vaknin
Etc

Belangrijk is ook dat je je eigen leven zo snel mogelijk weer oppakt, werken, vrienden, etc. Lezen en weten wat er gebeurd is is zeker ook belangrijk maar op een gegeven moment heb je genoeg gelezen en moet je toch weer verder.

Ik wens je ontzettend veel sterkte!

Gr. Jongen uit brabant
(4894) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-07 18:38:00
Hoi jongen uit brabant.

dank je voor je responce... ik heb in mijn basis en eigen huis weer op orde en ben idd veel aan het lezen over bls en puzzel stukjes vallen op zijn plaats. Ik werk zelf in de zorg als verzorgende bij psychische patienten, door mn aura of iets dergelijks weet ik altijd bij die mensen in hun belevings wereld te komen, en de eerste persoon waarbij dat niet lukt is mijn ex vriendin...misschien blokt ze me daardoor harder omdat ze weet dat ik zeer open minded ben en met veel situaties weet om te gaan.

het moet idd niet mijn leven gaan beinvloeden maar je staat compleet machteloos in dexe situatie en als man zijnde is dat moeilijk om mn gedachte ergens anders op te richten. Ik zou haar zo graag duidelijk willen maken dat door een goede communicatie met elkaar we wel onze relatie kunnen redden, maar denk idd dat ik maar even een aantal weken moet wachten met haar te contacten zodat ook zei heel misschien gaat realiseren wat ze heeft wegegooit...of een borderline daar uberhaubt nog over na gaat denken weet ik niet, misschien hebben ze een knop die ze om kunnen schakelen dat ze er nooit meer over nadenken en het er gewoon bij laten zoals het is, dat kan ook? Geen idee, heeft iemand hier ervaring mee?

gr jeroen
(4895) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-08 01:25:00
Beste Jongen uit Brabant,

Wat een herkenning haal ik uit jouw post. Het is nu inmiddels alweer een half jaar geleden, dat het uit is tussen mij en mijn ex. Wat in totaal 9 maanden heeft geduurd met veel ups en downs. Dat er wat mis was met haar, was eigenlijk wel duidelijk. Wat precies? was nooit gediagnosticeerd. Zelf gaf ze regelmatig aan beschadigt te zijn door haar verleden.

Volgens mijn ex, was ik helemaal geweldig.. Na een paar weken hadden we al een relatie met veel sx. Niet kort daarop gaan samenwonen. Ze had ontzettend veel bed partners gehad wat ik enigszins al wel raar vond. Als dat soort type meisje kwam ze absoluut niet over. Eigenlijk al vrij snel kwam ik er tijdens een ruzie achter dat er iets niet klopte. Ze reageerde zo extreem (tijdens de ruzie) totaal uit verhouding met de situatie. Ik ben iemand die gelukkig goed kan relativeren. Dus het liep nooit uit de hand. Soms dreigde ze zelfs met slaan, om een paar seconden later in huilen uit te barsten en te vragen of ik haar wou vastpakken.

Ook was ze altijd ontzettend jaloers op vriendinnen van mij, die volgens haar "allemaal achter mij aan zouden zitten" wat totaal niet de werkelijkheid is. Heb eens een keer een klap voor mijn kop gekregen in de bus, omdat ik (volgens haar) na een andere vrouw zat te kijken. Sinds december is het uit, had haar op heterdaad betrapt met vreemdgaan. Blijkt dat ze regelmatig sks had tijdens onze relatie met wat ik geloofde (vrienden van haar). Ben ontzettend boos geworden, sindsdien geen enkel contact meer mogelijk.

Kreeg paar weken terug nog wel een smsje op me verjaardag. Heb een berichtje terug gestuurd hoe het nu met haar ging maar daar krijg ik geen antwoord op.

Gr. Klaas
(4896) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-08 12:32:00
Jeroen,

Even geen zin om een lang verhaal neer te zetten, uiteraard heb ik dezelfde situatie met mijn BL doorleefd :( alles is ZO herkenbaar en als het een troost mag zijn voor jou.. ze blokken je inderdaad omdat alle emoties rond jou veel te hard binnen komen voor hen maar vroeg of laat lukt dat 'blokken' hen ook niet continu en denken ze zeker terug aan jou en aan al jullie mooie momenten samen, maar af ze dan de kracht hebben je dit te laten weten? Niet steeds, heel af en toe wel eens, maar zelfs als ze je verwijten sturen.. betekent dit 'ik heb je ZO GRAAG gezien, waarom doe je me zo veel pijn' dat alle pijn uit zichzelf komt, hebben ze helaas niet door :(
Sterkte, ik weet exact wat je doormaakt.. vecht er nog elke dag tegen..
Juffie.
(4899) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-09 07:52:00
Hai allemaal,

Jongen uit Brabant, ik vind echt dat je het allemaal heel goed weet te beschrijven. Voor mij als BL heel herkenbaar. De enige aanvulling is dat, na de idealisatiefase (idd zo 1 a 2 jaar na het begin van de relatie), er niet alleen een gevoel van 'iemand kan niet van mij houden' is, maar het 'chronisch gevoel van leegte' dat eerst gevuld werd met de verliefdheid, weer de kop op steekt. Het gaat dus eigenlijk veel verder dan verlatingsangst. Ik kan zeggen dat veel van mijn relaties niet veel met liefde te maken hadden, maar met een wanhopig proberen te vullen van het gat, dat dus nooit door een ander te vullen is. Daarom Jeroen, even naar jouw vraag, is het idd mogelijk dat BL-ers van de 1 op de andere dag stoppen met de relatie, en idd ook niet meer met je bezig zijn. Als blijkt dat jij het gat niet kan vullen, kan de teleurstelling groot zijn, en gaat de BL op zoek naar een ander medicijn. Ik weet natuurlijk niet of dat bij jou het geval is, maar ik weet dat het kan, omdat dat bij mij ook zo kon werken. Heel apart. Ik durf nu pas te zeggen dat ik me echt kan gaan hechten aan mijn partner. Dat mijn partner niet meer een reperatiemiddel of een instrument is, maar dat ik echt van hem kan gaan houden als mens. Een onmiddellijk gevolg is dat ik hem met veel meer waardering en respect tegemoet treedt. Logisch, want misschien zie ik hem voor het eerst wel als een persoon met net zoveel gevoel als ik :)...

Succes allemaal! Geniet van de mooie dag, ondanks alles!

Belinda
(4900) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-10 00:15:00
Lieve allemaal

Ik zit echt met een dilemma. . Ik ben getrouwd met een man die borderline heeft.
We hebben 2 kinderen van 2 en 3 jaar. Ik hou echt heel erg veel van hem, maar merk dat ik het steeds moeilijker vind met hem samen te leven. Voel me op een of andere manier tegen gehouden om gelukkig te worden. Merk ook dat ik steeds minder van hem kan hebben en ook niet wil dat hij zo doet waar de kinderen bij zijn. Zodra hij thuis is zijn ze erg onrustig. Ik hou zo veel van hem en zou ook echt oud willen worden met hem maar aan de andere kant wil ik ook zo graag weer eens echt gelukkig zijn en spontane keuzes maken en niet iedere minuut van de dag alleen met hem bezig zijn en zn stoornis. Want hij denkt dat toch niemand hem kan helpen en ik maar moet accepteren dat hij zo is. Heeft iemand d tips voor me? Groetjes Joyce
(4907) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-10 18:10:00
Hoi Joyce,

Lees even terug op dit forum, vanaf ongeveer twee maanden geleden. Je leert dan misschien beter om te gaan met hem, hem beter te begrijpen waardoor hij vanzelf positief zal veranderen. Ik zou echt je best voor hem doen als je veel van hem houdt. Ook voor de kids..... Vooral de stukjes van Ijsbeer, jongen uit Brabant en Belinda hebben mij erg geholpen om beter met de ziekte van mijn partner om te gaan.

Op dit moment heeft hij bijvoorbeeld weer een bui.... Ik hoor ff niets van hem en er is afstand, hij kan ff niet anders... Ik laat hem gewoon en zie wel wanneer hij weer ruimte heeft. Dan moet ik wel toegeven dat wij twee woningen hebben... Dat maakt het wel makkelijker, anders zou ik het echt niet trekken met hem...

Groetjes,
Petra
(4909) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-10 22:22:00
Hoi Petra

Bedankt voor je bericht heb idd een stukje terug gelezen.
Vraag me wel af of er een instantie is waar ik Hulp kan zoeken. Voor mijzelf of voor ons beide. Het is idd wel moeilijk als je niet in de positie bent afstand van iemand te nemen en de ruimte te kunnen geven. Merk dat ik wel steeds meer wil gaan werken maar 9 dat de oplossing is... En het is voor mij helemaal nieuw ben er sinds kort pas achter dat hij dit heeft dus het is nog een beetje onwerkelijk denk ik. Had wel een bepaald toekomstbeeld en ben de afgelopen paar jaar in zo'n stroomversnelling terecht gekomen en ga nu pas echt de tijd nemen en nadenken over hoe we ervoor staan. Je kunt iemand natuurlijk niet dwingen Hulp te zoeken.

Groetjes joyce
(4910) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 00:14:00
Hoi juffie,

dank je wel voor je korte maar toch wel helpende reactie, ik ben zelf zo wanhopig geweest dat ik afgelopen week naar een paragnost die heel goed bekend stond overigens ben toegegaan om te kijken of die mij antwoorden kon geven op mijn vragen. Na het zien van de foto van mijn vriendin, sloeg haar keel dicht, en zei idd je vriendin kan op het moment niet praten over haar problemen, en is heel erg als een weegschaal in haar hoofd in de war.

Laat haar voorlopig met rust en omdat ze tot zichzelf moet gaan komen en weer vertrouwen gaat krijgen in haar eigen ik, het kan een aantal maanden duren maar als je geduld heb dan komt het over een paar maanden weer goed. Ikzelf heb afgelopen maan toen het ineens resoluut uit was met mijn vriendin, haar elke dag berichten gestuurd, brieven, gedichten om haar te laten zien dat ik echt voor haar wilde vechten, maar idd haar reactie was zo hard dat ik mijn vriendin totaal niet herkende zoals ik haar kon.

Ik hoop ook van harte dat ze het moment gaat krijgen dat ze realiseert wat ze heeft gedaan, alleen ik ben bang dat ze uit schaamte omdat ze me het huis uit heeft gegooit ze de stap niet durft te nemen om zelfstandig naar me toe te komen om te praten. De paragnost adviseerde me om haar elke twee weken toch een kaartje te sturen, niet met een diepgaande tekst ofzo maar dat heel luchtig te houden zodat ze wel het gevoel heeft van mijn vriend is me niet vergeten en wacht op mij?

Is dat een goed plan juffie? of heb jij misschien een betere suggestie dit omdat jij zelf misschien goed weet wat er allemaal in haar hoofd rondspeelt?

Ik hoor het graag van je ;)
(4911) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 01:16:00
Hoi juffie,
Ik zat eraan te denken om bij de kruitvat een foto boek te laten maken met allerlei foto's van leuke momenten die ik met haar had gehad en deze via de post naar haar toe te sturen. Of kan zoiets te confronterend overkomen bij haar, of misschien wel een trigger zijn dat ze inziet dat we een waanzinnige relatie hadden?
(4913) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 07:10:00
Hai Petra en juffie,

Wat fijn om jullie weer even te horen! En Petra, namens je vriend (als hij dit al niet zelf heeft gedaan) dank ik je dat je hem het mooie geschenk van ruimte wil geven, al zal dat voor jou vast lastig zijn. Blij dat er mensen zoals jij bestaan :)... Zo hebben mensen met BL ook kans op liefde!
Fijne dag!

Liefs, Belinda
(4914) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 11:51:00
Gisternacht na een ruzie over het feit dat ik het uit wou maken met mijn vriend kreeg hij het idee dat hij niet wou leven zonder mij. En besloot hij net zoveel pillen te slikken en te drinken tot hij in slaap zou vallen en niet meer wakker zou worden. In eerste instantie geloofde ik hem niet, maar wanneer ik toch even langs ging om te checken bleek hij de waarheid te hebben gesproken en ging het erg slecht op dat moment.

Ik ben bij hem gebleven en heb de politie gebeld. Hier was hij niet blij mee en liep weg naar buiten zonder shirt. Toen hij weer terug kwam was de polotie er en werd hij boos. Toen ik later naar huis ging kwam ik hem nog tegen. Helemaal overstuur, huilen en zeggen dat hij niet zonder me kan leven. Ik heb maar gezegd dat ik hem nog een kans wil geven omdat ik bang ben dat hij zichzelf weer wat aan doet.

Kan iemand mij misschien nog helpen met dit probleem. Want ik wil van hem af maar ik weet niet hoe..
(4915) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 14:55:00
Lieve allemaal,

Ik herken heel veel van de posts hierboven.
Ik ben inmiddels bijna 19 jaar getrouwd met mijn (in mijn ogen lieve) vrouw.
In onze relatie hebben we veel ups en downs gekend. Vaak ruzies om niets, welke ontaarden in schreeuwpartijen en tranen. Telkens konden we met praten de relatie weer op de rit krijgen. We hebben altijd veel gepraat.

Mijn vrouw heeft ook regelmatig thuis gezeten, overspannen, burn-out, in de knoop met zichzelf.
Ook ligt ze met de kinderen vaak in de klinch. Ze kan niet van ze genieten zegt ze.
Op diverse fronten reeds hulp gehad. Ouder begeleiding bij de opvoeding, hulp in de huishouding. Sxuele therapie, Haptonomie, Psychologenpraktijk A, B en nu uiteindelijk C.

Ze is nu volledig geknapt, en snapt niet wat er met haar aan de hand is.

De reden waarom ze geknapt is is dat ik er achter ben gekomen dat ze vreemd ging. EN NIET ZO'N BEETJE OOK. Eerder ook al eens met een goede vriend.
Ze zegt in een soort roes gehandeld te hebben, zich niet bewust van de realiteit. Zich niet bewust van het feit welke schade ze hiermee aan zou richten.
Nu zit ze in zak en as, ze snapt niet hoe ze het zover heeft laten komen. Ze is bang dat ik haar zal verlaten (wat ook zeer goed mogelijk is).

We zijn inmiddels c.a. 12 weken verder en nog komen er soms antwoorden op vragen over de buitensporige sksuele relaties, ik voel het steeds meer alsof me ze de waarheid niet wil vertellen. Dat ze nog steeds liegt.

Mijn vraag is:
- herkent iemand van de aanwezige BL-ers zich hierin en hoe gaan jullie hiermee om en hoe proberen jullie herhaling te voorkomen.
- herkent een van de partners dit, hoe kan je zoiets verwerken, hoe krijg je de woede onder controle, hoe krijg je weer vaste grond onder je voeten om misschien verder te kunnen.

Ik zie het in ieder geval helemaal niet meer zitten en wil de stekker eruit trekken.
We zijn eigenlijk altijd goede maatjes geweest, ook omdat we goed met elkaar konden praten. Ik dacht altijd geen probleem is te groot, maar begin daar nu toch aan te twijfelen.

Hoop van iemand iets te horen.

Liefs DikkeTraan.
(4916) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 19:15:00
Hoi Joyce,

Het is voor mij wel herkenbaar dat irriteren, dat heb ik ook als hij in een slechte periode zit. Hij is dan heel snel geprikkeld, is onhandig, heeft geen overzicht, is chaotisch, slaat ineens om van humeur, reageert vreemd en kan niet de liefde geven die hij in een goede periode kan geven. Als hij dan een paar dagen naar Zijn eigen woning gaat kan hij tot rust komen, hij is daarna weer de leuke, gezellige en lieve man. Mensen met borderline lijken sneller overbellast te zijn en hebben snel stress. Als je ze de rust geeft komt het goed....

Vertel je waar het goed gaat bij jullie en waar het mis gaat, zie je een patroon die je kan doorbreken?

En Belinda, leuk dat jij vrolijk door blijft schrijven. :-)

Groetjes,
Petra
(4917) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 19:30:00
Beste dikketraan,

Wat begrijp ik je goed zeg! Ik voel de pijn weer helemaal terugkomen ookal is het bij mij alweer een jaar geleden. Exact hetzelfde verhaal wat je ook in mijn voorgaande Posts kan lezen.ik heb een paar reacties terug een korte samenvatting geschreven uit welke stappen een relatie met een bl. persoon kan bestaan en waarop Belinda een goede aanvulling deed. Ik denk dat je daarin al je antwoorden kan vinden.
Vreemdgaan deed mijn vriendin ook bij mij en al de relaties voor mij....zonder pardon en zonder spijt (mijn vriendin was naast bps ook nps).
Het klinkt dan ook erg egostisch wat ik ga zeggen maar er is maar 1 iemand die antwoord kan geven: jij zelf! Wat is jou grens? Zij gaat namelijk door omdat ze zichzelf nog niet kan helpen maar hoeveel kun jij nog hebben voordat je zelf instort?
Belangrijk is om afstand te nemen en je grens duidelijk aan te geven, dit is ontzettend moeilijk want je ziet je liefste elke dag weer knokken met zichzelf en ze is ooooo zo vatbaar voor al die andere mannen die haar "wel" willen helpen en haar wel de aandacht geven die ze wil! mijn ex ging keer op keer voor de bijl en belande met de een na de andere in romances/vreemdgaan en veel sx, ze loog hierover keihard. Wanneer dat gebeurd is een persoon met Borderline aan het splitsen en is het hun waarheid en voor hun dus geen leugen.....het is voor ons allemaal erg moeilijk te volgen.
Ik ben ook van mening dat je bewust moet zijn van het feit dat ze niet binnen een jaar beter is, dit gaat jaren duren en is voor haar een enorme opgaaf.

Een ander punt waarom ik het zelf heb uitgemaakt is vertrouwen, HET fundament van elke gezonde relatie! Mijn vriendin is wel 5x vreemd geweest met haar toenmalige ex en toen ze dus al iets met mij had en zei na elke x sorry ik zal het nooit mee doen, ik wil niet meer liegen en ik wil jou niet kwijt....keer op keer trapte ik erin en geloofde haar. Op dat moment geloofde zij hier waarschijnlijk ook echt in maar zij kon deze belofte niet volhouden, de leegtes namen toe en ze hunkerde naar aandacht en spanning om die verschrikkelijke leegtes op te vullen, wanneer zo'n jongen voorbij kwam ging ze in hem op alsof hij een prins was en ze vergat de relatie die ze op dat moment had (of deze nu 8jaar met haar ex of 3jaar met mij was). Mijn ex was "helaas voor haar in deze" erg knap en had een perfect figuur waardoor ze mannen aantrok als een magneet. Ze koos daarbij nooit de knapste maar wel altijd de "lieve helpers"...bij elk nieuw begin hoopte ze dat dat rot gevoel nu toch echt weg ging....telkens kwam het weer terug....ik hoopte dat ze bij mij wakker zou worden en aan zichzelf ging werken en ging beseffen dat een partner haar probleem niet kan oplossen....maar ze was er nog niet klaar voor een ging weer een nieuwe relatie aan
Ik kon gewoon niet meer met haar verder en op dat moment van splitsen wilde zij ook alleen maar bij hem zijn, haar allesje (zij 28 en hij toen 18....).....man wat deed dat pijn en wat heeft dat mijn warme hartje voor haar gebroken, zo erg zelfs dat ik het ditmaal niet meer kon lijmen.....ik was stukjes kwijt en het werd niet meer zoals het was:-( zelfs nu voel ik de tranen nog komen maar hoop ik door mijn verhaal te delen dat ik veel mensen de ellende die ik heb gehad kan besparen...het is helaas een pad wat een ieder voor zichzelf moet bewandelen. (Ieder heeft zijn eigen grens)
Het zal je aan het einde van de lange weg wakker schudden en je zal met jezelf aan de slag gaan, jezelf afvragen waarom je zover gegaan bent....het feit dat personen met BL "helpers" aantrekken is natuurlijk erg duidelijk...je kan hierdoor veel over jezelf leren, het is is een enorme spiegel geweest. Leer grenzen stellen, leer aan jezelf denken! Jij mag er ook zijn en het mag ook over jou gaan!

Mijn tip: neem afstand, zorg goed voor jezelf, zoek hulp bij een psycholoog en praat erover, ga weer leuke dingen doen met vrienden (als je ze nog hebt), laat haar in therapie gaan en serieus aan zichzelf werken en maak afspraken hoe je met de situatie omgaat als dingen uit de hand lopen. Wil ze niet in therapie of serieus aan zichzelf werken? Wegwezen! Je gaat echt stuk!

Ik wil je enorm veel sterkte wensen die dit ontzettend zware traject!

Liefs,

Jongen uit Brabant
(4918) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-11 21:30:00
Hai Dikke traan,

Nou, een roerig leventje hebben jullie :)... Zonder gekheid, ik snap dat de boel even flink door de war is geschud. Het thema vreemd gaan is een boeiend thema voor mij. Niet alleen in de zin als 'vluchttechniek van BL-ers', maar ook in ruimere zin. Omdat ik erg open ben over vreemd gaan, en daar met iedere (vreemde, als het moet) zo een gesprek over begin, weet ik inmiddels dat er meer mensen zijn die het wel doen of hebben gedaan, dan die het hebben gelaten. In de media hoor je vaak cijfers van rond de 25 procent, maar ik denk dat dat een stuk lager dan het echte percentage. Het taboe dat er op rust zorgt er nog steeds voor dat veel mensen er niet over zullen praten. Maar goed, dat even ter zijde. Ik wil hiermee eigenlijk alleen aan geven dat het een zeer menselijk fenomeen is, en niets met BL van doen hoeft te hebben. Persoonlijk geloof ook absoluut niet dat de mens monogaam is, maar inmiddels weet ik wel dat je het zo fijn met je partner kan hebben, dat je ervoor kunt kiezen.

Ikzelf ben ook vreemd gegaan. In mijn relatie is het dus ook een veelbesproken thema geweest. Wat iig belangrijk is, is dat je er samen heel eerlijk en open over durft te praten. Als zij het gevoel heeft dat jij haar verschrikkelijk veroordeeld, etc., zal zij vermoedelijk niet geheel oprecht zijn. Heel moeilijk ook voor jou, want je bent gekwetst, bent getrouwd, en hebt dus elkaar eeuwige trouw beloofd (hoe onzinnig misschien ook :), en dan heeft ze het ook nog met een vriend gedaan, wat natuurlijk extra pijnlijk is. Maar je zal moeten proberen te achterhalen waarom ze het heeft gedaan. En dat kan alleen door heel onbevooroordeeld te luisteren. Mijn vriend en ik hebben er uuuuuuuuren over gesproken, dagen, weken, maanden :)... Samen hebben we steeds weer gekeken naar de behoefte die er achter mijn vreemd gaan lag. In mijn geval was dat voornamelijk een gevoel van veiligheid die ik vroeger, maar ook in mijn huidige relatie, miste. Daar hebben we hard aan gewerkt. Voor mij werkte het ook niet om onder druk gezet te worden. Of ik uiteindelijk wel of niet zou vreemd gaan, was ten alle tijde, mijn keuze. Onder druk gezet worden, zorgde er bij mij voor dat ik alleen maar meer de neiging kreeg het bij een ander te zoeken. Wel heeft mijn partner op een gegeven moment aan gegeven dat hij er niet meer mee om kon gaan. Hij had genoeg voor zijn kiezen gehad, en trok nu een lijn voor zichzelf. Dat was direct ook een duidelijke grens voor mij. Daarnaast heeft hij er alles aan gedaan om mij een gevoel van veiligheid en geborgenheid te geven. Ik durf nu te zeggen dat ik geen enkele behoefte heb om het buiten de deur te zoeken. Simpelweg omdat mijn relatie mij genoeg brengt.

Maar goed, dat is even puur mijn situatie, en niet echt een BL verhaal. Vanuit mijn BL kan ik zeggen dat vreemd gaan voor mij altijd hetzelfde was als: drugs gebruiken, drinken, reizen, hard werken, bungee-jumpen, sky-diven, en weet ik veel wat nog meer. Het vullen van 'het gat' met thrills, welk middel daarvoor werd gebruikt, was niet eens zo heel relevant. Dat jouw vrouw zegt het in een roes te hebben gedaan, kan, mijn inziens, zeker. Je schakelt al je gevoel van schuld, verantwoordelijkheid en schaamte uit, en geniet van de thrill. Dat gevoel overstemt namelijk je gevoelens van waardeloosheid, bodemloosheid, etc.

Het is echt aan jou, wat je hiermee wilt. Je vrouw lijkt een stevige Borderliner. De vraag is in hoeverre ze zich in de hand kan houden. Die vraag kan alleen zij beantwoorden. En alleen als zij het gevoel heeft dat er ruimte is voor complete eerlijkheid, zal jij dit krijgen. Dan is het aan jou wat je hiermee wilt. Bijvoorbeeld of je kunt leven met een vrouw die zich wat dit betreft af en toe niet in de hand heeft?

Nou, dit was mijn verhaal, misschien kun je er iets mee.

Ik wens jou, en jouw vrouw, heel veel sterkte!

Liefs,

Belinda
(4919) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-12 08:13:00
Belinda en Jongen uit Brabant, dank voor jullie reacties.

Even over veiligheid en geborgenheid. Ik ben een zeer stabiele persoon en heb altijd sterk in mijn schoenen gestaan, altijd de steun en toeverlaat voor alle gezinsleden en met name voor mijn vrouw. Bij ieder dip, neerslachtige periode, ruzies vanwege een kort lontje heb ik haar gesteund. Zij mij ook als ik het even ergens moeilijk mee had, hierdoor waren we echte maatjes (voor het leven !?)

Betreft trouw en sx, we hebben perioden gehad met dagelijks knallende sx, maar ook perioden dat ze zich niet kon geven, waarvoor we dan ook samen in therapie zijn geweest. Hier overspel aangekaart. Nee wij beiden hebben geen overspel gepleegd en zouden dit ook nooit doen. Dit was ook onze afspraak die we eerder gemaakt hebben. Ja we zijn getrouwd, maar daarnaast is vreemdgaan ook een onderwerp van gesprek geweest waarover we afspraken gemaakt hebben. Overspel was voor beiden niet acceptabel en zouden we dan ook niet doen. Afspraak is Afspraak. Ik wist toen nog niet dat ze toen al vreemd was gegaan !!! (inmiddels helaas wel)

Belinda je geeft aan dat het nu niet meer gebeurd, daar je eigen relatie je genoeg brengt. Mijn vrouw zegt ook dat wij een heel fijne relatie hebben(hadden) en ze nooit iets tekort gekomen is. Dat ik de liefste man ben die ze kent en me nooit kwijt zou willen of pijn doen. Maar toch laat ze het gebeuren.

Doordat ik altijd alles gegeven heb, altijd gesteund heb, altijd de afspraken nagekomen in goed en minder goede tijden komt de ontdekking als een dolksteek in mijn hart. Mijn Hart bloed, de liefde is er in de afgelopen 2 maanden uitgelopen.
Ik kan niet meer, ik ben op, het kaarsje is uit.

DikkeTraan
(4924) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-13 11:28:00
beste dikketraan
ik heb je verhaal hier meegevolgd en ook de reacties erop die je zeker tot steun zijn.
maar ik begrijp ook zeer goed dat op een moment het vertouwen helemaal leeggebloed is en het "op " is. Ik denk dat het moment gekomen is om aan jezelf te denken (en je kinderen) en een andere weg voor jezelf in te slaan... wat niet makkelijk zal zijn!!! ... maar ik wens je hierbij alle sterkte , maar dan ook alle sterkte toe die je nodig zal hebben
liefs
cecile
(4925) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-13 19:39:00
Ik heb nu veel gelezen op de forum, het komt me allemaal heel bekend voor.
Mijn vraag is, mijn (ex)vriendin en ik hadden een super dag en de volgende morgen zette me met een dreigement de deur uit en blokte bijna alle communicatie wegen. Ik mail haar naar 2 dagen (rust) een kort en een liefdevolle mailtje maar wel verwijzen naar haar gedrag dat toch niet jij bent,(asociaals) maar daarop reageerde ze nog dreigende op! Kontact is einde.
Ze heeft ptss , in behandeling (therapie) en is haar medicijnen gebruik zonder dokter advies aan het verminderen. Ze had dat weekend wel medegedeeld van leegte en zwart zien. Ik heb uit zorg haar huisarts gewaarschuwd.
Zeer netjes en liefdevol naar asociaal dreigement. Dat kan toch niet? Wat moet ik hier mee doen? Wegwezen? Afwachten ?
(4926) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-13 21:37:00
Vervolg "dikketraan"
Ik ben in gesprek bij een psycholoog, om te praten over mijn woede, verdriet, onbegrip, onvermogen om iets aan desituatie te doen. Mijn wereld is ingestort. Mijn vrouw zit zo erg met zichzelf in de knoop dat ze opgenomen is. Ze zegt dat ze zichzelf helemaal is kwijt geraakt. Ze zegt zo veel spijt te hebben, zo veel verdriet om wat ze heeft gedaan. Als eea een beetje duidelijk is na onderzoeken en gesprekken wil heel hard gaan werken aan zichzelf.

Ik kan niet omgaan met het geen er gebeurt is. Hard werken? Ik ben bang dat het te laat is. Om de keuze voor de toekomst wat duidelijker te krijgen alvast een informatief gesprek gepland bij een echtscheiding mediator. Misschien helpt het bij mijn keuze.

Groet DikkeTraan.
(4927) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-14 08:07:00
Hai onbekende schrijver :) en anderen,

Allereerst even gefeliciteerd met de winst van Nederland! Wat een wedstrijd!
Maar goed, daarvoor zijn we hier niet :)..

Maar, onbekende schrijver, ja hoor, dat kan zeker :); Van heel liefdevol, naar dreiging. Sterker nog, het feit dat dat gebeurt betekent dat je iig iets voor hebt betekend, of nog betekent. In de wereld van BL gaan liefde en haat nu eenmaal hand in hand. Omdat we bijna allemaal onveilig gehecht zijn, kennen we niets anders. Voor ons had (ouder) liefde altijd ook een andere kant. In een partnerrelatie wordt de BL weer met die gevoelens geconfronteerd. Als hulpeloos kind konden we niets, maar inmiddels volwassen zetten we die 'dreigende' factor zo buiten de deur ;).Je schrijft dat ze PTSS heeft, van BL weet je het niet? Want haar gedrag kan natuurlijk ook bij de PTSS horen. Dat je iets los hebt gemaakt wat hoort bij haar traumatische ervaring. In principe zou dat 'makkelijker' zijn. Het is een stoornis die ook veilig gehechte mensen kunnen oplopen, en dan is er dus wel een gezonde basis. Maar vaak zie je ook juist dat BL-ers er nog een PTSS- je bovenop krijgen. Simpelweg omdat ze zich regelmatig in 'gevaarlijke' situaties storten.
Of je moet afwachten of wegwezen, weet ik niet. Indien je haar kort kent, vraag ik me af waarom je de moeite zou nemen te blijven. Je snapt natuurlijk wel dat het een voorbode is voor nog veel meer gedoe. Hebben jullie al langer een relatie dan is het idd weer een 'kosten-baten' afweging. En natuurlijk moet je jezelf ook afvragen of je sterk genoeg bent om in deze voor jezelf te blijven zorgen. Indien dit gedrag je teveel raakt, is het niet handig. Kun je goed relativeren, of ben je, zoals mijn vriend, iemand met een 'ijzeren pantser' en veel overwicht, dan kun je het eventueel proberen. Maar gek is haar gedrag dus niet, kijkende naar BL. Vanuit het oogpunt BL is het zelfs zeer logisch en voor mij, zeer herkenbaar. En stoppen met medicatie zonder overleg met een arts is trouwens nooit slim, dan kan er idd van alles gebeuren.

En dikke traan. Goed dat je voor jezelf kiest. Misschien vind je het gek of niet leuk wat ik nu zeg, maar misschien is, wat er nu gebeurt, voor zowel jou, als je vrouw, een kans op betere tijden. Of dit nu samen is, of apart. Jullie zaten natuurlijk in ook een systeem wat bepaalde gedragspatronen in stand hield. Ook voor je vrouw is dit misschien uiteindelijk een kans om zelfstandiger te gaan worden. Of wil jij altijd haar 'helper', de eeuwige stabiele factor, blijven? Heb je je wel eens afgevraagd wat dit jou bracht? Wat had jij nodig van haar?
Ik snap al het verdriet, de woede en de frustratie. Maar ik kan als geen ander zeggen dat elke vreselijk nare situatie, waar uit geen uitweg lijkt, altijd een verborgen schat in zich draagt. Ik hoop dan ook dat jullie deze zullen vinden. Mijn gedachten zijn bij jou, en haar!

Liefs,

Belinda
(4931) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-14 21:11:00
Beste Belinda, dankje wel voor je reactie. (Onbekende schrijver)

Ik geef me even voor het gemak een nicknaam aan : smurf.:-)
Ja de relatie is nog kort 3/4 maanden. Ik begrijp je advies om weg te blijven of juist bewust voor haar te kiezen het een persoonlijke keuze is.
Ik moet wel zeggen dat zij mij heel veel persoonlijk goed naar mij doet (wie ik ben) en ze weet dat ik van uitdagingen houd. Dat is misschien waarom het aantrekt? Ik had al wat meer vermoeden dan ze misschien meer heeft dan ptss zou hebben.(ben erop gewezen) Overigens ze zegt zelf dat alle informatie over dit op internet weinig voor haar geldt. Ze bekend alleen flashbacks. ( Geloof ik nu niet meer in dat het alleen dat is ) ik ben wijs genoeg om te zien dat er zaken zijn die niet kloppen.

Ik ben smorgens heel vroeg uit haar huis gezet. Ze moest me wakker maken en deelde keihard mee dat ik nu moest vertrekken en mij nooit meer wilde zien. Ze bedreigde mij met de politie als ik tegen zou werken. Ik stond complex. Ik wist niet wat ik kon zeggen , ze was ijskoud en reageerde niet of nauwelijks op mijn commentaar. ( je bent geschift!) dit had ik niet verwacht! Op mijn email , reageerde ze dat ik niet spoorde en niet de juiste persoon voor haar ben en dreigde weer om de politie (straatverbod) in te schakelen als ik bij haar huis zou komen of een vd communicatie apps zou gebruiken. Veel zijn door haar geblokt. Ik was juist geen echte chatter ( meer een beller) ik stalk helemaal niet. Dus ik vond het allemaal vreemd.

Ik dacht je spoort niet! Ik heb haar alleen met heelveel liefde behandeld , zelf de dag ervoor was ontzettend goed ( beide kanten )en zelfs de hele tuin met elkaar onderhouden. Terrasje, eten etc. Ik heb toen een email aan haar beantwoord om zonder in haar web terecht te komen met een zakelijke reactie. Ik adviseer je om met je behandelde arts comtact op te nemen omdat ik en anderen zien dat het niet goed met je gaat. Hierop heb ik niets meer van haar vernomen.

Nu ik ondermeer deze forum heb doorgelezen is me veel zaken duidelijker geworden . Ik weet nu veel meer waar de cruciale punten liggen, waarop nu anders zou reageren.
Waarom heeft ze me wel ptss medegedeeld maar me nooit uitgelegd of afspraken gemaakt?( ik heb mijn eigen huis ook namelijk) Dat kan hier goed met mij! Dus mijn vraag is ,ik zou graag met haar willen praten of het nou als een vriend of de vriend is maakt mij niet uit. Ik wil alleen met haar eens heel goed spreken mijn part met haar therapeut! Hoe zou ik dat moeten doen? Na een tijdje zelf contact opnemen of wachten tot zij het doet? Met welke benadering etc. Ik heb nog steeds een met haar dochter (digitaal) zij reageert normaal . ( ik weet niet of ze het mede heeft gedeeld aan haar dochter). Ik wil haar niet mee belasten. Overigens mijn vriendin (ex?) is zelfs werkzaam als therapeut in de zorg. Hoe kan dit dat iemand zelf in behandeling is met ptss?
(4932) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-16 12:50:00
Hier weer een berichtje van DikkeTraan. :(

Het is allemaal heel dubbel. Vorige week heb ik enkele dagen afstand genomen, even weg, alleen. Even geen kids, geen zorg, eerst geen, daarna weinig contact met m'n vrouw. Het was fijn om even alleen te zijn. (ga dit zeker vaker doen) Op een gegeven moment merkte ik dat de woede zakte en ik haar toch weer miste. Het is nog steeds een achtbaan, afwisselend van Woede, Verdriet en Missen.

Belinda:
Hoe krijg jij het voor elkaar om jezelf te sterken, om overal open over te zijn, om te voorkomen dat (met name de relatie) uit de hand loopt, dat je geen "exorbitant" gekke dingen gaat doen. Dit weekeind zijn we vanaf zaterdagavond tot zondagavond weer bij elkaar geweest. Ik heb haar opgehaald bij het ziekenhuis. We rende beiden naar elkaar toe (Vreemd !?!?!)

Eerst even gesproken over de gebeurtenissen van het laatste half jaar, ze was volgens mij eerlijk en open, ook al kon ze me niet alle antwoorden geven over wat er gebeurd was. (blijkbaar zitten sommige gedachten en herinneringen van het laatste half jaar zo ver weg gestopt, dat ze zelf geen herinnering heeft of kan reproduceren.)
Ik had haar gevraagd zelf te gaan vertellen, ik wil niet alles eruit moeten trekken, want dan ga je toch zelf naar een vermoedelijk antwoord sturen. Ze moet zelf open en eerlijk worden. Volgens mij was ze dat. Dit geeft voor mij een kleine opening.

Belinda, volgens mij ben ik een beetje als jou partner. Ben (m.i.) redelijk sterk en ondersteun mensen in het algemeen graag. En natuurlijk zeker mijn partner (zoals je ook in eerder posts hebt gelezen.) Ik heb alleen heel veel moeite met de feiten die gebeurd zijn. Ook zit ik met een enorme onzekerheid: Waarom is het gebeurd, kan ik haar wel geven wat ze nodig heeft, kan ik haar (in de toekomst) ooit nog vertrouwen.

Hoe werkt dat bij jullie?

Doen jullie aan praatgroepen mee, of hebben jullie dit gedaan om elkaar en de situatie beter te leren kennen. Het is allemaal enorm pijnlijk en moeilijk.

P.S. De diagnose welke door verschillende psychologen/medici geopperd werd is BL, de psychiater komt nu ineens met OCS (op het gebied van alles controleren door iedere situatie in haar leven te beheersen). Vreemd volgens mij heeft ze zichzelf dit opgelegd/aangeleerd om haar schommelingen in gemoedstoestand, drukte in haar hoofd onder controle te krijgen.

Groet DikkeTraan.

Hopende op kritische reacties, maar hopelijk ook enkele positieve.
(4934) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-17 22:53:00
Hoi dikke traan.

ik heb je berichten gelezen, en leef erg met je mee, op het moment zelf ook in soort gelijke situatie niet helemaal hetzelfde maar ik voel je machteloze gevoel dat je heb maar al te goed.
ik ben imiddels een paar weken geleden iemand tegen gekomen die mij heeft aangeraden om yoga en meditatie te gaan doen.

En geloof me ik ben de meest nuchtere persoon op aarde maar kreeg mn gedachtes in mn hoofd niet meer rustig dus ben dat toch gaan proberen.

En waarempel ik heb door de yoga en ademhalings oefeningen rust in mn lichaam gekregen waardoor ik geestelijk aan het veranderen ben ipv van eronder door te gaan door hetgeen wat mn vriendin veroorzaakte.

Door mn rust ben ik een ander persoon gaan worden en kijk nu beter tegen de situatie aan.

kijk maar wat je met mijn verhaal doet, bij mij heeft het geholpen, neemt niet weg natuurlijk dat je met de situatie van je vrouw blijft zitten, maar jij als persoon kan wel sterker in je schoenen gaan staan om beter de situatie te handelen.

ik wens je sterkte

gr jeroen
(4935) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-18 08:01:00
Goedemorgen allen,

Allereerst Jeroen: dank u wel! Een beetje promotie voor meditatie kan ik wel waarderen. Meditatie is (weer) mijn basis. Ik doe het elke dag. Het zorgt, naast rust, ook dat ik emoties kan doorleven, daar waar ik anders allerlei rare dingen zou gaan doen. Een bepaalde meditatiemeester zei het eens heel mooi: zit, blijf, heel. Blijf zitten op dat kussen, verroer je niet, aanschouw je emoties en gedachten, en als je niets doet, worden ze transparanter en uiteindelijk wordt het weer rustig. Emoties komen en gaan. Alleen als we er iets mee gaan doen, intern of extern, houden we ze vast, of maken we ze groter. Het heeft me jaren gekost om mijn meditatiekussen weer echt goed te vinden. Ik wilde er niet meer op, emoties zijn ook verslavend, geven ons identiteit. Maar ik ben blij dat ik weer elke dag zit. Strax ook weer naar het centrum waar ik op woensdag een paar uur mediteer. Ik kan het echt een ieder aanraden, BL-er of niet.

Dikke traan, ik ben heel blij dat jij en jouw vrouw weer een moment van verbinding hebben gehad. Ik vind het grappig dat je schrijft: vreemd??? Nee, natuurlijk niet vreemd. Jullie zijn jaren samen. Zij heeft je iets geflikt, maar daardoor is de liefde heus niet weg.
Ik geloof ook niet in het 'slachtoffer-dader' verhaal. Niet alleen in jouw situatie, maar bijna in geen enkele situatie. Het zogenaamde slachtoffer, in dit verhaal zou jij dat dus zijn ;), heeft regelmatig net zo'n grote rol in het geheel als 'de dader'. Om dat te gaan zien is het handig om niet meer te denken in 'goed-fout' termen. Iets waar de mens (dieren kennen dit verschijnsel namelijk niet :), en vooral wij Calvanistische Nederlanders, dol op zijn. Ga denken in processen. Welke rollen vervullen jullie in de relatie? Welk gedrag van de 1 volgt op het gedrag van de ander? Als jij altijd 'de vader' bent geweest, en zij 'het kind', vind ik het niet gek dat ze vreemd is gegaan. Niemand wil een kind blijven. En als ze niet op kan tegen de vader, dan ontsnapt ze op deze manier aan 'de klem' waarin ze zich bevindt. Ik zeg natuurlijk niet dat het zo is als ik beschrijf. Ik wil alleen maar zeggen dat de oplossing ligt in het heel objectief observeren van de processen die in jullie relatie plaats vinden. Als jullie in het 'ik goed', 'zij slecht' verhaal blijven zitten, en zij belooft weer dat ze het niet meer doet, etc, en jullie gaan op dezelfde voet verder, dan kun je er zeker van zijn dat het weer gaat gebeuren.
De oplossing ligt dan ook niet in het sterker maken van jullie relatie, het samen gaan naar een praatgroep, etc. De oplossing ligt voor jullie beide in het sterker maken van jezelf. Naar mijn idee hebben jullie, net als mijn partner en ik hadden, een afhankelijkheidsrelatie. Jij bent net zo afhankelijk van haar, als andersom. Jij hebt haar nodig om je sterk te voelen. Daarmee ontneem je haar iets. Het kan mede de reden zijn voor haar vreemd gaan. Het toont dat ze 'zich niet laat kisten'. Gek genoeg toont het eigenlijk haar kracht.

Nogal bijzonder he, hoe ik het beschrijf. Het hoeft ook absoluut niet zo te zijn als ik zeg. Maar ik wil je gewoon een heel andere kant laten zien. Zo hebben mijn partner en ik het gedaan.
Zelf sterker worden, kijken naar de processen binnen onze relatie, niet denken in goed of fout, niet vervallen in slachtoffer of daderschap. Dat is moeilijk hoor. We zijn zo geconditioneerd het wel te doen. Maar na ieder gesprek, na iedere ruzie, probeer je het gewoon steeds weer opnieuw. En neem vooral therapie voor jezelf, en niet als stel. Het individu moet boven de relatie gaan. Dat zijn we ook niet gewend, maar zo is het wel. Anders bevind je je dus in een afhankelijkheidsrelatie met alle nare gevolgen van dien.
Ik hoop dat je iets aan mijn schrijven hebt, dat het niet te ver af staat van jouw / jullie beleving.

Smurf, er werken genoeg getraumatiseerde mensen in de zorg. Na een trauma gaan mensen (net zoals ik trouwens) veel meer empathie voor de medemens voelen. Je wilt hen helpen zoals jij geholpen bent, of hen de hulp geven die jij juist moest missen. Gek is het dus niet dat zij therapeut is :)... Een bekend verschijnsel hoor!
Verder kan ik je niet echt adviseren. Je kan je alleen zo toegankelijk mogelijk maken voor haar. Schrijf haar dat ze altijd bij je terecht kan, en dan zou ik idd afwachten.
Vraag je ook af waarom je deze vrouw zo aantrekkelijk vindt. Er zijn genoeg leuke, ongecompliceerde dames op de wereld. Wat maakt het dat je wilt kiezen voor iemand die je schofterig behandelt. Dat blijft echt de meest interessante vraag, denk ik :)...

Nou lieve mensen, weer genoeg geschreven!
Hier gaat het nog steeds goed. Mijn groepstherapie zorgt dat ik groei met de dag. Ben er zo blij mee!

Een fijne dag allen, en geniet van de wedstrijd vanavond!

Belinda
(4936) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-18 10:14:00
Hallo allemaal,

Ik heb al eens eerder op dit forum gepost. Heb zelf ook een relatie met vermoedelijk iemand met borderline. Het is wel zo dat bij ons deze al verscheidene keren is verbroken, over een periode van dik anderhalf jaar. Zij heeft intussen ook al iemand anders gehad. Nu zijn we sinds kort weer min of meer bij elkaar. Helaas zijn de omstandigheden waardoor we samen zijn gekomen een beetje vreemd. Het had iets met haar vorige vriend te maken, ze zat in een moeilijke fase. Ik heb haar daarin gesteund ook al deed mij dat best wel pijn. Zij kon niet geloven dat ik haar daarin kon steunen maar was me wel heel dankbaar. Met haar vorige vriend heeft zij het zelf uit gemaakt, het was een onmogelijke relatie.

Wat ons betreft hebben we afgesproken het rustig aan te doen, want we gingen altijd veel te snel en wilden teveel.
Nu is het zo dat, datgene wat met haar ex-vriend is gebeurt haar begint op te breken. Ik merk daardoor dat ze wat afstandelijker is geworden. Zij zegt dat ze gewoon rustig wil werken aan de relatie en aan haar zelf.
Maar in het verleden heb ik dit ook al een paar keer gezien, zodra je te kortbij komt stoot ze je af. Dus ik weet nu niet of dit hetzelfde is als vroeger of dat ze echt wilt werken aan zichzelf en de relatie.

Het is ook zo dat ik ook problemen hebt, niet voor niks zitten wij min of meer aan elkaar vast. Ben daarvoor ook in therapie. Het kan best zijn dat daardoor mijn zicht ook enigszins vertroebelt is en soms spoken zie waar er geen zijn. Ik weet dat het beste is haar wat ruimte te geven anders heeft het eerder een negatief effect. Over het algemeen heb ik altijd rust en kracht kunnen uitstralen naar haar toe, maar als zij zich onbereikbaar gaat opstellen raak ik uit het lood.

Haar goede vrienden die ik ook persoonlijk ken, vinden het wel weer heel fijn dat we elkaar weer gevonden hebben, ook haar kinderen zijn best wel blij dat ik er weer ben. Doordat we officieel niks tegen iemand gezegd hebben en eigenlijk gewoon min of meer vrienden zijn is het wel wat moeilijk naar haar kinderen toe om de schijn hoog te houden. Ze vragen al waarom ik niet kom als ik 1 dag niet geweest ben. Het is dus oppassen en afstand houden anders gaat het weer veel te snel. Helaas is die afstand ook voor mij heel moeilijk omdat ik vrees haar daardoor weer te verliezen.

Groet van anoniempje
(4937) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-18 20:41:00
Dag allemaal,

Even niets meer gepost maar wees gerust ik lees nog elke dag met mededogen jullie en tegelijk ook mijn verhaal..wat me nog steeds verbaast is dat al onze verhalen ZO gelijklopend zijn!

Belinda dikke pluim voor jou, hoe jij altijd opnieuw kracht vindt om zo accuraat te reageren en nog een grotere pluim voor de manier waarop jij omgaat met je BL.. kon iedereen dit maar!

Ik zit nog steeds op de rollercoaster, zoals velen onder jullie jammer genoeg en ben nog steeds NIET krachtig genoeg om er zelf uit te stappen :(
Mijn ex-vriend is nu ongeveer 3m geleden gevlucht naar Duitsland, zoals ik al postte, zijn 'hart' gevolgd zoals hij zei naar een vrouw die hem vanop een dating site heeft geplukt.. deze vertrouwt hij meer dan dat hij mij nog kan vertrouwen, die al 3j lang het beste van mezelf aan hem en zijn kinderen geef.. ongelofelijk maar zo te lezen, maken jullie het allemaal mee..

Regelmatig stuurde hij me nog mail, eerst om me te verwijten, waarom IK alles kapot gemaakt heb, dan hoorde ik hem even niet en dan plots vorige week vroeg hij of er nog een weg samen was voor ons, want hij mist zijn leven bij mij, hij mist zijn kinderen, hij mist een vertrouwde omgeving.. het ging heel slecht met hem zei hij. In Duitsland werkt hij uiteraard niet, dat kon hij hier nog niet, laat staan daar en hij sluit zichzelf hele dagen op in het appartement van zijn vriendin, terwijl zij gaan werken is. Ik zit hier als een klein bang jongetje in een ander land die niet durft naar buiten te komen, die hele dagen moe is en vol van de angsten, zo zei hij letterlijk. Elke seconde van de dag denk ik eraan hoe het zou zijn om terug samen te zijn, ik mis al onze mooie momenten zo hard maar heb zo veel schrik van de pijn, die er jammer genoeg ook was in onze relatie. Ik wil zo graag naar huis komen maar.. dan is er elke keer weer die 'maar' waar ik niet over geraak, de pijn, de angst :(

Ik zeg hem, de angst zit in jou, kom naar huis, laat je testen en behandelen en je zal weer vertrouwen krijgen in ons. Hij wou wou op dit moment al in zijn auto stappen, impulsief als altijd.. ik hou hem tegen en zeg, ik wil graag een bewuste keuze deze keer.. denk er nog even over na en kom dan na het weekend naar huis. De dag erna voelde hij hem heel slecht en zat hij met zwarte gedachten, nog de dag erna was hij alweer aan het twijfelen want hij zou zijn Duitse vriendin haar hart breken en hij had al genoeg mensen pijn gedaan en nog eens de volgende dag hoor ik weer helemaal NIKS meer.. terug VOLLEDIG afgesloten en weer geen communicatie meer..

En zo zijn we terug bij af, weer de pijn van het aantrekken en afstoten en weer volledig 'onbereikbaar' nu.. nog elke keer om gek van te worden, dat 'gewone' communicatie zelfs niet meer mogelijk is..

Ik weet zeker dat hij me nog graag ziet, alhoewel graag zien bij hen erop neer komt wie hun 'put' het best kan vullen denk ik, en hij blijft maar twijfelen.. hij wil heel graag zijn 'thuis' en zijn kinderen terug.. maar zijn angsten winnen het weer van zijn liefde..

Waarom is dit voor een BL zo moeilijk om de stap te zetten, hen te laten testen en behandelen?? Hij zou er een totaal nieuwe leven voor in de plaats kunnen krijgen en ik ook.. helaas..

Wat stel je voor Belinda? Met rust laten nu en zelf ook niks meer laten weten? Of regelmatig nog eens blijven bevestigen dat ik er altijd ben en blijf voor hem? Ik weet het niet meer..kom er enkel moedeloos van.. wat een strijd :(
Maar ik zie hem nog altijd even graag..
Juffie x
(4938) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-19 13:21:00
Belinda bedankt!

Je zegt: wil je bij iemand blijven die je schofterig heeft behandeld? Nee. Wegwezen!
Dan zou het betekenen dat niemand bij een PTSS/Bordeliner zou moeten blijven cq gewoon als een vriend kunnen zijn?

In dit geval dat ik weet dat ze in behandeling is vind ik toch normaal dat er minimaal een persoon rekening mee houdt waarom ze dit doet! Zoals ik heb vermeld dan als een vriend en niet als de vriend. Als er niemand rekening meehoudt zou het toch een gevaar voor haar en omgeving KUNNEN worden? Ik kan er zakelijk mee omgaan omdat ik weet wat ze heeft.

Overigens heeft ze van de week uit zich zelf gereageerd wat ik wel verwachte met een mededeling waar ze wel in laat blijken dat ze verkeerd zat.

Ik heb gezegd , dat het ze erg fout was en dat ze over mijn grens is gegaan. Dat ik standaard niets met je te maken wilt hebben, maar uit liefde met haar wel een stevig gesprek aan wilt gaan. ( kun je dit aan?) enige reactie van haar kant was, dat is aardig vsn je. Mijn reply : wees er zuinig op. Verder heb ik niets meer vernomen tot heden.

Smurf
(4939) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-19 17:51:00
Hoi juffie

De laatste vraag die jij stelde, die giert ook al anderhalve maand door mijn hoofd, heb afgelopen maand elke dag contact proberen te maken met mijn vriendin, door brieven, kaartjes te sturen, emails, zelfs bij haar langsgegaan, alleen blijft z'n muur om diegene waar niet doorheen te prikken valt.

Ze stuurde me gisteren het volgende op mijn vraag die ik haar stelde 'Hoe en waarom heb je z'n muur om je heen?

en kreeg terug:
Doe niet zo gek joh mafkees... Daar is geen manier voor...ik blijf gewoon denken hoe harder ik ben en weken geleden heb ik al mijn gevoel uitgeschakeld, maar hoe harder ik overkom naar jou toe hoe minder pijnlijk het voor jou is.
Dat is misschien niet zo maar dat idee heb ik en daar hou ik me aan vast..
Ik doe alsof het me niet intereseert om jouw geen pijn meer te doen en je hoop te geven. Je heb naar mijn idee al anderhalf jaar van je leven verloren en elke dag dat je achter mij aan zit voel ik me schuldiger en voelt als een dag teveel die je verspilt...
Je hobby's, je rustige onbezorgde leventje etc..etc.. ik wil gewoon dat jij gelukkig ben en dan moet dat maar met iemand anders zijn. maar ik wil gewoon dat jij gelukkig ben en je rust vind, ik voel me gewoon schuldig en daarom wil ik gewoon dat jij je tijd niet meer aan mij verspilt maar je tijd straks kan stoppen in een leuke relatie en een zorgeloos leven, dat is alles wat ik wil...veel liefs xxx

En juffie geloof mij, we hadden de perfecte relatie, al onze vrienden vonden ons het perfecte couple, en van een op andere dag stopte ze ermee...

Ik begrijp er echt helemaal maar dan ook helemaal niets van, lijkt wel of een BL zichzelf helemaal naar beneden haalt, en denkt dat ze er niet toe doet ofzo...terwijl elke seconde die ik met haar was mij de gelukkigste man op aarde maakte...

Wat moet ik hiernou mee?

gr jeroen
(4940) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-19 22:01:00
Jeroen,
Wat je zegt klopt.. een BL gaat snel een binding aan maar komt helaas moeilijk of niet tot een duurzame binding :( daarvoor zijn hun angsten te groot.. net als je relatie 'wat' stabiel wordt en 'dreigt" duurzaam te worden, haken ze af.. en zo saboteren ze elke keer hun eigen geluk.. uit angst..

Geloof me Jeroen, ook mijn momenten met mijn ex-vriend.. waren DE MOOISTE uit mijn leven tot nu toe en desondanks de pijn, is hij het mooiste wat mij ooit is overkomen.. daarom blijf ik nog steeds vechten, maar ik voel dat er een dag zal komen, dat IK zal afhaken.. uit zelfbehoud..

Je vroeg in n van je vorige posts of ze nog aan ons denken? Toen antwoordde ik je positief en mijn ex-vriend bevestigde dit heel duidelijk vorige week toen hij vroeg of er nog een 'weg samen' was voor ons.. geen seconde ga je uit mijn gedachten, mijn gedachten en mijn hart laten je niet los.. wel 100x per dag denk ik eraan HOE het zou zijn terug samen te zijn met jou..
Maar dan als het plots 'reel' wordt omdat ik 'JA' antwoordde op zijn vraag.. beangstigt dit hem zo.. dat hij weer gaat afstoten en afsluiten..

En zo blijven we op de rollercoaster.. aantrekken-afstoten-vluchten.. tot we we ooit krachtig genoeg zullen zijn om er zelf af te stappen, of zij tot inzicht komen ..wat heel onwaarschijnlijk is wel..sterkte..
Juffie x
(4941) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-19 22:46:00
Dag allemaal

Alle verhalen zijn sterk gelijklopend.. Heb men stoute schoenen aangedaan en wil mijn versie van het samenleven met iemand met BPS met jullie delen. Deels uit therapie. Voor mezelf en anderen. Zelfreflectie. Velen hebben het hier reeds voorgedaan.

Ons verhaal begon 1 jaar geleden. Wat ik jullie nu kan geven is dan ook niet meer dan een moment opgave. De grote clichs laat ik eruit. Denk dat ik niet in detail moet gaan om de situatie begrijpbaar te maken (wil ik ook niet doen uit respect voor haar, ze heeft er immers niet voor gekozen)

Ik ontmoette haar en was ontroerd door haar tederheid. Haar zachtheid en onwezenlijkheid. Ze had gedronken die avond, en vond bij mij steun in een moeilijke situatie (pesterijen) Ik nam haar in bescherming, we raakten aan de praat. Wisselden nummers uit en spraken enkele weken later voor een eerste keer af.

We leerden mekaar beter kennen. Niets wees erop dat ze BPS had. Ze beloofde me de hemel op aarde. Alles ging fantastisch. We begonnen met onze verkering en na een 3-tal maanden besloten we om samen te gaan wonen. Gaandeweg hadden er zich al wel enkele accidents de parcours voorgedaan, maar niets dat onoverkomelijk was.

Toen haar stemmingen heftiger werden heb ik haar geconfronteerd en gevraagd om hulp te zoeken. Ik besefte zelf dat ik haar niet kon helpen. Om onze relatie te redden zocht ze hulp. Ze bezocht enkele weken een psycholoog en alles ging goed.. Voor enkele weken.. Ze vertelde me haar diepste geheimen (achteraf gezien de oorzaken van haar stoornis) en alles ging goed.. Voor enkele weken..

Ik besloot na een zoveelste looping van men hart een steen te maken en we gingen uit mekaar. Ik was die rollercoaster spuugzat en voelde alle energie uit men lichaam weggezogen worden. Alles stelde ze in het werk om me terug te veroveren.. Wat haar lukte.. En alles ging goed.. Voor enkele weken..

Na een zoveelste halve waarheid ben ik op dit forum terecht gekomen. Ik heb haar geconfronteerd met BPS en haar gevraagd om hulp te zoeken, wat ze ook heeft gedaan. De vaststelling BPS kwam keihard aan. Hoe moest het nu verder? Ik kon haar toch niet laten vallen als een baksteen? Anderzijds moest er terug kwaliteit, eerlijkheid, vertrouwen in men leven ingebouwd worden.. Ik hield de boot af.. We woonden ondertussen al een tijdje niet meer samen.. Ik kwam terug in contact met vrienden / familie.. Maar mijn gevoel voor haar bleef, en eerlijk.. Is er nog steeds.

Nu vandaag, weer enkele maanden later, heeft ze een nieuwe vriend. Maar ze blijft contact met me zoeken. Haar vriend is een akelig jaloers type. Ze mag van hem geen contact hebben met mij. Wat het voor haar net spannend maakt. Praten kan ze niet met hem. Dus zo nu en dan, wanneer hij is gaan werken, komt ze tot bij mij, om te praten en te beminnen.

Is dit verkeerd?! Ik weet het niet. Op n of andere manier komt ze hier tot rust. En kunnen wij wel openlijk discussiren. Waar ze zich anders misbegrepen voelt, en geen andere mening kan verdragen (het typische zwart/wit) heb ik haar kunnen overtuigen dat de waarheid nooit zwart of wit is, maar altijd grijs. Van heel licht tot heel donker. Volgens mij komt dit omdat ik al haar geheimen weet. En die neem ik mee in men graf. Dat weet ze.

Beide willen we maar 1 ding. En dat is gelukkig zijn. Zelf ben ik nog steeds niet 100% mezelf na alles wat er me het afgelopen jaar is overkomen. Haar emoties zijn afgevlakt, dankzij de medicatie. Maar ze is niet gelukkig in haar nieuwe relatie. Ze zegt me dat ze pas gelukkig zal zijn als wij terug zouden samenzijn. Maar ze vertikt het om lelijke dingen die over mij zijn verteld recht te zetten (al heb ik vandaag wel een oprechte sorry gehoord voor de laatste verwijten die me werden gemaakt :-)

Kan je met iemand met BPS samenleven?! Ik denk het wel, maar je moet stevig in je schoenen staan. En afspraken maken, hele duidelijke. Anders ga je eronder door.. En kennis vergaren. Humor helpt je door de diepe dalen. Dat is volgens mij nog het beste medicijn. Voor je partner en jezelf!

Zijn mijn schoenen stevig genoeg?! Wordt vroeg of laat vervolgd. Bedankt dat ik hier men verhaal even kwijtkon.

Groeten vanwege de toekomstige wereldkampioen voetbal
Kamiel Spiessens
(4942) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-19 23:49:00
wou,

Ik kijk weer na drie maanden op de deze vorm verbijsterend.. Moeilijk, en pijnlijk.
Ik heb 1,5 jaar een relatie met wat ik denk een BL-er,
In het beging vond ik het alleen maar vreemd dat ze weg liep van de situatie (elke keer).
Vaak na dat we uit waren geweest of thuis in de nacht weg lopen.. naar haar eigen huis.
Waar bij ik verbijsterd achter bleef of achter haar aan ging lopen. En me hen haar proberen te laten in zien dat er niets aan de hand is en de reactie overdreven is, verontschuldiging aanbieden voor iets wat ik niet kan vatten...

En er zijn nog zo veel vreemde reacties te noemen: continu uitmaken en weer terug komen (misschien wel 50 keer pff) Dit over de app. dan weet telefonisch, dan weer face to face.. soms was ik het er mee eens soms ging ik er tegen in, het kwam altijd weer (goed) Zij kwam terug of ik won haar weer terug... Appjes met verwijten over aandacht die ik niet genoeg gaf en dat mij ego te groot is en ik een naracist ben en alles maar om mij draait... appjes van zie ik je straks? ben soms wat laat met reageren (heb een drukke en verantwoordelijke baan) en vervolges 2 > 5 min later nee t hoeft niet meer ik ga daar of daar naartoe of jij gaat toch straks met je vrienden weg.. (aannames, of pure manipulatie?).

Ruzies vaak in de nacht.. leek wel op gezette tijden rond 3:00 erg vermoeiend.
Gaat 9 van de 10 keer om niets maar valt geen spelt tussen te krijgen.. razernij enz. Heb zo veel
van dit zort dingen met haar meegemaakt kan nog wel even door gaan.... pff ik blaas er bij zo vermoeiend. Ze heeft vaak wel spijt van wat er gebeurt is, maar als ik dan dieper wil gaan en vraag waarom? heb ik het altijd gedaan.. maar komt zij altijd weer terug. T lijkt of niet uit maakt hoever de ruzies gaan of dat de buren de politie bellen of familie bij betrokken raakt.. zij wist me af als ik haar probeer uit te legen dat ik van haar hou en dat er niets aan de hand is en als ik haar niet meer om dat ik wil er vrede me heb dat het niet gaat en zij het weer uitmaakt. Zoekt ze mij aandacht om te weer te lijmen...

Ik ben vandaag weer op deze vorm gaan lezen om me zelf er weer op te attenderen dat mij X een ziekte heeft. Hoe schattig en fragiel ze ook over mag komen.. ze is soms echt een monster.

Vind het echt fijn te lezen over jullie ervaringen.
Dacht vandaag ook met jullie te delen.

Gr.
(4943) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 07:01:00
Hallo allen!

Wat een toestanden toch allemaal he :). Er gebeurt nogal wat op de wereld. Een hoop moeilijk gedoe, vooral in 'de liefde'. Maar goed, dat houdt het ook allemaal lekker dynamisch :)...

Juffie! wat fijn om je te horen! Was al benieuwd hoe het met je was. Maar jouw stoute meneer heeft je dus nog steeds in zijn greep :). In jouw situatie heb ik altijd gevonden dat jouw BL-er veel te ver gaat. Hij 'gebruikt' jou gewoon om zijn emotionele leven enigszins stabiel te houden / of het gat te vullen op het moment dat de Duitse dat even niet kan. Je weet het best. In jouw geval denk ik echt dat jouw grootste uitdaging is je van hem 'los te rukken'. Ik snap ook niet zo goed waarom je hem nog graag ziet. Zoals ik heb gelezen heeft hij je de laatste tijd alleen als 'oud vuil' behandeld. Misschien kun je er maar niet aan toe geven dat je moet rouwen, hem los moet laten. Je verlangt naar iets dat er ooit was. Dat dat waarschijnlijk niet meer terug gaat komen, is iets dat je niet wil accepteren. Uiteindelijk is het misschien het beste dat je ooit kon gebeuren. Waarom zou je deze man terug willen? Ik denk dat als jij je echt geheel op je eigen leven gaat richten, je stukje bij beetje van hem los komt, er waarschijnlijk een tijd gaat komen dat je niet eens meer snapt waarom je je zo hebt laten vernederen. Want dat is wat hij doet. En dat hoef je niet te accepteren, ook al is zijn gedrag een gevolg van zijn stoornis. Ik denk echt dat het tijd voor jou is dat je de deur voor hem dicht gaat doen. En eventueel alleen nog opent op jouw voorwaarden. Heel veel sterkte! Als je dit gaat lukken, zal je eigenwaarde toe gaan nemen! Eigenlijk is hij de perfecte leermeester voor jou! Succes lieve Juffie!

En Smurf, je hebt gelijk hoor! Het is heel belangrijk dat niet iedereen een BL laat vallen. Hoewel ik moet zeggen dat de periode dat iedereen mij had laten vallen (want die is er ook geweest), n van de meest leerzame is geweest van mij leven. Daar zit je dan op de bank, iedereen van je weg gejaagd, met geen familie (want die blijven meestal nog wel), en alleen een oude vader die het ook allemaal niet meer trekt. Tja, dat was voor mij wel een hele grote spiegel. Ik moest me toen wel gaan afvragen wat ik nu in hemelsnaam met mijn leven had gedaan. Dus, er valt voor beide wat te zeggen. En natuurlijk was mijn BL nooit zo erg dat ik totaal om viel. Ik ben net onkruid :), ik kom altijd weer boven :)...hoe bizar mijn levenssituaties ook zijn geweest.
Maar goed. Natuurlijk mag jij dat lieve 'gekke' meisje bij blijven staan. Als jij daar zin in hebt, en je denkt dat je haar gedrag kan blijven relativeren, prima. Maar wat gewoon steeds interessant blijft is waarom je voor zo'n meisje zou willen kiezen. Er is bijna altijd een intrinsieke reden bij de partner om een BL te kiezen. Daarom kan een partner van een BL ook heel veel over zichzelf leren. Aan jou dus de vraag waarom je haar zou kiezen, en niet gewoon een leuke, ongecompliceerde griet? Ben benieuwd naar het vervolg!

En Jeroen, ik vind het heel moeilijk in jouw situatie iets zinnigs te zeggen. Het kan idd gewoon dat ze klaar is met de relatie. Lukt het jou om je op jezelf te richten en verder te gaan? Waarom houd jij je nog met haar bezig?

Nou lieve mensen, een fijne dag! Hier gebeurt er, onder invloed van therapie, best veel. Over het algemeen heel positief, maar soms ook moeilijk. Zoals uit mij schrijven, en keuze, voor dit forum ook al blijkt, heb ik een redelijk tik om mensen, in allerlei moeilijke situaties, te ondersteunen. Dat gaat soms zo ver dat ik mijzelf voorbij loop om er voor anderen te zijn. Dat is iets dat nu steeds in de groep wordt besproken. Heel confronterend, en ook van invloed op bijv vriendschappen die ik al meer dan twintig jaar heb. Heb vannacht dan ook weer redelijk klote geslapen. Maar goed, ik heb een ijzersterk vertrouwen in die therapie, dus de dingen gaan vast precies hoe ze moeten gaan.

Verder; jongen uit Brabant, hoe is het met jou? En Petra? Fries? Celine en Cecile? Excile? En IJsbeer, kan je haar al los laten? En natuurlijk ook benieuwd naar het vervolg van de man wiens vrouw was vreemd gegaan, en werd opgenomen (weet even zijn naam niet meer :)...

Nou, fijn weekend allen!

Belinda
(4945) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 09:23:00
Hoi allemaal,

Belinda, hier die man waarvan de vrouw... (mijn naam Dikke Traan)

Ik weet dat we open moeten gaan kijken naar onze relatie.
Toch kan ik het niet helpen dat ik verwijtend blijf, zij heeft altijd aangespoort om te praten, met praten onze problemen meningsverschillen op lossen.
Zij is gestopt met praten, zomaar ineens. Te veel spanning op het werk (alweer). Uitvlucht gezocht denk ik.

Ook niet eerlijk om als er een opening is en we zijn in therapie, om zelfs dan niet eerlijk te zijn.
Ook niet eerlijk naar haar eigen eerdere therapeuten, psychologen en psychiater. Als ze haar eerdere daad(daden) (en met name hetgeen haar tot de daad gebracht heeft) eerder op tafel had gelegd had ze eerder de juiste behandeling mogelijk gemaakt en was er voor ons eerder inzicht gekomen.
Inmiddels is er zoveel gebeurd, zo veel gelogen, dat ik me niet (meer) open kan stellen voor haar. In ieder geval is dit heel moeilijk.
Ik heb al 3 maanden buikpijnen, ben kilo's afgevallen, dagelijks met vlagen hoofdpijn, hartkloppingen, slecht slapen. Etc. ETc.

Vanmiddag samen een gesprek met de psycholoog van de afdeling waar ze zit.
Ze is inmiddels weer helderder, voelt zich niet op de goed plek daar, maar ja het Nederlandse zorgstelsel is zeer complex, als je eenmaal ergens zit is een andere weg haast onmogelijk, of duurt ten minste 3 maanden.

Belinda, Welke therapie(en) volg je en via welke instantie(s).
zo te horen heb je er baat bij.

Dit weekeind hopen we weer wat tijd samen door te brengen. Al merken we beiden dat na ongeveer een driekwart dag de spanningen weer oplopen.
We moeten toch iets proberen.
Bij voorbaat de stekker eruit trekken is een heel moeilijke keuze. Ik ben er nog niet klaar voor.

Ik ben in gesprek met een psycholoog, ik zal hem de opties van Jeroen eens voorstellen. Meditatie en Yoga, misschien helpt het me. (Alvast bedankt Jeroen).

@Kamiel ik snap je volledig.
Aals je lang bij elkaar bent snap je elkaar door en door. En als je net al Ik en Jeroen, rustig bent en stevig in je schoenen staat en het in je genen zit om mensen te steunen komen de meeste medemensen bij je tot rust. Met name je geliefden.
Ik vind het fijn voor je dat ze weer met je praat. Echter het beminnen terwijl ze in een andere relatie zit vind ik toch echt een punt van discussie. Je moet je grens trekken !! Ze blijft je meeslepen in de achtbaan. Je moet haar een grens stellen tot hier en niet verder, je kiest voor deze relatie of voor de ander. Ze zal ook haar nieuwe partner verlaten en weer een nieuwe relatie aangaan. Blijf jij altijd aan de zijkant als spreek en sx partner meelopen, meegezogen in de achtbaan?
Dat is voor jezelf niet goed. Je doet jezelf dan echt tekort.

Groet
DikkeTraan
(4946) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 09:31:00
Beste mensen,

Ik schrik me dood als ik hier jullie ervaringen lees. Wat een herkenning! Ik heb sinds 9 maanden een relatie met een hele lieve vrouw alleen gebeuren er veel rare dingen. Herkennen jullie hier trekken van BL in?

- Het ene moment ben ik de liefde van haar leven, het andere moment ben ik de grootste vergissing van haar leven en dreigt ze met weggaan.
- Extreem jaloers en alle vrouwen en vrouwelijke collega's willen mij van haar afpakken. Contact met andere vrouwen wordt gezien als flirten.
- Continu agressief naar anderen, heftig reageren in het verkeer, als iemand haar per ongeluk aanstoot etc.
- Alcohol misbruik/verslaving (vastgesteld)
- In vorige relatie vaak vreemdgaan
- Weggevlucht uit vorige relatie en direct met mij gaan samenwonen.
- De relatie met mij is heel heftig en intens ook op sksueel gebied. Ik ben de ideale man waar ze altijd op gewacht heeft.
- Zwart/wit denken. Veel mensen zijn slecht en waardeloos, een aantal zijn geweldig.
- Geen realiteitszin, normaal sociaal contact met mensen geeft haar het beeld dat deze mensen haar geweldig vinden.
- Voortdurend kritiek op mij maar zelf geen kritiek kunnen hebben (dit zorgt direct voor een heftige ruzie)
- Twee gezichten. Naar de 'buitenwereld' heel sociaal, spontaan betrokken etc. In de relatie heel wisselend in haar stemming. Vaak boos en verdrietig en stemming kan zo omslaan.
- Extreme verlatingsangst
- Regelmatig de relatie verbreken. (zelfs koffers inpakken etc. en dan toch weer terugkomen)
- Ik 'mag' geen eigen activiteiten ondernemen. (dan zit zij alleen thuis en dat is niet leuk) Als ik dit toch doe reageert ze door zelf ook weg te gaan en lang weg te blijven en laat thuis te komen.
- Flirten met andere mannen en vaak praten over andere mannen die ze zo leuk en charmant vindt. In mijn bijzijn met andere mannen flirten en veel aandacht geven. (mij jaloers maken?)

Herkennen jullie hier (trekken) van BL in?

Hoop op jullie reactie

Jongen uit Amsterdam
(4947) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 11:57:00
Als ik hier alle berichten lees, dan lijkt er iets in de lucht te hangen!

Voor degene die nieuw op het forum zijn zal ik kort uitleggen wat de situatie is. Ben sinds ongeveer twee maanden weer een relatie aangegaan met mijn partner met borderline, narcistische persoonlijkheid en een ontwijkende persoonlijkheid. De relatie duurt nu meer dan een jaar. Hij loopt weg uit situaties kan niet tegen kritiek, veranderingen en is erg chaotisch. Verder heeft hij hele goede periodes, maar nu gaat het erg slacht. Hij vergeet wat hij heeft gezegd, is egostisch, word zomaar boos, loopt weg...

Ook bij ons gaat het niet goed. Hij heeft een terugval qua, drank, persoonlijke hygine en sporten, dit is voor mij onacceptabel. Mijn grens heeft hij bereikt. Afgelopen woensdag is hij woedend bij mij weg gereden, vroeg alleen maar hoeveel bier hij had gedronken de vorige avond en gaf aan dat ik het onverantwoord vond om met drie flessen bier achter het stuur te zitten...

Nu heb ik een lijst gemaakt met mijn waarden en normen, als hij wil veranderen dan wil ik met hem verder, anders is het over. Minder drinken, meer sporten, persoonlijke hygine.

Hij zal vanavond wel met een bos bloemen voor de deur staan, ik zal hem het lijstje geven en hem na laten denken of hij wil en kan veranderen.

Mijn gevoel lijk ik uit te hebben geschakeld, ik kijk even heel rationeel naar de situatie. Ik moet dit doen, trek het anders zelf niet. Word anders gek van de onrust.

Groetjes,
Petra
(4948) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 12:10:00
Bravo Petra! Je helpt hier hem, en jezelf mee! Sterkte!

Belinda
(4949) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 12:47:00
Hoi belinda,

Ik hou me zeker met haar bezig, omdat ik teveel om haar geef, ze heeft geen vrienden en zit nu moeder ziel alleen.
En ik probeer maar telkens aan haar te laten zien dat ik voor haar heb gekozen en voor niemand anders.

alleen zei heeft nu het gevoel, dat ik gelukkiger zou zijn met iemand anders, en dan zet ze zichzelf maar op de tweede plaats.

zo van ik blok mn lieffe vriend want dan gaat hij me vanzelf niet meer leuk vinden en dan hoeft ze ook niet meer jaloers te zijn.

ik werk zelf in de verpleging op psychiatrische inrichting, dus snap veel dingen, maar de gedachte gang van haar kan ik absoluut niet begrijpen en ook moeilijk een plaatsje geven.
(4950) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 14:58:00
Goeden middag wat doe je als je een relatie heb gehad met iemand die bordeline heb voor 5 jaar en welke ook een collega is waarbij je je samen op de afd zit met 6 personen, terwijl mensen naar achteren kunnen stappen om hun rust te pakken ben ik er dagelijks mee in gevecht en mee geconfronteerd zeker als er ook nog eens kinderen bij betrokken zijn en abortus, wat doe je dan mijn baas wil me niet ontslaan daar heb ik al omgevraagd

ro
(4952) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 16:31:00
Belinda, (eerst dit) ik vind het geweldig hoe jij met kalmte en je tijd neemt op deze forum om iedereen te beantwoorden. Top!

Je was nieuwsgierig waarom ik haar leuk vind.
Ik heb zelf een muurtje en hoe zij mij muurtje kan doorbreken vind ik geweldig. Helemaal los gemaakt en haar enorme aandacht. Mij begrijpen, veel volgen mij niet direct omdat ik meer een denker ben dan dat ik het kan verwoorden. Dat betekent niet dat ik geen prater ben. (Snel, te snel ) ik ga altijd vanuit dat de ander het ook begrijpt zonder goede uitleg.
Ze is erg zorgzaam en rekendhoudend met juist zeer kleine dingen. Beleefdheid en correctheid vind ze belangrijk.(wil ze mij wel eens op vinger tikken, gelijk heeft ze) Daarom vind ik net nu zo vreemd waarom ze nu dit gedrag hanteert. ( averechts) Ik vind haar niet alleen mooi , maar ze weet ook mij te raken op mijn minder goede eigenschappen. Dat vind ik mooi. (Echtheid,puur) , hoe het ook wil noemen. Ik vind haar een uitdaging, als dat er niet is reageer ik niet. Ik moet een grote uitdaging hebben. Misschien dat ze daarom mij kiest?? Ik heb nu een beetje gevoel dat ze mij een beetje kopieert en gebruik heeft gemaakt voor haar eigen leegte, maar het lijkt zo tegenstrijdig omdat ze met veel dingen voor mij rekening heeft gehouden in de kleinste details. Dat doet toch niet iemand die je gebruikt? Waarom vernederd ze mij met mijn mindere karakter eigenschappen? Ze doet alsof ze therapeut voor mij is en zelf is ze in therapie voor ptss. Haar beroep is ze socialtherapeute dan heeft zeker te maken met dezelfde soort mensen. (Erg Vreemd) Dus waarom ik?

Smurf
(4953) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-20 20:21:00
Het scenario liep niet zoals ik het hierboven schreef!

Hij kwam vanavond niet met een bos bloemen, maar belde mij op. Hij was niet vriendelijk, normaal hoor ik hem pas weer als de boze bui weg is. Hij was het niet eens over wat er op de woensdag gebeurde. Ik vind dat ik niets vreemds heb gedaan. Hij vond dat ik heel boos was, ik was dat niet. Ik zeg tegen hem dat dat zo bij hem binnenkomt... En dat het niet klopt met wat ik voelde. Ik gaf slechts mijn grenzen aan en gaf mijn mening en zei hem dat hij zijn afspraak niet nagekomen was. Hij werd hier woensdag heel boos over. Ik vraag hem wat ik dan gedaan en gezegd heb wat zo erg was, ik krijg hier niet echt een antwoord op, alleen dat ik zogenaamd zo boos was en doorging. Het gaat dus eigenlijk nergens over... Ik heb hem zelfs nog vastgepakt en een knuffel willen geven, maar deze weigerde hij. Het komt erop neer dat hij vindt dat hij niet te veel drinkt en ik vind dat hij wel te veel drinkt.. Ik zie ook zijn vader die alcohollist is en dit erkent hij ook niet...

We zouden vanavond naar zijn moeder gaan om te eten, mijn dochter zou ook meegaan. Op het moment dat we eigenlijk zouden vertrekken belde hij... Ik gaf aan dat het beter zou zijn, dat hij nu zou komen, zodat we gewoon konden gaan. dit omdat moeders en dochter lief hier ook op hadden gerekend. Ik wilde niet dat andere de dupe zouden zijn van onze strubbelingen. Hij gaf aan dit niet te willen, ik gaf aan dat hij dit niet kon maken, dat dit erg onbetrouwbaar is naar moeders en dochter toe en natuurlijk ook naar mij toe. Hij wilde het pertinent niet. Ik wilde niet weer al deze toestanden voor mijn dochter en heb toen gezegd, als we nu niet zouden gaan onze relatie voorbij zou zijn. Ik wil dit niet meer, te onbetrouwbaar te onzeker voor mijn kids en mij. Hij zei: 'gooi mijn spullen maar naar buiten' ik zei: 'dat zal ik doen' en ik hing op....

Als hij twijfels had om met mij te gaan eten bij zijn moeder, had hij ook eerder kunnen bellen en niet op het moment van vertrek... Gisteren had gekund, maar ook vandaag overdag...

Op dit moment vind ik zijn gedrag zo ver beneden peil dat ik niet eens verdrietig ben, komt vast nog wel...


Zelf ben ik erg benieuwd hoe dit gaat lopen.
Mijn scenario: Hij laat ongeveer drie weken niets van zich horen, ik weet niet of zijn boze bui nog gaat zakken.... Of dat hij toch 'het spijt me' zal zeggen.... Ik denk wel dat hij weer slecht voor zichzelf zal gaan zorgen. Misschien begint hij ook wel aan een nieuwe relatie...

Ik denk dat ik er wel klaar mee ben en niets meer laat horen....

En wat denken jullie?


Wat kan het toch raar lopen in het leven.... Woensdag overdag appte hij nog allemaal hartjes enzo...
Ook vind ik het raar dat ik zelf zo rationeel reageer op dit moment, hoe kan je dat verklaren?

Groetjes Petra
(4954) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-21 08:09:00
Hallo allemaal!

Haha, Petra, ik moest zo lachen om jouw; 'er hangt iets in de lucht'. Het forum stroomt idd over van de reacties. En ook als ik naar mijzelf kijk, verkeer ik in een soort hyperachtige, enigszins euforische stemming :). Ik denk dat dit een stemming is waarbij ik voorheen koos voor allerlei afleidingen. Nu doe ik het er mee. Best pittig, maar jemig, wat voelt het enorm krachtig om 'aan het roer te staan'. Ik bepaal / beslis wat er gebeurt in mijn leven, hoe ik deal met mijn emoties. Voorheen stonden mijn emoties aan het roer. Zeer bijzonder!
Ben nog benieuwd hoe het afgelopen is met het stellen van je grenzen! Hij kan best eerst flink gaan stampvoeten he :). Maar, laat je niet kisten!

Kom ik direct bij de vraag van Dikke traan, over welke therapie. Ik kan je zeggen dat ik vanaf mijn 19e levensjaar misschien een stuk of 6 therapeuten heb versleten. Ze hebben me vast allemaal wat gegeven, maar
kwamen op de eoa manier niet bij de kern. Dat was ook in de tijd dat 'kortdurende, cognitieve' therapien erg in waren. Het idee was dat als je maar anders ging denken, alles zich wel zou oplossen (RET, etc.). Inmiddels zijn ze daar weer van terug, als je echte trauma's hebt werkt dat natuurlijk helemaal niet, maar goed.
Eigenlijk had ik de hoop al op gegeven om ooit echt stevig in mijn schoentjes te staan, en toen ik weer eens bij mijn (nieuwe) huisarts zat omdat ik niet kon slapen, en hij mijn dossier eens goed doornam, zei deze dat hij vermoedde dat ik PTSS had. Hij verplichtte me bijna om me te laten behandelen. Met enige tegenzin ging ik de eerste keer naar Indigo, een organisatie die dicht bij de huisarts opereert, en trof daar een heel vriendelijke psychologe. Ik draaide daar een beetje robotachtig mijn levensverhaal af, omdat ik toch dacht mijn tijd te verdoen. Maar deze mevrouw liet zich niet 'met een kluitje in het riet sturen' :). Ze overtuigde me dat sommige dingen die ik in mijn leven had meegemaakt echt traumatisch waren, en dat er ook in mijn ouderlijk huis dingen waren geweest die niet klopte. Voor haar was het duidelijk. Ik was een 'zwaar geval' :), en werd door gestuurd naar PsyQ. Omdat mijn trauma's, onvermogen, etc. allen op het 'relationeel niveau' liggen, werd ik dus doorgestuurd naar de afdeling 'relaties'. Daar kreeg ik eenmaal per twee weken een sessie. Het betrof echt traumaverwerking. Dus terug naar de pijnlijke ervaringen, herbeleven en nu de emoties wel voelen en doorleven (die ik destijds had weg gestopt). Deze therapeut vertelde ook dat ik tussen mijn 20 en 30 op zeker de diagnose BL had gekregen. Dat vermoeden had ik zelf ook altijd wel. Nu zou ik de diagnose waarschijnlijk niet meer krijgen, alhoewel veel van de symptomen bij mij in lichte vorm nog aanwezig zijn. Maar ik ben iig geen gevaar meer voor mijzelf. Tussen mijn 20e en 30e had ik door mijn BL makkelijk kunnen overlijden (drugs, drank, roekeloos autorijden, neiging tot suicide).
Maar goed. Na de traumaverwerking, en inzichtgevende therapie krijg ik nu systeemtherapie met 'reparenting' in een groep. Wekelijks sessies voor de duur van minimaal 1 jaar. En ja, je moet elke week komen, anders word je zo de groep uit gebonjourd :).
Dit middel vind ik zo opperkrachtig, sindsdien stijg ik boven mijzelf uit, lijkt et wel! Wat er eigenlijk gebeurt in de therapie is dat 'de groep en therapeuten (2)' eigenlijk de stemmen van je ouders worden die je destijds niet alles op een goede manier hebben kunnen meegeven. Vandaar ook de naam 'reparenting'. En zo werkt het ook. En, voor mij iig, razendsnel. Bij alles wat ik doe, meemaak, bij elke beslissing die ik wil nemen, hoor ik de stemmen van de groep. Je verantwoordelijkheidsgevoel neemt enorm toe. Je moet je namelijk ook elke week weer verantwoorden naar de strenge, maar rechtvaardige groep. En dat doe ik ook. Ik ben bloedeerlijk. Wat dat betreft ben ik het eens met Dikke traan. Therapie zonder complete eerlijkheid helpt niets. Dan verdoe je de tijd van jezelf en de therapeut. Maar ook dan Dikke Traan, kun je kiezen je vrouw dat te verwijten, maar ook kun je ervoor kiezen 'het niet zo handig van haar te vinden'. En ook is het zo, dat als jij nu toch bij haar blijft, je weet dat je kiest voor iemand met dit soort 'fratsen'. Dat maakt jou net zo verantwoordelijk voor jouw situatie als dat zij het is. Dus dat je niet slaapt, kilo's af valt, ongelukkig bent, etc. komt dat omdat jij in de relatie blijft met een vrouw met dit gedrag. Het komt niet DOOR haar gedrag. Snap je wat ik wil zeggen? :)...

Nou lieve mensen, er staat zoveel op het forum dat ik niet een ieder kan aanschrijven. Wel vind ik het leuk dat Smurf schrijft dat zijn BL zijn muurtje heeft doorbroken. Want daar zijn BL-ers idd heel goed in. Het is onze kracht. Daarom vallen 'emotie ontwijkende' mannen ook vaak op BL-ers. Door ons kunnen ze zelf beter hun eigen emoties voelen. We lossen zo dus ook iets voor hen op. Zoals ik al 100000 x :) heb gezegd kies je als niet BL vaak niet zomaar voor een BL. Het zegt bijna altijd iets over jou! De kunst is, als je dat tenminste leuk vindt, is om te achterhalen wat!

Nou, een heel fijn weekend allemaal!

Liefs,

Belinda
(4955) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-21 19:23:00
Ondanks de afspraak dat we het rustig aan zouden doen, is het toch weer heel heftig van start gegaan. Vrijwel direct sks en allerlei "wilde" plannen" om er na 1 week achter te komen dat het te snel gaat en de problemen niet opgelost worden. Ik besef dat en zij ook, alleen is het bij haar zo dat ze het nu benauwd krijgt, het is bij haar een beetje, alles of niks.

Ze heeft gelukkig een goede therapeut en vriendin die haar steunen en proberen te sturen. Daarom heeft ze nu besloten om geen echte relatie aan te gaan maar eerst aan zichzelf te werken voor zolang als dat nodig is. Ze vroeg daarom of ik een vriendschap "voorlopig" wilde accepteren. Tsja dus wat is nu wijsheid?

Kan een vriendschap berhaupt wel na zo'n heftige relatie van bijna 2 jaar? Of is het beter om volledige afstand te nemen en haar de kans te geven, aan zichzelf te werken. Als ik er niet meer ben, dan komt ze er (hopellijk) vanzelf achter of ze me echt mist of niet en wat ze wilt? Als ik een vriend ben kan ik haar geregeld zien, dat is leuk. Ze kan ook altijd op mij terug vallen, uiteraard wanneer het haar uitkomt. Wil ik dat wel? De kans dat ze me dan aan het lijntje houdt is dan ook erg groot.

Zelf denk ik dat volledige afstand het beste is. Vriendschap zou misschien kunnen maar alleen als er heel duidelijke afspraken gemaakt worden en beide partijen zich eraan houden. Daar zit nou net de crux, gaat dat wel werken?

Vanavond hebben we nog een gesprek hierover, dus we zien wel.

Ik hou jullie op de hoogte voor wie het interesseert :-).

Groet

Anoniempje
(4956) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-22 07:44:00
Hai Petra!

Het was je misschien al duidelijk dat ik jouw laatste bericht nog niet had gelezen. Maar wat vervelend voor je. Ik heb nu ook pas voor het eerst gelezen dat hij naast BL ook ontwijkend en narcistische is. Nu loopt dat altijd wel een beetje door elkaar. Zo heb ik ook wat afhankelijkheidstrekken en licht narcistische trekken, bijv., maar als alle drie de stoornissen echt gediagnosticeerd zijn dan betekent dat hij van al die stoornissen minimaal een aantal gedragskenmerken heeft. Dat maakt het wel veel. Je krijgt dan met zoveel gecompliceerd gedrag te maken :(.
Ik weet ook niet zo goed wat te adviseren. Blijf iig goed bij jezelf. Heb je ondanks de leuke tijd met hem daarnaast 'je eigen leven' nog goed onderhouden? Je weet dat dat echt belangrijk is he, momenten als deze blijven altijd terug komen en dan moet je terug kunnen vallen op je basis. Hij kan eigenlijk niet echt tot je basis behoren tot het moment dat hij daar stabiel genoeg voor is. Strekte lieve meid! We horen graag hoe het verder gaat.

En Anoniempje, doe vooral wat goed is voor jou. Natuurlijk is volledige afstand het beste, dat voel je zelf al helemaal goed aan. En nee, vriendschap als je je nog sxueel aangetrokken voelt, lukt natuurlijk niet, zeker niet met een BL, waarbij het de ene dag zo is, en de andere zo. Je blijft dan natuurlijk gewoon lekker in de achtbaan zitten. Maar goed, daar kan je natuurlijk ook voor kiezen :)...

Een fijne zondag allen.

Lieve groet,

Belinda
(4958) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-22 20:45:00
Belinda,

Zoals ik heb gezegd heeft ze van de week contact opgenomen. Ik heb haar duidelijk medegedeeld dat zij over de grens is gegaan en haar als vriend kan blijven als ze op mijn voorwaarden een goed gesprek aan gaat, dat vond ze aardig. Dagen niets meer gehoord tot gisterenavond (zaterdag is ze alleen savonds thus) krijg ik een bericht savonds dat ze vanavond (zaterdagavond) tijd had na tienen. Ze vroeg kun je ? Ik kan wel , maar dan wel bij mij , je bent van harte welkom,natuurlijk had ze een excuus dat ze pijn had en daardoor slecht auto kon rijden. Ik antwoordde, helaas dan wordt het een weekje later. Ze sloot af met fijne avond. Ik deelde haar nog mee, ik blijf bij mijn standpunt.

Belinda , ik heb een vermoeden dat zij het extreem heeft (lijdt). Ze probeert in allerlei bochten onderuit te komen en iedere geval naar haar zin te zetten. Ben ik er goed mee om gegaan ? Smurf.
(4959) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-23 08:35:00
Hoi, hoi,

Op vrijdag heb ik dus de relatie op een beetje een vreemde manier verbroken omdat hij weer zijn afspraak niet na kwam, hij ging dus weer over mijn grens. Op zaterdag avond had ik toch wat spijt van de manier waarop ik de relatie had verbroken. Ik heb hem daarom gebeld en het spijt mij gezegd, hij veronachuldigde zich ook voor zijn gedrag, maar wilde het er verder niet meer over hebben. We hadden het nog even over koetjes en kalfjes. Aan het einde van het gesprek zei hij: 'tot later'

Ik heb overigens een fijn sociaal leven buiten de relatie om. Maar ik merk wel dat de relatie mij erg veel onrust geeft en dat het mij de laatste paar weken erg veel negatieve energie kost. Ik weet ff niet wat de meerwaarde van deze relatie is, een paar weken terug hadden we nog een fijne relatie, moeilijk dat dit zo ineens om kan slaan. Ik vraag mij af of ik dit wel wil voor de rest van mijn leven en of ik dit berhaupt vol kan houden.. Ik vind het lastig om een vakantie met hem te boeken, uitjes te plannen, beZoekjes, enz... Dit is niet fijn! Dus meestal als er wat veranderingen plaatsvinden en we moeten tot elkaar komen, dan gaat het mis. Het moet altijd allemaal op zijn manier, zonder dat er rekening wordt gehouden met mij. Al zijn vaste patroontjes moeten doorgaan zoals altijd... Hij is behoorlijk passief met alles, maar als ik hem aan probeer te sturen accepteert hij dat ook niet. Pffff Als ik aangeef dat ik het niet fijn vind raakt hij in een emotionele bui en wordt hij onredelijk. Daarbij komt dat hij slecht voor zichzelf zorgt en te veel drinkt, dit gebeurd vooral in een slechte periode... Hij heeft dan een terugval. Tijdens onze relatie van een jaar en drie maanden heeft hij ongeveer 4 x een terugval gehad.

Jullie merken wel dat ik even in een relatie dip zit...

Hij zocht op zondag nog wel contact via whatts app, maar ik merkte weinig behoefte te hebben aan contact en was redelijk kortaf..

Ik wacht rustig af wat mijn gevoel en ratio zegt en zal dit volgen. Mijn proces.

Dag lieve mensen.
Groetjes,
Petra
(4966) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-23 15:27:00
Belinda en anderen, (hier een berichtje van DikkeTraan)

Dank voor je complete reactie, met name die van de therapien is goede informatie. Kijken wat we hier mee kunnen. Mn vrouw zal waarschijnlijk later ook nog een stukje trauma verwerking nodig hebben..

Je zegt: als je kiest om bij haar te blijven kies je voor een persoon met dit soort fratsen. Ik begrijp dat jij jezelf goed onder controle hebt, dus dat recidive niet per definitie onvoorkomenlijk is.

Betreft mijn keuze. Mijn keuze is nog niet gemaakt, maar ondanks dat "het niet zo handig is wat ze gedaan heeft" kan ik haar na al die jaren niet als een baksteen laten vallen en in de shit laten zitten.

Om een goede basis voor de besluitvorming voor bij- of uit elkaar te zoeken moeten we nog heel veel praten. vandaar dat we toch wat tijd proberen met elkaar door te brengen, naast de therapien etc.

Op een zelfde voet verder is zeker geen optie, want ik accepteer geen recidive, dan is hier de grens en zal uit elkaar de enige optie zijn. Met alle gevolgen van dien.

Het verdriet van (waarschijnlijk liefdesverdriet), het schaden van het vertrouwen wat niet/moeilijk terugkomt, het gemis, de leegte en de angst voor het uiteindelijk misschien toch breken van de relatie geeft mij de buikpijn. Dit is dus geen bewuste keuze. Misschien kunnen we over enkele weken/maanden wel een bewuste keuze maken.

Heb ik het nog niet over mijn acceptatie en verwerking van "hetgeen niet zo handig was" Kortom, allemaal k** :( Maar er is een klein beetje hoop.
Hoop doet leven zegen ze, dus houden we daar nog maar even aan vast.

Groet DikkeTraan
(4967) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-23 20:55:00
Hallo mensen,

Voor de Hollanders: wat een superwedstrijd :):):).... We zijn 'meer dan' door :)...

Tja Smurf, zover reikt mijn kennis natuurlijk niet van de situatie. Ik kan niet echt zeggen of je het goed of niet goed hebt gedaan. En zolang je niet open met haar praat, weet je natuurlijk nooit wat er echt in haar hoofd om gaat. De Dalai Lama zei pas dat 70 procent van wat wij denken te zien bij de ander, projectie is. Das echt een hele hoop. Communicatie blijft dus in elke situatie the key. Het kan bijv ook dat ze van zichzelf weet dat ze die avond een ontmoeting met je aan kan, en wel bij haar. Dat dat bijv de enige mogelijkheid is waar zij zich prettig bij voelt, of iets. Ik weet het niet zo goed :)...

Nou Petra, veel sterkte joh! Het blijft pittig he!

Zelf vandaag ook redelijk in de war. Die groepstherapie is zo krachtig. Heel goed. Maar je raakt er soms ook erg van in de war. Dat komt omdat je je oude patronen gaat doorzien, en je nog geen goede alternatieven hebt. Ik voel me vandaag echt als in een soort niemandsland. Maar ik weet dat ik gewoon geduld moet hebben, omdat de antwoorden steeds weer vanzelf komen. Ik heb altijd zo geduwd en getrokken aan situaties. En dat kan goed zijn, maar je moet ook weten wanneer je moet rusten, moet wachten, bij je onzekerheid moet blijven.
Dat doek nu maar ff...:)

Fijne avond freunden!

Liefs,

Belinda
(4968) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-24 00:42:00
Belinda, dat kon maar het is toch niet bedoeling omdat ze "geen zin" heeft om naar mij toe te komen dat ik niet open staat voor communicatie en niet wil mee werken. Afspraak. Lukt het niet dan stel je het toch even uit. In.dit geval verzin ze een smoesje erbij om weer haar zin te krijgen? Ik dacht dat er grenzen goed zijn en niet in de web terecht komt van het spel van haar e.d sterker nog ze vraagt me op het laatst om even over een uurtje (lange afstand rijden) te komen wat ik net zo goed niet kon. Dan was het voor haar ogen het nog verkeerd? Toch onmogelijke eisen stellen zonder dat er een nood situatie is.

Smurf.
(4969) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-24 09:44:00
beste smurf,

of je het nu goed gedaan hebt of niet... en of het ooit wel goed genoeg zal zijn.. wie zal dat zeggen??? in ieder geval heb je goed je best gedaan om je grenzen te trekken en zeker niet halsoverkop naar haar toe te rijden...
uit ervaring met mijn dochter , en natuurlijk is niemand hetzelfde lijkt mij jouw interpretatie van de situatie op dat moment eigenlijk wel heel juist hoor... die avond gaat ze niet uit, heeft niemand om haar heen en denkt, wie zou ik zover krijgen om tot bij mij te komen??? en mijn avond een beetje in te vullen... en haar lampje gaat branden... smurf krijg ik wel zover om tot bij mij te komen... die komt wel... die krijg ik wel zover....maar dit keer is het haar niet gelukt. .de nood aan jou was dan ook weer niet zo groot dat zijzelf de moeite zou doen om zich klaar te maken en tot bij jou te komen... De manier waarom je in het kort de situatie vertelde doet me echt zwaar vermoeden dat je het juiste scenario had ingeschat. in ieder geval sterk blijven. liefs .celine
(4970) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-24 12:16:00
Ik heb haar voorgesteld om volledig te breken maar dat wilde ze niet, zij wil voorlopig vriendschap. Zolang zij zo instabiel is wilde ze geen relatie met mij maar eerst aan zichzelf werken,anders zou het toch weer stuk gaan. Daar heeft ze wel een punt, maar ik trek dat gewoon weg niet om als gewone vriend bij haar te zijn.

Daarbij praat ze nog erg veel over haar ex-vriend, heb haar al een paar keer gezegd dat ze beter naar hem terug kan gaan want diep in haar hart is dat wat ze wilt. Ze ontkent dat en zegt dat ze nooit meer naar hem terug gaat. Waarom geloof ik haar niet??

Heb nou voor mezelf besloten om er toch een punt achter te zetten. Als ze echt van mij houdt en bij mij wil zijn, zal ze me pas gaan missen en dit inzien (denk ik) als ik er niet meer ben. Heb er ook met haar beste vriendin van haar over gepraat en die zij ook, of heel duidelijke afspraken maken als vriend, of volledig te breken. Zij adviseerde me ook volledig te breken omdat ze nu nooit zal gaan missen en ik altijd binnen handbereik ben.

Hoe hard het ook voor mij is, moet ik die stap toch gaan zetten. Weet niet hoe ik haar dat ga vertellen vooral omdat ze een loodzware tijd achter de rug heeft. Ik zal haar vreselijk gaan missen maar dat is het de enigste manier zodat zij haar gevoelens voor mij helder kan krijgen.
(4971) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-24 16:42:00
Ik denk wel dat je iig voor jezelf duidelijkheid gaat krijgen. Kies echt voor jezelf. Indien je haar niet meer hoort, weet je immers voldoende. Succes, het zal best zwaar zijn, maar je eigen ikkie is echt het allerbelangrijkst in het leven!

Liefs,

Belinda
(4976) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-24 17:48:00
Cline dank je wel. Smurf.

Ps de afspraak weet zij van mij ,doordat ze daarvoor mij verschrikkelijk heeft vernederd en zelfs bedreigd met....Mondeling en per email.(2x). Daarom hanteer ik dit. Het woord excuses heeft ze nog niet eens genoemd, alleen dat ik aardig was om een gesprek aan te gaan, hiermee probeert ze zelfs zo te spelen dat het bij haar huis moet en op haar dag. Ze rijdt dagelijks een redelijk afstand om naar haar werk te gaan dan kan ze ook mijn voorstel/afspraak nakomen wat ze met mij heeft geflikt. Dan ben ik heel redelijk en goed voor haar. (2de kans)
(4977) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-25 13:00:00
Hoi Belinda,

Ja die duidelijk is er nu helaas niet, ze wil graag de vrienden blijven maar ze wappert van de ene naar de andere kant. We zouden elkaar de tijd geven met de bedoeling weer uiteindelijk een relatie aan te gaan. De ene keer zegt ze dat heel duidelijk en de andere keer lijkt het alsof er nooit meer dan vriendschap zal zijn.

Ik heb haar vandaag nog ff gesproken en voor mij is wel duidelijk dat ik geen gewone vriend voor haar kan zijn. Als ik er niet meer ben, kan ze erachter komen welke waarde ik voor haar heb. Dat is denk ik de enigste manier.

Hopelijk lukt het mij om sterk te blijven.

Groet Anoniempje
(4978) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-25 21:38:00
Hoi, het wordt soms fraai. De dochter( 24)van mijn (ex) vriendin is bevriend bij mij op Facebook . Ik wist dat ze op vakantie ging, ik wens haar via de chat een goede reis en een fijne vakantie toe en erbij gezegd dat ik haar moeder niet meer zie ivm dat er iets was voorgevallen en dat voor mij de grens was. Wel dat ik nog steeds met haar begaan ben. ( natuurlijk ook met een achterliggende gedachte wat zou zij denken of hoe zou ze genformeerd zijn) . Zij antwoordde mij:
Dankje wel , super bedankt. ......een uur later kreeg ik van de dochter weer een bericht . Een dreigement.. Als jij mijn moeder onverwacht thuis opzoekt wanneer ik op vakantie ben dan heb je een probleem. ... Ik vroeg nogmaals wat bedoel jee hiermee . Nogmaals antwoordde zij dat je dat beter niet moet denken omdat te gaan doen. .... Ik zei is dit niet een beetje vreemd wat je zegt en ik bepaal altijd nog wat ik doe. Het klinkt zelf op een dreigement , overigens ik word benaderd niet andersom. De chat is beindigd. Zo nu weet ik hoe de dochter genformeerd cq gemanipuleerd is.


Mijn vraag is.
Zijn sommige ptss /borderline patinten zo ernstig wat gevaarlijk voor je kunt worden?

Smurf.
(4979) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-25 21:57:00
Ervaringen met een bordeliner zijn niet altijd voor anderen te begrijpen. Anderen berederen vaak vanuit het verstand. Ze vragen zich af waarom je je hebt ingelaten met met degene in kwestie.
In het zakelijke leven kunnen deze mensen vaak goed gedijen maar op sociaal gebied schort het vaak tekort.
Ik kan me bijna voorstellen wat men meemaakt wanneer men een partner heeft met een bordeline. Maar wat ik wel weet is dat mijn ooit-was beste vriendin door het syndroom veel mensen heeft verlittekend.

Ooit-was mijn beste vriendin, een te serieus, onzeker maar attent en liefdevol type vaak te vinden in mijn leven.
We trokken naar elkaar toe doordat wij 'van buiten af' in een geweldig dorpje kwamen wonen. Met familie ver weg, hadden we elkaar een soort familieband gegeven. Als sister-act bewandelden wij veel leuke dingen. Intens was onze band, dat kon je wel zeggen.
Totdat, en paar maanden later.. ineens vanuit het niets.. haar nicht kwam binnenwandelen. Na een knallende ruzie van jaren, bezochten zij elkaar weer bijna dagelijks.
Nog niet eerder had zij mij over haar nicht verteld.. voor mij kwam het als donderslag bij heldere hemel..
Haar nicht; een merkwaardig, hoogmoedig maar onzeker mens die zich verrijkt met allerlei merkjes te koop in de P.C. Hoofdstraat. Behangen en gekleed als een kerststukje met sterallures waarvan zelfs de merken goed op afstand te lezen waren.
Mijn ooit-was beste vriendin veranderde op dat ogenblik in een minachtende, opvliegerige, leugenachtige, gefrustreerde, onzekere, chaotische, manipulerende feeks.
Mistte ik iets? Waar was ze nou gebleven?
Was haar 'echte ik' losgekomen?
In een mum van tijd veranderde zij eveneens in een wandelend kerststukje met sterallures. Dezelfde kapsel, de dezelfde kledingstukken, dezelfde woorden, dezelfde houding, dezelfde meubilair.. Ze veranderde in een wezelijke kopie van haar eigen nicht.
Ze reageerde al haar frustraties af op haar gezin en op jawel..mij. Nee, niet haar nicht want die bleek op een voetstuk vastgelijmd. Diegenen die haar probeerden op te helpen waren een voetveeg geworden.
Je kunt het ook op de vingers natellen dat het tussen ons met een enorme knal misliep! Ik was het zat.. waar haalde zij het lef vandaan mij te behandelen als grof vuil? Met verdriet zette ik een streep onder onze vriendschap..
Ik vroeg haar mij niet meer te contacten, mijn verdriet was te groot.
Na een week of 4, stond ze alsof er niets was gebeurd, aan mijn deur met haar dochtertje. Het enige wat er in mij opkwam was de deur keihard dicht te gooien. Geen contact, had ik toch gezegd?
En toen.. en toen ging het mis.
Bijna ieder uur ging mijn telefoon, de sms diensten draaiden elke dag overuren om haar sms-en op mijn telefoon af te leveren, mijn mailbox liep over door 2x per dag een mail van haar te ontvangen, haar auto reed toevallig iedere dag een paar keer door mijn straat, haar ogen bekeken mij grondig op het schoolplein etc..
Binnen een paar weken had ze zich getransformeerd. Niet meer in een kopie van haar nicht..maar in een kopie van mij. Dezelfde kleur haar, dezelfde kleding, dezelfde woorden, dezelfde houding, dezelfde..wat.. ik?
Zelfs de kleding van mijn kinderen werden hierbij niet vergeten. Haar dochter leek op die van mij.
Negeren die handel, adviseerde mijn omgeving. Verwijder geen enkele sms, mail of ingekomen oproep maar leg een dossier aan, bijt op je tong en reageer niet terug, adviseerde een politierecherche vriendin.
Zo gezegd zo gedaan. Maar het werd van kwaad tot erger. Het stopte na een maand maar ook na 5-6 maanden niet! Ik was bang, voelde me onveilig en bedreigt.
Op een avond ging de deurbel.. mijn man riep dat er een iemand van ooit-was mijn beste vriendin aan de deur stond. Mijn mond viel open van verbazing. Haar nicht Het was haar behangen kerststukjes nicht! Meteen viel deze nicht in, dat niemand haar had gestuurd maar dat ze me iets te vertellen had. Deze nicht vertelde dat ooit-was een stalker is. Voordat ze beide ruzie kregen, bleek ooit-was deze nicht onbeperkt gestalkt te hebben per telefoon, mail en per alles wat mogelijk is. Deze nicht vertelde mij alles wat ooit-was allemaal had uitgespookt tijdens hun knallende ruzie periode.
Mijn ooit-was beste vriendin had stalkneigingen. Ik moest het onder ogen zien.. Ik had een stalker!
Ik maakte een melding bij de politie die haar zou horen. Mijn aangifte werd door haar niet alleen ontkend maar tot mijn grote verbazing beschuldigde zij mij. Er was geen bekentenis aanwezig maar wel bewijsmateriaal. Ja, wel bewijsmateriaal.. dat zette mijn neef-de advocaat aan het werk. Dit werd een paar maanden later echt mannen werk. Na een jaar lastig gevallen te zijn, sloot men echt af met een 'gentlemans agreement' om ons gezin met rust te laten. Na 1 jaar, eindelijk rust! Het kopieer gedrag ging door maar 'swah'.. ik kon er mee uit de voeten. Ze kreeg de bijnaam Copy-Crow.
Frapant om aan terug te denken maar 1,5 jaar nadien, stond ze ineens weer voor de deur.
Ze betuigde spijt.. enorme spijt. Ze had mij pijn gedaan en wilde mijn vergiffenis.
De relatie met haar nicht is weer stukgelopen en ze zag in, hoe vreselijk ze me behandeld had. Ze mistte me en wilde opnieuw de vriendschap oppakken.
Ik weet even niet waar op dat moment mijn hersenen zaten maar ik ging akkoord.
Na alles wat ze had gedaan, ik kon het haar vergeven. Net zoals ik thuis had geleerd: "Vergeef je medemens altijd. Wie goed doet, goed ontmoet!"
De vriendschap ging zijn gangetje. Ze bleef onzeker over alles, veel leunend op mij maar toch attent- en liefdevoller dan ooit. Nog geen half jaar later, ontmoette ze een charmante jongeman. Ze werd verliefd op deze sportieve, goodlooking maar oh zo narcistische jongeman. Ze begonnen een verborgen liefdesrelatie waarmee ze een dubbelleven begon. Haar gezin mocht niets weten over hun liefdesrelatie en deze jongeman mocht niet weten dat ze getrouwd was!
Hoteldebotel verliefd was ze! Een getrouwde volwassen vrouw stuiterde door haar tienerjaren.
Ik mocht het wel weten en beloofde mijn mond te houden. Ze vertelde er van alles over maar verder ging al haar aandacht naar hem. Ik vond het prima. Ze leek happy en daar ging het mij om. Wederom transformeerde ze. Alsof ze altijd al aan sport deed of al jaren een gezondheidsfreak was, had ze ineens diepe interesse in sport en gezonde voeding. Ze knipte rigoureus haar lange haar af. The new me, claimde ze. Na maanden ging het bergafwaarts met haar. Deze sportieve, narcistische jongeman had haar wakker gemaakt. Was haar 'innerlijke ik' er weer.. of?
Geschiedenis herhaalde zich... Manipulatie, leugens, boosheid, verwarring, onzekerheid, fictie/werkelijkheid issues, minachting etc.. Ze keerde zich tegen haar man, verwaarloosde haar kinderen en manipuleerde de boel. Toen haar man besloot tijdelijk weg te gaan, claimde ze mij. Te bang om mij te verliezen, bleef ze krampachtig aan mij vasthouden. Mijn liefde voor haar was er nog dus ik hielp haar en pikte haar op als ze viel. Maandenlang kon ze alle verdriet en frustraties tegen me aanhouden. Het leek alsof ze me zag als haar persoonlijke psychologe. Haar kinderen heb ik opgevangen als mijn eigen maar ik wilde geen leugens meer aanhoren. Ik wilde niet meer gemanipuleerd worden wanneer ik haar kinderen een keer niet wilde opvangen. De wereld draaide om haar moeilijke tijden met haar narcistische vriendje.
Het zou je niet verbazen dat ook ik een keer een schouder nodig had. Waar was ze eigenlijk gebleven? Ik realiseerde me dat ik meer dan genoeg had gedaan voor haar. Mijn gevoel seinde me in dat ik actie moest ondernemen. Ik vertelde haar dat ik er klaar mee was. Mijn liefde voor haar stroomde weg! Het was tijd voor ruimte. Ruimte in mijn hart, gevoel, lijf, hoofd.. Om dat te krijgen vertelde ik haar dat zij diegene was, die mij heeft verlaten en ik absoluut geen contact meer wil. Einde vriendschap! Een paar weken later was haar man weer terug. Bang dat zij zou doordraaien, bang dat de kinderen nog meer werden verwaarloost en hopende dat zij weer van hem zou gaan houden, is de reden dat hij teruggekomen. Zijn liefde voor haar moet groot zijn, onbegrijpelijk groot zelfs. Haar empathievolle man, is letterlijk haar persoonlijke huis-psycholoog. Zonder gekheid.. zonder hem zou ze in de goot hebben gelegen.
Intussen zijn we meer dan een jaar van stille negeren verder. Stevigere schoenen, nieuwe vriendinnen, andere kijk op zaken en met een Bachelor in de pocket, gaat het me vooral goed! De sterke vrouw ik leerde te zijn, mag van zichzelf best zwak voelen. En zij die ooit-was mijn beste vriendin? ..Tja..zij heeft letterlijk een kostelijk succesje geboekt uh geschreven. De aandacht die ze daarvoor verdienstelijk krijgt, is echt geweldig! Fijn dat ze van haar pas ontdekte hobby haar werk maakt, dacht ik nog.
Afgelopen vrijdag rijd ze door mijn straat. Ze keert om, draait haar raam open, stopt bij de voortuin en zegt 'ik mis je!'
Ik vraag hoe het met haar gaat maar ze antwoord 'ik mis je.' Ik vraag wat ze komt doen of zou ze willen praten misschien? Een open gesprek zou geen kwaad kunnen. Op een openbare plek zijn we gaan praten. Ze betuigde spijt.. veel spijt. Ze bied haar excuses aan omdat ze me in de steek liet. Ze wil weer vrienden worden want door het schrijven van haar boek is ze veranderd, zegt ze. Ze wil waaaat? Ja, je leest het goed! Ze wil me terug als vriendin. Krijgt ze dan niet genoeg aandacht voor haar schrijftalent? Of is geeft dat niet de juiste voldoening?
Ik let nu meer haar expressie, houding en luister beter naar haar woorden. Ik zie dat ze dezelfde soort kleding draagt, die ik draag maar het stoort me niet. Mijn gevoel begint me in te fluisteren dat dit 'bad news' is. Mijn gevoel zegt dat ze liegt en dat haar eenzaamheid parten speelt. Mijn hersenen activeren level 10; in opperste staat van paraatheid. Haar gezicht draait zich van me af, ogen kijken naar de grond, mondhoek trekje is sterk aanwezig en schouders hangen naar beneden. Wederom zegt ze dat ze veranderd is en dat ze is gestopt met haar depressie medicatie.
Dan begint ze over de situatie van een paar jaar geleden. Ik onderbreek haar door te zeggen dat oude koeien geslacht zijn, de ervaringen die daarbij opgedaan zijn daar ook behoren. Oprecht zeg ik haar, dat de top er wellicht af is maar dat ik op de basis en de lagen ertussen, nog steeds de ooit-was vriendin voel te zien. Duidelijk zeg ik haar, dat een vriendschap met haar er niet in zit. De plaats die zij in mijn hart had, is vergeven. Bij mij is er geen ruimte om vriendschappen te hebben, waarvan ik van te voren al weet dat ze gedoemd zijn te mislukken omdat mensen niet bij elkaar passen. Meer dan een hello/goodbye met af en toe een small talk, zit er met dorpsgenoten niet in. Dit bericht was op dat moment overduidelijk. Dan nog eventjes een small talk en dan gaat ieder zijn eigen weg naar huis.
Wat was ik trots op mezelf! Trots te merken dat ik sterker in mijn schoenen sta (en dat de sneakers mij mooier staan) ondanks dat mijn schoonzus en moeder afgelopen maand zijn overleden. Trots dat ik kan zeggen: Ik hou van mij!
Al genietend van mij yay-gevoel komt er een sms binnen. Het is was ooit-was. Zij moest even kwijt dat het fijn was om even te praten. Ze geeft aan dat ze nog steeds om me geeft, altijd heeft gedaan en daarnaast vind ze het jammer is dat er geen vriendschap tussen ons zal zijn maar dat blijkt prima. Ik sms haar terug met dezelfde boodschap die ik haar eerder die dag gaf: Een vriendschap tussen ons zit er voor mij niet in. Maar een hello/goodbye en wel eens een praatje, is prima! Helaas heb ik haar die ene nagel al gegeven, om vervolgens weer een vinger te laten pakken want binnen een no-time kreeg ik alweer een hele sms preek. Altijd maar hetzelfde: Twisting and turning, mijn mening en woorden zijn nu ook ineens de hare inclusief bla bla bla. In dit geval zal het door mijn collega verkregen beste advies ooit toepassen; Ctr Alt Del and Block! Mijn liefde voor haar is weg. Mijn gevoel is er echt klaar mee. Ik vind haar slechts zielig, zielig dat ze het voorlopig allemaal van de buitenkant moet hebben..
(4981) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-26 07:01:00
Hai allen,

Tja, dit zijn de mindere kanten van BL ;).
En idd BL (in combinatie met een stevige narcistische kant) kan echt voor vervelende (of zelfs gevaarlijke) situaties zorgen. De woede die een BL kan voelen (ik ben er zeer bekend mee :), is niet te bevatten. Ik noem het maar een orkaan. Op wat dreigen na, ben ik niet gevaarlijk. Dat komt omdat ik net genoeg impulscontrole heb om de dingen die in mijn hoofd spelen, niet uit te voeren. Indien een BL dat niet heeft, kan er idd stalking, ed ontstaan. Ik heb het pas van dichtbij gezien bij een vriendin die een vriend had met (vermoedelijk) BL. Hij heeft haar echt te grazen genomen, niet zozeer lichamelijk, maar wel verbaal en door andere acties waarvan ze nu nog de gevolgen ondervindt.
Het is dus geen kinderspel. Het is echt verstandig om bij dreigementen, etc. voor jezelf te kiezen en het contact te beeindigen.
Overigens zal het merendeel van de BL uiteindelijk niet jou, maar zichzelf wat aan doen. Vergeet niet dat twee op de tien BL-ers uiteindelijk kiest voor zelfdoding.
Succes allen, wees verstandig.

Liefs,

Belinda
(4983) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-26 10:15:00
Gisteren is toch de kogel door de kerk gegaan, ik heb er een punt achter gezet. In de morgen kwam ze nog naar me toe en vertelde mij, dat ze van mij hield maar alleen vrienden kon zijn. Ook praatte ze weer over haar ex en op een manier die het ergste doet vermoeden.

Die morgen had ze ook een zwaar gesprek met instanties over haar thuis situatie. Vroeg in de middag appte ze me opeens dat het heel zwaar ging worden, ze had het over haar thuis situatie. Tussen ons kon er voorlopig, niet meer zijn. Wat kon "niet meer zijn"??, dat werd me niet direct duidelijk.

Daarna zei ze dat ik maar weg moest gaan, zoals ik dat al de hele tijd wilde. Ik had er nu ff stront genoeg van en heb haar te kennen geven dat het voorbij is. Als ze echt weet wat ze wilt kan ze me bereiken anders heb ik liever dat ze weg bleef. Ze appte, dat ze dat begreep maar meer dan vriendschap kon ze me niet bieden.

Dat zijn 3 verschillende situaties in nog geen 10 min tijd. Van "voorlopig" kan niks, naar "helemaal weg" gaan, naar weer "vriendschap".

Later op de dag het ik nog contact met haar gehad en ze zei, dat ze er emotioneel helemaal doorheen zat, ze kon niet meer denken.

Ik heb die avond nog een zeer goede vriendin van haar gesproken. Zij vond ook ik het beste had gedaan om weg te gaan, hoe moeilijk het ook is. Ik zou alleen maar een speelbal zijn geweest. Als ze me echt mist, komt ze daar alleen maar achter op deze manier.

Ik hoop dat ik afstand kan nemen want het zal zwaar worden ook omdat we zo kort bij elkaar wonen dat het nagenoeg onmogelijk is haar te vermijden.

Groetjes allemaal

Anoniempje
(4984) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-26 15:35:00
Het kopieergedrag (inleven/manipuleren) is voor mij zeer herkenbaar. In eerste instantie doet/zegt ze geweldige dingen die je ego streelt met positieve onvoorspelbaarheden. Daarna veranderen deze onvoorspelbaarheden langzamerhand steeds meer naar het negatieve. Je wordt als het ware meegesleurd in haar misre, waar maar geen einde aankomt en wat ik (achteraf gezien) simpelweg niet kan oplossen. Tot het moment is aangebroken, dat ze het gevoel krijgt dat je haar niet meer serieus neemt. Dan begint het afstoten, in haar geval met o.a. vreemdgaan. Ik ben uiteindelijk afgehaakt toen ze haar maskertje afzette en opbiechte dat ze parallel aan haar therapie, de borderline met speed onder controle hield. Het komt dus helemaal goed met haar, zegt ze..
(4985) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-26 19:12:00
Ik moet het even kwijt.

Vervolg dochter verhaal.

Zoals ik had verwacht, kreeg ik van mijn (ex) vriendin ( de moeder van) snachts om 12.00 uur een sms. Tekst: benader mijn dochter niet, je kwets haar. Pure verdraaiingen en intimidatie. Blijkbaar allemaal angst?

Smurf
(4986) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-26 22:20:00
Ik volg nog steeds alle berichten en het valt me nog steeds op dat er altijd een rode draad door heen loopt, alleen vraag ik me af weten ze nadien wat ze met hun impulsieve gedrag hebben gedaan berhaupt wat ze hebben gedaan? Zeggen ze niets uit schaamte? Of weten ze het echt niet? Omdat ze bijns nooit excuses aanbieden of het onderwerp ontwijken.

Ten laatste soms heb ik een idee dat ze erg intellectueel zijn in sommige punten. Zeer sluw ook.

Smurf
(4987) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-27 06:23:00
Een hele frisse goedemorgen allemaal :),

Jeetje, even pittig om te lezen allemaal. Vooral het berichtje van de, naamloze schrijver, mbt kopieergedrag, manipulatie, vreemdgaan en uiteindelijk speed, raakte me. Je beschrijft in een heel klein stukje delen van mijn leven. Dat doet best pijn. Vooral nu de therapie zo zijn werk doet, en ik met een groot, open hart door het leven wandel.

Maar het is waar. We manipuleren. We geven mensen het gevoel heel bijzonder en fantastisch te zijn. Misschien idd alleen maar om ze zo te binden dat de kans op 'alleen gelaten worden' nihil is. Ik heb vrienden en vriendinnen altijd van me af moeten slaan. Regelmatig maakten mensen ruzie met elkaar, of waren jaloers op elkaar omdat zij het dichts bij me wilde staan. Er was een tijd dat ik daar van genoot, het bevestigde mijn ego. Nu besef ik me dat ik op een ieder waarschijnlijk mijn trucjes toe paste. Een pijnlijk besef.

Toch kan ik nog steeds enorm genieten van het gevoel van eenheid dat ik kan creeeren in relaties, bij bijv mijn partner of vriendinnen. Het is een totaal gevoel van samensmelten, het is puur genot. Ik wil dat niet missen, het is natuurlijk ook een kunst. Daarnaast kan ik mensen in beweging zetten, over zichzelf na laten denken, en meer liefde voor zichzelf laten voelen. Dat zijn toch heel belangrijke dingen. Het leven lijkt mij saai en betekenisloos zonder het contact dat ik in staat ben te maken met mensen. Op de een of andere manier moet ik die 'gave' houden, maar het niet meer gebruiken om mensen te manipuleren. Ook wil ik de afhankelijkheid die het in relaties met zich mee brengt (mij nodig hebben voor dat fantastische gevoel) niet meer. Het benauwd me. Alsof ik tien ton mee zeul.
Maar hoe dan wel, daar ben ik nog niet zo goed uit. Ik ben al wel gestopt met het zorgen voor een ieder. Relaties komen direct onder druk te staan. Ik verander, dat vinden mensen eng.

Ik merk wel dat het idd mijn grootste angst is om alleen over te blijven. Een heel basale angst, denk ik. Misschien uiteindelijk niet eens zo heel BL.
Maar vanmorgen dacht ik; en dan? Stel je voor dat ik helemaal alleen over blijf; geen vrienden, geen partner, geen vader, geen nix.....
Ik zal dan nog steeds kunnen ademen, kunnen eten en drinken, de zon zal 's morgens nog steeds op komen, en dag en nacht zullen zich blijven afwisselen, ik zal er gewoon blijven zijn. Dat gaf me een heel geruststellend gevoel....

Nou lieve mensen, veel sterkte met alles...
Ik leer met de dag. Al met al een enge, maar fantastische reis...

Liefs,

Belinda
(4988) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-27 08:31:00
Beste Smurf, (berichtje van DikkeTraan)

Ik zit met dezelfde vraag.
Mijn partner heeft ook een behoorlijke intelligentie en een pittige baan.
Het verhaal dat ze zegt: ik weet niet wat er aan de hand is, ik weet niet meer wat er gebeurd is, ik weet niet waarom ik het gedaan heb. is dan zeer moeilijk te bevatten.

Dat maakt het allemaal nog moeilijker om te begrijpen. Som vraag ik me echt af, is het niet een strategie, een slinkse leugen waarin men volhard, of manipulatie, om ook mij erin te laten geloven dat ze het allemaal niet meer weet.
Ze is toch echt niet dom of zo.

Alles is zo dubbel. Zo veel vragen, Zo veel leugens?

Het is en blijft moeilijk.

Liefs DikkeTraan
(4989) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-27 23:08:00
Mijn partner heeft me na 4,5 jaar gelukkig huwelijk, zonder enige aanleiding, laten vallen als een baksteen. Voor een ander. Geen afscheid, geen uitleg. Alles werd afgedaan met een ' niet zo handig'. Dat is de enige uitleg die ik gekregen heb. En ja, ook (achteraf) beschuldigingen over dingen die ik verkeerd gedaan heb.
Ik heb hier nooit iets van gemerkt, ze heeft het hier in ons huwelijk niet over gehad.
Tientallen mails heb ik geschreven: wanhopig, boos, woedend, intens verdrietig. Ik kreeg een depressie tot over m'n oren.

1,5 jaar verder staat de balans nog steeds op ' niet zo handig'. En verder moet ik mijn mond houden. Ik ben relationeel helemaal geblokkeerd, kan alleen maar gissen WAT er nu zo fout gegaan is, dat ze me zonder afscheid verlaten heeft.
Niet te verdragen....

Ondertussen is er een stille berusting ontstaan. Ze zal nooit zien dat ze verantwoordelijk is voor haar daden. Ik denk echt dat ze het niet ziet of weet. of dat ze het zo diep heeft weggestopt dat ze er niet ' bij' kan.
(4990) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-28 07:47:00
Een goedemorgen weer,

Met een klein katertje tik ik dit bericht :)... Een erg gezellige avond met collega's gehad. Op de plek waar ik nu werk, kan ik heel erg mijzelf zijn. Ik merk dat ik word gewaardeerd. En dat voelt fijn :)...

Maar goed, ik moest echt even reageren op jou smurf. Ik heb ook een bovengemiddelde intelligentie, ben verbaal erg sterk, maakte op mijn sloffen carrire, voor de buitenwereld was ik lange tijd ' de vrouw van de wereld'. Maar zo flitsend als het van de buitenkant er uit zag, zo dor voelde ik me van binnen. Het was een grote faade. En ja, ondanks mijn goede intelligentie, had ik mijzelf ook totaal niet in de hand. Ik denk dat ik mijzelf op dit moment in mijn leven voor het eerst onder controle heb, en dan nog moet ik soms alle zeilen bij zetten :)..
Dus nee, het is niet allemaal 'slinks' gedrag. Er zijn krachten aan het werk, vanuit je onderbewuste, die je mee sleuren. Er is soms niets tegen te beginnen. Je bent een slaaf van je emoties, van je daden. Geloof me.

Wel merk ik dat ik door de therapie vrij snel leer mijn verstand te gebruiken. Want je verstand is het enige dat kan winnen van die krachten die je dan zo tergen. En eigenlijk gaat dat zo snel en makkelijk dat ik het jammer vind dat ik het niet jaren geleden heb gekregen.

Dus Dikke traan, ja, we manipuleren, liegen, doen rare dingen. Maar veel gaat vrij onbewust. Het kan dus echt zijn dat jouw vrouw echt niet weet waarom ze bepaalde dingen doet. Ze moet op zoek in haar onderbewuste, in haar geest, ze moet de relatie met jou gaan snappen, en het totale plaatje kan dan ervoor zorgen dat ze inzicht krijgt en gaat veranderen.

Succes, en een heel veel wedstrijdplezier dit weekend!

Liefs,

Belinda
(4991) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-28 09:48:00
Hallo allemaal,

Zoals eerder gezegd lees ik nog geregeld, maar reageer ik hier zo weinig mogelijk. Het deed en doet bij mijn ex pijn om al die verhalen te lezen, ondanks dat ze weet dat ze anoniem zijn. Hier heb ik dan ook zoveel mogelijk om gedacht, maar soms moet ik mijn hart ook even luchten. Dit kan ik bij familie of vrienden doen, maar soms begrijpen die niet alles en ik denk dat ik dat hier beter kwijt kan. Dus vandaar even weer een stukje.

Ten eerste zie ik wat nieuwe namen. Heren en dames, veel sterkte. Het zijn lastige tijden voor velen en er zijn lastige keuzes te maken lees ik. Op internet zijn vele verhalen te vinden hierover (met name in het engels) en veel sites waar je je kan inlezen(google is your friend in dit geval). Houd hierbij wel in de gaten dat ieder mens verschillend is en dus ook ieder mens anders kan reageren op de situatie. There's not one way to manage zei een leraar ooit. Succes hiermee!

Belinda even in het bijzonder; ik vind het echt ontzettend goed van je dat je iedereen zo probeert te helpen. Ik heb gelezen dat dit in bepaalde vormen ook een onderdeel van bps kan zijn, maar dit hoeft natuurlijk niet gelijk verkeerd te zijn. Mooi om te horen ook dat je door je therapie steeds meer de situaties herkent en daar steeds beter op kan reageren. Fantastisch dat je je zo inzet (tenminste wat we hier allemaal lezen).

Petra; knap dat je er zo tegen aan kijkt. Dat je alles rationaliseert omdat je er anders onder door gaat. Het zal vast lastige momenten mee brengen.

Anoniem; goed van je dat je (voor dit moment misschien) gekozen hebt voor jezelf. Ik denk dat velen hier moeite mee hebben.

Smurf; op een gegeven moment is het de vraag wat haal ik hier nog uit. Wat levert het mij op om bijvoorbeeld de dochter te contacten (hoe goed de verhoudingen ook zijn of zijn geweest). Uiteindelijk kunnen wij ze niet redden, ze moeten het zelf willen. Excuses schijnen extreem lastig te zijn omdat je dan eigenlijk aangeeft dat je fout bent geweest en als je fout bent kan iemand natuurlijk bij je weggaan...

Dan even mijn eigen verhaal.
Ik heb ongeveer twee maanden geen contacten gehad (buiten een aantal zakelijke mededelingen van mij om), geen facebook, geen app, alleen mail mogelijkheden. Hierdoor ben ik veel rustiger geworden heb ik meer afstand kunnen nemen. Dit voelde goed. Tuurlijk heb ik vaak gedacht hoe het met haar zou gaan, hoe ver ze zou zijn in haar gedachten, wat haar allemaal zou bezig houden, of ze nog wel eens aan mij dacht, etc etc. Ook een aantal keren de drang gehad om toch persoonlijk contact te maken, maar dit elke keer onderdrukt omdat ik er niets mee opschiet en misschien voel ik mij er zelfs wel slechter door.
Die tijd heb ik in eerste instantie gebruikt om veel te lezen van bps, met name de verschillende vormen (bij mij naar mijn idee de stille variant al is het voor mij onbekend of er al een diagnose is of niet, krijg hier niet echt hoogte van), ervaringsverhalen, verhalen van de non's. Ik ben er toen achter gekomen dat veel verhalen op elkaar lijken, hoewel elk in zijn eigen bpskarakter, en ook de nons die bij dit karakter horen zijn vergelijkbaar. Dit was voor mij erg confronterend, dus het tweede deel veel over mezelf gelezen en mijn eigen valkuilen gespot. Nu nog kijken hoe het komt dat ik bepaalde valkuilen heb en hoe ik dat beter kan begrenzen.

Maar ja, de zakelijke dingen moeten ook worden afgerond en dat is de afgelopen weken in een versnelling geraakt. Uit fatsoen heb ik dit elke keer netjes bij haar aangegeven. Dit zodat het voor haar ook een voorbereiding zou zijn en het niet allemaal patsboem handtekening zou moeten zijn. En toen was er mijn valkuil. Ik had gedacht dat ik er verder in zou zijn, zeg maar mijn eigen proces, maar ik ben er toch weer ingetrapt.

Op een gegeven moment zou er een afspraak gemaakt kunnen worden en omdat ik alles verder al had geregeld was er de afspraak dat ex dit zou regelen. Maar toen kreeg ik de opmerking of ik dat ook niet wilde doen, want....
Dit schoot mij in het verkeerde keelgat, want ook het afsluiten van alles (wat ze aangeeft dat ze wil) is iets wat je samen moet doen en dat ik al heel veel gedaan heb om haar met zichzelf bezig te laten zijn en niet mij als trigger te hebben. Hierbij aangegeven dat ik geen ruzie hier om wil of zo, maar dat ik naar mijn idee al genoeg heb gedaan.
Ze wilde zelf ook geen ruzie, maar uiteindelijk vriendschap. Ik Gaf aan dat ik als laatste wist dat ze me had uitgescholden voor manipulator en dat ik haar woorden in de mond legde (de reden van afstoten contact) en dat ik dus dacht dat ze me niet mocht en dus uiteindelijk ruzie hadden, en ik niet wist hoe de wijzer er nu voor stond. Doelend op dat ik niet wist hoe ze over mij dacht

En toen kwam de valkuil..
Mail die terug kwam was dat haar eigen wijzer alle kanten op ging, ze met zichzelf nog in een rollercoaster zat, etc. etc. Maar met name weer de zin dat ik veel beter verdien dan haar en dat ze mijn liefde niet verdiend is een trigger voor mij. Ik dus weer een uitvoerige mail met dat ik het lastig vind, dat iedereen liefde verdiend en ook zij, dat ze toch wel een sterke vrouw moet zijn etc. etc. Nog wat mails met gevoelens en gedachtes van haar er in, waarbij ik (voor mijn idee) steeds behulpzaam reageer. Als laatste reageert ze dat wanneer ik niet meer wil reageren ik dat niet moet doen plus nog aanvullende dingen. Mijn laatste reactie; ik vraag hierin wat ze precies bedoeld met bepaalde uitspraken en waarbij ik aangeef dat we beide moeten aangeven wanneer we niet meer willen reageren en waarom. En dat was het laatste contact, nu al een week geen reactie terwijl op de vorige mails al naar een paar uur reactie kwam.

Het voelt voor mij als ben ik weer even binnengehaald. Ik reageer weer en dat is voldoende. Ze verteld net genoeg om mijn helperssyndroom weer te activeren. Het gaat bij deze verhalen ook 90% over haar of haar gevoel. De enige keren dat het over mij gaat is het moment dat ik mijn eigen dingen aangeef en dan volgt er een korte reactie van sorry dat ik dit veroorzaakt heb of sorry dat ik dit doe, sorry. Ik zou er nog begrip voor op kunnen brengen als ze aangaf dat ze het te druk had of dat ze het lastig vind om te reageren, maar er komt helemaal niets en dat frustreert. Ze is dus toch weer onder mijn huid gekropen en er weer uitgesprongen. En ik vind het stom van mijzelf dat ik dat weer heb toegelaten. Ik kan haar voor mijn gevoel alleen niet "in de steek" laten omdat ze toch echt met zichzelf aan de gang is.

Nou ja, nog een paar dagen en dan zijn we ook financieel uit elkaar en dan maar kijken wat de toekomst brengt. Al denk ik van mezelf dat dat niet meer romantisch zou kunnen zijn. Hoe graag ik dat ook wil of niet. Afwachten dus.

Groeten Fries
(4992) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-28 12:30:00
hoi smurf en dikke traan,

Ik hoef jullie natuurlijk niet te zeggen dat ik met exact dezelfde vraag zit:-) en met ons nog vele anderen die ook hier lezen.
Wat betreft opzet.....ik dacht dat door woede ook de eerste maanden mijn relatie van 3jaar. Als je wat verder in de
verwerking bent dan ga je je realiseren dat het eigenlijk gewoon een verschrikkelijke psychische ziekte is
die het leven van het ex bepaald. In mijn ogen gaan ze gelang heftigheid van de ziekte allemaal door bepaalde
fasen. echt sorry zeggen?.....Denk dat je lang kan wacht totdat je ex voldoende therapie heeft gehad om zelfreflectie te
kunnen toepassen en kan inzien wat ze heeft gedaan (en dat doet haar heel veel pijn). Op dit moment doen ze maar 1 ding
en dat is rennen, heel hard rennen, weg van alle pijn en zich storten in nieuwe heftige ervaringen (lees emoties)
en nieuwe romances waardoor even, heel even, alle pijn verdwenen is.

- idealisatie, verliefdheid
- romance en zichzelf 200% geven (op het zieke af)
- pijnlijke gevoelens komen weer
- vluchten/depressief
- pijn doen/kwetsen
- nieuwe partner/ zelf beschadiging
cirkel is weer rond...

Vreselijk om na de achtbaan rit uit het karretje gegooid te worden en te zien hoe je ex vervolgens die geweldige "ride" gaat maken met die ander
in haar leven die nu ineens net zo belangrijk en speciaal is als jij....man wat doet dat pijn en wat kunnen we ons dat totaal niet voorstellen hoe ze dat kan.
Zo'n geweldige en heftige verliefdheid maak je immers niet zo vaak mee toch?....

Al met al dus erg begrijpelijk waarom we achterblijven met veel pijn en een open einde. Probeer door tijd alles een plekje te geven en realiseer je
dat je ex straks ook weer de andere fasen in gaat en dit voor haar ook slopend is. In haar leven met het gedrag wat ze nu vertoont zal er geen echte liefde en houden van kunnen zijn....
Het enige wat er voor haar kan zijn is hopen...hopen dat dit keer de pijn niet terug komt....Het is een kwestie van tijd wanneer ze wakker worden, sommige worden dat (zoals belinda) en sommige misschien wel
helemaal nooit of vinden het gewoonweg te pijnlijk en kiezen de korste weg

@Belinda, Tnx voor je vraag en met mij gaat het gelukkig steeds beter. Ik ben nog steeds single en vind dat op dit moment voor mij de beste keus. Ik heb alle tijd om mijn relatie een plekje te geven en stil te staan bij alles wat gebeurd is. Hier stukjes te schrijven en veel te lezen. Langzaam zal volgend jaar de tijd wel weer komen dat ik aan een nieuwe relatie moet denken maar ook dan wil ik er 100% voor gaan wat mijn toekomstige meisje ook verdient:-). Hopelijk gaat met jou ook alles nog steeds goed en klim je er langzaam uit. Erg goed wat je doet en hoe je je gedrag zelf door hebt gekregen! petje af!

Wens iedereen veel liefde en sterkte toe!

Jongen uit Brabant
(4993) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-28 12:59:00
dag lieve mensen allemaal. ik lees hier nog altijd mee en leef ook met allen mee.. tot schrijven kom ik zo moeilijk, met mijn dochter gaat het niet zo goed, is gedwongen opgenomen geweest en dat was eigenlijk haar beste periode, maar nu ze weer thuis is (op haar studio) manipuleert en chanteert mensen, mij niet in het minst... ze geeft niet af, k moet gsm en telefoon afleggen en bovendien is ze met mijn gsm weg omdat de hare weer zogezegd eens gepikt was, net zoals een aantal weken geleden, ze eist geld , maakt bij iedereen schulden, ook in winkels of gewoon bij de bakker, kwam hier gisteravond rond tien uur ineens aanzetten met een (stoned) jonge gast (ik schat hem 18 jaar, zijzelf is 31), maar ze kwam vooral om me geld af te dwingen om vandaag met hem naar de rue de brabant te gaan shoppen... bLeek dan dat zijn moeder naar hem op zoek was en hem kwam ophalen, omdat ze goed wist dat hij stoned was en bij mijn dochter wou blijven slapen en geen cent meer had terwijl ze hem wel zakgeld had gegeven..
(4994) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-29 08:54:00
Hai mensen!

Wat een gezellige drukte allemaal! 'Leuk' om weer te lezen over Fries, jongen uit Brabant en Celine natuurlijk.

Bedankt voor de bedankjes ook. En ja Fries, het 'helpers of zorg gebeuren' hoort idd bij mijn BL. Dat weet ik. Naast dat het ook gewoon een karaktertrek is hoor (maar dat loopt natuurlijk ook elkaar). Bij mij thuis vroeger dobberden zieke eenden in tobbes, werden aangereden konijntjes verzorgd en verstoten diertjes met de fles groot gebracht. Als ik een diertje mocht 'kopen', zoals een muis of een hamster, dan koos ik degene zonder staart of die een oog miste. Voor kinderen die gepest werden, kwam ik op. Vanaf kleins af aan was ik zeer gevoelig voor leed in de wereld, en voelde altijd een drang daar iets aan te doen. Dat komt nog steeds veel mensen, etc. ten goede (ook in mijn werk nu bijv waar ik op kom voor kwetsbare jongeren die de overheid voor het gemak maar even probeert te vergeten), maar ik moet goed de balans zoeken. In de therapiegroep hadden ze het op een gegeven moment ook door. Ik ging daar natuurlijk ook lekker mee zitten therapeuten :), een prima techniek om niet bij je eigen kwetsbaarheid te hoeven komen natuurlijk. Wie zorgt, voelt zich sterkt. Het is voor mij dus een manier op me sterk en nodig te voelen. Tot op zekere hoogte heeft een ieder dat hoor, denk maar na over hoe goed het (tijdelijk) voelde om voor je kwetsbare BL te zorgen ;). Maar voor mij is het belangrijk dat het geen afleiding is van gevoelens mbt mijzelf. Nu ik niet meer veel drink, drugs gebruik, vreemd ga en andere hysterische dingen doe, kan ook dit weer een dingetje zijn. Maar de groep let daar goed op hoor! Niets ontgaat ze. Echt prachtig om te zien.

En goed hoor Fries, dat je je er zo in verdiept hebt, en je eigen valkuilen ontdekt. Ik begrijp je ook mbt dat 'onder je huid kruipen''. Wat dat betreft is totale afstand, geen enkel contact, echt het allerbeste, al schreeuwt je hart soms om wat anders. Ik hoop dat na het afwikkelen van je financien, je ook echt helemaal voor jezelf kunt gaan kiezen.

Net als de jongen uit Brabant doet :). Goed om te lezen dat je langzaam uit je rouwproces komt, en langzaam toe werkt naar een leven voor jezelf, met daarin misschien wel plek voor een nieuwe relatie. Heb je nu wel door waar je eigen valkuil ligt? Voor een nieuwe relatie strax is dat natuurlijk absoluut van belang. Het is goed om 100% voor een relatie te gaan. Maar misschien zou ik liever zien dat je zou zeggen dat je er voor 50% voor gaat, en die andere 50% lekker voor jezelf houdt :).... Overigens ook direct een geweldig advies voor mijzelf, haha!

Sterkte met Jouw dochter Celine. Zo te lezen heeft ze niet veel geleerd. Hoe moeilijk als moeder liefdevol te blijven en toch grenzen te stellen. Het lijkt me nog zoveel moeilijker dan een partner met BL. Sterkte.

Als laatste. Natuurlijk vind ik het fijn mensen op deze site te ondersteunen. Maar door jullie verhalen word ik ook geholpen. Daarom ben ik toch voornamelijk hier. Ik leer er iedere keer weer van, krijg meer inzicht in BL en wat het doet met de ander. Daarnaast interesseren menselijke relaties, motieven en beweegredenen, mij mateloos. Dus dank jullie allemaal voor jullie openheid! En nu maar duimen dat Nederland door de achtste finales komt!!!!

Liefs,

Belinda
(4996) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-29 12:23:00
bedankt belinda voor je woordjes van steun aan mij en ook aan vele anderen hier.Ik denk ook aan jou en hoop dat het goed mag blijven gaan met jou en je de weg verder kan bewandelen die je ingeslagen bent!!
ik vraag me ook af hoe het met exile gaat en of hij sterk genoeg is geworden om zijn eigen leven terug op de rails te krijgen!! en of ik volgend jaar die pint nu zal mogen trakteren!!
ook ijsbeer en de anderen gaan vaak door mijn gedachten. misschien ijsbeer, heb je al in de verte een fijn iemand ontdekt die je nieuwe liefde en ruimte kan brengen.ik wens het jullie allemaal zo toe!!
liefs en sterkte, celine
(4997) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-29 13:18:00
Ha Forumposters en lezers,

Het is al weer eventjes geleden dat ik (IJsbeer) hier actief ben geweest (wel regelmatig jullie verhalen nog gelezen) en ik ben jullie allemaal niet vergeten hoor, ik blijf op de achtergrond jullie volgen, zij het niet meer dagelijks, dat haalt nog veel te veel naar boven.

Het leven is op gevoelsvlak een soort lijdzaam doorgaan omdat je door moet (aangeIen de tijd niet stopt) en dat wat je graag zou willen bereiken achter de horizon verdwenen is terwijl je weet dat het niet weg is. De wond is nog steeds wagenwijd open, onaangetast door de tijd, met verse randen. Het gemis is gebleven, mijn doel voorbij te zijn geschoten is in plaats van actief 'houden van' gekomen. Het gouden randje is van mijn dagen af. Ik kan soms nog ineens genieten, direct gevolgd door het gevoel dat ik dit moment niet met haar kan delen, het compleet voelen qua geluk is er af.

Ik probeer goed voor mezelf te zorgen, ga niks uit de weg, maar mijn hart is niet meer van mij. En intuitief wist ik dat dit zo zou zijn. BPS of niet, zij was al voor ik wist wat er speelde mijn beste vriendje op deze wereld en oversteeg alle andere eerdere relaties. En nog steeds is ze dat voor mij, ook al is ze nu niet dichtbij. Ik weet dat we bij elkaar horen, dat het klopt zoals het nog nooit geklopt heeft met iemand en dat dat bij haar ook zo voelt.
Mensen om ons heen viel het op, zelfs wildvreemden maakten er opmerkingen over. Het was goed wat wij hadden, compleet.

Inmiddels is de zomer begonnen en staat hier een glimmende cabrio voor de deur. Cadeautje aan mezelf, mijn oude auto was aan vervanging toe. Heerlijk zonder dak toeren met zon en wind in je haar. Weer leven met het weer. Excuses bedenken om te moeten rijden.
Zo kwamen we vorige week zaterdag in het buitengebied terecht en ons pad werd gekruist door een 25 tal koetsen door paarden getrokken met uitgedoste berijders in kleding uit de oude tijd. We volgden ze tot aan de verzamelplaats bij een oude molen waar men zou lunchen.
Samen met mijn dochtertje liep ik het veld op en maakte een panorama foto van de naast elkaar opgestelde rijtuigen. We liepen van rechts naar links langs de diverse paarden en koetsen en toen stond Monique daar 5 meter van mij af haar lunch uit de volgauto te halen. Ik had haar aanwezigheid niet opgemerkt maar gevoeld. Ik keek op: Oranje geel hesje aan, spijkerbroek, haar wild door de war, met haar rug naar me toe. Ze liep vervolgens richting de molen om samen met anderen te gaan eten. Ze ging zitten met het zicht op het veld waar de paarden en koetsen stonden, iets aan het oog onttrokken door een auto.

Ineens met haar geconfronteerd te worden werkte verlammend. Ken je het gevoel een ruimte te betreden waar zich 'nog iets' ophoudt? Dat kriebelend gevoel, de onrust, je zintuigen ineens op scherp. Net als de reclame die visualiseert wat de nieuwste Nespresso koffie met je doet schoten bloeddruk, ademhaling en hartslag dramatisch omhoog, kippenvel en mijn nekharen omhoog en door de stoot adrenaline kwamen als vanzelf beelden uit herinnering naar boven en gevoelens wisselden elkaar af in rap tempo, dit alles in luttelijke seconden. Alsof je knock out geslagen wordt terwijl je het totaal niet aan zag komen. Bam...
Geen woorden nodig, alleen haar nabijheid ineens was al genoeg herkenning.

Of ze mij gezien had, nee, ze had continu met haar rug naar mij gestaan en had geen enkel teken van herkenning gegeven. Toch leek het er even later op dat ze onze kant uit keek op het veld, vanachter de auto rekkend om heimelijk over de motorkap te kunnen kijken maar schijn kan ook bedriegen, genoeg mensen en paarden hier om naar te kijken.
We bleven bij de rijtuigen en paarden en zij zat helemaal aan de andere kant van het veld.
Ik besloot me aan mijn afspraak te houden om geen contact met haar te leggen want ze had alle tijd nodig om van mij los te komen, zoals ze het had verwoord.

We vertrokken na een klein half uur. Alle paarden geaaid en alles gezien. Monique was nergens te zien, uit het oog verloren. Maar beter ook. Toen we langs de molen liepen om het terrein te verlaten hoorde ik ineens haar stem. Bam! Ze stond op de balustrade en riep iets naar de mensen beneden haar. Er stond een rij bij de wc's zei ze en ze lachte. Bam!
Het gevoel dat daar de vrouw stond die bij mij hoort werd naar binnen gestompt vuist Mike Tyson grootte. Ik hapte naar adem na de rake stoot in mijn maagstreek en het gevoel dat ik alleen maar kon wachten op wanneer ze weer bij me zou horen drong tot me door. De nutteloosheid van het bestaan, het in de wacht moeten staan en niets pro actiefs kunnen doen alleen lijdzaam afwachten was ineens z tastbaar. Ik was geheel van mijn stuk door wat de herkenning van haar stem en haar lach teweeg bracht. Dit was ze. Nu of in een ander leven, wij horen bij elkaar.
We liepen verder, zij had ons niet gezien. Maar beter ook, zo kon ze het gevecht tegen haar gevoelens voortzetten, mij met ratio proberen te vergeten. Alle heftige gevoelens die ik bij haar opriep gewoon uitzetten, parkeren, negeren.
En zouden het haar gevoelens blijven mocht ze ze ooit niet meer onder controle kunnen houden. Dat was geen kwestie van f het zou gebeuren, slechts een kwestie van wanneer, wist ik nu zeker, zei mijn intutie. En die had nog nooit gefaald.

Zondag eind van de middag opende ik Whatsapp. Er was iets veranderd, maar wat? Bij de oude apps van Monique stond plotseling een profielfoto. Nadat ze me geblokkeerd had was die verworden tot een grijs rondje. En nu ineens...
Ik opende de oude chat en Whatsapp gaf haar status aan.
Even later zag ik dat ze online was geweest. Huh? Was ik nu gedeblokkeerd?!
Later die avond was alles weer grijs en gesloten. Had ze me wl gezien dan?
En had ze me iets willen zeggen maar weer eens niet de eerste stap durven zetten? Toch maar veilig alles weer geblokkeerd, de status quo gehandhaafd, het was haar weer gelukt haar gevoelens te onderdrukken, die ze liever wegstopte omdat ze zo moeilijk voor haar te hanteren zijn?

Ik keek van de week de foto's door. Foto's van alle koetsjes die langs de cabrio reden. Nergens Monique op te zien. Dan had ze in de volgauto gezeten die achter de eerste politiewagen reed.
1 panorama foto, die ik gemaakt had toen ik het veld op liep. Te ruim genomen, de zijkanten konden eraf gesneden worden; er stonden geen koetsjes op.
Toen ik inzoomde op de linkerzijde om te knippen stond daar iemand in geel oranje met een spijkerbroek en warrig haar, naast de volgauto. Ze deed net haar zonnebril af om beter te zien. En keek recht mijn kant op met een verbaasde blik. Ze had me dus al opgemerkt vanaf het allereerste moment. En ik had haar op de foto, dat is toch geen toeval meer...

Het deed me denken aan haar pyjama. Met een zebraatje op het shirt en kleine zebraatjes op haar broek. Ik moest lachen toen ze hem aan me liet zien. Vertederend een volwassen vrouw in een pyjama met kinderprint, ze kroop tegen me aan en trok mijn armen om haar heen. Ze vroeg: 'Je vindt het toch niet erg dat ik zo ben?' Ik lachte en kuste haar: 'Je bent de som der delen en dat maakt je mooi en lief voor mij'.
Toen ik de volgende morgen in de auto stapte stond de radio aan. Macklemore - Thriftshop.
Tot ik dit zinnetje hoorde in de tekst van het tweede couplet: ''ll take those flannel zebra jammies, second-hand'...
Dat is geen toeval. Dit moet zo zijn, wij horen bij elkaar, nu of in een volgend leven.
Doe maar nu, 'I am tired of loving with no one to love'.

IJsbeer.

Nb. Sinds vrijdag ben ik niet meer geblokkeerd.
Nog geen berichtje gehad, maar er staat ineens weer een lifeline open nu al weer 3 dagen
(4998) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-29 13:49:00
Iedereen bedankt voor de reacties.

Dus een BL weet wel wat die impulsief heeft gedaan maar durft geen excuses aan te bieden omdat ze dan weer denken dat ze weer fout zijn. Zijn ze toch? Waarom wordt hun altijd de slachtofferrol toegespeeld. Ik ben nu op papier 2x bedreigd, standaard gezien meld je het veelal toch aan de politie? Omdat ik het weet wat ze heeft doe ik het niet, maar er zijn meer die het niet weten. Wat is een verstandige keuze?

Dreigen kunnen ze en dagelijks hun beroep uitoefenen bij hun werkgever. Je mag alles ondervinden en ze gaan naar hun werk of er niets aan de hand is. Een ander zou wel eens naar de politie kunnen gaan en dat kan zelf ten koste gaan van haar werk. Dus wat is wijsheid ? Als ik haar waarschuw als ik niks doe dat er wel eens een ander geen enkele medelijden mee heeft om het wel te doen. Dan is ze verder van huis.

Ik heb hierbij hele grote vraagtekens???

Smurf
(4999) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-29 22:02:00
Hai,

Hup Holland hup, ik ben blij :)... Behalve de fantastische wedstrijd ook een heel mooie dag met partner gehad. Vanmorgen voelde ik dat ik hem wilde gaan afstoten. Ik voelde weerstand en boosheid naar hem, en wist echt niet waarom. Mijn partner is veel toegankelijker en begripsvoller dan vroeger. Dus toen ik niet zo leuk deed, was er heel goed over te praten. Voor mij was het even moeilijk. Je bent zo gewend om met ruzie afstand te creeren. Dat geeft mij dan de kans om tot mezelf te komen. Nu deed ik dat niet, en we hadden een mooi gesprek. Hij hield me echt een spiegel voor, en ik zag wat ik deed. Jonges, wat confronterend. Dikke tranen natuurlijk. De wijze waarop ik projecteer is soms bizar. Het zien geeft verantwoordelijkheid. Ik kan me niet meer met een gerust hart misdragen. Ergens mis ik het, het was ook makkelijk. Een soort pfffffff....die is weg.... En nu, nu moet ik iets met hem, en al mijn emoties. Pittig! Maar als zo'n dag als vandaag dan weer liefdevol eindigt, ben ik zo trots, op hem, en mezelf. Als je dit mocht lezen (hij leest wel eens mee); dank je lieve schat!!!

Maar goed. Ik las het mooie bericht van IJsbeer. Goed om je te horen! Heb je wel eens gedacht aan het schrijven van een boek trouwens. Je schrijft echt mooi en meeslepend. Wel ben je nog steeds in haar ban. Ergens jammer. Ik gun je zoveel meer. Maar wie weet, het leven kan raar lopen :)... Ik hoop dat het verhaal loopt zoals jij dat wilt, en Ik hoop dat je weer wat meer schrijft hier!

Dank voor de dank Cline! Sterkte he!

En Smurf, ik heb altijd heel goed sorry kunnen zeggen. Echt, voor elke streek die ik leverde. Vaak voelde ik me ook rot of schuldig. Soms ook niet, afhankelijk van de fase in de relatie. Maar stoppen met het gedrag was veel lastiger dan sorry zeggen. Dat kon ik dan vaak ook niet.
Overigens denk ik dat als zij jou blijft bedreigen je gewoon aangifte moet doen, BL of niet. Maar dan is het wel handig dat je haar, en haar dochter, echt met rust laat. Blijft ze dan toch nog dreigen, dan zou ik echt naar de politie gaan.

Zo, nu Griekenland -Costa kijken!

Fijne avond nog!

Liefs,

Belinda
(5004) Reactie van een bezoeker van de site!


2014-06-30 12:24:00
Belinda, bedankt , overigens een correctie . Ik laat het met rust ik ben na de bedreigingen door haar benaderd. . Ze wilde mij spreken toen heb ik gezegd op mijn voorwaarden. ... Ja tot heden niets meer vernomen wat ze wel heeft toegezegd. Tussendoor haar dochter een fijne vakantie toegewenst en gezegd : je ziet me niet meer , omdat er wat is voorgevallen tussen je moeder en mij . Geen uitleg. Van haar een bedreiging terug gehad( copie moeder )en daarna ook van haar moeder snachts... Smurf
(5006) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-06-30 19:50:00
Hallo lieve mensen,

Ik heb op dit moment een relatie van 4 jaar met mijn vriend, die ook al enkele jaren de diagnose borderline heeft. Hij is er altijd eerlijk over geweest en ik heb me bewust nooit verdiept, omdat ik hem wilde leren kennen als persoon en niet als "patint". Natuurlijk zijn er heftige momenten geweest in die 4 jaar. Maar iedere keer leerden we van elkaar en hadden we ons leven redelijk op elkaar ingespeeld. We hadden geleerd afstand te nemen, indien het echt te verhit zou raken. Nu zijn we sinds 6 maanden ook papa en mama geworden van een geweldige zoon. En dat is heftig. Ik had zelf al erg veel moeite met de hele verandering. Hij bleek veel te huilen door voedingsproblemen en heb zelf een burn-out gehad. Nu ik mij redelijk op het positieve pad heb getrokken en weer langzaam aan het werk ga, merk ik pas hoeveel moeite het kost voor mijn vriend om de vaderrol op zich te nemen. Net als vele BLers is hij volledig afgekeurd en ikzelf heb een fulltime baan. Ik vraag me nu af, hoe ik ooit heb kunnen beslissen om met hem voor het ouderschap te kiezen. Ik kom regelmatig thuis terwijl er overal vieze luiers, vuile kleren en vieze melkflessen liggen. Ik moet het hem voorkauwen dat onze zoon ook wel eens schone kleren of een bad moet hebben. Nu ik alle verhalen zo lees, voel ik me zo dom dat ik me nooit verdiept heb in zijn situatie. Nu staat onze relatie echt op kiepen, want hij kan natuurlijk nergens op aangesproken worden. Ikzelf denk, relativeer, geef grenzen aan, probeer hem te begrijpen, loop op eieren of leg honderd keer uit hoe ik me voel. Niks helpt. Hij pikt alleen de negatieve dingen uit mijn woorden of sluit zich af waardoor ik tegen de muur praat.
Ik ben moe alle ballen in ons gezin in mijn eentje omhoog te houden. Hij snapt het niet en kan er niks mee. Maar ik sta nu echt op het punt om voor mij en m'n zoon te kiezen, hoeveel ik ook van hem houd. Ik realiseer me nu hoezeer hij mij negatieve energie geeft en dat wil ik mijn zoon besparen. Hopelijk hebben jullie wat tips voor me. In ieder geval bedankt voor jullie verhalen. Ik lees nog ff mee.
Groetjes,
Appel
(5007) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-01 06:48:00
Hai Smurf,

Ik snap je hoor. Maar nu idd naar niemand meer reageren, ook niet naar de dochter, en ook niet op haar mailtjes van je ex, etc. Dat is de enige manier. Al kan negeren er ook nog voor zorgen dat je een paar bedreigingen te verwerken krijgt :). Maar als je dat allemaal echt niet meer wilt, is er maar 1 advies: 0 contact. Echt helemaal 0. Al gaat dat totaal tegen je gevoel in. En dat voor een lange tijd :)... Succes!

En Appel, wat moeilijk voor je. Ik heb BL (trekken), mijn vriend heeft ADHD, (en wat trekken op anti-sociaal, narcistisch vlak). Toen wij (nu alweer 11 jaar geleden) een zoon kregen, klapte onze relatie ook. Het ouderschap geeft drukte en stress, en in dat soort situaties komt de stoornis in volle glorie tot uiting. Ik heb destijds ook voor mijn kind en mij gekozen. Ik denk dat je die verplichting hebt als moeder. Toen ik samen met mijn zoon ergens anders ging wonen, heb ik op een heel mooie en goede manier mijn moederrol kunnen vervullen. En zie nu, 10 jaar later, hebben we toch nog met elkaar een prachtig gezin. Gisteren zaten we op het balkon en gaven elkaar een 'high five' omdat we het hebben gered, en met veel vertrouwen uitkijken naar onze toekomst. Ook tussen jullie hoeft het dus niet het einde te zijn. Maar voor nu: het kind staat voorop, dus handel daar naar! Sterkte!!!

Lieve groet,

Belinda
(5008) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-01 08:21:00
Oh lieve Appel,

Wat een drama!
Ik denk niet dat dit goed gaat komen! Als ik jou was zou ik apart gaan wonen, proberen om op die manier weer een samen te creren. Lees wat ik meemaak met een persoon met borderline en nee, met hem kinderen opvoeden was nooit gelukt, of de kids hadden heel veel stress gekregen van de situatie. Het voelt vaak alsof je drie kinderen hebt. Het zijn patronen, even gaat het goed en dan is er weer een terugval. Het feit dat ik regelmatig moet zeggen dat hij zichzelf goed verzorgt, enz zegt al genoeg... Pfffff en zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan waarom ik er niet snel voor zou kiezen om met iemand die borderline heeft en niet aan zichzelf werkt kinderen op te voeden... Zelfinzicht lijkt er lang niet altijd te zijn, pas als de bom ontploft is komt het inzicht... Helaas gebeurd er keer op keer hetzelfde.

Mensen veranderen wel, maar alleen als ze dit zelf willen en het gaat heel langzaam, in een zware periode zul je weer een terugval zien.
Groetjes Petra
(5009) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-01 15:18:00
Helaas is alles anders gelopen dan verwacht. Ik wilde afstand houden maar dat is mij niet gelukt. We hebben de afgelopen 2 weken toch elkaar regelmatig gezien en opzicht ging dat steeds goed. We waren (voorlopig) vrienden en zouden elkaar de tijd geven. Zaterdag had ik haar nog gezegd dat ik niet blijf wachten en gewoon verder zal gaan, ik wil wel een relatie. Daarop zei zij dat ze dat erg jammer vond omdat we elkaar de tijd zouden geven. Maar ze begreep het wel.

Nu vandaag heeft zij mij keihard op mijn hoofd laten vallen. Haar ex-vriend is terug gekomen, min of meer, en zij is erachter dat zij meer van hem houdt dan van mij. Ze wil met hem verder, maar het schijnt dat hij al een ander heeft en niet meer met haar verder wilt? hoe het precies zit weet ik ook niet direct. Feit is dat zij opeens mij volledig heeft afgestoten.

Ik heb haar nog ff gesproken en zegt, dat ze de afgelopen weken niet wist waar ze stond en na vandaag is haar dat wel duidelijk. Ze wil hem terug maar kan hem waarschijnlijk niet meer terug krijgen. Haar verhalen zijn sowieso zeer verwarrend want de ene keer wil zij hem niet meer en de andere wil hij haar niet meer??

Waar ik dan nu sta weet ik in ieder geval wel, zolang haar gevoelens voor hem zo sterk zijn hoef ik niks te verwachten. En ik kan ook niet gaan afwachten totdat ze weer bijdraait. Dat kan de volgende week zijn de volgende maand of jaar, of nooit meer.

Ik weet ze houdt van mij maar het is helaas niet sterk genoeg om zich aan mij te binden.
(5010) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-01 22:08:00
Hallo allemaal,

Ik heb sinds kort deze site ontdekt en heb alles even gelezen. En ben best wel geschrokken. Ik zie heel veel dingen staan die mij heel bekend voor komen.
Laatst is de diagnose vastgesteld dat ik mogelijk zelf borderline heb. ( Ik voldoe aan een paar symptomen). Aan een kant ben ik opgelucht omdat nu duidelijk is waarom ik ben zoals ik ben, en aan de andere kant schaam ik me, en weet ik niet zeker of ik het wel heb, aangezien ik al 10 jaar bij psychologen kom. Sinds me 16e. Toen plakten ze mij het etiket depressief op. Waar ik het niet eens mee was, aangezien ik niet voor langere periodes somber en down was.
Ik ben 7 jaar getrouwd, en eigenlijk nu pas komt het echt naar voren. We hebben tijden apart gewoond, omdat mijn man in het buitenland woonde, en om bepaalde redenen niet bij elkaar konden zijn. Nu sinds bijna een jaar wonen we echt definitief samen. En het gaat verre van goed. Er is constant ruzie, ik ontplof om bijna alles ( achteraf gezien ging het meestal om niets) Kan absoluut geen confrontaties aan, we kunnen niet goed communiceren, eindigt altijd op ruzie, zelfs vechten. Vlieg hem soms letterlijk naar de keel. Ik schaam me hier absoluut om, en heb achteraf dan erge spijt. Mijn man weet hier niet goed mee om te gaan als ik de ene dag heel lief voor hem ben, en de volgende dag een monster. Hij is geen prater, dus hij kruipt in zijn schulp, dan word ik nog bozer , en dan escaleert de boel. heb hem meerdere malen op straat gegooid, en dacht dan echt nu is het echt over punt. en de volgende dag stalk ik hem met telefoon en smeek ik hem bijna om terug te komen, en beloof hem dan dat het niet meer zal gebeuren. Ben ook jaloers als ie even weg is word ik gek, haal ik allemaal dingen in me hoofd, terwijl er absoluut geen aanleiding is om hem te wantrouwen. Ik snap eerlijk gezegd niet dat hij het zo lang bij mij uithoudt, ik zelf zal niet met zo iemand als mij kunnen leven. Ik word gek van mezelf. Van het een op het andere moment ben ik een totaal ander persoon. Nu kan ik de wereld aan en over 5 minuten stort die wereld in. Nu ben ik gek op me man en het volgende moment haat ik hem. Hij begint het nu ook niet meer te pikken en reageert ook agressief, dat werkt alleen averechts bij mij, want dan word het alleen maar erger. Er is gezinstherapie voorgesteld waar hij vriendelijk voor heeft bedankt. hij weet nog niet dat dit is vastgesteld, en ik hoop eigenlijk dat hij nu wel een keer meewilt, zodat hij in gaat zien, dat dit niet de ware ik is, maar een psychische aandoening.
Ik zou graag in contact willen komen met mensen die mensen met borderline kennen of zelf hebben. Want het is allemaal nieuw voor mij.

Sterkte allemaal
Aylin
(5011) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-02 02:00:00
Aylin , het lijkt een copy van mijn verhaal dan in een zeer korte tijd. Probeer hem in iedere geval mee te krijgen naar je therapeut. Sterkte

Belinda , je geeft super tips en adviezen..
Een andere vraag.: ik weet dat mijn "ex" vriendin uit haar werk veel contacten via chat onderhield zgn uit begeleiding. Ik had daar vraagtekens over omdat ik daar niets over mocht vragen. Ik heb nu een andere idee. Het zijn haar contacten om misschien vreemd mee te gaan? ( ze was heel veel in haar vrije tijd mee bezig) De laatste weken voor ze op een asociale manier plotseling met me verbrak en zeker de enkele keren nadien dat ze weer contact opzocht benaderde ze mij op een manier dat ik zgn haar patient ben. ( natuurlijk zij doet niks fout,altijd de ander) ik ben in haar ogen ziek ipv haar.

Nu de vraag, als dit zo is dan is misschien heel veel leed aan het veroorzaken , niet alleen bij haar zelf maar ook bij vele (vrijgezellen) mannen die in haar web vliegen. ( ze is sluw) is het dan niet verstandig voor haar veiligheid en voor anderen zodat het misschien niet tot zeer ernstige situaties kan gaan leiden om vroegtijdig wat te ondernemen? Ik heb een zeer correcte brief (email) geschreven ,alles uitgelegd ,spiegel, ook om te zijn. Etc om die na enkel weken haar te sturen. Niet als haar therapeute te zijn , daarvoor heeft ze therapie voor. Maar ik heb de vermoeden dat het veel erger is dat haar therapeut weet, laat staan ik weet niet eens wat ze daar doet of komt, heeft ze alleen medegedeeld.

Het laatste contact uit liefde? Ik ben ijzersterk om dit te kunnen en overigens ook iets vsn dit accepteer ik niet. Smurf. ( email nog niet verstuurd)
(5012) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-02 07:09:00
He Aylin!

Hartstikke welkom! Ik ben blij dat jij er bent, want dit is voornamelijk een site voor partners van BL-ers. Echter heb ik BL (trekken), maar hield het op de BL sites niet goed uit. Ik voelde me daar een soort van slachtoffer, met zijn allen klagen over onze BL, al die emoties. Nee, dat werd zelfs mij, emotiechick alom, teveel. Hier op deze site kan ik mijn verhaal delen, leren over mijzelf en wat mijn gedrag doet met anderen, en ook nog inzicht bieden in de stoornis. Nu is het wel zo dat ik reeds in rustiger vaarwater verkeer. Naar wat ik zo lees, ben jij 26. Dat zijn 'de apenjaren' (schreef jij dat niet eens, jongen uit Brabant :) van de BL. Je zit dus echt op je top qua gekte, haha. Ja, ik bekijk het altijd maar met wat humor, maar als je zo midden in je wanhoop verkeert, zoals jij nu, is het leven pretty tough :)...

Het is idd zo dat als je samen woont je BL meer tot uiting komt. Omdat onze identiteit niet goed 'afgebakend' is, verliezen we als het ware onze grond onder de voeten. We verliezen als het ware ons zelf. Wat volgt is een soort raar reactief gedrag op wat de ander doet, maar ook op die storm van emoties die je dagelijks teistert. Heavy shit, ik weet er alles van. Van belang is dan ook echt dat je met jouw BL aan de slag gaat, en je partner hierin betrekt. Voor jou zal echt alleen intensieve therapie gaan werken.
Overigens lees ik ook dat er geweld is binnen jullie relatie. Voor mij ook herkenbaar. In de relatie die ik nu heb, heeft er ooit ook fysiek geweld gespeeld. Ik moet je wel zeggen dat als je eenmaal in de cirkel van geweld zit, je er bijna niet uit komt zonder afstand te nemen (dus bijv apart wonen). Dat is een les die ik destijds leerde van een vrouw van stichting huiselijk geweld. Ik zal dat nooit vergeten. Ik wilde maar terug naar huis, en ook zoals jij therapie voor het gezin, en zij bleef maar zeggen dat dat onmogelijk was. Toen kon ik haar mond wel dicht plakken, maar nu ben ik haar dankbaar.

Ik hoop dat je blijft schrijven. Voor jezelf, mij, en de anderen. Ik ben een BL op mijn retour :), echt veel spannends is er niet meer aan. Maar jij zit er echt midden in, en kan anderen inzicht geven in de storm waar jij je in bevindt. Hier wordt nog regelmatig gedacht dat we dingen expres doen. De hulpeloosheid die uit jouw mail straalt is enorm treffend, en voor mij zeer herkenbaar.

Sterkte Aylin! Ik hoop dat je blijft schrijven!

Liefs,

Belinda
(5013) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-02 09:46:00
Hallo,

Wat gebeurd er toch veel op dit forum!

Mijn partner is weer uit zijn slechte periode! Pfffff, soms snap ik niet dat hij niet inziet dat het nergens over gaat. Ons patroon, het gaat heel goed, veel samen, vooral genieten, elkaar steunen, elkaar helpen, overbelast, hij gaat slecht voor zichzelf zorgen, irritaties, verwijten, bom ontploft. Hij gaat boos weg, met piepende banden :-)en blijft voor onbepaalde tijd weg... En dit herhaalt zich dus continu. Het ging nu twee maanden goed en we hebben nu ongeveer 2 weken strubbelingen gehad. Nu is het weer goed, hij is dan snel alles vergeten en heeft mij weer lief alsof hij weer opnieuw verliefd is, hij lijkt dan alles vergeten te zijn en stapt zonder bagage de relatie weer in. Ik daarentegen heb wel weer even de tijd nodig om hem volledig te vertrouwen en weer te binden.

Dus lieve mensen, het blijft onrustig.... Maar ik vertrouw erop dat er een moment komt dat er wat meer stabiliteit is.

Ik kies voor hem, omdat ik weet dat ik zelf ook alles behalve makkelijk ben en zijn aparte gedrag ook leuk vind. Een gezond iemand zou ik behoorlijk saai vinden, ook geeft hij mij liefde die nog nooit iemand aan mij gegeven heeft. Zo makkelijk als hij kan vergeten en vergeven en weer kan geven is ook heel fijn.

En hoe is het met Appel? blijf vooral rustig.... Plan van aanpak op papier zetten en dit toe passen. Je niet laten leiden door je partner. Jij moet bepalen... Kiezen voor je kind en jezelf!

Groetjes,
Petra
(5014) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-03 06:48:00
Lieve Smurf,

Kijk eens heel eerlijk naar jezelf. Is de mail niet gewoon weer een excuses om 'de Borderlinedans' weer aan te gaan met haar. BL-ers werken nu eenmaal verslavend. Als jij geen negatieve dingen meer wil, zoals bedreigingen, is het enige advies: 0 contact. Deze mail zal gewoon weer de slinger aan het uurwerk zijn. Ergens moet je dat weten, en ook willen ;). Het is dus aan jou, wat je kiest.

Veel sterkte iig, en Petra, jij gaat de komende periode vast weer heerlijk genieten. Neem het ervan! :)

Belinda
(5015) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-03 11:45:00
Afgelopen dinsdag ben ik er achter gekomen dat zij waarschijnlijk al langer bezig was of twijfels had, over haar ex en deze misschien terug wilde winnen. Mij wilde ze denk ik, als een soort backup houden totdat ze zeker wist was het ging worden. Vandaar ook dat ze voorlopig alleen maar vriendschap wilde en die niet wilde opgeven. Gisteren zag ik dat haar vorige ex nu inderdaad, bij haar terug is.

Toen duidelijk was dat ze terug ging naar die vorige ex, heb ik haar nog de vraag gesteld of ze ook nog van mij houdt. Er kwam een stamelende JA JA uit en toen wilde ze ophangen omdat ze in de war was. Een paar uur later liet ze me op de typische borderline manier, ijskoud en kort, weten dat het voorbij was. Meer dan vriendschap was er volgens haar de afgelopen weken nooit geweest????

Op de vraag of dit het einde was of dat wachten op haar nog zin had, antwoorde ze dat ze niet in de toekomst kon kijken. Het lijkt wel alsof ze toch nog een achterdeurtje wil open houden voor het geval het weer mis gaat.

Ik heb naderhand nog een paar vriendinnen van haar gesproken en het blijkt dat haar verhaal aan hun anders is dan dat wat zij mij heeft verteld. Niemand van ons weet precies waar de waarheid ligt, de verhalen zijn tegendraads en de logica ontbreekt voor ieder van ons.

Het is en blijft ook steeds een vreemde gewaarwording dat een mens zo snel van gedachten en gevoel voor iemand binnen een paar dagen zelfs binnen een paar uur, kan veranderen. Ik moet wel zeggen dat wat haar met haar vorige ex is overkomen en waarin ik haar gesteund heb, een van de zwaarste emotionele gebeurtenissen is die een mens (specifiek een vrouw), kan meemaken. Ik vermoed ook dat door die gebeurtenis haar gevoel voor haar vorige ex, zo tweestrijdig is en zo snel verandert.

De relatie met haar vorige ex (nieuwe vriend nou) is altijd zeer heftig geweest en al meerdere keren binnen een paar maanden verbroken. De eerste keer is hij gewoon weglopen en liet maanden niks van zich horen en daarna heeft zijzelf deze ook 2X verbroken. Langer dan 6 weken aangesloten zijn ze nooit bij elkaar geweest.

Hij heeft zware narcistische trekken, die ook door haar familie en vriendenkring wordt bevestigd. Een van haar beste vriendinnen met wie ik gisteren gesproken heb uitte haar vrees dat hij vroeg of laat gewelddadig zou gaan worden. Hij had in het verleden al vaker buiten proportionele woede uitbarstingen gehad die op het randje van verbaal/fysiek geweld lagen. Ook mijn ex heeft dit aan mij verteld, en zelf heb ik ook menige zware ruzie tussen hun op afstand kunnen aanhoren.

Volgens mijn ex zou het nu allemaal anders gaan want zij was al langer in therapie en ook hij was nu opeens in therapie gegaan, Dus moest het nu wel goed komen. Helaas denk ik dat haar therapeut totaal niet compabel is en door haar om de tuin wordt geleidt. Nu na 1 jaar heeft zij wel inzicht maar haar gedrag is vaak nog steeds hetzelfde. Deze mening over haar therapeut hebben ook haar 2 beste vriendinnen, dus gelukkig was ik niet de enigste die dat gecontstateerd had.

Eergisteren heb ik na diverse gesprekken met vrienden van mij en vriendinnen van haar de knoop door gehakt. Ik heb haar een brief geschreven waarin ik geen ruimte meer laat voor een weg terug. Het is defenitief voor mij voorbij. Ik denk ook dat ze die al gelezen heeft want toen ik haar gisteren tegen kwam, groette zij mij plichtmatig. In de brief had ik haar gevraagd, om normaal tegen elkaar te blijven doen mochten we elkaar ergens tegen komen. Een van haar vriendinnen zei wel dat deze brief nu nog effect heeft, maar over een paar maanden misschien al niet meer. Dus sta niet versteld als ze toch nog op termijn gaat proberen kontakt te zoeken, zodra het weer slecht gaat.

We zijn de afgelopen 2 jaar nu 5 keer uit elkaar geweest. De eerste keer heb ik geprobeerd haar terug te krijgen, al die andere keren heeft zij, soms na maanden, terug kontakt gezocht en probeert mij weer te strikken. Ook nadat ik te kennen had gegeven om nooit meer terug te komen. Hopelijk is de brief die ik nu geschreven heb, duidelijk genoeg om haar op afstand te houden want ik trek dat gewoon niet meer.

Groetjes Anoniempje
(5016) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-03 16:23:00
Anoniempje, het is letterlijk bijna allemaal het zelfde. Ik heb ook zo mijn idee dat , kunnen sommige BL therapeuten zo goed en continue om de tuin geleidt worden dat zij het niet weten?

Belinda , ik begrijp je heel goed, ik was knettergek met haar en ineens zo grote verandering dan moet je wel heel goed kunnen omschakelen. Dat kan ik wel, maar mijn bedoeling is omdat ik nu veel meer weet en ook achter de feiten ben haar eens goed mee te confronteren.(alles gecheckt) Ik moet dus alles accepteren wat ze gedaan heeft. Het lijkt of je aan iemand geld hebt geleend en doelbewust het nooit terugbetaald ziet. Dat zegt , helaas kwijt . Dan neem ik ook actie. Ze kan dagelijks naar haar werk gaan en continue anderen misbruiken . Helaas ze heeft BL , laat maar zitten. . Begrijp me goed, dat van gepolderd ben ik niet zovan. Je naam bij anderen contacten door haar laten zwart maken . Laat maar waaien. Begrijp ik me niet verkeerd maar ook al is jouw tip de beste keuze, kun je dit ook begrijpen dat zij overal mee wegkomen en dat ten koste van anderen? Het is dan voor mij ( voor mij met hoofdletters) een goede afsluiting en wat zij er mee doet zal me dan .....Ook al voelt ze er nog slechter mee. Ze maakt al genoeg ellende bij anderen. Nu mag zij het weten en voelen ipv continue de mooie charmante vrouw uithangen en anderen levens kapot te maken.

Smurf
(5017) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-03 21:57:00
Dankjewel Belinda! Ik blijf zeker schrijven! Ik ben erg blij dat ik deze site ontdekt heb, aangezien ik niet veel steun uit mijn omgeving krijg, omdat ze er allemaal niets van afweten dus je wordt al snel voor gekuitgemaakt.
Ik heb ook op andere forums meegelezen waar ze het over borderline hadden, en daar wordt je absoluut niet blij van! In hun ogen sporen we echt niet, zijn we dramaqueens die op een negatieve manier alle aandacht opeisen en weet ik het allemaal.

Mijn man is dus nu al 2 weken in Belgie voor werk, en ik heb hem ook gezegd toen hij belde: Blijf gerust nog een maand weg hoor, geen probleem ik red me hier wel Op zo een moment meen ik dan ook wat ik zeg. Maar ik word dan woedend als die de volgende dag niet belt. Dan haal ik me allemaal rare dingen in me hoofd.

Dat zwart wit denken herken ik ook heel erg. Ik merk dat ik ook niet meer naar zijn vrienden vraag en dat hij me niets meer verteld over fam, vrienden, werk etc, omdat hij weet dat ik toch weer negatief ga reageren. Als hij dan bijvoorbeeld zegt: die en die heb ik vorige week gesproken Kan ik helemaal door het lint gaan. Ik vermijd ook bepaalde gesprekken, omdat er echt alleen maar ruzie van komt. Nu ben ik vandaag bij mijn psycholoog geweest en ze zegt dat het echt goed is voor mezelf en dochtertje dat ik nu in een groep behandeld ga worden, maar ze denkt niet dat dat me relatie gaat redden. Lekker dan. Als het goed is komt hij zondag terug. En ik ben doodsbang. Voor zijn terugkomst. Ik ben bang dat ik het weer ga verknallen. Dat ik weer rare dingen ga zeggen en dat zijn antwoord mij dan niet aanstaat en dat ik hem dan aanvlieg. Vorig jaar maart is mijn moeder overleden. De dag voor ze stierf hebben we gevochten. (We woonden nog niet samen, maar hij was een dag gekomen). We hadden toen al ruzie, en als we ruzie hebben is ie absoluut niet aanspreekbaar, daar kan ik niet mee omgaan dus toen hebben we gewoon van 00:00 tot 04:00 lopen vechten. Althans.. Ik heb gevochten. Toen sloeg hij nog niet terug. De volgende dag hebben we geslapen van vermoeidheid en toen ineens ging ie weg.. Ik ben hem in paniek gevolgd naar het station. En heb hem gesmeekt, en beloofd dat ik zal gaan veranderen, dat ik hulp zou gaan zoeken. Desnoods zouden we dan geen contact hebben. ( Toen was de diagnose nog niet gesteld). Ik had tijdens die nacht vechten zijn jas aan flarden gescheurd. Ben toen nog van het station weer terug naar het huis van mijn broer gegaan om een jas te brengen. Hij had in de tussentijd een treinkaart gekocht, die ik toen de trein aankom in flarden heb gescheurd, zo door het dolle was ik...

Hij is weggaan hij heeft me gesmst dat ik maar iemand anders moest gaan zoeken dat ie het zat was... heb toen niets meer gehoord. Volgende dag heb ik alles aan me moeder verteld... Volgende dag geen gehoor van me moeder in de ochtend, Om 11.00 wordt ik gebeld door het ziekenhuis dat me moeder apart lag, dat het niet goed ging, of we konden komen... Die avond is ze overleden. Voel me daar heel schuldig over, dacht dat ik haar van streek had gemaakt met mij verhaal... Achteraf weet ik dat ze gewoon op was..

Heb hem toen gesmst dat me moeder was overleden.. hij smste terug dat ik niet normaal was en dat ik zelfs over dit soort dingen lieg.. Hij heeft mijn broer gebeld om te vragen of het echt zo was.
Hij is op de begrafenis geweest met zijn gezicht vol krabben van die vechtpartij.
Heeft bij me geslapen.. Het gesmeek ging weer verder dat ie me niet mocht verlaten. We zijn nu een jaar verder. Dacht na dit tafereel dat ik wel rustiger zou zijn. Maar in de tussentijd is er nog veel meer gebeurd.

Heb hem uit huis gegooid en al zijn kleren stuk gemaakt, hij had alleen nog wat hij aan had. Ik voel me afschuwelijk. Ik wil graag gelukkig zijn, maar ik kan het niet. Aan de ene kant ben ik wel blij dat ik nu weet hoe het komt dat ik zo ben. Alleen het moeilijke is, dat mijn man niet in psychische aandoeningen geloofd. Dus ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben niet (meer ) gelukkig met hem, maar alleen voel ik me ook eenzaam. Hij verdiend dit niet. Ik ben ten einde raad.

Aylin
(5018) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-03 22:52:00
Bij mij gaat het enigszins beter. Wat ik uit andere reacties opmaak, is dat het eigenlijk kort samengevat compleet fout gaat als je denkt BL-ers te kunnen helpen. Ik weet dat ik een zorgend persoon ben en heb een zwak voor mensen die het pad een beetje kwijt zijn. Ik denk die dan te kunnen redden. Maar het is dus beter om jezelf vooral niet te veel te verliezen. Ik ben dus nu, sinds onze laatste heftige ruzie, steeds opnieuw en vrij snel aan het herhalen wat me stoort en waar ik moeite mee heb. Ik was vaak geneigd om zoveel mogelijk mijn mond te houden. Niet mee te gaan in discussies. Nu ga ik nog steeds niet mee, maar zeg wel vrij snel dat ik geen zin heb ik discussies en negativiteit. Ik heb het idee dat hij daar dan sneller besef van heeft en dus ook echt al snel weer stopt met zijn drama. Figuurlijk gesproken: het theater heeft alleen succes als er ook publiek is. Dus ik weiger het publiek te zijn. Hij zegt zooooo vaak dingen die me boos maken.
Gister was hij drama aan het maken toen ik vroeg of hij onder mijn werktijd even 2 pizza's wilde halen bij de winkel met de wagen. Dat wilde hij niet, want stel je voor zoonlief ging huilen. Hij ging wel als ik weer terug was. Ik zuchtte en liep weg. Vlak voor ik ging werken heb ik een boodschappenbriefje klaargelegd en de wagen klaargezet. Heb hem dit medegedeeld en gezegd dat ik graag 1tje met salami wilde. Geen verdere woorden meer aan vuil gemaakt. Toen ik om 17:15 thuis kwam, lagen er mooi 2 pizza's.
Ik moet dit dus volhouden. Ik heb toch nog hoop. Hopelijk plukken we hier op de lange termijn de vruchten van. Soms voel ik me zo moedeloos, maar de leuke tijden zijn er gelukkig ook nog genoeg.

Dankjulliewel voor jullie tips en medeleven.
Liefs,
Appel
(5019) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 06:41:00
Hai Smurf,

Oooooo, nu begrijp ik het. Het is dus eigenlijk een pure wraakactie :). Nu heb ik mij ook eens in het thema wraak verdiept, en idd, wraak (mits in geringe proporties) schijnt te helpen. Dus als jij denkt dat deze brief jou iets zal geven, en echt een afsluiter voor je is, waarom niet?
Echter heeft jouw BL al laten blijken dat ze een pittige tante is, die iig niet vies is van een beetje verbaal geweld. Indien je haar echt raakt, kan je dus wel wat verwachten. Ikzelf was, en ben, ook redelijk pittig. Indien iemand mij, tot op heden, echt bewust raakt, zal ik ook niet snel ergens voor terug deinzen. De woede neemt het dan over, en ja, een wraakactie kan het gevolg zijn. En dan is de bal weer rond, want vaak is dat dan weer het begin van contact (al is het negatief).
Ik snap het dus goed, maar indien je echt van de situatie af wil, laat het gaan. Indien zij echt BL heeft zal ze keer op keer haar neus stoten. Er komt echt wel een einde aan 'haar reis als vrouw van de wereld'. In principe hoef je alleen geduld te hebben. Ze loopt uiteindelijk vanzelf vast.
Indien jij wel een gezonde man bent, heb jij alle tools om er een mooi leven van te maken. Kies daar dus voor. Dan is het al 1 - 0 voor jou, toch?

Ik ben benieuwd!


Lieve groet,

Belinda
(5021) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 11:28:00
Hoi Appel,

Ze zeggen in eerste instantie inderdaad nee, op alles wat anders is of wat door een ander bepaald wordt voor hen.... Steigeren...maar als je rustig blijft en niet in discussie gaat, gaat het meestal goed. Mijn partner kan ook niet tegen kritiek, maar dit komt volgens mij door een andere stoornis. Wat ik ook merk is dat ze veel minder snel leren en erg eigenwijs zijn, uiteindelijk neemt hij wel eea aan, maar na veel langere tijd... De belastbaar is veel minder, dit zorgt volgens mij ook voor een lager zelfbeeld en dan worden ze onzeker en zijn ze nog minder belastbaar... Dus dat zou je ook moeten herkennen bij je partner.. Hem dus juist steunen als hij onzeker is. Zeggen dat het goed komt en je hem altijd zult steunen... Zeggen dat hij veilig is, enz... Althans dit helpt mijn partner soms.

Groetjes,
Petra
(5022) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 13:07:00
Hallo allemaal,

Hier weer even een update uit het soms roerige leven van een IJsbeer.
Zondag omstreeks 15:45 buzzt mijn Iphone. Een 'lief' berichtje van Monique: 'Ik ben om 4 uur op 't Zand. Je hebt dan 10 minuten'. Wow, wat een liefde!
Ik vraag verbaasd: 'Om wat te doen?' 'Om je zegje te doen'.
Ik geef aan dat van mijn kant er niets veranderd is in wat ik zou willen, dus dat ze alles al weet. Zw bitcht terug: 'Last offer take it or leave it. Wat jij wil'.
Ik besluit toch maar even poolshoogte te gaan nemen, er is op zijn minst iets aan de hand.

Ik stap in de auto en rijd naar 'ons' Zand. Ik voel intuitief dat er een tweedeling is. De bitcherige toon duidt op BPS en is dwingend, er is dus geen ruimte bij haar, het is iets dat MOET gebeuren aan haar kant, er is een probleem en ze weet het niet anders op te lossen dan met een contact moment. Maar de plaats is niet gekozen door de BPS kant, die komt uit haar 'zachte' kant, die mijn maatje is. Het Zand zit vol met herinneringen, vooral hele intieme, zandgevechten, plezier, knuffels, praten in openheid en zelfs een romantische nacht onder de volke maan. Dit is waar we samen ringen uitwisselden en elkaar vertrouwden, dit is waar enkele van de gelukkigste momenten van haar leven liggen. Ik mag dus wat verwachten...

Als ik aankom is het druk. De parkeerplaats staat vol met auto's. Meer mensen hebben het Zan gevonden om te recreren op zondag in de zon. Ik zie haar auto staan, niks aan veranderd, maar kan zelf nergens parkeren. Inmiddels is het 16:00 uur. Ik druk mijn cabrio in de berm, laat de kap eraf en zet het dubbele alarm erop. Dat zal ze leren die eventuele neuzige mensen. Steek een vinger in de open ruimte en zie wat er gebeurd. Horen en zien vergaat je (zelf per ongeluk ook al eens onnadenkend veroorzaakt). Ik loop het Zand op en verwacht dat ze op het bankje zal zitten. Niemand. Verderop lopen mensen, maar haar zie ik niet. Ze is dus al langer hier en ik ven het sluitstuk van haar wandeling. Mooi vooruitzicht. En een gecalculeerde inzet, des BPS, uitgekookte aktie.

Rechts om de hoek bij de bonen zie ik twee bekende honden rennen. Een derde rent er omheen. En daar is Monique. Ik loop op haar toe en dichtbij gekomen zeg ik hallo. Het welkom is minder hard en afstandelijk dan ik dacht. Haar ogen zijn achter haar zonnebril, haar stem is rustig, ik kan haar niet lezen. Ze verrast me: 'Het valt me mee dat je gekomen bent. Normaal als ik je nodig heb ben je er nooit voor me...' Ok, dus dit zet de toon van deze audintie bij Hare Majesteit schiet er door mijn gedachten. Ik besluit wijselijk er niet op in te gaan om nog een gesprek mogelijk te houden. 'Ik heb 10 minuten voor je, ik moet zo weg', vervolgt ze. Ze doet haar zonnebril omhoog. Haar ogen staan strak. Ik spreek dus met haar BPS kant, er is een splitsing geweest.
Blijkbaar is ze boos geweest op zichzelf. Zij heeft de stilte die ze zelf had opgelegd moeten verbreken, gevoelsmatig. Ze heeft gefaald, ze kon haar gevoelens dus uiteindelijk niet meer onderdrukken, iets waar ze prat op gaat. Ze moest contact leggen en dat is tegen het zere BPS been. Ik krijg de schuld natuurlijk, er wordt weer heftig geprojecteerd, hij maakt dat ik hier sta terwijl ik dat helemaal niet wil. Ik ken inmiddels het klappen van de zweep, mij verrast ze niet meer met haar fratsen.

Ze kijkt me aan: 'Wat kom je eigenlijk doen', zegt ze. 'Ik heb geen idee, vertel jij het maar, je weet alles al er is in de tussentijd niks veranderd'. Haar ogen schieten vuur: 'Je was er niet voor me toen mijn favoriete hond is doodgegaan en je had me beloofd dat ik nooit meer alleen verdriet zou hoeven hebben. Waar blijf je dan, met je mooie beloften?'
'De logica ontbreekt volledig, dit is BPS denken, trap er niet in, je wordt nu getest', jaagt het door mijn hoofd. Blijf bij de feiten, pareer zoals je geleerd hebt!
Ik zeg: 'Was het niet 'uit' tussen ons? En hoe moet ik dan weten dat jouw hond overlijdt? Niemand om jou heen zal mij op de hoogte stellen dat er iets aan de hand is met jou. Dus hoe moet ik het dan weten?' Goed gedaan jochie, zegt mijn positieve kant.
Ze kijkt me aan, ik zie haar denken en haar ogen verraden de splitsing.
Ze wordt rustig: 'Je hebt gelijk zegt ze, dat kon jij niet weten'.
Ze kijkt liefdevol naar me. Ik vraag of we ergens kunnen gaan zitten om te praten en we lopen naar een stuifduintje. Ik heb ook een nieuwe hond zegt ze, die ken je nog niet. Ter vervanging van...
Ik zeg dat ik het zie, een lekkere lompe jonge spring in het veld die direct tussen ons in gaat zitten.
'Er zou nooit wat tussen ons in komen' zeg ik plagend, en ze lacht. Ja zegt ze en ze lacht. Haar ogen staan vriendelijk, onderzoekend. 'Maar een relatie zit er echt niet meer in', vervolgt ze. Ik zeg dat ze niet zo hard van stapel moet lopen, dat we kleine stapjes moeten nemen na alles wat gebeurd is. 'Ik ben je al een keer kwijt geraakt, dat wil ik niet bog eens meemaken'.
'Hoe zie jij het dan', vraagt ze. Ik antwoord: 'Ik wil de achtergelaten dingen nog afmaken, je menkarretje bijvoorbeeld'. Staat dat nog steeds uit elkaar in de schuur?
'Ja', zegt ze, 'alles is nog hetzelfde'. Ik zeg haar dat ik zeker weet dat het speelgoed en het bedje voor mijn dochtertje er ook nog steeds staat. Ze geeft geen antwoord maar kijkt naar beneden. Ze weet dat ze me niet voor de gek kan houden.
'Maar als jij bij mij komt, dan mag je je wel verstoppen in het hoge gras, ik weet niet hoe ik mijn vrienden uit moet leggen dat we weer wat hebben samen. Volgens mij bellen ze eerder de politie als ze jou bij mij zien'. Ik vraag haar of ze de situatie heeft uitgelegd, haar BPS en mijn uiteindelijke reactie. 'Ja, zegt ze: 'Dat de schuld voor 99% bij jou ligt dat weten ze, zegt ze lachend.
'Maar waarom maak jij je zo druk over de mening van jouw 'vrienden, je bent bijna 47 jaar oud, kun je dan zelf geen beslissing maken?' Het blijft stil. Ik weet dat ze afhankelijk is van haar (niet al te beste) vriendenkring. Dat verdeelt de last van haar BPS angst om verlaten te worden. Zo heeft ze altijd iemand om haar heen. Maar haar 'vrienden' manipuleren haar: Als jij ooit weer wat met die IJsbeer begint, dan ben je mij kwijt', is er letterlijk gezegd. En dat maakt de drempel extra hoog.
En zo blijft ze tussen hoop en vrees hangen en kiest voor zichzelf, niet voor 'ons'.

'Ik ben gestopt met mijn anti depressiva', zegt ze ineens uit het niets. 'Knap', zeg ik, en wat heeft dat voor uitwerking?' Het is even stil tot ze zegt: 'Ik ben nog enotioneler, ik huil al als ik een paartje zwanen zie met kleintjes'. Het wordt me langzaam duidelijk wat ik hier doe. De emoties zijn haar regelmatig de baas en zaterdag toen ze me weer zag... En ik haar negeerde... Ze dacht dat ze me kwijt was en ik ben op de een of andere manier toch een veilige haven op de achtergrond.
Ze staat op om weer te gaan lopen. Zodra ik naast haar sta krijg ik een kus op mijn mond en verstrengeld ze haar vingers in de mijne met de bedoeling dat we samen hand in hand wandelen. Ik verzet me er niet tegen, dit is haar veiligheid, haar diepe binding met mij. Ze is weer helemaal mijn maatje, ze zoekt me en heeft me nodig.
We wandelen het Zand over richting de parkeerplaats. Al wandelend vraagt ze me: 'Heb je me gemist... Ik geef toe. Ze zegt zij ook. Ik blijf op mijn hoedde, dit is iets te mooi om waar te kunnen zijn, wanneer slaat de stemming om...

Wordt vervolgd.

IJsbeer.
(5023) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 16:33:00
'T Zand 2

Ik daag haar ook uit en vraag terug om een zoen. Die vraag wordt direct beantwoord zonder terughoudendheid. Dit is Monique even zonder Borderline. Ze is weer het meisje van vroeger maar nu in alle volledigheid. Alles wat ze in haar jeugd heeft gemist aan veiligheid, geborgenheid en hechting is nu aanwezig en ze is nu wie ze al zo kwijt is, haar complete 'ik' verloren door alle trauma's en de ellende die haar is aangedaan. Even heeft ze er geen last van en is een stabiele vrouw, dat gebeurd altijd als ik bij haar ben en we samen zijn zonder derden. Dan komt 'kleine Monique' uit haar schulp waar ze anders in verstopt. Zelfs voor haar beste vrienden. De buitenwereld moet het doen met wat ze hen wil laten zien. Het topje van de ijsberg, de 'beetje aparte' Monique die zichzelf wel redt, altijd. Ze moesten toch eens weten...

Maar ze heeft ook een keerzijde die boven komt wanneer het weer tijd wordt om weg te gaan. Ook al is alles goed tussen ons, de donkere wolken pakken zich samen zodra ze alleen is. Dus drank om de angst te verdrinken en in de roes te kunnen blijven van geluk en ontspannenheid, alles beter dan de verlammende angst te moeten voelen. En de boosheid omdat ik er niet ben: Hoe kan ik haar achterlaten!! Terwijl ik weet wat haar dan te wachten staat. Haar BPS Projectie.
Zwart wit, nooit in oplossingen kunnen denken, slechts gevoelens proberen te vermijden of moeten ondergaan zonder er grip op te hebben. Overigens heeft ze nu ook gedronken, ik ruik de alcohol in haar adem. Moed indrinken voor de door haar gensceneerde confrontatie denk ik. Ze wist dat dit zou gebeuren, haar gevoelens zijn haar altijd de baas geweest met mij in haar buurt. En het zal ook niet veranderen, de chemie tussen ons is alomvattend dat voelen we beiden. Alleen die verdomde BPS zit er telkens tussen als we niet bij elkaar zijn.

We staan even stil en houden elkaar vast. Haar hoofd rust op mijn schouder, haar ogen zijn dicht, haar ademhaling rustig, haar handen houden me stevig vast, onze vingers verstrengeld. Ik vraag me verdrietig af waarom dit niet altijd zo voor haar kan zijn. Wat een verdriet zit er toch achter die mooie blauwe ogen. Ze is eindelijk weer 'thuis' en dat weet ze intutief. In mijn armen durft ze haar gevoelens de loop te laten, is ze vrij van angsten omdat ze weet dat ik haar opvang of vasthou, dat ik sterker ben dan zij. Dat was een van de belangrijkste dingen die ze 'getest' heeft alvorens met mij in zee te gaan. Haar partner moest sterker zijn dan zij zodat in alle gevallen zij veilig zou zijn. Maar zodra ze los moet laten opent de hel in haar hoofd weer. Niet voor niets stond er in haar ring: Onthoud maar, vertrouw maar. Zodat ze in 'donkere tijden' zou weten dat ik er ben, er altijd zal zijn.

Het doel van deze ontmoeting was dus consolideren, veilig stellen van onze band, hoe afstandelijk die ook is door haar BPS, hij is toch voor haar van levensbelang kennelijk.
Ik moet ineens denken aan het nummer van Tears for Fears - Woman in Chains.
Niet ik zit gevangen in haar web, niet ik ben in haar ban, zij zit klem in haar leven.
Klem tussen alleen zijn (minder angst om verlaten te worden) en ook niet gelukkig, samen en angst en haar vrienden die haar onder druk zetten geen relatie meer aan te gaan op straffe. An verlies en van haar vooral niets mogen weten van wat er in haar om gaat, wat de ware tiedrachtis van onze breuk. Gevangen in een web van leugens, angst en verlangen. Op termijn zal duidelijk worden wat en wie wint, maar weer zit er pijn en verlies in bet verschiet voor haar, waar ik van hoopte dat het niet meer zou hieven sinds we bij elkaar waren. En dan nu ook nog zonder anti depressiva, dus de stemmingen wisselen snel en komen keihard binnen. Niet echt een wonder dat er nu al een contact moment is...

Ik laat haar los en zij mij. Ze kijkt me aan met een doordringende blik alsof ze vraagt waarom ze mij durft te vertrouwen. Het lijkt of ze haar leven aan mij overdraagt, dat als ik maar voor haar wil zorgen alles goed met haar komt. Ik voel verdriet opkomen en vecht er tegen, ik wil het niet aan haar laten zien. Het is zo oneerlijk. Zo'n mooie kwetsbare vrouw. Ik vervloek degenen die dit op hun geweten hebben dat ze zo is geworden. Ik geef haar een innige kus en we lopen weer verder. Het verdrietige gevoel laat me niet meer los. Wat zou ik graag een stuk van mijn innerlijke kracht aan haar geven om voor haar het leven dragelijker te maken. Was het maar een nier, dan stond ik die zo zonder terughoudendheid aan haar af. Maar bij BPS ben ik niet haar redder, dat moet ze zelf aanpakken. Ik kan haar hoogstens daarin steunen, maar dan moet zij me op haar beurt wel die gelegenheid geven.

Inmiddels naderen we de auto's. Ze loopt mee naar de mijne. 'Heb jij een cabrio tegenwoordig?', vraagt ze. 'Hoe lang al?' Mooie auto zegt ze. Ik mompel iets als 'Ga maar een keer mee rijden'.
'Ik had je wel gezien hoor zaterdag, ik heb je de hele tijd in de gaten gehouden, maar durfde geen gedag te zeggen. Ik hoop dat dat vanaf nu wel weer gebeurd.
Voordat ik kan reageren wil ze dat ik instap en wegrij, dan is het afscheid makkelijker voor haar denk ik. Maar ik loop met haar mee terug naar haar auto. Ze opent het portier en laat de honden naar binnen. Ze draait zich naar mij toe. 'Mis je het vrijen met me? En als je antwoord ja is, wt dan?' Ik ben even uit het veld geslagen. Gaan we weer op die toer? Maar ze kijkt me met zachte ogen aan, ze is niet gesplitst. Ik zeg ja en dat ik het meest het samen n zijn mis, de enorme verbondenheid en haar zoenen. 'Ik ook precies hetzelfde' zegt ze. 'Vind je me mooi?', vraagt ze direct er boven op. Ik antwoord bevestigend. 'Wat dan?', wil ze weten. Je ogen, je lach en je 'wilde' haar, is waar ik op gevallen ben, zeg ik. Maar nog veel meer, dat er in de tijd is bijgekomen, te veel om te benoemen', zeg ik bij afluisterend terwijl ik haar opneem met mijn ogen alsof het de eerste en laatste keer zal zijn. Ze lijkt tevreden en ze kruipt nog even terug in mijn armen. Ik kus haar teder op haar hoofd.
Inmiddels zijn de 10 minuten al ruim een uur geworden. Ik laat haar los en ze stapt in de auto. Ze sluit het portier en draait het raampje open. Ze bedelt zo om nog een kus die ze krijgt. 'Nu niet meteen weer elke keer bij me thuis langskomen h', zegt ze. Ik zeg: 'Kleine stapjes Monique, kleine stapjes samen. Jij hebt nu een hele grote stap genomen door deze ontmoeting, ik houd de stapjes klein'. 'Ok', zegt ze en ze rijdt een stukje op. We kussen elkaar nogmaals door het open portier raam. Zo is het ooit tussen ons begonnen. Ik gaf haar en afscheidskus op dezelfde manier en hield haar hoofd vast. Daarna was ze verliefd, die kus zei ze, dat was zo... Kippevel.

Ze zwaait me enthousiast uit. Ik ben uitgeput. Emotioneel was dit een achtbaan. En veel eerder gekomen dan ik had gedacht. Ik stap in mijn auto, start en zet ons liedje op: Blf - Misschien niet de eeuwigheid. Ik laat mijn gevoelens die maandenlang vast zaten de vrije loop terwijl ik rijd. Dak open, wind in mijn haar... Tranen waaien uit mijn ogen.
Cabrio's zijn iets geweldigs!

Wordt vervolg

IJsbeer


Blf - Misschien niet de eeuwigheid

Hier in het hoge gras,
kan niemand ons zien,
niemand vraagt zich af waar we zijn.

Ik heb me naast je neergelegd.
We horen wel auto's,
maar ze zijn ver weg,
we hebben alle tijd
Ik zie de wolken drijven,
Denk aan de afdruk van onze lijven,
naast elkaar.

En als we opstaan dan is het voorbij.
Toch gaan we niet weg,
we liggen daar nog een hele tijd.
Misschien niet de eeuwigheid

Wat me straks bij blijft,
maand na maand, jaar na jaar.
Niet de lach om je mond,
niet je handen, niet je ogen,
niet je t-shirt op de grond
maar de plastic vlinder in je haar

Misschien niet de eeuwigheid
Maar het is lang genoeg voor mij
Het is lang genoeg voor mij

Daar in het hoge gras, kan niemand ons zien...
(5028) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 20:59:00
Lieve Petra, dankjewel voor je reactie. Het klopt allemaal wat je zegt. En dat over het steunen, ik doe niks liever! Zodra ik merk dat hij even in de knoop zit, probeer ik hem gerust te stellen. Dat het niet erg is als je je soms zo voelt. Op zijn manier waardeert hij dat. Hij zegt niet letterlijk: " dankjewel dat je me gerust stelt en wat fijn dat je er voor me bent". Maar zijn blik zegt genoeg. Ik ben wel blij dat mijn vriend dat trekken-duwen gedeelte niet zo heeft. Hij is eigenlijk heel vlak in zijn emotie naar mij toe. Dat mis ik soms, want zelf ben ik best knuffelig en complimenteus. Mijn vriend is alleen heel goed in zijn emoties uiten zodra ze negatief zijn. Als ik vraag wat hij wilt doen op een vrije dag, weet hij zo 4 dingen op te noemen waar hij geen zin in heeft. Maar als ik dan vraag wat hij wl wilt, haalt hij zijn schouders op. En als ik dan weer met een idee kom, is dat natuurlijk ook weer niet goed. Ik wil niet weten hoe vaak we in die 4 jaar voornemens zijn geweest om iets leuks te gaan doen, maar uiteindelijk zwijgend naast elkaar op de bank zijn blijven zitten. Gewoon omdat niks goed is voor meneer. Ik hou zo van hem en van het leven dat ik al blij word van even een blokje om voor een ijsje. Helaas is die eenvoud niks voor hem. Het moet dan meteen groots, duur en opvallend. Ik omschrijf het altijd zo: met mijn halfvolle glas met zijn halflege glas, hebben we samen toch een vol glas.

Belinda, ik ben ook erg blij met jouw ervaringen. Je zorgt hiermee voor een hoop begrip bij mij.
(5029) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 20:59:00
Lieve Petra, dankjewel voor je reactie. Het klopt allemaal wat je zegt. En dat over het steunen, ik doe niks liever! Zodra ik merk dat hij even in de knoop zit, probeer ik hem gerust te stellen. Dat het niet erg is als je je soms zo voelt. Op zijn manier waardeert hij dat. Hij zegt niet letterlijk: " dankjewel dat je me gerust stelt en wat fijn dat je er voor me bent". Maar zijn blik zegt genoeg. Ik ben wel blij dat mijn vriend dat trekken-duwen gedeelte niet zo heeft. Hij is eigenlijk heel vlak in zijn emotie naar mij toe. Dat mis ik soms, want zelf ben ik best knuffelig en complimenteus. Mijn vriend is alleen heel goed in zijn emoties uiten zodra ze negatief zijn. Als ik vraag wat hij wilt doen op een vrije dag, weet hij zo 4 dingen op te noemen waar hij geen zin in heeft. Maar als ik dan vraag wat hij wl wilt, haalt hij zijn schouders op. En als ik dan weer met een idee kom, is dat natuurlijk ook weer niet goed. Ik wil niet weten hoe vaak we in die 4 jaar voornemens zijn geweest om iets leuks te gaan doen, maar uiteindelijk zwijgend naast elkaar op de bank zijn blijven zitten. Gewoon omdat niks goed is voor meneer. Ik hou zo van hem en van het leven dat ik al blij word van even een blokje om voor een ijsje. Helaas is die eenvoud niks voor hem. Het moet dan meteen groots, duur en opvallend. Ik omschrijf het altijd zo: met mijn halfvolle glas met zijn halflege glas, hebben we samen toch een vol glas.

Belinda, ik ben ook erg blij met jouw ervaringen. Je zorgt hiermee voor een hoop begrip bij mij.
(5030) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 21:21:00
Pffff...Ijsbeer....mooi...en zo herkenbaar...krijg bijna heimwee naar de romantische kant van het BL bestaan :)...
Enne, ik ben nog steeds voor een boek :)...

Liefs,
Belinda
(5032) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 22:25:00
Belinda, ik heb heel veel aan je tips, wat een vragen of niet? ik wil het graag beter begrijpen.
Echt wraak is het niet , het is een spiegel en ook een liefdevol email . Geen gescheld, zeer correct geschreven, maar wel met alle punten en feiten. Onderbouwend..ga maar door.
Ook al maak ik mijn eigen keuze, maar waarom is het niet goed dat iemand ineens met zoveel haat is veranderd, om daarna na een korte rust pauze een antwoord op te geven wat ik nog nooit heb gedaan . Ten tweede ik verstuur het misschien alleen als ze me weer benaderd, tot heden is het voor het eerst een lange tijd rustig. Ik heb toch een relatie met haar gehad? Is toch niet niks? Smurf :-)
(5033) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-04 22:54:00
Ijsbeer Complimenten voor je schrijven. Ik geniet ervan. Zo meesleepend!
Vandaag had ik contact met mijn man. Hij belde vandaag. Eerst liet ik mijn dochtertje met hem praten, toen vroeg hij naar mij. Wist niet zo goed wat ik moest zeggen. Hij ook niet. Hij wacht altijd af hoe mijn pet staat.(Laatste keer had ik zomaar uit het niets de haak erop gegooid tijdens een telefoongesprek). Als zoiets gebeurd, of als er ruzies, conflicten spelen, dan wordt dat nooit uitgesproken. Heb hier wel eens naar gevraagd, hoe dat komt, en dan is zijn antwoord: De ruzies gaan over niets, die gebeuren zonder reden, dus wat valt er achteraf over te zeggen? Tsjaa.. daar moet ik het maar mee nemen dan.
Zondag komt hij terug. En ik ben erg zenuwachtig. Ik ben bang voor wat er gaat gebeuren. Ik ga het hebben over de diagnose. Ben bang voor zijn reactie. En ik ben bang dat hij me nu als een ziekiemand gaat zien. Want ik heb het mijn broer ook verteld. En nu wordt alles afgedaan met : Ja dat zeg je omdat je borderline hebt Kan het niet zo zijn dat je zo denkt omdat je borderline hebt?`En ga maar zo even door. Vind ik wel jammer.

Weet niet zo goed hoe het weerzien zal verlopen. Een normaalstel zal elkaar omhelzen en zeggen dat we elkaar gemist hebben. Maar ik durf het niet.
Wat vinden jullie? Moet ik afwachten wat de therapie met me gaat doen, en kijken of ie mee wilt? en hem dan tijd geven of het beter met me zal gaan? Of zal ik voorstellen om apart te gaan wonen? Of helemaal stoppen?

Groet Aylin
(5034) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-05 04:53:00
'T Zand 3

Ik besluit alvorens naar huis te rijden nog even het dorp in te rijden. Bij de 3e rotonde rijdt er een bekend autootje voor me. Ik toeter en knipper met mijn lampen. Monique zwaait enthousiast als ze in de gaten heeft dat ik achter haar rij. We rijden beiden het dorp in, zij slaat zometeen linksaf weet ik. Ze gaat op bezoek bij haar moeder. Bij de afslag wordt ik uitgezwaaid zoals vroeger.

Ik ben thuis. En rust overheerst. Mijn hart is vrij van pijn na maanden te zijn gekweld. Zelf had ik in gezet op 21 maart 2015, haar dan weer te zien en te spreken. Het voelt als een bevrijding wat er vandaag gebeurd is. En mijn intutie is weer juist geweest, zoals altijd.

Haar BPS is niet minder geworden, dat had ik ook niet verwacht. Sterker nog, ze blijft het nog steeds ontkennen waardoor progressie helemaal niet mogelijk is. Ik maak me zorgen om haar, emotioneel krijgt ze het hl zwaar, zonder antidepressiva is ze enorm vatbaar voor stemmingswisselingen. Er hoeft maar iets mis te gaan in haar leven en ze zit weer in het zwarte gat waar ze ooit met pillen en de hulp van coaching met moeite is uitgekomen. Bufnout was al een te zware diagnose voor haar. En er broeit iets, het is niet maar zomaar dat ze besloot om mij te gaan zien. Dat gaat verder dan alleen 'hallo' zeggen voortaan. Daarvoor was de samensmelting niet noodzakelijk geweest, daarvoor was het weerzien te emotioneel, was ze te toegefelijk. Haar gevoelens gingen weer met haar op de loop.

Voor mezelf weet ik dat ik haar BPS gedrag 'aan kan'. Ze zal me niet gauw verbazen. Toch staan mijn nekharen in kriebelstand, dit contact was t mooi om waar te zijn. De BPS kant komt pas naar boven als we weer uit elkaar zijn, dus ik kan nog van alles verwachten. De whatsapp lifeline staat nog open en het verleden leerde dat het dr gebeurd.
Ik stuur haar om half twaalf 's avonds een berichtje: Welterusten, ik vond het heel bijzonder weer dichtbij je te zijn, dat heb ik z gemist. Wij samen.
Het blijft te ijzig stil. Laat me raden: eenzaamheid, bang voor verlies, donker, angst... Drank!
Geen anti depressiva remmingen meer, boos op jezelf dat je je weer hebt laten gaan terwijl je jezelf in de hand moet houden. Hier wordt stil gesplitst.

De volgende ochtend is het nog steeds stil. De lifeline staat open maar is dood. Ik stuur om 13:30 een foto van een eekhoorntje met de toepasselijke tekst: liefde is als een eekhoorntje, moedig en schuw tegelijk. Ik denk aan gisteren, dit was gewoon t mooi om waar te zijn en dat weet Monique ook. Haar BPS kant moet nog oordelen over haar onbezonnen actie.

Kwart over twee buzzt mijn Iphone...
Ik lees en huiver: Ik vond het prettig even met je gesproken te hebben. Het heeft toch de lucht geklaard. Wat bij mij naar boven komt is 'kleine Monique' dat merk ik heel erg. Maar dat is juist voor mij niet gezond. Mentaal gezien. Ik ga daaraan kapot. Ik ben MONIQUE. En voor jou is het ook niet gezond. Vriendschap is voor mij misschien nog wel een optie maar voor jou niet. Jij hebt een doel en dat is uiteindelijk een relatie. Dat zal nooit meer gebeuren. Sorry. Je moet echt verder met je leven. Zonder mij. Het beste IJsbeer. Het ga je goed.

De lifeline blijft wel open staan. 'Prettig even met je gesproken te hebben...' Een understatement van jawelste, zonder enige gevoel geschreven, ik ken haar BPS kant die dit geschreven heeft. Zo anders dan de zachte kant die ik 'kleine Monique' noem. Beschouwend haast methodisch afgeserveerd en weer op afstand. Altijd via Whatsapp wordt de relatie door haar verbroken. Alsof de boze stiefzuster kleine Assepoester het bal niet gunt. Ja, dat is een goede vergelijking. 'Kleine Monique' heeft een boze stiefzuster genaamd BPS.

Ik stuur haar mijn antwoord, immers, de lijn staat nog open. Niet dat ik veel verwacht van haar stiefzuster Bitch BPS, toch wil ik mijn verhaal kwijt: Kleine stapjes Monique... In een ook voor mij onbekende toekomst.

Je loopt al weer veel te hard (van stapel/weg). Een toekomst en luister wat ik zeg: toekomst (en niet relatie) die veilig genoeg is waar de pure jij die bij mij nog steeds naar buiten durft te komen (ook al dacht je eerder dat dat nooit meer kon gebeuren), het geluk vindt dat je al zo lang zoekt.
En verder is dit geen item om via de Whatsapp besproken te worden.

ik vervolg dat ik iet verbaasd ben: Ik wist overigens dat dit verhaal er aan zat te komen, z herkenbaar is die tweestrijd in jou. Vanaf het begin al probeerde je me dit verhaal al te verkopen. Kom eens met wat nieuws zoals: Je bent het waard om van te houden.
Mij jaag je hier niet meer mee weg... 😘
Praat gewoon met me en deel wat je voelt, wat je angsten zijn en je dromen.

Er komt natuurlijk geen reactie. Ze is druk op haar werk waardoor de boze stiefzuster Bitch geen tijd krijgt om zich te manifesteren. Pas om kwart over vijf buzzt mijn Iphone opnieuw: Nee echt niet. Sorry !!! 'Kleine Monique' zit weer veilig waar ze hoort. Ze weet dat dit de beste beslissing is voor haar en mij. Ik heb altijd goed voor haar gezorgd. Ze vertrouwt me . Het beste IJsbeer. Je verdient een lieve vrouw en een sterk maatje. Doeg.

De lifeline is direct gesloten. Haar profielfoto is verdwenen, wat mij rest is slechts een licht grijs rondje op mijn scherm en het intense gevoel van haar mond op de mijne. Maar mijn intutie zit er nooit naast, ook nu niet. Het spel van afstoten en aanhalen is zojuist weer opnieuw begonnen. Nu ben ik weer aan zet. Haar BPS Bitch bepaald. Toch heeft 'kleine Monique' sporen achtergelaten om te volgen. 'Je verdient een lieve vrouw en een sterk maatje' . Zo heeft ze al vaker omschreven dat zij het niet waard is om van te houden terwijl ze mij daarmee testte: Loopt hij nu dan weg? En dan die hekkensluiter: Doeg. Dat heeft ze nog nooit gezegd, dat is niet haar taalgebruik. Ergens is het 'kleine Monique' gelukt om mee te schrijven. Iedereen kent van vroeger de vertederende kleine kinderen die zo graag willen maar niet mogen: Sorry, ik mag van mijn moeder niet met jongens spelen. Misschien tot morgen, Doeg! Huppel, huppel...

Nu heeft zij weer de regie terug. Daar ging het om: Consolideren. En afwachten in dit 'kiekeboe spel'. Ze weet dat ik tussen haar zinnen door lees: 'Nou niet direct nu weer bij mij thuis komen h, galmt er in mijn achterhoofd.

iJsbeer.


John Legend - Heartbrake Warfare

How come the only way to know how high you can get me
is to see how far I fall.
God only knows how much I'd love you if you let me
But I can't break through it all
(5035) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-05 06:35:00
He Aylin,

Eerst even een Powertalk! Draag je diagnose BL met bravoure. Niks ziek, het is gewoon een andere manier van in de wereld staan. Met heel veel voordelen (vooral als je de nadelen wat onder controle hebt :). Lees maar eens op sites of op youtube over de voordelen van BL. En wist je dat er ooit een tijd was dat iedereen wel een diagnose BL wilde. Het gaat decennia terug hoor, maar het was toen erg in, omdat BL-ers gewoon heel bijzondere mensen zijn. We zijn gevoelig, creatief, fantasierijk, vluchtig, gezellig, en nooit saai. Het leven met ons is een groot avontuur, niet altijd het leukste avontuur, maar dat is de Mount Everest beklimmen ook niet :)... Het leuke voor een partner is dat we altijd een 'klus' blijven. Ze moeten altijd op blijven letten, nix indutten in je relatie :).. En dan natuurlijk het sxuele aspect, ja ook daarin zijn we vaak net wat actiever en creatiever. We kennen het spel der verleiding tot in de puntjes, en kunnen onze partners op allerlei manieren naar een absoluut hoogtepunt brengen. BL, het kan verschrikkelijk zijn, maar de glans die het het leven ook geeft, zou ik niet willen missen. Die gevoelige, tedere, bijna breekbare relatie die ik met het leven heb. Dus: Recht je schouders, en wees trots...

Maar goed. Indien je nog midden in de heftigste fase van BL zit, voelt het wel even anders. Voor jou, en voor anderen. En ja, daarvoor heb je therapie nodig, en niet zo zuinig ook.
Het best is om jezelf nu centraal te stellen en niet de relatie. Het leven gaat om jou, en als jij beter met jezelf leert om gaan zal dat vanzelf uitwerking hebben op jouw relatie(s). Ikzelf ben een enorme voorstander van apart wonen. Dit is mij ook door psychologen steeds bevestigd. Wij hebben ruimte nodig voor ons 'grote emotionele zelf'. Als gevoelens en emoties te groot worden, kun je zo tot rust komen ipv anderen (en jezelf) te beschadigen.
Ik vind het fijn voor je dat je op 26 jarige leeftijd al weet wat je hebt. Indien je je nu volledig inzet op herstel, (en idd, groepstherapie rules :), zal het jou steeds beter gaan lukken om jezelf en jouw gevoelsleven te gaan begrijpen. Meditatie is daar ook een uitstekend instrument voor, overigens!

Houd je taai beste Aylin! We horen graag hoe het veder gaat!

Liefs,
Belinda
(5036) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-05 11:54:00
hallo ijsbeer,

blij weer van je te horen... en dan nog verder, wat allemaal van je te horen... het lijkt wel een roman... hopelijk toch ooit een roman met een happy ending, maar sowieso toch een roman die je ooit zou moeten schrijven, natuurlijk als je dat zelf ook zou willen, maar je hebt de gave om het te verwoorden zodat het boeit, leest als een trein , gevoelig maar ook met de rem op.. hoe het ook mag lopen, ik hoop dat het mag lopen zoals jij dat het liefste wil, hoe dat ook is, ... maar het zou wel een steunend boek zijn voor velen die met borderline te maken hebben en het niet kunnen begrijpen, omdat het eigenlijk ook onbegrijpelijk is.... het rek met boeken over echte verhalen met en rondom iemand met borderline is nauwelijks begonnen, er is hier nog zoveel plaats vrij op dat rek en ook nog zoveel behoefte eraan voor lezers
liefs
cecile
(5037) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-05 16:12:00
Ijsbeer , jij kunt wel een boek gaan schrijven. Super mooi geschreven. Zo duidelijk.
Ik zit continue te ijsberen, 0 Contact of mijn duidelijke email. (Antwoorden,of een in iedere geval een reactie op veel vreemde situaties en reacties ) is zo dubbel. Smurf
(5039) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-06 11:16:00
beste smurf
ik voel je tweestrijd om de mail al dan niet te versturen... maar toch meen ik dat je je best aansluit bij het advies van belinda. zelfs als je hem verstuurt zul je staan huilen als een grote wolf maar in een eenzaam bos en is de kans dat het je nog meer frustratie achteraf zal bezorgen groter dan mogelijkse opluchting. MAAR wat zeker heel goed is voor jezelf is dat je de dingen van je afschrijft, van jezelf, zoveel je kan, zo diep je kan... maar alsnog niet op dat knopje 'verzend' drukt...
(5040) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-06 12:21:00
Hai IJsbeer,

Jouw laatste stuk nogmaals lezend, had ik een heel mooie herinnering. Midden in de storm van onze relatie, toen ik mijn partner tot absolute wanhoop dreef, en we recht tegenover elkaar stonden, zei ik ineens tegen hem; 'laat je niet wegjagen, he'. Het was zo raar, het kwam recht uit mijn hart, recht uit het hart van kleine Belinnie. Ik stond er zelf versteld van dat ik dat zo ineens zei, want ik leek er toch alles aan te doen om hem wel kwijt te raken, en al zou ik hem verliezen, dan zou me dat niet eens zoveel interesseren toch? Ik was toch afhankelijk van niemand! Als je wilt, moet je gaan! Mij tref je niet! Zoiets.... En dan zo'n uitspraak....
Nu hebben we het nog wel eens over dat moment. Net of ik toen vanuit mijn onbewuste aan gaf dat ik dondersgoed wist waar ik mee bezig was, en hem vroeg er niet in te trappen. Mijn partner heeft uit dit moment nog wel eens kracht geput. En zie, ik heb er alles aan gedaan, maar hij heeft zich idd niet weg laten jagen :)....

Fijne zondag allen!

Liefs,

Belinda
(5041) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-06 18:48:00
En Aylin,

Op het NET vond ik ook nog dit stuk. Speciaal voor jou, zet ik het hier toch even neer!
Het komt van de site bordiebordie, een site van twee mensen met BL, die een zeer mooie, maar natuurlijk wel, explosieve relatie hebben. Ik heb dit stukje voor je gekopieerd, maar lees gerust verder op de pagina!

Zwakte wordt kracht
Kunnen borderliners zelf ook iets doen aan hun verschijnselen? 'Dat hangt af van hun doorzettingsvermogen, maar ook van hoe ernstig ze het hebben', aldus psychiater Van Meekeren. 'Er zijn heel kwetsbare borderlinepatinten die op veel gebieden in hun leven vastlopen; die zullen zichzelf moeilijk kunnen veranderen en hebben echt begeleiding nodig. Anderen hebben weer betere perspectieven. Zij hebben hun gedachten beter onder controle en daardoor kunnen ze ook hun emoties en hun gedrag beter sturen. Daarnaast kunnen ze bewust meer gaan letten op lichamelijke sensaties die emoties weergeven en eerder voelen welke emotie ze hebben. Daardoor loopt de emotie meestal minder hoog op en worden hevige stemmingswisselingen voorkomen. Het is belangrijk dat wordt gelet op iemands talenten, op wat iemand wl kan, in plaats van op wat hij of zij niet kan.
De Amsterdamse psychotherapeut Andr Havas, die een therapiegroep met borderliners begeleidde, weet uit ervaring dat veel borderliners er uiteindelijk in slagen om hun zwakte om te buigen tot hun kracht. Bij de meeste patinten neemt de hevigheid van de stoornis af rond het dertigste, veertigste levensjaar. Wat helpt: levenservaring, betere sociale vaardigheden, steun van anderen, therapie en het verder ontwikkelen van reeds aanwezige sterke eigenschappen. Ook een andere kijk op de stoornis doet soms wonderen. Havas: 'Eigenlijk zijn borderliners niets anders dan extreem gevoelige mensen. Overgevoeligheid kun je zien als een handicap, maar wanneer je het in een beroep aanwendt als een talent, maak je borderline juist te gelde.' Havas kent veel borderliners die hun leven zodanig hebben leren indelen dat hun klachten afnamen. 'Sommigen zijn hun heil bijvoorbeeld niet meer zo gaan zoeken in liefdesrelaties en vulden de leegte op door meer op te gaan in hun werk. Anderen hebben met creativiteit en humor veel kunnen verbeteren.'
Het gaf de borderliners in de therapiegroep van Havas altijd een enorme kick als er weer eens een succesvolle 'ex-borderliner' te gast was die vertelde hoe hij of zij de stoornis de baas was geworden. Havas: 'Velen in de groep kregen daardoor net het zetje dat ze nodig hadden om in zichzelf te gaan geloven en hun leven hanteerbaar te maken. Uiteindelijk zag ik hun schaamte veranderen in trots, een ontwikkeling die ze zelf nooit voor mogelijk hadden gehouden.'

Succes dame!
(5042) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-07 11:48:00
Beste allemaal,

Ik ben een partner van een borderliner, mijn man en ik zijn ongeveer 5 jaar bijelkaar, hij is nu sinds 2 dagen weg en wil zosnel mogelijk scheiden.
Dit is nu al voor de derde keer dat hij weg is.Tussendoor was het ik wil weg en jij bent niet goed voor mij etc etc, ik wardeer zogenaamd niks en volgens hem doet hij nooit iets goed. Hij heeft afgelopen maanden heel veel geld uitgegeven als of hij een miljonair is, drank,wiet en voetbalgok kaarten.Dit heeft mij gekkild want ik bezit op dit momenet letterlijk geen cent.Het frustrerende hiervan is dat hij ook een heel lieve kant heeft, hij belooft vaak om therrapie te volgen en uiteindelijk komt er gewoon niks van terecht.Mijn probleem is op 't moment van zijn woede denk ik ga maar weg, en dat meen ik dan ook.. maar zodra ik alleen ben en hij niet meer is dan beging ik hem toch te missen. Het is heel dubbel en het lijkt alsof ik zelf ook hulp nodig heb. ik heb geen kinderen behalve een kat, en ik mis dan iemand op de bank om naar te kijken of te luisteren. Ik herken ook heel veel in bovenstaande verhalen. Wel zou ik heel graag willen weten wat ik nu het beste moet doen qua contact. Ik wil hem graag terug en weet dat hulp een verreiste is.
Dank voor jullie genomen moeite en sterke voor alle lotgenoten.

Misty
(5043) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-07 13:27:00
Bedankt (onbekende?) . Ik heb een andere vraag.
Wij krijgen hier veel "mooie" verhalen en natuurlijke de mindere verhalen over BL te horen. Advies, tips van BL zelf. Bijna in alle gevallen adviseren de BL ers zelf om geen contact of geen relatie mee te hebben. Ik begrijp het, het waarschuwen , eerlijk etc. Maar waarom hebben ze zelf wel een relatie? Niet helemaal eerlijk toch? Ook niet voor mijn vriendin, als je nog niet eens uitgesproken hebt.

Waarom een relatie? 95% gaat gewoon goed. Ze heeft me en kan me raken waar anderen niet bij kunnen komen. Ik houd van uitdagingen, nogmaals ALS we het kunnen bespreken. Geen contact is er helemaal niets ondernomen.

Smurf
(5044) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-07 18:56:00
Het is een hele dunne lijn
Tussen hemel en aarde
Tussen zijn en niet zijn
En het is moeilijk te begrijpen
Wat de prijs is en wat de waarde

Er is een vlakte van glad ijs
Tussen weten en geloven
Tussen dwaas zijn of wijs
En er is niemand die het ons kan zeggen
We zijn blinden, we zijn doven

Er hangt een flinterdun gordijn
Tussen binnen en buiten
Tussen vrijheid en pijn
En het is amper te bepalen
Wat de deuren en wat de ruiten zijn

Er loopt een hele diepe zin
Tussen winter en zomer
Tussen einde en begin
Maar ik zou nog steeds niet weten
Ben ik nuchter of een dromer?

Je bent bij me
Je bent weg
Er is geen middenweg
Aan/uit
Of we bidden of we vloeken
We blijven altijd zoeken
Naar de klok die zachtjes tikt
Naar de schakelaar die klik zegt

Treffender kon Blf het niet verwoorden met het luedje Aan/Uit. Nooit geweten dat er zulke mooie teksten waren die mijn ervaringen met Borderline zo passend beschreven.
Zo heb je contact, zo sta je weer met lege handen, letterlijk.
Zondag was het al weer een week geleden dat ik haar op ons Zand in mijn armen had en haar mond op de mijne voelde. Wat gaat de tijd snel, het voelt als gisteren zo helder kan ik alles voor de geest halen. De hele week is er weer afstand, die ik wijselijk niet doorbroken heb. Niet dat ik dat niet wilde, maar mijn gevoel zegt: niet doen.

Mijn vriendin de psychologe is hier, om samen te eten. Vorige week is het gespreksonderwerp M. al gevallen en elke keer haalt het weer mijn gevoelsleven overhoop. Achteraf moet ik happen naar adem, ben ik uitgeput alsof ik een triatlon uitgelopen heb in een recordtijd. Het sloopt me om mijn gevoelens onder woorden te moeten brengen, het wordt steeds moeilijker om correcte woorden te vinden die de lading dekken. We zitten buiten met een drankje en wachten op de zalmforel die op de bbq ligt te genieten van een behaaglijk brikettenvuur. Ik zet muziek aan en stream vanaf Spotify naar de buitenspeakers. De sfeer is ontspannen.

Pling zegt het door de speakers. En nog een pling.
Ik pak mijn Iphone en in het display staat: 'Hoi. Monique zit aan het bier.'
Voor ik iets kan doen plingt het weer: Sorry moet ik niet doen. Ik zie dat je schrikt van mijn app. Maar ik heb het zwaar zonder mijn anti depressiva.'
Mijn visite ziet dat ik enigzins verschiet. 'Wie is dat?'.
Ik zeg: 'Monique, maar ik ga er niet op reageren'.

'Oh', zegt ze: 'stuur haar gerust een berichtje terug hoor'.
Ik typ dus: 'Dat wist ik al. Bier compenseert.' Direct krijg ik vinnig antwoord: 'Compenseert wat?' Ik typ: 'De pillen, de angst en geeft een roesje'.
Ze typt: 'Sorry dat ik je lastig val ik weet dat ik dat niet moet doen. Is niet eerlijk naar jou toe. Het is zo jammer jij was de enige die zo dicht bij mij kon komen en je was juist diegene waar het achteraf niet veilig is gebleken. Waarom heb jij de laatste avond geroepen dat alles wat ik verteld heb aan jou een leugen was? Waarom is nooit iets veilig bij jou gebleken en gebleven? Dit wat ik nu doe en schrijf zal ook niet veilig zijn. Je zal het tegen me gebruiken.'

Drank vertroebelt ook herinneringen, helaas. Ik besluit niet inhoudelijk te reageren, dit is een BPS voorbeeld uit de schoolboekjes, een feest der herkenning bijna als het niet zo in en triest was omdat het gaat om iemand die je na aan het hart ligt.
Ik haal de angel eruit: 'Welnee, waarom zou ik dat doen... Toen dacht ik dat alles wat je deed expres was om mij te kwetsen. Nu weet ik dat het niet zo was.'
'Echt?' 'Begrijp je als ik je zeg dat ik je niet geloof..... vertrouw?'
Ik begrijp het maar al te goed. Toen ik het mes in mijn rug gestoken gekregen had had ik weinig compassie met haar. Ik wilde haar net zo hard raken als ze mij had gedaan. En dat heeft haar keihard geraakt. Pas later toen ik leerde wat ik daarmee aangericht had kreeg ik spijt. Toen was het leed al geleden en alles kapot.
'Ja, jij gelooft me nog steeds niet maar er is een hoop veranderd bij mij.'
'Ik geloof het niet', typt ze. Ik antwoord: 'Maar dat kun je alleen ontdekken als je mij in je leven laat. Dan kun je het zelf zien.' 'Ik wilde altijd al het beste voor jou, toen ook al.
Nee, typte ze: 'Je gaat me pijn doen daarom weet ik dat het beter is zo'
'De ontbering van liefde neem ik op de koop toe. Want uiteindelijk bereik je er geen zak mee'.

Ik besluit niets meer te typen. Wat moet je zeggen tegen iemand die de liefde afzweert.
Dan staat er plots: 'Mag ik je alsjeblieft even bellen?'
Mijn hart breekt ter plekke. Ik huiver. Ik zet mijn pijn opzij, wetend dat die van haar vele malen groter moet zijn dan die van mij ooit zou kunnen zijn. Ondanks mijn visite zeg ik toe. Of ik het overleef, geen idee. Maar het is blijkbaar bittere noodzaak aan haar kant.
Toch aarzel ik. Blijkbaar te lang, op mijn scherm verschijnt: 'Je hebt me uitgezet...'
Ik kan haar tranen bijna letterlijk proeven en in haar verdriet gaat ze verder: 'Ik begrijp je....... hoe moeilijk ook ik begrijp je. En ik respecteer je keuze. En voor mij is dit de bevestiging dat dit nooit kan werken. Er is dus geen jou en mij (meer)'. Ze stuurt me een nummer van Passenger - The Wrong Direction. Ik bekijk de video op mijn gemak. Haast is er niet meer, ze verwacht niets meer van me blijkbaar.

Wordt vervolgt

IJsbeer
(5046) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-08 06:42:00
He Ijsbeer,

Nu zit ik op de vroege morgen toch bijna te janken.
Ze verwacht niet niets van je, ze verwacht juist alles van je. Dat is het probleem. Daarom doet ze zo. Als ze niets meer van je verwacht, hoor je haar niet meer.
Ik kan haar wanhoop voelen...en snap haar reacties precies...ik heb me zelf zo vaak zo gevoeld... Ze houdt van je. Dat is mij wel duidelijk. Maar of je haar ooit (voor langere tijd) kan bereiken.....lastig....

Sterkte iig,

Belinda
(5047) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-08 09:12:00
beste smurf,
de reactie kwam van mij, maar was vergeten mijn naam te vermelden.celine dus,zoals je misschien al weet , moeder van een 31 jarige dochter met dubbeldiagnose,verslaving en borderline. Als ik je eigenlijk aanraad om geen contact te nemen, ook niet per mail gaat dat uit van het verhaal dat we van jou te lezen kregen.. dat is ook het enige waar we van uit kunnen gaan. Dat verhaal is in grote lijnen dat je zomaar haast midden in de nacht, zonder reden of voorgeschiedenis, onder bedreiging op straat werd gezet??? dat er duidelijk een ander verhaal de ronde doet in haar familiekring, al dan niet verzonnen door je ex is wel duidelijk gezien hun reacties op jou... NATUURLIJK kennen wij niet het hele verhaal , dat ken alleen jij... maar vanuit wat wij weten van jou willen we je beschermen , maar uiteindelijk bepaal jij, en jij alleen of je de mail verstuurd of een confrontatie en gesprek wil hebben
liefs
celine
(5048) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-08 09:28:00
lieve misty

ik kan me voorstellen dat je je op dit moment erg ontredderd en verdrietig voelt, onzeker en eenzaam. Niemand kan in jouw plaats beslissen wat je op dit moment moet doen,we kunnen wel proberen van buitenaf wat toe te kijken en wat met je meedenken. jullie zijn al vijf jaar samen , je houdt duidelijk nog van je man en gelukkig zijn er geen kinderen in het spel. Je stelt jezelf eigenlijk wel een beetje de vraag of je nu je vriend/man mist of gewoon een persoon om je heen???
Ook hier kan jij alleen op antwoorden... voel je je eigenlijk zover heen dat je eigenlijk toch liever niet de rest van je leven op deze manier en met deze persoon wil doorgaan, dat je later toch op een ander leven zou willen terugblikken??? dan zou ik daar goed over nadenken, alles goed op een rijtje zetten , welke stappen er dan in de toekomst moeten genomen worden om deze relatie toch stop te zetten en verder te gaan met je leven ..alleen voorlopig tot de ware je pad kruist. Voel je toch nog teveel liefde voor je vriend en hoop je dat je met hem oud kunt worden, moet je misschien ook alles voor jezelf op een rijtje zetten en alles voor jezelf eens opschrijven. hij wil therapie volgen, maar doet het niet... zolang jij hem gaat smeken om terug te komen vrees ik ook dat hij niet zomaar snel aan therapie zal beginnen. wat ik je aanraad momenteel , hoe moeilijk ook is toch niet zelf contact te zoeken. ik heb het gevoel dat hij zelf zal terugkomen. zonder hem direct aan te vliegen, zou ik na een tijdje toch proberen om tot een rustig gesprek te komen over hoe het verder kan of niet. Ik hoop dat je een job hebt en nog familie en vrienden zodat je niet enkel van hem afhankelijk bent voor contact met de wereld buiten jullie.
veel sterkte en liefs
celine
(5050) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-08 22:41:00
He smurf,

Ik sluit me aan bij Cline. Na jouw verhaal over de bedreigingen, etc. leek het mij (of ons) beter geen contact te hebben. Alleen dan stopt zulk gedrag. Maar natuurlijk sta jij helemaal vrij in je keuze.
Ik raad je aan je eigen berichtjes nog eens goed na te lezen, en je reacties op de steeds veranderende situatie te onderzoeken. Dat zegt namelijk iets over jou. En dat is het belangrijkst, want daar kun je van leren :)... Succes!

Overigens ga ik nu naar bed, met een knoop in mijn maag. Speciaal op gebleven voor de eerste halve finale van het WK. Maar als ubergevoelig meisje kan ik het niet aanzien hoe Duitsland Brazili af slacht. De vernedering. Ben er gewoon een beetje verdrietig van :(... Maar goed, wij Nederlanders kunnen het prachtige gastland nog iets geven door in de finale finaal over Duitsland heen te lopen. Met deze gedachte wieg ik mijzelf zo maar in slaap.

Truste allen,

Belinda
(5051) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 02:00:00
Cline, hartelijk dank:-)). Oke! Ik begrijp het.
Het is misschien voor mij (een soort detective bloed heb ik) om gewoon achter te komen. Het is een soort film waarbij je de oplossing op de einde wilt zien. Wie is zij? Dus onder 4 ogen te spreken en dan met alle feiten die ik nu achteraf weet mee te confronteren. Uit je te woorden te proeven en uit voorgaande reacties creer je bij deze actie misschien een veel bedreigende reply als ik het goed begrepen heb.

Op internet zie ik haar overigens nu ook copy gedrag aan het doen is, wat ik interessant vind . Voordien kende ze het is niet eens? Is copy gedrag echt borderline gedrag ? Smurf
(5052) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 04:24:00
Even later verschijnt er een selfie gemaakt in de spiegel. 'Zo zie ik er tegenwoordig uit', staat er als begeleidende tekst. Helaas neemt haar mobieltje een groot stuk van haar gezicht in beslag. Ze heeft het zelf ook gezien en er volgt een tweede selfie, nu zonder camera in beeld. Wat ik zie herken ik bijna niet. Haar gezicht is flets, haar ogen staan dof en uitdrukkingsloos, de mascara trekt sporen onder haar ogen waar haar tranen hebben gelopen.
'Waarom moet je zo huilen meisje', typ ik. De vinnigheid spat van het scherm: 'Ik huil nooit, dat weet je best, dit is van het douchen', bitcht ze terug, alsof ik ook maar 1 tel zou geloven wat ze zegt. Ze weet donders goed dat ik niet in haar 'buitenkant verhalen' trap. Nooit gedaan, zal ook nooit gebeuren. Ze is transparant voor me, terwijl ze nu zelf inktzwart zou willen zijn.

Ik herinner me de foto's die ik maakte nadat we onze romantische nacht op 't Zand hadden gehad en 's morgens met de honden terugliepen naar de auto.
We hadden gepraat, gevreen en onze beloften aan elkaar gedaan dat we samen verder zouden gaan. Elkaar een ring om de vinger geschoven om het te bevestigen. Voor haar zo belangrijk, iets tastbaars als ik niet bij haar zou zijn. Naast de knuffel ijsbeer met mijn aftershave erop waar ze mee sliep als ik 7 kilometer verderop in mijn eigen huis sliep. Die ze mee had genomen de week vakantie. Dat ging zelfs goed, ik was tastbaar aanwezig, er als ze nodig had. En maar 1 appje van haar verwijderd. We belden elke avond een tot anderhalf uur weg, dan was ze voor haar gevoel dichtbij me.

Ik zoek de foto op waar ze met een van mijn rugzakken omgehangen staat. Ik kijk naar haar gezicht, het straalt. Ze ziet eruit als een meisje van rond de 20. Niet alleen geestelijk kan ze transformeren, maar ook lichamelijk, of is dat alleen maar mijn verbeelding. Het verschil met de selfies van net is gigantisch en treffend. Het doet pijn om te zien dat liefde een hele zwarte kant heeft voor haar. Die ik niet ken en nooit heb ervaren maar waar ik nu wel van weet dat hij er is. En die zij voor iedereen verborgen houdt, helemaal alleen draagt. Waarom, dat weet ze zelf niet eens. Uit schaamte omdat ze zich anders voelt? Waarom? Ik heb er van begin af aan al doorheen gekeken.

Mijn gedachten gaan terug naar onze eerste ontmoeting. Na bijna 2 maanden van 'touwtrekken' om een kop koffie te gaan drinken samen besloten we uit eten te gaan. Eten moet je immers toch, dus waarom dan niet samen. Ik had haar nog nooit gezien, alleen van foto's die ze me af en toe stuurde via Whatsapp. We spraken af bij de Griek. 19:00 uur.
Ik was er tien minuten eerder. Ik begroette de eigenaar, ik was hier al kind aan huis. 'Ben je alleen', vroeg hij. Ik zei dat ik op iemand wachtte. 'Tafeltje voor twee dus', riep hij enthousiast. 'Aan het raam! Ik bleef bij de bar staan. Inmiddels was het 19:00 uur en er was niemand. Ik kreeg visioenen zag mezelf alleen eten voor het raam, aan een rafeltje voor 4 personen. Prettig vooruitzicht, wat een trut! Me maanden aan het lijntje houden en dan nu me laten barsten. Zeg dan gewoon dat je niet wilt.... 19:10, en nog niemand. De moed zakt me in de schoenen en ik besluit om naar het tafeltje af te zakken. Dan maar alleen. Ik app: ''Waar ben je?' Op zijn minst heb je fatsoen om me af te zeggen. Maar het scherm blijft gewoon leeg....

Dan gaat de deur open en komt er een vrouw binnen, alleen. In eerste instantie herken ik haar niet. Tot ze naast me komt staan en zich aan de eigenaar voorstelt. 'Monique. Ik kom vanavond met hem hier een hapje eten'. Vind je vast niet erg h. Ze is absoluut mijn type niet, als ik al een type heb. Maar ze heeft een lieve lach en sprekende ogen, ontwapenend. Ze is een urban girl met sjaaltje en blouse. Net geen kak.
We gaan aan ons tafeltje zitten. Ze excuseert zich net iets te makkelijk over het te laat zijn terwijl ze me verder opneemt. Ik zie geen bijzondere uitdrukking in haar lichaamstaal. Ze laat niets los. Ze begint met een vragenvuur nadat ze een rood wijntje heeft besteld. Rood, wie drinkt dat nou...
Het gesprek gaat over mij. Over mijn werk, militair optreden, uitzendingen, ethiek, normen en waarden overzee. Ze is verre van dom achter haar blauwe ogen. Maar gebruikt de vragen als buffer tussen ons in, geeft niets van zichzelf weg. Het doet me denken aan de lessen in ondervragingstechniek in de koude oorlogsdagen aan de 'spionnen academie' in Harderwijk. Sectie stiekem. Geleid door een gedeporteerde overgelopen Russische kolonel met een bekende wodka achternaam. Het enige dat mist bij het spervuur aan vragen is de beroemde lamp in mijn gezicht om te verblinden. Haar stem is prettig, zoals die van een ondervraagster dient te zijn. Ze trekt de informatie moeiteloos uit me, maar niet meer dan ik weg wil geven. Ik ken de kunstjes.
Tijdens de 'ondervraging' heb ik alle tijd om haar te observeren. Ik voel dat mijn zesde zintuig iets oppikt. Er zit een buffer' om haar heen die niets door laat haar kant op.
Iets wat zorgt dat informatie niet opgepikt wordt door mijn intutie. Het intrigeert me.
Ik focus op haar ogen en daar kom ik wel 'doorheen'. Ik voel verdriet gemaskeerd door lollig gedrag. Angst om naar buiten te treden, verborgenheid, een kleine 'ik'.
Mijn waarnemingen worden verstoord, de eigenaar zelf brengt ons eten. Het wordt eindelijk even stil terwijl we eten. Het smaakt haar goed, ze houdt net zoveel van Grieks eten als ik.

Dan zet ze zonder waarschuwing haar vork in mijn bord en prikt een stuk vlees voor mijn neus weg. 'Even proeven' zegt ze met halfvolle mond. De mijne valt open. 'Mijn god, ongeluk in een tunnel denk ik bijna hardop. Wat doet ze nu dan...' Ieder ander had ik zonder nadenken direct gepareerd, maar haar ogen en lach zijn ontwapenend. Ze komt er mee weg, met mijn vlees. 'Lekker, zegt ze. 'Wil je 'n stukje van mij?' Ik bedank netjes. Geen idee waar haar mond allemaal is geweest vandaag, in ieder geval aan die vork die ze naar me uitsteekt. In een flits herinner ik me een foto van haar waar ze een paard zoent...

Inmiddels zijn we aan de koffie aangekomen. Er dampen twee bakken geurige koffie verkeerd voor ons. De suiker en het koekje liggen bij leder op de rand. Althans, tot ze mijn koekje pakt en het half in haar mond steekt. Weg koekje denk ik nog en mijn pitbull mentaliteit komt boven. 'Van mij, van mij'. Ik fantaseer hoe ik haar arm eraf bijt en hem samen met MIJN koekje alsnog opeet. De werkelijkheid is anders, maar niet minder hilarisch. Ze legt het aangevreten halfje terug op mijn schoteltje naast mijn nog onaangeraakte kopje koffie. 'Nh, zegt ze met volle mond: 'die is niet zo lekker'... God straft meteen of na een tijdje, denk ik inwendig grinnikend!
Mijn ijs met meloen besluit ik maar direct met haar te delen. 'Ik eis meloen' zegt ze. Ik lach.

Het is inmiddels tijd dat we gaan. Ik hoef niks te doen, de eigenaar hijst ons in onze jassen. Ze bedankt hem voor de gastvrijheid en we worden netjes uitgelaten zoals het behoort. Ze loopt naast me. 'Ik was bijna niet gekomen', zegt ze: mijn oude tekkel heb ik vandaag in moeten laten slapen. Maar ik dacht, wie weet wordt ik wel vrolijk van uit eten. Het was gezellig. Dank je wel.
We staan naast mijn auto, de hare staat ergens verderop uit het zicht. Ik bied aan om met haar mee te lopen. Dat hoeft niet zegt ze. Ik vraag haar of ze nog mee gaat naar mijn huis, maar dat wimpelt ze resoluut af. Ik spreek je nog wel zegt ze.
Ik start mijn auto en zwaai. Die zien we vast nooit meer denk ik.
Toch is ze grappig, enorm ontwapenend en ergens heeft ze iets onweerstaanbaars.
Maar vooral niet mijn typ.

Wordt vervolgt

iJsbeer
(5053) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 05:10:00
Hoi Belinda, Smurf, Celine en alle anderen...
Naast mijn eigen verhaal nu even op jullie reageren anders wordt het zo'n eenrichtingsverkeer.
Weet je, gek misschien, maar ik lees mijn eigen stukjes vaak terug op het forum, waarom geen idee. Het lijkt dan denk ik of het niet van mij is en het staat tussen de verhalen van jullie. Dat het 'leesbaar' is is denk ik omdat ik tot in detail beschrijf. Niet bang ben om op mijn bek te gaan, fouten die ik maak ten opzichte van haar voor lief neem. En ja, dat boek komt er, november, eind van het jaar ga ik beginnen met schrijven.

Beste Smurf, stuur mij eens een PB'tje. Je zit nog zo vast geroest in je eigen normen en waarden en toetst daar BPS aan. Terwijl in de BPS wereld hele andere of soms zelfs geen normen en waarden heersen. Ik denk dat ik je vrij snel 'bij kan praten' zodat de pijn minder wordt. Je vindt mijn e-mail in het besloten deel van het forum. Even aanmelden bij Hein.

Lieve Celine,
Wat moet het zwaar zijn voor jou om als moeder te functioneren. Wat zal je soms aan jezelf twijfelen of je de goede keuzes maakt in het contact met je dochter. Wij, (ex) partners hebben nog een keuze. Als wij de relatie opzeggen zijn we van het BPS gedrag af. Is de wereld weer in balans, heerst er rust. Maar jij bent moeder, familie, met onopzegbare banden met je dochter. Ik heb diep respect voor jou. Je doet het goed. Elke keuze die je maakt doe je uit liefde voor haar ook al zal ze het nooit begrijpen. Jammer dat hier niet meer familieleden aan bod komen. Maar mooi dat je hier steun biedt uit een andere hoek. Wat een verdriet komt hier soms los. Maar ook opluchting door herkenning. Op mijn steun mag je altijd rekenen.

En lieve lieve Belinda.
Jij bent de lifeline van dit forum geworden. Zelf nog dagelijks worstelend met nieuwe inzichten weet je anderen hier feilloos duidelijk te maken wat het is om met BPS te leven, iets wat wij niet Borderliners maar deels kunnen begrijpen. Voelen kunnen we het nooit. De wanhoop maar ook de plezierige kant weet jij zo pakkend te beschrijven. Zodra ik ga schrijven zal ik graag vsn jouw expertise gebruik maken om te toetsen of ik geen onzin verkondig. Immers jij kent het het best, ik ben maar een buitenstaander met deels theoretische, deels praktische ervaring/kennis, die niet kan tippen aan 'the real deal'.
Jij bent (samen met Petra) mijn voorbeeld dat het wel kan. Met een dosis doorzettingsvermogen en innerlijke kracht is leven met een partner met BPS dus wl mogelijk, dat had ik zelf ook ervaren nog voor ik ook maar iets van de Borderline problematiek wist. Door mijn scherpe intuitie en zesde zintuig bijgeslepen door mijn ervaringen in de brandhaarden van de wereld en de grenzeloze liefde die ik had voor Monique waren wij al een goed eind op weg, totaal intuitief maakten we samen de juiste keuzes. Het was dan ook niet de BPS problematiek die ons uit elkaar gedreven heeft, maar een oude wond aan mijn kant. Ik ben geraakt door het nooit aflatende verlangen naar intimiteit en hechting en wat ik terug kreeg ervoor. Ik heb nooit problemen gezien, slechts uitdagingen.
Ook bij jou is het spreekwoordelijke glas continu half vol en je bent nooit te beroerd iemand door middel van goede raad op weg te helpen. Petje af. Ik zou soms graag met je ruilen om echt te kunnen ervaren wat de hoogte en dieptepunten zijn in je Borderline.
Ooit hoop ik je eens te ontmoeten, samen met de bikkel die jij al zo lang je partner mag noemen. Jullie zijn mijn helden in deze roerige tijd!!

Beste beste Hein,
Zonder jouw aflatende inzet zou deze pagina nooit zijn geworden wat het nu is. Een vraagbaak, een reddingsboei en een vuurtoren die zovelen de weg wijst. Velen die net als ik hier antwoorden vonden in tijd van (geestelijke) nood. Op de meest idiote tijden worden er inzendingen gepost en steeds verbaas ik me over de snelheid dat ze online komen te staan. Wat een werk! Wat een vasthoudendheid en inzet, terwijl het onderwerp jou waarschijnlijk niet persoonlijk raakt, anders dan ons hier. Je verdient wat mij betreft een lintje. Ik draag mijn medailles aan je op. Ik ben trots op je!!

En alle overige forumleden, lezers en passanten hier,
Ooit nog niet zo heel lang geleden was ik een van jullie. Op zoek naar informatie, naar een plek waar ik mijn vragen kwijt kon in mijn geestelijke nood. Door deze pagina heb ik zoveel kracht opgedaan en ben ik zo veel wijzer geworden. Ik heb een persoonlijke groei doorgemaakt die van mij een completer mens hebben gemaakt. Van verbittert slachtoffer naar pleitbezorger voor de mensen met BPS die veel en veel meer zijn dan hun coping strategie die wik Borderline noemen.
Ik heb nieuwe vrienden gemaakt die mij na aan het hart liggen, doch op afstand zijn. En toch maar 1 mailtje of appje verwijderd van mij zijn. Ik heb geen idee wat er van mij zou zijn geworden als ik hier niet terecht gekomen was. Dit is de enige mij bekende plek waar zowel partners, familie, ex partners n borderliners zich met respect voor elkaar klaar staan. Waar geen waarde oordeel wordt geveld, maar gezicht wordt naar oplossingen en troost gegeven wordt. Waar ieder in zijn waarde wordt gelaten en een schouder vind om op te steunen of uit te huilen en opnieuw te beginnen. Wees er zuinig op. Dit is het ultieme wat de huidige technologie voor ons jam betekenen. De wereld kleiner maken, mensen verbroederen die elkaar anders nooit hadden gevonden, gewoon vanuit thuis. Maar hier z hecht met elkaar verbonden.

Jullie IJsbeer.


De Dijk - Hou me vast

als jij het niet meer weet
in het donker van je hoofd
ze laten weinig heel
van waar je in gelooft
hoe de tijd ook raast
we moeten erdoorheen
als jij het niet meer weet
je bent niet alleen

hou me vast
hou me vast

als ik het niet meer weet
in de rimram van de tijd
de bodem veel te heet
alle richting kwijt
laat mij niet gaan
maar haal me erdoorheen
als ik het niet meer weet
niemand is alleen

hou me vast
hou me vast

hoe de tijd ook raast
we komen erdoorheen
als jij het niet meer weet
je bent niet alleen

hou me vast
hou me vast
(5054) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 11:02:00
Lieve Celine,

Heel erg bedankt voor je reactie, ik heb echt heel veel aan je raad gehad! moet het nog toepassen maar ik heb het wel in me zelf opgenomen.
Ik moet inderdaad goed nadenken hoe het verder moet, ik hou nog steeds van hem en hoop dat hij ooit beter zal worden mocht hij in therapie gaan, zo niet dan ga ik me mentaal voorbereiden om toch een einde aan te maken, hoe moeilijk het ook zal zijn.
Nogmaals dank voor je reactie.

Liefs misty
(5055) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 14:27:00
Hoi,

Na mijn zoveelste breuk met haar, had ik haar een brief geschreven en daarin gevraagd om nooit meer met mij contact te zoeken (op een respectvolle manier uiteraard). Van een emotioneel gezonde vrouw (sorry als ik het zo omschrijf) zou je een reactie terug verwachten, van haar totaal niks.

Is het typisch borderline gedrag dat ze daar niet meer op reageren en je verder doodzwijgen?

Moet er wel eraan toevoegen dat ze nu weer erg gefocust is op haar nieuwe (oude eigenlijk) vriend (voor zolang als het goed gaat). Het is diegene waarmee ze altijd tussen mij en hem pendelt.

Hij is een klassiek voorbeeld van een narcist. Dat wat ik erover gelezen heb, past dat (tijdelijk) erg goed bij elkaar.

Gr

Anoniempje
(5056) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 14:41:00
Hoi allen,

Hier nog eens een berichtje van DikkeTraan. ('t is al weer even geleden.)

Het gaat op dit moment niet zo goed, mijn partner zit inmiddels al zo'n 7 weken op de PAAZ. Ze is neerslachtig en weet met zichzelf nog steeds geen raad.
Zo veel schuldgevoelens dat ze soms denkt "Als ik er niet meer ben is dat voor iedereen beter." Dit had ze in het begin heel sterk, maar na 2-3 weken was dit veel minder. Nu komt het weer terug, doordat ze steeds meer in haar geheugen terug kan halen van wat er gebeurd is en wat ze allemaal gedaan heeft.

Ze heeft een hekel aan zichzelf, weet niet hoe ze zich onder controle kan krijgen terwijl ze dit dolgraag wil, om mij en de kinderen geen pijn meer te doen.

Ze is al wel vaker 's avonds/'s nachts thuis. Ik vind het vaak fijn om haar te zien, of in mijn nabijheid te hebben. Soms kan ik haar niet luchten of zien.

We proberen veel te praten met elkaar, ook over de vervelende onderwerpen, zoals overspel. Was het dwangmatig, was het vluchten, was het een psychose, was het manisch.??
Het is in ieder geval moeilijk te begrijpen.

Ik voel me vlak, liefdeloos, lusteloos, down.
Zoals ik ook hier veel lees: een persoon met BL-kenmerken is nooit saai en geeft kleur aan je leven.
Zoals ik al eerder tegen mijn vrouw gezegd heb: "je bent mijn geel, rood en blauw in mijn kleurpotloden doos."

Ik kan en wil haar niet missen, maar ik kan me (nog steeds) niet ontdoen van de woede, onbegrip, blokkade om met haar verder te kunnen.

Mijn gevoelens de ene dag: "uit elkaar is de enige oplossing" de andere dag: "ik hou van je ik wil met je verder"

Ijsbeer: zie ook de songtekst hieronder zeer toepasselijk. wel 100 keer gespeeld, iedere keer weer dikke tranen over mijn wangen.

John Legend - All of me

What would I do without your smiling mouth
Drawing me in, and you kicking me out
Got my head spinning, no kidding, I can't pin you down
What's going on in that beautiful mind
I'm on your magical mystery ride
And I'm so dizzy, don't know what hit me, but I'll be alright

My head's underwater
But I'm breathing fine
You're crazy and I'm out of my mind

Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
Cause I give you all of me
And you give me all of you, oh

How many times do I have to tell you
Even when you're crying you're beautiful too
The world is beating you down, I'm around through every mood
You're my downfall, you're my muse
My worst distraction, my rhythm and blues
I can't stop singing, it's ringing, in my head for you

My head's underwater
But I'm breathing fine
You're crazy and I'm out of my mind

Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
Cause I give you all of me
And you give me all of you, all of you!

Cards on the table, we're both showing hearts
Risking it all, though it's hard

Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
Cause I give you all of me
And you give me all of you

I give you all of me
And you give me all, all of you, oh


P.S.
Laatst nog ruzie gehad over deze site, ze leest wel eens mee.
Ze voelde zich veroordeeld, door mij beschuldigd, uitgescholden en verraden.
Volgens mij heb ik nooit iets anders dan mijn gevoelens geuit, dezelfde gevoelens die ik ook naar heb geuit.
Ik probeer via deze site inzicht te krijgen in de werking en de hersenspinsels van BL en andere personen en handvatten te krijgen om hier mee om te kunnen of leren gaan.
Ook dit heb ik aan haar uit proberen te leggen.

Ik vind het nog steeds enorm moeilijk.

Groet DikkeTraan

Allen veel sterkte (ik zal wat minder op deze site gaan posten) al zal ik wel af en toe wat lezen.
Het gaat jullie goed.

enne succes met voetbal vanavond !!
(5058) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-09 19:16:00
Hoi beste mensen,

nieuw op dit forum....net vers uit een relatie met een vrouw met BL...
heel heftig....de meest moeilijke 'breakup' die ik ooit heb meegemaakt...laatste tijd was erg zwaar....

om kort te gaan: ik ben ingewisseld voor een ander....kom erachter dat ze al een poosje bezig was afstand te nemen -- toen ik al haar spullen aan t opruimen was, merkte ik dat ze bepaalde spullen al had meegenomen (m.n. fotos en boeken)...

mooi om de verhalen en ervaringen van andere te lezen....
zelf zit ik nu met name in de 'no contact' fase....mn wonden likken....erachter komen wat er eigenlijk gebeurt is...

ik hield (en houdt) heel erg veel van mn ex....maar weet dat het beter is, nu zo...
toch merk ik dat ik heel veel moeite heb (ondanks de donkere wolken/ voortekenen) dat zij zo snel een andere relatie aangaat....

ondanks de verhalen die ik hier zo lees; heb ik zelf dan ook absoluut geen hoop dat ze ooit nog contact met mij zoekt (heb zelf ook om mezelf te beschermen tegen ad-hoc smeekacties) al haar contactgegevens gewist...

wat ik gewoon niet snap is dat ze nadat het uit was nog weken tegen me gelogen heeft op de meest bizarre manieren - intussen kwam ik er snel achter dat ze met een ander was - toen ik dat aangaf de meest lucratieve leugens (nee ik ben niet bij een ander - ik zit in een gesloten inrichting OF: ik zit gewoon bij mijn ouders)
echt te bizar voor woorden allemaal dat iemand waar je hart en ziel voor hebt gegeven je zo een staak door je lijf boort...

ik ben nu bezig met dat loslaten want een normaal antwoord van haar waarom die leugens en op welke manier ze met die nieuwe persoon in aanraking is gekomen zal ik nooit krijgen...

groet, en misschien tot ziens!
Marcel
(5060) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-10 00:12:00
bedankt ijsbeer voor je lieve woorden naar mij toe.. en ik deel volledig met jou de dankbaarheid naar hein die deze contacten op deze manier mogelijk maken.want het moet toch niet altijd zo simpel zijn om de geplaatste berichten elke dag opnieuw te lezen , te zien of ze wel niet kwetsend zijn etc en ze dan ook weer elke dag een of meermaals te posten
bedankt hein, bij deze een mooi boeketje fresiaatjes voor jou, mijn lievelingsbloemetjes
celine
(5061) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-10 01:47:00
Hai allen,

Op deze late avond, waarin Nederland verloor, wil ik toch nog even iets kwijt voor Dikke traan (op de mooie andere berichten kom ik nog terug, oa IJsbeer, en het boek, ik ben helemaal enthousiast :)...

Maar Dikke traan, als ik het goed begrijp is jouw vrouw nu opgenomen, met als directe aanleiding, haar vreemd gaan, dat aan het licht is gekomen. Dit is het megadrama waardoor zowel jij als jouw vrouw er nu geheel doorheen zitten, en zij zelfs denkt dat ze beter niet meer kan bestaan. Ik vind dat echt verschrikkelijk om te horen.

Ik praat vreemd gaan niet goed, ik weet dat het hele heftige gevoelens kan opleveren bij de persoon waar oa tegen gelogen is. Maar zoals ik al eerder schreef. Ik heb van mijn therapeuten begrepen dat 70 procent van de mensheid vreemd gaat. Let wel: 70 procent. De percentages van 25 procent die we vaak lezen is zeer vertekend omdat mensen door het absolute taboe dat er op heerst vaak niet eens in anonieme onderzoeken durft toe te geven dat ze het doen. Het percentage van 70 procent geeft aan dat vreemd gaan, of anders gezegd, liefde voelen voor een ander, of sx (willen) hebben met een ander iets heeeeeeel erg menselijks is. Niets om je voor te schamen dus, en zeker niet een aanleiding om te geloven dat je niet meer mag bestaan.

Dat zij, door haar stoornis, de grens nog wat meer op zoekt, en idd teveel van dit soort activiteiten onderneemt is iets om (samen) mee aan de slag te gaan.
Maar als zij dit leest: lieve vrouw van Dikke traan. Ik ben ook vreemd gegaan. Vele malen, in verschillende relaties. Handig was het niet, het heeft mij, en soms ook mijn partners (want er zijn er ook die er een stuk luchtiger mee om gaan), soms pijn gedaan, maar slechte mensen zijn jij en ik niet. Praat jezelf dit niet aan, en laat het je niet aan praten.

Sorry dikke traan, misschien kun je dit bericht niet waarderen. Ik snap jouw pijn, maar tot op heden heeft jouw vrouw geen mensen vermoord, kinderen mishandeld of oude vrouwtjes beroofd. Ik vind haar dus gewoon een goed mens!

En nu ga ik slapen...

Liefs, Belinda
(5062) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-10 12:01:00
beste dikke traan,
wij lezen en leven hier allen met je mee, zelfs ook met je vrouw die we niet kennen en niet veroordelen omdat wij nog minder dan jij kunnen begrijpen .... , maar dit is jouw plekje, waar jij even kwijt kunt wat je nergens anders kwijt kunt, je verdriet, je liefde, je woede ... we hebben misschien een beste vriend, vriendin, familielid bij wie we ons verdriet en onze angsten kwijt kunnen en dat is goed. Maar na een tijdje gaan we vaak minder vertellen of zeuren zoals we soms zelf gaan denken en kroppen we weer op. Hier weet je dat je mag vertellen, dat anderen zelfs blij zijn dat anderen vertellen over hun gevoelens , die op en neer gaan, zonder dat je bang hoeft te zijn dat je weer mensen met je zorgen lastig valt... ik denk dat zo maar. Natuurlijk hoef je niets te posten als je dat zelf niet wil, maar laat het zeker niet als het je wel even kan helpen omdat je partner dat ergens van je zou eisen. ook al kennen we elkaar hier gevoelsmatig , toch is iedereen hier anoniem, en moesten we elkaar in het echt ontmoeten zouden we schrikken hoe anders we er uiterlijk uitzien dan het beeld dat anderen zich van ons uiterlijk gemaakt hadden. Veel sterkte dikke traan, jij zit in een heeeel zware emotionele achtbaan en niet zonder reden!! blijf met ons meelezen, wij lezen ook met jou mee!! ik weet dat ook zonder veel zelf te schrijven deze site je toch een gevoel van mogelijk contact kan geven, het weten dat er een plaatsje is....Maar hier doe je niets fouts, het zou dan ook spijtig zijn dat je vrouw je hierin zou manipuleren.
veel sterkte en liefs. celine
(5063) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-10 14:18:00
Hey Ijsbeer,
Ik heb heel je verhaal gelezen. Dit is geen roman. Je verhaal is angstaanjagend herkenbaar. Ik heb het gevoel een zo byzondere relatie te hebben. Iets wat ik bij iemand anders nooit meer zal voelen, daar ben ik bijna van overtuigd. Ik hou enorm van die man! En tegelijk voel ik een constante dreiging boven mn hoofd. En die onrust is terecht. Al zoveel keer heb ik de relatie moeten stopzetten, omdat telkens kwam waar ik voor vreesde en ik, ook al deed ik zo mn best, mezelf dreigde kwijt te spelen. Uit liefde. Niemand kan maar begrijpen waarom ik hem zo moeilijk kan loslaten. Waarom ik telkens opnieuw reageer op een teken van hem of een smsje ook al ken ik het vervolg. En wat de beloftes ook mogen zijn, mijn intuitie zit altijd juist. Ik herken zoveel in je verhaal. En voor mij blijft de grote vraag, waarop precies geen antwoord komt. Toch niet n waar ik me goed bij voel. Wat moet ik doen. Het hart volgen? Mijn verstand? Het lukt me niet een tussenweg te vinden. En ik vind dit een verschrikkelijk gevoel. Een gevoel dat ik niet kan uitleggen. Zo enorm houden van iemand en tegelijk bang zijn van diezelfde persoon. Ik blijf ergens stiekem hopen dat hij zal beteren...en zo houdt hij me in de ban..
(5064) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-10 19:40:00
Hai Dikke traan,

Hier nogmaals Belinda. Al staat mijn reactie van gister nog niet op de site. Ik weet dat ik het met vuur in mijn lijf schreef. Ik voelde zo mee met jouw vrouw; de schuldgevoelens, het gebrek aan controle, de grond onder je voeten die maar niet te vinden is. En idd niet weten waarom je dingen doet....mensen pijn doet...
Misschien ben ik in mijn empathie voor haar voorbij gegaan aan jou gevoel. Dat spijt mij dan. Tja, ik blijf een pittig mokkel ;)..
Maar je vrouw is mooi, ik lees nu dat jij dat, boven alles, ook vindt. En ze verdient liefde, wat ze ook doet....

Veel sterkte,

Belinda
(5065) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-11 06:43:00
Celine bedankt voor je fijne bericht.

Belinda ook jij bedankt voor je directe reactie, je 2e reactie waardeer ik ook zeer. Maar ik weet dat je altijd zeer direct, recht uit hethhart reageerd. Ik voelde me niet gepasseerd.

Groet DikkeTraan
(5069) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-11 21:36:00
Ik wil graag Ijsbeer persoonlijk bedanken voor zijn inzet en meedenken mbt mijn (ex) vriendin. Wij hebben met elkaar email gemaild .Zijn laatste mooie bericht naar mij toe viel bij mij ineens het kwartje (van binnen dacht ik wel zo, maar van buiten denk je dat je niet goed wijs bent :-))) uitdagingen van de mooie kanten van borderline trek me blijkbaar onbewust aan, maar de omgeving probeert je er van te weerhouden, dat moeten ze nooit met mij doen. Ik heb mijn eigen keuzes! Nu maar hopen dat er een beetje glans komt . :-) na mijne nette actie , nogmaals dank aan Ijsbeer. Anders was het niet zo gegaan. Nu even maar hopen. Ik zeg misschien niks, maar het geeft in iedere geval een goed gevoel.,daar gaat het om en ik hoop dat het van beide kanten gaat komen. Beetje is al leuk :-) Smurf
(5071) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-12 04:57:00
Beste 'onbekende en alle anderen hier,

Los van mijn eigen verhaal en beleving denk ik dat ik BPS redelijk aardig 'door heb'. Maar zeg nooit nooit, ik zal best nog eens een behoorlijke uitglijder maken omdat het een dynamische aandoening is. Het blijft voor mij niet BP'er een strijd tussen gevoel en ratio. Onvoorwaardelijk hou ik van Monique maar er blijven grenzen. Ik ben geen speelbal.
Door mijn ervaringen in de wereld ben ik denk ik beter gewapend tegen pijn en verdriet, maar ook daar is een grens aan.
Een geluk is dat BP'ers niet manipuleren om eigen gewin maar uit impuls. Een persoon met BPS is niet achterbaks, maar impulsief, en heeft een korte termijn spanne. Ik wil het en ik wil het nu, een heel basale behoefte bevrediging die grenzen dynamisch maakt. Voor mij maar ook voor zichxelf en de toekomst. Krachtige uitspraken, grenzen die gesteld worden zijn net zo dynamidch als de stoornis. Wat nu een duidelijk 'nee' is, is morgen misschien een 'ja'.

Onder invloed van middelen, onder invloed van een wijzigende behoefte bevrediging, of een enorme behoefte aan echte liefde en diepe hechting veranderd de BP'er zijn standpunt met regelmast. Normen en waarden zijn zo flexibel dat het ook een gevaar oplevert voor de persoon zelf. Immers, wat goed voelt wordt onmiddellijk gevolgd, zonder emotionele regulatie. Het is een zwart - wit wereld, zonder grijstinten waarin zij zich bevinden. Zeg maar een aan/uit schakelaar van een lamp t.o.v. een dimmer. Of het is donker, of de lamp brandt op zijn maximale sterkte, dimlicht bestaat niet. En dat brengt onrust met zich mee, maar het meest voor de BP'er zelf. En dat is soms moeilijk om voor te stellen als je midden in de achtbaan zit die er met jou vandoor is gegaan we zijn zo druk met onze eigen emoties die geprikkeld worden dat we uit het oog verliezen dat het hier om een persoon gaat mt een stoornis en dat het niet alleen een stoornis betreft.

Wanneer je met de persoon 'spreekt' of wanneer de stoornis zich last gelden is soms een flinterdunne lijn. Altijd op je hoede zijn om de de juiste boodschap te haken die achter de communicatie zit, terwijl je kwetsend wordt bejegend is vermoeiend, altijd liggen fouten op de loer die genadeloos afgestraft kunnen worden. Waardoor een tomeloze boosheid ineens jiuw deel kan worden of je het contact wordt ontnomen en je alleen achter blijft.

Voordat je je stort in een relatie met iemand met BPS moet je je afvragen waar jouw grenzen liggen en hoe je die gaat bewaken, wat het je waard is niet om met deze persoon, maar met zijn of haar stoornis te leven, dag in dag uit.
Het is een subtiele grens tussen mooie intense momenten 'nooit saai' en altijd weer verguisd worden achteraf. Het is net het weer in Nederland, na een week zomerse zon worden we standaard allemaal gestraft met twee weken regen.
Wil je dit niet dan zit er niets anders op dan Nederland te verlaten voor een land met een meer stabiel weerbeeld. Want ook hier geldt: You always take the weather with you!

Personen met BPS zijn nooit saai. Door hun impulsen gedreven maak je als hun partner dingen mee die zo intens zijn dat ze je geheugen niet snel zullen verlaten. Als je zelf stevig genoeg in he schoenen staat en een ruime portie 'schijt aan alles' bezit geeft de achtbaan rit wasrin je meegezogen wordt je een kick die je nergens anders zult vinden. Daarom is stoppen of (gedwongen) afscheid moeten nemen ook zo zwaar. Maar het niet op tijd doen ook je ondergang. Het is als een drug die je van binnenuit sloopt, die je hersenspoelt of conditioneert.!weet je waar je eigen grenzen liggen, prima, experimenteer. Maar pas op dat je niet meegezogen gaar worden. BP'er bezitten diverse coping mechanismen die wij niet BP'ers ontberen. Daardoor wordt het een emotioneel ongelijke strijd. Wij kunnen gevoelens niet uitschakelen, wij kunnen niet splitsen zodat pijn niet binnen komt. Wij kunnen niet impulsief de deur dichtslaan in iemands gezicht en de communicatie stil leggen. We staan letterlijk tegenover een tank met blote handen, zoals de Chinese student op het Plein van de hemelse vrede. Gelukkig heeft de tank niet in de gaten welk potentieel aan dodelijke wapens hij bij zich draagt, immers de acties van je partner met BPS zijn nooit gericht op vernietiging. Maar juist op het omgekeerde, op behoud van jou, op behoud van de intieme band.

Vernietiging van die band betekent zelfvernietiging. De tank die jou overrijdt is als een bij zinder angel: zelf ten dode opgeschreven! BPS noemde iemand ook wel emotionele dyslexie. Als kind met dyslexie ben je van je gelijk overtuigd: het woord dat je leest staat er echt!
Pas later kom je erachter dat je stoornis een verstopte filter bevat die alle emoties die zowel er in als er uit gaan benvloed en verandert waardoor het voor de buitenwereld helemaal niet zo duidelijk is wat jij denkt nu juist zo duidelijk over te brengen. Emotioneel gefrustreerd wirden elke dag is een enorm vermoeiende bezigheid die tot uitputting leidt.

Neem iemand zijn spraak af en kijk hoe moeilijk de communicatie wirdt met de buitenwereld om
je heen. Z voelt een BP'er zich. Waarom lukt het me keer op keer niet om iemand dichtbij mij te houden. Wat die ik dan dat ik mensen van me afstoot, ik zeg toch dat ik wil dat ze blijven. Loop nou niet weg, net nu ik je het meeste nodig heb. Zie je dan niet hoe ik er aan toe ben diep vanbinnen. Waarom kwets je mij...

Het is alsof je in lichaam zit dat niet mee wil werken en niet zo gek ook, er ligt een fysiologische verklaring voor BPS. Studie wijzen erop dat het deel van de hersenen dat zorgt voor de regulatie van emoties bij personen met BPS nooit voldoende ontwikkelt is en dus niet adequaat bepaalde hormonen kan afscheiden die nodig zijn om een grijs gebied tussen zwart en wit te bereiken. De Rechter Orbitale Prefrontale Cortex (afgekort met ROPC) Rechts betekent de rechter hersenhelft, Orbitaal betekent onder de oogkas, dus achter het rechteroog, Prefrontaal betekent aan de voorzijde van de hersenen, Cortex betekent het schorsgedeelte van de hersenen. Voor de ontwikkeling moeten voldoende prikkels van buitenaf zorgen voor de benodigde groei, ontbreken deze, dan treed er simpelweg geen groei op. Dit noemt de psychologie een trauma 1 situatie. Er zijn bepaalde basale voorwaarden afwezig of onthouden in de jeugd waardoor ontwikkeling stagneert. Dit grldt niet alleen voor de hersenen maar voor alle groei en welzijn. Anders dan een trauma 2 situatie, waarin misbruik, mishandeling of een traumatische gebeurtenis zorgt voor een aangepaste coping strategie. Vandaar dat PTSS grenst aan BPS en er een ivereenkomst vestast tussen het gedrag van bv. oorlogsveteranen en personen met BPS. En zo kom ik weer aan mijn kennis van...

Genoeg wetenschappelijke achtergrond, want wat hier het meest besproken wordt is juist hoe kan ik omgaan met mijn partner met BPS. De praktische kant. Het liefdevol grenzen stellen, de manier om het BPS vuur te smoren waardoor er samen aan een consolidatie (samen smelting/samen gevoel) gewerkt kan worden. Waardoor elkaar verliezen voorkomen wordt.
Steeds meer kennis en methoden ontwikkelen zich de laatste jaren door neuropsychologische inzichten hoe de stoornis zich ontwikkeld. Maar ook methoden voor partners die resultaat hebben komen naar buiten. Daardoor is het weldegelijk mogelijk om een liefdevolle relatie te hebben met een partner met BPS. En dat is wat je partner een keven lang al zoekt: iemand die wel blijft om
Samen oud mee te worden. Meer daarover volgende keer.

Opgedragen aan Monique. Hou van je meisje.

IJSBEER.
(5072) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-12 05:05:00
Zoals jullie van mij gewend zijn sluit of open ik mijn stukjes met een songtekst.
Bij deze, nagekomen bij het voorgaande stukje over de ROPC:

IJSBEER


Blf - Blijf zoals nu

Zoals je zit op de veranda.
Zoals je wild de tuin inkijkt.
Onbereikbaar voor de ogen van de wereld.
Alleen voor mij.

Zoals je oud lijkt in je wijsheid.
Zoals je houdt van de klimop.
Onbevangen als je opkijkt naar een vlinder.
Alleen voor mij

Zoals je languit ligt te zonnen.
Zoals je bruiner wordt dan ik.
Onbeholpen als je slaapdronken weer opstaat.
Alleen voor mij

Zoals je nadenkt over zonlicht.
Zoals je altijd bij me kruipt.
Onaantastbaar lig je naast me in het donker.
Alleen voor mij.

Het is te mooi vandaag.
Het is te goed vandaag.
Het is mijn hele wezen dat zich afvraagt waarom.
Het niet altijd zo kan zijn.
Het is je schoonheid.
Het is je goedheid.
Het beste wat gebeuren kan.
Herken het dan.

En blijf.
Blijf zoals nu.
Dus blijf
Blijf zoals nu
Alleen voor mij
(5073) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-12 22:27:00
Hai beste allemaal,

Mooi stuk weer IJsbeer, voor mij ook nog steeds erg inzichtgevend. Toevallig ben ik net weer uit een paar dagen 'onbegrijpelijke, heftige, weerzinwekkende' emoties, aan het komen. Het verbaast mijzelf ook nog steeds hoe ik een aantal weken vreselijk stevig in mijn schoentjes sta, geniet, 'on the top of the world' ben, en dat dat ineens om slaat. Zonder echt een duidelijke aanleiding. Mijn partner merkte het, en voelde zich heel onprettig, bedacht zich dat dit een situatie kan zijn dat er onwenselijke dingen kunnen gebeuren voor de relatie (en hem). Hij sloot ook (tenminste voor mijn gevoel), was voor mij niet emotioneel bereikbaar, en omdat we juist zo vreselijk verbonden zijn de laatste tijd, en ik mijzelf, voor mijn gevoel helemaal open stel (wat ik heel moeilijk vind), draaide ik echt even helemaal door. Jonges, jonges, wat er dan allemaal uit mijn mond komt, niet te geloven. Het is dat mijn partner wat dat betreft niet zo snel onder de indruk is, maar ben je wat zachter van karakter, dan valt het gewoon onder het kopje 'verbaal geweld'. Ik was zo boos, dat hij zich, voor mijn gevoel, alleen liet. Zo voelde dat: ineens die enorme leegte, de hulpeloosheid, terwijl ik me zo had open gesteld, waardoor er een enorme woede volgde, en direct het idee dat het de bevestiging was dat ik me nooit aan iemand zou kunnen binden. Dat gilde ik ook; ik kan me nooit aan je binden als jij me in de steek laat. Grote onzin natuurlijk, als ik hem ergens niet van kan betichten is dat het :)... Het is bijna creapy om te zien hoe dat werkt in mijn hoofd.
Maar goed, we kennen inmiddels het klappen van de zweep. Dat was gister, en vandaag een goede dag gehad. Gepraat weer. En ik krijg steeds meer inzicht in mijn handicapje :), en hoop echt op een dag dit soort gevoelens geheel te kunnen doorzien.

Bedankt ook IJsbeer voor jouw heel lieve bericht van een aantal dagen geleden. Ik vind het echt fantastisch dat je een boek gaat schrijven, en ja, ik wil daar graag mijn steentje aan bijdragen, al zijn niet alle BL hetzelfde natuurlijk, maar we kunnen kijken wat ik voor je kan doen.
Daarnaast schrijf ik zelf ook een beetje, dus kan ook schrijftechnisch misschien wat dingen met je bespreken. Nouja, we zien wel :)... Alles mag, niets moet...

Verder hadden we ook nog een post van Anoniempje die we allen een beetje negeren, geloof ik. Sorry Anoniempje :)... Maar ik moest om jouw laatste berichtje wel even lachen. Want je schreef dat je haar een brief had gestuurd met daarin de vraag nooit meer contact op te nemen, en nu vond je het raar dat ze dat niet deed. Ik vind dit eigenlijk een enorme BL reactie van je :)... Dat doen wij namelijk: hard roepen dat we je niet meer willen zien, en eigenlijk het tegengestelde bedoelen, haha... Maar goed, ben benieuwd of zij inmiddels toch heeft gereageerd.
En ja, een BL en narcist trekken elkaar aan. Dat leerde ik in therapie. Narcisten willen opgehemeld worden, en dat is wat een BL je natuurlijk tot in de puntjes kan bieden. Daarnaast hebben BL grenzen nodig, waar narcisten erg goed in zijn. In de praktijk blijkt deze combi dus redelijk vaak voor te komen (zo ook bij mij en mijn partner die ook narcistische trekken heeft)... Helaas zijn het vaak wel redelijk destructieve relaties... Tja, het is me wat allemaal :)...

Zo, nu weer even wat voetbal kijken. Ned. - Brazili, ergens gun ik die Brazilianen wel de winst, vond die 7 - 1 zo sneu....
En over elkaar ontmoeten...waar Cline, en ook IJsbeer, het over had. Dat moet toch een keer te organiseren zijn??? Lijkt me leuk, maar ook heel gek, om elkaar te zien... Zoals. Cline schrijft; je maakt je toch een voorstelling van elkaar..

Fijne avond en liefs,

Belinda
(5075) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-13 16:59:00
Hoi Belinda en de rest ;-),

Je schrijft........."Verder hadden we ook nog een post van Anoniempje die we allen een beetje negeren, geloof ik. Sorry Anoniempje :)... Maar ik moest om jouw laatste berichtje wel even lachen. Want je schreef dat je haar een brief had gestuurd met daarin de vraag nooit meer contact op te nemen, en nu vond je het raar dat ze dat niet deed. Ik vind dit eigenlijk een enorme BL reactie van je :)... Dat doen wij namelijk: hard roepen dat we je niet meer willen zien, en eigenlijk het tegengestelde bedoelen, haha... Maar goed, ben benieuwd of zij inmiddels toch heeft gereageerd.
En ja, een BL en narcist trekken elkaar aan. Dat leerde ik in therapie. Narcisten willen opgehemeld worden, en dat is wat een BL je natuurlijk tot in de puntjes kan bieden. Daarnaast hebben BL grenzen nodig, waar narcisten erg goed in zijn. In de praktijk blijkt deze combi dus redelijk vaak voor te komen (zo ook bij mij en mijn partner die ook narcistische trekken heeft)... Helaas zijn het vaak wel redelijk destructieve relaties... Tja, het is me wat allemaal :)...

Je treft dus (zoals je zelf al wist) de spijker op zijn kop :-) Het is inderdaad een borderline reactie. Dat zegt dus ook iets over mijzelf (wil er nu niet teveel over kwijt).

Ze heeft inderdaad weer gereageerd, gistermorgen in alle vroegte. In eerste instantie heb ik haar genegeerd. Kreeg echter ook direct reacties van haar vriendin met de vraag of zij mij had gecontacteerd. Haar vriendin had al dat vermoeden en zei, dat dit de manier van haar was om weer aansluiting te zoeken, als ik er tenminste op zou ingaan. Zij heeft echter later op die dag, naar haar en mij toe ontkend, dat er meer zou zijn, en er geen sprake van een poging tot hereniging is geweest. Kwam dat nou omdat ze zich betrapt voelde? Zij dacht in eerste instantie n.l. dat ik geen contact had gehad met die vriendin. Tegen haar had ze gezegd, dat ze mij niet had gesproken (was dus een leugen) Maar die heeft haar na die leugen, fijntjes erop gewezen, dat ik haar wel had gesproken en dit ook had bevestigd.

Gedurende de rest van de dag is er weinig contact geweest (wilde ik zelf niet) maar tegen de avond heb ik toch nog een appje gestuurd. En dat liep dus verkeerd af. 5 min later zat ik weer bij haar op de bank met een glaasje wijn in de hand, pffffff.

De hele avond en nacht met haar is relaxt verlopen, veel gepraat over haar, haar ex, en ook over mij. Het blijkt dus haar ex, een borderliner is, dit werd ook door haar en vrienden van die ex bevestigd. Ze zei zelf, dat dit voor haar een onmogelijk relatie was en dat het voorbij was. Ze hield nog steeds heel veel van hem maar de relatie was te destructief. Op een gegeven moment kwam ik ook weer op te proppen, ze had n.l. van haar beste vriendin te horen gekregen dat er maar 1 man was die haar rustig kreeg en het beste bij haar paste. Wie die man was, werd me al snel duidelijk toen ze indringend mijn kant op keek. Ik merkte dat ze een reactie wilde maar ik hield wijselijk mijn mond. Had niet veel zin in een afstraffing omdat het de woorden waren van haar vriendin en niet van haarzelf.

Op een gegeven moment begon ze over die brief, het bleek dus dat zij (zeker weten doe ik het niet) die brief, niet volledig heeft gelezen. Haar ex zag namelijk die brief en heeft die direct verwijderd. Ze vroeg daarom of ik deze nog had en of ze die alsnog mocht lezen. Dat wilde ik wel maar dan moest ze die alleen lezen, als ik er niet was. Nou, dat kon ik dus wel op mijn buik schrijven want zodra ze hem had begon ze hardop te lezen.

Ik denk niet dat wat erin stond haar goed is bekomen. Hoe dan ook, toen ik naar huis ging en haar thuis nog appte, kreeg ik nul reactie, pas heel laat de volgende dag, kreeg ik een koude afwijzende app. Daarin verwees ze me naar de brief en dat zij deze nogmaals had doorgelezen en daarin stond duidelijk dat ik geen contact meer wilde. Dus dat respecteerde ze en zou mij met rust laten.

We hebben desondanks nog steeds contact via de app, maar ik merk wel dat waar gisteravond zij zelf (min of meer) met mij in gesprek was. Vandaag, haar borderline kant de boventoon voert.

Ik weet dus niet meer wat te doen. Ze houdt nog heel veel van die andere gast en ik weet niet hoe ze nou tegen mij aan kijkt? Liever verbrak ik weer elk contact want ik zit nu weer in zoveel onduidelijkheid dat ik dat niet meer trek.


Groet Anoniempje
(5076) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-13 18:21:00
Beste schrijvers,

Wat ben ik blij met jullie verhalen !
Zoveel punten van herkenning.
Heb zelf een relatie (gehad) met een BL-vrouw.
Is nu over sinds paar dagen, maar krijg eerste reacties al wel van haar, als vraag "haat je mij ?', hetgeen bij anderen ook naar voren komt (afstoten, maar eigenlijk het tegenovergestelde willen).

Herken bijvoorbeeld het zoeken naar oogcontact.
Ogen gaven mij vaak aan, in welke staat mijn vriendin was.

Ik heb ook enkele specifieke vragen.
Mijn (ex-)vriendin loog en liegt over zoveel dingen.
Niet alleen naar mij toe, maar ook naar vrienden en familie toe, tot aan het extreme.
Zelfs naar Politie toe heeft ze gelogen en niet een beetje, maar ook extreem.
Mijn eerste vraag is of dit ook wordt herkent door partners van BL-ers.
In folders en dergelijke lees ik hier weinig over, alleen veel over waanbeelden en dergelijke.
Soms kan ik haar met duidelijke argumenten overtuigen van haar leugens, maar vaak volhardt ze in haar leugens.
Ze past haar leugens ook aan naar degene met wie ze praat en naar de omstandigheden waaronder ze de leugens vertelt.

Herkennen partners het vele liegen (Pathologisch en/of pseudologica fantastico) ?

Ik heb ook een mening over het vaststellen van Borderline door psychiaters en wil hier ook graag een reactie op hebben.
Er zijn recentelijk tussen haar en psychiater 4 gesprekken geweest.
Het eerste was ik bij en kon ik de psychiater vertellen wanneer ze aan het liegen was c.q. niet de hele waarheid vertelde of juist het belangrijkste wegliet.
Tweede gesprek wilde de psychiater alleen met haar, helaas.
Derde gesprek was ik weer bij en toen de psychiater begon met opsomming van wat besproken was in eerste en tweede gesprek, bleek dat ze in tweede gesprek weer veel had gelogen en/of verdraaid.
In het derde gesprek gaf ze ook toe, dat ze had gelogen.
Dan zou je verwachten, dat in het vierde gesprek, waarin het specifiek ging om vaststellen of zij wel of niet Borderline heeft middels heel veel vragen, juist de partner bij dit gesprek aanwezig moet zijn om te voorkomen dat er verkeerde informatie door haar wordt gegeven.
BL-ers zijn vaak heel goed in het misleiden van anderen, ook psychiaters.
Zonder juiste informatie is kans aanwezig, dat ze niet de goede diagnose stellen of sterker nog een verkeerd behandelplan opstellen.
(Dit laatste is gebeurd in 2006 toen zij opgenomen is geweest, maar toen men niet Borderline kon vaststellen, terwijl het nu wel 99,9 % zeker is, dat ze Borderline heeft en ook al had in 2006 dus).

Mijn vraag is of de partners ook de ervaring hebben, dat psychiaters onderschatten dat een BL-er de waarheid vaak niet vertelt of dingen verdraait en te weinig of niet gebruik maken van de kennis van de partner.
Ofwel, sloot de psychiater of de BL-er zelf bij jullie ook de partner buiten ?

Aan een ieder hier: vooral doorgaan met schrijven.
Herkenning en hoe te reageren op situaties is zeer nuttig.
Jammer dat psychiaters naast de aandacht voor de BL-er geen enkele aandacht besteden aan de partner van de BL-er.
Vindt dat dit standaard mee genomen zou moeten worden, omdat de psychiater er maar enkele uren per week is en in priv de partner de enige veiligheid is voor de BL-er.
Vinden jullie ook niet.

HG
(5077) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-13 18:29:00
Ijsbeer beschrijft het idd prachtig, niet alleen verwoord hij het goed maar ook op een manier zonder schult te leggen bij de ander. Toch knaagt het ook nog steeds aan mij zoals bij ons allemaal waarom het niet gelukt is....het toe zien hoe onze exen vrolijk weer in het volgende avontuur stappen blijft onwijs pijnlijk vooral omdat ze het van de daken schreeuwen hoe happy ze nu wel niet zijn en ons gewoon totaal uit hun leven blokken.
Ijsbeer slaat de spijker op zijn kop door te zeggen dat je op moet passen dat je jezelf emotioneel niet volledig geeft wanneer je in een enorme "up" zit...je wil jezelf namelijk juist zo graag helemaal geven, helemaal samensmelten en 1 zijn want dat is juist zo heftig en mooi:-).
Vroeg of laat kom je jezelf dan toch tegen...leeg, alleen, gebroken, met veel verdriet alleen achtergelaten...:-( een paar weken of maanden is het stil en daar gaan we weer.....in mijn ogen kan het oooo zo leuk zijn met die nooit saaie Borderline partner maar het geeft absoluut geen stabiliteit en goede basis voor een gezinsleven....en dat is toch de leeftijd waarin ik zit...veel beslissingen mbt hypotheek, werk, kinderwens, enz enz. Je voelt echt een enorm blok aan je been waardoor bij mij alle remmen erop gingen waardoor ik juist niet verder kon en waarbij ik daarvan ook de schult kreeg. Ik durfde helemaal niet aan kinderen te beginnen en ik durfde niet samen te wonen...ik trok het 4 dagen per week al amper en dagelijks probeerde ze me emotioneel stuk te maken om vervolgens weer het liefste meisje te zijn. Ik snap nu pas echt de uitspraak "onmogelijke liefde"...
Als ik zie hoeveel mooie woorden ijsbeer verteld en hoe goed hij de ziekte heeft bestudeerd en daarmee geprobeerd heeft zijn partner wakker te schudden....petje af. Ergens voor mij een geruststelling....immers als het ijsbeer zelfs niet lukt....
Wel heb ik afgelopen weken aandachtig de stukken van Belinda gelezen en moeten me toch wel een paar dingen van het hart: de uitspraak dat mensen vroeger juist Borderline wilde hebben.... De uitspraak 70% van de mensheid gaat vreemd en heeft graag sx met een ander......als ik dat soort uitspraken lees en vervolgens een stukje later: ik ben nu eenmaal een pittig mokkel......tsja.....ik vind serieus dat je hier echt enorm goed bezig bent maar van dat soort uitspraken krijg ik echt kippenvel en dat doet me idd herinneren aan mijn ex....tikkeltje narcistisch en voor een gevoelige man zoals de meeste borderliners aantrekken omdat ze juist willen samensmelten en voor hun Borderline partner willen gaan enorm pijnlijk en kwetsend...daarbij inhakend op het feit dat mensen vroeger Borderline wilde zijn?....wat ik lees in statistieken is dat 1 op de 10 zelfmoord pleegt....
Niet alle borderliners zijn hetzelfde dat besef ik des te meer en de balans tussen bps en nps zal daarin ook zeker een belangrijke factor zijn.
Mijn ex zit nu met een jongen van 18-19......zij heftige stille bps nps van 28.....ik vind het zeer kwalijk dat dit gebeurd en dat deze jonge jongen vol vertrouwen en liefde zo'n enorme les moet gaan krijgen in de hoop dat hij er zonder kleerscheuren vanaf gaat komen.....
Machteloos sta je aan de zijlijn....
Elke dag slijt het gelukkig nog en ik dank god op mijn knien als ik op een dag kan zeggen: goh wat een heftige tijd heb ik achter de rug....ben gelukkig waar ik nu sta.

Veel liefs aan iedereen

jongen uit brabant
(5079) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-13 19:22:00
Hysterische buien / de weg kwijt zijn

Mijn (ex-)vriendin is een BL-er
Ik weet dat al langer, met name omdat ik decenia al een kameraad had met Borderline en zodoende hiermee bekend was. Als ik dat in het verleden tegen haar zie, dat ontstak zij in woede. Inmiddels dringt langzaam het besef bij haar door, dat zij dit heeft.

Ik ben een persoon die sterk in zijn schoenen staat, grenzen stelt, duidelijk is naar haar toe en haar rots is in de breedste zin van het woord.
Als er een discussie ontstaat met haar, dan kan ik haar veelal overtuigen met goede argumenten. Soms gebeurt het ook, in periodes vaak, dat zij de weg even kwijt raakt.
Dan reageert ze overdreven op situaties of als we het niet eens zijn raakt ze de weg kwijt. De blik in haar ogen wordt dan vaak anders en ze krijgt dan heel snel hysterische buien.

Tijdens deze buien schakelt zij haar gevoel uit en zegt en doet ze de meest erge dingen, zonder grenzen, zonder enige waarde te hechten aan normen en waarden (die ze wel in haar normale doen heel veel heeft). De duur van de buien varieert van kort (als ik er in een keer doorheen kan breken) tot enkele dagen. Wordt dit ook door jullie herkent?

Soms weet ze na een hysterische bui niet meer wat ze heeft gezegd of heeft gedaan.
Ze bedenkt dan haar eigen invulling van wat er gebeurd zou kunnen zijn of gezegd zou kunnen worden. Gelukkig gebeurt dit niet zo heel vaak, maar als het gebeurt, dan brengt dit vaak schade toe aan haarzelf, aan mij, de relatie of zelfs derden.

Herkennen jullie ook deze waanbeelden / fantasie / andere invulling van wat er is gebeurd? Soms is ze dan ook dagen of weken de weg behoorlijk kwijt.
Dan kan ze voor de buitenwereld zichzelf wel zijn, met alles daarop en daaraan, maar merk ik aan haar gedragingen en aan de dingen die ze zegt, dat het weer mis dreigt te gaan. Het zijn de momenten, dat ik zo vaak mogelijk dicht bij haar ben om te voorkomen dat ze anderen, zichzelf of mij schade gaat toebrengen. Gelijktijdig zijn dit ook de momenten dat ze mij probeert op afstand te houden. Ik ben dan een waardeloos iemand, deug nergens voor, heb het niet goed met haar voor, denk alleen aan mijzelf, hou nooit rekening met haar, ik hou niet van haar, zij houdt niet van mij, enz. Uiteindelijk leidt dit vaak tot dat ze begint over dat ze er beter niet meer kan zijn, niemand meer tot last wil zijn, ofwel richting zelfmoordneigingen.

Als ik zelfmoordneigingen vaststel, dan grijp ik meestal heel resoluut in, vaak met groot risico voor mijzelf, maar als ik dat niet doe, dan gaat het zeker een keer helemaal fout. Als ze na een tijd weer zichzelf weer is, dan zegt ze vaak een simpel sorry voor wat ze heeft aangericht en gaat weer verder met haar leven.
Vaak zonder wroeging of empathie. Gaat het bij anderen ook zo heftig ?

HG
(5080) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-14 09:23:00
Hai jongen uit Brabant (en anderen),

Fijn je weer te horen! En ook fijn dat je kritiek op mij, of mijn uitspraken durft te geven (ik dacht al, waar blijft iedereen, haha)...
Ik deel je mening best dat de dingen die ik soms zeg misschien iets van mijn narcistische kant laten zien. Iig voel ik geen echte schaamte voor wie en wat ik ben, en ben ik idd in staat om met redelijke trots mijn stoornis te dragen, en ja, er ook de mooie kanten van in kan zien. Een geluk bij een ongeluk misschien?
De uitspraken die ik doe; over de 70 procent, en de tijd dat BL een zeer geliefde diagnose was, zijn echter niet van mijzelf. Ik verwoord feitelijke kennis die ik van therapeuten en het internet heb.

Ik snap dat het jou kippenveel geeft. Jij bent een man (net zoals mijn huidige partner en Dikke traan bijv) die enorm lijden onder overspel. Jullie zouden dat waarschijnlijk zelf ook nooit doen (net zoals mijn partner) en zien het als hoog verraad. Maar er zijn ook genoeg mensen die er een stuk makkelijker mee om gaan. Ik heb zelfs een partner gehad die braaf een pakje condooms in mijn koffer stopte als ik op vakantie ging. Dom? Ik weet het niet. Meer realistisch, denk ik. We verschillen dus allemaal erg op dit vlak.
Wat wel waar is, is dat vreemd gaan nog steeds een enorm taboe is. Ik heb het al eens verteld, dacht ik, maar toen ik in mijn (therapie)groep kwam, met mensen die al meer dan een jaar therapie hadden met elkaar, en ik in sessie drie mijn 'vreemd gaan' heel open, idd zonder enige schaamte, besprak. Volgden de weken erna bekentenis, na bekentenis. Daar moest heel de groep enorm om lachen, ze zaten immers al een jaar bij elkaar, en durfden nu pas, omdat ik zo schaamteloos 'had bekend'. Toen vertelde mijn therapeut ook dat 70 procent van de mensen vreemd gaat, of is gegaan (natuurlijk niet allemaal op dit moment). Dat was ongeveer gelijk aan de hoeveelheid mensen in de groep met een bekentenis (60%).

Ik wil jouw gevoelens niet weg nemen, en idd, misschien ben ik wel een beetje zoals jouw ex. Ik lijd, maar ben ook heel sterk. En misschien had je vanuit jouw pijn, heel begrijpelijk, liever jouw ex, (en andere BL-ers zoals misschien ook ik) alleen willen lijden onder hun stoornis. Maar zo is het nu eenmaal niet. En ik denk dat als jij jouw verdriet geheel verwerkt hebt, jouw gevoelens van aversie naar het gedrag dat jouw ex, en ook ik, laat zien, minder groot zal zijn.

Een heel fijne dag iig jongen uit Brabant, en bedankt voor jouw eerlijke mening. In de confrontatie is waar men leert!

Lieve groet,

Belin
(5081) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-14 11:35:00
HG zo bekend wat je schrijft. Mijn vraag aan allemaal is, wanneer een BLer in haar BL rol is heeft ze dan ook een totaal andere gezicht gelaat? Bij mij zag ik een die veel ouder en bozer keek. (Geen enkele emotionele uitstraling ) . Wanneer we ze uit haar BL rol was , zeker bij intimiteit zag ik een fotomodel van 20 en zo kinds happy. Kennissen van mij die haar zagen voor het eerst en daarna op een zeer leuke happy foto, zeiden wat een verschil (in eerste instantie , durven ze je het niet te zeggen ) Eentje zei zelf, duidelijk BL uitstraling ,kan dat ?. Smurf.
(5082) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-14 15:05:00
O, en met 'een ieder wilde wel de diagnose Borderline', bedoelde ik natuurlijk de mensen die bepaalde psychische klachten hadden. Niet 'een ieder' in algemene zin. Maar destijds, naar ik las, was het dus een heel gewilde diagnose, omdat je dan idd als 'bijzonder mens' werd gezien.

Ook moet ik nog even zeggen dat ik dit soort dingen schreef omdat er een meisje met BL op de site verkeerde die totaal wanhopig was. Ik wilde haar toch ook een hart onder de riem steken... En ook om bijv Dikke traan te laten zien dat je niet alleen maar slachtoffer bent van de situatie. Dat is namelijk nooit goed voor iemand...en dat ben je ook nooit...je hebt altijd zelf een keuze, al voelt dat (en daar kan ik over meepraten:), niet altijd zo...

En nu genoeg verdediging, maar mijn partner had je bericht gelezen en vroeg me ook al hoe ik het eea bedoelde. Hoe jij het in je mail beschrijft is het natuurlijk een beetje uit zijn verband gerukt :)...
Nou, dat moest ik nog eeeeeeeeven kwijt :)...
Veel sterkte een ieder!

Belinda
(5083) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-14 17:18:00
Ey Belinda:-)

Ik las je reactie en moest toch weer ergens aan denken vanuit mijn vorige relatie.
Van mijn Borderline ex mocht ik namelijk niet eens naar andere vrouwen kijken, niet in real life en zelfs niet eens op tv.....een enorme jalousie die eerder regel dan uitzondering lijkt te zijn bij mensen met Borderline. Wat ik hiermee wil zeggen is dat de borderliner doet overkomen dat ze juist enorm monogaam is en ook alleen monogaam accepteert maar het door liegen en bedriegen zelf absoluut nooit zijn.....
Ik kan me vinden in je opmerkingen maar ik vind daarbij ook dat als jij dat pakje condooms van je partner krijgt :-p dat hij ook een pakje mag hebben en dat je elkaar dan veel plezier wenst....:-p. Ik vraag me sterk af of iemand met Borderline ertoe in staat is dat te accepteren omdat het gehele ziektebeeld onzekerheid en een laag zelfbeeld raakt.....
Ik kan je vertellen dat mijn ex me zou verlaten als ik zou beginnen over een open relatie:-p, zij wilde een heerlijk stiekeme love triangel zodat ze heerlijk veilig is:-p voor zichzelf dus... En allebei haar lieve mannetjes moesten dan klaar staan:-)

Top dat je mijn mening zo sportief opvat! Het is ook zeker niet aanvallend bedoeld maar slechts zoals ik het ervaren heb en zelf zie. Dat de getallen van vreemdgaan toenemen merk ik ook en verontrust me alleen maar. Het zegt iets over de toename van narcisme/eigenbelang in onze maatschappij en daarin kan ik me erg moeilijk vinden.
Persoonlijk vind ik dat je niet voor niets een relatie aan gaat samen en misschien wel aan een gezin begint en dat zo'n verbintenis gewoon open en eerlijk moet zijn, voor elkaars emotionele gezondheid en natuurlijk de gezins situatie/kinderen.
Wil je sx met anderen ga dan gewoon geen relaties aan en wees duidelijk en eerlijk:-)

Jongen uit brabant
(5084) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-14 20:08:00
Ik zit vaak op deze site te lezen wat jullie allemaal schrijven. Het doet me enerzijds deugd te weten dat ik niet alleen met die gevoelens zit. Het is voor anderen zo moeilijk te begrijpen en voor mij dus moeilijk om erover te praten. Zeker na zoveel keer...
Je moet het inderdaad zelf hebben meegemaakt wil je begrijpen wat een invloed zo iemand heeft op je leven. ook nadien.
Ik wil de relatie definitief stoppen maar dat lukt niet goed. Ik blijf verscheurd tussen liefde die ik voel voor hem en de realiteit dat ik het echt niet aankan! En een emmer vol met schuldgevoel. Ik moet hem in de steek laten!! terwijl ik weet dat hij daar zo bang van is. Hij heeft me vaak proberen te overtuigen dat ik hem kan helpen, dat hij niet beter kan worden zonder mij, dat ik hem dat echt niet mag aandoen, dat hij dit niet verdiend. En inderdaad, hij verdiend dat niet, maar ik KAN het niet.
Hij beweerd dan dat IK degene ben met DBL. Waar ik op den duur aan mezelf begon te twijfelen. Ik was tenslotte diegene die het telkens uitmaakte. Wel uit angst van hem en de enorme vermoeidheid, niet omdat ik bang was hem kwijt te raken. En toch..ik wil hem in mn diepste binnenste niet kwijt en kan me mijn leven nog moeilijk voorstellen zonder hem of mijn leven zal er nooit meer hetzelfde uitzien, ondanks de hel.
Wat wil ik dan? Ik word er gek van..
Mijn verstand laten werken zeker? Alles zegt me dat ik geen relatie kan hebben met hem. Ik ben daar niet tegen opgewassen. Verdorie!
Ik probeer dus niet meer te reageren op een sms en me te laten vangen door emoties. Hij geeft niet op. Wil me niet kwijt en stuurt me dag en nacht smssen.
Heb gedurende twee jaar alles geprobeerd en mezelf bijna kapot gemaakt.
Herkent iemand dit? Kan iemand van jullie me zeggen hoe ik het best reageer nu?
Psycholoog zei niets meer te sturen. Ook niet als hij iets lief stuurt of vraagt hoe het met me gaat. Ik probeer dit te doen. Kost me verschrikkelijk veel moeite. Omdat ik niet reageer voel ik dat hij in paniek slaat..en de onrust blijft op die manier..
Delphine
(5085) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-14 23:24:00
Nog even een reactie wat betreft de gezichtsuitdrukking van mijn ex en haar gedrag...ik kon idd precies zien en ook voelen aan kriebels in mijn onderbuik (ik weet dat het raar klinkt:-p) dat ze in een heftig moment zat. Ze staarde veel, daagde me uit en was vaker afwezig en trok zich vaker alleen terug. Toen we verder in de relatie kwamen werden ook de wisselingen heftiger, heftig happy en heftig down en doodmoe, vroeg naar bed en depressief en zelfs overdag enorm moe. Ze straalde in zo'n fase niets meer uit zoals ook jou al is opgevallen, geen emotie. Ik liet haar overdag slapen en kookte voor haar zodat we savonds toch nog wat leuks konden doen of een film konden kijken.
Uiteindelijk wordt de pijn teveel en ontstaat splitsing. Mijn ex is op dat moment begonnen met vreemdgaan, werd afstandelijker, sloot haar gevoel/liefde voor mij af en maakte zich klaar mij te verlaten voor de volgende achtbaan rit...enorm moeilijk om haar te zien afdwalen naar de volgende door die vreselijk slopende ziekte. Op dat moment was onze relatie voor haar ook echt dood en haatte ze me, ze wilde alleen maar bij haar nieuwe liefde zijn en er was geen intimiteit meer, zelfs zo erg dat ik geen kus meer kreeg en als ik haar aanraakte vertelde ze anderen dat ik misbruik van haar maakte, de ene leugen naar de andere. 1x begon ze spontaan te huilen toen we naast elkaar in bed lagen......dat was gewoon eng...

Ontzettend veel sterkte met de verwerking en probeer het te zien als een grote spiegel voor jezelf, je weet nu precies waar jou zwakke kanten zitten waar je aan kan werken. Ik ben zelf bezig met een mindfulness boek wat wel in mijn straatje past:-)

Jongen uit Brabant
(5087) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-15 13:47:00
Hallo allen,

Belinda een vraag aan jou! mijn man is een borderliner, wij zitten nu weer in de zoveelste crissis, hij beschuldig mij nu van hem niet goed behandeld te hebben en door mij voelde hij zich vaak niet goed, ik weet dus niet hoe ik dit moet aanpakken, ik ga meteen in de verdediging omdat het echt niet zo is.. integendeel hij heeft mijn leven op zijn kop gegooid met zijn ziekte.
Mijn vraag is hoe moet ik reageren op deze beschuldigingen?? ik weet het echt niet meer en ik sta op het punt om te gillen van overmacht.
Ik heb gister gehuild waar hij bij was en ik had het idee dat hij dan zich powerfull vindt of ik zit er ook naast, ik weet het gewoon niet meer.
Ik hou van hem maar dit sloopt mij.
Alvast dank voor je reactie
(5089) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-15 16:34:00
Hai allemaal!

Ooooo, jongen uit Brabant. Ik lees je bericht (op mijn werk) en er moet me direct iets van het hart. Ikzelf praat vreemd gaan, en dan mbt het liegen, etc, absoluut niet goed. Daarin heb je me misschien verkeerd begrepen. Sterker nog, ikzelf ben er altijd heel open over geweest (er werd niet voor niets een pakje condooms in mijn tas gestopt ;). Ik heb in mijn huidige relatie zelfs geprobeerd een open relatie aan te gaan met mijn partner omdat ik eigenlijk helemaal niet kan vreemd gaan, want liegen vind ik dus echt verschrikkelijk, en ik geloof dan ook niet dat je je geheel met je partner kan verbinen als je zoiets verbergt. De ervaring van het proberen aangaan van een open relatie, moet ik je zeggen, of het elkaar vrij laten op dat vlak, is bijna niet te organiseren (met alle partijen die daarbij betrokken zijn). Ik heb dat dan ook op gegeven.

Ik ben, BL trekken of niet, zelf wel heel ruimdenkend wat dat betreft. Ik ben dus ook bijna nooit jaloers geweest in relaties, en mijn huidige partner weet dat hij 'buiten de pot mag pissen' ;)... Echt verliefd worden zie ik wel als een probleem omdat dat de relatie in gevaar kan brengen. Maar een keertje s.x na een avondje wild stappen, dat gun ik hem van harte, als hij het maar veilig doet en het me ook liever niet verteld (en het ook geen schering en inslag is).
Mijn partner zelf is daar dus anders in, en denkt meer als jij. Ik vind de relatie nu zo waardevol dat ik zijn eisen op dat vlak met liefde inwillig.
Tja, zo zie je, geen BL hetzelfde ;)...

En anonieme dame. Die beschuldigingen ken ik maar al te goed. Ik was (en ben daar soms nog) een ster in. In mijn hoofd is dat op dat moment dan ook echt de waarheid . Dus daarover in discussie gaan heeft weinig zin. Als je goed nadenkt weet je ook wel dat je partner onzin verkoopt, en dat hij in een andere bui, de dingen heel anders ziet. Het is dus de kunst om te relativeren. Blijf je partner echter wel serieus nemen op het moment dat hij de beschuldigingen uit. Zeg bijv dat je het pijnlijk vindt dat hij dit zegt, je er anders over denkt, en dat je er graag op een ander moment verder over praat. Als partner van een BL heb je een groot incasseringsvermogen nodig, en moet je dingen die gezegd worden niet op je persoon betrekken, en soms geheel in twijfel trekken. Waarschijnlijk zegt hij, als hij uit 'zijn bui' is ook dat het hem spijt. Of doet hij dat niet?

Ik wens je veel sterkte!

Liefs,

Belinda
(5090) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-15 21:03:00
Hallo allemaal,

hier weer een bericht van mij ( Aylin) alweer een tijdje terug dat ik iets heb geschreven, maar had het druk. ( Heb jullie berichten wel allemaal al gelezen). IJsbeer: Je hebt het echt heel prachtig verwoord!

Ik vind het gewoon engom jezelf in sommige personen zo te herkennen!
Ik zou het ook wel een idee vinden , om elkaar eens te ontmoeten.
En Belinda: Ik weet niet of je ook een lid op het forum bent, anders zou ik graag prive met je willen berichten. Als je dat zou willen?

Zoals ik dus verteld had was mijn partner 2weken weg, en hij is nu weer een volle week terug. Weer veel gebeurd. Ben elke keer de deur uitgelopen,zodra ik merkte dat ik me weer niet lekker voelde. Dan ben ik even een stuk gaan hardlopen, of fietsen, soms op de late avond ook. Om de boel maar niet te laten escaleren.
Alleen gisteren is het dus toch gescaleerd. Zal het even kort vertellen:

We zitten dus op de bank, mijn partner, dochtertje en ik , met de laptop. Zo ineens stoor ik me dan, dat mijn partner naar mijn idee al uren op de laptop zit, en vraag hem dan : Kun je misschien even op de slaapkamer gaan zitten met die laptop? Ik ben het nu zat.`
Weet niet wat er daarna gezegd werd, en wie dat zei, maar het eindigde dus in een vechtpartij. Ik weet nog dat ik riep dat ik niet wil dat hij schreeuwt waar onze dochter bij is, maar die dacht dus dat we aan het spelen waren.
Dan wordt er naar me hoofd geslingerd : `Ja ik zie wel dat je een persoonlijkheidsstoornis heb, elke minuut veranderd je stemming`.
Dat schoot me dus in het verkeerde keelgat. Ik zei: `daarom was ik dus bang om je dit te vertellen , want nu moet ik elke keer dit te horen krijgen`.
Wat doet manlief dan, zoals altijd zijn spullen bij elkaar graaien en (net doen alsof) weggaan. Als hij dat doet ( Meerdere malen gebeurd) Raak ik buiten zinnen en probeer ik alles om hem niet weg te laten gaan. Deur op slot doen, Zijn portemonnee verstoppen, hem bedreigen. Je kan het zo gek niet bedenken. Tot hoe lang heeft dit alles geduurd? van 8 uur tot 3 uur s nachts. Hij op de bank slapen, ik overstuur in bed. Ben vandaag de hele dag weggeweest, om hem niet te zien. Want ik schaam me. Ik schaam me vreselijk. Waarom loopt het elke keer zo uit de hand? Het laatste wat ik wil is dat ie me als een gek gaat zien. Want dat ben ik niet. Maar ik word gewoon een totaal ander mens. En hij slaat gewoon terug. Dat deed hij nooit. Ik heb hem daarna ook gevraagd of hij zich goed voelt als ie terug vecht, of mij uitscheldt, als hij weet dat ik er deels niets aan kan doen. Ik ga natuurlijk niet alles op de borderline gooien. Ik ben van mezelf ook een heel moeilijk mens. Maar ik voel me erna dan heel erg in de war. En dan vraag ik mezelf af, hoe het kan dat na zo een uitbarsting van mij , alles is verwoest, onze relatie, onze liefde , alles.
Hij wilt absoluut niet mee naar therapie. Daar past ie voor.
En ik wil ook niet meer, wacht op een groep maar dat is niet speciaal voor borderline. Dus wat heb ik eraan?

Moet ik nu juist toenadering zoeken, of hem laten. Als ie weer weg wilt rennen, moet ik hem dan laten gaan of wat?

Sterkte allemaal.

Aylin
(5092) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-16 19:16:00
Hallo allemaal,

Ik heb een vraagje, zijn er boeken die je iemand zou kunnen schenken die lijdt aan een persoonlijks stoornis (borderline) om meer inzicht te krijgen in zijn/haar eigen problematiek?

Ik vraag dit omdat ik mijn ex vriendin ga vertellen wat ik denk dat er met haar aan de hand is. Dat wordt een zeer moeilijk en gevaarlijk gesprek waarbij ik de term borderline zoveel mogelijk probeer te vermijden. Ik weet dat ik geen deskundige ben en dit niet zou moeten doen. Maar zoals het nu is kan ook niet meer langer.

Haar familie en vrienden steken de kop in zand, niemand wil zijn vingers branden terwijl ze allemaal heel goed weten dat er iets grondigs mis is. De term borderline, is al zo vaak bij iedereen gevallen dat het wel bekend is, behalve bij mijn ex-vriendin. De problemen worden nu alleen maar erger en erger. Veel erger dan dit, kan ik het daarom ook niet meer maken. Nou ja, behalve dat ze mij voorgoed de deur uitschopt. Als dat zo is, dan zij het zo.

Ik ga er dus vanuit dat ik van haar een woede aanval krijg te verduren die elke proportie te buiten zal gaan. Toch hoop ik, dat ik daarmee op termijn iets bij haar los kan maken en ze heel misschien, gaat nadenken. Het is een heel kleine kans maar wie weet. Vandaar ook het boek wat ik bij haar, zodra ze me de deur heeft uit gesmeten, wil achter laten.

Dus elk advies, positief of negatief is welkom.

Gr

Anoniempje
(5096) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-16 22:43:00
Ik appte dat ze natuurlijk mocht bellen. De berichtenstroom verliep wat traag omdat mijn wifi uitgeschakeld stond. Om te streamen was er net te weinig bereik achter in de tuin, met wifi aan stotterde de muziek. Ik liep naar binnen en connecte mijn iphone aan mijn draadloos netwerk. Ze appte: 'Bel jij maar'. Ik belde haar en ze nam op. 'Hoi, met mij', zei ze schuchter. Ze wist niet zo goed hoe ze moest beginnen zonder haar waardigheid te verliezen. En ik had immers de selfies correct genterpreteerd. Eigenlijk had ze gewoon niets te verliezen. Ik hielp haar op weg: 'Waarom wilde je me bellen, wat is er aan de hand dat je de stilte doorbreekt? Was het zaterdag bij de koetsentocht of lag het ergens anders?

Het antwoord wist ik al, maar ik wilde het nu uit haar mond horen. Zijn was immers degene die stellig mij elk contact had ontzegd de komende 15 jaar. Ik had er 14 jaar afgesnoept en nu was er al contact, notabene door haar genitieerd. Wie kwam nou zijn regels en beloften weer niet na? Ze zat klem. Ze begon te vertellen. Na maanden alleen te hebben geleefd kwam toch weer de drang naar iemand. Ze had zich ingeschreven op een datingsite. En een man ontmoet. Het was nog pril zei ze. Weer een regel die ze zichzelf had opgelegd geschonden, ik werd er een beetje moedeloos van. 'Als het met jou niet lukt, dan hoeft het voor mij niet meer. Dan ben ik klaar met relaties, had ze tegen me gezegd: 'Maar ik hoop dat wij samen oud kunnen worden'. Ik voelde me vreemd genoeg verraden. Hij was verstandelijk gezien haar ideaal plaatje, zei ze: Mooie man druk zinvol bestaan sportief ondernemend hield van lekker weggaan samen leuke dingen doen sauna eten bios theater. Ze ratelde het op zonder gevoel.

Een dochter opvoeden is geen zinvol bestaan dus, dat werkt alleen maar remmend op de rest van de inhoud: lekker weggaan, leuke dingen (samen) doen, sauna, eten, bios, theater...
Alsof ik dat allemaal nu niet zou willen of al gedaan had toen mijn dochtertje er nog niet was. Helaas dat mijn dochters moeder haar leven niet op de rit heeft, geen huis, schulden en meer bezig met mannen dan met haar kind. Ik ben daardoor de enige die haar stabiliteit biedt en daar wordt ik nu op afgerekend... Tot voor kort sprak ik alleen maar vrouwen die me vertelden dat ze het knap vonden dat ik wel mijn verantwoordelijkheid nam t.a.v. onze dochter. Dit was nieuw voor mij.

Maar alles klopte schijnbaar aan hem. Toen kwam de maar: al na een paar keer samen te zijn geweest begonnen de eerste barstjes te verschijnen in de gladde verstandelijk perfecte faade. Zij diende zich aan te passen, veranderen was nodig om compatibel te zijn. Geen pyjama met zebraatjes maar lingerie en hij bepaalde de verdere gang van zaken. Op verstandelijk vlak een geweldige man, maar qua gevoel mijlenver uit elkaar. En de nodige narcistische trekjes. Ze ging verder: 'Als ik 's morgens naast jou wakker werd was ik gelukkig om jou naast me te zien liggen, bij hem had ik snel direct: rot toch alsjeblieft weer snel op'.
Ze had hem al heel snel in haar wereld toegelaten, binnen de maand deelde ze het bed al meerdere malen bij haar thuis met hem. Daar deed ik meer dan 3 maanden over. De sks was goed, maar er miste iets. Het diepe contact wat wij maakten als we in elkaar opgingen lukte niet. Ze ging aan mij terug denken. Het was haar helemaal duidelijk geworden nadat ze me na maanden ineens gezien had op het koetsentocht veld, dat ze nergens zou vinden wat wij samen ooit hadden. Ze had daarna veel gehuild en nagedacht. Zo was ze ook niet gelukkig en dat zou ze ook niet worden. Vandaar dat ze contact had gelegd.

'Weet je wat ik heel heel graag zou willen', zei ze: Weer bij jou zijn, in jouw bed met de gordijnen dicht, muziekje aan en kaarsjes. Dat waren de gelukkigste en veiligste momenten in mijn leven'. Kan dat nog een keer? Wil jij dat ook nog wel? En weer een keer met je uit eten'.
Na een uur met haar aan de telefoon hing ik op, ik had immers visite, maar niet nadat ik haar beloofde dezelfde avond nog terug te bellen. Visite boos, mijn vriendin de psychologe vertrok. 'Je hebt me een uur laten zitten', zei ze en weg was ze. Wat is dat toch met die vrouwen in mijn leven, was het enige waar ik aan kon denken. Ik appte haar dat mijn visite vertrokken was en dat ik haar zou bellen. We hingen uiteindelijk om 02:44 op. De afspraak om uit eten te gaan was gemaakt. Overmorgen zouden we gaan eten bij een brasserie waar we de vorige zomer ook vaak kwamen. Ik sliep de rest van de nacht niet maar luisterde muziek en parkeerde daarmee de door haar losgemaakte gevoelens. Pas om 06:25 voelde het goed en deed ik mijn oordopjes uit en ging ik slapen...
Maar niet alvorens ik mijn Iphone gecheckt had: de lifeline op Whatsapp stond nog steeds open!

Wordt vervolgt

IJsbeer
(5097) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-17 03:43:00
Beste Aylin en Anoniempje,

Allereerst Aylin,
Jouw man begrijpt je niet. Begreep je niet, maar nu nog minder. Nu de diagnose gesteld is heeft hij het extra moeilijk. Er zijn voor mijn gevoel twee soorten partners: degenen die het allemaal niet willen weten en hopen dat het allemaal overwaait en degenen die zich gaan verdiepen in BPS om te proberen er mee om te gaan, de realisten.
Beide soorten hebben hum eigen valkuilen.
De partner die het niet kan of wil bevatten voelt continu dat er op de persoon gespeeld wordt. Het is voor hem duidelijk dat je dit uit pure hufterigheid doet, om hem te kwetsen. Uitleg heeft geen zin, de pijn zit ervoor en filtert alle rede. Pijn is een gevoel en rede is een ratio. En die kunnen niet tegelijk bestaan. Ratio (logisch denken) kun je niet als je pijn hebt. En jij Aylim weet dat maar al te goed. Je bent een BP'er, bij jou overheerst het gevoel ook maar dan boosheid. En zolang die ongecontroleerd raast is ratio niet mogelijk. Zwart-wit zeg maar.
De valkuil van de partner die zich gaat verdiepen is dat alles met ratio wordt bekeken. Gevoel wordt naar achter geschoven, jij de partner met BPS wordt een studie object, een project. En dat gaat een tijdje goed, is spannend, maar het gevoel wordt telkens getriggerd door de uitbarstingen van je partner met BPS en dat gaat wringen.

Kortom, geen van beiden is zaligmakend. Er moet een balans zijn tussen ratio en gevoel bij de partners van BP'ers. In jouw geval, praat met hem als je rustig bent. Zeg hem dat zodra je splitst hij dat aan je kan zien. Vertel hem ook dat de splitsing niet aan hem hoeft te liggen, maar dat van alles er aan ten grondslag kan liggen. De meest simpele kleine dingen. Een woord een gebaar een kleur een gevoel. Dat legt de 'schuld' buiten hem. Zeg hem ook dat je niet ageert op hem als persoon, maar dat hij het dichts bij jou staat als partner en dus je bliksemafleider is. Dat het de rol van partner is. Dat als hij weg zou gaan en je een nieuwe partner zou krijgen je die op dezelfde manier zou behandelen.
En zeg hem dat jij het niet kunt helpen op dat moment, je BPS spreekt en is voor jou niet te temperen. Dat je het zo graag zou willen maar niet kunt!
En dat dreigen met weggaan alleen het vuur maar hoger opstookt.
Spreek een signaal af zodra bij jou de boosheid begint je hem op de hoogte stelt. Wij gebruiken op Whatsapp de emoticons voor boos 😡 en verdrietig 😭. Maximaal 4, zodat uitleggen niet hoeft als de ratio uitgeschakeld is.
Zeg hem dat je van hem houdt en dat je dat ook doet als je boos bent, ook al lijkt dat dan niet zo.
Dat hij er doorheen moet kijken, je zegt precies het tegengestelde van wat je bedoelt.
Dat hij moet proberen water te zijn als jij vuur bent. En niet mee moet gaan in jouw strijd.
Dat hij niet mee moet gaan naar jouw therapie, maar iemand moet zoeken die er voor hem is, die hem steunt, mt kennis van BPS. Eventueel zeg je hem dat ik zijn klankbord wil zijn. Mijn e-mail adres staat in het besloten forum. Even aanmelden bij Hein.
Suc6 Aylin, ik vind je stoer!

En jij Anoniempje,
Deze voorgenomen actie is gedoemd te mislukken! Bij voorbaat. Jij, Anoniempje, blijft met de brokken achter en het gat wordt alleen maar groter tussen jullie. En je zult haar de schuld geven.
Hou op met haar redder te spelen. Ik ken de tweedeling waarin je zit.
Maar allereerst: benader haar zoals jij zelf ook benaderd zou willen worden.

Dat wil zeggen:
1. Jij bent niet haar redder. Zou jij iemand vriendelijk bejegenen die het wel even allemaal voor jou beter weet en je wen boek geeft met de een of andere stoornis die jij hebt volgens hem/haar? Nee, natuurlijk niet. Dat stoot af. Dus hou op met haar redder te spelen. Je bent niks meer van haar. Je bent notabene haar ex. Stel je dus minder overheersend op. Wees blij met de communicatie die ze je biedt en dwing het niet af. Je hebt geen enkele vorm van dwang in jouw macht. Net als jij mensen die zich ineens met jou leven zouden gaan bemoeien trapt ze jou er heel snel uit. Stoppen dus met duwen en trekken.

2. Iedereen heeft het RECHT te mislukken. Knoop dat in je oren vanaf nu. Als iemand iets cht niet wil, stop dan met je er mee te bemoeien. JIJ gaat er zelf aan onderdoor en zij leven 'vrolijk' verder. Je wil er veel te graag voor haar zijn. Pas op de plaats soldaat, zeggen wij binnen Defensie.
Ooit een paard laten drinken die niet wil? Naar het water brengen lukt nog wel. Maar drinken, nee!
Begrijp je het nu...

3. Jouw waarheid is haar waarheid niet. Door haar BPS ziet zij de wereld anders dan jij als 'gezonde normale' vent. Jouw normen en waarden waar jij de wereld mee afweegt zijn niet de hare (meer). Bij jou is het rijden als het stoplicht groen is afremmen bij oranje en stoppen bij rood. Bij haar is het rijden bij oranje, stoppen bij groen en het rode licht is vervangen door paars, en wat je moet doen als ie paars is weet zij alleen. Hoe kun JIJ dan meten wat goed en niet goed is?
Je frustreert jezelf omdat je nog steeds denkt dat jij weet hoe het werkt in een wereld die je helemaal niet kent. Laat alles wat jij denkt te weten los. En leer een nieuwe taal en gebruiken. De taal en gebruiken van de republiek BPS. En denk vooral niet arrogant dat JIJ in je eentje de regels kunt veranderen in dat BPS. Als jij in je eentje in Engeland rechts gaat rijden, wie denk je dan dat er in de kreukels ligt binnen zeer korte tijd? En wat is er dan veranderd in Engeland door jouw heldhaftige optreden denk je... Niks dus. Jij bent dood en Engeland draait gewoon door. Probeer een 'reisgids' van het land BPS te bemachtigen en lees. Vergeet alles wat je denkt te weten en verwonder je over de mooie en lelijke dingen die je gaat zien. En weet je plek: je bent slechts een toerist in BPS country, je zult nooit een inwoner worden...

Wordt het je een beetje duidelijk?
JIJ weet niks en je doet je voor als kenner ten opzichte van haar. Dat kan niet anders dan fout gaan. Zij prikt zo door je heen en heeft geen zin in de onzin die je komt verkopen aan haar toch al zo kapotte voordeur.
Verander je je positie naar 'nederigheid' en er gaan plotseling moeiteloos BPS deuren open.

Ik ben je hier zeker niet aan het afzeiken, maar ik ben je aan het voorbereiden op een reis door BPS (Borderline Persoonlijkheids Stoornis) land. En die reis wil jij maken omdat je je ex vriendin hier wilt bezoeken. Je wilt haar niet kwijt en dat hoeft ook niet. Ik geloof niet in problemen, ik geloof in uitdagingen. En als je maar hard genoeg wilt dat je er wel komt. Dat je soms een omweg moet maken maakt de reis langer maar ook dat je meer van het land ziet.

Ga je afvragen waarom familie en vrienden hun verantwoordelijkheid niet nemen. Misschien omdat die verantwoordelijkheid helemaal niet bij hen ligt? Want als dat zo zou zijn, wie is er dan verantwoordelijk voor jou van je familie en vrienden? Niemand, behalve jij zelf is verantwoordelijk voor jou. Vraag je dus eerst af waarom jij de arrogantie bezit om haar de verantwoordelijkheid over haar leven te ontnemen. En of je die wel kunt dragen. Want wat is er mis met jou dat je denkt dat jij het haar wel even aan haar verstand kunt peuteren.
Als je nu nog niet langzaam aan jezelf en je idiote actie begint te twijfelen wordt het tijd dat iemand jou een boek overhandigd.

Geef haar de ruimte. Als ze jou belangrijk genoeg vindt om haar stoornis met jou te delen dan zal ze je zelf wel om hulp vragen. En zo niet, helaas voor jou. Je bent al haar ex, dat is al
om een reden. Neem gepaste afstand! Als ze je vertrouwt hierin komt ze wel naar jou toe.
Harde woorden, die bedoeld zijn om je wakker te schudden, niet om je te kwetsen. En het geldt niet alleen voor jou, maar voor alle 'REDDERS' hier op het forum.
Bezint eer ge begint. Ook jij suc6.

IJsbeer.
(5100) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-17 08:07:00
Hai allemaal,

Jeetje IJsbeer, er is dus een andere man geweest. Vast pijnlijk om te horen. Op de eoa manier had ik dat niet verwacht, dacht echt dat ze alleen met haar diertjes was, en nu weer contact zocht met jou. Wel heel fijn dat ze met je wil gaan eten. Ik hoef je natuurlijk niet te waarschuwen. Je weet dat het contact dat ze je nu gaat bieden ook na een tijdje weer afgelopen kan zijn. Ik weet nog hoeveel pijn je destijds had. Houd er rekening mee dat dit weer kan gaan gebeuren. Maar ach, ik hoef jou dit niet te vertellen, toch?

En Aylin, over het persoonlijk contact moet ik even nadenken, en in de groep bespreken, als je dat oke vindt. Jij zit echt nog midden in complete dramatiseringen (sorry :), en mijn valkuil is dat ik mensen wil helpen / redden om zo mijn eigen gevoelens van kwetsbaarheid niet te hoeven voelen. Ik denk eerlijk gezegd dat het momenteel, voor mijn proces, niet handig is. Ik kom hier nog op terug, oke? Natuurlijk wil ik iig wel heel graag contact houden middels de site.
Overigens moet me wel van het hart dat ik denk dat je jouw dochter moet beschermen tegen wat er tussen jou en je man speelt. Als jullie van 8 tot 3 ruzie maken met vechten en schreeuwen moet zij daar iets van mee krijgen. Voor mij was dit destijds echt de reden om te vertrekken. Je mag een kind niet in zo'n situatie laten leven. Heb je al contact gehad met de stichting huiselijk geweld? Zij kunnen ook eventueel iets voor je betekenen.
Ook zit ik niet in een BL groep, trouwens. Ik zit in een groep met cluster C problematiek (vermijders, ontwijkers, etc). Voor mij is dat heel goed, omdat deze mensen minder heftig reageren (zij vermijden immers conflicten en confrontaties). In een BL groep zou ik waarschijnlijk enorm mee gaan zitten rellen :)... Ook blijk ik op gevoelsvermijdende mannen te vallen. Ik verwar dat met 'sterke zijn'. In de groep wordt dat heel duidelijk. Mijn rol in de groep is om de vermijders minder te laten vermijden. Ik bespreek immers alles en ga elke confrontatie aan. Zo heeft een ieder zijn rol. Ik wil maar zeggen; je hebt niet altijd een BL groep nodig. Ik wens je heel veel kracht Aylin!

Over boeken over BL. Ik vind dat er niet heel veel goede zijn. Maar daar komt verandering in he IJsbeer ;)... Je zou de Borderlinedans kunnen proberen, of de film 'ik ook van jou'. Maar toch vind ik het vaak allemaal 'net niet'... Geen echt goed advies dus...sorry!

Verder is dit voor de komende weken even mijn laatste schrijven. Ik ga morgen op vakantie, en telefoons en internet blijven lekker thuis :)...
Rond 10 aug ben ik weer in het land....

Heel veel sterkten allen, en fijne vak voor wie er ook gaat.

Veel liefs,

Belinda
(5101) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-17 12:11:00
Hallo allemaal,
Elke dag kom ik kijken naar nieuwe verhalen, in de hoop nog meer herkenning te vinden of raad of wat dan ook. Ik blijf verward en dus ook vastzitten met mijn gevoelens. Ik herken bij elk verhaal de manier waarop er met je omgegaan wordt, wat je voelt, wat je verliest, wat je eigenlijk zou willen.
Toen ik mijn partner leerde kennen was hij al vanaf de eerste ontmoeting heel open over zijn probleem. Hij was niet bang mij alles te vertellen over zijn drugsverleden, zijn drankprobleem, hoe er met hem is omgegaan vanaf zijn jeugd, wat hem allemaal is aangedaan...over zijn vroegere vriendinnen die blijkbaar allemaal, raar maar waar, een persoonlijkheidsstoornis hadden. De meeste BDL. Wat, en de manier waarop hij zijn levensverhaal vertelde was buitengewoon, adembenemend en zo ontzettend mooi hoe hij met alles is omgegaan. Ik voelde meteen een enorme liefde voor die man. Zo eerlijk, zo spontaan, zo ontzettend warm en lief...
Ik heb nog nooit zo echt en puur geleefd als in die twee jaar dat we samen zijn geweest. Het leek alsof ik in een storm van emoties was gekomen. Een prachtige film dat een nachtmerrie werd. Ieder keer opnieuw. En ik speel iedere keer weer mee in diezelfde film.
De raad die ik kreeg was alle contact verbreken. Ik kon niets voor hem doen, ik kon hem niet helpen, ik kon die leegte nooit vullen. Ik mocht zelfs niet reageren als er na een tijdje een lief smsje kwam. Dit ging compleet tegen mijn gevoel in. Ik hield van hem en vond dit bijna onmenselijk. Dus reageerde ik wl. Wat hem en mij op dat moment een goed gevoel gaf.
De afspraken en de beloftes maakte dat ik het telkens weer zag zitten. Liefde boven alles!!De rest kende ik al en als ik op de juiste manier ermee omging zou het misschien wel gaan deze keer. Ik vergat precies op dat moment het leed dat ik gevoeld had. Tegen de wil van iedereen ging ik er telkens voor.
Na zoveel keer weet ik het ondertussen wel. De afspraak van een veilige afstand te houden zodanig dat en hij en ik op tijd tot rust kunnen komen verdwijnt na verloop van tijd. Al gauw wordt er mr verwacht. De controle over wat ik doe en vooral met wie. Het enorme wantrouwen dat komt opzetten, waarmee ik nadien, zonder reden, beschuldigd wordt van vreemdgaan, of een vuil spel met hem speel. Ik zie de verandering, ik weet wat er komt.. Ik voel me in de val gelokt door zijn ziekte en ben kwaad op mezelf dat ik het had kunnen weten. Ik ben dan duidelijk overtuigd dat ik mezelf niet mag verliezen, dat ik niet mag toelaten dat iemand me zo behandeld en dat ik niet moet gaan twijfelen aan mezelf.
Sterke ik maak het dan uit. Ik hou van hem, ontzettend veel, maar ik kan het niet. Ben hiervoor toch niet sterk genoeg.
Ik hou me aan de raad. Ik neem geen contact en reageer nooit meer.

Nooit meer.....

Ik weet wat hij nu voelt. Hij stuurt me smsjs. Begrijpt niet hoe ik hem zo kan wegsmijten.' Betekende hij niets? Hij kan niet zonder mij. Ik ben de enige die hem kende. Ik had geleerd nogal veel te relativeren en dat gaf hem een zekere geruststelling. De enige die hem kan helpen gelukkig te zijn. En hij werd gek als ik niet reageerde. Hij vroeg zelfs of dat de bedoeling was hem gek te krijgen. Hij zei dat hij besefte dat een relatie niet gaat, maar nooit nog iets horen of me nooit meer zien kon niet!'
Het laat me niet koud. Ik ben niet iemand die zo hard kan zijn. Ik mis hem natuurlijk ook en voel me schuldig dat ik de relatie heb stopgezet en op welke manier. Ik reageer toch. Wel voorzichtig. Ik bied mijn excuses aan voor de pijn die hij heeft gevoeld hierdoor, maar dat het niet ander kon.
Hij heeft besloten terug in therapie te gaan en zelfs de mottige medicatie terug te nemen, omdat hij niet langer wilt dat hij mensen die hij zo graag ziet kwijt zou spelen. Hij is ontzettend bang voor de gevolgen van die medicatie.
Ik ook eigenlijk. Hij gaat misschien niet meer dezelfde spontane, leuke, avontuurlijke, impulsieve man meer zijn.
Ik voel me diep triest dat mensen medicatie moeten nemen waardoor ze plat gaan worden en het levendige kwijt zijn, gewoon omwille van de rust voor de ander.
Of ben ik aan't overdrijven?
Delphine
(5102) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-17 14:10:00
IJsbeer,

Ik moet het misschien niet doen, maar ik duim toch van harte voor jou dat het goed komt.

Groet Anoniempje
(5103) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-17 20:19:00
Beste aylin en ijsbeer en anderen,

Dit forum blijft me enorm boeien en door alle verhalen hier kom ik ook steeds verder in mijn verwerkingen proces. Daardoor mijn bps/nps ex geen contact opneemt en vrolijk doorgaat met haar tiener vriendje heb ik de tijd alle banden los te snijden en zo weer van alle kleine dingen in het leven genieten. Ik ben overigens totaal niet bezig met relaties en ben nog steeds aan het genieten van de vrijheid, mijn vrienden en alles om me heen wat ik zo gemist had.
Jullie verhalen raken me wel enorm, Aylin....tsja...wederom is jou verhaal enorm herkenbaar voor mij...hoe goed ik ook mijn best deed niet op haar in te gaan als de zoveelste bui er was...ze weten precies hoe ze je moeten raken en hoe ze je over jou grens krijgen...dat voelt verschrikkelijk. Als ik zo woedend werd en de controle kwijt raakte over mezelf begon zij me uit te lachen....gekker kan het niet worden h. Legio keren ontstond ruzie voor het slapen, discussie's die zij starte over exen om mij helemaal stuk te maken. Ik werd dan zo boos dat ik op een andere kamer ging slapen...notabene in mijn eigen huis!!! In het begin kwam ze na 15min nog sorry zeggen..daarna.....ging mevrouw gewoon slapen en liet me dood vallen. Smorgens allebei naar ons werk en ze deed alsof ik niet bestond...bons deur dicht en weg was ze.....de hele dag voelde ik mezelf k*t, ik raakte totaal opgebrand en op het werk ging het steeds slechter tot ik overspannen werd... Ook bij haar was weggaan wanneer een ruzie begon geen optie, ze bleef maar doorgaan totdat het escaleerde. Een Borderline moet maar dan ook moet aandacht hebben, positief of negatief dat Heb ik wel gemerkt, die leegte moet gevuld worden..zoals Belinda afgelopen dagen ook al eens gezegd: je hebt een groot incasseringsvermogen nodig....
Persoonlijk vind ik dat dit niets maar dan ook niets meer te maken heeft met een leuke relatie...
Als je echt bij hem wil blijven dan kun je nog een poging doen om afspraken met hem te maken wanneer hij weer zichzelf is, afspraken over wat jullie doen als het fout gaat...ook ik heb dit gedaan en ook werd bij geadviseerd door een psychiatrisch verpleegkundige weg te gaan voordat het escaleerde en daarnaast op een bepaalde manier te praten met je partner zonder schult te schuiven....dit is bijna niet te doen omdat het zo enorm op je gevoel wordt gespeeld...mijn advies? Ga een stukje wandelen als het dreigt te escaleren en praat er later over. (Mijn ex riep altijd: loop maar weer weg...en begon dan elke minuut een sms te sturen waarop ik niet reageerde).
Daarnaast wat betreft de therapie....samengaan? Erg leuk maar in mijn geval heeft dat tegenovergesteld gewerkt, het werd 1 grote ruzie bij haar therapeut met een dikke vinger naar mij....het had niets meer te maken met werken aan haar problemen. Haar therapeut heeft toen ook gezegd dat ik beter niet meer mee kon komen. Overigens heeft mijn ex alles bij elkaar gelogen bij het ggz en annuleerde ze afspraken en kwam gewoon niet opdagen....en ik maar denken dat ze naar therapie was....lag ze bij haar tiener in bed....
Zij moet haar eigen problemen aanpakken door therapie te volgen, jij kan een cursus omgaan met Borderline bij het ggz volgen die ik ook heb gevolgd en me enorm goed heeft gedaan. Je ontmoet partners van borderliners en hebt erkenning in je verhaal en ervaring en belangrijker: je hoort dat je het goed doet en dat je alleen je grenzen duidelijk moet gaan stellen en juist vast moet houden...dit is ter bescherming van jezelf! Als je partner niet bereid is aan zichzelf te werken dan zal het door het stellen van jou grenzen heftig gaan escaleren en is de kans groot dat hij zijn spullen pakt en vlucht naar een andere partner, wil hij echter wel echt aan zichzelf werken en voor jou gaan dan gaat hij zijn best doen. (Mijn ex was met enkele maanden weg :-p)
Welke weg je ook kiest, het is emotioneel zwaar dus zorg dat je mensen om je heen hebt waar je mee kan praten en waarvan je steun krijgt of zoek een maatschappelijk werker/psycholoog.
Wat betreft ijsbeer....uhm..tot vandaag geloofde ik in de prachtige verhalen, je leek over te komen als een sterke persoonlijkheid die zijn touwtjes stevig in handen heeft en de ziekte helemaal door lijkt te hebben....maar dan vandaag je verhaal...het beeld wat ik daarvan gekregen heb doet me aan alsof je verslaafd bent aan je Borderline ex, je laat je vriendin een uur op de bank zitten en geeft jezelf weer totaal aan je ex...overigens totaal niet vreemd dat je vriendin dan opstapt...voor haar is het ook duidelijk zoals ook voor mij...je ex is 100% in controle over je...geen twijfel mogelijk. als ik dan hoor dat je gevoelens die losgemaakt zijn weer een plek moet geven en dan ook nog eens hebt afgesproken om te gaan eten samen......1 ding is me dan wel duidelijk: je hebt maar 1 missie: aantonen dat je sterker bent dan haar ziekte....je wil haar nooit kwijt ten koste van alles...en je gaat haar het pad wijzen naar genezing...dat baart mij tochwel serieus zorgen en ik hoop van ganse harte dat je bij een psycholoog gaat praten.. Waaruit bestaat jou leven eigenlijk nog naast je Borderline ex?

Het kan zijn dat mijn woorden hard worden opgevangen maar het is niet fout bedoeld, ik hoop dat een ieder zijn geluk zal vinden maar het doet me pijn om jullie lieve mensen in zoveel pijn en verdriet te zien. Snij de banden los en zoek echt geluk

Ik kwam laatst dit filmpje tegen wat mijn situatie goed benaderd http://youtu.be/6H1Ilcn846w

Veel liefs!

Jongen uit Brabant
(5105) Reactie van een bezoeker van de site!


2014-07-18 00:00:00
Hoi Allemaal,

Ik heb net het commentaar van IJsbeer gelezen, en had wel verwacht dat iemand (IJsbeer nu dus) iets soortgelijks zou neer pennen. Ik ben dus niet verrast, maar zie mezelf zeker niet als een helper. Ik denk zelf ook, dat het niet zo'n zinvolle actie is maar dat komt ook door mijn eigen impuls om opeens zo te willen handelen. Waarom dat zo is kom ik later op terug.

Ik heb nooit (ja 1 keer heel even) elke keer nadat de relatie voorbij was, met haar contact op genomen . Echter neemt zij keer op keer na korte of lange tijd terug contact op, ongeacht wat ik doe of zeg. En ja dan, wil ik na een tijdje wel weer eens buigen, wetende dat het eigenlijk steeds op hetzelfde uitdraait. Heb lange tijd niet geweten waarom ik haar steeds terug liet komen, maar helaas weet ik sinds een tijdje waarom dit zo is.

IJsbeer je zegt dat ik haar niet kan begrijpen dat ik me niet moet voordoen als een kenner/helper van haar. Dat doe ik ook helemaal niet. Toch bezit ik indirect, meer kennis over haar dan ik gedacht had. Dat heeft niks te maken met alles wat ik over borderline heb gelezen. Het heeft wel alles te maken met wie ik zelf blijk te zijn. Als ik haar wil begrijpen hoef ik vaak alleen maar in mijn eigen spiegel te te kijken, het antwoord dient zich dan vanzelf aan. Ik weet vaak wat er gaat gebeuren, niet altijd uiteraard, maar toch opvallend vaak. De ene keer krijg ik haar dan rustig de andere keer is het toch dweilen met de kraan open. Ik kan op zo'n moment dan alleen maar aan damage controll doen, me voorbereiden op wat gaat komen, begrip opbrengen en hopen dat ik er zelf niet teveel aan ten onder ga.

Haar confronteren is misschien niet direct de beste oplossing, maar het heeft wel al eens eerder gewerkt. Zo ongeveer 1 jaar geleden heb ik haar ook al eens met haar problemen geconfronteerd. Ik was voorzichtig met de woorden borderline maar wat ik zei kwam op het zelfde neer. Een kleine nucleaire explosie heeft toen plaats gevonden. Toch is zij een paar weken later in therapie gegaan, ze wist dat er iets goed fout zat. Uiteraard had de reden dat ze in therapie ging niks met borderline te maken want dat had ze niet. Maar toch er was een begin.

Ze heeft de laatste tijd wel vaak de mond vol, van mensen die psychische problemen hebben en noemt opvallend vaak sommige van die mensen borderliners. Ze beschrijft dan hun gedrag en wat me dan opvalt, is dat ze zichzelf aan beschrijven is. Het lijkt wel dat ze zich ervan bewust is maar dit nog niet durft te bekennen.

Geloof me het voor jezelf bekennen is het zwaarste wat er is. En ja, als een ander dat voor je doet ben je in staat een moord te plegen. Dus voor mijn eigen veiligheid zal ik het dan ook maar achterwege laten.

Het heeft sowieso op het moment weinig nut daar ik deze morgen zelf de stekker eruit getrokken heb. Ze hield me aan het lijntje, wilde me niet kwijt maar wilde ook geen nieuwe relatie met mij, op dit moment tenminste niet. Ze was behoorlijk pissoffed, toen ik het haar zei. Maar ik kreeg wel een bevestiging van haar die ik wilde horen. Ik dacht ff dat ze me haatte voor wat ik gedaan had en het restje liefde dat er nog zat, had uitgeblazen. Toen kwam dan toch dat berichtje binnen......ik haat je niet en ik hou wel degelijk van jou.....

We zijn nou al zo vaak bij en uit elkaar geweest voor korte en langere periodes dat ik eraan begin te wennen. Ik ben niet meer zo overstuur als ik eerder wel eens was. Ik weet ze kan morgen weer met een andere vent aankomen ook al zegt ze dat dit absoluut niet het geval zal zijn. Ik kijk dan weer in mijn eigen spiegel en denk, yip, geloof je het zelf.

Ik ga haar dus niks vertellen en zeker geen boek kopen, misschien wel voor mezelf. Door haar nu te verlaten, en dat zullen zeker meerdere mensen in haar omgeving gaan doen als ze zichzelf geen bekentenis durft te geven, zal ze met de rug tegen de muur komen te staan. Het wordt dan buigen of barsten, ik hoop dat ze buigt want dan is misschien verandering mogelijk. Als ze me dan nodig heeft, zal ik er (misschien) weer voor haar zijn.

Groet,

Anoniempje
(5106) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-18 11:32:00
Beste Jongen uit Brabant,

Ik denk dat de situatie iets genuanceerder is dan dat jij je voorstelt. Het feit dat iemand contact met mij opneemt terwijl ze gezegd heeft dit pas na 15 jaar te willen is op zich al een signaal dat er iets aan de hand is. Daarnaast kreeg ik selfies van een totaal oversture BP'er, die gestopt is met het innemen van haar anti depressiva, die haar stemmingen afvlakten. Al met al op zijn minst een redelijke crisis situatie, ik zou niet weten hoe ze het duidelijker kon maken dat het op dat moment niet goed met haar ging. En dat is een understatement.

Het is zoals we inmiddels weten niet zo dat BP'ers dit gecalculeerd doen, om jou maar aan te halen, het overkomt ze. Dat is ook de reden dat er zoveel BP'ers zelfmoord plegen, ze komen in een gevoel terecht waarvan ze niet weten waarom het er inerns is en ook niet weten hie ze er mee om moeten gaan, laat staan dat ze weten hor het te temperen is.
Op zijn minst dus een telefoontje waard om te kijken wt er precies aan de hand is, lijkt je niet?
Dat het vervolgens geruime tijd duurt voor iemand aan de andere kant weer gekalmeerd is, is jou ook niet vreemd, toch? Of was jouw vriendin binnen een klein kwartiertje uit haar splitsing en waren alle emoties dan bekoeld? Weer de stabiele rust zelve?

Ik kan me voorstellen dat mijn visite het niet leuk vond, maar ze is zelf professioneel psychologe en in haar praktijk komt het regelmatig voor dat er een paniek telefoontje binnen komt en dit voor gaat op de priv situatie. Dat zij ook ruim de rijd neemt om verhitte partners af te koelen die bij haar in relatie therapie zijn. Dus professioneel is dit geaccepteerd, maar binnen de oriv sfeer not done? Vreemd.

Wellicht heb je ook over het zinnetje heen gelezen dat ik in eerste instantie niet eens wilde reageren op het appje wat binnenkwam, maar dat mijn visite zelf aan gaf: Je mag haar wel even een berichtje sturen... Dat houdt dan in dat je een communicatie start die niet directief is (eenzijdig opleggen wat er miet gebeuren) maar dat er geluisterd en gereageerd gaat worden. Tot beide partijen klaar zijn. Een psychologe hanteert dagelijks communicatie technieken, dus ze kon weten dat dit niet binnen 5 minuten afgelopen zou zijn.

Ook ben ik niet iemands redder en trek ik niet aan dode paarden die niet willen. Iedereen heeft het RECHT om te mislukken in zijn of haar leven. Ik ken mijn grenzen, ik weet wie ik ben, maar daarnaast heb ik nog wel emoties. Niets raakt je dieper dan iemand die je in je hart hebt gesloten te horen huilen en horen dat ze niet meer weet hoe nu verder te moeten.
Dat ik op dat moment mijn ratio laat prevaleren boven mijn emoties is door training een reflex geworden. Maar dat houdt niet in dat ik emotioneel niet geraakt wordt. Het houdt in dat in tijden vN crisis ik de leiderschap op mij neem en doe wat er op dat moment moet gebeuren. Niet als een koele kille robot maar als mens met een professionele inslag.
Later als de crisis bezworen is komen de emoties los, dan mag, nee, moeten ze de vrije loop hebben. Moet ik ze doorleven en een plek geven, anders worden het zwevende emoties die te pas en te onpas de kop op gaan steken, of nog erger, je gaan traumatiseren.
Dat doe ik in het donker, met muziek. Ik doorleef en parkeer mijn emoties, dan ben ik weer in het reine met mezelf als mens.

Of ik BPS helemaal door heb? Nee, ik denk dat de problematiek van mijn ex vriendin redelijk rechtlijnig is, maar ook dat zal mij nog eens verrassen. Zeker op momenten dat ik zelf wat zwakker in mijn schoenen sta door iets in mijn eigen leven. Ik pretendeer zeer zeker niet de kennis in pacht te hebben. Ik ben slecht geconfronteerd met BPS omdat zij dit lijkt te hebben en heb me er in verdiept slechts om met haar stemmingswisselingen om te kunnen gaan. Ik heb geen aspiraties om psycholoog te worden if therapeut. Ik wil net als velen stabiliteit in mijn leven en een maatje naast me die gelukkig is en zichzelf durft te zijn. Als ik daar mijn steentje aan bij kan dragen dan zal ik dat zeker doen.

En of mijn leven uit nog meer bestaat dan alleen mijn ex vriendin? Weer niet goed gelezen? Mijn eerste verantwoordelijkheid en prioriteit is vader zijn van mijn dochtertje van 3,5. Dat vult momenteel mijn leven. Dat ik daar allemaal niet over schrijf komt omdat het hier om maar 1 aspect uit mijn leven draait: het omgaan met een (ex)partner met BPS. Het zou mijn verhaal ondersneeuwen en vertroebelen, en dat is niet de bedoeling omdat ik schrijf om anderen een stuk erkenning en herkenning te bieden. Daarnaast werkt het therapeutisch voor mij, ik orden mijn gedachten en gevoelens en hou een soort dagboek bij.

Ik denk dat jouw stellingname t.o.v. mij meer laat zien wat je zelf verhult, je machteloosheid, de onmacht om om te gaan met je ex. Je bent zo stellig dat iedereen BP'ers maar links zou moeten laten liggen uit jouw eigen negatieve ervaringen dat je voorbij gaat aan bijvoorbeeld Petra en Belinda die in een relatie zitten en hier ook posten. Ook Celine zit levenslang aan haar dochter vast, ik geloof niet dat het je bedoeling is om deze forumleden te adviseren er nu direct uit te stappen, of wel?

Ik proef een enorme verbittering bij je, de pijn die jouw ex je doet met haar tiener toyboy die voor jouw gevoel jouw plaats heeft ingenomen heeft je gemaakt tot een verbitterd persoon die alle BP'ers over een kam scheert. Ze zijn het niet waard om tijd in te steken, ze doen iedereen pijn met hun gedrag en het is daarom beter ze te stigmatiseren en geen moeite meer in te steken, zo snel mogelijk te verlaten. Heel herkenbaar overigens, lees mijn eerste posts terug hier en ik was precies zo. Tot ik sprak met professionals, tot ik las in boeken, tot ik aan mezelf ging werken, alleen maar ook in een gespreksgroep. Toen viel het spreekwoordelijke kwartje. Wat was mijn aandeel in het geheel? Achter de facade en de maskers en de stoornis zit een heel gevoelig angstig mens, vaak een kind met een enorme behoefte aan contact dat blijft. Iemand die er speciaal voor hem of haar is. Die verder kijkt dan de BPS kant of het masker. Iemand die over de muren durft te kijken in de bloementuin waar in mijn geval een klein meisje speelt die niet gevraagd heeft om zo te zijn. Die niet anders weet dan mensen af te stoten als ze angstig is, maar die liever zich verschuilt in sterke armen. Die haar een veilige plek bieden die nooit meer weg gaat. Die over de muur klimt en samen met haar die muren sloopt van binnenuit. Niet een redder die vN buiten af de tuin bereik door de muur te slopen, maar juist het haar laat doen van binnen uit. Maar er is als het even tegen zit en de stenen te hard zijn voor haar kleine vingers die ze tot bloedens toe open haalt, zo graag wil ze anders zijn.
Die haar vertelt dat het best wel goed komt met haar en niet wegloopt zoals iedereen waar ze eerder haar vertrouwen aan heeft gegeven. Het is niet voor niets dat er in onze ringen geen datum en naam stond maar bij haar: Onthoud maar, vertrouw maar en ze bij mij er in liet graveren: Jij maakt het verschil.

Dat is wat ik doe: Ik maak voor haar het verschil.

IJsbeer

You tell all the boys no
Makes you feel good yeah
I know you're out of my league
But that won't scare me way out no
You've carried on so long
You couldn't stop if you tried it
You've built your wall so high
That no one could climb it
But I'm gonna try

You let all the girls go
Makes you feel good, don't it?
Behind your Broadway show
I heard a voice say please don't hurt me
You've carried on so long
You couldn't stop if you tried it
You've built your wall so high
That no one could climb it
But i'm gonna try

I'm gonna climb on top your every top
I'll hold your hand and you'll, you'll jump right out
We'll be falling, falling
But that's okay
Cause I'll be right here
I just wanna love

Would you let me see beneath your beautiful
Would you let me see beneath your perfect
Take it off now girl, take it off now girl
Cause I wanna see you say
Would you let me see beneath your beautiful tonight
Tonight, see beneath your beautiful
Oh tonight, Oh tonight, we ain't perfect, we ain't perfect
Would you let me see beneath your beautiful tonight...

Emily Sande - See beneath your beautiful
(5108) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-18 11:59:00
Hallo Belinda en alle lezers,

Heerlijk om weer op deze site te komen kijken en lezen, ook bij mij zoveel herkening. Belinda mijn dank voor je reactie! mijn man zegt wel eens sorry t was niet mijn bedoeling bla bla, maar de laatste tijd zegt hij dat niet zo snel omdat hij dan nog steeds denkt dat hij gelijk heeft.. Je hebt gelijk ik moet proberen niet mee te gaan met zijn praatjes, maar het is zo moeilijk omdat hij zo overtuigend overkomt en werkelijk waar ik begon zelfs aan me zelf te twijfelen. Maar nu heb ik me zelf voorgenomen om dan sterk in me zelf te geloven dat het niet zo is. Het aller moeilijkste vind ik ook het idee dat deze ziekte voor bijna lifetime is, en ik moet eerlijk bekennen dat ik wou dat ik van hem afkon, want het is letterlijk op eieren lopen met hem. Helaas hebben mijn hart en verstand een slechte relatie.

Anonieme dame uit Amsterdam
(5109) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-18 14:27:00
Jongen uit Brabant ,


Ik wil je niet te kort doen, maar Ijsbeer deelt zijn EIGEN ERVARINGEN waarbij HIJ meer succes mee heeft. Hij legt het uit goed uit om het onbegrijpelijke beter te laten begrijpen voor iedereen. Je moet zelf beslissen als je er wilt voor gaan met alle uitdagingen en emotioneel achtbaan die je zou gaan behouden, maar met een andere kijk en omgang als je weet wat Ijsbeer bedoeld. Iedereen gaat vanuit het boekje gedachten (linieare gedachten) een BL doet dat al helemaal niet..Ijsbeer wil je een andere praktijk mogelijkheid geven als je er voor open wilt staan met alle out of the box leven wat je er bij krijgt . Dat kan voor je misschien heel mooi zijn waarbij de BL er daarbij ook wat stabieler, vertrouwelijker en een liefdevol persoon naast zich heeft staan . 2 personen blijer ipv 2 x haat. Je moet het willen als je zo gek bent met je partner, wie het niet wil is het volkomen begrijpelijk.

Smurf
(5110) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-19 03:08:00
Beste allemaal,

Hoe langer ik hier lees hoe meer ik begin te voelen dat ik met iemand te maken heb gehad die naast heftige Borderline ook een flinke dosis narcisme heeft (ook een officile diagnose bij haar ook al kon ik het eerst niet goed plaatsen) Ik snap het verhaal erg goed ijsbeer en je hebt gelijk wat betreft de personen met Borderline. Ik ben niet zo zeer verbitterd en waardeer leuke en lieve mensen zoals jullie bijvoorbeeld des te meer omdat een Borderline in schril contrast staat met een narcist....waartoe mijn ex in staat was zijn de mensen hier met Borderline absoluut niet, Belinda die zo haar best doet en ook anderen met Borderline die hier hulp proberen te vinden. Ik herken mijn ex steeds minder in deze verhalen en zie hoe ze mij en al haar voorgaande mannen stuk heeft gemaakt en niet achterom keek. De manier waarop zij dit doet gaat ver....heel ver.

Begrijp mij niet verkeerd, ik bedoelde het alleen goed en gun ook jou nieuwe kansen en een frisse start. Je hebt zo enorm veel te bieden en bent zo'n warm persoon! Zeker niet dat iedereen zijn Borderline partner maar moet verlaten. Als het zoals bij mij het geval was gepaard gaat met een narcistische diagnose dan is het idd zeker mijn advies om te rennen zo hard als je kan....( 3 van haar exen die ik persoonlijk ken roepen allemaal hetzelfde en zijn volledig aan de grond gewerkt.....echt niet vreemd in haar geval omdat zij totaal geen emotie of empathie bezit en er echt op uit is mensen stuk te maken wat haar zeker onderscheid van de rest). Ik was er overigens bij toen haar psychiater de uitspraak deed dat als ze een man was ze zwaar crimineel zou zijn geweest....van dat soort opmerkingen schrik je en die dringen achteraf pas door. Ik vond het eerst een belachelijke opmerking.

Ik heb daarbij totaal geen behoefte om mijn Borderline/narcistische ex te gaan snappen en ben blij dat ze uit mijn leven is, ik verdien een lieve vrouw die me wat terug geeft.
De mensen die net als mij zo negatief vertellen over Borderline personen hebben in mijn ogen vaak te maken gehad met Borderline patinten met daarbij een narcistische persoonlijkheid. Als je de Amerikaanse stukken leest dan weet je dat Borderline vaak comorbide is met een andere cluster B stoornis.

Ik ben net terug van een super gezellig avondje bij de vierdaagse in Nijmegen en moest effe reageren:-) ga nu lekker slapen en morgen genieten van het zonnetje:-)

Wens jullie allemaal het allerbeste toe!

Liefs,

Jongen uit brabant
(5111) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-20 01:04:00
beste ijsbeer en groetjes aan allen hier

het is nu bijna n uur s nachts en zelfs met het raam wijdopen is de warmte nog steeds niet te doen en de slaap niet te vatten... in de winter zullen we wellicht weer naar zulke avonden vrlangen...maar toch, momenteel mag het voor mij echt wat minder.

met aandacht volg ik allen hier op de site, spijtig dat ik niets meer hoor van mijn pupil exile.ik hoop dat het hem goed gaat.

en uiteraard schrijven we hier allen met de beste bedoelingen van hoe wij de dingen zien, ervaren, aanvoelen, met boosheid , verdriet en vreugde...

en zoals ijsbeer terecht even opmerkt...wat moet celine dan doen met haar dochter... ergens verderleven en doen alsof ze niet bestaat? t zou goed zijn moest me dat kunnen lukken , maar ook al zie ik haar zeker niet het liefst, geen van mijn drie kinderen passeert zoveel mijn gevoel, mijn hersenen, mijn angsten, mijn gedachten als zij..het is sterker dan mezelf

wel lieve ijsbeer, moet ik toegeven dat ik enkele posts eerder van jou, mogelijks al drie vier weken geleden,het gevoel had dat je vriendin wel al op zoek was geweest naar een andere vriend,partner , hoe je het wil noemen....dat op momenten dat zij de enige was , denk ik , die oprecht in je geest aanwezig was, net zoals ik, denkende hoe kan ik haar helpen zien, wakker maken, tonen dat er nog een mooi leven voor haar licht als ik het haar kan helpen zien
(5112) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-20 15:25:00
Beste Jongen uit Brabant, Celine en iedereen,

Pfff wat een vieze benauwde hitte. Dan is Afghanistan, Irak of zelfs Mali een godsgeschenk. Daar is er wel hitte maar is de luchtvochtigheid een heel stuk minder. Het Nederlandse weer heeft ook een zwart - wit kant. Binnen enkele dagen gaat het hier van niks naar een tropische 32 graden en terug. Niks 50 tinten grijs, niet eens in de bewolking.
Zelfs met de kap open in mijn cabrio komt er alleen maar warme lucht langs, ook dat biedt geen verkoeling.

Ik moest net zelf even weer denken wat nou ook weer de reden was dat ik ging typen. Geen brainfreeze, maar brainboil in mijn hoofd.
Maar de topic was Narcisme. Een van de meest gediagnostiseerde aandoeningen naast Borderline en meestal in combinatie met het over het algemeen goed functionerende stille borderliner type, zoals mijn ex vriendin. Ook zij heeft hier trekken van en heel opmerkelijk ze weet zelf met vlagen te vertellen dat de wereld om haar draait. Dat zegt ze dan ook, gecombineerd met haar slechte zelfbeeld: 'Wat moet je toch met iemand waar het altijd om draait, zoek toch iemand die echt lief voor jou is'. Daar komt steevast het antwoord op dat ze wel degelijk 'dingen' aan me geeft, veel meer dan ze zelf denkt. Het is als een soort blinde vlek in haar denken, ze kan van zichzelf niet zien dat ze liefde terug geeft: dat bestaat gewoon niet.

Narcisme heeft vervelende trekken, maar ook daar is grenzen stellen (en vooral blijven vasthouden) ook een oplossing. Vooral niet op eieren gaan lopen, dan walst een narcist zo over jou heen. Je conditioneert het verkeerde gedrag daarmee en je doet de narcist daarmee tekort, het vervelende gedrag dat alleen maar verlies voor hem of haar oplevert blijft daarmee in stand.
Narcisten zien vaak niet dat hun gedrag de ander schaadt, pas als er iemand komt die ze daar op wijst worden ze hun eigen gedrag gewaar. Maar of dat dan leidt tot een verandering... narcisme is net zo hardnekkig als BPS en wil de persoon met de stoornis veranderen in zijn/haar gedrag dan moet die motivatie van binnen uit komen, intrinsiek met een mooi woord.
Zonder intrinsieke motivatie verandert er niks blijvends.

En daar komt de valkuil: Jij als partner kunt geen intrinsieke motivatie triggeren of tewerk stelligen. Immers zodra jij gaat vragen erom, is het niet intrinsiek meer. 'Lieverd, ik zou willen dat je uit jezelf eens wat meer lieve dingen tegen me zei, dat ik er niet meer om hoef te vragen'. Goed gesproken, maar door JOUW wens heb je in een klap alle intrinsieke motivatie om zeep geholpen. De eerst volgende keer dat jou partner nu iets liefs tegen je zegt doet hij of zij dat omdat JIJ het vroeg, niet omdat het uit hem of haar zelf kwam. Een moeilijk dilemma, want als je niet er om vraagt, dan gebeurd er ook niets, de narcist ziet het gewoon niet! Eigen gevoel eerst en dan pas de ander. Maar als iemand anders met zijn gevoelens boven tafel komt dan gaat direct regel 1 weer in werking: eigen gevoel eerst. Narcisme grenst aan autisme kennelijk.

Aan de andere kant, filosofisch gezien is het zo dat iemand je alleen pijn kan doen zolang jij dat zelf toestaat. Dat klinkt voor sommigen gek (jongen uit Brabant) maar dat is het niet. De kern van deze stelling is z waar. Jij laat zelf kwetsingen toe. Of dat nou door belangen is die je hebt bij de relatie met een persoon of dat het door een ongelijke positie komt waardoor je afhankelijk bent van iemand die daarom macht over jou (van jou) gekregen heeft maakt niet uit. Feit is dat jij zelf van een gebeurtenis een kwetsing maakt. Als jij niet wilt dat iemand je raakt, dan raakt deze jou ook niet, het is een pure mindset en het zit, zoals zo veel dingen, dus gewoon tussen je oren.

Zolang jij je focust op jezelf of op iets wat jouw doel is anders dan degene die jou kwetst, wordt het moeilijk om jou er onder te krijgen. Immers, diegene die jou wil kwetsen moet wel toegang hebben tot jou. Doe jij de deur dicht (je neemt ontslag bij je narcistische baas of zegt het vertrouwen in je relatie op en vertrekt) dan is de macht die jij aan een ander geeft direct weg.
Het lijkt veel op een SM spel. Niet de dominante speler heeft de touwtjes in handen, ook al lijkt dat wel zo. Voor onze ogen wordt de ondergeschikte behoorlijk vernederd en gepijnigd, maar dat is slechts schijn. Van tevoren is duidelijk afgesproken tot hoe ver er gegaan mag worden en door het gebruik van een 'wachtwoord' of afgesproken teken kan de slaaf zijn meester beletten te ver te gaan. De macht en dominantie is daarmee direct voorbij en het spel stopt voor het de grenzen overschrijdt. Zo is het ook met andere pijn die ons aangedaan wordt. Zonder dat je het zelf weet heb jij de touwtjes in handen waarvan je dacht dat de ander je als een marionet bespeelde.
Best een eye-opener h. Jij doet het jezelf aan wat je binnen laat komen. En wat het met je doet. Hoe ver het gaat en hoe lang het duurt. Dat biedt nog eens perspectieven voor de weerstand tegen BPS en narcistisch gedrag. Kennis is dus cht macht. Vooral zelfkennis!

Maar iedereen praat over 'grenzen stellen', maar niemand vertelt hoe dat moet. Hoe stel je je grenzen nou eigenlijk (op die liefdevolle manier, waar over gesproken wordt), een grens is toch gewoon tot hier en niet verder? Zitten daar nuances in dan?
Ja en nee. Een grens is een afbakening van gebied en is bedoeld om 'landje pik' van de ander op jouw terrein te voorkomen. Daar valt niet veel aan te nuanceren. De manier waarop je die grens aangeeft, dr ligt het geheim. Daar ligt je succes of falen als partner of familielid van een geliefde met BPS. Dt maakt of je tegen over elkaar komt te staan of samen naar een oplossing zoekt, een nieuwe grens die voor beiden acceptabel is en waarmee het 'wij' gevoel versterkt wordt i.p.v. de kloof groter wordt met je naaste met BPS.

Over de manieren die ik gebruik (en best succesvol blijken te zijn) volgende keer meer.

Tot dan: Hou vol!

IJsbeer.
(5114) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-20 18:33:00
Lieve mensen,

Hier weer een berichtje van mij. Ik wilde al eerder reageren, maar had er de kracht niet voor, omdat ik me niet echt lekker in me vel voelde zitten. (Nog steeds eigenlijk, maar kan nu wel even iets neerschrijven).
Jongen uit Brabant bedankt voor je reactie, ik wilde alleen even 1 ding kwijt: Het komt op mij over dat je denkt dat mijn partner Borderline heeft, terwijl ik dat zelf ben! Schrik niet!
Ijsbeer: Ook jij bedankt voor je reactie, en ik vind het lief dat je voorstelt om jouw mailadres aan mijn partner te geven , als hij vragen heeft. Heel lief, aangezien jij ook heel wat meemaakt op dit moment.

Ik vertelde dus laatst dat we weer ruzie hadden, en dat hij dreigde om weg te gaan, dat is die dus. Het moment van afscheid vind ik altijd het moeilijkste. Dan zeg ik dingen die ik totaal niet meen, toon geen genegenheid. Ben ik helemaal in mezelf gekeerd. Alleen maar om mezelf te beschermen, zodat ik geen dingen ga zeggen die ik niet meen. Ik ben op zo een moment echt in gevecht met mezelf.

Ja, ik snap hem als ie weer de benen neemt, ook al vind ik dat niet de oplossing, want als hij terug komt heb ik nog steeds Borderline. En dan heb ik weer momenten dat mijn humeur ineens omslaat. Dus wat hebben we er eigenlijk aan. Hij komt nu misschien tot rust. Prima. Ben ik blij om. Maar kom ik ook tot rust? Nee. Ik maak me druk over wat hij daar allemaal uitspookt, ik ben in gevecht met of ik hem zal bellen of niet, en als ik bel en hij pakt niet meteen op, raak ik ook in paniek. Dus ik heb verre van rust.

Ik heb mezelf wel gedwongen om hem naar het station te brengen, en zo normaal mogelijk proberen te doen. Maar het was afschuwelijk.
Ik vraag me eigenlijk af, of het misschien een idee is, om een LAT relatie te beginnen ? Als mijn partner dat ziet zitten, en als hij woonruimte kan vinden? Want zo samen zijn gaat gewoon niet. Ik voel me afschuwelijk. Ik ben gewoon mezelf niet meer. Als ik een heldermoment heb, en lief tegen hem doe, gelooft hij me gewoon niet meer, omdat we gewoon gewend zijn dat er altijd problemen zijn.

Wat ik hier op het forum hoor, is dat de partners me Borderline vaak geen heel koel en afstandelijk tijdens ruzies zijn, en moeilijk hun excuses aan kunnen bieden. Maar ik ben juist te emotioneel, en ik zeg wel duidelijk dat het me spijt. Alleen heeft ie dat al zo vaak gehoord, dat het geen betekenis meer voor hem heeft. Ook gaan ze vaak vreemd. Heb ik ook nog nooit gedaan. Dus is het dan wel eerlijk om te zeggen dat dat door Borderline komt?

Sterkte allemaal

Aylin
(5115) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-21 00:36:00
Helaas herken ik net als veel met mij heel veel in dit stuk over borderline...niet bij mezelf maar bij 3 mensen met wie ik een relatie heb gehad...op een of andere manier ben ik me qwl gaan beseffen dat er een reden moet zijn die bij mezelf ligt dat ik steeds weer deze mensen aantrek.....ik zelf denk dat dit komt doordat ik het vroeger zelf niet makkelijk heb gehad..ben zelf nog erg jong 26 jaar maar op een of andere manier ben ik sterk en trek ik mannen aan die het gevoel bij mij hebben dat ze op mij kunnen steunen...heb nu zelf dan ook hulp gezocht omdat der steeds maar 1 gekwetst word en dat ben ik zelf en dat kan alleen ik maar oplossen...

toen ik 17 jaar was woonde ik al opmezelf en kreeg toen een relatie met een jongen die ik kende van het voortgezet onderwijs ....hij heeft nooit toe willen geven dat hij borderline had door heftige gebeurtenissen in zijn leven .en hij wilde al helemaal geen hulp.
Hij kon super lief zijn. Als hij die dagen had voelde ik pure liefde. Dan had hij dromen over hke we samen oud zouden worden.
Maar hij kon zo op maandag met mij fantaseren en dinsdag ineens mij dumpen want dan had hij geen gevoel voor me.
ik heb tijdelijk door omstandigheden met hem samengewoond.
het was een achtbaan van emoties.
argressief,vrolijk, ongelukkig tot roekeloos gedrag en vreemdgaan met andere meiden.
steeds als ik te dichtbij kwam knapte er iets bij hem en kon ik me spullen pakken, of er van op aan dat hij aandacht buiten de deur ging zoeken.
uiteindelijk is de relatie gestrand , maar hij heeft altijd een patroon aangehouden...
zo kon ik hem jaren niet spreken en ineens stond hij der weer en kwam die met liefdes verklaringen naar mij toe....maar ik wil hem niet meer terug.
Het is nu alweer een tijdje stil.

2 jaar later kreeg ik een relatie met een mooiboy uit de stad waar ik woon.
hij had alles .
lief,mooi,verzorgd,humor,begrip en hij was 4 jaar ouder.
ons liefdes leven was perfect.
Veelste snel woonde we samen .
maar de eerste scheuren kwamen al snel.
hij kon het dagelijks leven niet aan.
zo kon hij heel egostisch zijn en wilde graag zijn eigen leven hebben.
geld smeet hij over de balk, loog over de kleinste dingen en was het ene moment super vrolijk om 5 minuten later het hele huis te verbouwen.
Als ik me niet goed voelde kon hij dat niet aan en ging elk klein ding maar aanpakken om de aandacht op te eisen.
ook ging hij dan aandacht opzoeken van andere meiden.
als ik hem daar dan mee betrapte werd hij eerst heel kwaad om daarna mij van alles te verwijten.
als ik dan bij hem weg wilde gaan deed hij in alle paniek zelfmoordpogingen zodat ik maar bleef . Hij beloofde altijd maar beter maar dat gebeurde nooit
ik voelde me dood ongelukkig en alleen want zoiets bespreek je niet met anderen mensen.
ik hield niemand meer over omdat ik altijd smoesjes verzon voor zijn gedrag.
uiteindelijk naar een paar jaar , durfde ik naar ds zoveelste leugen en de zoveelste zelfmoors poging voor mezelf te kiezen. Hij heeft nu hulp en daar is uitgekomen dat hij borderline heeft.

na deze relatie durfde ik niks meer aan te gaan laat staan verliefd te worden
tot dat ik via via een hele leuke jongen man leerde kennen.
in eerste instantie helemaal niet mijn type ...
Wel een mooie man maar gewoon niet mijn type.
Het klikte wel direct. We besloten om maar een keer een drankje te gaan doen samen
ik had totaal geen verwachtingen.
maar het was de beste date ever.
we hebben uren samen gepraat en gelachen tot dat het weer licht werd.

we appte veel samen en belde veel.
voordat ik het wist zag ik hem elk weekend. Hij was begripvol,grappig, charmant en ik begon echt gevoel te krijgen.
Het rare was alleen dat hij zichzelf steeds indekte door steeds als we het super hadden gehad te zeggen dat ik geen verwachtingen moest hebben.
want hij had moeite met vertrouwen .
We werden steeds closer en gingen naast stappen met vrienden en uiteten ook echt stelletjesgedeag vertonen.
toen het aankwam op relatie nam hij ineens 8 stappen terug en creerde enorme afstand .
hij werd botter en begon mij van alles te verwijten dat ik niet betrouwbaar zou zijn.
Ik zou appen met andere en hij was niet toe aan wat vast.

Het brak me hart maar ik dacht ik moet verder.
juist toen ik dat deed kwam hij in eens terug en pakte gewoon op waar we waren gebleven
maar nu was er wel wat anders . De ene dag was hij heel vrolijk en sprak hij over ons en de toekomst met bijv op vakantie gaan....terwijl hij de dag erna depressief was en het allemaal nirt meer wist
hele dagen kon hij piekeren over ons en steeds als het dan weer aankwam op relatie duwde hhij me opnieuw keihard weg.
De ene dag zei hij ik kan niet zonder je en ik hou van je ...en de andere dag zocht hij dab ruzie om mij 7 dagen niet te hoeven spreken...
een eeuwigheid van aantrekken/afstoten.
Zomaar uit het niets vertelde hij me een dag dat hij borderline had en moeite had om zich te hhechten ...dit was al op jonge leeftijd geconstateerd....na deze opbiechting hoorde ik dagen nniks. Ik wist dat ik weg moest wezen , zeker na mijn verleden
maar het blijft zo verdomde moeilijk als je van iemand houd.zelfs na mijn eerdere ervaringen.
Kort erna zocht hij me ineens weer op en wilde het toch proberen.
dit heeft 2 week geduurd , toen kwam hij me vertellen dat hij zichzelf zo gek maakte door zijn gevoel voor mij dat hij ons allebei kapot maakte en we beter vrienden konden blijven.
eigenlijk was ik allang bezig met hem loslaten en wist ik dat wij ook geen vrienden konden blijven.
Dat zijn we ook nooit gebleven. Ineens was het klaar .
Later hoorde ik dat hij al die tijd al met andere bezig was om zijn hoofd maar rust te geven.

ik heb heel veel verdriet van hem gehad want hij was ondanks alles mijn grootste liefde.
maar ik heb nu hulp aangepakt om mezelf te veranderen zodat ik zelf nu ook echt gelukkig kan worden .

ik hoop echt dat hun alle 3 ooit op een dag heel gelukkig gaan worden en zichzelf de kans geven om gelukkig te zijn.
(5116) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-21 17:16:00
Hallo allen,

een klein berichtje van DikkeTraan.

Even een tip die ik kreeg van een goede vriendin. Voor alle BL-ers (en anderen) die het gevoel hebben dat ze zich zelf verliezen waardoor bijvoorbeeld vreemdgaan in beeld komt als uitvlucht, om zich even goed te voelen of whatever.
Zoek een goede vriend of vriendin [niet je partner] (in ieder geval iemand van gelijke skse) die je volledig vertrouwd en op de hoogte is van je problematiek.
Stel deze in als "extern geweten". Klinkt raar, maar ik zal het even toelichten.

Onderstaande moet je met hem/haar bespreken:
Deze persoon moet je 100 % vertrouwen en dag en nacht kunnen bereiken.
Als je jezelf voelt afglijden, of in een situatie komt waarin je gevoelens (s.xuele drang) voelt, maar je eigenlijk je partner niet wilt bedriegen bel je je extern geweten. Bespreek de situatie. Hij of zij zal je (dient je) telefonisch in de goede richting te sturen en mentaal ondersteunen zoals jullie afgesproken hebben.
Je hoeft dan niet telkens in een gevoelige situatie je partner onder ogen te komen of om hulp te vragen. Want dat werkt in zo'n geval natuurlijk niet.
Je "extern geheugen" bespreekt niet van wat jullie bespreken met zijn/haar partner, maar ook niet met jou partner.
Hierdoor voorkom je dat "gevoelige" dingen gebeuren en dat je partner telkens weer geconfronteerd wordt met pijnlijke situaties.

Voor mijn goede vriendin helpt dit. Zij heeft haar extern geheugen in c.a.8 jaar 4 x gebruikt en vervelende situaties voorkomen.

Succes met de tip, hopelijk hebben jullie er iets aan.

Liefs DikkeTraan.
(5117) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-22 11:26:00
Beste mensen,
mijn bordie partner is de laaste tijd vaak verdrietig en lusteloos, ik heb weer voor de zoveelste keer deze maand moeten horen dat ik niet goed voor hem heb gezorgd, dit roept hij zelfs bij mijn familie en dat vind ik heel erg. Zij begrijpen niet altijd wat ie mankeert en ik moet eerlijk zeggen ik wordt nu langzamerhand echt gek.
Het is zo moeilijk om hier mee om te gaan en ik vraag me af of er bij mij ook niet een steekje los zit waarom ik me zo laat behandelen. Ik lees overal dat het zijn ziekte die praat maar het wordt wel tegen mij gezegd, ik kan ook niet in de toekomst zaken plannen want we zijn vaak getrouwd en gescheiden tegelijk, dan ben ik zijn topvrouw een dag later ben ik het minst zorgzame persoon die er rond loopt. Dit is gewoon slopend. Ik leef niet meer en ik wil een keer echt de kracht verzamelen en zeggen weet je wat heel veel beterschap maar waarom lukt het nou niet??? lieve mensen met BPS hoe moet ik nou reageren als hij weer dreigt weg te gaan en mij van alles beschuldigd? wat voor houding moet ik dan aannemen? wat moet ik en niet zeggen tijdens zo''n aanval?
Ik hoor het graag en dank voor jullie steun hier op deze site wij en jullie hebben ooh zo moeilijk.

Liefs aan iedereen vrouw uit Amsterdam
(5118) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-23 01:16:00
hoi allemaal,

jullie verhalen weer uitgebreid zitten lezen en kan me er zeker in vinden. IJsbeer heeft het allemaal erg goed door idd en heeft er een hele studie van gemaakt. Als ik alles zo lees dan klopt het ook erg goed, ik heb tijdens mijn cursus omgaan met borderline ook geleerd op bepaalde manier te moeten reageren zoals ook alle andere mensen in de training. Alleen bij ons ging dat in 8 van de 10 gevallen gewoonweg mis omdat het allemaal niet zo makkelijk was...er is in zo'n situatie natuurlijk allerhande emotie aanwezig en veel van ons (waaronder ook ik) waren te gevoelig en konden er gewoonweg niet mee omgaan waardoor we uiteindelijk door steeds maar weer proberen rustig en goed terug te reageren en hierdoor op eierschalen gingen lopen. wat je ook leert in de cursus omgaan met borderline is dat een borderline altijd een verhoogt emotioneel level heeft (de pannetjes, voor een bps bekend uit de VERS therapie) in tegenstelling tot ons en dus veel sneller getriggerd zal worden naar positief of negatief. deze emoties gaan daarbij ook heel diep. het werd ons uitgelegd als het zoogdierenbrein (de ups) en het reptielenbrein (de downs). ze noemde het geheel: window of tolerance. daarbij werden ook 4 fasen uitgelegd:
1. vechten
2. vluchten
3. verstarren
4. volledige overgave

Ik heb werkelijk alles geprobeerd, 4 jaar lang om het te snappen, haar te steunen, begrip te tonen....En heeeel veel te lezen. Ook ik vond het vreselijk om die pijn te moeten aanzien die zij ervaart. Tot ze op een dag tegen me zei: ik kan het niet meer tegenhouden, het gaat weer hetzelfde als anders.....Ik wist toen totaal niet wat er zou gaan gebeuren maar kennelijk had ze genoeg zelfkennis maar absoluut niet de techniek of kracht dat tegen te houden.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat we soms gewoon overgeleverd zijn aan de vreselijke ziekte bps of nps of welke andere persoonlijkheidsstoornis ook.
In veel gevallen lukt het gewoon simpelweg niet om een gezonde situatie te creren voor een relatie.
Hoeveel ik ook nog steeds van haar houd en altijd zal blijven doen moet ik toch zeggen dat het goed is dat we uit elkaar zijn. Het maakte ons allebei helemaal stuk.
Ik vind het daarbij erg spijtig dat ze wederom koos voor de vlucht in een nieuwe relatie met wie dan ook i.p.v. serieus aan zichzelf te gaan werken...Ik gunde haar gewoon een goede toekomst en niet weer een herhaling. Als ik naar mijn cursus omgaan met borderline ging zei ze ook letterlijk: dus we zien elkaar vanavond weer niet. Voor haar was het gewoon bijna niet haalbaar. Misschien heeft zij daarom ook de diagnose diepgewortelde borderline met narcistische kenmerken en niet zoals bv Belinda kenmerken van Borderline wat toch heel wat milder op mij overkomt en als ik Belinda mag geloven nog steeds een enorme innerlijke strijd is (die zijn bewonderingswaardig aangaat en hem vaak overwint)
Wat ik bij haar ook heb opgemerkt is een shift van bps naar nps gedrag. Op het moment dat ze ging splitsen en het gewoonweg te zwaar werd een liefdevolle relatie te houden kwam de nps hevig opzetten en was er gewoonweg niet te praten met haar, ze had geen empathie, geen emotie en moest de adoratie van een andere man hebben, daarbij geloofde ze stellig dat hij wel alles voor haar zou gaan doen en wel echt van haar hield......Hierdoor ging ze in bijna al haar relaties vreemd en had sks met veel mannen en zelfs voor langere tijd dubbele relaties (ze was sks verslaafd). Ze snee haarzelf daarbij nooit en was enorm ijdel op haar lichaam en liep zelfs met veel trots en een opgeven hoofd over straatdaarbij schaars gekleed.
Voor mij en vooral met mijn karakter kon ik geen afwachtende houding meer aannemen, na 4jaar bleef het maar doorgaan en ze moest nog beginnen met serieuze therapie. Ik werd steeds ongelukkiger en ging steeds harder vechten om samen gelukkig te kunnen worden en langzaam raak je steeds verder weg van de werkelijkheid en wordt je als gezond mens volledig ge-herprogrammeerd (genoeg over te lezen op internet). Hierbij wil ik geen harde schulden schuiven maar wel duidelijk aangeven dat bps relaties ook erg gevaarlijk kunnen zijn voor het welzijn van gezonde mensen.Dat er misschien uitzonderingen zijn die het koel hoofd kunnen houden (IJsbeer) en hier wel een uitweg in vindenMisschien...
In mijn ogen zal het altijd een bepaalde afweging zijn en zul je moeten kijken hoe haalbaar de situatie is. Uiteindelijk wil iedereen natuurlijk gelukkig worden met zijn/haar liefde en wil je ten aller tijden het beste voor de kinderen. Ik heb nadat het uit was nog gehoord dat mijn ex een mail had gehad van het GGZ en daarin stond: We kunnen je plaatsen in een deeltijd DBT therapieIk dus best opgelucht dat ze die kans dan toch ging krijgen. Haar antwoord terug: Ik begrijp dat ik nog een helpende hand nodig heb, graag ga ik voor een ambulante variant en wil ik met een paar uur per week beginnen aangezien ik ook nog een fulltime baan heb..Na het horen van dit antwoord was ik totaal moegestreden.en zij koos wederom de weg van de minste weerstand
Ik kan haar dit ook niet kwalijk nemen en hoop dat ze ooit sterk genoeg is dit gevecht dan toch aan te gaan. Op zoek naar haar echte ik
Vind het ontzettend speciaal dat we op dit forum ons verhaal kunnen vertellen en volwassen reacties kunnen terug lezen zonder elkaar hard af te vallen, ik leer hier ontzettend veel van en moet ook eerlijk zeggen dat ook ik het soms erg zwaar heb en nog steeds boos ben op alles wat gebeurd is (zoals IJsbeer terecht opmerkte), het is idd de machteloosheidHet is al stukken minder geworden en heeft zeker nog wel even nodig. Praten helpt mij in ieder geval enorm.

Jongen uit Brabant
(5120) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-23 03:34:00
Ik vraag me af of een Bordeliner met narcistisch trekken vaak de zaken bedonderen? Dus als oplichtster in mijn geval? Ik heb wel eens vernomen dat een vrouwen gevangenis in de meeste gevallen borderliners met narcistische gedrag het meest voorkomen. Dus ze zijn bewust fout ( afhankelijk natuurlijk waarvoor ze berecht zijn) ik schrijf dit omdat weer een goede stuk lees over Ijsbeer en ik zelf vanavond een slechte ervaring heb meegemaakt met mijn ex vriendin. Ook een beetje zelf fout geweest, maar met goede bedoeling, ik heb haar moeder gezegd wat ze heeft gedaan.(ik vond het ook een uitdaging ook om dat ik dag ervoor op een laatste social media kanaal waar ik met haar gekoppeld was eruit ben gegooid.onvoorstelbaar ik benader haar niet op social media , nergens meer) Oeps binnen een halfuur een dreigement binnen van mijn ex-vriendin Nu ook door haar moeder geblokt op social media. Ze durft zelf te stellen dat ze noot een relatie heeft gehad met mij,! Ik ben een beetje gewend en krijg ervaring , maar dat doet zeer! Enorm . Wie zei dat weer? O,0 contact Belinda ? Oeps. Maar goed niet met haar. Indirect is misschien zo! En dan kan ik bijna niet meer geloven dat ze misschien na een tijdje weer contact opneemt ...mismaakt echt zo? Smurf
(5121) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-23 11:30:00
Een kleine update, gisteren zag ik haar en haar dochter (na bijna 1 week) weer ff op straat. Haar dochter begroette mij,(enigszins onzeker dat wel) maar mijn ex-vriendin gaf weinig respons. Ze was duidelijk kwaad op mij, dat zag ik aan haar hele houding.

Ik heb haar vorige week gevraagd (na de breakup) of we normaal met elkaar konden omgaan, want het is nagenoeg onmogelijk om elkaar te mijden. Had gehoopt dat zij dat ook zou doen maar haar reactie is dan toch weer emotioneel onvolwassen. Het is alsof ik haar diep gekwets hebt door die grens te stellen. Toch typisch het borderline gedrag wat ik ook in het verleden wel vaker bij haar zag als ik grenzen wilde stellen.

Ik kan het alleen maar de tijd geven. Kan nu niks meer doen want zodra ik contact zou opnemen ben ik mijn grens aan het verschuiven en dat weet ze. De bal ligt bij haar maar of die nog ooit mijn kant op komt??

Groet

Anoniempje
(5122) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-23 13:13:00
Beste allemaal,

Ik las net de stukjes van 'Jongen uit Brabant' en 'Smurf' en de 'Vrouw uit Amsterdam'.
Allereerst, beste Smurf: mensen met BPS manipuleren niet 'uit pure hufterigheid'. Knoop dat nou erns goed in je oren! Ze zijn manipulatief maar niet met een lange termijn visie of om er zelf beter van te worden. Het is een door angst ingegeven gedrag om situaties (vaak krampachtig) onder controle te krijgen of te houden. Heel anders dan oplichters die het doen voor eigen gewin of gewin op langere termijn dus!

Beste 'Jongen uit Brabant': Wat een openheid ineens. Dit is dus wie er achter al die gevoelens zit! Een mooi gekwetst mens die ondanks dat hij alles geprobeerd heeft om te bereiken dat je relatie het zou overleven, toch heeft op moeten geven. En niet de schuld in zijn geheel bij zijn BPS partner legt maar ook bij zichzelf. En daar verdrietig over is. Maar 'Jongen', jou valt toch niets te verwijten? Je kunt niet meer dan je best doen en wat ik lees heb je meer nog dan dat gedaan. Dus hoofd omhoog, jij hoeft je nergens voor te schamen of jezelf iets te verwijten!
Het percentage dat er niet in slaagt om partner te zijn in een liefdevolle relatie met een partner met BPS is zo enorm groot. Er zijn er meer zoals jij.
Weet je het gaat niet om veel lezen, het gaat om de BPS puzzel begrijpen. En die is bij elke persoon weer anders. En het gaat om jezelf wapenen tegen de enorm heftige aanvallen op persoonlijk vlak. Iemand die emotioneel dichtbij je is heeft ook de mogelijkheid om je enorm te raken. In positieve zin: liefde, maar ook in negatieve zin: haat. En tussen liefde en haat zit een flinterdunne lijn. Net als tussen briljant en gek. Slaat de meter door naar de verkeerde kant: berg je dan maar. Jij bent bliksemafleider nr. 1. Dan moet je van jezelf weten dat alles wat je probeert te raken niet waar is, kortom een heel onwrikbare in gewapend beton verankerde eigenwaarde hebben. En houden. Want het is niet de eerste de beste die jou van alles naar je hoofd gooit tijdens een splitsing. En daarna geen sorry zegt en gewoon doet of het nooit gebeurd is. Nooit zul je de erkenning krijgen voor jouw pijn. Je krijgt alleen je 'gewone' partner terug, die je nu niet hufterig behandeld. En daar moet je het mee doen, keer op keer.
Kun je het niet van je af zetten dan stapelt het op en komt er een moment van vergelding maar je partner toe. En die begrijpt daar niets van. Zo eindigen veel relaties met een BPS partner. Het vertrouwen aan beide kanten helemaal kapot. Liefde daardoor onmogelijk.
'Jongen', lees verder hoe ik het doe. Ook ik heb geen garanties, ik zit er middenin en het voelt goed. Het is niet het Happy End wat voor mij telt, maar het verhaal wat we samen asn het msken zijn.

Beste 'Vrouw uit Amsterdam': zoals ik al eerder postte zou ik het hebben over hoe ik omga met mijn (ex) vriendin als ze splitst. Misschien heb je er wat aan:

Eerder begreep ik er echt helemaal niets van BPS, waar velen hier op dit moment nog steeds zijn, dus zodra zij splitste en alles zwart zag en mij ging verwijten ging ik er vol tegen in. Immers volgens niet BP'er logica deugde er niets van alles wat ze me verweet en dat zou ik haar wel eens even duidelijk maken!! Wie dacht ze wel niet wie ze was!!
Zo hebben we een hele avond en nacht tegen elkaar lopen schelden via Whatsapp tot we de volgende morgen helemaal uitgeput waren. En er was niets maar dan ook niets opgelost. We stopten met elkaar de kop in slaan alleen maar omdat we beiden bek af waren.

Langzaam kwam ik erachter dat ik vooral niet het vuurtje moest aanwakkeren na een splitsing van haar. Dat had helemaal geen zin. Maar om haar nou ongelimiteerd me te laten kwetsen en allerlei dingen naar mijn hoofd te laten slingeren via de appjes die ze stuurde, dat was ook weer mijn eer te na. Ik ben een vechter, sla je mij, dan keer ik je echt niet mijn andere wang toe. Nee, voor elke klap die ik incasseer krijg jij er twee terug! Kom nou, ik laat niet met me sollen. Gelukkig ging het bij ons om typen en niet verbaal of een gevecht, zoals bij sommigen van jullie. Maar het systeem werkt hetzelfde.

Ik besloot dus, als ik niet eens mezelf kon verdedigen, laat staan aanvallen, dat was helemaal olie op het vuur, dat ik haar dan de stok waar ze me mee sloeg uit handen zou nemen. Ik moest op zijn minst NEUTRAAL opstellen of liefst nog beter WATER zijn als zij VUUR was. Dus ik creerde afstand. Zodra ze splitste en me vanalles naar mijn hoofd gooide via Whatsapp, typte ik terug: geweldig! Ik ga nu mijn telefoon uitzetten en spreek je morgen weer als je weer voor rede vatbaar bent. En dan wachtte ik niet eens op antwoord, ik zette mijn tel uit. En ging slapen.
(Het equivalent hiervan is het gesprek beindigen en je onttrekken aan de ander. Geef wel aan dat je op een later tijdstip er op terug komt, dat je hem of haar niet negeert!!

De volgende ochtend zette ik mijn iPhone weer aan en was het stil. Meestal zo tegen de middag kwam ze dan met een berichtje en had cht spijt van wat ze getypt had onder invloed van BPS, drank en anti depressiva.

Hieronder de twee meest gebruikte gesprekstechnieken die ik toepas om
A. Grenzen te stellen en dat gesprek in twee fases te doen
B. Haar gevoelens te respecteren en haar te helpen
En dat werkt als een trein!
Ok. Daar gaan we...

A. Grenzen stellen en het gesprek daarover in minimaal 2 fases verdelen

Fase 1.
Monique gaat over mijn grens heen. Ik zeg: Nee! Zo gaan we dat niet doen.
Verder leg ik niks uit. Het feit dat haar 'plannetje' niet door gaat is al frustratie genoeg, ze gaat splitsen: niets deugt er meer. Ik zeg haar dat het 'nee' blijft en dat als ze zo doet (boos/geirriteerd, er komt niets van wat ik zeg bij haar binnen) ik er met haar over wil praten als ze weer in goede doen is. Als ze tekeer gaat dan zeg ik dat als ze er niet mee stopt ik weg ga, ik hou nog steeds zielsveel van je, ik vind alleen je gedrag nu onacceptabel, Monique!!

Fase 2.
De volgende dag meestal leg ik haar, terwijl ze weer rustig is, uit waarom ik die grens stel en vraag haar om haar medewerking. Als zij mijn grens niet kan accepteren vraag ik haar om zelf een nieuwe manier van omgang met mij te verzinnen waar we beiden mee kunnen leven. En zo weet ze dat haar inbreng gewaardeerd wordt, ik prikkel haar niet, ze splitst niet, maar gaat (in ratio) druk ermee aan de slag. Samen maken we nieuwe regels, niet tegenover elkaar, maar mt elkaar.

B. Haar gevoelens te respecteren en haar te helpen

Als Monique splitst dan mag dat. Ik begrijp dat ze zich boos of verdrietig voelt (de oorzaak laat ik er buiten), en ik zeg haar dat ze boos of verdrietig mag zijn. Ze uit haar boosheid of verdriet. Ik last wat ze zegt buiten beschouwing. Dit is de BPS die spreekt, niet mijn vriendin Monique. In een pauze vraag ik haar: 'Wat kan ik doen of zeggen om je boosheid/verdriet nu minder te laten worden? Daarmee moet ze dus van GEVOEL (heftige emoties die ze niet onder cintrole heeft) omschakelen naar RATIO (denken) en voelEn en denken gaat gelukkig NIET TEGELIJK. f je voelt f je denkt. Zo verlaat ze verplicht even haar gevoel en denkt. Daarna uit ze haar gedachten en gaat weer terug naar haar gevoel. Maar dat gevoel zakt al, want je kunt niet denkend op de top van je gevoel blijven zitten.
Heel mooi (en zo herkenbaar als BPS) was toen ik vroeg aan de telefoon: 'Moet ik soms ophangen? Helpt dat? Direct daarop riep ze: Nee!!!! Niet doen, ik wil niet dat je ophangt!!
Twee minuten later na denken wat ik dan wel boor haar moest doen (ze wist niks te noemen) barstte ze in huilen uit, haar boosheid was omgeslagen in verdriet, de spanning die weg viel gaf haar een huilbui. Samen ijn we daar doorheen gegaan en daarna hebben we nog 2 uur normaal met elkaar gebeld. 'Dank je wel dat je er voor me was', zei ze. Mooi h.
Samen hadden we haar gevoel getemperd, niet tegenover elkaar gestaan, wat wel de bedoeling was van haar splitsing. Door mijn vraag hoe ik haar kon helpen werden we bondgenoten en accepteerde ze mijn hulp, die eigenlijk uit niets bestond. Alleen al het feit dat ik er voor haar wilde zijn gaf haar de kracht om zelf haar emoties te temperen, wetend dat er voor haar zou zijn.
Ik ben haar vijand niet en dat beseft ze steeds meer, ook midden in den splitsing waar alles zwart is.

Hoe simpel kan het zijn als je JEZELF VERANDERT ipv je partner met BPS continu TE ZEGGEN dat zij moet veranderen. Voor mij is het veel makkelijker om op een andere manier te communiceren dan dat een BP'er zijn of haar emoties zelf de baas kan worden.
Dat zal jaren duren of nooit lukken.
Daardoor lukt het nu samen en staat ze er niet meer alleen voor, is ze veel minder bang dat ik haar ooit in de steek zal laten en heeft ze eindelijm gevonden waar ze altijd al naar zocht. Veiligheid dn geborgenheid.

Hou vol allemaal!
Geniet van het mooie weer!

IJSBEER

Ik loop op de rune
Van mijn gevoel voor jou
Wat nu alleen nog puin is
Was ooit een groot gebouw
En zelfs de fundamenten
Van wat hier heeft gestaan
Zijn na wat mooie lentes
Al min of meer vergaan

Zo verloren we de kamers
Van ons eigen luchtkasteel
Zelf gesloopt met grote hamers
En nu is er niets meer heel

Is dit het huis waar we kusten
Waar we feesten en rustten
Is dit de plek waar we vreen
En zo veel mooie dingen deden
Ik mis het trapje naar de sterren
En de grote open haard
Het huis van onze liefde
Is onbewoonbaar verklaard

Marco Borsato - Onbewoonbaar Verklaard
(5123) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-23 22:53:00
Ik merk dat ik vaak veel te vlug de verstuur button druk :-). Automatische spelling erbij ...hoppa!

Ijsbeer, oke ,maar ik zou graag willen weten hoe men denkt over vrouwen die juist door borderline icv narcisme te hebben in de gevangenis terecht zijn gekomen.(grotendeels door deze diagnose bij vrouwen ) Was laatst op tv. Macht, geld,s-x.... Ga maar door! Hoe moet je dit zien en mee omgaan! Hoe weet je of je vriendin op jouw liefde uit is of op iets anders ? Rekenen erop er zijn zeer zware gevallen , maar er lopen meer buiten de gevangenis muren dan binnen. Hoe zou je die eerder kunnen herkennen?

Vandaag best moeilijk, mbt de nationale rouw dag. Je ziet al die doodskisten terug komen waarbij je denkt daar zitten nabestaanden bij die bijna hun hele familie hebben verloren. Tranen staan in je ogen dat ik er ook nog bij denkt dat ik gisteren nog een dreigend email hebt ontvangen van mijn (ex)vriendin. Zo dubbel. Dat je haar altijd liefdevol hebt behandeld, om te schamen. ....


Smurf
(5125) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-24 07:34:00
Ha Smurf,

Ja ik ken het. Ik typ mijn berichten altijd op mijn iPhone met veel te klein toetsenbord en ik ben dan te lui om alles nog een keer over te lezen. Knip, plak en verzend. Dan staat er regelmatig een letter verkeerd door een te dikke vinger...
Ach meestal is wel duidelijk wat je bedoelt denk ik dan.
Waarom ik niet op m'n iPad typ, geen idee...

Tja, vrouwen in de gevangenis, ik ken ze niet. Een beetje off topic hier denk ik.
Maar vergeet niet dat BPS vaak niet de enige diagnose is die gesteld wordt. En dat de conventionele Borderliner slecht functioneren binnen de maatschappij. Ik ken de aantallen niet binnen de grenzen van de drie voorkomende types Borderliners.
Wat je wel mee moet rekenen is dat een iemand met BPS zulke hoge en diepe dalen kent qua emotie en er een 'verslavingskant' aan de stoornis zit. Misbruik van drugs en drank is een van de negen criteria van de diagnose, waar ook impulsief uitgeven van geld, sks met diverse snel wisselende partners en zelfs diefstal bij wordt genoemd. Op ten minste twee van deze gebieden scoort een persoon met BPS. Klinkt alsof daar justitie wel even om de hoek komt kijken, denk je niet?! Als je dan ook nog recidiveert, dan zot je al gauw in de hoek van veelplegers, tel uit je winst: je komt uiteindelijk in de gevangenis terecht. Waar iemand met ernstige BPS eigenlijk niet thuis hoort, verplichte behandeling is meer op zijn plaats. Maar stel eerst maar eens een juiste diagnose. We kennen hier allemaal het masker wat de BP'er opzet naar de buitenwereld en middels leugentjes (voor bestwil) iedereen om de tuin leidt, tot zelfs gespecialiseerde therapeuten aan toe. Vooral de meestal goed functionerende stille borderliners komen moeilijk in aanraking met de GGZ, maar zijn net zo destructief (zo niet nog meer omdat je aks partner niet geloofd wordt door de buitenwereld als je je ervaringen deelt) als de andere twee groepen. Zie daar maar eens een diagnose te stellen bij iemand die niet behandeld wil worden. Deze groep valt vaak tussen wal en schip voor wat betreft de gezondheidszorg.

Ik blijf erbij dat BPS zelf niet uit is op winstbejag, dus niet hun gedrag gebruikt om er op de lange termijn beter van te worden. Zie het zo: aks jij in de auto ooit symptomen krijgt van een hartaanval en je gaat naar de eerste hulp van het ziekenhuis en daar wordt een paniekaanval / hyperventilatie geconstateerd, was jij dan aan het faken om maar aandacht te krijgen van een dokter? Nee toch! Het overkwam je gewoon er zat geen verdere bedoeling achter, niets dat je zelf kon sturen. Zo ook bij BPS. Wellicht in combinatie met een andere stoornis zoals DIS zal het kunnen dat er een situatie is waarin iemand een andere insteek heeft, maar dat gast hier veel te ver. Dan raad ik je aan een studie psychologie te gaan volgen met specialisatie richting crimineel gedrag. Hier zijn we met ervaringsdeskundigen onder elkaar, niet met therapeuten of psychiaters.

Uit de verhalen hier is BPS al destructief genoeg. En komt er hoogstens narcisme bij kijken als tweede diagnose. Het kopje 'macht' wat je noemt zie ik ook niet echt binnen BPS vallen. Macht jan de conventionele BP'er niet aan, die kan al slecht voor zichzelf zorgen laat staan een ander succesvol domineren. Manipulatie, ja, maar dan puur im controle te houden over angst, situaties voorspelbaar te maken, zodat de emoties onder 'controle' komen. Maar dan alleen weer in het nu, niet op de lange termijn. BP'ers kijken niet zo ver de toekomst in. Niet zo gek als je dagelijks al druk genoeg bent met het overleven van je emoties.

Ik weet van mijn (ex) vriendin dat ze me vaak vertelde dat ze mij niet expres wilde kwetsen mrt haar gedrag maar dat haar emoties met haar op de loop gingen. En dat ik, net als iedereen hier, haar gedrag afmat aan de gedragsregels zoals die gelden voor niet BP'ers, zodat ik alleen maar gefrustreerder werd en er helemaal niets van begreep. Daar zit de knop die wij 'gezonde' partners en familieleden om moeten zetten: laat alle regels uit ons leven los en kijk met verwondering om je heen in de wereld die Borderline heet. Probeer gedrag niet te vergelijken met het gedrag van niet BP'ers. In de Borderline wereld bestaan hele andere wetmatigheden of zelf wetteloosheid. Normen en waarden zijn zo afwijkend als je de hele dag door emoties overspoeld wordt.

Daar ligt de eerste stap van acceptatie van het gedrag van je partner of familielid met BPS. In jezelf. Zodra je dat begrijp valt letterlijk de druk van je schouders en vind je jouw 'jas gemaakt van anti aanbak Teflon' die er voor zorgt dat als je hem aan trekt je niet meer geraakt wordt door de aanvallen van je partner die splitst. Het is niet op jou persoonlijk gericht, dus jou op je beroerd te voelen wat er tijdens het naar voren komen van de BPS je naar je hoofd geslingerd wordt. Die held inhoudelijke boodschap kun je weggooien: ene oor in - andere oor uit!
Gooi maar rotte tomaten tegen een abri aanbaklaag aan en zie wat er blijft plakken. Niks!
Zo zou het ook met jou moeten gaan aks de BPS in je partner 'spreekt'. Negeren die inhoudelijke boodschap. Kijk er dwars door heen. Juist jij als dichtstbijzijnde kent als geen ander de andere kant die nu achter de BPS schuil gaat. Als de splitsing voorbij is, dan is daar degene weer van wie jij houdt. Dan pas is het tijd voor een gesprek, maar niet om je gram te halen. Want BPS kun je niemand aanrekenen. Daar geeft jouw partner net zo min als jij om gevraagd. Toch?!

Nou dan! Train jezelf in het herkennen van het splitsingsmoment, dan is het tijd om je anti aanbaklaag jas aan te trekken. En laat de BP'er maar tomaten gooien. Dat kucht hem of haar op. De stoom moet van de ketel. En ben liefdevol, zeg dat je van ze houdt ook nu maar dat hun gedrag je even niet aanstaat. Wees water als zij vuur zijn. Blus zachtjes het vuurtje uit. En lukt dat niet, laat het dan gecontroleerd uitbranden, neem afstand, soms letterlijk. Maar geef wel aan dat je gen of haar serieus neemt, dat je begrijpt de BP'er vol emotie zit die niet te temperen is. Zeg dat ook. Ik snap dat je boos / verdrietig / angstig bent, dat mag. Maar ik kan er eventjes niets mee. Hoe kan ik je helpen? Zeg jij het maar...

Hou vol allemaal in Borderline land.
Zowel BP'er en partners/familie
Als ik het kan kunnen jullie het ook.

'Ik ben maar een eikel en ik leer.
Het leven jaagt geen angst meer aan
Ik heb al zo ver moeten kruipen
Het laatste stuk zal ook wel gaan
Tot ik ga staan'

Groet aan iedereen, ook de 'stille' lezers.

IJsbeer


Er is verrekte veel te zeggen
En te liegen nog veel meer
Heel veel bagger bloot te leggen
Al doet het graven nog zon zeer
Ik ben een eikel maar ik leer

Een oceaan om in te vluchten
Nooit jaloers te hoeven zijn
Liefde om je hart te luchten
Een oceaan hoe lekker zou het zijn

Was er iets waar ik om wenste
Voordat de put droog kwam te staan
Dan was het lang zullen ze leven
Familie waar ik veel van hou
En voor wie ik sterven zou

Een oceaan om in te schuilen
Nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen
Alsjeblieft
Het leven jaagt geen angst meer aan
Ik heb al zo ver moeten kruipen
Het laatste stuk zal ook wel gaan
Tot ik ga staan

Een oceaan om in te vluchten
Nooit jaloers te hoeven zijn
Liefde om je hart te luchten
Een oceaan alleen van mij

Een oceaan om te verzuipen
Een dag of wat een held te zijn
Laat die ander nu maar kruipen

Een oceaan vol tranen is van mij
Alleen van mij

Racoon - Oceaan
(5126) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-25 12:52:00
Hallo Allemaal,

Gisteren is dan toch de kogel door de kerk gegaan. In eerste instantie heb ik nog een domme poging gedaan om haar terug te winnen. Dat was dus echt een sukkel moment, want het had niks met liefde te maken maar is gewoon uit eigen belang geweest. Ben er ook achter gekomen (eigenlijk wist ik dat allang maar heb het gewoon negeert) dat zij het niet zo nauw neemt met het aantal mannen dat in haar leven zit. Ik weet dat de intieme contacten bij borderliners veelvuldig en heftig kunnen zijn. Nu blijkt dus, dat zij enkele mannen in de rij heeft staan waar ze ook geregeld contact (wellicht ook sxueel) mee heeft. Heb daar altijd al signalen van opgevangen maar niks mee gedaan. Zij is over mijn grens heen gegaan maar dat heb ik zelf steeds getolereerd en dat was heel fout van mij.

Nu heb ik haar meerdere keren gevraagd om ook alles van haar kant te beeindigen, het contact, vrienschap, relatie of wat er van over was. Ik wilde het gewoon van haar zelf horen maar maar een echte bevestiging heb ik nooit gekregen. Ze draait en verdraait het verhaal zo, dat ik soms echt moeite heb om de voor en achterkant van elkaar te onderscheiden. Alles wat er is geweest, is zeker voorbij maar wie van ons heeft nou eigenlijk echt de stekker eruit getrokken??? dat is mij nog steeds niet duidelijk.

Ze houdt naar mijn gevoel steeds een achterdeurtje open zodat ze in noodgeval zonder gezichtsverlies te lijden, kan aankloppen. Het gaat haar er niet om een relatie met mij te krijgen/behouden (want dat wil ze denk ik niet) maar meer om iemand achter de hand te houden mocht er nood aan de man zijn. Een "klusjes" man is toch altijd handig, zo zal ze er zeker meedere hebben. Daarom wilde ik ook dit achterdeurtje dicht houden. Zo te zien gaat dat niet gebeuren ondanks het vele verbale geweld dat er gisteren aan te pas kwam.

Heb dus voor mezelf een streep er door heen getrokken. De conclusie die ik (helaas) moet trekken is dat het nagenoeg onmogelijk is met iemand die borderline (gedrag) heeft een redelijke "normale" relatie te onderhouden. Dat is bij velen van ons wel bekend en is dus eigenlijk een open deur intrappen. Uitzonderingen zullen er altijd zijn maar tot die uitzondering behoor ik zeker niet.

Het schilt natuurlijk als een borderline partner inzicht heeft en een goede therapie volgt die hij/zij ook zeer serieus neemt. Maar daar zit nou net de crux, velen doen dat niet. Ze zeggen natuurlijk van wel maar dat is gewoon borderline "waarheid". Nou wil ik zeker niemand voor het hoofd stoten die aan deze stoornis lijdt want het vergt nogal wat kracht en inzet om deze te bestrijden, mijn petje dan ook af voor deze mensen die dat wel willen en kunnen.

Wat betreft de partner van een borderline man/vrouw, die heeft natuurlijk altijd een keus, en als die kiest om te blijven dan is dat ook puur uit eigen belang, dat gold ook zo voor mij. Sorry, als ik het zo hard zeg maar dat is zonder uitzondering altijd het geval, ongeacht welke zoetzure argumenten men naar boven tovert. Liefde of hoe je dat ook wil noemen zal beslist mee tellen maar heel vaak zijn er eigen onderliggende problemen die een partner mee brengt waardoor ze in zo destructieve relatie blijven zitten.

Ik ben blij dat er er lotgenoten contacten zijn om steun te zoeken maar uiteindelijk kun je niemand verantwoordelijk stellen voor de ellende die jezelf en misschien je kinderen moeten door maken. Men doet het zichzelf aan, ook je borderline partner is hier niet schuld aan, men heeft namelijk een keus, je partner helaas niet.
(5127) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-29 17:02:00
Hoi allemaal, Het is de eerste maal dat ik deze pagina bezoek!

Graag had ik een mening van jullie gehad omtrent het volgende...

Recent kom ik uit een relatie die 10 maanden duurde. Het was een spelletje aantrekken en afstoten en werd me al snel heeeel erg vermoeiend. Haar humeur draaide als een blad aan een boom. Ik dacht enkel dat mijn liefje, die ik intens graag zag, gewoon een kort lontje had en schikte mezelf in veel situaties gewoon in. Maar het ging van kwaad naar erger en ze beschuldigde me van overspel. Ze accentueerde zich in een slachtofferrol en dit vond zij dus ook rechtvaardig om zelf contact te hebben met andere mannen... (Projectie?)

De term Borderline of Persoonlijkheids-stoornis is hier nooit gevallen en ik ben pas na de breuk 'op onderzoek' uitgegaan. Ik weet dat de juiste diagnose enkel kan gesteld worden door een professional of een psychiater, maar de symptomen matchen wel verbazend goed met haar persoonlijkheid.

Ik weet zelf niet of ze zichzelf bewust is van haar gedrag en in hoever ze zelf al gezocht heeft naar 'wat haar zo boos en overstuur maakt', maar denken jullie dat het een goed idee is om haar terug aan te halen en eventueel met haar naar antwoorden en oplossingen te zoeken??? Ik heb eerlijk gezegd bang dat ze van de ene situatie in de andere zal rollen en waar ze uiteindelijk nog ongelukkiger van zal worden. Mss kan het haar ophelderen ?

Hoe denken jullie hierover?

Alvast bedankt...
Ron
(5131) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-29 20:44:00
Hoi Ron,
Ik denk dat je jezelf moet afvragen of er sprake is van gelijkwaardigheid binnen de relatie in de vorm van vertrouwen en respect, anders ga je op eieren lopen om de meest pietluttige problemen te voorkomen. Uiteindelijk werkt dit zo destructief dat je niet meer weet, wie of wat jezelf bent. Wees dus duidelijk naar jezelf.
Suc6
(5132) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-29 21:14:00
Dag allen,

Is alweer een tijdje geleden dat ik (ik ben R, de indertijd boze jongen :)) hier gepost heb. Maar hier een kleine update van mijn situatie.

Mijn vorige verhaal eindigde op het moment dat de NC (NoContact) periode werd ingevoerd door haar (omdat ik haar aansprak op een fout van haar, en zij het verhaaltje omdraaide).

We zijn nu 3 maand later, en had gedurende deze periode niets meer van haar gehoord. Ik had er altijd op gehoopt om iets bericht van haar te krijgen voor mn verjaardag (14 Juli), maar niets gekregen.

Gedurende deze volledige periode (Mei-Juli) controleerde ik elke dag haar Whatsapp status. Aangezien ik de enige was met wie ze op Whatsapp chatte, was ik in eerste instantie zeker dat ze er alleen op ging om mij status even te checken.

In de periode tot en met 16 Juni controleerde kwam ze wekelijks, soms tweewekelijks, eventjes online. Ik vermoedde dat ze dit deed om te controleren of ik nog leefde. Echter, op 16 Juni hield ze er mee op. Pas 4 weken later (de periode rond mijn verjaardag), was er terug pas leven op haar Whatsapp te vinden.

Dit keer was het wel verschillend. Ze keek niet meer wekelijks, ze keek dagelijks. Soms wel 2 keer per dag. Dit leek me een (vaag) teken aan de wand dat ze terug aan me begon te denken. Ook wijzigde ze onlangs haar profielfoto (afbeelding waarop ze op een manier kijkt waar ze van weet dat ik er dol op ben).

Deze week & vorige week is de frequentie van haar Whatsapp 'gebruik' nog meer toegenomen. Ze controleert mijn status praktisch de hele dag door, en ik de hare. Ik kreeg/krijg het gevoel dat we een soort spel met elkaar begonnen te spelen.

Gisteren had ik er echter genoeg van en besloot ik haar een bericht te zenden :

'Izi' (haar naam)
'Are u ok?'

Ze kwam online, en ging terug offline. Daarna gebeurde nog eens hetzelfde. Geen antwoord. Door de stilte kreeg ik al snel het gevoel dat ik een fout had gemaakt door haar te contacteren. Ik dacht dat alles was ik dacht over het Whatsapp verhaal een illusie was, en dat ze met iemand anders bezig is. En dat ik het te ver zocht enz... .

Echter een half uur later kreeg ik antwoord terug :

'Hi! Yes I'm ok , thx for asking'

Toen ik het bericht kreeg, verschoot ik me een bult. Ik wist niet wat er gebeurde! Ik kreeg antwoord!
Daarna besloot ik echter om niets meer naar haar te zenden. Ik wilde haar kost wat kost niet onder druk zetten (omdat ik nu weet dat BPD's niet graag onder druk gezet worden). Dus ik vond het beter dat zij nu een klein stap zette, en mij een vraag stelde.

We zijn echter een dag verder. Het 'gecontroleer' blijft duren (doet me nu toch denken dat ze met andere personen bezig is op Whatsapp [maar dat betwijfel ik ten zeerste]).

Mijn vraag aan 'kenners' : heb ik een fout gemaakt met niet te reageren op haar bericht? Wacht zij op een stap van mij? Of is ze mijn geduld aan het testen (zoals ze deed met de 30 minuten wachttijd op haar antwoord). Ze weet dat ik een nogal ongeduldig mannetje ben (soms lijkt het of ik een combinatie heb van codependency & een lichte vorm van BPD, dit werd me duidelijk de afgelopen 3 maanden waar ik non-stop aan mezelf werkte dmv boeken & internet).


Alle advies welkom,

Groeten,

R
(5133) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-29 21:53:00
Dag allemaal,
Ik heb een aantal jaar een knipperlicht relatie gehad met iemand met borderline symptomen. Ze heeft altijd ontkent dat ze borderline heeft en ik zag het ook niet. Maar alles wijst er op dat het grootste deel van de beschreven symptomen van haar gedrag met mijn ervaringen met haar overeenkomen. Helaas kan en wil in niet in details treden om niet alleen mijn, maar ook haar privacy te garanderen.
Ik kon haar gewoon niet loslaten en ging hier fysiek en emotioneel gewoon helemaal aan onder door. Ze brak me keer op keer emotioneel, inclusief mijn eigenwaarde helemaal af. Ik ben mij bewust van mijn eigen aandeel want ik zocht haar ook op want ik kon haar zelf ook niet loslaten. Ik adoreerde en bewonderde haar meer dan welke van haar voorgangers dan ook. Ik was jarenlang grenzeloos verliefd op haar en hield zo ontzettend veel van haar dat ik alle shit voor lief nam. En ik kon mijn grenzen niet meer stellen omdat ze ook hoogopgeleid, communicatief zeer sterk en daarmee ook manipulatief was waardoor ik mezelf uiteindelijk helemaal was verloren. Ik vermoed dat ze ook meerdere malen over een aantal dingen tegen mij heeft gelogen, waar ik uit naviteit met open ogen ben ingetrapt. Ze trok me keer op keer naar zich toe en duwde me keer op keer weer weg. Gevaarlijk was ze niet. Egocentrisch en destructief wel. Alles draaide om haar....
Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en weet ik dat zij inmiddels een ander heeft. Dat doet pijn. Maar het is wel beter voor mij. Ik ben nog steeds aan het herstellen van deze destructieve knipperlichtrelatie. Leerzaam was het wel, gezond niet. Maar dit wil ik nooit meer....
(5134) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-29 23:16:00
Hoi R,

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je jezelf niet te hard fixeert op haar whatsapp activiteiten. Jezelf teveel vragen hierrond stellen kost veel tijd , energie en verhindert je jezelf terug te stabiliseren...of zoals je hier vaak leest, de DEstructie die zijzelf en jijzelf je aandoet. Het is verre van makkelijk om inzicht te krijgen in het denken bij mensen met bps.
Jezelf neerhalen door dit te willen begrijpen is jou reeds door veeeelen voorgegaan hoor!
Probeer jezelf wat te herstellen en weer CONstructief in het leven te staan. Het is moeilijk maar op langere termijn beter.... ik voel heel goed aan wat je doormaakt maar stel jezelf deze vraag en wees eerlijk voor jezelf: Is ze deze pijn allemaal waard?
Grts
Ron
(5135) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-30 02:23:00
Alweer zoveel herkenbaar verhalen. Heel erg herkenbaar.. Alleen vraag ik me af dat er sommigen meerdere keren hier komen en continue zeggen , ik wil het niet meer. Je wilt het wel anders houd je het niet bezig maar je denkt continue hoe je zgn in een"normale wereld" moet denken en doen. Mee stoppen of stoppen met je BL relatie . Tip. Ijsbeer verhalen lezen . Super!


Smurf
(5136) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-30 15:49:00
Dag Allemaal,

Ik ga mij even voorstellen, ik ben Bram 32 uit provincie Antwerpen.

Ik was gisteren ten einde raad, dat ik op het web beginnen zoeken ben naar antwoorden, ik heb een relatie van bijna 2 en half jaar nu met een partner die Borderline cluster B heeft. zei is 28 jaar

Ik ben blij dat ik dit forum ben tegengekomen, want nu is er voor mij al meer duidelijkheid, ik ben al vaker gaan zoeken of met mensen gaan praten om te weten te kunnen komen, hoe ik mijn vriendin kan helpen, of als er mogelijkheden zijn, dat dit kan genezen worden.

maar uiteindelijk, ook al krijg je info, het is altijd te zien wat er zich afspeelt, en je moet het ook dan kunnen toepassen.

Ik ga even beschrijven hoe onze relatie ineen zit,
het lijkt heel fel op de relatie van de JONGEN UIT BRABANT ....

ik heb mijn vriendin,
leren kennen op een dating site op een moment dat ze haar vorige relatie beindigden met veel schrik en pijn, omdat ze van die gast slaag kreeg, en misbruik van haar goede wil.

ik heb haar niet aan de kant gezet, maar ik vond dat ik haar moest helpen, zo hebben we dagen weken eerst gebeld en gebabbeld.
en natuurlijk krijg je dan een band met die persoon, wat ook op een latere termijn liefde is geworden.

laat ons zeggen daar is het begonnen, met haar ex die haar jaren heeft gemanipuleerd, en eigenlijk haar heeft gekraakt, in de zin van dat ze nu daar nog steeds gevolgen van moet dragen ( haar persoonlijkheidsstoornis die versterkt is, spijtig genoeg ) ze heeft heel veel meegemaakt, waar ze niet altijd aan kan doen, zoals zovelen hier waarschijnlijk ook dingen meemaken, waar ze niet voor gekozen hebben.

uiteindelijk na de eerste maand dat we samen waren, kreeg ze haar eerste aanval. ik wist eerlijk gezegd niet wat ik moest doen of niet mocht doen,
ze kreeg een aanval omdat ze vernam van haar ex via een mail, dat ze al haar persoonlijke spullen die nog bij hem lagen, weg gesmeten waren in een container.
nu ik persoonlijk, zou dat heel erg vinden, maar ik denk dan zo, het zei zo, en dingen of materialen kan je steeds opnieuw kopen.

maar voor mijn vriendin was dit een moment van paniek, woede, verdriet.
ze ging volledig uit haar dak, begon te schreeuwen, haar eigen pijn te doen met haar vuisten, ik kreeg haar maar niet kalm, omdat ik niet wiste wat er gebeurde, ik had dit nog nooit meegemaakt.
nu ik belde dan maar haar vader, die ik eigenlijk nog nooit had ontmoet, omdat we ook nog maar 1 maand samen waren, en ik zelf wacht liever wat af met te snel voor te stellen aan men familie, nu ja ik had geen andere keus dan met haar gsm haar ouders te bellen,
haar vader nam op, en vertelde mij, dat ik haar tot bij hen moest brengen, zo gedaan.

uiteindelijk was dit dus mijn eerste ontmoeting met haar ouders, niet erg fijn in die omstandigheden, maar soit er zijn ergere dingen dacht ik toen.

de ouders van mijn vriendin hebben mij dan ook alles uitgelegd in zoverre zei wisten wat er met hun dochter afspeelde of gebeurd was, zei zullen toen gedacht hebben, die gast ( ik dus ) gaat ver lopen van alles want zulk leven wens je niet .

kijk ik ben iemand die niet snel opgeeft, en als ik voor iemand ga, doe ik er alles aan om gelukkig te zijn.
je weet nooit op voorhand hoe iemand ineen zit, of wat hij of zei heeft, iedereen heeft iets, de een wat erger dan de ander,
kortom ik denk dat als je echt wil, je het leven draaglijk kan maken voor iedereen, wat uiteraard veel veel energie kost.

nu toen bij haar ouders vertelde ze me dat ze me graag ziet, en zeker niet kwijt wilde, maar dat het tijd was dat ze haar ging laten opnemen, omdat ze wist dat het misschien nog erger kon aflopen,

goed ik stond achter haar beslissing, omdat ik het goed vind als iemand beseft dat er van alles mis is of als je het te moeilijk hebt in het dagelijkse leven, en je weet van geen hout pijlen maken.

nu werd het gauw duidelijk wat er aan de hand was met mijn vriendin, de eerste 3 maanden in opname, waren een hel voor haar, omdat ze geconfronteerd werd met haar verleden en het geen dat ze te horen kreeg wat ze had ( Borderline cluster B ) in die 3 maanden heeft ze 3 keer proberen te ontsnappen tijdens opname, omdat ze niet wilde aanvaarde wat er gebeurde.

na de 3 maanden, adviseerde haar Psychiater voor een behandeling van een jaar voor haar probleem, we stemde toe, ja wat normaal is en zei wilde dat ook, omdat ze wil geholpen worden.

ik kan je verzekeren wat ik hier nu voor de eerste keer neer typ, ik toch wel kan zeggen dat dit heel moeilijk is en dat ik toch al veel mee gemaakt heb in deze relatie, en dan schrijf ik niet alles in detail neer.

na een 8 maanden behandeling zie ik verbetering in haar, en zie dat het haar deugd doet, dat er meerdere mensen zijn met hetzelfde probleem, na 1 jaar raad haar Psychiater haar en ons aan om nog eens dat zelfde jaar over te doen, zodat ze zeker klaar gestoomd wordt voor de toekomst, nu dat is niet gebeurd, omdat ze zelf zei ik ben er klaar voor, en wil terug gaan werken, nu ja ik zag wel dat ze veranderd was, en haar ouders waren zoizo al tegen de behandeling en zeiden van in het begin ga werken, omdat ze niet wilde aanvaarde dat hun dochter zulk probleem had.

is ze dan ook aan het werk gegaan, en eerlijk gezegd na 2 maand na haar opname zijn we gaan samen wonen, en we wonen nog steeds samen, nu ik moet zeggen, het is een leven waar veel actie in zit, saai is het zeker niet.
ik heb al veel meegemaakt ondertussen, klinieken door dat ze pillen in nam, haar eigen pijnigen, snijden, auto ongeluk met slaappillen, noem maar op.

kortom wat ik afleid waardoor ze telkens na een tijd een aanval krijgt, ligt eigenlijk aan wat er afspeelde de moment en kortom als wij mensen niet weten hoe we ermee moeten omgaan, of wat we al dan niet mogen zeggen of juist wel moeten zeggen, kunnen we het vaak veel erger maken.

ik kan je zeggen na al wat er gebeurd is, dat ik er alleen maar sterker uit wordt,
en mij ook iets wil laten zien of zeggen.
ik bedoel ermee dat ik niet moet vechten of haar wil veranderen, maar dat ik een oplossing moet zoeken wat draaglijk is voor beide.
en dit forum laat mij nu ook inzien, ofwel heb je de moed en wil je het ni opgeven, en blijf je u in zetten, of wel heb je dat niet, en moet je stoppen met de relatie, anders ga je er volledig onderdoor, en gisteren had ik een zwak moment, en zo ben ik op deze site terecht gekomen, en dat geeft mij terug moed.

mijn leven is compleet veranderd, niet omdat ik dat bewust wilde, maar omdat je iemand graag ziet die iets heeft waar je een manier moet uitdokteren hoe het draaglijk wordt, dat je voor haar of hem een weg laat zien een tussen weg, zoals ze nu dat niet zien.

en elke dag vecht ik met mijn gevoelens, van wat moet ik doen, kies ik voor dit leven verder, of stop ik ermee.

awel beste vrienden, ik hoop dat het mij zal lukken om verder door te gaan.

Groeten
Bram
(5137) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-31 09:29:00
Hey Bram,

Dapper dat je dit verhaal opschrijft!
Als ik eerlijk ben zou ik dit gedrag niet accepteren als die ander zich niet zou laten helpen. Dit is voor niemand een fijne toekomst.
(5138) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-07-31 22:26:00
Hallo allemaal,

Na een heftig weekend en een paar zware dagen van verwerking, dit forum gevonden. Wat een herkenbaarheid.... op allerlei vlakken!

Ik heb ook een BL ervaring... ik zit ermee, voel me echt ellendig machteloos...

3 jaar geleden mijn BL vriendin ontmoet, na een behoorlijk lange tijd alleen te zijn geweest. Ze was bij toeval op een werklocatie en wij klikten meteen (het was overduidelijk de bliksem die ons hart trof, de grote hoeveelheid gasten daar hadden het meteen in de gaten)

Er ontstond contact, gewoon via telefoon, fb en later ook Whatsapp. Zij was zoekende naar een woning na een mislukte relatie.
Ik heb haar de liefde verklaard, maar we besloten samen om eerst te zorgen dat alle oude stukken opgeruimd waren, ik ben namelijk van mening dat je een relatie niet op de fundamenten van een oude moet starten.

Na een dik jaar kreeg ze een baan aangeboden, ik was heel blij voor haar, want het was wat zij wilde en ging erheen verhuizen. Dit was voor mij best moeilijk, want dat zou betekenen dat ze ipv 160 km van mij, bijna 260 km van mij af zou wonen. Zij vond dit ook moeilijk en het besluit om dan maar vriendschappelijk door te gaan was geboren.

Het zogenaamde lot besliste anders: Het bedrijf waar ze werkte dat bleek financieel niet op orde en ze was genoodzaakt binnen 3 maanden terug te verhuizen. Ze vertelde me dit en, als een kind zo blij, werd ik door haar uitgenodigd als ze klaar was met verhuizen....

verleden jaar midden in de zomer was het zo ver.. ze had een huisje in haar oude woonplaats kunnen bemachtigen, na noodgedwongen gebivakeerd te hebben bij familie.

Door mijn werkzaamheden was ik bij toeval in de buurt en belde haar... blij dat ik haar belde en ontiegelijk teleurgesteld dat ik zo laat belde want ze was niet thuis... dit gebeurde later nog een keer. Maar geen ramp, we zouden rustig aan beginnen, dit kwam wel goed. Ik had het druk en zij ook, want voor tijdelijk werk moest ze ver weg zijn een aantal weken.

tuurlijk veel contact via foon, fb en Whatsapp... Toen eindelijk nodigde ze me uit, van te voren, waardoor ik het kon plannen en ik ben heen gereden. Ze belde onderweg op: Ze was best nerveus etc... Bedoel na zo'n ingewikkelde start keek ik daar niet raar van op.

Daar aangekomen was ik zo welkom en eindelijk waren we samen, na al die los-vast ontmoetingen, dat vele gebel etc. De liefde brak los, we hadden het weekend van ons leven. Dit ging een tijdje goed... Ze vertelde dat ze wel met problemen worstelde, psychisch, en ik zei dat ze niet de enige was... who cares. In die tijd ben ik erg veel van haar gaan houden. Ondertussen viel het woord BL, maar ik ben niet een type wat wegloopt... Dus we zien wel!

Na een maand kreeg ik op een avond weer een chatverzoek.. zoals gewoonlijk... "hoi schat... hoe is het"
het antwoord... we hebben een probleem.... Dat probleem vond ik misschien wel wat snel, maar geen probleem, we waren zwanger!!! :)

Natuurlijk volgden er emotionele gesprekken... maar we hielden het. Daar begon het: ik werd afgehouden, afspraken met de dokter etc mocht ik niet weten, als ik het wist hoorde ik het vaak zo kort van te voren dat ik het zelfs in reistijd al niet meer kon redden om alsnog te komen.

Ik ben er een paar keer geweest, nou ze was echt wel zwanger en ze was echt super serieus... geen drank, niet roken, met voeding.. helemaal into babykamer etc etc. tot op een gegeven moment voelde het niet goed.... ze heeft echos laten maken, weer hoorde ik de afspraakdata te laat.. het kind was niet goed en we moeten ingrijpen was het verhaal. Ik was en ben nog steeds totaal overstuur ervan.... terwijl het al vele maanden geleden is. Ze zei niets over de definitieve afspraak met de arts... tot kort ervoor: Lieverd.. ik kan er tussendoor, ze maken nog een echo en als er bijzonderheden zijn bel ik je.. Ik geloof het ook, want we liepen naar de 3 maanden grens van de zwangerschap.

Ik was helemaal confuus..heb de hele tijd op mn telefoon zitten kijken op mn kantoor... een aantal uren later, ik troost mijzelf dat ik dat qua reistijd nooit had kunnen redden, een telefoontje dat het klaar was... ik was helemaal ontdaan, het kindje was wel gezond maar in blinde paniek, had ze toch maar doorgezet.... ze kon mij niet bereiken, ik nam niet op, ze wist niet wat ik wilde etc etc..
Ik heb de hele dag op kantoor gezeten, met mijn beide telefoons op het bureau, geen smsjes of telefoontje ontvangen. Iedereen zal begrijpen dat ik die 2 telefoons niet een minuut uit m'n zicht heb gehouden. Ik was helemaal van slag, ik voelde me zo buitengesloten. Ze wist dat ik het wilde houden.. hoe kon dit nou?

Praten praten praten... van liefde, tot haat en afstoting.. ik weet er alles van... ben er nog 2 weekends geweest: Ik was nooit mee geweest naar de arts, m'n werk ging altijd voor, ik was maar 2,5 dag in de week voor haar beschikbaar.... voor de duidelijkheid, we wonen 160 km uit elkaar en ik werk, onregelmatige diensten, gemiddeld 50 uur per week, soms meer. Iedere laatste werkdag van de week stond me tas netjes in de auto en reed ik na m'n dienst die kant op... nou ja, was de planning: Van de 10 keer werd er 9 keer afgebeld een uur voor het verstrijken van m'n dienst... "Ik voel me naar, niet goed... Ik wil niet dan jij me zo meemaakt"... dan kon ik praten als brugman. Ik vind namelijk.. een relatie doe je samen, in goede en slechte tijden. Niet hielp, hoefde het niet te proberen.

Een week na de pasen, na veel telefonische gesprekken, van haar uit, over behandeling en dat ze me beter kon laten gaan en dat het beter was om uit elkaar te gaan want ze wilden haar intern en dat kon ze me niet aandoen bla bla bla... Heeft ze me voor een 4 of 5e keer weer gedumpt tijdens zo'n gesprek.
Ik was helemaal ten einde raad... heb toen helemaal overstuur haar spullen opgestuurd. Ik wist me gewoon echt geen raad meer. Er is nog een mailcontact geweest dat ik het zo nooit heb gewild maar dat ik niet meer anders kon, ik zielsveel van haar hou (En geloof mij, ik hou echt zielsveel van haar!!!!) Van haar ook een het spijt me mail, maar de kogel was door de kerk en het was beter zo, voor haar, maar helemaal voor mij!!

Dit was ongeveer een week na de pasen.... Na ongeveer 2 weken nam ze via whatsapp contact op, hoe het met me was. Ik antwoorde met: Heel eerlijk.. Ik mis jou. Er kwam weer contact... gewoon praten, langzaam weer eens een telefoontje. Ze beweerde van me te houden.. ze wilde me zien maar kon het nog niet aan. Alles wat er gebeurd was... de ene keer ging ze in behandeling de andere keer waren het weer allemaal idioten en ze kon het zelf wel oplossen. echt van lieve en normale gesprekken, tot echt boosheid en agressieve gesprekken. Hoef jullie waarschijnlijk niet verder te vertellen.

Tussendoor had ze weer een klein beetje contact met haar ex, gewoon zo. "prima moet jij weten" Ze wilde een andere groter huis zoeken etc etc... ze had het hele huis al ingepakt zei ze, ze kon zo over "grapte" ze.

Dit tot een anderhalve week geleden... afgelopen zondag een whatapp gesprek. Begon gewoon als altijd. Ze vertelde zelfs dat haar ex had aangeboden dat ze ook wel bij hem weer mocht komen wonen, waarop ze zei: ik heb mm even haarfijn verteld dat dat nooit meer ging gebeuren geen haar op d'r hoofd!!

Op een gegeven moment werd het gesprek kill en afstandelijk, anders dan anders. Ze wilde niks meer van mij, ze had van me gehouden, ze hield niet meer van me... er was geen ander was het antwoord op die vraag toen ik mm stelde, wel werd er met een flinke aarzeling geantwoord. Er was wel iemand die enorm z'n best deed voor haar, maar ze hield dat af ze wilde niks... (??)

Kortom, de hele situatie was mijn schuld: dat met de Zwangerschap, dat ze het had moeten laten weghalen en dat ik bij geen enkele afspraak was en nooit langskwam ik altijd maar werkte.... echt woedende intonatie (over whatsapp, best knap met getypte woorden) Ze wilde helemaal geen relatie meer met mij, want hoe langer ze daarover nadacht des te meer begreep zij dat het niet werkte, met als reden in het kort: ik deed er niks voor..... Weer dat het beter voor ons was, vooral voor mij!!

Ze is in al die tijd zelf maar 1 maal bij mij op visite geweest en dat was voor dat we officieel een stel waren... daarna kwam ik altijd daar.. alle weekenden alles vrijgehouden om haar, maar afbellen, want er was wat.. en waag het niet te komen. (ben 1 keer in de auto gesprongen en dat heb ik, niet tijdens het weekend zelf, maar erna mogen bekopen met verwijten)

Ze wilde geen relatie, maar vriendschap, dat leek haar beter. Ik heb haar verteld dat ik dat niet zou kunnen.. vriendschap met een ex, dat dit zo diep in mijn gevoel zit, is vragen om problemen..
Ze reageerde eerst heel heftig en ik heb toen letterlijk uitgelegd met een heel plat voorbeeld, wat dat met mij en m'n gevoel zou doen, wetende dat ze in toekomst een andere man zou hebben. En dat ik, hoe moeilijk ook, alles probeerde te accepteren wat ze wilde, dus dat ik toch op z'n minst mocht verwachten dat ze dit kon accepteren voor mij!! Het was zo ver.. ze "snapte" het.
Voor haar naderende verjaardag had ik nog een bloemetje besteld, dus het leek mij maar beter dit gewoon te zeggen. Ook gezegd dat dit al onderweg was. Wat op het kaartje stond, dat dit echt gemeend was, ook nu nog.. Dat ik dus veel om haar gaf, zielsveel van haar hou!

Om mijn wens te respecteren werd erg kort en pissig gemeld dat ze "nu" mn nummer enz zou wissen. Ik antwoord "prima, als jij dat meteen zo wil... ", nog een flink aantal berichten, zelfs een bedankje voor de leuke tijd met elkaar, toen was het rustig... Einde contact.. niks meer klaar...

Ineens woensdag een fb berichtje... Ze had me duidelijk verteld dat ik haar niets mocht sturen... ( ik weet van niks... nooit over gesproken...) Die arme bloemenman had het even te verduren gehad, snik snik... Dank je wel voor de prachtige mooie bos bloemen... liefs xxxxxxxxx en haar naam....

Ik heb maar besloten het zo te laten..... het verscheurd me zo... maar het is, denk ik, beter.

Ik ben een mentaal heel sterke persoon, durf ik te zeggen.. Heb ook een baan die dat eist, waardoor ik ook weet dat het zo is....
Maar dit is te onwerkelijk voor woorden als je het meemaakt!!! Ze heeft me gebroken, ik snap er niets van. Ik hou zielsveel van haar...

Ik probeer haar BL echt te zien als een soort cocon om haar prachtige persoonlijkheid. Diep van binnen zit een schat van een meid. Ik weet zeker dat ze dit doet uit zelfbescherming.... ze riep alleen maar dat ik beter kon krijgen, zij mij niet waard was etc etc... Als ze eens onplofte, nou dan zou ik wat beleven, maar "jou zou ik niks aandoen lieve schat" zei ze altijd.
Ze heeft me zo gekwetst, ben ook best erg boos op haar... maar ik hou zo veel van deze dame!!

De vrouw van een kammeraad van mij vertelde dat haar moeder ook een zware BL stoornis heeft.. wat ik niet wist. We raakten aan de praat, ik vooral overstuur... Ik heb al de hele week het idee, dat ik haar teveel raak, te dicht bij haar gevoel kom, ze diep van binnen echt van mij houdt, daarom alleen nog maar de "vriendschap" wil.. Ze was/is altijd heel bang dat ik haar in zo'n bui zou meemaken. Maar ja, wie zal het zeggen....kom het waarschijnlijk nooit meer te weten

Ik moest het even kwijt... ik ben gebroken! Als ik eraan denk dat zij, zo'n leuke dame opgesloten zit in zo'n lijf met die aandoening... Ik kan wel janken. Het lijkt mij dat als ze hulp blijft weigeren, haar emmertje zal ooit ook volgelopen zijn.. dan barst de bom en dan??

Why?? OMG Why??

groetjes
Jochem
(5139) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-01 11:58:00
Beste lezers,

Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie input, wat het ook mag zijn! of het nou iemand met BPS of zonder. IJsbeer hartelijk dank voor je info ook dit ga ik proberen toe te passen zodra hij weer een kortsluiting krijgt.
Ik weet niet of dit wel realistisch is of niet maar ik ga denk ik me zelf een jaar geven om te kijken hoe ik hier verder mee omga, blijf ik steken en kom niet verder dan hoop ik eerlijk dat ik een punt erachter kan zetten, want waarom maak ik het mezelf zo moeilijk allemaal? mijn gezondheid lichamelijk en geestelijk gaan de verkeerde kant op, en ik moet zeggen dat dit ook niet gezond is hoor, want waarom moeten wij op eieren lopen voor mensen met deze ziekte, het is niet lelijk bedoelt (sorry BPS ers:-))
Ik bedoel eerder van het is een lange procces en ik weet niet of ik ooit de kwaliteit van het leven zal ervaren en het leven is immers ook zo kort.

Lieve mensen hier ik wens iedereen het beste, ik weet zelf niet hoe het nu verder gaat.

Liefs, Vrouw uit Amsterdam
(5142) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-02 12:21:00
Jochen,

Ik wens je heel veel sterkte in het verwerken van deze relatie! Wij weten hier allemaal hoe het voelt om door zo'n storm gesleurd te worden. Probeer niet zoveel aan haar en haar problemen (het zijn tenslotte haar problemen) te denken! Hoeveel jij het ook zou willen, jij kan er niks, maar dan ook niks aan doen om haar te helpen! Het is zijzelf die zal gaan moeten beseffen dat ze zo niet verder meer kan.

Richt je visier niet meer op haar, maar op jzelf! Probeer terug gelukkig te worden met jezelf en met wat je hebt. Gebruik de tijd die je anders in haar investeerde terug in jouw hobbies, in dingen die jij wil doen voor jezelf! Stop met te kiezen voor haar! Kies voor jezelf!

Groeten, R
(5147) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-02 13:30:00
hallo
ik heb een paar vragen over Bordeline. ik heb een buurvrouw die Bordeline heb en ik vind het ontzettend moeilijk om daar mee om te gaan. en ik heb een paar punten waar wij als buren van haar tegen aan lopen en in hoop dat je misschien wat tips kan geven.
1. ze slikt geen medicatie
2 ze bemoeid zich te veel met on en met me kinderen
3 ze laat heel veel bloote dingen dingen zien in het openbaar
4 ze komt vaak over stuur naar ons en de volgende dag krijgen we bewijze van spreken weer een mes in onze rug
5 ze bepalen echt alles over ons en als we er tegen vechten word het erger
6 ze krijgt geen terapie meer omdat ze zelf ook niet weten hoe ze er mee om moeten gaan
7 ze is al een keer opgenomen in delta maar had geen zin
8 ze heb zelfs moord neigingen naar andere toe en ze heb zelf ook zelf moord neigingen
9 ze is zelfs al een keer in me huis gerent om dat me kinderen onderling ruzie hadden en en dat ze hun koppen moest houden dat ze nu de bij naam heb gekregen als de boze buur vrouw
10 ik hoop dat je ons wat tips kan geven hoe we hier mee om moeten gaan
dankje wel alvast
(5148) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-03 12:12:00
Een reactie op bovenstaand bericht,

-Nodig je buurvrouw eens bij jou thuis uit, jullie samen, niet met de kinderen erbij.
-benader haar vriendelijk, verwijt haar niet meteen alles.
-geef haar een kopje koffie of thee.
- zeg dat je graag met haar over wilt hebben over hoe de burenrelatie verloopt.
-geef aan dat je informatie hebt gezocht over wat borderline is.
- vertel haar dat het je heel vervelend lijkt om dat te hebben.
- neem haar serieus, ook haar verhaal over dat ze last kan hebben van geluiden die jullie maken. Een borderliner is op slechte dagen/tijden overgevoelig voor harde geluiden uit de omgeving. Die maken dat er geen moment is om volledig tot rust te komen. Ergernis neemt dan de overhand. En algauw slaat die om in woede, zodat je buurvrouw niet meer normaal kan reageren aan de deur.
- vraag of ze omwille van je kinderen niet te naakt in de tuin wil zonnen. Kinderen vinden dat al snel raar, en zeggen gekke dingen daarover.
- vraag ook leuke dingen aan je buurvrouw, wat haar hobby of sport is. Wees genteresseerd in je buurvrouw.
- je zult merken dat ze dan waarschijnlijk opener is, en toleranter.
- begin niet uit jezelf over therapien of medicijnen. Dat is iets wat ze zelf bepaalt. Je kunt dat haar niet afdwingen. En het komt verkeerd over.
Ik wens je succes met je buurvrouw.
Grts . Marille, (ook bl.)
(5151) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-03 15:05:00
Hoi, hoi,

Ik vraag mij af hoe het met, Ijsbeer, Belinda, jonge uit Brabant en juffie is?

Met mij gaat het goed. Mijn vriend en ik groeien naar elkaar toe en hebben bijna geen moeilijkheden meer. Het kan dus wel een relatie met iemand met borderline. Maar volgens mij alleen als die ander aan zichzelf wilt werken! En als je als partner in staat bent om die ander te respecteren. De ander ruimte geven! Waardering geven!

Ik Zou iedereen af willen raden om met iemand in zee te gaan die niet aan zichzelf werkt.... Dat is echt gedoemd om te mislukken.

Fijne zomer allemaal.
Groetjes,
Petra
(5152) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-03 19:44:00
Hallo lieve mensen!

Na een paar heerlijke weken Spanje weer op Hollandse bodem. We zouden eigenlijk direct doorvliegen naar Engeland, maar vonden de tickets (in vergelijking met een paar maandjes later) toch wel heel duur. Dus verschoven naar oktober, dan kan het extra lang, ook leuk, iets om naar uit te kijken! Nu weer aandachtig het forum gelezen, en wat een hoop nieuwe 'gezichten'! Verder blijf ik natuurlijk benieuwd hoe het is met Cline, Jongen uit Brabant en Ijsbeer! En leest Fries nog mee?
Allereerst jongen uit Brabant. Ik waardeer het dat je je zo kritisch op durft te stellen. Ik zie je gewoon worstelen met je emoties. Zie je boosheid, je verdriet, blijf gewoon kritisch hoor, ondanks dat we tegengas geven. Sparren is een mooi spel, en zeer leerzaam!
Ijsbeer, ben benieuwd hoe het met jou en Monique is? En hoe is het met jouw dochter Cline?

Verder veel nieuwe 'R-en' :):):)... Boze R is er ook weer, en hoe! :)... Werd gewoon een beetje bang van jouw dwangmatig 'app-gecontroleer', al herken ik de neiging ook wel hoor... Maar duidelijk is dat je nog niet klaar met haar bent :)...

Nog een anonieme man, met een heel duidelijk verhaal: voor hem niet meer. Dat snap ik volledig. Zelf denk ik soms ook dat ik toch geen goed relatiematiaal ben. Ik heb zoveel te bieden, dat wel, maar ben ook zo verdomde 'lastig / pittig'... Blijf ook altijd de behoefte te hebben aan veel 'eigen tijd' naast mijn relatie. Na twee weken met het gezin (waarin ik ook een aantal ochtenden actief, alleen op pad ben, waarbij ik het contact met mijzelf herstel, en erg geniet moet ik zeggen:), voel ik ook nu echt even de behoefte om iedereen aan de kant te zetten, haha. Dat is zo gek. Het zal mijn BL zijn, maar ook vindt mijn partner het soms moeilijk mij 'eigen tijd' te geven. Natuurlijk ook omdat deze 'eigen tijd' nou niet echt in zijn voordeel uit pakte :), maar ook gewoon omdat hij zo is. Een relatie is voor hem vooral heeeeeeeeeeeeeel veel samen doen (sorry schat), en ik blijf zoveel ruimte nodig hebben voor mijn Linniepersoontje... Dat blijf toch een heel groot onderdeel van mij, therapie, of geen therapie. En dat blijft hij moeilijk vinden. Maar goed, we komen er al 12 jaar uit, dus nu ook vast weer. Maar naast de fantastische, prachtige, intense periodes, blijft onze relatie ook gewoon bikkelen af en toe.

Verder mijn respect aan Bram, ik ben benieuwd hoe het jullie verder gaat, en sterkte aan de vrouw uit Amsterdam! Ook. Jochem en Ron veel kracht toegewenst!
Ik ga me morgen even lekker geheel 'BL-erig' terug trekken, en dus opladen. Heel gek, maar ergens is het ook heel fijn dat van mijzelf te mogen doen. Wetende dat er mensen zijn die, ondanks dat, altijd van mij zullen houden...


Een heel fijne avond!

Liefs,
Belinda
(5153) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-03 20:45:00
Hai Petra!

Zie ineens jouw bericht! Hoe kan ik jou, en juffie nu vergeten!!! En wat superfijn om te horen dat het goed met je / jullie gaat. Je snapt ook dat het 'ruimte geven' mij even als muziek in de oren klinkt, haha! Dag dag en een heel fijne vakantie ook!

Liefs, Belinda!

Ps: en nu natuurlijk ook gelijk heel benieuwd naar juffie! Dus Juffie :).....
(5154) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-04 10:26:00
Hallo Allemaal,

Bedankt voor jullie aandacht.. Ik weet het, ik moet het loslaten, plaats geven. Mijn liefde voor haar anders gebruiken.. Het was echt ongelooflijk.. hoe deze mensen in elkaar zitten. Hoogstwaarschijnlijk "doet" het haar helemaal "niets" en is zij allang weer overgegaan tot de orde van de dag. Het breekt me echt helemaal in tween, maar goed: het is wat het is!!
Wens jullie allemaal sterkte,
Jochem!
(5157) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-04 15:47:00
Hoi Belinda en allemaal,

Tsja, die anonieme man dat was ik (anoniempje :-)). Ik heb dat verhaal geschreven naar aanleiding van een domme poging van mij om de relatie te herstellen. Was dan ook behoorlijk gefrustreerd toen ik dat verhaal neer pende, terwijl ik eigenlijk al de uitkomst van te voren wist.

Toch kunnen er soms rare dingen gebeuren als er wat tijd over heen gaat. 5 dagen later n.l. hebben we toch weer contact gehad. Dat contact is o.a. gekomen naar mijn verwijt dat zij zich teveel met andere mannen bezig hield. Zij had zich dat heel erg aangetrokken en voelde zich zeer gekwetst door mijn uitlatingen. Op de een of andere manier kon ik haar toch nog diep raken en hoe ik over haar dacht had zeker waarde voor haar.

Ze vertelde dat we elkaar moeilijk konden loslaten en elkaar ook steeds weer pijn deden (ongewild dat wel). Omdat ik eerder in een brief al eens had geschreven dat ik geen contact meer met haar wilde, refereerde zij op een gegeven moment weer naar die brief. Ze vroeg mij haar niet meer te appen want ik wilde toch geen contact met haar, zo had ik toch geschreven.

Na nog wat heen en weer geapp heb ik gevraagd of ik haar mocht zien. Eerst zei ze, dat ze al in bed lag maar appte al vrij snel dat ze zou opstaan en dat ik kon komen.

Ja, en ff later zat ik dan weer bij haar op de bank, met een glas wijn in de hand, luisterend naar haar verhaal. Ze vertelde veel over zichzelf en dat ze ondanks al die tegenslagen het toch positief zag zitten. Zo langzamerhand kwam er verandering in haar leven en ook haar therapie was het laatste half jaar gentensiveerd. Ik weet met welke problemen zij worstelt niet alleen die van haar zelf maar ook met de kids en ex-man en zo. Ik heb haar een tijdje aangehoord, totdat zij opeens mij iets vertelde, waardoor ik toch wel erg van stuk raakte.

Ze begon over onze relatie en waarom die was stuk gelopen. Ik kreeg het verwijt (op een nette manier) dat bepaalde dingen (die helaas wel waar zijn) bij haar zoveel pijn hebben gedaan, dat daardoor het vertrouwen in mij zwaar geschonden was. Had ik dat niet gedaan was onze relatie op alle gebied veel verder en stabieler geweest. Daarbij keek ze me aan en zei, dat ik eigenlijk nu bij haar boven in bed had moeten liggen, en zij in mijn armen had moeten slapen. Ik moest wel ff slikken kreeg er een droge keel van en waterige ogen.

Haar verhaal was wel juist maar helaas vergeet ze ook haar eigen aandeel te vermelden. Toch raakte haar verhaal mij behoorlijk, want ze weet heel goed dat ik dat nog steeds heel graag wil. Dus vraag ik mij hardop af, waarom vertelt zij mij nou dat verhaal??

De tijd verstreek en het gesprek ging verder, ik heb nog wat dingen verteld maar weet niet meer zo precies hoe die bij haar aan kwamen. Op een bepaald moment stond ik op, pakte haar hand en streelde die. Ze liet het wel toe maar vroeg ook waarom ik dat deed. Ik zag opeens een rare blik in haar ogen alsof ze bang werd. Ben dan ook gestopt. Ze wilde daarna ook naar bed, heb nog gevraagd of ze me nog ff wilde vasthouden maar dat wilde ze niet.

Thuis gekomen nog een berichtje gestuurd, maar niks meer gehoord. de dag erna hebben we nog wat geappt maar het kwam allemaal van mijn kant. Zij hield duidelijk de boot af. Op mijn vraag of ze bang was geworden en ik haar van streek had gemaakt, kreeg ik een ja en nee.

Ze wilde en kon nu niks met mij beginnen. Rust, dat is was ze wilde. Ik heb nog wat duidelijkheid proberen te krijgen waarom ze steeds NU zei en niet NOOIT maar daar werd ik niet wijzer van. Het kwam steeds op hetzelfde neer dat het allemaal nu niet kon. Afscheid nemen wilde ze ook want dat kon ze niet aan, ik moest haar maar met rust laten.

Toen heb ik uit frustratie haar een mail gestuurd en dat gezegd wat ik al meer dan 1 jaar wilde zeggen maar niet durfde, uit vrees voor haar woede. Ik heb haar verteld dat ik denk dat ze borderline heeft en dat ook mensen in haar omgeving (dat is de waarheid ) ook dat vermoeden hebben. Als zei haar problemen niet onder ogen durft te zien zal ze nooit die rust en stabiliteit krijgen waarna ze zo verlangt. Ik wist dat ze me dit nooit zou vergeven maar iedereen steekt de kop in het zand, alleen ik kon niet meer langer zwijgen, zo heb ik haar geschreven.

Wat toen gebeurde was te verwachten maar deed toch vreselijk pijn. Ik werd met alle zonden der aarde overspoeld. Er kwam zelfs een dood wens naar mij toe aan te pas.

Of het verstandig is geweest haar dat nu te vertellen weet ik niet. Ik denk eigenlijk dat er nooit een moment is waarop dat verstandig zou zijn. Maar het is gedaan, ze wist het denk ik zelf ook wel. Alleen, gaat ze er nu iets mee doen dat is de vraag??

De tijd zal het leren, maar ik weet dat haar woede naar mij toe nog heel lang, misschien zelfs voor altijd zal blijven bestaan :-(.

Groet,

Anoniempje
(5158) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-04 20:01:00
Jochem, je hebt gelijk. Hoe kunnen mensen zo zijn of je nou wel of geen borderline hebt Vergeet niet dat er lichte en zware gevallen zijn, (elke individueel is weer anders)soms wordt hier op de forum informatie gedeeld door blijkbaar alleen lichte BL-ers. Maar misschien heb ik het mist. Het blijft een geestelijk aandoening hoe leuk het vaak kan zijn. Vergeet niet. als een relatie wel of niet zou werken met een BL er zij breken altijd en dat vaak op een manier wat meestal heel associaal is. Ik bedoel duidelijk op een gestoorde manier en niet op een prettige gestoord manier. Wordt vaak weleens gemakkelijk over een gesproken)Ze hebben niet voor niks deze diagonose ! Dat vergeten veel wel eens. Het is hun ziekte en niet de jouwe.

Sinds Ijsbeer mij zeer goede tips gaf. Blijf ik me aanhouden ( ok een keer niet, direct gevolgen :-)). Focus zoveel mogelijk op andere dingen maar makkelijk is het niet overigens blijkbaar hebben veel partners die een relatie hebben gehad met een BL er dezelfde bijverschijnselen . Continue kijken op je communicatie middelen ... Ja ik ook. Dat denk ik zou ze me nog herinneren. Zou ze een ander hebben? (Facebook daalt aantal vriendschappen ipv omhoog) Dan denk ik er zijn zoveel andere leuke vrouwen. En dit herhaald zich continue door.. Om de pijn te verminderen ga ik vanuit dat ik haar nooit meer zou zien ...dag later denk ik toch stiekum in mijn kleinste kamer van mijn hersenpan dat ze op een dag wel weet wie ik echt was...en....

Smurf
(5160) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-04 22:02:00
Hai Anoniempje, en anderen,

Jemig, heavy hoor... Overigens kun je door iemand met BL vrij makkelijk met alle zonden van de aarde worden overspoeld waarna het de volgende dag (of een paar uur later) weer anders is. Daar zijn we meester in :). Je hebt dus geen garantie, niet dat je haar niet meer hoort, maar ook niet dat je haar nog wel hoort. Tja...hier heb je dus ook weinig aan :)...

Overigens ben ik me er steeds meer bewust van dat ik mij partner ook nog regelmatig aardig van Jetje geef. Nu heeft hij een dikke huid, en kan er bovendien zelf ook wat van. Maar ik merk steeds meer dat ik het zelf eigenlijk helemaal niet meer wil. Maar goed, hou het maar eens in als je zelf overspoeld wordt door woede orkaankracht 12 :).... Das nogal een opgave. Ik wil daar wel iets mee. Zoals ik zei; mijn partner kan echt wel tegen een stootje, maar toch.... Gaak eens in de groep gooien....

Verder moest ik na het verhaal van Anoniempje denken aan de keer dat een vriend tegen mij zei dat ik 'een probleem' had. Ik heb eerder over hem verteld. Een Engelsman, en dan een echte, dus correct en voorkomend. Toen hij me dit na een avondje uit meldde en daar achter aan zei dat hij me naar huis zou brengen (een dame kan immers niet alleen over straat :) maar niet bij me wilde slapen omdat ik hem niet goed behandeld had die avond (wat absoluut klopte) gaf ik hem een duw en riep:'I don't need you to bring me home'...waarna ik me omkeerde en weg beende... Achteraf moet ik daar wel erg om lachen. Hij ook hoor, die kon wel tegen een stootje... Zoals ik eerder schreef zal ik deze eerste confrontatie nooit vergeten, en in positieve zin. Ik ben toen wel over mijzelf na gaan denken. Dus Anoniempje, misschien nu de zonvloed, maar strax dank! Succes!

Liefs,

Belinda
(5161) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-08-05 00:08:00
Dag beste Celine en mede lezers,

wat is het hier enorm druk geworden!

Ik heb gefaald, heb nog steeds elke dag contact met haar en ze is nog steeds samen met haar vriend. geen frisse pint meer voor mij dus. Ik zie ze wel heel wat minder! 1 x in de week, max 2 dagen.

De liefde bij mij is niet meer wat het was, ze heeft nog altijd niet voor mij gekozen. en waarschijnlijk gaat ze dat ook nooit doen. ik kan haar niet achterlaten en haar zoontje ook niet, maar dit is toch niet het leven dat ik wil.
Bij mij kan ze haarzelf zijn, boos op iedere mens, een kort lontje, gevoelloos (ook tegen mij) , ik heb bij haar verhuis meer gedaan dan haar vriend en ze zegt wel bedankt, maar vroeger was ze veel dankbaarder.

zij werkt nu in de horeca, ze doet haar job graag. voor 200%!
Het is altijd superdruk maar dat is goed voor haar, zo kan die innerlijke storm even gaan liggen omdat ze simpelweg geen tijd heeft voor eraan te denken.

Ze is zodanig uitbundig en spontaan dat ze per werkdag van 30 tot 60 fooi krijgt van de klanten, hoe zou dat komen? :)

ik heb nog steeds geen officieel werk, maar ben druk bezig. het is al veel telang. de renovatie van het huis telt ook wel deels mee maar dat is geen excuus!

Nog altijd heb ik een goede band met mn vrienden, ouders, sport 3 x per week, eet als een beest!


Heb af en toe meegelezen zonder reactie te geven.

nu heb ik niet echt de moed voor vanalles neer te schrijven, het is wel weer de moeite. vallen en opstaan!

ik denk aan iedereen hier! voor iedereen is het moeilijk, de partners van BLers en de BLers zelf.

Wat zou ik graag eens een meet houden, vooral ook eens praten met celine, kzou zoveel herkennen denk ik! hopelijk alles ok met jou! de dierbaarste mensen stoten ze het meeste af... is het een eer? of niet?

welterusten
Exile
(5162) Reactie van een bezoeker van de site!

Lees verder op pagina 5 over dit onderwerp: Deel 5


Acute (psychische) problemen hulplijnen.

Wanneer u een acuut ernstig probleem heeft dan zult u waarschijnlijk het antwoord niet vinden op deze website. Er zijn echter een aantal gespecialiseerde websites en telefoonnummers die meestal dag en nacht te bereiken zijn voor mensen met acute ernstige problemen. Ik zal deze lijst proberen zo goed als mogelijk uit te breiden.

Last update: 06-11-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).