Archief: Borderline algemeen deel 3

Het is niet meer mogelijk te reageren, deze pagina is een archief van de oorspronkelijk vraag en antwoord pagina.

Antwoorden en reacties
2014-03-31 12:36:00
bedankt exile voor je moedige verhaal...het blijft ongelooflijk hoeveel energie een verliefd iemand kan blijven steken in een persoon die anderen (al dan niet door de BL) zoveel kwetst, beliegt, bedriegt, bemanipuleert.. en eigenlijk henzelf misschien nog wel het meest...dikke steunknuf
celine
(4671) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 19:44:00
Beste Belinda,

Dank je wel voor je reactie. Het is inderdaad heel fijn om eens van een BL te horen hou het nu precies werkt van binnen. Ik ben totaal onverwacht uit een huwelijk gekickt. Mijn partner heeft direct een ander en is niet meer thuis. Ik kreeg met terugwerkende kracht van alles naar mijn hoofd.

Toch nog een paar vragen:
Hoe lang na het idealiseren begint het lege gevoel weer van binnen? Wat voel je op die momenten? Heb je dan niet enig besef dat het een terugkerend patroon is en dat je beter bij je partner kunt blijven?
Hoe werkt het dat je na een intense relatie ' ineens' niets meer voelt? Blok je dat dan? Voelde je je schuldig over de verbroken relatie en kende je mededogen naar je ex-partner?

Mijn vragen zijn erg persoonlijk. Je hoeft ze natuurlijk niet te beantwoorden, maar het zou wel fijn zijn. Mogelijk toch antwoorden op de totale verwarring die al 1,5 jaar duurt. Het is voor mij, als goed gehecht persoon, zo'n niet-te-begrijpen-wereld....

Dank je wel alvast!
(4672) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 22:38:00
Allereerst ontzettend bedankt voor je uitleg Belinda! je hebt duidelijk een enorm bewogen leven achter de rug en waarschijnlijk blijft het nog steeds erg moeilijk de juiste middenweg te vinden. Ontzettend goed dat je zo je best doet en dat je je staande houdt!! Ik heb echt bewondering voor je!

Wat Juffie vraagt klinkt me weer bekend in de oren als ik terug kijk naar mijn eerste paar maanden na de plotse breuk...Je wil alleen maar weten hoelang het duurt voordat de volgende persoon de shit voor de kiezen krijgt en misschien ook vlucht zodat hij/zij misschien wel weer terug komt naar jou...Ik heb intussen geleerd door lezen, lezen en lezen en mezelf herhaaldelijk wakker te schudden dat dit niet gaat werken. Zoals Belinda aangeeft hebben deze personen hulp nodig, veel hulp en moeten zij dit zelf willen anders blijven ze kwetsen. En stel de nieuwe relatie van de persoon met BL loopt fout en er is nog geen nieuwe partner?....ja, grote kans dat ze weer terug komen maar wat gebeurd er vervolgens met ons? wij die emotioneel al helemaal in de afgrond zitten en eigenlijk maar 1 ding willen: die tijd terug zoals het in het begin was....samen weer genieten zoals je eens samen deed...Forget it, deze tijd zal nooit meer terug komen. Je zal keer op keer aan de kant gezet worden totdat je zelf instort. Dit moet je echt niet willen.

Als ik het verhaal lees van Exile dat schrik ik enorm en dacht ik eerst dat het mijn ex was aangezien zij ook 27 is en ik exact hetzelfde heb meegemaakt. 4x terug naar haar ex en telkens weer naar mij, ik was een half jaar haar minnaar en ik kan je zeggen Exile: Ik had gewonnen, ze was van mij (zoals ze dat zelf tegen me zei.....). Hij zou haar ook misbruikt hebben en geslagen hebben volgens haar, dit vertelde ze iedereen.
De eerste maanden waren we helemaal in de wolken, ik was enorm blij dat ze voor mij koos. Eindelijk voelde we dan toch die ultieme liefde. Enorm veel sx elke dag weer, er was geen houden aan. sms, whatsapp je noemt het maar, elk half uur een lading berichtjes en alleen maar hoeveel ze wel niet van me hield en me nooit meer kwijt wilde.
Echter....Na pak weg een jaar of misschien zelfs wat langer begonnen dezelfde symptomen zich ook bij mij te openbaren: extreme jaloezie, eet obsessie dat ze alleen maar gezonde dingen mag eten, niet mocht aankomen, haar lichaam was haar alles, overmatig sporten, ja, ze was tot in de puntjes: "perfect". dit was haar wapen en haar middel om van leegtes af te komen want aandacht.....ja aandacht kreeg ze zoveel ze maar wilde.
Ik heb haar geprobeerd wakker te schudden door haar te stimuleren na haar eet stoornis toch eens terug te gaan naar het GGZ waar ze op haar 24-25 voor het eerst de diagnose BL te horen kreeg, voor haar en de familie viel alles wel op zijn plek en ook voor mij. Ik dacht toen zelfs: nu gaat ze in therapie en het gaat helemaal goed komen met ons....
Ze ging inderdaad de VERS therapie volgen...maarja, je kan het volgen en je huiswerk maken of er serieus iets mee willen...Helaas was het eerste het geval. Huiswerk werd gemaakt, map ging in de kast en ruzie begon weer....
Ik ging een cursus "omgaan met borderline" volgen bij het GGZ om mezelf weer terug te vinden en te proberen op de juiste manier te communiceren met haar.
Het was tevergeefs....mevrouw wilde ook een toekomst en wilde samenwonen en kindjes...(ze woonde weer bij haar ouders nadat ze haar vorige vriend plots had verlaten na 8jaar)..Ik gaf aan dit niet te willen en wilde dat ze eerst aan zichzelf ging werken voordat ik berhaupt aan samenwonen moest denken....Ik had haar hele familie tegen (een moeder die ook zware BL symptomen had en een vader die narcistisch was). Toch heb ik voor mezelf volgehouden en ben ik niet gaan samenwonen, waar ik achteraf en ook op dat moment erg blij mee was omdat ik het gewoonweg niet trok.
Uiteindelijk stelde ze me een ultimatum dat ze voor het einde van het jaar bij me wilde wonen en anders de relatie zou verbreken...Dit maakte me woedend...Hoezo liefde? Eisen stellen? mijn grenzen werden alleen maar harder door dit soort opmerkingen en dit voelde ze. Ze koos eieren voor haar geld en werd direct verliefd op een jongen van 18 (20jaar jonger als mij) die zoals ze zelf zei: alles voor haar over had.........arme jongen van 18..
En je raadt het al....Hoe denk je dat over mij werd gesproken door haar in haar "nieuwe" vrienden kring?....inderdaad, ik zou haar misbruiken, tegen haar zin bij me houden, enz. enz....Zo erg zelfs dat deze nieuwe jongen en zijn familie dit geloofde en 5 man politie op me afstuurde....:-( Dit was serieus het dieptepunt van mijn leven, ik was helemaal stuk, vol van verdriet :-( Het meisje waarvan ik zoveel hield en waarvoor ik hemel en aarde bewogen had ging vreemd en liet politie op me afsturen......Ik was gebroken en moegestreden. Gelukkig pakte de politie het mild op toen ik uitlegde dat ze BL had en gaven ze aan dat ik thuis maar eens een goed woordje met haar moest spreken....Het gesprek heeft plaatsgevonden met haar vader erbij maar het had gewoon geen nut meer....Ze was helemaal in trance van haar nieuwe liefde, niets bestond meer en ze wilde maar 1 ding: naar hem!
Ik heb nog 1 week afgewacht voordat ik het uitmaakte om te kijken of er spijtgevoelens kwamen en of dat ze ging vechten voor haar relatie....Man wat ben ik op mijn nummer gezet...Ze had in deze week niet eens tijd me nog te zien: ze moest werken....En dan de waarheid : ze zat/lag elke avond bij hem en ook hierover loog ze aan de lopende band. Ik heb vervolgens de relatie verbroken met enorm veel verdriet en heb daarna direct hulp gezocht omdat ik het gewoon niet meer trok. Mijn ouders hebben me in dit hele traject enorm geholpen en ik ben ze dan ook voor mijn leven lang enorm dankbaar! Deze mensen hebben de pijn gevoeld die in mij zat, mijn moeder en vader hebben in en in met me meegehuild en ik kan je 1 ding vertellen: laat het please niet zover komen want de mensen die zoveel om jou geven beste Exile, zij gaan jou pijn voelen en jullie verdienen dit niet.

Wat ik met een stukje geschiedenis wil zeggen Exile: Bin there, done that...Er komt geen einde aan en ik zou als ik jou was rust nemen en jezelf terug vinden. Je bent een enorm lief persoon die echt voor zijn meisje gaat dus er komt zeker een meisje op jou pad wat jij verdient en die jou de liefde terug kan geven zoals jij die haar geeft!
Vreselijk voor de persoon met BL en ook voor jou Belinda om dit zo te moeten lezen want ze willen zo graag en vechten zo hard maar het lukt gewoon niet:-( Het lijkt mij een radeloos gevoel en een eindeloze zoektocht die eindigt bij: Jezelf......

Zo krijgen onze ouders wederom gelijk: liefde begint bij houden van jezelf

Het lijkt mij overigens nog steeds ook erg leuk elkaar eens te ontmoeten, we hebben al zoveel verhalen gedeeld op dit ontzettend fijne forum. Ik zal er zeker alles aan doen hierbij te kunnen zijn.

Heel veel sterkte en liefde voor iedereen

Jongen uit Brabant
(4673) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 22:51:00
Hai ...... :),

Jeetje, wat een confronterende vragen. Het zet mij ook aan het denken, wat goed is, omdat ik nog steeds therapie volg. Eigenlijk ben ik ook nog niet zo lang met 'gezonder worden' bezig. Tenminste niet bewust, het heeft bij mij ook lang geduurd eer ik erkende dat mijn leven zo bepaald is door BL. Jouw vragen helpen mij dus ook. Dank je daarvoor.
Ik zal ze proberen te beantwoorden, maar wil wel weer zeggen dat dit echt mijn beleving is, en deze nooit 100% aan sluit bij wat jouw ex voelt of heeft gevoeld. Ieder persoon is uniek, en elke relatie kent toch zijn eigen dynamiek.

Het is ook wel grappig (nouja, grappig :), dat ik me door jouw vragen besef dat ik eigenlijk grofweg twee soorten relaties aan ging met mannen. Het waren 'ik kan niet alleen zijn, dus ik begin iets met jou relaties', en idd relaties waarbij ik de ander idealiseerde en hoopte op meer dan alleen een tijdelijke ontsnapping aan dat lege / onstabiele / angstige gevoel, maar een op een totale reparatie. Dit heb ik mij eigenlijk niet eerder beseft.
Bij de partners waarbij ik echt idealiseerde waren ook de emoties / woedeaanvallen, etc. het hevigst. Zij stelden me immers extra teleur. Het idealiseren en minachten volgden zich hierbij afwisselend op. Daar is niet echt een tijdslimiet aan. Dat ging (en gaat nog) op en neer.
Het echte lege gevoel, ga ik nu pas goed leren kennen, ik heb het in mijn leven echt met van alles weten te bedekken. Ik kan het niet goed omschrijven, maar probeer het; je zou het kunnen vergelijken met bodemloos zijn, geen houvast hebben, geen vastomlijnd ik, geen richting weten, het is een soort 'niet bestaan'. Op zulke momenten heb ik soms ook het gevoel of het niet uit maakt of ik leef of dood ben, alsof er geen verschil is. Nu ik dit beter kan voelen, en echt ervaar hoe verschrikkelijk het is, snap ik ook zo goed waarom ik altijd zo heb gerend en gevlucht. Ik kan mijzelf echt niets kwalijk nemen, denk ik.

En ja, inmiddels ben ik al 12 jaar samen met mijn partner, maar die jongen is een absolute volhouder :)... Zonder zijn volhouden (en het feit dat hij vader is van mijn kind, denk ik), was ook deze relatie gestrand. En ja, inmiddels besef ik me dat het een terugkerend patroon is, en ik dus bij hem moet blijven. Maar daar heb ik heeeeeeel lang over gedaan, en nog vind ik het moeilijk om niet af en toe te denken aan vluchten / zoeken naar iemand die mij geheel 'kan fixen'. Het is zo'n sterk gevoel, daar kun je bijna geen weerstand tegen bieden. Zoals ik al zei, is mijn vriend de man die de volhouder was /is. Bij deze wil ik hem dan ook nog eens hartelijk bedanken :)...

Over het schuldig voelen. Ik heb eenmaal een relatie beindigd bij wie ik dat heel erg had, met hem woonde ik 5 jaar samen. Ik was in deze ook wel van de een op andere dag weg, maar heb er lang over gedaan dit een plekje te geven. Het was aan het begin van mijn heftigste BL tijd (18 - 22). De relaties die ik in na die tijd had (22 - 29 jr) beindigde ik steeds makkelijker, steeds op een lelijker manier, en ja, zonder enig mededogen naar de ander. Sterker nog, vaak voelde ik minachting voor degene (al denk ik dat dat absoluut projectie was). Ik voelde me dus ook in het geheel niet schuldig.
Of ik mijn gevoelens blokte, weet ik niet. Niet bewust iig. Er was dan gewoon ineens niets meer, of alleen woede en minachting. Maar zoals ik al eerder zei, kwamen jaren later (vanaf 30) wel ineens weer allemaal gevoelens boven drijven. Ook mededogen voor degene die ik pijn had gedaan. Maar ook weer voor de een mee dan voor de ander. Waarom weet ik niet precies.

Ik hoop zo je vragen te hebben beantwoord, en wil je danken voor het mij laten nadenken over mijzelf.
Ik wil je sterkte wensen met wat er met jou is gebeurd. Ik snap echt dat het voor jou totaal onbegrijpelijk is. Inmiddels snap ik ook hoe idioot mijn gedachtengang en gevoelsleven kan zijn, en voor een niet BL totaal niet te volgen is.

Lieve groet en veel kracht,

Belinda
(4674) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-03-31 23:13:00
En onder het tanden poetsen :), besefte ik me dat het idealiseren, bij de partners die ik dus idealiseerde, dat na ongeveer een jaar (als de verliefdheid af nam) voor het eerst echt om kon slaan in minachting, teleurstelling en woede. Dan ging ik vaak voor het eerst een beetje raar doen :)... En daarna was het snel over met degene, of wisselden periodes van idealiseren en minachten elkaar af.
Ik heb overigens ook van gehoord van BL-ers waarbij dit al na een paar maanden het geval was. Of zelfs al in de eerste weken!
Dat moest ik je nog even vertellen.

Truste voor strax!
(4675) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-01 21:14:00
Dank je Belinda, voor je eerlijke en open manier van schrijven.

Ik vind het ontzettend mooi om te lezen hoe openhartig je schrijft, hoe kwetsbaar je je opstelt. Eerlijk, zuiver.
Het is voor mij zo fijn om te lezen wat er (mogelijk) in het hoofd van mijn ex-partner is omgegaan.
Door veel te lezen op deze en andere sites, vallen er langzaam puzzelstukjes op zijn plaats. Stukjes, die met de plotselinge breuk, als een stortvloed over je heen gegooid worden. In totale verwarring en verbijstering moet er een puzzel van gemaakt worden. Heel langzaam wordt het beeld duidelijk en kijk ik naar een afbeelding die me intens verdrietig maakt.
In het begin heb ik alleen maar zwarte stukjes kunnen plaatsen, inktzwarte. Door de loop der tijd kwamen er contouren, die zich inkleurden met verschillende donkere tinten. Een schreeuwend mens, vol pijn en verdriet.
Ik kijk naar de afbeelding en mijn hart schreeuwt ook: mijn geliefde, die zich mogelijk zo heeft gevoeld: leeg, onrustig, bang.

Ik moet denken aan een regel die je in 1 van je voorgaande berichten schreef: er zal vast ook wel een probleem zitten bij diegenen die nog terug verlangen naar een BL relatie.

Ook ik verlang soms nog terug naar pijn partner Nu na 1,5 jaar (helse) pijnen, zeg ik dat nog steeds.
In mijn huwelijk ben ik aan haar gehecht geraakt. Hechting gebeurt op basis van een veilig gevoel dat het oke is. Een vorm van onvoorwaardelijkheid die langzaam groeit, door de loop der tijd. Je maakt steeds meer dingen met elkaar mee, leert elkaar om kwetsbare punten kennen en ervaart dat de ander er gewoon voor je is. Dat geeft vertrouwen, wat de hechting weer bevordert.

Wanneer je ' ineens' uit een relatie gekickt wordt, scheurt de ander je innerlijke hechtingsysteem aan flarden. Je bloedt uit 1000 wonden.
Daarbij het gevoel van verraad, de woede van het respectloze en een partner die 'gewoon' verder leeft: het is niet te verdragen...... Het tergt tot op het bot.
Mijn hele innerlijke systeem reageerde als volgt: dit is waanzin, dit is te absurd voor woorden? WAAROM doe je dit?? Kom bij zinnen!!
In het begin betitelde ik het als waanzin, later als een blokkade en nu kom ik langzaam tot de conclusie dat dit het is. Dat mijn ex-partner vanuit een heel ander innerlijk emotioneel systeem heeft gereageerd.
Wist ik veel, dat er ook een ander systeem bestaat, met ander regels en wetten.

Rouwen om een geliefde kost tijd, veel tijd. Zeker als je zelf de relatie niet hebt willen beindigen. Ik vind het dan niet heel gek dat je nog lange tijd naar je partner terug verlangt. Moet je daarvoor een probleem hebben? Ik denk het niet. Het wordt pas een probleem als je rouwverwerking stil staat. Maar zo lang er stapje voor stapje vooruitgang geboekt wordt.....

Ik vind het fijn om te lezen dat jezelf ook schrijft dat het gevoel van willen vluchten iets is, dat jezelf eigenlijk ook helemaal niet wilt. Dat maakt dat het minder op 'de man gespeeld' voelt.

Fijn dat je zo open bent, Belinda. Je helpt mij echt enorm en ik denk velen met me. Laten we in liefde onze armen om elkaar heen slaan en elkaar met respect en liefde bejegenen. We zijn allemaal mens en we zijn het allemaal waard!
(4676) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-01 21:42:00
Bedankt Celine, jongen uit brabant en belinda voor jullie steun en ervaringen te delen!

update van mijn kant,

ze had weer de wekelijkse, dagelijkse ruzie met haar partner!

voor het eerste in maanden kreeg ik zo een lief bericht uit het niks, terwijl ze zelf zei dat ze niet meer van me hield. nuja ik weet dat ze draait als de wind en dat ik emotionele uitspraken met een korreltje zout moet opakken. het doet wel pijn telkens. maar je weet dat het niet echt is, het "monster" is aan het werk.

ze sms'te " dag zoet, zware dag, zware beslissingen! kmis je enorm! kmis ons! onze tijd samen! gaan we samen eten volgende week zaterdag? "

heb iets heel lief teruggestuurd en dat ik wou gaan eten zaterdag! dan stuurde ze terug, "ik zou je nooit meer willen missen, ik begin meer tezien wat ik van mijn leven wil, wie weet wat de toekomst brengt"

bij de laatste zin voelt het als manipulatie, ze wil me terug hoop geven. dan denkt mijn andere helft van dit moet toch wel uit haar hart komen? na maanden laat ze terug haar muur vallen voor mij, ik wist eerst niet goed wat weer te sturen omdat ik al een lange tijd mijn gevoelens wat geblokkeerd had omdat ik veel verdriet had, gemis, herinneringen.

Nu is ze overgeplaatst van haar werk naar een ander kantoor/regio(met andere mensen) dag 2 vandaag. morgen (dag 3) komt er een verantwoordelijke bij die ze helemaal niet kan uitstaan. ik vrees voor het ergste! krijg al eens ganse tijd berichten alsof het van een meisje van 6 jaar komt. "ik wil niet, ik wil terug naar mijn oude bureau" "ik voel me gebruikt, vervangbaar" zegt ze ook " mijn collega's in het vorige kantoor gaan me vergeten :( ik wil terug "

het lijkt wel alsof ze telkens terugtrekt naar de mensen die het minst om haar geven! zo komt het toch over bij mij. haar oude kantoorverantwoordelijke laat niks van zich weten, haar vriend kijkt ook bijna niet om naar haar. heeft dit allemaal temaken met de verlatingsangst die de BLer heeft?

Vandaag maakte ze nog even de opmerking, " ik heb me voorgenomen als ik met jou iets begin dit jaar, ik 2 jaar ga stempelen en op de kosten van de staat ga leven" ik keek toch even heel raar! Daarnaast vertelde ze me ook nog dat haar kantoorverantwoordelijke een vrouw was waar ze wel verliefd kon op worden. letterlijk! ze zijn al uitgeweest samen en als ze samen dronken waren hebben ze elkaar de tong in de mond geduwt! de laatste maanden zie ik haar niet meer in de weekens en komt ze ook om 6 uur de zaterdagmorgen thuis, dronken tot en met! ze rijd zo met haar voertuig. ze vertelde me nog gelijk trots " ik reed aan 230 km/ uur naar huis en was volledig dronken! " waar ik duidelijk zei dat zo een zaken niet door de beugel konden. het ging het ene oor in en het andere oor uit! dronken rijden , en gevaarlijk, is ook een BLer kenmerk had ik gelezen, toen we nog leuke tijden samen hadden reed zei met de auto ( ze dronk toen nog geen alcohol) maar ze was uiterst agressief! de auto's reden gewoon hun snelheid maar dat was niet rap genoeg voor haar.

zo heb weer even wat van me afgeschreven, soms doet dat wel eens deugt, en ook voor mensen hun reactie te horen die mij of haar totaal niet kennen, dus gewoon op basis van mijn verhaal! en geloof me ik druk het allemaal nog zacht uit.

Vriendelijke groeten
Exile

We komen er allemaal wel! jij op de eerste plaats!
(4677) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-02 10:06:00
beste exile,

ik las met verbazing je laatste verhaal... verbazing??? of toch ook weer niet....
je hebt toegezegd om zaterdag met haar iets te gaan eten??? of toch niet ... en vergis ik me... Ik hoop het...
Het is sowieso de BL die je al deze berichtjes stuurt, maar de BL is ook de manipulator, vergeet dat niet... Ik heb wel het gevoel dat je zelf ook beseft dat dit geen conversatie is die past bij een volwassen vrouw, maar eerder bij een kind van zes... al zou een kind van zes wellicht zelfs slimmer zijn.
Ik hoop dat je ondanks alles, sterk kan zijn, de boot kan afhouden..
Ook al geef ik nog om mijn dochter.. is zij degene die het meest mijn gedachten bezig houdt... toch leg ik mijn gsm en telefoon meer en meer uit, om mezelf te beschermen.. en ook opdat zij zou inzien dat ze aan mijn grenzen zit. Zij heeft een enorm geldprobleem, probeert bij iedereen geld te lenen.. dat ze nooit (kan)teruggeven.. etc etc.. en zo heeft ze nu op haar bijna 31ste niemand meer... behalve ..mij... en ook ik moet proberen grenzen stellen wil ik mijn twee zonen niet verliezen
wees sterk exile.. bezin eer je begint
liefs
celine
(4678) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 06:48:00
Goedemorgen allemaal,

Allereerst Exile. Vraag je jezelf niet af waarom je berhaupt met een meisje als dit ook maar iets van doen zou willen hebben? Volgens mij is ze echt heel ziek. Wat is het dat zij jou nog steeds aan trekt?

En dan kom ik direct bij het punt dat mijn ervaring is dat partners van BL vaak ook een kleine beschadiging hebben. Want dat bedoelde ik, en niet dat het vreemd is dat je terug verlangt naar een relatie met een BL. Sterker nog, dat is juist niet vreemd, want een relatie met een BL is over het algemeen veel intenser dan met een niet BL. Hij of zij brengt je op hoogten waar je nooit bent geweest, de band die je met hem of haar voelt is onvergelijkbaar met je relaties met een niet BL, alsof je samen 1 bent. Als je daar uit wordt gekickt, ben je echt een stuk van jezelf kwijt. Verlangen naar de BL lijkt dan vaak de weg naar heelheid, maar dat is natuurlijk een heel wankele. Het is idd zo dat je jezelf moet terug vinden.

Wat ik bedoelde, en dat is dus mijn ervaring, is dat je niet zo gauw een relatie met een BL aan gaat als je zelf 'geheel gezond' bent. Geheel gezonde mensen merken al vaak in het begin van de relatie op dat er iets niet klopt. Als de minachting, en het daarmee gepaarde nare gedrag, begint, kiezen zij dan ook vaak eerder voor zichzelf. Een BL vraagt veel aandacht. De relatie gaat eigenlijk voornamelijk over hem of haar, waarom zou iemand dat willen? Idd soms om niet te hoeven kijken naar eigen issues. Mijn eigen partner bijv. heeft zelf een hele pittige jeugd gehad die hem ook heeft beschadigd. De idealisatie van mij, maar ook 'het 1 zijn', en mijn afhankelijkheid, had hij erg nodig om zichzelf safe te voelen in een relatie. Onze relatie werkte dus twee kanten op, ik zeg wel eens tegen hem;'we roken elkaars defect'. Inmiddels zijn we ons langzaam uit onze patronen aan het worstelen. Eigenlijk gaat dat heel goed. Best lastig soms, want het leven wordt er wel een stuk saaier op, haha!

Zo bedoelde ik het dus. Maar het blijft mijn mening hoor.

Hoe is het trouwens met IJsbeer? Heb niets meer van hem gelezen?
En hoe is het met Petra en Juffie?

Nou, een heel fijne dag allen,

Liefs,
Belinda
(4680) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 09:35:00
@ BL'er: ( maar ook de anderen natuurlijk )
Is het te verwachten dat een borderliner ooit inziet hoe lelijk ze is geweest? Dat ze ooit ziet dat ze zo niet had mogen doen? En is het te verwachten dat ze dat dan ook ooit zal toegeven? Daarvoor bijvoorbeeld een mailtje of zo zal sturen?

Want hoe dt bij hen werkt, is mij nog altijd een raadsel. Hoe iemand z lelijk kan doen, geen uitleg willen geven, en je vervolgens hardnekkig doodzwijgen.

In mijn geval zien wij elkaar nog geregeld. Dat is op 't werk waar slechts werkgerelateerd gepraat kan worden. En ze geen krimp geeft.
Ik verzucht dus: Hoe kan iemand toch z zijn...
-
(4681) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 09:48:00
Hoi Belinda en Exile.

Ik denk na alle verhalen gelezen te hebben van Exile dat zijn minnares voor 90% hetzelfde gedragspatroon heeft als mijn ex..
Wat mij bij mijn ex hield was het feit dat zij enorm lief kon zijn op goede momenten, ik werd overladen door kaarten, foto sessies en andere dingen waarin altijd een bepaalde boodschap stond: Ik ben zo blij met je en alles wat je voor me doet, ik wil je nooit meer kwijt, enz.
Daarnaast was mijn ex enorm sxueel ingesteld en zag zij er zeg maar gerust perfect uit en dat wist ze zelf echt wel. Het bizarre daarbij is ook nog eens dat ze deed alsof ze erg onzeker was, op tijden mocht ik niet eens kijken als ze zich omkleedde.Echt heel vreemd gedrag. Daarnaast had ze nog wel meer vreemde trekjes maar die laat ik even buiten beschouwing
Wat ze in het begin met name ook deed en dat merk ik in het verhaal van Exile ook: Ze maakte haar ex bij mij en haar nieuwe omgeving zo zwart als roet, hij deugde niet, etc. Daarnaast vertelde ze mij dat ze bang was van hem en dat hij al eerder geslagen had. Volgens mij geloofde ze er zelf ook echt in want als wij weer eens ergens afspraken (stiekem in de eerste half jaar) keek ze enorm zenuwachtig om zich heen en was ze oprecht bang dat hij ons zou vinden
Wat betreft blind zijn:-P Ik was zeker zo blind en pas toen ik berichtjes in haar telefoon las dacht ik: jezus dit is echt niet normaal! Ik nam middagen vrij en dan konden we elkaar zien, ze kwam langs en 9 van de 10 keer was het een middag het bed in en praten over onze dromen waarbij ze vaak ook huilde omdat ze het zo ontzettend fijn vond bij me..Daarna ging ze naar huis en 5min later stuurde ze haar vriend: hoi lieve mannetje, ik ben lekker voor je aan het koken blij je zo te zien. Dikke kus en knuffie xxx.Daarna begon ik langzaam wakker te worden toen ik dat gelezen had.Overigens als de nood elkaar te zien echt hoog was spraken we in een supermarkt af.ze was regelmatig een boodschapje vergeten..Man wat was ik gek (lees verliefd) op deze aan de buitenzijde enorm knappe meid.
Overigens nog een leuk voorbeeld van toen ik al een paar maanden wat met haar had: ze zat naast me op de bank en was met haar telefoon bezig maar ik voelde dat er iets niet klopt dus keek toen ik wat drinken ging halen van achter even op haar telefoon en wat ik toen zag..mijn god..ze stuurde naar een jongen die ze van vroeger kende letterlijk: ey ..... ik heb aandacht nodig.. waarop hij terug stuurde: ooooooo wat voor aandacht dan?....hihi en waarop zij stuurde: jaaaaahhhhhh:-P
Nu ik dit schrijf krijg ik nog de rillingen over mijn rug van de pijn omdat ik deze momenten nog steeds opnieuw beleef..
Achteraf kan ik maar 1 ding zeggen en dat is wat Belinda zei: Het is enorm ziek gedrag! Wij zitten op de roze wolk en zien de realiteit niet.Ik hoop echt dat je wakker wordt Exile want de droom die jij denkt te gaan krijgen die bestaat niet.
En nog 1 ding: Hoe langer jij met die spelletje mee speelt Elixe hoe moeilijk het voor jou gaat worden en belangrijker nog het verwerkingsproces en jou lijden zal erger gaan worden Ik hoop dat we je kunnen bereiken hoog op de roze wolk

Het allerbeste en sterkte gewenst met alle moeilijke beslissingen
(4682) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 11:27:00
Hallo,

Haha, daar ben ik dan weer. En, ja, ik was even weg. De reden, heel simpel.... Na anderhalve maand mijn ratio te volgen kwam ik erachter dat ik toch meer zin had om mijn gevoel te volgen.

Afgelopen weekend met hem afgesproken, de wederzijdse liefde was er nog, dus weer voor elkaar gekozen. Hij spreekt nu met mij over zijn ziekte, we zien elkaar veel minder, hij gaat naar de haptonoom, en verder leef ik van dag tot dag met hem.

Wat Belinda schrijft: 'een zijn met je partner', dat is precies de reden waarom ik nu deze keuze heb gemaakt. Ik weet dat ik dit niet voel bij iemand anders, dus weloverwogen maak ik nu mijn keus. Dat hij slecht voor zichzelf kan zorgen en genotsmiddelen gebruikt is zijn keuze en verantwoordelijkheid, ik zal het bij hem laten. Hij heeft aangegeven er aan te willen werken en ook het splitten zal hij proberen te vermijden.

Ik was weleens bang om belangrijke zaken met hem te bespreken, of was bang iets samen te ondernemen omdat dat vaak spanningen opleverde. Ik schrijf dit nu op, in de hoop dat hij minder heftig zal reageren. Natuurlijk weet ik niet zeker of het gaat werken tussen ons, maar we hebben beide de intentie er iets moois van te maken.

Nog even een vraagje aan Belinda, je schreef laatst dat je denkt dat jou kind van jouw vriend is, weet hij dit ook?

En Belinda, heb je nog tips voor mij.

Groetjes Petra
(4683) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 14:15:00
Update 8

Het is even stil geweest rond mijn persoon. Dat had twee redenen, 1 was dat ik het gevoel had dat ik het forum nogal domineerde met posten en 2 dat ik de dingen die intussen gebeurd zijn weer even op een rijtje voor mezelf moest zetten (voor zover dat mogelijk is).
Goed om te zien dat er in de tussentijd gewoon 'leven' blijft op het forum doordat anderen het stokje overnemen. Ik zou wel eens willen weten hoeveel hits deze pagina zo gemiddeld krijgt, want degenen die schrijven zijn het topje van de spreekwoordelijke ijsberg, dat weet ik wel zeker.

Fijn dat jij er bij bent gekomen Belinda om ons (klagende niet BL'ers) een kijkje in jouw wereld te geven uit eerste hand. Heel knap om ooit te hebben geaccepteerd dat je BPS hebt en daar dan maar mee moet leren leven de rest van je leven, zo goed en zo kwaad dat zal gaan. Moedig!
Je posts zijn zeker een aanwinst hier...

Terug naar mijn belevenissen van de laatste tijd, waar kennelijk veel mensen naar uit zien hier.
Twee dagen naar mijn bezoek mailde ik de link naar haar beide e-mail adressen. Direct kreeg ik een mailtje terug van de mailer-deamon van hotmail dat het adres waar ik mijn mail naartoe had verzonden niet (meer) bestond.
Van het andere e-mail adres kreeg ik na enkele minuten de volgende standaard out-of-the-office boodschap retour:

Beste lezer,

ik ben niet meer te bereiken via dit email adres en ook niet meer via hotmail.com.
Voor email gebruik dan mijn nieuwe email adres als je die nog niet hebt stuur mij dan een WhatsApp dan geef ik je mijn nieuwe email adres.

Mvg.

Mijn verbazing steeg met de minuut. Had ze nou van beide e-mail adressen binnen 2 dagen afscheid genomen? Heel apart, aan het hek zeggen:'Mail me maar' en dan direct daarna de mij bekende e-mail adressen overboord dumpen. Alsof ik niet wist hoe ik haar kon bereiken op andere manieren. Hoe wanhopig kun je wezen en hoe kinderlijk was deze actie.
Ik besloot om nog een mailtje te sturen naar het laatste adres om te checken of ik weer de out-of-the-office melding zou ontvangen.
En wat schetst mijn verbazing: mijn mail wordt gewoon ontvangen en de melding komt niet. Dus...
Zit ze zelf dat bericht naar me toe te sturen! Nou ja, wat is de grond voor deze enigszins wel ludieke maar ook bedroevende actie van haar kant?!

Ik stuurde nogmaals dezelfde mail en weer geen melding. Hij kwam dus gewoon aan in haar mailbox. (Overigens had ik ook haar e-mail adres op haar werkt, dus hoezo nuttig deze actie...).
Irritant als ik ben besloot ik haar te bellen. Met nummer herkenning aan, zodat er geen twijfel mogelijk was dat ze kon zien dat ik het was die belde. Haar telefoon ging over en wAr ik normaal na 1x overgaan direct naar de voicemail werd door gestuurd ging hij nu een tweede maal over, en een derde. Toen hoorde ik haar stem. Ik zei:'hoi, wat is er aan de hand met jouw e-mail'?
'Ik dacht wel dat je zou bellen', zei ze. 'Ik zit niet meer op jouw berichtje te wachten, het interesseert me niet wat jij schrijft, je doet maar'.
'Oke, zei ik, misschien had je me dat gewoon kunnen vertellen, in plaats van op deze manier mij er zelf achter te moeten laten komen'? Ja, had misschien gekund, zei ze simpel.
Het is maar beter dat we helemaal geen contact meer hebben, IJsbeer. Ik kan dat niet aan'. Ik ben liever alleen dan is het rustig in mijn hoofd.
Ik vroeg haar waarom ze het uit had gemaakt op de meest hufterige manier: dat wist ze niet. Terwijl ze eerder elke keer kon benoemen waarom het weer uit moest, bleef dit blanco. Ik gaf het op door te vragen. Weer zei ze dat ik iemand anders moest gaan zoeken, waar ik wl gelukkig mee zou worden. Ik zal je alleen maar pijn doen, zei ze. En toen ineens, zonder aanleiding:' maar als je me nog een keer n**ken wil dan mag dat hoor, want daar bel je toch voor...
Ik was met stomheid geslagen en vroeg dan ook of ze 'normaal' wilde doen tegen me. Ze praatte er gewoon overheen, alsof ze niets vreemds gad gezegd, het naadloos in het gesprek paste. Oh, en dat praten in een cafeetje, daar bedoelde ik mee over een jaar of misschien wel twee.
Ik begreep dat ik nu niet meer tegen mijn vriendin sprak maar tegen haar geheel gesplitst.
Ik zei dat ik me enorm in de steek voelde gelaten nu. Ook hier praatte ze zo overheen.
Ik probeerde haar duidelijk te maken wat mijn gevoel was: jij bent toch ook ooit in de steek gelaten zei je, door je ouders?! Dan weet je toch hoe ik me nu voel, dat wil je een ander toch niet aandoen?
Ze werd boos en beet me toe: Zie je nou wel, jij haalt de slechtste dingen uit mijn verleden naar boven, klootzak!
En de telefoon piepte in gesprek...

Wordt vervolgt

IJsbeer.
(4684) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-03 17:59:00
Even snel. Ik denk het niet hoor, dat mijn zoon van hem is. Natuurlijk is hij dat! En hij is echt gewoon 'full father'... Ik denk dat je me niet goed hebt begrepen!
Ik kom nog terug op andere vragen. Nu ons kind halen :)...
(4685) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 07:06:00
Hallo allemaal,

Ik reageerde gister al even naar aanleiding van de vraag van Petra. Maar zoals ik zei; onze zoon is van hem, hij weet dat, en we vormen, ondanks dat we LATTEN, een echt gezin. Een nogal stormachtig gezin, dat dan weer wel :). Alhoewel we de laatste tijd wel erg verstandig met elkaar om gaan, wat voor mij best moeilijk is, omdat ik daardoor meer geconfronteerd word met mijn moeilijke / lege gevoelens. Een uitdaging dus.

En Petra, toen ik jouw berichtje las; dat je er weer even vol voor wil gaan, moest ik glimlachen. Je moet vast genieten nu, nu je even je gevoel volgt, en ik zou zeggen; doe dat dan ook echt. Twijfel niet, je bent het nu weer even aan gegaan, en beleef het intens. Want ja, het kan zo mooi zijn met een BL! Onthoud wel dat het altijd maar tijdelijk is. Hij gaat het weer moeilijk krijgen, hij gaat zich weer van je afwenden en naar gedrag vertonen. Dat is niet eens een vermoeden, maar naar mijn idee een feit. Wees daar op voorbereid, neem het niet persoonlijk, en zorg dat je een leuk en stevig leven hebt, naast je leven met hem, waar je altijd op kan terug vallen. En stel duidelijk grenzen voor jezelf en naar hem. Bedenk nu al wat je wel en niet gaat accepteren. Zeg hem dat ook, en op het moment dat het gedrag daar is, kun je hem liefdevol vertellen dat je nu even voor jezelf moet kiezen, afstand neemt, maar hem niet in de steek zal laten, en hij weer welkom is als hij zich weer respectvol naar je gedraagt. Reken er op dat je hierop de wind van voren zal krijgen, hij zal met manipulatie, dreigen, etc. de controle proberen terug te krijgen, maar diep in zijn hart is hij je uiteindelijk ontzettend dankbaar. BL-ers zijn dol op mensen die hen begrenzen, maar kunnen dit maar moeilijk aan zichzelf en de begrenzer toegeven :)... Maar goed, je leest al wel, je hebt heel veel kracht nodig. Ik ben overigens erg benieuwd of het zo gaat zijn als ik hierboven beschrijf. Voor mijn gevoel, kan het eigenlijk niet anders.

En IJsbeer. Hoe BL kan ze zijn? Een feest der herkenning, zou ik bijna zeggen, als er niet zoveel treurigheid mee gemoeid was. Het gedrag dat zij vertoont herken ik heel erg goed. Ze heeft het vast heel erg moeilijk, is in de war. De kinderachtige spelletjes, de manipulatie, het 'steeds veranderen van mening over afspraken, etc'; ze is duidelijk de controle kwijt over haar gevoelsleven, voelt zich leeg, en trekt je op deze manier weer naar zich toe, terwijl ze je verbaal blijft afwijzen. Heel confronterend ook voor mij.
Het laat heel goed de tegenstrijdige gevoelens van een BL zien. Dus; de behoefte aan contact, maar tegelijkertijd de enorme angst die er mee gemoeid gaat. Sterkte ijsbeer! Met deze dame ben je, naar mijn idee, nog niet klaar.

En of een BL ooit spijt krijgt van dingen, en dat toe geeft (een mail stuurt of iets) is echt afhankelijk per BL. Ik wel dus, al gebeurde dit wel pas later in mijn leven. Maar er zijn vast ook BL-ers die dat inzicht nooit zullen krijgen, of misschien wel, maar niet het initiatief nemen om het mailtje te versturen.

Een hele fijne dag allemaal...en dank jullie allen, dat jullie mij zo na laten denken over mijzelf en mijn BL!

Belinda
(4686) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 13:40:00
hallo ijsbeer, blij weer wat van je te horen.. ook al is het niet zoals je misschien had gehoopt het maakt wellicht toch weer een stuk wakkerder... tijd heelt wonden zegt men... en dat is ook waar, en gelukkig maar. Het brengt ook wel mee dat we de mooie momenten uit het verleden een beetje sublimeren en de slechte momenten meer vergeten.... Mogelijks vond ze twee dagen wachten alvorens je een mailtje stuurde te lang en is ze daar boos over geworden??? ... terwijl jij net niet te gretig wou zijn... wie zal het zeggen he?... En dan die ene zin tegenover een persoon van wie ze heel goed weet dat hij echt om haar gaf... hoe kwetsend kun je zijn....
veel sterkte aan allen hier, en lieve belinda, ook van mijn kant bedankt om je gevoelens hier met ons te delen.
groetjes , celine
(4687) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 15:40:00
Hoi Belinda en alle andere bezoekers,

Mijn dank voor jouw reactie. Ik heb het even terug gelezen over jouw zoon en Idd had ik het niet goed gelezen :-) sorry.

Wat jij schrijft qua tips is zeker bruikbaar voor mij, fijn!
Ik voel mij nu idd wel heel fijn, heel veel innerlijke rust, de gedachten dat ik de liefde die ik voor hem voel weer kan laten stromen. Een fantastisch gevoel! Het was niet fijn om je ratio te volgen terwijl je gevoel iets heel anders aangaf. Eerder begreep ik niet zoveel van hem, maar door het forum kan ik mij beter in hem verplaatsen en weet ik wat ik kan verwachten. Nu kies ik er echt voor, ik zal dus wel wat mankeren, he Belinda? 😉 ;-)

Wij zien elkaar nu als we beide tijd en ruimte hebben, dit zal wel rust geven. Zeven dagen p/w bij elkaar zijn werkt gewoon niet! Nu gaan we voor de kwaliteit ipv de kwantiteit en ja ik zal ook blijven zorgen voor een fijn leventje voor als hij er niet is.

Welke therapie is goed voor iemand met borderline? Of welk boek?

Ik lees hier stukjes over Borderliners die zelf nog niet inzien dat ze ziek zijn en er (nog) niet aan willen werken om gezonder te worden. Ze laten jullie nu in de steek. Als deze personen verder zijn en wel inzien dat ze keer op keer vastlopen, dan zullen ze weer met warme gevoelens aan jullie terug denken, denk ik. Nu kunnen ze nog geen gezonde relatie aangaan, ze zijn zelf (nog) niet gezond. Dus trek het jullie niet persoonlijk aan en laat het voor nu los.

Ik heb het geluk gehad dat mijn partner:-) al eens therapie heeft gevolgd en zelf inziet dat vluchten geen zin heeft, hij werkt er hard aan.

Ik wens alle lezers veel succes.

Groetjes Petra
(4688) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-04 22:25:00
Dag iedereen,

Blij dat ik dit forum ontdekt hebt, idd een feest van herkenning ;-) Petra ik begrijp heel goed dat je terug je gevoel heb gevolgd, ik zou het ook direct weer doen als ik de kans had, maar wat Belinda zegt zal ook wel kloppen..geniet NU want het gevoel en de euforie kunnen heel snel weer omslaan en zonder zichtbare reden?!

Wat mezelf betreft, ik heb mijn partner blijven mailen, mooie mail vol liefde en begrip maar krijg elke keer weer dezelfde grove verwijten terug :( hij is slachtoffer van alles, ik heb hem nooit graag gezien, nooit 100% voor hem kunnen kiezen ..jullie herkennen het wss wel?!

Nu woont hij al een maand in bij een vriendin (?) en zijn zus, die mijn collega is, kwam vandaag zeggen dat ik hem tijd moest geven..hij twijfelt en heeft heel veel schrik, niet enkel om terug te komen maar ook om te communiceren met mij..ondertussen zit hij al 3w in ziekteverlof maar laat zich niet behandelen? Zo komt hij toch nooit van de angst af? De pijn elke avond die ik voel omdat hij met bij een vrouw inwoont is groot, zo groot dat ik het bijna niet kan dragen. Hij is financieel niet sterk genoeg om alleen te wonen, dat weet ik, maar kan toch ook bij een vriend intrekken ipv vriendin?!

Hij heeft dus tijd nodig en dan nog zonder beloften, zei zus, nu vraag ik me af moet ik dan gewoon zitten wachten? Hem duidelijke grenzen stellen dat ik dit niet meer wil noch aankan en bijvoorbeeld zeggen..je hebt nog 1 week en als je dan geen contact hebt opgenomen met mij om te praten of in therapie te gaan, dan hoeft het niet meer..want ook ik heb mijn grenzen!

Wat denk je Belinda? Wat zich erachter? Mailen met mijn grenzen of gewoon niks meer laten weten en afwachten of hij zelf op de proppen komt als hij me niet meer hoort elke dag..ik weet het niet meer :(

Mijn verstand levert elke dag strijd met mijn hart want zoals jullie allemaal erkennen is het leven met een BL een dagelijkse strijd maar de mooie momenten zijn dan ook SUPER mooi, versmelting met een man op deze manier heb ik nog nooit gekend en zou het ook niet meer anders willen..
Juffie.
(4689) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-05 07:29:00
Lieve Juffie,

Hmmmm, hij heeft dus duidelijk een terugval. Probeer hem op afstand te helpen.

Wat ik heb gedaan is hem af en toe een appje sturen, met bv zorg goed voor jezelf, mooie herinneringen opgehaald, gezegd dat ik het moeilijk vond om de liefde die ik voor hem voel weg te stoppen, enz... Maar het lijkt mij niet verstandig om deze personen onder druk te zetten. En vooral geen verwijten maken!

Ook lijkt het mij beter als je sterk overkomt voor hem. Uiteindelijk heeft hij een sterke vrouw nodig. Als jij je emotioneel afhankelijk opstelt naar hem toe, lijkt mij de kans dat hij terug komt klein. Dus doen wat Belinda zegt, je eigen leventje op orde, ook emotioneel gezien, Zonder hem red je het prima.

Ik zou hem dus een tijdje met rust laten, als er echt wederzijdse liefde is, dan komt hij misschien wel weer terug. Ik denk dat hij liever eerst tot zichzelf wil komen en misschien daarna tot bezinning komt.

Succes!

Groetjes,
Petra
(4690) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-05 21:07:00
Hai juffie!

Petra heeft gelijk, denk ik. Richt je nu (hoe moeilijk ook) op jezelf, maar laat hem wel weten dat je beschikbaar bent als hij op een respectvolle manier contact met je wil leggen. En dan idd...laten gaan...en afwachten...
Heel moeilijk!!! Echt heel veel sterkte meid!!!

Belinda
(4691) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-06 09:12:00
Lieve Petra en Belinda,

Dank voor jullie snelle antwoordje ;-) ik heb jullie raad toegepast, heb nog een mail gestuurd dat ik er altijd ben voor hem en dat hij altijd welkom is in mijn hart en huis..hij stuurde terug 'ik heb veel tijd nodig en wil niks beloven'

Nu probeer ik hem met rust te laten, hoe moeilijk het ook is en af te wachten..zijn zusje vertelde me dat hij enorm twijfelt en heel bang is om terug in contact te komen met mij..momenteel ben ik nog steeds, naar mij toe althans, all bad..doet verschrikkelijk pijn dat hij nooit nog iets moois kan zeggen over ons, terwijl alles zo mooi was :( tegen zijn zusje had hij wel gezegd dat hij op de vlucht is en dat hij inziet dat dit geen oplossing is, dat hij mij en ons huis mist maar zijn dromen kwijt is en angst heeft van alles...

Hij zit nog steeds niet in dat hij mss BL zou kunnen hebben, voor mij overduidelijk na maanden op dit forum en weigert hem zelfs te laten testen..hoe overtuig je daar iemand van? Kan iemand helpen? Zien ze dan nooit het patroon in die hen zo ongelukkig maakt?

Dank voor jullie antwoordjes..
Een afwachtend juffie
(4692) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-06 21:41:00
pppfff..ondertussen weeral 6 mails met verwijten gekregen..ik heb NIKS gedaan voor onze relatie, hij ALLES, ik heb hem nooit graag gezien, nooit voor hem gekozen en mijn eisen waren veel te groot..nooit nog 1 positief woordje :( hoe houden jullie dit allemaal vol :( waarom mailt hij me dit dan nog allemaal en laat hij me gewoon niet met rust :(
Juffie.
(4693) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 06:54:00
Hai lieve juffie,

Tja, dit is echt BL gedrag. Maar wel heel flink, moet ik zeggen. Het lijkt of hij heel weinig impulscontrole heeft, en idd zeer weinig zelfinzicht. Dat hij jou zo lastig valt met lelijke woorden betekent gek genoeg wel (in BL taal:), dat hij nog veel om je geeft. Indien dat niet zo is, hoor je namelijk gewoon niets meer. Zo simpel is dat. Eigenlijk staat er in al die lelijke woorden: ik hou van jou, ik had mijn hoop op jou gevestigd, en je hebt me niet kunnen helpen en ik ben nu zo ten einde raad en teleurgesteld en weet niet wat ik moet met mijn gevoel, en geef jou hier de schuld van, simpelweg omdat ik niet anders kan.

Maar goed, al kan hij momenteel niet veel anders, je hoeft het niet te accepteren. Ga er niet op in, dat heeft namelijk geen enkele zin. Blijf bij je grens: alleen als hij zich respectvol op stelt, sta jij open voor contact. Je zal echt heel sterk moeten zijn. Doe je dit niet, dan zit je zo weer in het BL spel. Hij voelt zich eventjes wat beter, omdat jouw wanhoop en emoties, zijn warboel verlichten, maar uiteindelijk lost het echt voor niemand wat op.
Overigens is het ook zo dat indien je ineens grenzen gaat stellen, zijn gedrag in eerste instantie (dus misschien zoals nu) erger gaat worden. Hij gaat die grenzen natuurlijk wel even testen :)....

Sterkte lieve juffie! En echt: ga leuke dingen voor jezelf doen, hoe moeilijk ook!!!

Lieve groet,

Belinda
(4694) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 07:56:00
Dank lieve Belinda om zo snel te reageren en me even weer jullie kant van het verhaal te laten voelen en inzien.. ik denk ook de hele tijd, het feit dat hij nog moeite doet, betekent idd dat het nog de moeite is maar de keiharde verwijten elke keer kraken me bijna als mens..ik reageer op niks meer nu, hij weet me wonen en weet dat hij in respect welkom is..
Zo jammer dat hij niet wil erkennen dat hij misschien ziek is en hem laat testen, het zou een wereld van verschil kunnen maken..vooral voor hem en ook voor mij uiteraard..hoe krijg je iemand zo ver om tot dit inzicht te komen?
Ga vandaag idd iets leuks doen, met mijn metekindje naar pretpark..eerste stap ;-) Dank voor je steun, Juffie.
(4695) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 09:24:00
Lieve Juffie,

Volgens mij heeft Belinda gelijk!

Verder zou ik hem niet lastig vallen met het feit dat hij Borderline heeft, of in therapie moet, dit schrikt af voor hem.... Voor nu...kan hij dit even niet aan....
Hij moet dit zelf inzien en zelf eraan willen werken, hij zal het niet fijn vinden als het hem opgelegd wordt. Voor hem voelt het alsof jij druk op hem zet en dit zorgt voor hevig verzet.
Het kan nog wel jaren duren of misschien wel helemaal nooit dat hij inziet dat hij aan zichzelf kan werken....

Voor nu zou je hem moeten accepteren hoe hij is, met al zijn beperkingen, in hele kleine stappen zou hij eventueel aan zichzelf kunnen werken. Als hij voelt dat jij hem accepteert zoals hij is, zal het ook beter gaan en daarna.....


Verder idd je niets aantrekken van zijn nare mail.

Groetjes,
Petra
(4696) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 15:30:00
Beste Petra en Juffie,

Jullie raken de spijker op zijn kop! Ik heb 3-5 jaar lang gevochten voor mijn relatie (eerst om haar hart te winnen en daarna als hulpverlener) en om haar te laten inzien dat zo geen leven is en dat er echt hulp nodig is. Het verdere onderzoek bij het GGZ wees Borderline met narcistische kenmerken uit en daarna lag het balletje bij haar....Wat ben jij van plan hiermee te doen...Eigenlijk is dit ook meteen de "key" vraag die je een borderliner zou moeten stellen. Mijn ex ging een VERS training volgen vol goede moed en ging na het eerste deel VERS over op individuele gesprekken....(ze had niet genoeg tijd meer zei ze en moest ook geld verdienen want ze wilde mooie kleren, op zichzelf wonen, vakanties, enz enz) Op een gegeven moment wilde ze gewoon simpelweg door en leven als een gezonde vrouw en verwachte ze gewoon dat ik ging samenwonen met haar, haar nam zoals ze op dat moment was en de volgende stap zou zetten met haar: kinderen krijgen....Zij wilde door!!!
Ik kon en wilde hier niet in meegaan en wees haar af, telkens probeerde ik haar met zichzelf te confronteren maar zoals ook bij jullie partners het geval is roept dit enorme angsten op waarvan ze gaan wegrennen, liegen, manipuleren, vreemdgaan, enz enz...

In mijn ogen kun je dus ook absoluut geen gezonde relatie aangaan met iemand met borderline wanneer deze niet voldoende is geholpen en wanneer deze eigen gedrag nog niet genoeg inziet...Je wordt als gezonde partner keer op keer gekwetst totdat je zelf hulp nodig hebt.
En heel eerlijk, als je het op de juiste manier aan zou pakken en bijna de psycholoog uit zou gaan hangen en grenzen stelt, je eigen dingen strak blijft doen met alle ruzies en problemen die daardoor thuis ontstaan (want zoals Belinda terecht zegt: ze gaan je grenzen testen en oooooo wat is dat gezellig.....NOT!)....Wat heb je dan eigenlijk nog voor relatie? Is zo'n relatie liefdevol? Krijg je serieus wat terug van je partner? (en dan bedoel ik niet een keer een leuk dagje in de week maar serieus 90% leuk en 10% wat minder). En nog belangrijker: Als je zoveel van iemand houdt dan betekend dit ook dat je vecht voor het welzijn van je borderline partner, dat zou je immers voor een gezonde partner ook doen. Je bent dus enorm emotioneel verstrengelt in deze relatie! Wanneer je borderline partner je dan ook nog eens emotioneel stuk gaat maken door vreemdgaan, liegen, etc dan zouden er best een ongelukken kunnen gebeuren door uit de hand gelopen ruzies, vechtpartijen, etc (ook jullie gezonde partners hebben vast wel ruzies gehad met de borderline partner waarop je bij jezelf dacht: jezus ik lijk zelf wel borderline zo heftig reageer ik).
Ik ging als ik dat aan voelde komen altijd een uurtje wandelen en zij werd woest, tientallen berichtjes dat ik waardeloos was en maar weer weg liep....In mijn ogen: beter om ze even uit te laten razen en je niet mee te laten voeren in deze enorm heftige emoties zodat je later geen spijt krijgt van dingen die je gedaan of gezegd hebt en geloof me ik heb in dit soort buien ook dingen gezegd waarvan ik absoluut enorm veel spijt heb want uiteindelijk hou je enorm veel van ze.

Laatst las ik eigenlijk met verdriet het verhaal van Petra die met alle verstand had gekozen en voor zichzelf ging vechten. Enkele weken en stilte later blijkt dan toch dat wederom wordt gekozen voor gevoelens om dan toch maar weer even te kunnen voelen wat je dan toch zo enorm miste.....Heel eerlijk Petra: Het gaat veel pijn doen, heel veel en ben je daartoe bestand? Wat brengt het jou?
Ik heb dit ook meerdere malen gedaan tot ik bij mezelf dacht: jezus ik lijk wel verslaafd aan het continue weer beginnen aan het super gave spannende avontuur en telkens is het begin weer zo heerlijk heftig en het einde wordt telkens harder....Het enige waar je op een gegeven moment nog mee bezig bent is "hem" en wat zou je allemaal kunnen doen om "hem" te helpen, welke therapien zijn er, hoe moet je op hem reageren, enz enz. Waar ben jij gebleven?

Een erg confronterend filmpje hierover kun je zien van A.J. Mahari op
http://www.youtube.com/watch?v=_PEJToZ-its
Dit filmpje verteld de 5 zaken waar je tegenaan loopt als naaste van een borderliner. A.J. Mahari heeft zelf de diagnose borderline gehad en is na jaren therapie en vechten ervaringsdeskundige geworden en helpt andere met borderline en ook partners. Let vooral op haar uitspraak: "Love and Borderline is an oxymoron" wat wil zeggen dat liefde en borderline elkaars tegenpolen zijn!

Ik weet dat sommige van mijn uitspraken enorm hard overkomen, zowel richting de partners als personen met borderline maar het lezen van de verhalen hier en de partners die maar blijven vechten gaan me ontzettend aan het hart. Te zien aan de hoeveelheid reacties op deze site en hoe al deze partners zo enorm begaan zijn met het "Redden" van hun borderline partner zegt genoeg over jullie karakter: wat een ontzettend lieve en goede mensen zijn jullie!!! Ik vind het enorm fijn om te zien wat jullie voor je geliefde over hebben maar weet ook wanneer je "uit liefde" afstand moet nemen van je borderline partner om zo schade aan beiden te beperken.
Overigens nogmaals top van jou Belinda dat je zo actief bent op dit forum en hopelijk zijn er meer borderliners die ook inzien dat we ook voor jullie knokken en het beste willen en jullie absoluut niet zwart willen maken maar soms wordt het ook ons veel te veel. Er worden veel negatieve dingen gezegd over borderliners en veel door enorm gekwetste partners die onwijs boos zijn. (overigens terecht dat ze boos zijn maar eigenlijk ben je enorm boos op een persoon met de onderontwikkelde emoties van een kind van 4-6.........Het moet dan ook vreselijk voelen voor iemand die borderline heeft)

Rest me nog maar 1 ding: Enorm veel sterkte Juffie want het zal vermoedelijk echt een enorm moeilijk tijd gaan worden voor je, een gevecht tussen verstand en gevoel en tegelijk sterk blijven voor jezelf en probeer dat ook echt.


Heel veel liefs

Jongen uit Brabant
(4697) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-07 19:39:00
Lieve Petra,

Dank voor je reactie, je hebt gelijk ik moet het even laten rusten nu en hem zeker niet met therapie of inzichten confronteren..ik doe mijn best om enkel liefdevolle boodschapjes te blijven sturen en hem idd te accepteren zoals hij is.

Ik hoop dat ik de kans nog krijg want in al onze vorige breuken was die BL me nog nooit duidelijk en verwachte ik idd 'normale' reacties van hem ..en zo kwamen we elke keer weer in conflict..nu weet ik beter ;-)

Dank voor jullie steun en advies allemaal, doet me goed ;-)

Juffie.
(4698) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 07:24:00
He jongen uit Brabant,

Moet toch even reageren op je bericht. In grote lijnen heb je absoluut gelijk. Uit je reactie maak ik wel op dat je zelf ook nog steeds aan het verwerken bent. Je klinkt nogal boos :)... En idd, een relatie met een BL kan absoluut gevolgen hebben voor je eigen psyche. Vooral als de BL nog hoogtij viert. Ik weet dat ik in die tijd mensen echt enorme pijn heb gedaan. Ik zei dan ook al eerder dat de partners die voor een BL kiezen, of zelf vaak 'een beschadigingetje' hebben, of gewoon echt ijzersterk in hun schoentjes staan, en het gedrag kunnen relativeren en tijdig hun grenzen stellen.

Wel moet ik ook even voor mijn mede BL op komen :)... Het leven met een BL (en idd moet er dan wel door de persoon aan zichzelf zijn gesleuteld, of iig sprake zijn van genoeg zelfinzicht) kan ook verschrikkelijk mooi zijn. Vaak zijn ze enorm creatief, spontaan, extravert, en hebben heel speelse gedachten. Dat maakt het leven met een BL nooit saai. Je weet zelf vast ook dat de meeste partners die je na een BL relatie ontmoet, toch op de eoa manier bij de BL partner verbleken. BL-ers zijn ook gewoon een avontuur. En dat is ook het verslavende aspect van een relatie met een BL. Op de site 'mens en samenleving' staan naast de gebruikelijke waarschuwingen :) ook het volgende over BL-er ste lezen:


Maar wat is er positief aan de borderliner?
Naast dat deze mensen hele vervelende klachten hebben, zijn er tal van eigenschappen die zij vaak ook bezitten en die eigenschappen maken het juist mooi om met ze om te gaan. Vaak zijn deze persoonlijkheden enorm creatief, hartelijk, spontaan, vriendelijk, begripvol, intelligent, gezellig, verrassend, romantisch, humoristisch, vrolijk, zorgzaam en aardig. En natuurlijk zijn er nog veel meer positieve dingen. Zo kunnen mensen met borderline vaak ook heel charmant zijn, en ze kunnen je werkelijk begeren, wat sommige mensen zeer prettig vinden. Omdat ze van de ene in de andere stemming vallen en dus meestal (wat) impulsief zijn, kunnen ze je enorm verrassen, de gekste dingen met je doen en je uit je slechte humeur halen om je vervolgens compleet vrolijk te maken. We kunnen gerust zeggen dat het veelzijdige mensen zijn.

Wel of geen vriendschap met een borderliner?
Een vriendschap met iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis kan hartstikke leuk zijn. Juist omdat ze veel positieve eigenschappen hebben. Het wil niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk is. Het is bijvoorbeeld belangrijk dat je duidelijk bent; in alle opzichten. Je moet als het ware voorspelbaar zijn. Dit omdat deze mensen behoefte hebben aan duidelijkheid, structuur, voorspelbaarheid en grenzen. Meestal zijn ze dit tekort gekomen. Natuurlijk kan je tegen verschillende dingen aanlopen bij de borderliner, maar dat heb je bij elk mens. Het is belangrijk dat je ze als volwaardig blijft zien en open staat voor gesprek.

Mensen met borderline willen zelf heel graag begrijpen hoe alles zit, bijvoorbeeld hoe iemand in elkaar zit. Dit leidt ertoe dat ze zelf nogal snel oordelen in zwart of wit. Dit maakt hun wereld overzichtelijk en begrijpelijk. Probeer dit zelf niet te doen, en probeer in gesprek te gaan over nuances in het leven. Soms moet je met deze mensen wat meer geduld hebben dan met andere mensen. Maar ze zijn het allemaal waard om gekend te worden. En ze zijn zeker je vriendschap waard. Borderline is een extra gevoeligheid die je meekrijgt, of niet, in je leven. We kunnen eigenlijk wel zeggen: borderliners zijn 200% mens!



Dus jongen uit Brabant, zo is het natuurlijk ook :)...Ook zijn er filmpjes op het Net te vinden over positieve eigenschappen van een BL. Het is dus niet alleen maar nare troep. Ik weet bijv. ook voor 100% zeker dat mijn partner mij voor niemand zou willen ruilen, juist omdat het leven met mij altijd redelijk onvoorspelbaar, en dus nooit saai is (en hij sterk genoeg is om al die andere shit aan te kunnen).

Maar wees gerust, jongen uit Brabant, ik pleit echt niet voor een BL fanclub :), want een relatie met een BL kan idd echt 'gevaarlijk' zijn, dus bedenk idd goed of je het aan kan, en neem anders afscheid... Maar geheel onmogelijk is het dus niet!


Een fijne dag allen!

Belinda
(4700) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 07:41:00
O, en voor de filmpjes op youtube: google: positieve kanten van Borderline youtube.

Belinda!
(4701) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 14:22:00
Hoi Jonge uit Brabant,

Bedankt voor het stukje dat jij geschreven hebt. Het zorgt ervoor dat ik weer eens goed na ga denken over mijn situatie. Ik staar mij niet blind op mijn vriend, ik ga deze periode door om er in ieder geval beide beter van te worden. Ik om om te gaan met teleurstellingen en om te kijken of het mij lukt om een persoon in zijn 'zijn' compleet te waarderen. Ik ben zelf iemand die naar perfectie streeft, ik leer nu om ook vrede te hebben met minder of als het anders gaat dan ik wens. Ook leer ik om alles in een rustiger tempo te doen en proberen wij alles wat dwars zit direct met elkaar te bespreken. Ik stel hem vragen die hem na laten denken. Ik deel mijn eigen zwakheden nu ook met hem. Voor beide is dit goed.

Ik ben mij ervan bewust dat de kans bestaat dat ik niet oud met hem word. Verder denk ik dat het voor mij beter is om geen relatie te hebben met iemand anders, misschien over een aantal jaar als mijn kinderen het huis uit zijn. Ik denk dus dat het beter is om niet open te staan voor een andere man. Vandaar mijn beslissing. Ik weet donders goed dat zijn ziekte en compleet andere leefstijl ervoor kunnen zorgen dat het uiteindelijk niet goed zal gaan. Wel qua warmte, soms innerlijke rust, liefde en passie. 😊 Je kunt niet alles hebben in het leven, toch?

Groetjes,
Petra
(4702) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 15:33:00
Beste Posters,

Wat is iedereen druk met 'veranderingen'. De een zit alleen en vraagt zich af of het ooit nog 'goed' komt, de ander heeft definitief voor zichzelf gekozen, nog weer een ander heeft besloten om maar weer de relatie opnieuw aan te gaan. En de volgende reageert vanuit haar zelf om ons duidelijkheid te geven niet alles negatief te benaderen. Kortom: deze webpagina leeft!

Zou het komen omdat de blaadjes weer aan de bomen komen dat de activiteit ineens weer toeneemt op relatie gebied? Net zoals wanneer de blaadjes weer vallen ook de hoeveelheid relaties meer verbroken wordt? Op zich doet het er niet toe, er is in ieder geval een plek waar iedereen met of na een relatie met een partner met BPS terecht kan.

Soms lijkt de periode nadat een relatie verbroken is zelfs op een bipolaire stoornis. Heen en weer geslingerd worden tussen positieve en negatieve uitersten. Zelf ken ik dagen dat ik prima in mijn vel zit, vol levenslust en energie om alles aan te pakken wat er voor mijn voeten komt en de dag erna mis ik gewoon weer alle kracht om verder te gaan, is de dag een soort stroop waar ik doorheen probeer te komen, blij dat het bedtijd is dat ook deze weer voorbij is.
Het verbaast me elke keer weer hoe na een geheel positieve dag en een goede (onbekommerde) nachtrust de dag erna zo negatief aan kan voelen. Niet dat ik depressief ben, maar eerder vond ik altijd wat in een dag wat mij weer vrolijk kon maken, me iets gaf om de dag weer van mij te doen zijn.

Het voelt soms alsof ik een dierbaar iemand begraven heb zonder afscheid te hebben kunnen nemen. Op het moment dat ik 's morgens wakker wordt is er nog de rust in mij. Zodra ik mijn ogen open doe is het er weer, dat gevoel van verlies. Dat weege vervelende gevoel dat maar niet weg gaat, tot je jezelf dwingt om het aan de kant te zetten of ergens heel erg in verdiept bent. Voor de rest is het constant aanwezig, als ademen of hartslag, op de achtergrond, klaar om weer opgemerkt te worden of zichzelf naar voren te begeven.

En het ongewilde continu je situatie evalueren, doodvermoeiend. Proberen te begrijpen waarom je hier zit en de ander daar. Het bewandelen van alle mogelijke toekomstige paden, hoe het uit zou kunnen pakken. Of het terugvallen in de huidige uitzichtloze situatie en zelf geen keus kunnen of willen maken. Overgeleverd aan je gevoel, aan de ander die de stilte verkiest boven communicatie waardoor dingen duidelijk zouden kunnen worden. De ambivalente signalen die de ander afgeeft die ook weer een dubbele bodem kunnen bezitten. Komt er ooit weer contact, of is het allemaal spel of nog erger, hersenspinsels van jezelf gevoed door hoop die er helemaal niet is, die alleen nog in je eigen hoofd bestaat?

Ik ken mezelf heel goed, ik ben niet goed in afwachten, ik ben van het initiatief naar mezelf toe trekken, zelfs van pro actief handelen. Ik ben hier niet voor op de reservebank, dat irriteert me mateloos. Ik weet wat mijn huidige gevoelens zijn, ik kan ze afmeten aan eerdere relaties en ervaringen erna en ken dus maar al te goed de waarde ervan. Maar ik heb er zo weinig aan om ze te laten bestaan zonder dat degene voor wie ze bedoeld zijn er iets van wil weten.
Ik sta stil, op een zijspoor op het rangeer terrein, terwijl ik anderen druk bezig zie samen iets op te bouwen of mooie herinneringen te maken ben ik in remise.

IJsbeer.
(4703) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 18:13:00
Hoi Juffie en Belinda,

Ik moet jullie absoluut gelijk geven.
Ik heb onwijs mooie tijden gehad met mijn ex en ik zou die tijden echt zo terug willen.
En in de opmerking dat een BL mooier is in goede tijden?...Ja zeker, je versmelt helemaal met hun en je denkt echt je soulmate gevonden te hebben. (je wordt tenslotte gedealiseerd en dat is niet echt normaal)
Ik dacht 2,5jaar lang ook echt dat wij er wel uit zouden komen, ze zat in therapie, ik deed een cursus omgaan met borderline, ze had het wel moeilijk maar zou er echt voor gaan, enz enz. Ik als partner stelde mij er ook echt op in dat het weleens minder zou kunnen gaan maar dat ik dat ook ok zou vinden, zij wilde immers ook voor me knokken vertelde ze. M.b.t de kinderwens heb ik haar wel nadrukkelijk gezegd dat het een heeeeeel stuk beter zou moeten gaan omdat ik er anders gewoon niet aan zou beginnen, hiervoor is echt een vrij stabiele situatie zeker wenselijk alvorens het KOPP kinderen worden..

Maar.

Ik ben idd zeker boos/teleurgesteld en met name omdat een heel heel groot deel van de borderliners (en zeker mijn ex) niet zoveel zelfreflectie heeft als jij en ook geen jaren therapie heeft gehad maar ook echt verwacht dat een nieuwe partner dit gaat oplossen.
Ik als partner wilde des te meer voor haar gaan na 2,5 jaar ook al ging het slecht met haar. Maar.er gebeurde heel wat andersHet lag aan mij.En het gemak waarmee vervolgens gelogen werd? Je wil het niet weten hoe ziekEmpathie? Wat is dat.Ik bestond gewoon niet meer voor haar wat voor de meeste hier absoluut bekend zal overkomen. En idd lag mevrouw vrolijk in bed met de volgende en vertelde mij dat ze druk aan het werk was en even geen tijd voor me hadEn gevaarlijker vond ik de leugens die zij ging vertellen over me waardoor zelfs politie werd ingeschakeld
Het zogenaamd sterk in je schoenen staan wat je bedoeld is idd hartstikke leuk als je te maken hebben met een zakelijke relatie (ik heb er in mijn vakgebied ook absoluut geen moeite mee) maar op het moment dat er erg veel liefde bij komt kijken?.....Je gaat pijn voelen als partner en niet te zuinig. Daarbij ben ik van mening dat als een partner vreemdgaat (BL of niet) dat het gewoon over is met de relatie. De band die je zou moeten hebben raakt te zwaar verstoord en vertrouwen is weg, vooral als dit meerdere malen gebeurd.

Mijn conclusie na deze relatie is dat ook dat het pas mogelijk is om met en BLer samen te leven als zij absoluut zelfreflectie heeft, veel therapie heeft gehad om gevoelens te herkennen en te sturen, eerlijk en oprecht kan zijn en kan praten over haar gevoelens. Ik realiseer me ook dat BL in vele verschillende vormen komt en dat je nog steeds met karakters te maken hebt, mijn ex had een enorm grote narcistische kant waar gewoon niet mee te leven was (haar ouders zeiden regelmatig: de wereld draait alleen om.). Dat spreekt boekdelen en dat is dus al jaaaren zo geweest en dat gaat niet 123 veranderen.
Daarbij was het helaas zo dat ook haar moeder een zwaar geval was in de BL zin en partij ging trekken voor haar dochter.Ik werd in het gezin totaal zwart gemaakt en haar nieuwe vriend werd wederom net als ik met open armen ontvangen.
Overigens was zij in de idealisatie fase het liefste meisje op aarde.Mijn vraag aan jou Belinda: Wie is nu eigenlijk het echte meisje waarmee ik 3 jaar iets heb gehad? Ik heb in 3jaar meer negatieve kanten gezien als positieve en dat maakt het ook zo enorm moeilijk om het positief te kunnen blijven zien. Ik vind het ook erg sneu voor de BLers die wel serieus hun best doen zoals jij. Ik heb mijn ex zelfs meegenomen naar een opendag in Utrecht van de Stichting Borderline en belde regelmatig met de stichting. Het enige wat mijn ex zij: Het is ziek dat je ze belt en onze problemen daar bespreekt en die mensen zijn veel zieker als mij..

De opmerking die Petra plaatste over het niet meer aangaan van een relatie die deel ik ook. Omdat ik zon hele mooie tijd heb gehad die eigenlijk niet normaal was moet dat een plekje krijgen en heb ik me voorgenomen om voorlopig ook geen relaties aan te gaan, een moeilijke beslissing aangezien ik een kinderwens had maar nu toch echt voor mezelf moet kiezen. Ik merk dat ik een totaal onrealistische beeld heb gekregen van hoe een gezonde relatie eruit zou moeten zien en ik wil eerst gewoon weer lekker mezelf worden en rustig verwerken. Ik moet wel zeggen dat ik extra geniet van alles om me heen: Ik heb echt mijn vrijheid terug, kan mijn vrienden zien wanneer ik wil, kan weer sporten, kan gewoon eens een vriendelijk praatje maken met iemand, vrouw of man, kan zakelijke contacten hebben met vrouwen, kan tv zenders kijken die ik wil, enz enz. Ik begin me wel steeds meer te beseffen dat ik echt gevangen was en gewoon geen uitweg meer zag.
Ik zeg wel eerlijk dat het me nog steeds enorm veel pijn doet dat ik haar verloren heb door de enorm slopende ziekte want ik kan nog steeds zeggen dat ze het diep van binnen zeker waard is!! Ze heeft alleen een enorm lange weg te gaan zoals vele andere BLers en ik hoop van ganser harte dat ze geen zieltjes stuk blijft maken maar de problemen erkent en eerst begint met de heling van zichzelf.
Het feit dat ze nu een relatie is aangegaan met iemand die amper de volwassen leeftijd heeft bereikt vind ik serieus heel ver gaan.Ik weet dat wij als ex partners moeilijk in kunnen grijpen en waarschijnlijk vooraf al lang zwart gemaakt zijn waardoor ze onze verhalen toch niet meer geloven maar waar houdt dit op als zij dit niet zal erkennen? Ook dit doet me enorm veel pijn en sta ik eigenlijk aan de zijlijn toe te kijken hoe een jongen net uit te pubertijd structureel stuk gemaakt wordt door deze ziekte.Dit zou op zijn leeftijd juist een mooie tijd moeten zijn waarop hij zijn karakter gaat vormen, aan zijn carrire gaat werken, zijn rijbewijs gaat halen, met zijn vrienden leuke dingen gaat doenIk weet dat ook dit zijn keus is maar realiseert zon jonge jongen zich eigenlijk wel echt waar hij aan begint en kun je dat van hem verwachten? Nogmaals praat ik niet graag negatief over mensen met BL en zijn er zeker ook die net als jij Belinda mij positief verrassen maar ik moet ook zeker waarschuwen voor het merendeel van de andere gevallen waarvan het internet en de forums vol staan
(4704) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-08 21:01:00
Dag iedereen,

Wat een toffe reacties van iedereen en elke keer zo herkenbaar :)( Ook ik zit weer op de rollercoaster, zonder het te willen..ik had wat afstand genomen en enkel liefdevolle mailtjes gestuurd..hij was aan het bijdraaien maar nog heel argwanend, zoals altijd trouwens..

Vandaag krijg ik plots 5 mails na elkaar, vol van de verwijten, hij heeft mij reeds lang geblokkeerd op fb en whatsapp en zijn gsm..enkel mail stond nog open..nu heeft hij vandaag mij gedeblokkeerd en op mijn fb pagina gaan neuzen en daar heeft hij een reactie gevonden van mij op een man die hij niet kent en is daar helemaal op gaan flippen :( ik kreeg de ene mail na de andere, hoe heb ik jou ooit terug kunnen geloven, jij kan niet graag zien dat wist ik al lang, je bent manziek..nu hoor je me NOOIT meer ik WIS ALLES WAT MET JOU TE MAKEN HEEFT..

Wat een impulsiviteit weer, voor niks want is de vriend van een collega, maar zijn achterdocht en angst hebben weer overgenomen :( Ik heb enkel terug gestuurd..denk jij echt zo over me? Ik zou je toch niet zo veel liefde sturen als ik het niet meen? Voor mij is er maar n iemand en dat ben jij..weet dat je altijd welkom bent maar niet meer via mail, je weet me wonen en je kan me bellen..ik zie je graag.

Maar constant hem wegsteken, me op alles blokkeren en dan via mail nog zitten verwijten? Zelf woont hij al een maand bij een vriendin in moet je weten..pfffff..ik denk dan aan het bericht van de jongen uit Brabant en denk dan..zou ik niet beter loslaten en doorgaan? Maar mijn hart spreekt me dan weer tegen..want BL'ers zijn idd ook heel mooie mensen Belinda, in elke zin van het woord..maar altijd wel een dagelijkse strijd..

Mijn strijd die ik het zwaarst vind, is constant als mens met de grond gelijk gemaakt te worden..waarom voelt hij mijn liefde niet??

Nu laat ik hem volledig.. de bal ligt in zijn kamp..beste optie denk ik?? Wat denken jullie??

Juffie x
(4705) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-09 10:23:00
Hallo mede strijders,

heb het redelijk druk gehad de laatste tijd met de verhuis, zeker om de 2 dagen gelezen hier maar de moed nog niet gevonden om te reageren, er is weer vanalles gebeurd.

als antwoord op jullie vragen,

celine,

ik had toegezegd voor te gaan eten, maar doordat ze vrijdag weeral is weggeweest tot 7u 's ochtends is er niet veel van in huis gekomen. Haar partner was er ook niet tevreden mee, hij is ook het structurele sportieve type zoals ik die aan andere dingen belang hecht dan uitgaan. financieel zit ze diep in de put, schulden, enz. maar ik kan je zeggen dat ik zeker weet dat ze geen euro heeft moeten betalen de ganse avond. correctie ze zei het me zelf. ze laat haar trakteren door mannen, zelf volledige flessen. zelf zegt ze dat ze gewoon wat danst, af en toe een praatje slaan. Ze heeft daar enkele vrienden die ze maar sinds kort kent, enkel mannen. de vrouwen komt ze meestal mee in ruzie. ze gebruikt haar voorkomen en charmes enorm. het doet wel pijn, zelf als minaar voor te denken van heeft ze me nu bedrogen of niet deze avond. eigenlijk kan het niet want ik ben haar minaar. hetgeen is, een minaar wil je geen toekomst mee, puur voor de fun. zei zegt zelf een toekomst te willen met me. wat ben ik dan? zij heeft ook enorm financiele problemen zoals jouw dochter, ze durft het niet aan haar parnter zeggen omdat hij volgens haar woedend zou zijn. daarmee help ik haar, verkeersboetes, telefoonrekeningen van 300 per maand. vorige week haar even 500 gegeven. Ik zeg wel als ik je geld geef wil ik de bankrekening afschriften zien dat je het werkelijk overschrijft. ze zegt ook zelf als je mee 100 geeft dat ze er 70 van gebruikt daadwerkelijk voor nodige dingen, de overige 30 voor nutteloze dingen. nu heb ik haar gezegd dat haar telefoonrekening van 300 niet meer door de beugel kan en ik wil dat ze overstapt naar iets anders. Ik probeer haar op de goede weg te helpen. Zelf weet ze maar goed genoeg dat ze niet met geld kan omgaan. het is sterker dan haarzelf, typisch BL. Eerst doen , dan denken. impulsieve aankopen, enz. ik geef niet op, ik blijf ervoor gaan tot ze me zelf zegt dat ik uit haar leven moet gaan. de meeste mensen zijn een open boek voor mij, maar zij blijft steeds een raadsel. overlaatst lied ze mee een lied horen . Hier komt de storm van Frank Boeijens. ze zei doodserieus tegen mij, Ik ben jouw storm... daarop zei ik , nee je bent mijn zonnestraaltje...

Belinda,

Zei zegt zelf tegen me dat ik de enige persoon ben op de ganse aarde die ze vertrouwd en dat ik de enige persoon ben die haar nog niet heeft belogen of bedrogen, en dat ik altijd mijn woorden waarmaak.. mijn beloftes hou.. ik ben dan ook een man van mijn woord. Ze zegt "moest jij er niet geweest zijn dit jaar zou het goed kunnen dat ik er niet meer was, als ik met de auto rijd en ik zie een boom heb ik al veel zin gehad voor ertegen te rijden zodat ik al deze pijn niet meer moet voelen." Ze vertrouwd haar partner niet, waarom blijft ze erbij? Wel... volgens mij is het omdat ze enkel hem heeft en mij. Hij is een klootzak maar stelt haar ook grenzen, en een BL heeft dat nodig. Natuurlijk heeft haar partner ook goede kanten zoals iedereen. Nu, waarom ik een relatie met zo iemand wil? ten eerste omdat we in zoveel zaken overeenkomen, dezelfde interesses hebben maar dat staat los van de BL.. hetgeen wat me ook aantrekt dan in de BL is dat het elke dag een uitdaging is en je nooit weet hoe het gaat uitpakken. Mijn leven loopt al ganse tijd zonder problemen, ik heb alles voor elkaar. goede job, vrienden, financieel goed, allerhande hobby's, goede gezondheid, enz... dan kom je iemand tegen, geen job(nu heeft ze al terug een job) geen vrienden, financieel slecht, slechte gezondheid, ongelukkig. eerlijkgezegd heb ik nog nooit iemand tegengekomen die het zo slecht heeft, ookal zijn sommige dingen aan haarzelf te verwijten ze verdient die shit niet. niemand trouwens. Toen ik haar leerde kennen wist ik nog van niks, bijna niks. al die leuke momenten, die zijn er nog steeds maar minder ook ondanks de situatie momenteel. Ik ben nog iemand die geloofd in ware liefde , zij niet meer. wat wil je, getrouwd geweest, een kind, haar ex-man heeft haar bedrogen en in het ziekenhuis geslaan. ze had een mooi huisje, een leuke hond. Alles weg! zo plots! nu een appartement, geen hond want die mocht daar niet meer. voor de zoveelste keer haar vertrouwen kwijt in de man. dit zijn allemaal haar woorden een haar gedachten. Moest ik haar zijn zou ik ook willen dat je er iemand is waar je altijd kan op rekenen no matter what. trouwens haar zoontje kan ook niet zwijgen over me en ligt me ondertussen ookal nauw aan het hart. de BL is nog nooit vastgesteld bij haar. Haar moeder heeft me wel al verteld dat het niet anders kan, en nu ik geruime tijd onderzoek gedaan heb en alles lees en vergelijk, en de andere ervaringen lees van de mensen ben ik het 99% zeker. Ze weet het zelf niet, ze weet dat er iets is hoor. Ze is echt uiterest intelligent, een hoog iq! ik wil haar er niet mee confronteren, ze moet dit zelf willen. tot dan kan ik haar alleen maar uiterst voorzichtig bijsturen.

aan de rest,

Ik zit inderdaad nog altijd op mijn rozen wolk, zei heeft mij ook nog niet opgegeven, dus ik haar ook niet. soms denk ik wel van als ze ooit weggaat van haar partner, gaat een relatie dan wel slagen. Volgens mij gaat ze nog teveel aan hem moeten denken. Want als ze mij gaat zien gaat ze denken aan hem en vice versa. Ik ben iemand heel goed in haar leven, maar ook iemand waar ze heel veel pijn van heeft. ik voel dat en ik zie dat in haar ogen. Op elke foto als je goed kijkt, ze heeft een mooie lach en mooie ogen, maar ik zie leegte en dat die lach niet echt is... je moet wel heel goed kijken. dat breekt men hart. ze is geweldig maar die emoties. Ik heb ze al veel betrapt op leugens, vanalles. maar ik zwijg er gewoon over voor discussies te vermijden. Ik denk altijd, Het is haar monster weer die aan het werk is. Haar monster haat me, maar haar andere ik ziet me graag. Als ik te dicht kom , komt het monster naar boven. alsof het sterker is dan dat kleine lieve meisje in haar die ik niet zoveel meer zie. Ze heeft haarzelf niet gemaakt, de wereld wel. slagen krijgen van haar vader, drugs, haar beste vriend zien sterven voor haar neus aan een overdosis, een mislukt huwelijk, verkrachting enz... ik weet dat ik ze niet kan genezen, zijzelf moet dit doen, ik kan er enkel maar zijn voor haar als ze me nodig heeft en ze weet dat. wie weet gaat al mn moeite wel voor niks zijn, maar he. Als je opgeeft weet je nooit hoe dicht je bij jou doel was....

aan de rest van de mede schrijvers,

Ik zelf denkt dat een BLer je nooit vergeet.. nooit! ik weet het gewoon zeker!!
Het is wat belinda zij, ze had 2 types mannen, diegene die tijdverdrijf waren, gewoon dat ze niet alleen moest zijn en dan had je diegene waar ze echt om gaf, superego's zoals ze zeggen. Ik denk dat de BL een superego nooit vergeet. BLers zijn dan ook heel emotionele mensen. Ze hebben een grote mond maar het zijn die met de grootst mond die 's avonds in hun bed zitten te wenen, waar niemand ze ziet, ze doen hun eigenlijk veel sterker voor dan dat ze zijn door hun zwak zelfbeeld. En.. je weet het antwoord echt zelf wel, je moet je niet afvragen of de liefde echt is/was. dat weet je heel goed zelf! dat de BL zo vlug overstappen van partner is toch logisch! aandacht, ze kunnen niet alleen zijn, ze steken hun problemen heel diep weg binnenin. voor die problemen te vergeten verdiepen ze hun direct in de andere persoon (impulsief), en hopen zo niet teveel over jou na te denken. Ik weet dat ze hun gevoel helemaal kunnen blokken! dat je er niks van begrijpt!

Vandaag heb ik een dag met weinig moed, er is vanalles gebeurd de laatste week. Niet tussen mij en haar maar tussen haar en haar partner. heb nu even genoeg van het schrijven dus ga er niet verder over doordrammen, heb het even gehad. In haar sms'n is ze voorzichtig lief maar als ik bij haar ben is die muur er nog steeds. beetje per beetje probeer ik dat kleine lieve meisje terug te bereiken die gevangen zit en omringt is door muren van verdriet en haat en teleurstelling in het leven. Het afschrijven van je lucht op, op een manier maar langs de andere kant denk je dan weer aan alles wat je geen rust geeft.

Ik lees elke week mee, zeer geboeid zelf door jullie ervaringen en vragen. Het zet me ook aan het denken. alle mensen hier die reageren zijn dan ook heel prachtige liefdevolle mensen.

Het zonnetje komt er terug aan, de kwik stijgt, de vogeltjes fluiten, een boost voor het moraal! schitterend! jij bent de nr1. vergeet dat niet!

Vele groeten!!!!!!!!!!
Exile
(4706) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-09 10:47:00
Juffie,

Volgens mij heeft hij nood aan bevestiging, hij test weer je grenzen. Mijn BL doet soms gelijkaardige dingen, hij wil weten of je nog om hem geeft want hij heeft nu eenmaal nietveel mensen dicht bij hem (vermoed ik) zie het als iets positief. soms moet je door de regels heen lezen! Soms is " IK HAAT JE" -> "IK HOU VAN JE" maar die ik hou van je krijgen ze moeilijker over hun lippen.

Tijd brengt raad, doe gewoon je ding! doe waar je jou goed bij voelt...

het is goed dat je bevestigd aan hem er te zijn, dat je hem steunt, enz.

hij voelt jouw liefde maar al te goed, geloof me.

Jij bent waarschijnlijk niet zijn enigste "probleem" , hoe zou jij je voelen moest je elke dag overspoelt worden door een storm van gevoelens. Je zou ook door het bos de bomen niet meer zien. geef het wat tijd, hij weet dat je er bent voor hem dus dat brengt hem al rust. messchien moet hij voor zichzelf wat dingen op orde zetten. Het kan zijn dat je morgen een telefoon krijgt of berichtje dat hij je wil zien, en je weet dat.

Het leven met een BLer , deal with it or leave it. Dat is mijn mening;) en zeker niet aanvallend bedoelt!

Exile
(4707) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 07:15:00
He lieve Exile (en anderen natuurlijk),

Jongen, wat heb jij veel begrip, en wat sla jij de spijker op zijn kop in veel dingen. Je hebt duidelijk veel verstand van zaken. Je laat zien dat je echt weet hoe het werkt bij BL, en je neemt verantwoording voor je keuze om met haar om te blijven gaan. Want het is idd een keuze. Een BL kan echt wel beter gedrag gaan vertonen, maar echt over gaat het nooit. Je kan alleen bij jezelf te raden gaan, en bedenken of je er mee kan / wilt dealen. Mijn partner weet dat ik nog steeds 'bokkensprongen' zal gaan maken (zoals hij me gisteren zei:), en hij weet ook dat na een periode van grote intimiteit, hij de deksel (zelfs nu na 12 jaar) vast weer even op zijn neus zal krijgen. Dan wordt het me teveel, en moet ik het leven ineens weer even 'alleen' leiden. Als mijn gevoelsleven weer op orde is, kan ik weer intimiteit aan (en hoe ;)...

De laatste tijd voel ik me wel steeds meer op mijn plek in mijn leven. Ik heb groepstherapie momenteel, en dat werkt echt als een gek. Dat had ik niet verwacht. Ik heb het gevoel dat ik 'uitgerend' ben, dat ik kan gaan rusten, dat mijn leven goed is zoals het is en ik voluit kan gaan genieten van wat ik heb. Dit heb ik niet eerder op deze manier ervaren.
Daar staat tegenover dat ik door 'het stoppen met rennen' wel veel beter mijn onstabiele gevoelsleven / leegte, etc. kan voelen. En idd zoals Exile beschreef; dat kunnen echt stormen zijn. Maar ook als het rustiger is, 'zie' ik mijn gevoelsleven van links naar rechts schieten, zie ik de gedachtes die ik daaraan koppel, etc. Heel bizar omdat nu zo helder waar te nemen (en soms heel frustrerend om te zien dat ik er nog steeds naar handel, omdat ik die gevoelens simpelweg niet de baas kan).
Ik merk ook dat ik meer eigenwaarde krijg. Er wordt vaak geschreven dat BL-ers geen eigenwaarde hebben. Ik persoonlijk denk dat dat een gevolg is van die vreselijk wisselende stemmingen, en het daaruit voortkomend gedrag. Je ziet soms zelf door de bomen het bos niet meer. Vraagt je nu af 'wie je nu echt bent'. Je klampt je vast aan bepaalde gevoelens en gedachtes, en denkt; zo is het! De volgende dag neem je waar dat je gevoelens en gedachtes geheel anders zijn en denkt; waar is die 'ik' van gister :)? Logisch dat je het moeilijk vindt jezelf op waarde te schatten. Want wie moet je nu precies op waarde schatten? Die ene of die andere? Of allemaal? Haha! Wat ik mezelf nu zie doen, is die gehele persoon, inclusief stemmingswisselingen, leuke kanten, nare kanten, mooie gedachten, destructieve gedachten, etc. als 1 identiteit zien.
Dit ben ik, en het mag er allemaal zijn. En naar anderen; ik zal mijn best doen om zo goed mogelijk met je om te gaan, maar ook: take me or leave me. Ik heb veel te bieden, maar ben natuurlijk ook gewoon een beetje gestoord, dat weet je, sterker nog; daar geniet je met regelmaat van, ha!

Maar goed. De mensen die nu echt lijden onder het gedrag van hun partner met BL hebben hier niet echt een boodschap aan. Het belangrijkste is echt dat je zelf een stevig en leuk leven blijft leiden. Je kunt je (gevoels)leven niet afhankelijk maken van die van een BL. Dan ga je namelijk dezelfde rollercoaster door als zij. Daar heeft uiteindelijk niemand wat aan.
Juffie, ik vind jouw (ex)vriend wel heel naar doen. Je schrijft dat je hem alleen nog lieve mails stuurde, maar als een BL-er in zijn of haar tripje zit, maakt het niet uit hoe de boodschap is. Zoals je zelf al ervaart zal de BL wel een manier vinden om zijn of haar gedachten over jou bevestigd te zien. Het is dus eigenlijk meer van: een begrijpend /lief mailtje waarin je aan geeft beschikbaar te zijn als er goed gedrag komt, en daarna dus echt laten, en vooral niet in gaan op naar gedrag. Nare mails dan ook gewoon negeren. Hij wil jou inzetten om zijn storm op te lossen, maar zal echt moeten leren dit zelf te doen. Zolang jij je mee laat trekken, leert hij niets.

En IJsbeer, heel veel sterkte. Ik geloof dat je denkt dat je haar echt kwijt bent, en natuurlijk kan dat. Dan is het idd rouwen, en zal je, zoals je beschrijft, dagen hebben die goed zijn, en dagen hebben die klote zijn. Uiteindelijk worden de goede dagen steeds talrijker. Nouja, je kent het wel, het 'normale rouwproces'...

Ik ben overigens benieuwd of Petra nog lekker op haar roze wolkje zit :)..
En jongen uit Brabant; houd je taai! Probeer haar langzaam los te laten...Veel sterkte!

Fijne dag allemaal!
Belinda
(4708) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 14:03:00
Hoi Belinda, Petra en andere schrijvers:-)

Ik begin me steeds meer te realiseren dat mijn ex veel narcistischer was als alles wat ik hier van jullie lees en ook in veel zwaarder vaarwater zit met zichzelf (wat misschien haar bokkesprongen verklaart), hoewel de ex (ik noem het even zo nu) van Petra ook enorm met zichzelf bezig is en het zwaar heeft en veel negatieve mails terug stuurt wat enorm moeilijk is en hij dus ook alleen met zijn eigen gevoel bezig is en niet empatisch is...
Wat ik van jullie en jou hoor Belinda is dat het vaak zo is dat de BL'er momenten heeft waarop ze afstand neemt en later weer terug komt. Bij mijn ex verliep dat het eerste 1,5jaar ook precies zo, echter daarna bleef zij in depressie en kwam ze daar gewoon niet meer uit, veel slapen, veel huilen en dat samen met een enorme jaloezie waardoor ik zelfs geen tv meer kon kijken.....ze moest wel vluchten in een nieuwe romance en was maar wat blij dat ze mij kon verlaten (en dat doet op de dag van vandaag nog steeds pijn)
Ik denk persoonlijk ook dat zolang je partner niet met een ander in bed belandt en op deze manier alle leven uit de relatie haalt je zeker samen zou kunnen zijn en met geduld/begrip, eerlijkheid en grenzen een heel eind kan komen. Eerlijk gezegd denk ik zeker dat ik nog bij haar zou zijn wanneer zij niet vreemd zou zijn gegaan en veel met andere mannen bezig was om haar honger naar aandacht te stillen. Wel zou mijn voorwaarde zijn dan zeker niet aan kinderen te beginnen wat uiteindelijk dan de relatie voor haar weer onmogelijk maakt...Al met al een moeilijke relatie en als partner ben je in mijn ogen vaak de spelbreker bij het nemen van verstandige keuzes en dat geeft je echt het gevoel er totaal alleen voor te staan.
Tnx voor het steuntje in de rug Belinda, het valt me ook nog steeds enorm zwaar (dat merk je wel) zelfs na bijna 1 jaar verder te zijn zonder ook maar enig contact.Ik was gewoon genoodzaakt en had absoluut geen keus meer anders had ik hier zelf niet zo rustig meer gezeten. Met alle pijn in mijn hart helaas
Allemaal enorm veel suc6 met alle moeilijke emoties/keuzes want het is enorm moeilijk om niet toch een beetje mee te rijden in die enorme achtbaan waarin de BL zit (je wil immers ook zo graag weer die geweldige ups samen kunnen voelen en op tijd weer afstand nemen voor die downs:-P)

Jongen uit Brabant
(4709) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 16:15:00
In mijn laatste post bedoelde ik natuurlijk juffie in plaats van petra toen ik het had over de ex die al een tijdje bij een ander meisje inwoont..
(4710) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-10 23:17:00
Hallo allemaal,

Met veel interesse lees ik dagelijks de berichten hier. Fijn om elkaars gevoelens, meningen, ideen en ervaringen te delen.

Mijn vriend en ik zijn inmiddels anderhalve week samen. Het lijkt alweer veel langer, hoe dit komt weet ik niet precies. We zien elkaar veel minder dan voorheen. Voor mij is dat prima. Ik moet wel wennen aan het feit dat hij met grote regelmaat onbereikbaar is en soms echt geen ruimte voor mij lijkt te hebben. Neemt niet op, beantwoord geen of heel laat de mail of app en laat uit zichzelf niets of weinig horen. Dit hoort bij hem en hier zal ik mee om moeten leren gaan.

Het contact dat wij nu hebben is heel fijn. Een roze wolk kan ik het niet noemen. Maar wel dat ik het super fijn vind om hem om mij heen te hebben.

Als ik eerlijk ben denk ik dat wij op deze manier best een leuke relatie kunnen hebben. We laten elkaar vrij, bespreken heel veel, en we genieten beide van elkaar.

Op dit moment ben ik zelf heel benieuwd wanneer de eerste splitting zal zijn. Ik vermoed door een mis communicatie, want die heb ik met niemand zo vaak als met hem. Hij zit zo anders dan anders in elkaar... :-) bv dat ik denk dat we af hebben gesproken, maar hij bv een bepaalde bevestiging van mij niet heeft gehad en daardoor dacht dat de afspraak niet door zou gaan. Dit soort situaties heb ik echt vaak met hem....


Ik wens iedereen een heerlijk weekend toe.

Groetjes,
Petra
(4712) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 09:49:00
Dag iedereen,

Kijk uit naar al jullie reacties ;-) hoe herkenbaar..bij mij was er terug een opening in het begin van de week, na een maand hem positief benaderen durfde hij weer een heel klein beetje aan 'ons' denken..

Ik vertrek met een vriendin om te gaan shoppen en plots 5 mails na elkaar..er moest iets gebeurd zijn..idd hij had mij gedeblokkeerd op fb en is zoek gegaan, hij heeft 1 reactie gevonden van mij op een vriend van mij die hem niet aanstaat en heeft op basis daarvan weer ALLES opgeblazen nu :( weer keiharde verwijten, dat ik date met iemand anders, dat ik een leugenaar ben, dat hij mij nog maar eens vertrouwd heeft en dat ik zijn vertrouwen niet waard ben, dat IK alles kapot maak en dat ik hem nu voorgoed kwijt ben..

1 stomme reactie, terwijl hij al 1maand inwoont bij een vriendin..pfffff..hij heeft helemaal geen vertrouwen in mij noch in onze relatie, noch in mijn liefde, tijdens onze relatie ook al op zoek naar 'spoken' die er niet zijn..wantrouwen alom :(( hoe overtuig je zo iemand dat je ze graag ziet?? Ik weet het niet meer..

Dat verwondert mij van Petra dat jullie het zo langzaam aan kunnen doen, een BL heeft toch extreme verlatingsangst? Als wij terug samen kwamen vroeger en ik vroeg wat ruimte en tijd, dan kon dit nooit, all the way of niks..zwart of wit..geen tussenzone..

Is dat wantrouwen bij de rest ook zooooo groot? Dat is zo zwaar, ik heb nog nooit iemand zo graag gezien en er zo veel voor gedaan en ik word constant in twijfel getrokken :( en verweten voor wie ik NIET ben..

Heb hem nog 1mail terug gestuurd, dat ik er altijd ben voor hem, dat er niemand anders is maar dat ik niet meer meega in zijn negatieve spiraal, noch in zijn verwijten..daarna nog 4 mails met harde verwijten gehad en de laatste was..ALLES IS VOORGOED VOORBIJ ALLES AAN JEZELF TE DANKEN..bye..

Heb niet meer gereageerd op niks, pffff, zo zwaar, ik doe niks anders dan aan hem denken en hem missen maar ben ten einde raad..ik laat het even zo, hoe moeilijk het ook is, ik zou het liefst in mijn auto springen en hem gaan halen..

Juffie.
(4713) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 10:28:00
hallo,

ik ben een Belg, 44 jaar en ik ben 6,5 jaar samen geweest met een BL. Sedert augustus is het gedaan, ze heeft me voor een 'keuze' gezet : bij haar gaan wonen of het einde van de relatie. Geografisch was het niet evident, we wonen op 200 km van elkaar, hebben elkaar leren kennen op het werk in Brussel, zij is van het franstalig gedeelte, ik van het nederlandstalig deel van het land. Ik ben gescheiden om een relatie met haar te beginnen, heb 2 kinderen, dochter van 16 zoon van 11. De 2 eerste jaren waren inderdaad de hemel, de volgende waren trap per trap een beetje afdalen naar de hel. Ik ben er volledig aan kapot gegaan, in december heb ik op de sporen gestaan om te wachten tot er een trein kwam (iemand heeft me op tijd komen halen). Ondertussen bij een psy geweest die gezien heeft hoe uitgeput, gekwetst, leeg, en zonder enig zelfvertrouwen, volledig afhankelijk, zelfs bijna verslaafd geworden was aan haar. Ik heb alle boeken die op de site staan gelezen, volg dit forum al een hele tijd, af en toe is het heel confronterend hoe gelijk de situaties en reacties zijn (vooral bij de teksten van ijsbeer) ik heb nu een appartement gekocht waar ik opgegroeid ben, omdat mijn kinderen dan ook meer bij me kunnen zijn. Zij waren de grootste reden waarom ik niet wilde gaan samenwonen met haar, en mijn kinderen bij haar af en toe, dat ging, maar echt als gezin samen dat ging te moeilijk worden.
Alles wat ik hier lees maakt me iedere keer verdrietig, ik zie haar doodgraag, maar ze heeft me kapot gemaakt, en ze wist het ook. Daarom zei ze, net als bij ijsbeer, dat ik een andere vrouw moet zoeken, die me op een normale manier graag zal zien, zonder voorwaarden, eisen, ze zegt dat ik iemand verdien die veel beter is dan haar, en dat ik haar moet vergeten en een volledig nieuw leven beginnen. pfff is niet evident nadat ze je bijna 7 jaar volledig afhankelijk van haar gemaakt heeft, bijna een drugs, zonder haar ging het niet. We hebben heel toffe momenten, dagen ja zelfs weken gehad, maar die werden telkens ooit weer eens verstoord door haar BL.
Extreme verwachtingen, onrealistische standpunten, alcoholmisbruik, haar armen kapotsnijden, ze heeft ook een 5-tal trauma's meegemaakt in haar jonge leven, misbruikt door haar stiefvader, dit werd niet erkend door haar familie, een broer verloren, 5 jaar geleden haar moeder verloren, allemaal grote klappen. Na het overlijden van haar moeder heb ik haar beloofd om haar nooit in de steek te laten, abandonner, dat is haar grootste vrees altijd. Ik woonde gemiddeld 4 dagen per week bij haar en 3 dagen aan de kust bij mij kinderen. Iedere als ik vertrok was het voor haar alsof ik haar achterliet, dat besef ik nu, bij iedere discussie dat ze mijn kinderen beledigde, ze waren dik, slecht opgevoed,.... mijn zoon at als een varken..
ging ik weg en zei dat het gedaan was tussen ons als ze dat ooit nog een keer zei en toch kwam het er iedere keer weer van. De laatste keer dat ik zei dat het uit was tussen ons, heeft ze besloten om er echt een einde aan te maken, om haar zelf te beschermen. Nu weet ik dat ik dat niet iedere mocht zeggen dat het gedaan was, ik had gewoon moeten tijd vragen en haar de tijd geven om te kalmeren, maar toen kon ik dat nog niet genoeg relativeren. Ik heb alles gegeven van mezelf, financieel, emotioneel, mijn vriendinkring verwaarloosd, ik heb wel haar familie en vrienden leren kennen, en werd er heel hartelijk ontvangen. Als je in zo'n relatie zit besef je niet dat je constant je grenzen verlegt en altijd maar meer en meer toegeeft om haar maar niet boos te maken. walking on egg shells. Ik heb meer afgezien in die 6 jaar dan in de 17 jaar huwelijk daarvoor. Ze had voor ieder van haar vorige partners een plausibele uitleg waarom het verkeerd was gelopen. In die 6 jaar heeft ze verschillende psychologen gehad, geen enkele heeft ooit het woord borderline uitgesproken. De laatse stelde wel een emdr therapie voor, heb dit opgezocht, en dit bleek toch ook een 'behandeling' voor BL te zijn. Heb de indruk dat veel psychologen vooral aan de financile kant denken en vooral de BL niet willen tegenspreken of kwaad maken met de schrik dat ze niet meer terugkomt.
Ze is 4 keer geweest en dan opnieuw gestopt, te ver, te duur, altijd wel iets als reden.
Ik heb haar sedert december niet meer gezien, af en toe via facebook of de telefoon tot ze dan weer vindt dat het 'malsain' is, niet juist dat ik nog zoveel contact zoek en dan stopt het weer voor een aantal weken. Het probleem is dat ik met een paar vrienden en familie van haar nog contact heb omdat die mensen me erg appreciren. Ik ben er altijd welkom, op 10 mei bv, ben ik uitgenodigd voor een trouwfeest van haar buren, en nu heeft ze vorige week op facebook gezet dat ik beter niet zou komen want dat ik mij daar niet op mijn gemak zal voelen en dat ik beter geen contact meer zoek met haar vrienden en familie want dat dat niet goed is voor mij.
Ik heb daar helemaal geen last mee, in het begin was het inderdaad een poging om iets over haar te weten te komen, maar nu wil ik gewoon die mensen zien, en heb ik ingezien dat zij degene is die er niet klaar voor is, want net als bij ijsbeer is de enige optie voor haar mij niet zien, als ik voor haar deur zou staan zou ze heel anders reageren, eerst afstandelijk en koel, maar na 2 dagen zou ze al heel anders zijn. Op een begrafenis waar ik in oktober naartoe ging, is ze ook naar me toegekomen en 'mocht' ik bij haar blijven slapen. Ze had gedronken en het was een moeilijk moment.... en ze kan niet allleen zijn. Het hangt nu af van de buurvrouw als ik zal gaan of niet, maar uiteindelijk moet zij de gevolgen dragen van haar beslissing en als de mensen in haar entourage mij nog willen zien dan is dat jammer voor haar. Zolang ik daar niet ben kan ze best alles uitleggen en vertellen hoe zij de situatie ziet, maar een confrontatie met een derde persoon erbij om alles te bepraten en een objectieve mening erbij te hebben dat ziet ze nooit zitten, omdat ze weet dat ze dan voor sommige dingen in het ongelijk zal gesteld worden en dat kan ze niet hebben.
Ze heeft een dochter van 7 die nu ook al dikwijls op eenzelfde manier reageert als zij, overdreven emotioneel, maar dat is volgens haar omdat ze altijd moe is. In discussies heb ik al een paar keer het woord borderline laten vallen, maar ik ben de persoon die ziek is, die hulp nodig heeft, ik ben niet normaal want ik heb niets over voor onze relatie....
Het lezen, schrijven en praten met andere mensen helpt, maar uiteindelijk blijft ze in je diepste gevoelens aanwezig, mijn psycholoog heeft mij ook doen inzien dat ik een probleem heb met onderschatting van mezelf en het idee dat ik nooit genoeg doe voor iemand (probleem uit het verleden) dus de ideale partner voor een BL voor wie je nooit genoeg kan doen. Zeer uitputtend echter tot op de rand van een depressie en inzinking. Gelukkig waren mijn kinderen er nog, anders liep ik hier niet meer rond.
Ik ben nog altijd niet over haar, want bij iedere vrouw waarmee ik praat is 1 van de eerste dingen die ik zeg : ik moet nog niet aan een nieuwe relatie beginnen want de dag dat ze belt dat het niet gaat sta ik direct weer voor haar deur. Het is erg om te constateren van mezelf dat ik nog altijd zo reageer maar ik ga alweer weg met andere mensen en heb al terug plezier in het leven.
Een hele boterham mijn tekst, en niet altijd duidelijk misschien, ik verontschuldig me voor de niet ordentelijke tekst, de vergelijking met de situatie van ijsbeer, dit is niet persoonlijk maar ik herken mezelf in bijna 95% van de dingen die je schrijft, is heel raar om te constateren dat iemand anders op zoveel kilometers afstand bijna hetzelfde meemaakt.

Ik ben er, net zoals bijna iedereen, nog niet over, iemand zo graag zien en dan die liefde niet meer mogen geven of tonen is heel hard, en de hoop die zal er altijd blijven, ze is nu 38, en ik mis haar enorm. Maar het is haar keuze ook al wil ze eigenlijk het omgekeerde, we zouden op alle vlakken een mooi leven kunnen leiden, mijn enige voorwaarde is dat ze zelf beseft dat ze ziek is, dat ze zich op lange termijn laat behandelen voor BL en voor het alcoholprobleem en dan wil ik mij volledig voor onze relatie geven, maar zonder deze 2 dingen laat ik mezelf niet meer toe om te herbeginnen, ik heb nog teveel mooie dagen en dingen tegoed in het leven om het zelfbewust allemaal te vergooien voor haar. Dat doe ik niet meer.

Bedankt dat ik dit hier alllemaal mocht schrijven, alleen dat al helpt,
veel moed voor iedereen en jezelf niet vergeten anders lukt het nooit.
mgv
de belg
(4714) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 16:00:00
Hoi Juffie,

Wij vonden het in de eerste 11 maanden van onze relatie ook erg moeilijk om zonder elkaar te zijn. Hij kwam dagelijks naar mij toe en kwam nog amper in zijn eigen woning, Maar als het steeds mis gaat, ga je toch naar een weg zoeken die voor beide goed is.

Onze ratio helpt ons, niet te vaak samen want dan gaat het mis. Bovendien zijn we ook voorzichtig, beide doen we ons best om elkaar niet te kwetsen of pijn te doen. De mooie momenten proberen we te delen, belangrijke gesprekken over onze persoonlijkheden worden gevoerd en verder even niets.

Wij weten inmiddels wat we aan elkaar hebben en wat we graag samen willen delen. Is zeker geen gemiddelde relatie... Maar voor nu vind ik het prima.

Groetjes,
Petra
(4716) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 16:37:00
Hoi Belinda (maar misschien ook andere ervaringsdeskundigen),

Ik spreek je even direct toe, want net als anderen probeer ik te begrijpen. Je geeft terecht aan dat niet iedereen gelijk is dus een direct advies verwacht ik niet, maar een gedachtegang zou wellicht wel wat inzichten bij mij brengen. Zoals eerder gezegd kan ik niet vertellen of mijn (ex) partner borderline heeft of niet, want ben geen psych maar er zijn wel kenmerken. Dit heeft ze zelf ook onderkend en ze is bij een therapeut bezig. Hoe het daar nu gaat weet ik niet want heb nu twee+ weken geen direct fysiek contact gehad en dus niet er over gesproken.

Het geval is dat mijn vriendin mij wel hele diepe persoonlijke gevoelens (van bps) verteld wanneer we samen zijn en erg diepe gesprekken hebben, hierin geeft ze ook aan dat ik veel voor haar beteken (terwijl dit enkele weken geleden pijn was bij het zien van mij, ik had haar pijn gedaan door afwijzing (?)). Ze geeft daarna aan dat er zoveel kapot is dat ze mij ondanks de gevoelens niet meer ziet als partner. Een paar tellen later is het weer zo dat ik haar heb afgewezen in verschillende momenten en dus pijn doe. Daarna dat het in haar hoofd nu net een olieveld is waar ze in moet zwemmen en het allemaal niet meer weet.

Na afloop geeft ze aan dat we een goed gesprek hebben gehad.

Dus ik denk positief, ik vraag haar een week later om weer eens met elkaar af te spreken mede omdat het de vorige keer zo goed voelde voor ons beide. Wil ze dat niet meer en wil ze afstand. Zeker niet meer over haar persoontje praten. Dit is al een paar keer gebeurd en als ik een paar weken verder ben begint ze zelf weer over haar eigen gevoelens. Dus wel een beroep doen op mij, maar later niet meer willen. Een soort van aantrekken en afstoten. Het duurde de laatste keer wel een paar dagen voordat ze reageert.

Vraag is uiteindelijk; Wat wil iemand met bps (kenmerken) dan.
Moet ik haar weer eens vragen of ze iets wil afspreken om dingen te bespreken, zodat ik het deksel op de neus krijg? Of moet ik maar ophouden en weer afwachten totdat ze komt. Moet ik haar de ruimte geven of laten blijken dat ik nog veel om haar geef en haar wil ondersteunen wanneer ze dat nodig heeft.
Of is het zover dat ze helemaal niet meer om mij geeft en me het liefst wel kwijt is...

Groeten Fries
(4717) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 17:25:00
Beste Belg,

Allereerst welkom hier! Dat was een goede binnenkomer, jouw lange verhaal.
Ik zie overeenkomsten er in zoals jij zelf ook aangeeft in mijn verhaal te zien.
Toch 'mis' ik een stuk inzicht, misschien dat ik je dat hier aan kan geven. Met elk bericht hier groei je, de inzichten van anderen of de strubbelingen van anderen leggen steeds weer een stukje van de puzzel neer. Of ie ooit compleet zal worden?! Geen idee. Maar immers: het gaat niet om het doel maar om de reis er naartoe.

Allereerst, jouw ex vriendin valt in de categorie: slecht functionerend conventioneel persoon met BPS. Ze heeft geen zicht op zichzelf, een laag zelfbeeld, neemt geen verantwoordelijkheid voor haar functioneren en haar daden, uit zich naar buiten toe, zoekt ruzie, uit haar angsten, automutileert (snijden/verwonden), dreigt met zichzelf iets aan te doen en heeft verslavingsproblematiek. Kortom de slecht functionerende conventionele BL'er.
Genoeg info hierover te vinden, het internet staat er vol van, dus daar ga ik niet verder op in.

Zodra jij de keuze maakte om een aantal dagen haar te verlaten, werden jouw kinderen uitgemaakt voor van alles wat niet mooi was en reageerde jij daar op door jouw grens aan te geven. Heel goed, maar niet functioneel, uiteindelijk is de relatie nu daardoor verbroken.
Wat ik mis is jouw inzicht (ook nu achteraf) m.b.t. dit 'spel' door haar gespeeld.
Op het moment dat het weer zover was dat jij zou gaan vertrekken kwam haar grootste angst naar boven (abandonner). Zij verwoordde dit door de reden waarom jij weg zou gaan bij haar , je kinderen, uit te maken voor alles wat maar lelijk was. Zie je / zag je niet in dat zij hen al concurrenten zag? Zij namen de aandacht weg die jij voor haar had op dat moment. Zij zag ze niet als kinderen die ook aandacht van hun vader nodig hebben maar als regelrechte concurrenten!
Zij stalen jou van haar af! En daarom uitte ze zich dan ook zo negatief.
Toch is dit niet gericht op jouw kinderen: ze zou iedereen die tijd en aandacht van jou claimde pp dezelfde manier beschreven hebben. Vrienden, vriendinnen, ouders, familieleden, je baas, collega's noem maar op. Iedereen waar jij tijd mee door zou gaan brengen die haar minder tijd en aandacht zou gaan opleveren...
Eigenlijk zei ze: 'Laat mij niet in de steek', ze uitte het alleen andersom, precies waarop veel slecht functionerende conventionele mensen met BPS doen. Verdriet en radeloosheid maskeren door boosheid naar buiten toe. Vanbinnen doodsbang, maar alles liever dan te laten zien wat er binnen in je speelt.

Daarbij maak je de grote fout die veel mensen op dit forum nastreven: zij maakt de problemen, dus zij MOET veranderen. Een totaal nutteloze manier van omgaan met BPS. Ga er maar van uit dat zeker de slecht functionerende conventionele BL'er niet zal veranderen. En zeker niet onder druk van jou als partner, of omdat JIJ dat wilt. Mensen zonder BPS zijn al niet te veranderen, dus waarom denkt iedereen dat hij de BL'er waar hij een relatie mee heeft moet 'redden' door verandering?

Het heeft ongeveer dezelfde slagingskans om als spookrijder op de snelweg iedereen jouw kant op te laten rijden, omdat jij vind dat dat beter is. Hoe schat je zelf je kansen in? Je gaat frontaal botsen. Waarom? Omdat BPS een al jaren ingesleten manier van omgaan met problematiek is. Een diep gewortelde coping strategie en er is geen andere voorhanden.
Zie het in je eigen manier van omgaan met autorijden. Als je in Belgie je rijbewijs hebt dan kun je omgaan met andere verkeersdeelnemers. Je weet wat er van je verwacht wordt.
Maar als we je nou alle regels en wetten en verkeersborden eens zouden kunnen laten vergeten en je dan aan het verkeer zou moeten deelnemen, hoeveel angst zou je hebben? Hoe snel zou het fout gaan? Neem een persoon met BPS zijn BPS af en er blijft niets van hem of haar over.
Dat kan niet ineens veranderen daar gaat heel veel tijd overheen. Tijd om op nieuw te leren functioneren, te wennen aan andere manieren van omgaan met angsten en problemen, met gevoelens. Een geheel nieuw persoon te worden, en nog veel belangrijker: vrede met jezelf te hebben, iemand te kunnen en mgen zijn van jezelf.
Zie je nu in waarom dat een probleem is en zeker geen oplossing!
Wil je wat van je relatie maken met een partner met BPS dan zul JIJ moeten veranderen. Dan zul JIJ moeten leren met deze persoonlijkheids stoornis om te gaan. Verander de wereld, begin bij jezelf! En dat op micro niveau. Je zult je moeten wapenen om liefdevol om te gaan met de afwijzingen die je naar je hoofd krijgt, want het is niet een kwestie van of ze komen, maar wanneer ze komen. Zelfs als je partner aan zichzelf gaat werken is BPS hardnekkig. Het is geen knop die je om kunt zetten, het is een heel geleidelijke verandering met terugvallen (en weer opstaan).
Maar verandering komt niet anders dan door intrinsieke (van binnenuit de persoon) montivatie. Hou er rekening mee dat het heel moeilijk is om ingesleten patronen te doorbreken. Voor ons niet BL'ers al een hele opgave, laat staan voor iemand met BPS. Wij zien de wereld heel anders dan zij. Daar regeert angst en leegte, die wij niet kennen.

Bij veel mensen op het forum zie ik nog heel veel boosheid. Boos is soms een understatement hier. Kwaad, ziedend op hun ex partner met BPS voor wat hij of zij heb heeft aangedaan. Zo ook bij jou. Je zegt zelf: 'Ze heeft me kapot gemaakt en ze wist het ook'.
Laat die boosheid maar varen: ZE WIST HET NIET!
Geloof me, ik ben zelf op dezelfde manier behandeld en ook ik heb altijd gedacht dat het op de persoon gespeeld was. Keihard iemand de grond in trappen als persoon, dt is wat Borderliners doen! Wat ben ik kwaad geweest op haar, en zo heb ik ook gereageerd de laatste keer dat zij het uit maakte. Ik wist zeker dat het puur was om mij te kwetsen, te raken waar ze maar kon, zo hard als maar mogelijk. Dus ik raakte haar ook zo hard als maar mogelijk terug! Je zult voelen wat je aangericht hebt, terwijl ik er altijd voor je was en grenzeloos van je hield.
En achteraf leerde ik dat het HELEMAAL NIET op de persoon gespeeld is. Sterker nog, ze heeft wel eens gezegd na een splitsing: Ik doe dat niet om jou te kwetsen. Maar in mijn/onze BL vrije wereld bestaat dat niet. Als je iemand z kwetst doe je dat om
iemand te raken, te vernederen, kapot te maken, af te branden tot de grond aan toe.
Wist ik veel dat er in de wereld van de Borderline Persoonlijkheids Stoornis hele andere wetten en regels bestaan. Dat het helemaal niet vergelijkbaar is met onze oorzaak en gevolg regels.

Luister en huiver:
HET IS NIET OP JOUW PERSOONLIJK GERICHT.
Het is gericht op degene die het dichtst bij ze staat, niet op jou als persoon maar op jouw ROL op dat moment.JIJ als persoon hebt er geen aandeel in. Je bent op dat moment degene die het dichtst bij staat en dus het grootste verlies oplevert als je partner met BPS je kwijt raakt. En dat is de angst die in hen zit. Je hoeft geen signalen hebben afgegeven waardoor de angst opgekomen is. Zelfs dat niet eens. Maar jij bent wel de bliksemafleider. Omdat jij in de ROL van PARTNER het dichtste bij staat.
Tuurlijk zeg je: alles wordt tegen me gebruikt, dus hoezo niet op mij gericht persoonlijk...
Als het op jouw persoonlijk gericht zou zijn dan zou de volgende nieuwe PARTNER een goede slagingskans hebben om wl met haar een leuke relatie op te bouwen.
Wat denk je zelf hoe ze met haar nieuwe partner om zal gaan? Het is de stoornis die regeert, ongeacht wie je in de rol van PARTNER zet. Of hij nou Henk, Kees of Harry heet, ieder die in de rol van haar partner terecht komt zal op dezelfde manier worden behandeld.
Zie je nu de logica van NIET OP DE PERSOON GERICHT. Zie je ook dat alleen iemand die zich staande kan houden t.a.v. Het Borderline gedrag alleen maar een relatie kan hebben die iets voor beiden oplevert. Waarom VERANDERING bij jou vandaan zou moeten komen?!

Ik doel met verandering niet op: het de persoon of partner met BPS proberen het naar de zin te maken door op eieren te gaan lopen. Dat is jezelf slopen. Ik doel op jezelf wapenen tegen het destructieve gedrag. Er liefdevol mee om te kunnen gaan. De eerste stap is accepteren dat het noet persoonlijk op je gericht is. Dan leren hoe je er mee om gaat nu het je niet meer persoonlijk raakt. Het is slechts vervelend, de afstand die er gecreerd wordt, niet pijnlijk meer. Je wwet nu immers dat het omgekeerde bedoeld wordt. Binnen in je partner met BPS broeit het. Gaat ziwel angst als leegte opspelen en dat is z eng voor hen. Alsof je in een afgrond staart en je er langzaam in geduwd wordt en alles wat je probeert brengt je alleen maar dichter bij het moment dat je naar beneden zult storten. Snap je nu het gevoel van angst en leegte? En waarom er op dat moment niet rustig op gereageerd kan worden door je partner met BPS.
Als je volmondig 'Ja' kunt zeggen dan begin je nu te begrijpen wat het is om BPS te hebben. Voor 10% maar pas, terwijl jij dacht dat je het nu wel snapte...
Snap je dan ook dat JIJ dat niet kunt veranderen, iemand met BPS niet knt redden ook al zou je het ng zo graag willen... Stop met redden, ga aan jezelf werken! Dat heeft resultaat.

Ga zeker naar die trouwerij, overigens. Als zij we niet mee im jan gaan je te zien heeft zij een probleem, niet jij. Leg het probleem daar waar het hoort: bij haar.
Haar keuze is geen echte keuze, het is een soort tunnelvisie, veroorzaakt door haar BPS.
Hierdoor ziet ze zwart wit: of ze is je partner in een relatie n de enige andere keus is dat ze het niet is. Bekend is het verhaal van de goed functionerende vrouw met BPS die op haar werk nieuwe taken erbij kreeg. Voordat haar baas haar deze taken toebedeelde was ze in haar element op haar werk, leuke collega's een goed salaris en een fijne werkplek. Toen haar werk haar door de extra taken boven het hoofd begon te stijgen zag ze maar 1 uitweg: ontslag nemen.
Nooit heeft ze bedacht dat ze er ook over kon praten met haar baas, dat deze een goede kracht niet kwijt wilde en dus rekening met haar wensen zou willen houden en wellicht haar takenpakket zou aanpassen. Ze ging gewoon op zoek naar een nieuwe baan en vertelde dat haar oude baas een enorme klootzak was die haar werkplezier vergalt had.
Snap je nu hoe deze keus gemaakt is en dat het helemaal eigenlijk geen keuze is, maar een nooduitgang!!

Ook de uitspraken dat je iemand anders moet zoeken die jou wel gelukkig maakt is de omgekeerde wereld. Vanuit haar leegte en angst en schaamte (vergeet die zeker niet) vind ze niet jou, maar zichzelf niet de moeite waard! Niet jij moet een ander zoeken, zij is het niet waard om jouw partner te zijn, dt voelt ze vanbinnen. Ze heeft pijn en verdriet en schaamt zich voor haar gedrag naar jou toe. Ze wil het liefst bevestiging dat jij voor haar kiest, daar haalt ze weer even een positief zelfbeeld uit: jij kiest voor haar dus dan moet ze wel bijzonder zijn, iets waard zijn. Dt vilt weer een stukje leegte en tempert weer even een stukje angst om verlaten te worden.
Leer de signalen herkennen! Ga er liefdevol mee om. Maar bewaak je eigen grenzen!

Heb ik je nu wat op het goede spoor gezet? Ik hoop het, dat is mijn insteek, ik schrijf hier niet om anderen af te zeiken. Immers ik heb ook mijn 'fouten' gemaakt. Maar veel geleerd in het half jaar dat ik haar kwijt ben. Ik durft te zeggen dat ik mij relatie nu opnieuw aan zou kunnen, mits ik blijf evolueren in mijn kennis over BPS. Mijn grenzen heb ik altijd al aangegeven, zij het op de verkeerde manier. Racoon zingt in het mooie liedje Oceaan:

Er is verrekte veel te zeggen
En te liegen nog veel meer
Heel veel bagger bloot te leggen
Al doet het graven nog zon zeer
IK BEN EEN EIKEL, MAAR IK LEER...

Die eikel ben ik geweest.
Tot ik leerde.

IJsbeer.
(4719) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 23:17:00
hallo,

bedankt voor je uitgebreide uitleg en visie, achteraf nu inderdaad ben ik het meeste van wat je zegt zo beginnen inzien, maar het is te laat nu. Ik heb dit ook geschreven naar haar in brieven van 10 tot 12 bladzijden lang, dat ik het nu anders zag, dat ik toch degene ben die haar het beste kan inschatten en die haar het meeste begrijpt van al de partners die ze al heeft gehad. Denk wel dat ze dat beseft, maar het feit dat ze niet wil dat ik naar die trouw ga is omdat zij dat niet zal aankunnen denk ik. Het is makkelijker als ze niet met mij geconfronteerd wordt op geen enkele manier voor haar, als ze oppervlakkig met mensen kan omgaan die geen echte emoties bij haar losmaken, waarbij de muur die ze om zich heen heeft gezet stand houd, ik ben er af en toe in geslaagd om een paar stenen los te maken in die muur, zodat ze een paar keer echt haar zelf heeft durven zijn bij mij, achteraf beschreef ze dat als naeiviteit van haar kant omdat ze een moment durfde gelukkig zijn met mij. Ik moet nog veel leren maar voortdurend afgewezen worden, zelfs als dit betekend dat ze vraagt om hulp en om bij haar te zijn is niet evident als motivatie om verder te hopen dat het weer goed komt. Soms heb ik schrik dat we teveel van hen houden en dat we te ver gaan in het alles toewijzen aan BPS en dat al ze zegt dat het nooit meer goed komt het ook zo is. Ik heb alles begrepen van je uitleg, echt waar, maar ik ben gewoon eerlijk en tot in zekere mate radeloos. Ik weet dat mijn reacties moeten veranderen maar de lijn tussen op eieren lopen en toegeven en juist reageren en je eigen grenzen stellen is niet evident om te bepalen vind ik, maar ze is het meer dan waard dat is zeker, ik ken haar van haar mooiste kant ook en dan is ze mijn droomvrouw.
bedankt voor je reactie echt waar
de belg
(4721) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-11 23:45:00
Hallo lieve mensen,

Allereerst bedankt voor al jullie reacties, wat mij veel steun en begrip heeft geboden voor mijn "borderliner". Ik zou graag met jullie mee gaan praten hierover, ik ben ieder geval begonnen met het lezen van een groot deel van de verhalen alhier (juffie, exile,ijsbeer, belinda, jongen uit brabant etc).

Ik zal proberen zo kort mogelijk mijn verhaal te schetsen, om het leesbaar te houden, wat waarschijnlijk toch niet lukt

Ongeveer 8 maanden geleden viel ik voor een nieuwe collega op mijn werk, bloedmooie vrouw, en uiteraard zoals BL'ers kunnen zijn,
betoverend in alles, het klikte direct. Ik zat op dat moment zelf nog in een relatie die al bijna dood was en raakte met mijn BL'er daarover al snel de praat,
ik vertelde haar dat ik bezig was een plekje voor mijzelf te vinden. Mijn toenmalige partner kwam er achter dat ik gevoelens kreeg voor een andere vrouw
en in goed overleg besloten we dat ik elders zou gaan wonen (we hadden samen een huis en getrouwd). We zijn zonder ruzie en met wederzijds respect
uit elkaar gegaan, er was helaas voor ons teveel gebeurt en we zijn daardoor meer hele goede vrienden geworden dan geliefden. Mijn BL'er wist dit al vanaf
dag 1, en besloot een maand later toch met mij in zee te gaan. Uiteraard waren de eerste weken zoals ik al benoemde betoverend. Na 3 weken diende het
eerste scheurtje zich aan, nadat ik had beloofd haar nog in de avond terug te bellen en dit " vergat" omdat ik onverwacht een skype gesprek kreeg met een
goede oude vriend, die zonder dat ik het wist in het buitenland was gaan wonen. Dit was voor haar reden om het direct uit te maken en de volgende dag trof
ik op het werk een robot aan die ijskoud op mij reageerde. Ik had dezelfde dag een sollicitatie gesprek (wat zij wist) maar ik was enorm van slag en het gesprek
mislukte. Na veel praten draaide ze de volgende dag weer bij. Zij voelde zich matig schuldig voor het falen van mijn sollicitatiegesprek.

Enkele dagen later
werden we zielsgelukkig wakker en ging ik naar beneden om ontbijt te maken voor ons. 10 minuten later kwam zij naar beneden, als compleet ander mens.
Ik wil nu direct hier weg, hoe laat gaat de trein? Jij houdt er een dubbele agenda op na Specifieker wilde zij niet zijn. Ik snapte
er niets vanEr bleven maar oppervlakkige beschuldigingen komen zonder dat ze wilde vertellen wat nu precies het probleem was. Uiteindelijk kwam na
1,5 uur (!!) praten en praten en praten de aap uit de mouw. Ze had op mijn telefoon een berichtje gezien van een oude ex van mij (die woont nota bene in het
buitenland en het berichtje was vrij inhoudsloos ), en daarmee stond voor haar vast dat ik vreemd ging. Als brugman moest ik haar overtuigen dat er niets aan
de hand was en dat ik gewoon af en toe contact had, puur uit vriendschappelijk oogpunt. Een paar dagen later was het weer raak, ditmaal was het feit dat ik nog
contacten onderhield met mijn recente ex weer een reden om mij ernstig in twijfel te trekken. Wederom trachtte ik als brugman uit te leggen dat ik contacten MOEST
onderhouden ivm de scheiding en het feit dat wij samen nog een koophuis hadden. Daarnaast had ik gelukkig geen vechtscheiding en polste ik af en toe uit
enige bezorgdheid hoe het mijn ex verging. Maar mijn bl-er bleef volhouden dat ik diep in mijn hart terug wilde naar mijn ex. Dit was/is absoluut niet waar, ik was
(en ben) enorm gek op mijn bl-er. De volgende dag gaf zij uit zichzelf aan dat zij dacht dat zij verlatingsangst had. Ik erkende die gedachte en vond het inderdaad
erg passen bij haar gedrag. Daarna ging het een korte tijd weer even iets beter. Iets later was ik jarig, maar had gezien alle recente verwikkelingen met zowel
mijn ex als met mijn bl-er absoluut geen zin om het te vieren. Ik wist dat mijn familieleden langs wilde komen, doch vond het nog wat apart om mijn bl-er voor
te stellen (daarnaast uitte mijn bl-er ook meerdere malen zich ongemakkelijk daarbij te voelen). Dus ik gaf aan niets te gaan doen en wilde even alleen zijn.
Mijn bl-er zag het als een directe afwijzing, en wederom praatte ik als brugman, maar ik kon haar er maar niet van overtuigen dat ik die dag NIEMAND wilde zien.

De relatie ging verder, maar dit voorval kwam meerdere malen later weer ter discussie, ze kon het niet loslaten evenals het feit
dat zij mijn ex in haar gedachten ook niet meer los kon laten en telkens mij beschuldigde dat ik constant met haar aan het whatsappen was (dit was niet waar) en
dat ik stiekem haar terug wilde (ook niet waar). Zo duurde de relatie voort en begon ik een patroon te zien: Discussies > veel praten en steeds maar weer
proberen te overtuigen op allerlei manieren dat ik van HAAR hield > 48 uur normaal of zelfs betoverend mooi> discussies/ruzies.
We hadden een dag voor mijn verjaardag een reis geboekt, om er even uit te zijn, in de hoop dat dit zou helpen. We zouden eind oktober gaan. Doch nadat ze voor de
3e keer tijdens een ruzie had geschreeuwd dat ze absoluut niet meer meeging op vakantie (daarvoor al 2 maal op terug gekomen) hakte ik de knoop door en
gaf aan dat ik haar ook niet meer mee wilde hebben op deze manier. Deels uit principe en deels uit het feit dat ik haar te instabiel vond om samen ver te reizen.
Ik was ontzettend bang voor hevige ruzies ver weg van huis. Zij was nota bene de dag ervoor nog speciaal naar mijn woonplaats gekomen om een soort van excuus te
maken en te vertellen dat ze toch wel graag mee wilde op vakantie. Daarnaast zei ze dat ze op het werk aan een collegiale psychiater had gevraagd hoe om
te gaan met haar verlatingsangst. Ik kreeg hiervan weer hoop, dat ze toch inzag dat haar gedrag en wantrouwen niet klopte. Tevens heeft zij enkele NLP
(neuro- lingustisch programmeren) sessies gevolgd, maar werd ook wantrouwend richting haar therapeut, die haar waarschijnlijk direct door had, de therapeut was
mogelijk te goed .

Ik miste haar vreselijk tijdens de vakantie en bij terugkomst belde ik haar direct en ging snel naar haar toe. We hadden weer even mooie tijden, maar snel verzande
het weer in de oude discussies. Ze vond dat ik geheimzinnig deed met mijn telefoon, ze wilde precies weten met welke vrouwen ik contacten onderhield. Toen
mijn ex even uit beeld was, kregen we ruzie over een ander vrouwelijk persoon, een collega van het werk, die dezelfde opleiding had gedaan als ik, en daar
informatie over wilde hebben. Ze kon uit totaal nietszeggende zaken op mijn telefoon weer mij beschuldigen van dingenzo had ik nog een oud app-je op mijn iphone
die ik niet meer gebruikte, die filemeldingen gaf tussen bepaalde snelwegen. Mijn oude route, van toen ik nog met mijn ex was stond een aantal keer in de historie.
Hieruit maakte zij doodleuk op dat ik bij mijn ex geslapen had. En zo stonden we een keer na 2 betoverende mooie dagen voor een dichte deur bij mijn broer, waar ik ondertussen woonde,
omdat hij de sleutel binnen in het slot had laten zitten en vertelde ik haar een anekdote dat ik al eens eerder hem snachts uit zijn bed moest bellen om open te maken,
waar zij direct op reageerde om mij aan de tand te voelen wat ik zo laat nog op deed. Ik was met stomheid geslagen en probeerde haar nog te kalmeren, maar ook
te spiegelen: we hebben zulke prachtige liefdevolle dagen gehad, waarom moet je nu weer zo wantrouwend doen, er is NIETS aan de hand!! Tevergeefs

En zo kachelde de relatie langzaam in, totdat ik eind februari dit jaar de knoop doorhaktehet kon zo niet langer, ik was op, leeg, dood, ik kon de ruzies niet meer aan, ik
liep op mijn tenen, was angstig om naar haar toe te gaan of af te spreken. Ik voelde mij zo enorm onrechtvaardig behandeld. Ik had echt een soort burn-out.
Altijd maar weer dat wantrouwen, en gebaseerd op niets. We besloten nog een leuk weekend te maken, door enkele dagen naar Keulen te gaan en
daarna zouden we elkaar voor onbepaalde tijd met rust laten. Expliciet gaf ik aan dat ik koos tussen 2 kwaden: of doorgaan met ruzieen of de relatie voorlopig stoppen.
Zij was het hier mee eens had zichzelf ondertussen laten verwijzen door de huisarts naar NPI (specialist in persoonlijkheidsproblematiek). We hadden gelukkig nog
een aantal mooie dagen in Keulen en sloten die dag mooi en begripvol af. We zouden aanvankelijk contact houden, maar daar kwam zij na 2 dagen al weer op terug.
Ze wilde dat iemand volledig voor haar ging en anders helemaal niets. Ik gaf aan dat ik nu niet meer volledig kon gaan ervoor, en dus wilde zij het contact helemaal
verbreken.

2 maanden lang dacht ik elke dag aan haar en aanalles wat er gebeurd was, ontelbaar vaak moest ik mijzelf tegen houden om haar niet weer te bellen of om langs te gaan.
Rationeel kon ik nu gelukkig telkens besluiten dat er toch niets zou zijn veranderd, dat het even weer 2 dagen mooi kon zijn, maar daarna weer ellende. Meer en meer begon
ik in te zien dat ik eigenlijk niets fout had gedaan. Meer en meer begon ik op internet te zoeken naar verklaringen voor dit gedrag. Ik had altijd wel vermoedens van borderline,
maar dacht dat dit veel meer extreme kanten had. Zij had eigenlijk voornamelijk moeite met relaties. Zij had geen problemen met geld, gebruikte geen drugs (was er zelfs
bang voor), zover ik weet ging zij niet vreemd en ok, haar libido was heel hoog, maar voor mij niet uitzonderlijk. Ze wel ENORM zwart/wit in haar denken, echt niet normaal.
Enkele dagen geleden stuitte ik op de volgende, ongelofelijk informatieve website (@ beheerder, mag deze website?? http://bpdfamily.blogspot.nl/2010/12/leaving-person-with-borderline_28.html)
Deze site richte zich op de partner van de BL-er en heb was zo ongelofelijk herkenbaar en confronterend, dat ik na 2 maanden geen contact wederom instortteIk huilde als een klein
kind, bijna de hele nacht en kon niet meer slapen, terwijl ik hier nooit problemen mee heb. Voor mij was er geen twijfel meerZe is een borderliner. 2 dagen later belde ik haar op, met
deze informatie.ik kon niet meer, ik MOEST bellenIk huilde en gaf aan dat ik geen dag haar los heb kunnen laten en nog steeds van haar hield. Aanvankelijk reageerde ze iets koeltjes,
maar mijn huilen brak haar waarschijnlijk toch. Uiteindelijk duurde het gesprek 2 uur en was over het algemeen positief. We zouden weer af gaan sprekenDe volgende dag stuurde
zij mij een SMS Ik hou ook van jou. Ik reageerde dat het dan toch goed zou moeten komen, als 2 mensen echt van elkaar houden??? Daarna ging het beest weer in haar los, ze stuurde
terug: Nee, je houd nog van je ex en je hebt een blauwtje bij haar gelopen en daarom probeer je het weer bij mij
OH.MY..GODvanuits het niets.donderslag heldere hemelnoem t maar.SIndsdien probeer ik haar te antwoorden middels de tips en benaderingswijze van borderliners, maar
het lukt nog niet helaas.

Bedankt voor het lezen,
Man uit Flevoland.


Uitspraken van mijn bl-er:
- Sommige zaken doen mij echt in 1 keer afknappen op een persoon (kan iets kleins zijn)
- Ik zou liever zien dat jij meer houd van mij, dan ik van jou
- Jij moet mij als princes behandelen
- Jij hebt mooie woorden, je zegt wel dat je van mij houd, maar je daden zijn anders

Typisch:
- Ik kon haar alleen echt raken als ik fysiek emotioneel werd (huilen, extreem boos)
- Als ik vertelde hoeveel pijn haar wantrouwen mij deed, leek dit haar nooit echt te raken
- Zij heeft maar heel sporadisch half excuses aangeboden voor specifieke zaken
- De relatie werd naar haar hand gezet en moest op haar voorwaarden gaan. Wat ik wilde was niet heel relevant.
- Ze zorgde er voor dat ik enorm aan mijzelf ging twijfelen.
- Zij is enigkind en verlaten door haar vader op kleuterleeftijd. Moeder was voornamelijk met andere zaken bezig en verwaarloosde haar.
(4722) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-12 08:36:00
Hai allen, en in het bijzonder Fries,

Gisteravond thuis gekomen van een gezellig etentje, en daarna nog even jullie reacties gelezen. En ik blijf natuurlijk BL ;), en voel dan ook echt veel warmte. Dat jullie je zo willen verdiepen in iemand met BL doet me heel goed. Tegelijkertijd voel ik ook de wanhoop. De wanhoop die ik heb gezien bij ex-vriendjes. Want inmiddels ben ik zo gezond dat de diagnose BL niet meer gesteld zou worden (ik ben ook 40, dan is vaak de heftigste strijd gestreden), maar geloof me, tussen mijn 20 en 30 was ik een vreselijk heftige en meedogenloze tante in mijn relaties. Ik was echt geen haar beter dan het meisje waarover de jongen uit Brabant schrijft. Niet minder narcistisch ook, als je dat zo kan noemen. Eigenlijk is het gewoon zo dat je zo aan het overleven bent, dat er voor gevoelens van anderen simpelweg geen plek is.

Toen ik het bericht van Fries las, moest ik denken aan een situatie uit mijn heftigste tijd, waarin een schat van een jongen, die zijn hart geheel aan me verloren had, na een verschrikkelijke scene door mij gemaakt, met zijn handen in zijn haar, wanhopig, vroeg; maar wat wil je dan?
Misschien is dat wel het ergste wat je aan een BL 'in nood' kan vragen. Een BL, die 'in nood verkeert', weet namelijk niet wat hij of zij wil. Het is n grote warboel qua gevoelens en gedachten. Als BL-er heb je een leider nodig. Iemand die zegt; nu is het genoeg, als je normaal kan doen, dan ben ik er weer. (Liefdevol) grenzen stellen is absoluut noodzakelijk, anders ga je er (zoals je ook op de site kan lezen) aan onderdoor. Je moet de BL dus leiden, maar daarnaast zal de BL er alles aan doen om je niet te laten leiden, omdat ze graag de controle hebben. Het blijft dus allemaal heel moeilijk en tegenstrijdig. Het is een eeuwig zoeken. En idd; de ene keer is het zo, de andere keer weer zo. Omdat het gevoelsleven van een BL zo schommelt werkt een bepaalde aanpak soms wel, en dan weer niet. Er zijn een aantal dingen die je iig wel ter harte kan nemen; zoals IJsbeer schrijft; je moet niets, maar dan ook niets persoonlijk nemen, en zoals je zelf schrijft; bereid zijn de deksel op je neus te krijgen, iedere keer weer, en meestal totaal onverwachts. Daarnaast moet je bereid zijn 'alleen te leven', want een BL kan dus totaal contact niet altijd aan. Eigenlijk moet je dus gewoon van staal zijn :-)...

Natuurlijk is het wel zo dat de heftigheid van de stoornis bij een ieder verschillend is, en speelt karakter en leeftijd dus een rol. Sommige BL-ers zijn (in een bepaalde levensfase) gewoon te ingewikkeld om een relatie mee te hebben. Het blijft dus zoeken hoe het zit bij 'jouw BL', maar wat het belangrijkste is dat je je niet af vraagt wat de BL wil. Maar wat jij wilt (met / van de BL). Jijzelf bent het allerbelangrijkste. Als je dat uit het oog verliest, wordt het een drama, en niet alleen voor jouzelf, maar ook voor de BL.

Een heel fijn weekend allemaal!

ps: Petra; klinkt goed! Juffie; houd je taai!
(4723) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-12 11:17:00
Ha beste Belg,

Wat een heftig verhaal! Ik denk dat het stuk tekst wat ik vond over hoe het is als partner van een borderliners, voor jou zeker kan helpen! Zie de link in mijn uitgebreide verhaal hierboven...Sterkte en succes!

Man uit Flevoland
(4724) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-12 12:58:00
@de belg,
Toch jammer dat je het opgeeft. Ik zou sowieso naar die trouwerij gaan. Zij is daar ook maar 1 van de genodigden en klaarblijkelijk vinden de bruid en bruidegom het fijn dat jij er ook bij bent. Wat zij wel of niet aankan daar hoef jij niet voor te wijken. Dat is haar probleem waar zij maar mee om moet leren gaan. Maar ik denk dat het ook wel eens heel anders kan lopen dan jij denkt...

De lijn tussen liefdevol reageren en zelf niet gekwetst te raken is voor iedereen verschillend. Ook grenzen zijn voor iedereen verschillend, maar het is meer de manier waarop je het aangeeft. Probeer niet boos te reageren, ook al voelen de woorden en daden soms kwetsend, ze zijn er niet op gericht jou pijn te doen. Vergeet niet dat het haar persoonlijkheids stoornis is waar je mee te maken hebt. Daar heeft zij ook niet om gevraagd! Het is slechts een omgekeerde uiting van haar angst en onzekerheid op dat moment. Vraag haar bijvoorbeeld of ze bang is op dat moment. Spreek in 'goede tijden' met haar af wat je kunt betekenen op dat moment.
Mijn ex vriendin wilde graag vastgehouden worden en een knuffel bracht haar uit haar splitsing. Dan was de spanning er ineens vanaf en kwamen er tranen waar ze zich wel voor schaamde. Maar die schaamte slijt naarmate ze weet dat het zo goed is, dat ze geborgen is met haar gedrag en veilig is bij iemand die haar hiervoor niet (meer) veroordeelt.

Omdat bij ons ze altijd angstig en boos werd als ik niet bij haar was hadden we op Whatsapp een code van maximaal 3 emoticons afgesproken waarmee ze de intentie en haar gevoel duidelijk maakte: 😡 was geirriteerd, 😡😡😡 was heel boos, bijna gesplitst. 👻 was angst beginnen te voelen, 👻👻👻 was extreem angstig. Zo kon ik zien wat er in haar innerlijk speelde en haar voor zover mogelijk daarbij ondersteunen. Zo probeerden we de gevoelens van haar in kaart te brengen, ook al wist ik toen nog niet dat het BPS was.

@man uit flevoland
Hoe herkenbaar jouw verhaal. Ook een goed functionerende vrouw met BPS. Een baan, zich staande kunnen houden in de maatschappij, maar ook gesloten naar de buitenwereld. Een masker op dat alleen bij haar partner af gaat. Zowel positief als negatief.
Verschil is dat mijn ex vriendin niet controlerend was of overal spoken en beren zag op dat gebied. Zij werd onzeker zodra we niet bij elkaar waren, onder invloed van jaar anti depressiva en alcohol. We testte ze me regelmatig door me te vragen of ik deze of gene leuker vond dan haar, waarbij ze zei: Ik regel wel een date met haar voor je, dan blijf ik verder vrijgezel... Hoe een treffende BL uitspraak! Ik ben het niet waard om jouw vriendin te zijn, ik snap niet wat je met me wilt, het gast toch stuk allemaal, dus dan maar beter dat ik het hier en nu regel. Dat doet minder pijn dan dat jij het straks doet op een tijdstip dat ik het niet aan zie komen...

Overduidelijk is ook dat zij naast haar BPS ook narcistische trekjes had. Het keven draaide om haar, de relatie ook. Mijn ex vriendin kon het ook niet opbrengen naar mijn gevoelens te luisteren, daar had ze gewoon geen gevoel bij, je zag de blik op haar gezicht dat het haar niet interesseerde. Later splitste ze gewoon en zat er een ijskoude vrouw tegenover me. Ik kon het zien aan haar ogen, de muren waren hoog opgetrokken op dat moment. Ik moet wel zeggen dat het op die momenten negatieve gevoelens waren die ik uitte, als ik positieve gevoelens naar haar had kon ze zich daarin wentelen als in een warm bad. Negatief gaf haar het gevoel van angst om verlaten te worden, daar was de mogelijkheid bij aanwezig dat het tot een breuk zou komen en dan werd haar grootste angst waarheid , vandaar dat ze splitste;: niets qua gevoel kon haar dan raken!
Beter leeg en boos dan angst en verdrietig. Achteraf heel duidelijk wat er gebeurde, toen zo enorm frustrerend...

Op je partner afknappen is niet moeilijk voor iemand met BPS. Immers je bent helemaal perfect in hun ogen. Als er dan maar het minste barstje komt in dat absurd veel te hoog gegrepen beeld zorgt dat ervoor dat je van je voetstuk af valt waar ze je op heeft gezet.
Een mooi voorbeeld uit de praktijk is dat na een zonnig weekend samen waarbij we op zondag met een vriendin van haar en de kinderen naar het strand waren geweest, bij een strandtent heerlijk in de zon hadden gezeten met een drankje en een hapje voor we naar huis gingen, en plezier hadden met z'n allen, vervolgens ik gekookt had voor iedereen en de nacht van zondag op maandag bij elkaar geslapen hadden, ze maandag avond het ineens weer uit maakte. Zonder enige reden, maandag ochtend hadden we nog innig van elkaar afscheid genomen na een geweldig weekend. Dinsdag avond ging ik naar haar toe en kwam de werkelijke reden naar voren waar ze onze relatie voor beindigd had: Ik had zondag niet met haar in het water gestoeid, terwijl ze dat zo graag had gewild. Maar niets gezegd had daarover.
Hoe simpel was het geweest om te roepen: IJsbeer, kom je ook in het water? En me zeiknat re hebben gespetterd?! Dan was er zeker een stoeipartij uit voort gekomen!
Maar nee, ik had volgens haar niet voldaan aan haar eisen en dat was een geheel eigen leven gaan leiden in haar hoofd. Uiteindelijk had ze geconcludeerd dat als ik daar niet aan kon voldoen ik dus niet van haar hield en wij dus ook niet bij elkaar pasten. Het logische gevolg was: direct stoppen met deze relatie! Volg je het nog?! Qua rechtlijnig zwart -wit denkpatroon heel logisch maar dat is achteraf bekeken nu ik weet wat er speelde in haar hoofd. Op dat moment voor mij totaal niet te bevatten!!!

Veel mensen met BPS schijnen een problematische relatie te hebben gehad met hun vader. Ergens in hun jeugd is er sprake van misbruik, geestelijk door verwaarlozing of torenhoge prestatiedrang om hem maar tegemoet te komen en aandacht te krijgen omdat ze in zijn ogen minderwaardig waren. Of fysieke mishandeling, verkrachting, aanranding etc. Dat trekt zijn sporen blijkbaar. De verhalen zijn allemaal eender. En de BPS heeft daar waarschijnlijk zijn voedingsbodem. Je zelfbeeld slecht, leeg zijn om de continue afwijzing niet te hoeven voelen van iemand waar je je zelfbeeld aan ontleent.

Blijf proberen haar positief te benaderen, ook al zal ze negatief je pogingen beantwoorden. Er zit veel meer achter die muren die nu opgetrokken zijn, wat niet aan jou te wijten is maar op jou geprojecteerd wordt. Neem daar afstand van. Alles wat ze zegt heeft een dubbele bodem, is verweven met angst en leegte. Misschien maak jij het verschil!

Hou vol!

IJsbeer.
Nb. Misschien is de praatgroep die ik ga starten in Nunspeet ook iets voor jou, voor De Belg helaas wel erg ver weg. Komende week heb ik data's voorhanden en gaan we zsm starten voor diegenen die dat willen. Want menselijk contact met lotgenoten helpt cht!
(4725) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-13 17:19:00
Beste ijsbeer en Belinda,

Al dagen volg ik hier jullie berichten met veel interesse.

Ik zou graag jullie visie hebben op mijn verhaal ;

Ik ontmoette 8 maanden geleden een hele bijzondere en aardige man
met diepgang na een mailwisseling en telefonisch kontakt.

Daarna hebben wij een hele fijne en bijzondere relatie gekregen die
7 maanden geduurd heeft, waarin hij wel 2 keer getwijfeld heeft of hij
de relatie voort wilde zetten, maar nam dan zelf weer kontakt op met mij.

Toen ik hem een week of 2 kende vertelde hij last te hebben van wisselende stemmingen en een leeg gevoel en zei dat hij eigenlijk
alleen nog maar leefde voor zijn dochtertje uit een eerdere relatie.
Ik ben zelf bekend met 2 familieleden met psychische problematiek
en zelf altijd heel geinteresseerd geweest in psychologie.
Dus wilde ik hem graag helpen, mede omdat hij qua uiterlijk en innerlijk
(hij had diepgang, schreef gedichten ed) een man was waar ik altijd naar gezocht heb.

De eerste 3 maanden van onze relatie had hij regelmatig last van die wisselende stemmingen, de laatste 4 maanden veel minder, ik zei ook
tegen hem dat liefde natuurlijk ook een stukje helend kan werken en hij
beaamde dat.

We zagen elkaar in de weekenden en maandagen en op woensdagmiddag,
aangezien hij nog een opleiding deed. Hij woonde 130 Km bij mij vandaan.
Hij zei wel eens graag samen te willen wonen, maar ik wilde niet zomaar alles opgeven, wil ook graag mijn familie in de buurt hebben, mijn werk hier behouden en mijn huisje en ook hij wilde niet hiernaar toe verhuizen.

Hij was 8 jaar jonger dan ik, maar zei dat geen probleem te vinden.

Hij zei de laatste maanden, weken, dagen vaak hoe blij hij met mij was
en met onze relatie en dat hij nog nooit zo goed met iemand heeft kunnen praten en dat we ook zo'n ongelofelijke chemie met elkaar hadden.

Nu gebeurde 3 weken geleden het volgende ;

Hij was een weekend bij mij en hij had op maandag een moelijk wiskundig tentamen, waar hij er tegen op zag.
Ook had hij problemen met zijn financien, eigen huis ed.
Veel stress dus.
Hij is 's maandags naar dat tentamen gegaan, kwam 's middags terug
en zei dat hij dacht het niet goed gemaakt te hebben.
Vervolgens zouden we 's middags samen iets leuks gaan doen, hij was
toch redelijk goed te spreken.

Toen gebeurde het volgende ; ik pakte mijn laptop waar hij iets op op had willen zoeken en ik zag dat er iets verbogen was, waarop ik vroeg heb jij die laptop misschien laten vallen (is mij ook al eens gebeurd toen ik over de draad struikelde), waarop hij nee antwoordde, vervolgens vroeg ik als
het zo is word ik niet boos, maar dan weet ik hoe het stuk gegaan is (inmiddels weet ik dat hij er niet heeft aan gezeten en dat het waarschijnlijk al stuk was), hierop kreeg hij een ontzettende woedeuitbarsting en zei als ik hem nog n keer beschuldigde hij zijn tas zou pakken en nooit meer zou terugkomen, hij zei je hebt me diep diep beledigd, ik beschuldigde hem helemaal niet, vroeg het alleen maar.

Vervolgens is hij boos vertrokken en liet niets meer horen, 2 dagen later heb ik hem om een gesprek gevraagd en toen hij belde zei hij de relatie te willen verbreken, omdat we volgens hem toch geen 100% match zijn, terwijl we nooit ruzie hadden en zoveel overeenkomsten hadden, beide hoog sensitief en nog tal van andere dingen.

Ik kon hem niet meer tot inkeer brengen en ben er al 3 weken helemaal kapot van, eet bijna niet meer, slaap minder goed en ben inmiddels al 6 kilo afgevallen.

Ik heb hem gevraagd zijn spullen op te komen halen en een afrondend gesprek met mij te willen voeren, dit weigerde hij, hij zei zou je mijn spullen op willen sturen, dit heb ik vervolgens gedaan.

Waarop hij een bedankmail stuurde en zei dat hij het geld voor de porto had overgemaakt.

Getekend met de tekst Vrede en kracht toegewenst.

Ik ben zo in en in verdrietig, kan het niet verwerken dat het over is.
We zouden met elkaar verder gaan, op vakantie gaan enz.

Ik moet er wel bij vertellen dat zijn opa manisch depressief was en hij zelf ook al meerdere keren ingestort was en in behandeling was geweest voor psychische problematiek.

Ik heb ook zijn ex gebeld om te vragen hoe hij zo uit het niets om een onschuldige opmerking van mij de hele relatie in n keer verbrak, waarop
zij mij vertelde dat dit zeer herkenbaar was voor haar, als de stress in zijn leven te hoog opliep, kreeg hij woedeuitbarstingen en zei tegen haar ook dat hij niet meer van haar hield en met de relatie wilde stoppen, dit was hij vervolgens dan 2 dagen later weer vergeten, zei dan sorry en ging weer verder (zij niet natuurlijk, zei kreeg iedere keer een psychische klap), dus zij verwachtte dat hij wel weer terug zou komen net na die breuk.

In zijn n na laatste mail zei hij, ik heb het besluit genomen onze relatie te verbreken en hoe moelijk dat ook is voor jou, je zal het moeten accepteren.

Ik vind dit hele verhaal over hem veel weg hebben van een borderlinestoornis, n verkeerde opmerking in zijn ogen en hij
"gooit" de hele relatie weg.

Wat denken jullie IJsbeer en Belinda, zou er nog hoop zijn in de toekomst dat hij mij nog eens gaat benaderen en moet ik hem nu helemaal met rust laten of hem over een tijdje nog eens vragen hoe het met hem gaat?

Ik had hem nog een mail gestuurd waarin ik heb gezegd dat hij mij beschadigd heeft om me zo kapot achter te laten, weer een kras op
mijn ziel erbij, later heb ik hem toch een lieve mail gestuurd, waarin
ik heb gezegd hoeveel ik om hem gaf en dat hij vaak zo lief voor mij
geweest is en al zijn mooie kanten die ik zo waardeerde in hem benoemd
en dat ik van hem hield en zo kapot ben van verdriet.

Hij reageerde nergens meer op, in een laatste telefoongesprek toen ik
vertelde dat ik zo kapot was van verdriet, zei hij zich best goed te voelen,
hij kookte lekker voor zichzelf, had een goede wijn gekocht en genoot van zijn muziek, ik was perplex toen ik dit hoorde, het leek wel of mijn pijn
hem totaal niets deed.
Hij heeft ook eens van zichzelf gezegd dat hij wel wat narcistische trekjes had, dat hij zelf ook wel wist dat hij er ontzettend goed uitzag en toen ik vroeg of zijn laatste vriendin die hij een jaar gehad had, zeker wel kapot moet zijn geweest toen hij het uitmaakte, zei hij; iedere vrouw is altijd helemaal kapot als ik het uitmaak.

Mijn familie zegt dat ik blij moet zijn van deze man af te zijn, dat het niet
normaal is wat hij gedaan heeft, prachtige dingen zeggen over onze relatie en dan uit het niets een paar dagen later de hele relatie verbreken om een kleinigheid met die laptop.
En dan die narcistische uitspraken in het begin al van de relatie.

Maar ik kan hem niet vergeten, hij was een man waar ik altijd al naar gezocht had, uiterlijk en innerlijk, behalve die narcistische uitspraken
dan natuurlijk, maar ik denk dat dat ook te maken had met zijn lage
zelfbeeld, nu weer aan een nieuwe opleiding begonnen en nog maar
de vraag of hij deze zal gaan halen, hij had al vele opleidingen gedaan
en dan net tegen het einde kon hij het niet meer aan om diverse redenen
en stopte hij weer.

In zijn hart weet ik dat hij een lieve en gevoelige jongen is en hij is tijdens die 7 maanden zo vaak lief en goed voor me geweest.

Wat kan ik nog verwachten van hem (ik denk weinig, gezien zijn besluit)
en moet ik zelf nog iets ondernemen of niet?

Wat jij in je laatste post hier zei IJsbeer, herkende ik ook, als hij zo'n
soort splitting kreeg en hij weg wilde gaan, pakte ik hem beet en knuffelde hem en troostte hem om hem zo weer rustig te krijgen, ik heb zo'n spijt dat ik dat de laatste keer niet gedaan heb, maar ik had zoiets van, ga dan
maar als je weer zo boos om niets weggaat, maar deze keer was het dus definitief, lijkt het op.
Ik zei toen ook, nou als jij moet nadenken over dit alles, moet ik er ook nog eens goed over nadenken, wat ik hier nog mee wil, want jouw wisselende stemmingen zijn ook niet makkelijk voor mij, waarop hij nog
bozer was en zei; zullen we de relatie dan meteen maar verbreken, waarop
ik zei; nee, want het betekent veel te veel voor mij.

Wat ik me nu steeds afvraag is, had ik door hem tegen te houden, hem te kalmeren hem nog kunnen behouden of had hij vroeg of laat toch de relatie verbroken, omdat ik misschien te dicht bij kwam?

Ik zou graag jullie visie horen, IJsbeer en Belinda.

Bij voorbaat dank.

Veronique
(4727) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-13 20:22:00
hallo ijsbeer en alle andere lezers,

ik heb haar niet opgegeven hoor, de buurvrouw heeft me gecontacteerd en ondanks de pogingen van mijn ex om haar te overtuigen van mij niet meer te laten komen laat ze gelukkig de keuze aan mij.

Ik zal gaan naar die trouw, ondanks het feit dat ze het echt beter vindt als ik niet zou gaan en ook dat ik geen contact meer zou hebben met iemand van haar entourage. In het weekend ga ik naar de ardennen naar haar oom, een beetje een 2de vader voor haar, hij heeft me altijd gesteund en begrijpt haar helemaal niet en haar manier van handelen en reageren ook niet, ik wil haar niet opgeven echt niet, maar ze maakt het heel moeilijk om haar te bereiken, ze heeft dat ook gezegd aan haar buurvrouw dat ze absoluut geen contact meer wil met mij, terwijl ze vroeger altijd zij dat ze nog vrienden wilde blijven, maar vermits ik de pagina van onze relatie nog niet heb omgedraaid, zegt ze dat het te vroeg is om elkaar opnieuw te zien, dat ik nog altijd hoop zal hebben dat het goed komt, en dat dat voor haar onmogelijk is, ze kan niet terugkomen op haar genomen beslissingen, en ik ben trouwens degene die de relatie heeft opgeblazen door niet te willen verhuizen. We zullen zien, ik schrijf om de paar dagen iets op haar facebook, ze leest de boodschappen maar ze reageert niet, maar zo kan ze me toch niet volledig negeren, zoals in het nummer van U2, i am not invisible, i am here, en ik wil er nog zijn voor haar ook.

alvast bedankt voor de reacties
De belg
(4729) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 05:25:00
Opgedragen aan Monique

Ik ben een mensen mens, altijd al geweest. In mijn vroege jaren heb ik ooit een beroepskeuze test gedaan en er kwam uit: iets met mensen en techniek. Fotovakhandel. En ik haatte fotograferen, hoewel ik het van jongs af aan gedaan heb, zwart wit kiekjes van een of andere carnavals optocht in Brabant in een oud fotoboek zijn de eerste bewijzen ervan. Waar en wanneer volkomen onbekend voor mij. Terwijl ik ze toch zelf als kind geschoten heb, het rolletje was jaren onontwikkeld blijven liggen, tot het ook ooit door de een of andere fotovakhandel afgedrukt is.

Ik ben een mensen mens, dat wist ik al vanaf jongs af aan n een techniek mens, in combinatie zoek ik naar de beste oplossingen voor probleem vraagstukken, voor complexe vragen. Ik zie mogelijkheden waar andere mensen slechts problemen zien. Techniek en rechtlijnig denken is mij met de paplepel ingegoten, doordat mijn opa mij altijd gestimuleerd heeft zelf te doen, te knutselen met waardeloze materialen, te vormen. Van oud hout maakte ik een bootje, van oud ijzer maakte hij mijn eerste fietsje, knal rood, en ik plakte samen met hem met witte tape de strepen erop. Zo waren wij altijd bezig, ideen te vormen, hij met nooit aflatende passie om mij te verbeteren, maar altijd vanaf de zijlijn, mij nooit het werk uit handen nemend, maar coachend, mij de beste weg zelf te laten ervaren.

En dat uit zich nog dagelijks. Hij is jammerlijk kort na zijn pensionering dementerend geworden, zijn vrije tijd nooit benut na een werkzaam leven, zijn pensioen opgeteerd door een verzorgingstehuis waarin hij verwerd tot een kasplantje. Ik mezelf vormend tot wereldburger zonder zijn steun en toeverlaat. Maar met een onwrikbare basis die hij in mij achtergelaten had. Aan technische kennis, aan zelf oplossend vermogen, waar ik hem mijn leven lang dankbaar voor ben. Hij is niet vergeten maar zijn nalatenschap leeft in mij voort. En, vanaf zijn wolk kijkt hij op mij neer, daar ben ik zeker van. Nog steeds coacht hij mij, vanaf de zijlijn, door uitdagingen mijn kant op te dirigeren en te kijken hoe ik er mee om ga. Door de rustige perioden in mijn leven af te wisselen met uitdagingen van formaat. Puzzels die mijn leven achteraf hebben verrijkt, als je er op terug kijkt.

Ik ben naast al mijn technisch inzicht toch een mensen mens, die graag communiceert met zijn medemens, verbaal, maar ook een enorme onfeilbare intutie heeft opgebouwd in de jaren die achter mij liggen. Die lichaamstaal heeft keren interpreteren en tussen de regels door luistert en keest, bedacht op de minste afwijking in wat men mij voorschotelt en wat men daarachter denkt te kunnen verbergen. Door in extreme situaties te hebben verkeerd met specialisten op hun vakgebied als mijn beste vrienden, door de hel en terug is gegaan soms letterlijk. Op randjes van afgronden balancerend, vechtend in brandhaarden van de wereld is mijn intutie geslepen tot een precisie instrument waar ik blindelings op kan vertrouwen Het heeft zich bewezen, werkend in de rotzooi van de mensheid, letterlijk in de puinhopen van kapot geschoten beschaving waar wij mensen zo prat op gaan het te bezitten. Te onderhandelen met psychopaten, die de momenten voor de dood als een kunstvorm zien en zijn soms zo welkome komst voor hun slachtoffers daarom zo lang mogelijk rekken. Vooral bij onschuldige vrouwen en kinderen, ouderen, burgers, niet behorende tot de strijdende partijen. Zodra het dunne laagje beschaving verdwenen is blijven er slechts 2 soorten mensen over: schapen en wolven.

Ik en mijn mensen waren vaak de enige buffer tussen deze schapen en wolven. Tussen leven en dood, tussen hoop en vrees. Nooit heb ik me daar eenzaam gevoeld als mensen mens. Daar lag mijn bestemming. Ik, ik werd een ijsbeer, koud van buiten voor diegenen die dachten in mij simpel een bondgenoot te vinden in hun zieke geesten vol verderf en warm van binnen voor hen die mij nodig hadden in hun uiterste nood. Treed mij met voeten en net als de echte ijsbeer bezit ik de kracht om je te verscheuren, kom met je problemen en ik zal je beschermen en binnen laten in mijn warme innerlijk. IJsbeer. Die door mijn collega's gegeven naam draag ik met trots.

Maar anders dan mijn dierlijke variant ga ik niet solitair door het leven. Ik zoek de warmte van mijn medemens, ik wil delen. Want ik blijf een mensen mens. En ik laat heel sommigen toe tot mijn diepste innerlijk, waar compassie en begrip, onvoorwaardelijk liefde de boventoon voeren. Waar degene die daar terecht komt nooit tegen de buitenkant van de ijsbeer meer aankijkt, maar een pluchen variant vind die extreem knuffelbaar blijkt te zijn. En rust, veiligheid en geborgenheid geeft. En waar kwetsbaar zijn mg. Waar eenzaamheid ver weg is.

Maar wanneer dat verraden wordt zul je je verdere leven tegen de buitenkant aankijken van de IJsbeer. Koel en koud, afstandelijk en wantrouwend, alle deuren dicht naar de warme binnenkant die je ooit gekend hebt, voorgoed! De warmte die je verloren hebt en niet meer terug zult vinden. Dat is de keerzijde van de IJsbeer die ik ben. Ik heb jou niet per s nodig, ik verbind mij slechts in alle vrijheid aan jou, onvoorwaardelijk. Ik verkies dan om solitair verder te gaan. Vr jou was leven, n jou ook. Dat is wie ik (geworden) ben.

Ik ben een mensen mens.
Maar ik ben ook een IJsbeer.

IJsbeer.
(4730) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 07:48:00
Hai Veronique!

Jeetje, wat vervelend allemaal. Je hebt hartstikke veel liefdesverdriet, dat doet pijn. Ik snap al je vragen; of je de dingen anders had moeten doen, of er nog een kans is dat het goed komt. Maar ik moet zeggen dat ik het lastig vind je daarin te adviseren. Ook vind ik het lastig om te zeggen of deze meneer BL heeft of niet, ik ben natuurlijk geen psychiater. Wat wel duidelijk is, is dat deze meneer psychische problemen heeft. Hij is hiervoor al meerdere malen behandeld, schrijf je. Ook geeft hij zelf toe narcistische trekken te hebben, en die heb jij zelf ook al aan de lijve mogen ervaren.

Wat ik me af vraag Veronique, is waarom je met iemand die je zo heeft behandeld, nog een relatie zou willen hebben. De relatie duurde 'maar' 8 maanden. En in die tijd is er al zoveel gebeurd. Dat is een voorbode voor nog veel meer ellende, zeker als iemand al zo snel in een relatie dit gedrag vertoont.
Als ik je n advies mag geven, en dat wil je vast niet horen, is dat je je eigen leven moet oppakken en deze meneer maar moet vergeten. Het is geen relatie van jaren, dus er moet over heen te komen zijn. En vraag je af waarom je iemand die je zo grof heeft behandeld, nog terug wil. Dat zegt ook iets over jou. Ik denk; zie deze relatie als een goede les, en als je van zijn mooie kanten wilt blijven houden, doe dat dan gewoon in je hart, daar heb je hem niet voor nodig.

Heel veel sterkte meid!

Lieve groet,

Belinda
(4731) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 08:07:00
En voor allemaal,

Ik schreef al eens eerder dat partners van. BL -ers vaak zelf ook een 'kleine beschadiging' hebben, wat vast niet door een ieder op deze site werd gewaardeerd ;), maar wat mij nu eenmaal verteld is door mijn psych, en ik ook ervaar in mijn eigen relatie.
Ik heb daar gister een heel mooi artikel over gelezen. Je kunt het vinden als je: 'Roos Vonk, binding en intimiteit' googled. Het gaat over de diverse (beschadigde) hechtingsstijlen, en wie kiest voor wie, en waarom. Echt een aanrader!

Fijne dag, Belinda!
(4732) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 08:43:00
En voor dat het allemaal iets te zwaar wordt; google Ferry Asselberg, over de grens, youtube. Een gedeelte van een hilarische voorstelling over twee mannen die verbinding willen leggen met mensen met Borderline. Ik heb ervan genoten!

Belinda!
(4733) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 09:42:00
Hoi Belinda,

Bedankt voor je uitleg. Het is alleen wel eens lastig om alles weer even in het juiste perspectief te zien en het goed er uit te filteren. Zeker omdat er ook allemaal andere dingen naast lopen die ook aandacht vragen.

Ze is nog jong (23), ik ben wat ouder en normaal was ik ook degene die de leiding nam (soms wat een vervelende karaktertrek denk ik ;)). We zijn 4,5 jaar bij elkaar geweest, waarin natuurlijk wel wat is gebeurd, maar wat mij wel vertrouwen geeft dat het mogelijk moet zijn. En als het niet anders kan dan maar op afstand. Maar er moet een beginnetje zijn voor het geheel en het voelt of dat steeds verder bij mij weg gaat.

Komende woensdag een wat speciale dag. Ben benieuwd of ik van haar bericht krijg. Zo ja, dan weer wat een oppepper om door te zetten. Zo nee, dan weet ik niet wat ik moet doen. Maar ja, dat is woensdag pas.

Ik vind het mooi dat velen hun ervaringen delen zodat we nog beter kunnen begrijpen. Dat we daardoor zo nu en dan ook weer even worden herinnerd aan het feit dat het kan, dat je niet de enige bent met zulke verhalen en om zo nu en dan ruggespraak te krijgen wanneer je ergens mee zit.

Bedankt allemaal!

Groeten Fries
(4734) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 14:00:00
Beste Veronique,
Ik las je verhaal met volle aandacht... begrijp je verdriet!!! Maar kan eigenlijk niets toevoegen aan de woorden die Belinda je schreef! Hoeveel pijn het ook doet... ooit zal je blij zijn dat hij het 'zogezegd' zelf heeft uitgemaakt... Ik wens je vooral heeeeeeeeel veeeeeeel sterkte toe om hem los te laten en nog meer om als hij toch zelf terug zou willen proberen, de boot af te houden. (ondanks de liefde van jouw kant). Hij is een narcist, en over narcisme kan je ook heel veel vinden op internet en ook verhalen van mensen die een relatie hadden met een narcist. Daar kan je steun en sterkte aan hebben , echt waar. Het maakt niet zozeer uit of hij nu ook borderline heeft of niet.. van een narcist moet je vluchten.
Ook het lezen van sommige boeken kan verwerkend helpen, zoals het boek "foute mannen". zoek maar eens rond op internet , het lezen zal je gewoon helpen op moeilijke momenten.
veel sterkte.. zoek niet verder naar wat jij hebt fout gedaan.. fouten maken we allemaal.. maar jij hebt hier op geen enkele manier een fout gemaakt die zijn gedrag in de verste verte zou kunnen verklaren , laat staan goedpraten. Luister naar je familie en vrienden.. ik heb het gevoel dat zij al langer een helderder blik hebben op deze persoon dan jij had
veel liefs
celine
(4735) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 17:29:00
Hai Belinda,

Ontzettend bedankt voor jouw reaktie op mijn verhaal hier, je helpt me
ontzettend om op een andere manier naar mijn 7/8 maanden durende
relatie met deze meneer te kijken, ik besef wat jij zegt dat dat zo klopt
en inderdaad het zegt ook iets over mezelf, waarom zou ik nog een relatie willen met iemand die mij zo schandalig heeft behandeld.

Ik denk dat ik nog meer aan mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde moet
gaan werken.
Zoals jij zegt heb ik zelf ook zo mijn beschadigingen opgelopen in het leven,
met een moeilijke jeugd met veel zorg en verdriet (zal hier verder niet
over uit gaan wijden, te lang verhaal), deze jongen had gewoon een ontzettende aantrekkingskracht voor mij (hij was een lange atletisch gebouwde man met bruine krullen en blauwe ogen), die de diepgang had
waar ik altijd zo naar gezocht heb in een man en met dat uiterlijk dacht ik
mijn ideale partner gevonden te hebben, maar kreeg ook zo mijn twijfels toen ik zijn andere kanten begon te zien, de narcistische trekken.
En wat het hele nare is dat toen hij de relatie verbrak ik nog een veel n naardere, arrogantere, vrijwel niet meer herkenbare andere kan van hem
te zien heb gekregen, leek wel een andere persoonlijkheid opeens, hard,kil.

Ik heb er zeker een wijze les van geleerd en besef stukje bij beetje dat ik iets veel beters verdien dan deze meneer die zo met zichzelf ingenomen was.

Nog maals dank voor je reaktie het helpt mij mede in mijn verwerkingsproces, een relatie van 7 maanden lijkt niet lang en is het in
principe ook niet, maar wel als ja al jaren naar de juiste partner zoekt en
je al 10 jaar geen relatie meer hebt gehad, maar je hebt gelijk, nu zijn het
maar 7 maanden, als het 3 jaar was geweest, was de verwerking en de pijn nog moeilijker geweest.

Hartelijke groet, Veronique
(4736) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 17:47:00
Hai Celine,

Jij ook onzettend bedankt voor het aandachtig lezen van mijn verhaal hier,
in mijn bovenstaande reaktie op de reaktie van Belinda kun je een stukje
teruglezen.

Lief van je dat je de moeite neem mijn verhaal te lezen en jouw reaktie
daar op te geven, het helpt mij in mijn verwerking.

Een psychologe die ik laatst sprak zei hetzelfde als jij, ze zei; ik denk dat
je blij moet zijn dat verder leed in de toekomst je bespaard is gebleven met
deze persoon.

Narcisme weet ik inmiddels al veel van heb jarengeleden nog eens zo'n type man ontmoet, dus blijkbaar ben ik hier gevoelig voor, zal ook met
mijn eigen moeilijke jeugd te maken hebben met een schat van een moeder die jarenlang ziek is geweest en een hele dominante vader (heeft ook zijn goede kanten, maar ook met wat narcistische trekken).

Het foute mannenboek (dank je voor de tip) heb ik al jaren in de kast liggen
en ooit eens gelezen.

Ben benieuwd of hij ooit nog eens kontakt met mij zal gaan zoeken, is denk
ik een kleine kans (gezien zijn arrogante, eigengereide kanten), hoop maar denk wel dat ik dan sterk genoeg ben om hem af te wijzen, zou een goede tik tegen zijn ego zijn.

Ja, zoals jij zegt hebben vrienden en familie met al goede inzichten gegeven
in deze man en zijn gedrag, maar in verliefdheid heb ik veel door de vingers gezien, want ik kende de pijn van liefdesverdriet al eerder en dat gaat zo diep.

Ik zit er nu middenin, maar gaandeweg zal de pijn minder worden en dankzij anderen, zoals Belinda en jij, zal ik steeds meer beseffen dat
deze man/jongen mij zo lelijk behandeld heeft en waarschijnlijk gewoon
tijdelijk gebruik van me heeft gemaakt.

Ik zal inderdaar in de toekomst nog alerter zijn om dit soort narcistische
mannen sneller te herkennen en er ver uit de buurt vandaan te blijven
hopelijk.

Liefs Veronique
(4737) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 18:48:00
Beste Veronique,

Ondanks dat ik neig naar de reacties van Belinda en Cline ben ik iets voorzichtiger met het doen van de uitspraak om hem nu maar direct te gaan vergeten doordat hij impulsief reageert. Wat ik mis is eigenlijk de diepgang in je verhaal. Duidelijk is me dat hij ooit therapie heeft gezocht en gehad voor psychische klachten. Maar waar bestonden die precies uit? Wellicht heeft hij een bipolaire stoornis in meer of mindere mate, is hij psychisch wat minder stabiel in stress situaties.
Of hij Iemand is met BPS, daar kan ik niet over oordelen, daarvoor is het verhaal wat je vertelt te summier. BPS kenmerkt zich door herhaling van zetten en door extreme angst voor verlating.
Aangezien hij hier zelf vrij snel de stekker uit de relatie trekt en niet meer terug komt zet ik er mijn vraagtekens bij.

Wat ik me afvraag is het volgende: is jouw beschuldiging van zijn mogelijk 'oneerlijk gedrag' niet iets wat hem vaker in zijn verleden is verweten? Ik kan van mezelf zeggen dat uit pure hufterigheid mij buitensluiten, direct gevolgd door dagen van doodzwijgen mijn achilleshiel was.
In mijn huwelijk van 10 jaar kon mijn ex mij tot razernij brengen door, wanneer ik mijn visie of gevoelens uitte over een bepaalde iets, zij aan de achtertafel zittend een sigaret opstak en gedurende mijn verhaal naar het plafond staarde, alsof ik niet eens in de ruimte aanwezig was.
Als ik uiteindelijk ziedend en vol machteloosheid de kamer verliet, liet zij mij gedurende twee of drie dagen nog lekker in mijn sop gaar koken door me stelselmatig dood te zwijgen.

Mijn ex vriendin met BPS heb ik dan ook direct gewaarschuwd dit nimmer bij mij te doen, wat zij mij beloofde. Toch kon zij het uiteindelijk niet laten, nadat het weken tussen ons goed was gegaan en wij zelfs toekomstplannen maakten voor het nieuwe jaar 2014, mij op deze wijze te behandelen.
Ik was op dat moment ook niet op mijn best, had een enorme pijn in mijn schouder en een kind dat ziek was, weinig slaap gehad al dagen. Ik heb haar misstap dan ook op een ongezouten manier afgestraft waar de honden geen brood van lusten. Kortom, sommig oud zeer kan bij mensen extreem gevoelig liggen met een directe vertrouwensbreuk tot gevolg. Uit jouw verhaal komt niet naar voren of hem dit eerder overkomen is, of hij hier signalen eerder over aangegeven heeft. Om hem nu meteen als narcist te bestempelen gaat me daarom dus iets te ver.

Ik krijg ook uit het feit dat hij er niet echt op zit te wachten nog contact met je te hebben en daardoor zelfs zijn spullen niet meer bij je op wil komen halen het gevoel dat er een enorme teleurstelling zit naar jou toe. Iets wat voor jou weinig betekende ('Ik vroeg hem alleen maar...') is bij hem diep naar binnen geslagen en heeft veel kapot gemaakt, hetzelfde dat bij mij gebeurd is. Ook omdat je zegt dat jullie samen hoog sensitief waren heeft hij waarschijnlijk de verwachting gehad dat hij bij jou veilig was. Ook ik heb mij open gesteld t.o.v. mijn ex vriendin, zij is degene die ooit het dichtste bij me stond van alle relaties die ik heb gehad en heeft me daardoor bijna letterlijk een mes in mijn rug gestoken. Ik reageer dan hetzelfde als jouw vriend, ik sluit me af en negeer je, laat je duidelijk weten dat je voor mij afgedaan hebt, je niet te vertrouwen bent. Ik ga mijn wond zelf proberen te helen (fijner zonder jou zoals je beschrijft). Ik ben diep diep teleurgesteld en verdrietig, maar uit dit echt niet meer naar die persoon toe. Die staat 'buiten' en zal me moeten overtuigen om het ooit weer waard te zullen zijn om alleen al contact met me te kunnen hebben. En dat houdt niet in 'sorry' zeggen en dan weer verder kunnen. Daar gaat heel lang overheen. Maanden en soms komt het helemaal nooit meer. Beschuldigende of lieve mailtjes, ander contact raakt mij niet meer, ik ken het maar al te goed. Het vertrouwen is gewoon weg.

Intutief invoelend denk ik dat hij:
Psychisch al niet sterk in zijn schoenen stond, mogelijk door aanleg of gebeurtenissen, eerdere relaties in zijn verleden
Zich niet geuit heeft over zijn (pijnlijke) verleden t.o.v. jou omdat de relatie nog zo pril was
Zich heel veilig bij je voelde totdat je ongewild op een 'oude pijnlijke plek gedrukt hebt', zonder dat je zelf wist dat ie bij hem bestond
Nu het vertrouwen dat hij had in jou en jullie relatie had tot een nul punt is gedaald. Hij is liever zonder je dan met je.

Als dit het geval is kun je er donder op zeggen dat het niet meer te lijmen valt. Immers vertrouwen is een groot goed, maar als je het kwijt raakt is het z moeilijk ooit weer te repareren.
Door anders te reageren op dat moment had je je relatie waarschijnlijk verlengd tot het moment dat dit toch een keer gebeurd zou zijn... Dus eigenlijk valt jou niets te verwijten.
Meningsverschillen, onenigheid of ruzie hoort bij twee mensen die samen zijn en samen verder willen. Incasseren, het uitpraten, nieuwe regels samen maken, dat is waar de communicatie in een relatie om hoort te draaien. Positief groeien samen door de verschillen in elkaar te erkennen en er samen het beste van te maken. Een relatie is de ultieme vriendschap, de moeilijkste puzzel in je leven, toch bestaat ie maar uit twee stukjes. Jij en je partner, die moeten het doen. Het aangaan van een relatie is niet zo moeilijk, het onderhouden ervan des te meer. Soms gaat dat gewoon niet.

Maak jezelf geen verwijten Veronique, je hebt het simpelweg niet geweten.
Leer van je fouten, er is iemand op de wereld die wl de kracht en doorzettingsvermogen heeft om samen met jou verder te gaan. Waarom ik dat weet? Omdat jij het niet alleen wilt doen. Dat zegt genoeg. Hou vol! Kijk naar wat je hebt, niet naar wat je mist. Ook jij bent het waard!

IJsbeer.
(4738) Reactie van een bezoeker van de site!


2014-04-14 21:39:00
Beste IJsbeer,

Hartelijk dank voor je uitgebreide reaktie, ik heb het met aandacht gelezen.

Zijn psychische problematiek is ontstaan in zijn jonge jaren, zo tussen zijn
pubertijd en 25e jaar.
Toen ik hem net ontmoette vertelde hij dat het helemaal niet goed ging en dat hij eigenlijk hulp nodig had, hij had het over wisselende stemmingen en een leeg gevoel.

Ik weet van zijn ouders dat ze heel veel zorgen om hem hebben gehad en meerdere psychiaters met hem bezocht hebben, een echte diagnose heb ik
hem eigenlijk nooit over gehoord en ik hoorde eigenlijk pas voor het eindigen van de relatie van zijn ouders dat ze al heel vaak psychiaters met
hem hadden bezocht, wist van hem alleen dat hij meerdere keren in zijn leven was ingestort en dat hij psychoses had gehad.

Ik heb onlangs met een psychologe gepraat en zij zei hetzelfde wat jij ook
zei, misschien heb je met die vraag over die laptop en die woedeuitbarsting van hem daarna iets veel diepers getriggerd, dit heb ik hem later in een gesprek gevraagd; ofdat er vroeger misschien vaker aan hem was gevraagd, heb jij dit gedaan, heb jij dit kapot gemaakt? Maar hij zei dat dat niet zo was.

Hij noemde mij achterdochtig, door 2 keer te vragen of hij die laptop misschien had gestoten of laten vallen, ook vroeg ik een enkele keer als
we naast elkaar op de bank zaten en hij een appberichtje kreeg, van wie
hij een berichtje kreeg en ook zei ik hem na de breuk dat ik als ik 's avonds om 23.00u nog geen appberichtje had gekregen (dat was het tijdstip dat ik
hem kon bellen, omdat hij 's avonds bij zijn ouders eet en daar vaak langer bleef) ik soms onzeker werd of hij niet weer was gaan twijfelen over de relatie en hij het misschien weer wilde verbreken.
Kijk zei hij dit soort dingen bedoel ik nu, vertrouwen is een eerste vereiste
in een relatie en je vertrouwd me niet.
Ik denk dat hij hier aan een stukje projectie deed, ik vermoed en vond dat hij juist zelf wel achterdochtig was soms.

Ik heb ook gezegd, ik vertrouw je wel, anders had ik nooit een relatie met
je aan kunnen gaan, als ik geen vertrouwen in je had gehad.

Dus volgens hem had ik met die opmerking over die laptop niet iets diepers getriggerd, volgens zijn vader en mijn familie heeft hij het voorval met die laptop gebruikt om de relatie te verbreken, omdat hij niet mans genoeg was om een fatsoenlijk gesprek met mij aan te gaan en te zeggen dat hij twijfelde over de relatie, nee hij is heel boos weggelopen en heeft 2 dagen later toen ik hem moest vragen voor een gesprek, in een telefoongesprek gezegd er mee te willen stoppen.

En dat vind ik nu zo moeilijk, dat ik gewoon niet de echte ware reden weet
waarom hij maanden, weken en dagen voor de breuk nog de mooiste dingen zei over onze relatie.

Toen ik dat 2 weken geleden nog eens vroeg zei hij uiteindelijk; de afstand (we woonden 130 Km bij elkaar vandaan), je leeftijd (ik ben 8 jaar ouder), dat ik niet 100% het gevoel heb dat jij het helemaal voor me bent en ook zijn eigen wispelturigheid.

Hij heeft me gewoon verward achtergelaten, de mooiste dingen zeggen en een paar dagen later om die laptop de hele relatie verbreken.

Maar zijn moeder zei me al eens dat toen hij mij leerde kennen, ze hem gewaarschuwd heeft en gezegd heeft; En je denkt erom dat je er weer niet iemand in meesleurt.
Dus blijkbaar is hij al eerder een relatie aangegaan en heeft hij die persoon op een gegeven moment ook weer gedag gezegd, van n eerdere relatie weet ik dat hij na een jaar er ook mee gestopt is.

En ook zei zijn moeder mij dat hij denkt dat de sterren tot ver in de hemel rijken (of hoe is dit gezegde ook alweer), dat hij iemand wil vinden op wie hij zijn hele leven zwaar verliefd kan blijven, blijkbaar geloofd hij hier zelf nog steeds in en zoekt hij dat ideaalplaatje dat hij nog steeds in zijn hoofd heeft.

Iets wat ik als jong meisje van een jaar of 16 ook in mijn hoofd had destijds, maar gaandeweg het leven en relaties al vrij jong weer achter
was dat dat een beeld in mijn hoofd was, maar totaal niet de realiteit.
Blijkbaar moet hij daar nog achterkomen.
Ik herinner me ook dat toen ik hem een week of 2 kende, hij een keer
zijn gedachten hardop uitsprak, zo van; ik vraag me af of jij het voor mij
zou kunnen zijn, ofdat ik iemand kan vinden die nog beter bij me past.

Hij was een ontzettende romanticus, schreef gedichten, had diepgang,
mede daarom viel ik op hem.

Ik denk gewoon dat hij nog veel moet leren over relaties en de liefde
en je zal net als hij altijd mensen hebben die denken dat het gras
aan de overkant nog groener is.

Nogmaals dank voor je uitgebreide reaktie IJsbeer.

Hartelijke groet Veronique
(4739) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-14 23:30:00
Update 9

Nadat ze me opgehangen had besloot ik haar terug te bellen. Duidelijk gesplitst, dus kon mijn opmerking niet in goede aarde vallen, werd direct als een aanval gezien en op zijn minst in het negatieve getrokken. Niet verbazend nam ze nu haar telefoon niet meer op. Hoe oud was je ook al weer... Omdat ze gezegd had dat ze op haar werk was belde ik daar heen. En kreeg haar aan de lijn. Ik zei: 'Dit was dus alleen maar om jou te laten begrijpen hoe ik me momenteel voel, door jou in de steek gelaten, niet meer en niet minder'. Ok, zei ze, dan weet ik dat. Maar nu moet ik weer verder aan het werk, ik heb eigenlijk al veel te lang verzuimd met jou aan de telefoon. Dag! Op een toon alsof er even daarvoor niets was gebeurd.

Die avond ontving ik een e-mail, zonder aanhef:
Ga je aandacht, liefde en interesse aan je dochtertje geven.
Jij hebt haar op de wereld gezet jij bent verantwoordelijk voor haar !!!
Zij verdient het allerbeste. Zij moet nu de basis leggen voor de rest van haar leven daar ben jij verantwoordelijk voor. Je hebt maar 1 kans om dat goed te doen. Verpest dat niet voor haar.

Stop met je energie steken in iemand die niets maar dan ook niets meer met je wil!
Kom maar weer eens aan wanneer je dochter op haar eigen benen kan staan. De wereld aan kan. Jou minder nodig heeft. Dan pas mag je weer aan jezelf denken.
Dat is de belofte die je gemaakt hebt toen je je dochtertje op de wereld hebt gezet.
Vervul die belofte! Ik weet wat het doet als dit niet gebeurt.
Zij is jouw verantwoording voor een eerlijke liefdevolle start. Zij verdient alle aandacht van jou. Als je iets goed wil doen in je leven doe dan dit. Zorg dat jouw les van mijn pijn is dat je haar daarvoor behoedt. Alles wat je voor mij wil betekenen heb ik niet nodig zij wel...... dus wees geen egost en wees de vader die zij verdient.

Jij kan en zal nooit mijn pijn kunnen begrijpen en of genezen. Waarom niet ??? Omdat ik dat niet wil! Maar je hebt wel de kracht om te voorkomen dat zij pijn zal ervaren. Stort je daarop . Dat is je taak. Dat is je verantwoording.

Stel mij hierin niet teleur... En wie weet over 15 jaar... als de liefde echt zo is zoals jij DENKT....
dan komt het dan dus vanzelf goed... Dit is het IJsbeer, niet meer en niet minder.
Ik verwacht niet dat je me begrijpt maar wel dat je mij en mijn keuze genoeg respecteert.
Laat mij los.

Het beste.

Probeerde ze nu hiermee de focus te verleggen naar mijn dochtertje en haar welzijn? Als zij daar zo mee bezig was, waarom had ze daar niet eerder aan gedacht toen ze het weer eens zo nodig uit moest maken? Want door mij de deur uit te zetten had ze het kleine meisje wat haar hart asn gaar gegeven had gewoon in de steek gelaten. Maar daar geen woord over natuurlijk, zelfreflectie: nee, dat is echt te moeilijk. Niet ik heb mijn kleine meisje in de steek gelaten, maar zij. En dan nu haar naar voren schuiven als pion in haar Borderline schaakspel?! Waar haalde ze het lef vandaan?! Ik liet het op mij inwerken en besloot haar pas de volgende dag zodra mijn iritatie en verbazing gezakt was haar mijn reactie te sturen.

Wordt weer eens vervolgd,

IJsbeer
(4741) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-15 20:08:00
beste ijsbeer,

Zo tezien heeft ze tijd voor haarzelf nodig, ze zit goed in de knoop met haar gevoelens zoals elke BLer! wie weet ben je wel DIE persoon die ooit zo dicht bij haar geweest is en heeft ze het daar zo moeilijk mee, en stoot ze je daarom af. Ze kan dit ook doen voor haar eigen te beschermen, ze is al gekwetst geweest en het kan zijn dat ze dit niet weeral aankan of wil meemaken, wie hebben immers nooit de pijn van een BLer gevoeld als die gekwetst word of in de steek gelaten is. Mijn BLer keert en draait zoals de wind daarom neem ik emotionele uitspraken niet te nauw, nam ik ze telkens hoe ze het me letterlijk zegt dan had ik al het hazenpad genomen! Ik heb er geen twijfels over dat ze jou ooit graag gezien heeft! Ik zou haar laten weten dat je er bent voor haar no matter what en dat je haar beslissing respecteerd, geduld is een mooie zaak! niet bij de pakken blijven zitten, volgens mij lopen er voor iedereen een paar " de ware's " rond.

Be strong,
Exile
(4742) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 00:30:00
Beste forumleden,

De lotgenotengroep 'Verder na een relatie met Borderline' is een feit! Inmiddels zijn alle voorbereidingen afgerond en heb ik het genoegen mensen uit te kunnen uitnodigen. Diegenen die zich reeds aangemeld hebben zijn persoonlijk op de hoogte gesteld. De eerste groepsbijeenkomst vindt plaats op: zaterdagochtend 3 mei van 10 - 12 uur vlakbij station Nunspeet. Mocht je genteresseerd zijn, meldt je dan alsnog aan: zie het e-mail adres onder aan dit bericht.

Doel van onze lotgenotengroep is het onderling uitwisselen van ervaringen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Dat geeft herkenning en steun bij het verwerkingsproces.
Elkaar steunen en helpen vanuit een gevoel van verbondenheid blijkt heel goed te werken.
Bij de bijeenkomst zullen de thema's die uit de groep zelf naar voren komen centraal staan.

Voor vragen, overleg of aanmelding kun je contact met mij opnemen via het e-mail adres: ​lotgenotengroepnabps@gmail.com

​Weet dat je van harte welkom bent!
Ik verheug me er op een aantal van jullie op 3 mei te ​mogen verwelkomen!

Met vriendelijke groeten,

IJsbeer.
(4743) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 07:11:00
Hai ijsbeer (en anderen natuurlijk),

Ik lees je berichten altijd met veel interesse. Je hebt BL, naar mijn inzien, heel goed door. Daarnaast putten veel mensen kracht uit jouw warme 'berenwoorden' :)... Wat fijn dat je dat voor anderen kunt doen! Toch wil ik ook even een kritische noot plaatsen, en ik hoop dat je dat kan waarderen. Lieve woorden werken troostend, maar zachte heelmeesters maken ook stinkende wonden. En niet alleen de BL, maar ook de partner (omgeving) van de BL dient soms eens naar zichzelf te kijken.

Ik voel bij jouw laatste berichten 'het slachtofferschap' nogal doorklinken. Misschien is dat de fase van rouw waar je je nu in bevindt hoor, en dat is ook hartstikke nodig. Maar ik mis toch wel 'jouw verantwoordelijkheid' in dit alles. Bijvoorbeeld over je dochter. Naar mijn idee heeft Monique (zo heet ze toch?), wel een punt. Jij bent de enige (naast de moeder) die echt verantwoordelijk is voor haar. Jij bent de vader. Je bent, naar mijn idee, een hartstikke intelligente man, met een enorme mensenkennis. Je moet toch gezien hebben dat er iets niet klopte aan Monique? Het is jouw besluit als vader geweest je dochter toch met haar in zee te laten. Nu blijkt dat dat besluit misschien niet zo handig is geweest. Kun je dat aan jezelf toegeven?

En niet alles wat een BL zegt is spel. Als snap ik dat je als partner het onderscheid op een gegeven moment haast niet meer kan maken. Maar het kan goed zijn in deze dat Monique idd vindt dat jij verder moet leven, zonder haar, en goed voor je dochter moet zorgen. Naast de 'twisted site' zijn BL-ers vaak ook heel intelligent, vooral op het gebied van levensvraagstukken (al laat de uitvoering nogal te wensen over ;). Ik vind de woorden van Monique dan ook niet zo heel vreemd klinken. Als zij er steeds voor zorgt dat jij emotioneel onstabiel wordt door haar BL gedrag, is de relatie idd niet goed voor jouw dochter. En dat is idd jouw verantwoordelijkheid, en niet die van Monique.

Ik snap heel goed dat je enorm boos bent over wat jou is gebeurd. Verliefd worden op een BL, en gebroken achter blijven is verschrikkelijk. Toch zal elk contact dat je met haar zoekt, en waarbij je de deksel op je neus krijgt, pijn ervaart, wanhoop voelt, jouw verantwoordelijkheid zijn. Indien je echt goed voor jezelf wilt zorgen, en van jezelf houdt, waarom steek je dan nog zoveel energie in deze dame? Of biedt al die drama drama je ook iets? Die vraag kan alleen jij beantwoorden.

Sommige mensen zijn niet te redden, ook niet door jou. Dat moet je durven erkennen, en verder gaan. dat heeft niets met jou te maken, maar bijv met de fase waarin, in dit geval, de BL verkeerd.
Wat blijft is dat (ex)partners voor zichzelf moeten kiezen, hun wonden dienen te likken, en verder moeten gaan. Kan jij dat IJsbeer?

Ik hoop dat je mijn bericht kunt waarderen. Zo niet, geen probleem, dan zal ik voortaan alleen lieve berichten posten :)...
Maar ik leer zelf in mijn (groeps)therapie, dat je het uiteindelijk van de confrontatie moet hebben. Ik word wekelijks met veel plezier 'onderuit geschoffeld', en jemig, wat doet dat een mens goed :)...

Een heel fijne dag, ook alle anderen,

Lieve groet,

Belinda
(4744) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 14:55:00
Update 10
Mijn email aan haar:
Lieve M.,

Dank je wel voor wat je mijn dochertje allemaal gunt. Hieruit blijkt dat jij, net zoals ik heel veel van haar houdt. Ja, ik ben verantwoordelijk voor haar, daar heb je gelijk in. En er volgt geen maar...
Achteraf besef ik maar al te goed dat wat jou overkomen is, vooral haar niet moet gaan gebeuren! Ook daar heb je helemaal gelijk in..

Zij krijgt nu al de meest liefdevolle start, jij kunt daar over meepraten, immers je hebt dat van dichtbij gezien. Eerst vond je het moeilijk, daarna was je dol op haar, sterker nog, bn je dol op haar, want dat is niet meer weggegaan. De relatie met haar moeder kan niet beter dan hij nu is. We kunnen overleggen over haar. De omgang verloopt goed. Zelf ben ik al die tijd de vader die mijn dochtertje verdient, dubbel zoveel soms om te compenseren wat haar moeder haar niet geven kan.

Ik begrijp jou meer dan je denkt, maar ik ben niet jouw redder. Dat kan jij alleen zelf zijn.
Maar ik kan jou wel een stukje de weg op wijzen die je kunt verkennen. En misschien is ie wel eng aan het begin, maar als je hem niet verkent zul je nooit weten waar hij heen leidt.
Ik ben momenteel denk ik de enige die weet wat er werkelijk speelt achter jouw masker naar de buitenwereld. Hoe leuk je het ook hebt met je vrienden, hoe veel ze ook voor je klaar staan, je hebt ze dat deel dat ik van jou mocht ervaren nooit verteld. En niet alleen je vrienden, maar ook niet je haptonoom, noch je huisarts. Zij baseren hun idee van wie jij bent slechts op je masker.
En jij ploetert daarachter maar door, weet ook niet wat er met je aan de hand is, of weet het allang, als je dit eerder meegemaakt hebt, in een eerdere relatie of relaties.

Ik hou van je, meer dan jij ooit zult weten. Dat zou je alleen maar door mijn ogen kunnen bekijken. En dat kan niet, net zoals ik nooit de echte pijn en eenzaamheid en angst van jou kan ervaren. Maar ik ga jou niet nog met meer pijn opzadelen doordat ik zo nodig met jou een relatie moet hebben. Ik erken dat zolang ik niet bij jou in de buurt ben, jouw hechtingsproblematiek minder is en het dus rustiger is voor jou, beter beheersbaar, laten we maar zeggen: Het 'beter' met je gaat.

Ik gun jou de rust, ruimte, vrijheid, geluk. Vergis je daar niet in. Sting zong ooit: 'If you love someone set them free'. Ik heb met eigen ogen je strijd gezien. Ik ben er zelfs actief in betrokken geweest. Ik word er nog steeds actief in betrokken als ik bij je ben, je mail of bel, elke vorm van communicatie doet jou pijn. Elke herinnering, hoe mooi dan ook heeft voor jou een keerzijde, en haalt, anders dan bij mij, ook pijn en angst weer terug. Liefde lijkt daardoor voor jou niet weggelegd, vandaar dat je die dan ook maar weggooit, begrijpelijk. Liefde is bij jou niet iets puurs. Liefde geven wel, jij gaf de meest pure liefde die ik ooit ervaren heb. Maar liefde krijgen is een hel. En liefde blijven krijgen, de liefde houden als ze er eenmaal is. Dan gaan de alarmbellen rinkelen van de verlatingsangst en komt er pijn die er voor zorgt dat je extreme dingen gaat doen om te kijken of je gelijk hebt dat ik je zou gaan verlaten terwijl jij je aan mij gehecht had, steeds meer.

Maar jouw pijn, angst en extreme gedrag heeft een naam. Wees er blij mee dat dat zo is, dat houdt dus in dat je niet 'gek' bent of 'zonderling' of het 'niet waard bent om van te houden' zoals je zelf zo vaak denkt. Dat houdt dus in dat er meer als 200.000 mensen zijn die zich voelen zoals jij. Die de dingen doen zoals jij ze aanpakt. Die op allerlei gebieden uitstekend functioneren in deze wereld net als jij. Alleen op 1 gebied het heel erg moeilijk hebben en dat is hechten aan, houden van, van je laten houden, liefde ontvangen. Maar dat z dol graag willen, maar het telkens zien 'mislukken'. En vaak niet weten waarom.

Jij kunt nu weten waarom. Omdat ik wel zie wat er met je aan de hand is. Zorg dat dit jouw les is in wat er is gebeurd. Je hebt door je jeugd en de traumatische dingen die daar in gebeurd zijn een 'verstoring' opgelopen. Die je huidig niet in staat stelt liefde vast te houden. Ook over 15 jaar niet als je er niets mee doet. Dat is niet jouw schuld, dat is gewoon zoals het is.

Om dat te kunnen veranderen hoef je niet te graven in je verleden, waar je zo bang voor bent!
Er zijn meer wegen die naar verbetering leiden, die jou wel de liefde kunnen opleveren, zonder de pijn, angst en uiteindelijk het verdriet wat je door moet en jou nu geen andere keus laat dan te kiezen voor alleen verder, zonder mij waar je z dol op was: Wij samen.
Je bent niet gek, minderwaardig of het niet waard! De dingen die je al die tijd over jezelf hebt gedacht. Juist niet! Met simpel medicatie is er een heleboel verandering mogelijk. Worden je angsten beheersbaar, blijft je splitsen zelfs wel weg, verdwijnt de boosheid waar je niets mee kunt nu, die komt en niet weggaat wanneer jij dat wilt. Die je niet kunt stoppen als jij dat wilt. Dan wel.

En hoef je geen doorzaag therapie te ondergaan. Simpel symptoombestrijding: je leert hoe om te gaan met jezelf nu, leert eerst hoe je je gedachten tot rust kunt laten komen. En dan later hoe je ze de baas kunt zijn. Zonder dat je terug hoeft naar vroeger. Gewoon in het nu...
Ontspanningstechnieken maar dan de juiste, die bij jou passen. Medicatie die bij jou past ipv antidepressiva en slaappillen. Die jou helpt om te zijn wie je zo graag zou willen zijn. Die je bij mij was op de mooiste momenten, gelukkigste momenten, waarop je liefde echt kon ervaren, zonder daarna weer de keerzijde.

Je bent een intelligente vrouw, je wilt leren, ook over jezelf. Onderzoek wat ik hier zeg, want de toon is anders zoals je merkt. Het is geen medelijden, het is geen boosheid, het is vanuit liefde voor jou geschreven. Omdat ik ook het beste wil voor jou, ook al zal dat zonder mij zijn, ik zie jou graag gelukkig. Ik heb perioden gezien dat je gelukkig was. Onderzoek M. Stel toch eens dt ik gelijk heb, dan zou er toch een wereld voor je open gaan?! Probeer, je kunt er alleen maar beter van worden, niet slechter! Je kunt er altijd nog mee stoppen... Wanneer jij het maar wilt.

Zoek op het internet eens naar: goed functionerende onzichtbare BP of stille Borderliner, stille BPS. Je zult zoveel herkennen van jezelf. En het eindelijk begrijpen, een plek kunnen geven. Rust krijgen. En nieuwe inzichten, mogelijkheden. En kijk verder naar medicatie, praat met je huisarts of met een vertrouwensarts. Bel, mail, informeer. Ik zit er echt niet naast!!

Gooi niet 15 jaar van je leven weg die je met liefde kunt vullen. Misschien wel liefde die jij ook aan mijn dochtertje kunt geven. Hoe denk je dat haar wereld er dan uit zou zien, zonder het verlies van jou?

Ik wil een afspraak met je maken: Op 21 maart volgend jaar zoek ik je op. Om 13:00 uur. Als mijn komst dan nog zoveel emoties oproept, dan is de liefde er nog steeds. Dan komt het dus weer vanzelf goed, zoals je zelf zegt in je mail hier beneden. Tot die tijd zal ik stil zijn, maar niet verdwijnen. ik verlaat je dus niet, als je me nodig hebt, zal ik er altijd voor je zijn.

I'd come for you, but only if you tell me to.

IJsbeer en zijn kleine Meisje.

******************************************************
Stil zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de zon in de wolken
Die ieder moment weer verschijnt

Stil zal ik zijn
Stil en onzichtbaar
Als de wind die gaat liggen
Totdat je je vleugel weer spreid

Stil zal ik zijn
Maar als je me nodig hebt
Als je me nodig hebt
Zal ik er altijd zijn voor jou


*******************************************************************

By now you know that I'd come for you
No one but you, yes I'd come for you
But only if you told me to
And I'd fight for you
I'd lie, it's true
Give my life for you
You know I'd always come for you

I was blindfolded, but now I'm seeing
My mind was closing, now I'm believing
I finally know just what it means to let someone in
To see the side of me that no one does or ever will
So if you are ever lost and find yourself all alone
I'd search forever just to bring you home,
Here and now this I vow

No matter what gets in my way
As long as there's still life in me
No matter what, remember you know I'll always come for you

Yes I'd come for you, no one but you,
Yes I'd come for you
But only if you told me to

And I'd fight for you
I'd lie, it's true
Give my life for you
You know I'd always come for you

No matter what gets in my way
As long as there's still life in me
No matter what, remember you know I'll always come for you
I'd crawl across this world for you
Do anything you want me to
No matter what, remember you know I'll always come for you
You know I'll always come for you

Wordt vervolgd.

IJsbeer.
(4745) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 17:08:00
Beste IJsbeer,

Ik heb je post ook gelezen en ik moet me aansluiten bij Belinda en ik bedoel het ook absoluut goed en wil je niet kwetsen (steeds vaker moet ik denken aan het geestelijk welzijn van jou en je dochter).
Je schrijft absoluut de mooiste stukken hier met een enorm warm hart, veel intelligentie en altijd met veel optimisme: een echte patriot en absoluut niet van plan om het ooit los te laten...Jij begrijpt immers steeds meer haar BL...toch?...
Ook ik heb in mijn 3jarige relatie precies hetzelfde gedaan hoor, enorm veel energie gestoken om erachter te komen wat het is en belangrijk: hoe kan ik haar gedrag verklaren en het daardoor ook het niet zo fijne gedrag bij mezelf rechtvaardigen zodat ik het kan accepteren en langer bij haar kan blijven en haar kan helpen zelf inzicht op te bouwen zodat ze daarna zichzelf kan helpen en wij gelukkig kunnen worden?.... Als je zoveel hebt gelezen en zoveel weet over BL wanneer weet je dan genoeg en wanneer laat je dan los en ga je verder?...Dat zou volgens mij de belangrijkste vraag zijn nu...en zoals Belinda zegt: Kun je echt los laten? Echt zelf verder?
Ik herken maar al te goed hoe je verbonden bent met je BL ex en hoe je elke dag zoals wij allemaal bezig bent met haar problemen en het gevecht haar weer terug te krijgen in je leven. Ik probeer met veel moeite de afgelopen 8-9 maanden mijn leven ook weer terug te krijgen en het valt me enorm zwaar, elke dag lees ik hier, elke dag denk ik aan haar en mis ik "ons", elke dag snap ik niet hoe ze "ons" zo heeft kunnen verlaten, elke dag snap ik niet dat ze intiem is met die andere jongen....Ik was toch zo speciaal....:-(
Maar als ik dan verder nadenk en mezelf inbeeld dat ze weer terug zou zijn dan zou het gewoon weer mis lopen: zij is niet verandert, ze intiem geweest met een andere man, jaloezie is er nog steeds, vreemdgaan is er nog steeds, zwart/wit denken, vertrouwen is weg....Ik besef mezelf steeds meer dat onze tijd absoluut enorm mooi (en vaak ook een vreselijke hel!) was in de idealisatie fase maar dat het "de droom wereld" van ons allebei was. Realiteit is anders en enorm confronterend. In een gezonde relatie is gewoon meer stabiliteit en minder heftigheid. Ik denk ook zeker dat je verslaafd kan raken aan deze heftigheid wat absoluut niet goed is voor jullie beiden en zeker niet voor het kind wat toch zeker e.e.a. meekrijgt van alles. Papa zal ook niet altijd vrolijk zijn en dat voelen ze meestal goed aan.
Wens je het allerbeste toe! Jij verdient echt een warme lieve vrouw waarmee je "in balans" bent en die al je lieve woorden en warmte kan waarderen en teruggeven. Ik heb niet het idee dat je ex op dit moment in staat is hierop te antwoorden. Zoals je zelf al eerder hebt gezegd: Misschien over 10-15jaar als ze zelf een heel stuk verder is in haar proces maar hierop kun je onmogelijk gaan wachten, dan doe je jezelf echt te kort.

Houden van is ook loslaten

Heel veel liefs en sterkte gewenst

Jongen uit brabant
(4746) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-16 22:45:00
ok hier gaatie dan,

vorige week tijdens een feestje van haar partner zijn werk.

Hij is een bodybuilder die nooit drinkt, zij(BLer) drinkt overmatig veel. Die avond heet hij heel veel gedronken. Het was alsof hij haar wou tonen hoe anders een mens is als er gedronken word. nu, alles goed en wel tijdens het feestje. iedereen zei dat ze een schattig koppel waren. ze hadden veel fun samen. De avond loopt ten einde. ze komen uit het restaurant van het feestje, de deur gaat dicht en dan...

Mijn vriendin(BLer) haar partner heeft haar onder invloed van alcohol en hormonen uitgemaakt voor hoer, vanalles en nog wat. haar op de grond geduwt en gezegd blijf maar op de grond! dat is jouw plaats! Hij is weggewandeld en ze is er achtergelopen! geroep en gescheld! Zij heeft hem kunnen kalmeren en in de auto gekregen, volgas naar huis gereden met veel angst, want dat is ze voor hem, doodsbang! ondertussen ook geflitst aan 30 per uur teveel. ze komen thuis toe en hij begint terug te roepen, zij pakt hem vast aan zijn kleren en roept hem bij zijn achternaam. hij pakt haar armen achter haar rug en laat haar expres struikelen op haar gezicht in het gras en stampt in haar buik. Hij stapt in zijn auto en rijd terug weg. Toen belde ze me op om 1u snachts, ik lag al te slapen en legde ze me alles uit. oja ze bloede ook "onderaan" , de dag erna is ze naar spoed geweest, ondertussen is alles in orde.

Het is niet de eerste keer dat hij haar fysiek "mishandeld" , ook heeft hij haar al in het midden van de nacht buitengesloten voor een paar uur in de koude zonder gsm of gelijk wat.

Een kast op de kinderkamer kapotgemaakt,

Haar in een hoekje van de slaapkamer geduwt.

Ze nam de schuld van het gevecht op haar en zei het is allemaal mijn schuld hij drinkt nooit en ik heb hem alcohol gegeven, en het zijn de hormonen blabla..

Ik begrijp niet hoe een BLer dit pikt?! Is dit omdat ze ongelooflijk bang hem is?
Een BLer zoekt veiligheid, maar dit gaat toch te ver. Ofwel gaat het om de verlatingsangst, ookal is hij goed of slecht. het maakt niet uit. hij maakt al een deel uit van haar leven als superego/steunpilaar zoals ik en hij mag niet weg.

Ooit zei ze tegen me al wenend toen ik weg ging, ze barste echt in tranen uit en zei. "Ik kan nu niks met je beginnen want ik ben bang dat hij jou iets gaat aandoen en mij ook! ik ben zo bang"

overlaatst kwam hij thuis en stond zijn plattekaas niet in de koelkast, Hij vroeg naar de plattekaas, Ze(BLer) is beginnen wenen uit angst, in de auto gesprongen en erachter gereden. ze belde me al wenend in de winkel, ze zegt van iedereen kijkt raar in de winkel naar me. ja duuuuh! pfff

Het zit echt zo in haar hoofd ingeprent. het is wel een opgefokte hormoonkerel die hoog meedraait in de criminele wereld!

Het is moeilijk voor op afstand toe te kijken hoe iemand zo al niet goed is , maar als ze dan nog eens pikt voor door iemand anders afgebroken te worden doet het helemaal zeer. Als minaar.

Ze doet zeer afstandelijk tegen me, In smsjes is ze heeel soms lief en uit ze haar gevoelens. dat is het droevige angstige meisje die even het luikje van de muur opendoet voor frisse lucht. onee nie telang want de storm komt eraan.

Hiermee bedoel ik dat ze me lieve smsjes stuurt maar als ik dan bijna bij haar thuisben voelt ze haar slecht en heeft ze plots hoofdpijn, dan zegt ze "doe maar kalm ik lig toch op mn bed want ben niet goed" Als ik dan bij haar thuisben gebaard ze van niks meer. drinken, babbelen, maar die lieve woorden. die lijken verdwenen. dat is de lege woendende haar die geen emoties aankan.

Ik zag hoe ze vroeger keek naar me dat ik HET was, die blik is weg. heb hem maar 1 keer meer gezien sinds januari dat haar partner zijn spullen had genomen, sindsdien is het alsof er een knop is omgedraaid.

ze vertelde me dat ze van 2 mannen hield, ik en hem. maar als er iemand zou weg zijn zou zij hem het meest missen. Hij is dan ook al 12 jaar in haar leven. ze hebben nu 3 jaar een relatie. ik ken haar 1,5 jaar. Eigenlijk heeft ze 2 steunpilaren. mij en hem. Toch kiest ze voor hem. terwijl hij haar uiterst slecht behandeld.

nu nadat ze me verteld had dat hij diegene was de ze het meest zou missen had ik haar verteld dat het me niet kon schelen, dat ik een volhouder ben. de week daarna vroeg ze me zelf nog al wenend of ik haar nog graag zag, of ze mijn prinsesje nog was.

De laatste tijd is het wel heel raar aan het worden, Als ze in de shit zit belt ze me op, en zegt ze mn koosnaampje x, en fungeer ik als vuilbak. Als alles terug goed is en ze is gekalmeerd hoor ik haar bijna niet meer. Ik heb ook het gevoel dat ze zich begint te schamen voor alles waar ze me steeds voor belt, ook de dingen over haar partner, ze heeft mij en kan met mij verder maar toch... Volgens mij is ze bang in weeral een teleurstelling, de zoveelste...
Ik voel me als 2de keuze, ooit zei ze tegen me " de aanhouder wint"
en gans in het begin als ik haar leerde kennen zei ze, "ik ga je nooit vragen uit mij leven weg te gaan, als jij weg gaat dan is dat omdat je dat zelf doet"
Nu komt het over bij mij dat ze er gewoon blijft voor gaan met haar partner tot hij het echt opgeeft. Maarja dan ben ik 2de keuze, dat te denken voelt niet zo goed.

Ook zegt ze"kzie je graag maar ik kan jou geen liefde verbieden, de warmte, de knuffels, de geborgenheid, enz. Ik heb dit zelf, als het een goed meisje is en zei is ook verliefd op jou vind ik het ok, het gaat me wel veel verdriet doen.. "

ook n van de rare dingen is, dat ze de laatste weken enorm veel zegt tijdens een telefoongesprek " ik laat nog wat weten straks, of tot direct, tot straks" maar ik gewoon helemaal niks meer hoor van haar! test ze me? is het een schreeuw om aandacht? wil ze me op dat moment niet horen omdat ik eigenlijk ook 1 van haar problemen ben die haar kwetsen?

Dan langs de andere kant stuurt ze mee een goedemorgen sms, ik zie de sms maar kan niet antwoorden, na 1u krijg ik een telefoon van haar , niet boos ofzo, ze doet normaal, maar ze kan niet wachten. Soms test ik ze eens...

Ze belt en stuurt me zowiezo elke dag, waar ik niks op tegen heb. en dat al sinds de dag dat ik haar nummer heb. er is nog geen dag gepasseerd zonder haar. willen jullie een grappig weetje weten? zij heeft mijn nummer gevraagd.
de eerste vrouw in mijn leven die MIJN nummer vraagt, en het is dan nog een BLer ;)

Ik blijf voor haar gaan... zij heeft er niet voor gekozen zo te zijn, zij is geen borderline, ze heeft borderline. heb me er al enorm veel over geinformeerd en begrijp erg veel nu van wat er gebeurd maar toch heb ik graag eens de mening van iemand anders!

sommige mensen gaan zeggen van vraag het haar gewoon, maar dat gaat niet. ik weet toch dat ze dichtklapt of liegt omdat de waarheid haar pijn doet.

Ik kan haar naar buitenlaten komen, dat droevige angstige meisje maar dan moet ikzelf heeel verdrietig zijn ofwel moet ik woedend zijn op haar en roepen.
Ze verdient dat niet, dat verdrietige angstige meisje komt wel vanzelf...

Nog een fijne avond iedereen en veel sterkte! je bent niet alleen!
Exile
(4747) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-17 11:00:00
beste exile,

Ik herken mijn dochter in de dingen die ze je vertelde ... de manier waarop.. etc.. maar men zegt altijd dat je ook de tweede klok moet kunnen horen om een beetje de waarheid te kennen. Ik vermoed dat je de confrontatie met haar vriend niet echt ziet zitten.... maar mocht je die stap toch ooit zetten .. zou je wel eens een verbazend ander verhaal van de situaties nu , en in het verleden kunnen te horen krijgen... ??.. Het is wellicht sterker dan haarzelf.... en jijzelf weet het diep in je binnenste ook wel... maar ze gebruikt je... en als je de mail van belinda aan ijsbeer leest.. zou je hierin ook veel herkenning van jezelf kunnen terugvinden.
veel sterkte en liefs
celine
(4748) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 07:53:00
Hoi exile!

Wat Cline zegt en wat ook in jou verhaal terug komt dat heb ik exact zo ook meegemaakt....mijn ex kwam in depressie en ging splitsen, op dat moment bedacht ze dat ik niet goed voor haar was en haar sloeg, etc......deze verhalen ging ze ook vertellen in haar nieuwe omgeving om daar de aandacht te krijgen en het zielige meisje te zijn.....het enge van alles was dat ze er ook echt in geloofde.
Omdat onze relatie steeds hechter werd en er steeds meer liefde ontstond kreeg zij enorm veel rot gevoelens, leegte en pijn waarmee ze gewoon niet overweg kon, ze moest uit deze relatie weg van al die liefdevolle gevoelens want niemand houdt immers van haar........(haar beleving). Ik heb ook ergens gelezen dat personen met bps vaak relatie triangels hebben: de oude relatie wordt ingerolen voor een nieuwe en start dus vaak met vreemdgaan. Op deze manier hoeft ze niet alleen te zijn (voor jou waarschijnlijk ook herkenbaar aangezien jij immers haar minnaar bent? Zoals ook ik dat 6maanden was......).
Ik ben het ook absoluut met Cline eens dat haar huidige vriend weleens niet eens zo slecht zou kunnen zijn en ook negens zijn stinkende best doet voor haar terwijl zij aan het spitsen is en hij het emotioneel absoluut niet meer trekt.....op momenten dat het hem teveel wordt klapt hij zeker uit elkaar (ik kan er over meepraten hoewel ik alleen woorden heb gebruikt en mezelf goed onder controle had).
Toen ik 3jaar geleden mijn ex leerde kennen sloeg haar toenmalige vriend haar ook vertelde ze, daarbij konden we nergens afspreken omdat ze bijna panisch werd van het feit dat hij haar zou achtervolgen.....ze leefde echt. In een zelf gefabriceerd waarheid.
Doordat ik haar verhalen geloofde en zij heel manipulatief liet zien hoe fout haar vriend was op tijden waarop het hem echt teveel werd trapte ik er ook in, voor mij was ze het zielige lieve meisje wat gered moest worden en recht had op een lieve jongen zoals mij die wel goed voor haar zou zijn.........het klinkt allemaal maar al te bekend exile dus pas op!! Daarbij heb je een grote kans dat jij over een paar jaar de geweldpleger bent in haar ogen zolang ze geen hulp heft gehad.....
Toen ik overigens een relatie met haar kreeg koos ze nog niet direct voor mij aangezien ze hem nog niet direct kon loslaten wat mij regelmatig tot wanhoop dreef...zelfs na maanden stuurde ze hem (die volgens haar zoooo slecht was) nog sms'jes dat ze hem miste en oud wilde worden met hem.....ik zakte door de grond. Overigens heeft zijn nieuwe vriendin mij toen een sms gestuurd dat het gestalk van mijn vriendin eens op moest houden. Ik ben zoals net gezegd werd dus wel naar hun toegegaan om te praten. En toen pas zag ik wie hij was: onwijs lief persoon die ook nu weer alles voor zijn meisje over had en me meteen vroeg of ik wat te drinken luste. Ik heb een paar uur zitten praten en op het einde zei hij: wat ben ik blij dat je langs bent gekomen, eindelijk iemand die begrijpt wat ik jaren lang heb meegemaakt...niemand in mijn omgeving geloofd me.
Het kan dus zoals ook bij mij heel anders uitpakken maar belangrijk is denk ik wel dat je pas een bezoek brengt (als je dat wil) als alle gemoederen wat gezakt zijn want volgens mij zijn er nu erg veel spanningen. Overigens zal zij dit zeker niet leuk vinden en zich aangevallen voelen en jullie ontmoeting uit alle macht zal proberen te voorkomen. Misschien dus wel goed om haar hier niet in te betrekken.

Sterkte!

Jongen uit brabant
(4749) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 08:34:00
Hallo allemaal!

Wauw, wat roepen jullie stukjes weer een hoop bij mij op!

Allereerst IJsbeer. Jammer dat je niet op mijn post hebt gereageerd. Uit de mail aan Monique begrijp ik wel dat je nu wat keuzes hebt gemaakt? Of interpreteer ik dat niet goed?Ik weet het even niet meer zo goed hoe het nu zit bij jou ;), maar dat is niet erg, ik wens je gewoon heel veel liefde en kracht toe. En top dat de lotgenotengroep van start gaat!

Dan, jongen uit Brabant, ik heb jouw bericht echt met veel warmte gelezen. Wat ben je goed bezig voor jezelf, en wat moet je het moeilijk hebben. Het zinnetje: 'ik was toch zo speciaal?', raakte me echt. Ik snap en voel echt wat je bedoelt. Ik begrijp door jullie reacties mijn partner ook zoveel beter. Ga nu pas echt zien hoe de afgelopen 12 jaar voor hem zijn geweest.

Kom ik daarmee direct uit bij Exile. Want ook jouw verhaal doet me erg denken aan mijn leven. Ik schreef al dat mijn partner ook een kleine beschadiging heeft. Hij is 'met harde hand' opgevoed, en is daarna in een crimineel milieu terecht gekomen, waar het ook simpelweg 'eten of gegeten worden' was. Hij was gewend zijn zin te krijgen, en zo niet, dan was fysiek geweld hem ook niet vreemd. En toen kreeg hij een relatie met mij. De eerste tijd waren we in de 7e hemel. Ik raakte ook vrij vlug in verwachting, en we zweefden door het leven, kochten een mooi huis, en dachten klaar te zijn voor de toekomst. Maar na de bevalling, die ongeveer gepaard ging met het aflopen van de verliefdheids/idealisatiefase, begon de ellende. Voor het eerst kreeg hij in volle hevigheid te maken met mijn BL gedrag. Ik heb het lang niet aan mezelf kunnen toegeven, want heb hem heel lang bestempeld als de 'slechterik', maar ik heb hem de eerste tijd zeker zien worstelen, en zien proberen om op een redelijke manier met mijn BL gedrag om te gaan. Maar uiteindelijk was hij natuurlijk ook de jongen die gewend was met lichamelijk geweld mensen te begrenzen. En dat gebeurde dus ook bij mij, net zoals de partner van jouw vriendin dit ook doet bij haar. Absoluut niet goed te praten, op geen enkele manier. Maar wel redelijk logische patronen. Uiteindelijk heb ik maar drie maanden in ons prachtige nieuwe huis mogen wonen. Als een dief in de nacht verdween ik met mijn kind naar een veilig onderkomen. Mijn partner was inmiddels echt geheel de weg kwijt, zeker na mijn vertrek, en ik was destijds dan ook echt bang, zelfs voor mijn leven, want hij bedreigde mij ook. Wat in 'zijn milieu' ook een heel normale manier is om de dingen te krijgen zoals je ze wilt.

We hebben toen een periode geen contact gehad. Maar toch bleek onze liefde, verbintenis, of droom, die we toch ooit hadden, sterker dan wat we elkaar hadden aangedaan. En op de voorwaarde dat hij therapie ging volgen (want met mij was er natuurlijk niets aan de hand ;), mocht hij weer af en toe bij mij zijn. Vanaf die dag heeft hij me nooit meer met een vinger aangeraakt. Maar het blijft (tot op de dag van vandaag) een redelijk agressief mannetje, dat zich door niemand wat laat vertellen. In de jaren die volgden kenden we veel hoogte, maar ook veel dieptepunten. Ik bleef mijn BL gedrag vertonen, waar hij nu alleen nog verbaal agressief op reageerde, of met manipulatie. De eerste jaren heb ik dat geaccepteerd (had ik die begrenzing misschien nodig?), maar een aantal jaren geleden kreeg ik het steeds meer benauwd. Ik ben toen ook 'een relatie' aan gegaan met een andere meneer, en werd hier hevig verliefd op. Ik heb dat wel direct aan mijn partner verteld. Achteraf gezien bood deze (getrouwde) meneer (die een sterke, liefdevolle en veilige man was) me de kracht om op te staan tegen het nare gedrag dat mijn huidige partner nog vertoonde. In die zin was deze meneer ook 'een instrument'. Er volgden een aantal jaren waarbij deze meneer steeds een rol bleef spelen in onze relatie. Mijn partner werd er horendol van, maar het zorgde er wel voor dat hij steeds gezonder gedrag ging vertonen. Hij zal het maar met moeite toe geven :), maar hij is zelf enorm gegroeid door de situatie. Zo gegroeid zelfs, dat het voor mij lastiger werd. Want ik viel niet voor niets op een agressieve, of op een getrouwde meneer. Beide situaties boden mij een reden om me vooral niet geheel te hoeven hechten. Lekker veilig, gezien mijn stoornis! Nu mijn partner zich gezond ging gedragen, kreeg ik er een nieuw probleem bij :)... Ik kon hem niet meer beschuldigen, en kon alleen nog maar naar mijzelf kijken. Heel confronterend! En dit proces is eigenlijk pas recent gestart!

Heel soms (zoals een paar dagen geleden, toen mijn partner en ik lang met elkaar spraken op de bank, dicht bij elkaar), kan ik mijn echte kwetsbare zelf laten zien. Dan spreekt ineens het kleine, bange meisje, en komen er woorden uit mijn mond die recht uit mijn hart komen. Zo vertelde hij me hoe moeilijk hij het vindt om dan weer geliefd te worden door mij, en dan weer 'gehaat'. Ik erkende dat dit voor mij zo voelde, en vroeg hem of hij dan altijd voelt dat hij van mij houdt, ongeacht de situatie. Toen hij zei dat dat zo was moest ik huilen, en ik hoorde mezelf zeggen dat ik me niet voor kon stellen dat iemand altijd van mij kon houden omdat ik het niet waard ben. Dat kwam zo puur uit mijn ziel, dat was echt het bange meisje dat sprak. Het meisje dat ikzelf eigenlijk nauwelijks te zien krijg...

Zo zie je, niets is zomaar te verklaren, zomaar te bestempelen als verkeerd, te beoordelen in zwart en wit. Indien mijn partner niet zo agressief was geweest, had dan ook maar iemand mij kunnen begrenzen? Ik vermoed van niet. Maakt dit zijn gedrag goed? Ook niet.
Maar op de eoa manier moest het zo gaan, en kijk eens waar we nu zijn! Ik denk dat mijn partner en ik echt heel erg trots kunnen zijn op ons zelf.

Maar goed, het is nogal een lang verhaal verhaal geworden Exile. Maar het zet de situatie van jouw vriendin misschien ook in een iets ander daglicht, en geeft misschien direct aan waarom zij niet voor jou kiest. Diep van binnen voelt ze misschien aan dat jij haar niet zal kunnen begrenzen, omdat je simpelweg te lief bent....maar dit is uiteindelijk natuurlijk maar mijn idee...

Verder benieuwd hoe het met Petra en Juffie gaat. En met Fries...

Wens jullie allen een prachtige dag toe..

Liefs,

Belinda
(4750) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 09:04:00
O, en Celine, jij reageert ook regelmatig. Ik ken jouw verhaal nog niet. Klopt dat? Of heb ik iets gemist, of is het inmiddels een tijdje geleden dat je het schreef en ik het inmiddels weer kwijt ben :).. Misschien horen we het nog (een keer;)...

Lieve groet, Belinda!
(4751) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 12:01:00
Beste allemaal,

Bedankt voor alle reacties op mijn verhaal. Zowel met een positieve als negatieve inhoud voor mij zijn ze welkom, immers ik schrijf niet om stroop om mijn mond gesmeerd te krijgen. Ik zou zelfs 'beledigd' zijn als iedereen het met mijn visie klakkeloos eens zou zijn.

Toch denk ik dat het belangrijk is dat ik mijn beweegredenen duidelijk maak m.b.t. mijn ex vriendi, om nodeloze discussies te voorkomen.
Ik ben nooit mede afhankelijk geweest. Ik heb ook niets op met BPS of het gedrag wat er uit voortkomt. Toen ik mijn ex vriendin leerde kennen was er geen spoor van destructief gedrag aan haar te bekennen. Niet naar binnen toe en zeker niet naar buiten toe.
Wel wat zonderlinge trekjes, die een leder van ons met een verleden van eerdere relaties ook zou kunnen bezitten. Toen zij verliefd werd was ik dat nog niet, dat is bij mij iets later gekomen. Veel door haar ongedwongen gedrag bij mij heeft gemaakt dat ik zielsveel van haar ben gaan houden in korte tijd. Toen de problemen naar voren kwamen van onzekerheid en verlatingsangst ging zij ook mee in de verklaring dat ze 'bindingsangst' zou kunnen hebben, en is er door ons veel over gesproken. Toch bleef ze telkens de relatie 'uit maken' als ze weer alleen thuis zat en ik in mijn eigen huis. Pas toen er meerdere factoren gingen spelen (drankgebruik, rijden onder invloed, het gebruik van slaappillen) begon ik te vermoeden dat er meer aan de hand moest zijn, dit paste niet in het plaatje van alleen verlatingsangst. Toch kon ik de vinger er niet op leggen omdat ik nog nooit met dergelijk gedrag geconfronteerd was. Samen zochten we naar werkbare oplossingen die ook keken te werken, in ieder geval voor een beperkte tijd, waardoor er progressie leek te zitten in het gedrag, het leek in hevigheid af te nemen.

De momenten dat het escaleerde was ik mij terdege bewust van het feit dat dit gedrag buiten de normale norm lag. Ik heb daarbij dus altijd mijn grenzen aangegeven en zelfs ruimte voor mijzelf genomen. T.a.v. mijn dochtertje is er nooit iets negatiefs gebeurd, zij heeft van dit alles niets meegekregen. Indien er ook maar iets negatiefs zou zijn gebeurd wat haar direct of indirect had kunnen schaden, op welke subtiele wijze dan ook had ik direct de relatie gestopt. Maar dit is nooit aan de orde geweest. Zij heeft het verblijf en contact met mijn ex vriendin alleen maar als enorm prettig ervaren. Beiden waren 4 handen op 1 buik, zo gek waren ze met elkaar.

Pas toen ik geconfronteerd werd met de overtreffende trap, dwz het buitensluiten en daarna doodzwijgen, met daarop gevolgd tijdens een nieuwe splitsing wederom buitensluiten heb ik, mede in contrast met de zeer positieve weken ervoor, de relatie verbroken. Zij was op de hoogte van het feit dat hier een heftige negatieve reactie op zou komen, immers we hadden onze beider 'verleden' al eerder met elkaar besproken.
Ik heb nooit een relatie met een partner met BPS nagestreefd, noch gewenst.

Ik bezie de situatie meer als in het geval van een leuke liefdevolle relatie, waarin je partner overspannen wordt, een burn out krijgt of plotseling zich een ziekte zich openbaart die chronisch blijkt te zijn. Ook dan zou ik mijn partner niet in de steek laten alleen omdat zij ziek is (geworden). Ik ga door goede en slechte tijden in mijn relatie.
Ik zat dus allerminst te wachten op het naar mij toe destructieve gedrag van mijn ex vriendin, maar ik liet haar daar ook niet voor vallen. Door zelf inzicht te krijgen in stoornis probeerde ik haar zoveel mogelijk te ondersteunen, zonder mijn eigen grenzen uit het oog te verliezen. Immers een stoornis kan zich ook jaren later pas openbaren in een relatie of huwelijk. Pas als het positieve in een relatie overschaduwd wordt door het negatieve komt een breuk in zicht bij mij. Al het andere kan, zoals ik dat zie, binnen de rekbare grenzen van de relatie worden opgelost door goede communicatie tussen twee partners. Een relatie is als een elastiekje, uiterst rekbaar, maar niet tot het oneindige. Zodra serieus grenzen van de een door de ander met voeten getreden worden en er geen communicatie meer mogelijk is, komt het vertrouwen in het geding en daarmee wankelt de basis van elke relatie. Of dat ooit weer hersteld kan worden is maar de vraag. Een gebrek aan vertrouwen ondermijnd een stabiele relatie nu eenmaal in de basis.

IJsbeer

--------------------------------------------------------

Marco Borsato - Onbewoonbaar verklaard

Ik loop op de rune
van mijn gevoel voor jou
Wat nu alleen nog puin is
was ooit een groot gebouw

En zelfs de fundamenten
van wat hier heeft gestaan
Zijn na wat mooie lentes
al min of meer vergaan

Zo verloren we de kamers
van ons eigen luchtkasteel
Zelf gesloopt met grote hamers
en nu is er niets meer heel

Is dit het huis waar we kusten
waar we feestten en rustten
Is dit de plek waar we vreen
en zoveel mooie dingen deden

Ik mis het trapje naar de sterren
en de grote open haard

Het huis van onze liefde
is onbewoonbaar verklaard
(4753) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 17:47:00
Hallo allemaal,

Het gaat verder prima met mij, Belinda, een beetje op en neer in deze week. Zo nu en dan gedachten hoe het voorheen was op deze dagen, hoe het nu is, hoe het zou kunnen zijn en wat de toekomst zal zijn. Maar dat kan ik gelukkig steeds beter plaatsen en wegzetten. Mede dankzij alles wat ik hier lees en hier leer begrijpen. De andere momenten gaat het hierdoor gewoon goed.

Tja afgelopen woensdag, mijn verjaardag... Ik werd wakker en het eerste wat ik kreeg een appje van mijn (ex?)vriendin met op het eind; het spijt me heel erg dat dit een misschien wel een rare dag zal zijn. Netjes beantwoord (tenminste naar mijn idee) dat ze, als ze wilde, de daarop volgende dagen wel bij mij langs kon komen voor een gebakje. Dit kon niet want ze had een drukke planning (wat ook wel klopt vergeleken vorige jaren), maar dus niet ik wil niet.

Maar ik was haar vriendin tegen gekomen in een winkel en die had mij gevraagd hoe het nu met mij ging. De vriendin was erg geschrokken van het nieuws, en ik gaf aan dat ik dat ook was en mijn vriendin zelf ook. Die vond dit wat vreemd (begrijpelijk) en dus gezegd dat er wat meer aan de hand is dan alleen een negatief zelfbeeld (wat ze met diegene had besproken). Dat ik blij was dat mijn vriendin hulp heeft gezocht, maar dat het voor mij niet altijd fijn voelt en ik me toch nog vaak zorgen maak. Ik mag/mocht eigenlijk geen contact zoeken met mensen rondom mijn vriendin, maar hier kon ik natuurlijk niks aan doen (en voelde voor mij stiekem wel goed om het ook eens van de andere kant te horen). Toch maar verteld aan mijn vriendin en die vroeg gelijk wat ik allemaal had gezegd. Toen ik dat had verteld kwam ze wat opgelucht over met de opmerking erbij je weet met wie ik heb gesproken dus daar mag je het ermee over hebben, andere niet.

De verhalen van de anderen hier boven mij spoken met dat voorbeeld wel even door mijn hoofd (zou er in die trant ook over mij zijn gesproken?). De mensen om de ander heen moeten toch ook wat in de gaten krijgen of hebben dat er meer aan de hand is toch? Maar ik weet nu wel beter, want waarom zou die andere persoon die dicht bij je staat wantrouwen? Want ze komen steeds niet zo dichtbij als dat ik ben geweest.
Komen mij dan de eerste weken weer even in gedachten. Ik was een paria (tenminste zo voelde dat) voor de andere kant (familie en vrienden van vriendin). Kreeg geen geboortekaartje van haar nieuwe neefje welke maar 3 weken na onze break up is geboren, andere familieleden wilden mij toevalligerwijs niet zien, of er kon nog net een groet af (ben een fries en dat is hier gewoon ;)) en van sommigen waar we eerst wel redelijk vaak contact mee hadden niks meer van gehoord. Dit vond ik allemaal heel apart en ben daardoor ook erg teleurgesteld in haar familie en mensen om haar heen. Want ja, ik ben in mijn ogen altijd netjes gebleven en heb geen vreemde dingen gedaan en die familie kent mij toch ook?
Maar ja, ik was zwart en zo is er waarschijnlijk ook over gesproken zonder een weerwoord te geven.

Afgelopen week wel een berichtje gehad van haar zus en een kaartje van haar ouders. Dus wie weet ;) kom ik wat dichter bij het lichte nu ik afstand neem/heb?
Zeg maar, het aantrekken en daarna afstoten?

Het andere wat er tussendoor loopt is een huis wat we vorig jaar samen gekocht hebben met het oog op de toekomst. Ik wil hier graag blijven wonen en daar moeten veel dingen voor worden geregeld. Vandaag hier voor mezelf weer een stap voor gezet. Hierna gemaild dat we nog wat zakelijke dingen moeten regelen, de opmerking geplaatst dat het ik het liever niet door wil zetten en het op de huidige wijze wil laten gaan (ze betaalt een deel van de kosten, ik de rest) als ze er nog niet aan toe is om weer bij mij te komen. Dat ze die keus zelf moet maken om het toch door te zetten of dat we het op de huidige manier doen zodat ze de tijd heeft om wat meer voor haarzelf te onderzoeken en zichzelf wat beter op de rit te krijgen. Later een foto van onze kat gestuurd die in een doos stond, met de opmerking dat hij graag "uit van huis" wilde (logeren). Hier kreeg ik gelijk antwoord op via de app, maar op de andere mail (nog) niet.

Kom ik weer te dichtbij? Stel ik een vraag die weer alle (verschillende) gevoelens naar boven haalt waardoor ze met zichzelf in de problemen komt? Had ik het niet moeten vragen?
Het enige antwoord wat ik voor mijzelf hierop kan geven is; Dit moet je gewoon vragen. Het is iets wat moet, als je het nu niet vraagt kunnen we straks niet meer terug. Als ze hierdoor in de problemen komt met zichzelf vind ik dat natuurlijk wel vervelend, maar is dat iets waar ik dan steeds rekening mee moet houden? Uiteindelijk laat ik dan toch weer blijken dat ik om haar geef en haar niet in de steek wil laten.

Nou ja, ik wacht de mail van haar weer af. Ik vind het huis alleen wel een afleiding die we eigenlijk niet moeten hebben. Hierdoor lopen sommige dingen ook wel eens door elkaar. Zo heb ik aan het begin een aantal spullen op een kamertje gelegd zodat ik haar niet de hele tijd tegenkwam hier beneden. Hier werd ze eigenlijk kwaad over, net of was ik degene die haar de deur uit schopte... waardoor we in mijn ogen nog weer wat dieper in het moeras kwamen te zitten.

Maar voor mijn gevoel wel een oppepper gekregen door haar verjaardagsapp (waar kun je blij mee zijn ;)) en dus een beetje licht.

Nog even voor Belinda; Je stelt dat de andere persoon ook "beschadigd" is, of is geweest. Als ik veel fora en hier alles lees maar vooral naar mezelf kijk dan denk ik dat je daar wel gelijk in hebt. Zelfs als veel is verwerkt blijft er in mijn ogen altijd een klein deel over waardoor je soms toch net even iets anders tegen relaties aankijkt dan sommige anderen. Dat je daardoor net een stap extra wil zetten dan een derde, niet zozeer voor je zelf maar soms wel voor de ander.
Het gaat er bij mij niet om dat je een thrill zoekt, of de goedkeurende woorden van derden of nog andere dingen. Maar ik heb een relatie en ook andere dingen in het leven meer leren waarderen door wat er in mijn leven is gebeurd. Refererend aan Ijsbeer zijn elastiekje; ik denk dat er bij mij in ieder geval wat meer rek op zit dan bij de meeste anderen.

@Ijsbeer je vroeg Belg laatst of hij opgaf? Ik denk te merken aan je teksten dat het voor jou nu voorbij is (tenminste voorlopig)? Je gaf in de meeste gevallen aan dat een relatie met een BPS'er ook heel mooi kan zijn en je ook hele mooie dingen er voor terug kreeg. Dat je niet altijd alles persoonlijk op moest vatten. Dat er vaak een dubbele boodschap in zit. Dat er tijden zijn dat het echt niet fijn is en je een dikke olifantenhuid moet hebben? We weten hier natuurlijk niet alles en we kennen jullie niet, maar ben jij nu aan het opgeven? Moeten we jou herinneren aan je inspirerende uitspraken? Vond je mail in ieder geval wel aanspreken en ook het Racoon muziekje komt voor mij in de buurt.
In ieder geval succes met de groep. Wellicht sluit ik me erbij aan wanneer ik wat meer duidelijkheid heb.

Voor een ieder fijne dagen

Groeten Fries
(4755) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-18 19:30:00
Even advies gevraagd;

Zonet een app gesprek gehad met (ex) vriendin.
Had een foto gestuurd van onze kat; Die miste ze wel gaf ze aan; Aangegeven dat ze best bij ons thuis kon komen om hem even te zien, ook wilde ik dan wel weg gaan als ze dat liever had. Wilde ze allemaal niet, want dan moest ze weer afscheid gaan nemen en dat vond ze lastig. Uiteindelijk was het toch mijn kat en zou er vast wel een bij haar in haar leven komen later. Gaf aan dat het toch echt onze kat was, dat het tenminste voor mij zo voelde. Voor haar niet echt zei ze omdat hij bij mij was.

Op een gegeven kwamen we via de app op haar gevoel over mij (wat via de app gemakkelijk is natuurlijk, maar ik liever niet heb), ze zei dat ze nog veel om mij geeft en dat dat niet vreemd is, maar dat het niet meer op de manier is zoals ik graag zou willen. Terwijl ik een paar maanden geleden alleen uit pijn bestond en haar kwaad had gedaan. Heb aangegeven dat ik dat vreemd vond, dat ze nog wel bepaalde gevoelens had.

Op een gegeven moment aangegeven dat ze in mijn ogen vrij herkenbaar aan de gang is op dit moment. De manier van communiceren met mij, de gedragingen met anderen voor zover ik dat kan zien en beoordelen. Dan stelt ze de vraag, van hoe bedoel je herkenbaar? Geef ik aan dat ik doel op een gesprek wat we eerder hebben gehad (waar we BPS hebben besproken). Zegt ze, ik zal wel blond zijn want ik snap het niet. Aangegeven dat ze dan maar bij mij moet komen om het te bespreken omdat ik het niet via de app wil doen. Maar dat kan niet, want druk.

Vraag is nu; zou ze het onderwerp van toen niet meer weten (zoals Belinda schrijft, wanneer je heel erg diep bij elkaar zit (emotioneel gezien) je het idee hebt dat je het meemaakt in plaats van bent?) Of zou ze het gewoon niet willen zijn en alles ontkennen.

Bedankt.

Groet Fries
(4756) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-19 07:23:00
He Fries!

Wat schrijf je dat mooi; 'dat je het meemaakt ipv bent'. Al refereer je naar iets dat ik heb beschreven, als je het zo in deze zin samenvat klinkt het heel treffend. Voor mij ook een goede reminder, want het systeem van afweer is zo sterk, dat je als BL-er heel snel weer gelooft in je eigen verhaal, wat dus het verhaal van je afweermechanisme is om niet in contact te komen met diepere (enge, kwetsbare) gevoelens.
Je schreef eerder dat zij nog jong is (23), dat maakt de zaak wel een stuk lastiger. Ze heeft nog niet zoveel levenservaring, en heeft, indien ze BL heeft, nog het idee dat andere levenssituaties / relaties, etc. haar kunnen 'fixen'. Je bent op die leeftijd als BL-er vaak nog volop aan het rennen. Zoals je zelf al aan geeft is het, indien ze BL heeft, heel aannemelijk dat haar afweermechanisme het weer heeft overgenomen. Het kleine ingangetje dat je had, is verdwenen. Als ik al zie hoe moeilijk het voor mij is, als 40 jarige, toch redelijk intelligente vrouw met veel kennis van BL en wekelijkse therapie, om 'te blijven waar ik ben' (zowel qua levenssituatie als bij mijn kwetsbaarheid), dan is het voor haar bijna een onmogelijke taak, lijkt mij.
Maar goed, zolang jij het waard vindt om er voor haar te blijven zijn, en je er niet 'stuk aan gaat', zeker blijven doen....

Heel veel sterkte, en gefeliciteerd alsnog!

Liefs,

Belinda
(4757) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-20 07:46:00
Hallo allemaal,

Wij zijn alweer een aantal weken samen! En het gaat goed. Mijn partner is ook wat ouder en heeft veel therapie gehad en is in staat om naar zichzelf te kijken. Hij geeft aan soms in de emoties van vroeger te zitten maar kan hier meestal weer uitstappen. Hij kon dat een aantal maanden geleden niet, toen het slecht ging met zijn ouders. Toen was hij onmogelijk, reageerde super heftig op hele kleine dingen. Onze relatie ging bergafwaards en hij werd steeds onzekerder. Ik probeerde hem sreeds op te peppen, maar op een gegeven moment lukte dit niet meer. In die periode begon ik mij ook steeds meer aan hem te irriteren, vond bijna niets meer leuk aan hem.


Maar toen wij een tijdje uit elkaar waren ging ik hem echt missen, ik miste hem zoals ik nog mooit iemand gemist heb. Dan ga je heel goed nadenken, wat wil je nu, hoe komt het dat je zoveel ruzie hebt als je zielsveel van elkaar houdt, hoe komt het dat ik mij irriteer, enz... Ik ben veel gaan lezen over borderline en ben hem steeds beter gaan begrijpen.

Ik heb jullie al eerder gezegd dat ik benieuwd ben naar de eerste keer dat hij gaat splitten. Hij weet zelf ook dat het ontstaat als hij stress heeft. Hij had een erg drukke en stresvolle werkdag gehad, maar ging mij uitgebreid het hele verhaal vertellen. Dit was het langste verhaal tot nu toe, normaal zegt hij niet veel en houdt hij veel bij zich, ik begreep hem nu en heb hem raad kunnen geven. Normaal zou zo'n gebeurtenis voor een splitting kunnen zorgen. Dus goed bezig!:-) volgende wat stress opleverde waren de paasdagen en het feit dat hij de dag daarna een examen heeft. Hij gaf heel egocentrisch aan dat hij die dagen niet bij mij zou zijn, werd zelfs bijna boos dat ik niet begreep dat hij alleen maar moet leren. Dit zorgde ook bijna voor een splitting bij hem, ook nu wist hij te schakelen en heeft hij aangegeven voor een paar uur met elkaar af te spreken. De derde keer dat het bijna mis ging was toen mijn dochter de kampioenswedstrijd had en we al laat waren en hij ook nog bing tanken, ik was het daar niet mee eens en hij begon er van alles bij te halen, ging nergens over. Na een paar minuten heb ik gezegd het spijt me en heb hem een knuffel gegeven en het ijs brak... Dus drie keer dat het bijna mis ging en alle drie de keren omdt hij stress heeft rondom zijn examen. Ik begrijp dit nu, voorheen zouden we ruzie krijgen, hij zou boos naar huis zijn gegaan, mij negeren, waarschijnlijk veel drinken en minder goed kunnen functioneren.

Wat goed gaat is dat we heel goed weten wat we aan elkaar hebben en dat we het vertrouwen weer terug hebben. De liefde is weer net zo intens als in het begin. Wij stapelen niet meer, maar bespreken alles. :-) dit zorgt voor een hele fijne relatie. Vanavond samen een hapje eten met hem en nog even afwachten of hij blijft slapen. :-) lijkt mij beter van niet eigenlijk... Dinsdag examen.....

En Belinda, bedankt dat jij jouw verhaal ook hebt gedeeld! Was emotioneel om te lezen.

Groetjes Petra
(4761) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-20 19:12:00
Hier komt ie :((((

Na vele positieve bevestigingen dan toch weer een opening gekregen bij mijn ex-vriend. Hij had tussenin wel korte relatie gehad met een Duitse, via internet leren kennen en even naartoe geweest ook, maar hij kon mij toch niet loslaten.

Kunnen we elkaar eens zien op neutraal terrein? Doe ik, we gaan koffie drinken, hij houdt afstand, ik respecteer die afstand en het is best een gezellige namiddag. Daarna via sms korte gesprekken, hij twijfelt enorm, hij heeft schrik, hij weet niet meer welke richting uit te gaan..

Ik laat hem en maak een afspraak bij mijn therapeute voor hem, ze werkt met energie en kon hem misschien zo wat kracht geven. Gisteren om 18u was de afspraak.

Na de middag belt hij me, mag ik naar jouw thuis komen ik wil iets bespreken? Uiteraard, hij komt hier , zegt de knoop te hebben doorgehakt, hij vraagt om terug naar huis te mogen komen? Uiteraard zeg ik ja, hij kust me, wil vrijen, ik nog wat voorzichtig maar geef toch toe..mijn hart en mijn ziel weer helemaal open. Daarna gaan we pannenkoek eten en is het gezellig en liefdevol, we zien zelfs huisje te koop staan waar we beiden willen wonen en spreken erover om dit eens te checken en zeker deze zomer een lange reis te maken samen. Tegen 17u30 gaat hij door naar mijn therapeute..tot straks schat..

Om 19u stuurt hij sms 'ik kom niet en vraag me niet waarom, het ga je goed' HELP ... Ik bel hem, de therapeute had hem kracht gegeven en hij moest NU naar huis (naar zijn ouders waar hij verblijft).

Deze morgen belt hij me, sorry, de Duitse die ik gisteren had gezegd dat ik met jou verderging, was in haar auto gestapt en had 500km gereden voor hem en die kon hij als mens niet zomaar laten staan. Ze is ook blijven inslapen bij zijn ouders en nu heeft hij eindelijk de kracht gevonden om mij dit te zeggen :( Mijn beslissing van gisteren was verkeerd, sorry deze kwam uit mijn hoofd..nu ik weer kracht heb voel ik dat dit niet juist was, sorry, ik laat je weer los maar wil graag als vriend in je leven blijven, ik bel je nog.

Ik stort in..en hij gaat zijn dag verder met de Duitse..zo eenvoudig kan het leven zijn voor een borderliner? Sorry voor mijn slechte ondertoon :( HOE KAN ZOIETS NU ??? Belinda kun je helpen aub??

Haar laten staan omdat ze 500km gereden kan hij niet, mij laten staan die zonet mijn hart en ziel en lichaam heb gegeven..kan wel :( IK BEN KAPOT !!!

Ik mag hem nooit meer toelaten, maar IK KAN NIET..ik WIL ENKEL HEM :((((

HELP HELP HELP..hij reageert uiteraard op niks meer nu..

Juffie.
(4763) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-20 22:02:00
Update 11

De dag erna ontving ik deze laatste mail van haar:

(lieve) (?) Ijsbeer

Dank je wel voor je guiding light naar de havens. Ook al zie ik ze (nog) niet, is het weten van het bestaan voor nu voldoende.

Sommige zal ik misschien aandoen andere misschien niet.
Ik ben blij dat je nu eindelijk begrijpt wat mijn gevoelens met mij doen en ik hoop, nee eis !, dat je je echt aan je woord houdt en mij niet meer opzoekt eerder dan 21 maart 2015.

Je weet nu hoe belangrijk die rust voor mij is. Beschadig dit vertrouwen niet ajb !!!!

Fijn dat jij op gepaste afstand een vuurtoren bent. Het zien van heel af en toe een heel klein minuscuul lichtje heel ver in de verte.......

Het beste

M.

Ik liet het zo. Er valt niet te trekken aan iemand die willens en wetens niet wil weten wat er met haar aan de hand is. Of het allang wist, wat ik eerder vermoed, maar dacht: Dit keer gaat het me gewoon lukken! En daarna toch weer de reden van de mislukking aan de ander toeschrijft.
Ooit zei een wijs docent: 'Mensen die niet geholpen willen worden moet je niet proberen te helpen. Het wordt je eigen ondergang'. Ik heb dat altijd al in mijn achterhoofd gehouden, niet wetende dat ik ooit in een dergelijke situatie terecht zou komen.

Achteraf beginnen bepaalde verhalen van haar toch op leugens te lijken, door de informatie die uit andere bronnen tot mij komt. Dat ze weldegelijk al wist dat door te zwijgen over de werkelijke toedracht onze relatie geen kans maakte en zichzelf niet vertrouwde. Volgend jaar kom ik mijn afspraak na, of ik wel of niet nog single ben doet er niet toe... Ik maak voor haar het verschil, ook al heeft zij nu afstand genomen van haar deel van ons credo dat in onze vriendschapsringen gegraveerd stond: 'onthoud maar, vertrouw maar'.
In tussentijd kan ze alleen op mijn steun rekenen als ze er zelf om vraagt:
I'll come for you, but only if you ask met to'.


Fijne paasdagen allemaal, voor zover haalbaar.

IJsbeer.
(4764) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-21 08:13:00
Hai allemaal,

Jeetje, wat een emoties zo met de Pasen. Dan besef je je weer, hoeveel mensen op dit moment pijn ervaren. Want over de gehele wereld zullen er nu veel, heel veel, mensen zijn die iets soortgelijks meemaken, of nog veel verschrikkelijker dingen. Dat zet me wel aan het denken. Vooral nu het met mij redelijk goed gaat. Het vult mijn hart met mededogen, zeg maar.

Maar lieve juffie. Ja, dit kan een BL zomaar doen, je ervaart het zelf. Ik heb bij deze meneer echt maar 1 advies; wegwezen. Hij is totaal de weg kwijt, en jij stelt waarschijnlijk ook geen duidelijke grenzen. Misschien gewoon omdat je te zacht bent qua persoonlijkheid, en te gek op hem. Dat voelt hij. Hij doet dan gewoon alles wat hij wil, en idd zonder 1 spoortje van empathie. Ik snap dat je het gevoel hebt dat je alleen hem wilt, maar je zal je echt moeten afvragen waarom dat is? Misschien houd je van drama, leidt het je af van je eigen sores? Maar dit is toch niet leuk meer? Ik zou het contact echt totaal afkappen. Richt je aub op je eigen leven lieve meid! Nu lijkt het of je van niemand anders kan houden, maar tijd heelt echt alle wonden... Heel veel sterkte... Het moet echt verschrikkelijk moeilijk voor je zijn!

En Petra, wat fijn om te horen! Nog een 'BL stel' :), die het gaat redden, super! En er zullen absoluut terugvallen gaan komen, he. Maar schrik daar beide niet van, en pak de draad, na stabilisatie gewoon zsm weer op. Leuk om te lezen ook hoe jullie proberen een balans te zoeken in het leven, ook qua activiteiten, etc. Zeer herkenbaar voor ons ook. We weten inmiddels precies wat we wel en niet moeten doen. Bij elkaar slapen bijv. is voor ons ook iets dat we alleen doen als we voelen dat er genoeg stabiliteit is. Al moet ik zeggen dat het allemaal steeds makkelijker gaat. Na 100.000 keer vallen, en dus 100.001 keer weer te zijn opgestaan, haha!

En lieve IJsbeer, ik ben nog steeds een beetje in de war omdat ik nu niet goed weet of je 'updates' het heden betreffen, of je op deze manier je verhaal verteld hoe het is gegaan. Sorry, dus als ik mis zit. Maar als het idd het heden betreft, wat me het meest logisch lijkt gezien je opmerking over Pasen, dan wens ik jou ook heel veel sterkte toe. Ik denk dat je echt de juiste keuze hebt gemaakt. En misschien zal ze je nog gaan verbazen, nu je haar, naar mijn idee, meer ruimte gaat geven. Fijne Paasdagen alsnog, als dat idd een beetje gaat lukken...

Met mij gaat het dus goed. Ben erg blij met dit forum. Ik vraag me wel eens af waarom ik op dit forum zit, en niet op een forum met andere BL-ers. Wat zegt dat over mij? Misschien moet ik dat andere ook maar eens proberen... Ik laat jullie dan weten hoe het er daar aan toe gaat :)...en wat dat met mij doet...:)...
Verder merk ik (en dat was me door mijn therapeuten al verteld), dat ik wel wat kwetsbaar ben. Ik vraag me eerder af wat mensen van me vinden, bijvoorbeeld. Echt grappig, want ik ben een externaliserende (zeg maar: overschreeuwende) BL, en normaal riep ik natuurlijk heel hard dat dat me niets kon schelen, haha!

Nou lieve mensen,

Houd je taai,

Lieve groet,

Belinda
(4765) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-21 23:24:00
Wat een lieve reactie van je richting juffie Belinda!
Ik ben het ook met je eens dat juffie het best kan stoppen zoals ik ook aan het doen ben. Hij heeft waarschijnlijk ook niet eens door wat hij je aandoet en heeft alleen oog voor wat hij wil...hij gaat steeds over jou grenzen heen en hij doet je enorm veel pijn....dit voelt voor mij ook als enorm herkenbaar. Mijn ex ging gewoon over en weer tussen haar ex en mij.....een maand of 2 bij hem en dan weer een paar maanden bij mij...we hebben het allebei even gepikt totdat hij waarschijnlijk zijn buik er van vol had......ze vertelde mij natuurlijk dat ze haar keus definitief gemaakt had en dat zij het de laatste keer heeft uitgemaakt maar daar geloof ik echt niets van....ze had gewoon geen keus meer dus ik was logische volgende lover omdat ze simpelweg iemand nodig heeft. Uiteindelijk is ze op dezelfde manier 2jaar later ook weer vertrokken waarop ik je net als Belinda aangeeft het advies moet geven om door te gaan zonder hem en hem af moet sluiten want het wordt alleen maar moeilijk en het gaat je zo verschrikkelijk veel pijn doen lieve juffie.
En als je hulp nodig hebt gewoon hier je verhaal posten en wij proberen je er met z'n allen doorheen te loodsen. Aan de Andere kant hoor ik ook dat je alleen maar hem wil en jezelf volledig aan het wegcijferen bent (ook herkenbaar :-p) en dat betekend dat je extra hulp nodig hebt om los te kunnen komen en aan jezelf te gaan werken omdat het toch een stukje codependency is. Het is een enorm zware weg daar weet ik helaas alles van maar je moet je echt gaan beschermen en alle lijnen kappen om de energie in jezelf te gaan steken. Het feit dat jij dit emotioneel misbruik nu pikt en hem telkens terug zou nemen is geen gezonde situatie en uiteindelijk maakt het jullie beiden stuk.
We hebben hier het allerbeste met elkaar voor en ik vind dit een enorm fijn forum wat me echt helpt, ik schrik wel telkens hoe heftig ik reageer op de verhalen die ik hier lees en hoe diep mij wonden nog zijn:-( zou nog elke dag kunnen huilen vanwege het feit dat alles weg is en nooit meer terug zal komen omdat ook onze tijd in het begin zo enorm geweldig was....bedenkt jezelf dat hij gewoon nog veel te ziek is om een normale relatie aan te gaan en je je daarvan echt moet gaan beschermen.

Ik heb vanavond ook weer wat zieks meegemaakt, ik zie ook nog de oude vriendengroep waar zij ook contact mee heeft. Ik kreeg een uitnodiging voor een verjaardag van een van de jongens dus ik vroeg hem of zij ook kwam. Hij vertelde dat hij haar ook had uitgenodigd en dat ze er geen problemen mee had als ik ook kwam......ze moest het alleen even aan haar vriendje vragen........ik vond het zo enorm ziek! 9 maanden geleden is plots de stekker eruit getrokken door het vreemdgaan van haar, nooit echt iets uitgesproken en een hoop leugens van haar dat ze alleen wilde blijven en in therapie wilde gaan om aan zichzelf te werken...en nu zou ze ineens lekker intiem met haar vrienden tegenover ma gaan zitten op dezelfde verjaardag.......ik vind dit zo enorm ziek...zoals vroeger toen ze over en weer ging tussen mij en haar ex is ze volledig empathieloos was voor de ex op dat moment en dan heeft ze alleen maar oog voor haar nieuwe liefde......ik vertrouw het voor geen meter en ga ook zeker niet naar de verjaardag ookal zegt ze hem misschien dat ze niet komt, ik zou anders mezelf de hele avond opvreten dat ze misschien weleens binnen man vallen.....tegelijk voel ik me zo enorm klote dat dit me nog zoveel pijn doe en dat ik haar ondanks alles nog zo enorm mis....geloof me juffie, meer mensen als je denkt hier begrijpen je verdriet en samen staan we sterk en verdienen we beter!

Het aller aller beste lieve juffie! Heel veel sterkte gewenst

Jongen uit brabant
(4766) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-22 11:19:00
Ha Belinda (en alle anderen),

Mijn verhaal is een paar weken oud, maar er is na dit geen contact meer geweest.
Kortom, voor wat betreft het contact met mijn ex vriendin eindigt mijn verhaal. Ik ben niet van plan om achter iemand aan te gaan lopen om alsjeblieft contact te mgen hebben. Daar voel ik me werkelijk tegoed voor. Zoals ik al eerder zei ik ben niet mede afhankelijk. Het was een geweldige tijd samen, met de BPS problemen die minder leuk waren op zijn tijd, maar hanteerbaar. En achteraf duidelijk verklaarbaar in het licht van BPS. Het sluit naadloos aan.

Natuurlijk heb ik dagen dat het moeilijk doorbijten is, maar vooralsnog hou ik me staande. Ik ben gestopt met uitleggen hoe of wat er gebeurd is en ik weiger te accepteren dat het probleem bij mij lag (zoals ze eerder treffend ze: Jij haalt oude gevoelens bij mij naar boven doordat ik zoveel van je hou'. Prachtig, maar bewijs dan nu maar eens dat het zo is!
Eerder sprak ze nog over vriendschap, dat kan dus zelfs niet qua gevoel wat er nog voor mij zit. Vreemd dat je dan niet na gaat denken hoe if wat. Maar deze 'keus' is voor haar de enige: hard rennen naar de nooduitgang terwijl je zelf in brand staat. En dan buiten denken dat het vuur vanzelf wel zal doven...

Ik weet de uitkomst al lang van 21 april 2015. Het gevoel laait weer net zo hard op, het is niet weg maar al die tijd geparkeerd, onderdrukt. Gaat goed als ze me niet ziet of spreekt, geen berichtjes krijgt. Niets over mij hoort. Tja, een struisvogel zijn is ook een tactiek. Gelukkig ben ik een ijsbeer.

Maar ik ga niet in de wacht staan. Ik zie wel wat er op mijn pad komt, zoals ik altijd al gedaan heb. Hoewel het wel een hele klus wordt voor iemand om deze ijsbeer weer te ontdooien. Degene die dat gaat lukken die overtreft daarmee wat ik en mijn ex vriendin hadden. En zo niet, nou het zij zo. Alles wat tussen jou en je plannen komt heet leven zegt men en laat het leven mij maar weer eens verrassen dan. Niet ik geef het op, zij gooit iets heel moois weg, alleen dat inzicht komt vaak later pas. En wie weet Belinda, verrast het haar nu er stilte is. Stilte schreeuwt soms harder dan wat dan ook.

Groetjes en sterkte aan iedereen!

IJsbeer.
(4768) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-22 14:20:00
Beste allemaal,

Door te zoeken op internet ben ik hier uitgekomen en heb jullie verhalen gelezen.... Ik heb een relatie van 6 jaar gehad met een man die o.a. symptonen vertoond van Borderline, maar dit is niet zeker... Wil graag achterhalen of hier meer in zit dan ik dacht.

In 2008 mijn ex leren kennen en vanaf dag 1 was het geweldig en kon het niet meer stuk. Wat waren we verliefd (alsof we elkaars soulmate hadden gevonden). Hij deed alles voor me, was sociaal, had een goede baan etc. Ik studeerde toen nog en zat op kamers (ik was 21/22 en hij 28/29 toen ik hem leerde kennen). Ik was een groentje ;) Moet eerlijk zeggen dat hij nog gebonden was aan een ander toen ik hem heb leren kennen, maar dat heeft hij allemaal afgerond toen ik aangaf dat ik anders niet met hem verder wilde gaan. Daarna had hij een eigen woning gevonden en kwam ik daar al snel regelmatig over de vloer. Aangezien ik weinig op mijn kamer was hadden we na 1,5 jaar besloten om te gaan samenwonen. Ergens in die periode liep ik steeds vaker tegen een muur op bij hem... Hij was snel driftig om te kleinste dingen (ik begreep er nooit iets van) en kon bij zodanige woede het huis uit lopen om met piepende banden weg te rijden met de auto, sociaal werd steeds minder (zijn familie als ook mijn familie en vrienden), wilde eigenlijk altijd alleen maar liever met zn 2en zijn, maar ik kreeg wel van alles te verduren in de dingen die niet goed gingen (huishouden etc). Jaloers was hij ook heel erg in het begin. Volgens mijn vrienden controleerde hij me altijd. Moest hem altijd bevestigen dat hij bij mij niet bang hoefde te zijn dat ik weg ging (ontzettend klein mannetje was het dan bij mij, lag zowat in mijn schoot te huilen bijvoorbeeld), want hij was vroeger altijd door zijn vorige exen bedonderd geweest. Altijd excuses na zijn uitbarstingen dat hij dit niet wilde, maar dat het juist gebeurde omdat ik daar natuurlijk was en diegene was waar hij zoveel van hield.

Na enige tijd liep het niet lekker met zijn baan en bleek dat hij een burn out had en was toen een periode thuis gebleven... ik studeerde nog, deed het huishouden, zorgde voor hem, de financien etc (alles viel op mijn schouders). Hij heeft nog wat verschillende banen gehad tussendoor nadat het wat beter leek te gaan. Ergens in een periode heeft hij wat tests gedaan en is bij de dokter geweest en daaruit kwam naar voren dat hij ADHD had en bipolair is.. Wat leek dat toen een verademing en ook het feit dat puzzelstukjes op zn plek vielen, vooral zijn stemmingswisselingen bleken te verklaren zijn. Ik dacht zelf dat ik er beter mee overweg kon gaan, maar dat bleek niet zo te zijn. Zelf was hij heel goed in manipuleren en kon snel in slachtofferrol vallen, vooral nadat de diagnose was gesteld.

We zijn in 2011 uit elkaar gegaan, hij kwam ermee. Ik wilde dit niet maar het was eenmaal zo, toen woonden we nog samen (en ben zelf vertrokken richting Randstad ivm nieuwe baan). In dat jaar heb ik zelf ook nog jankend bij de huisarts gezeten omdat ik niet wist wat ik nog moest doen in de relatie en het me allemaal teveel werd, maar ja, als ik eenmaal voor iemand ga, dan ga ik ervoor en laat ik diegene niet in de steek. We zijn een dik half jaar uit elkaar geweest maar hadden nog veelvuldig contact en meer een 'friends with benefits' idee omdat daar nooit iets over te klagen was. Wel dat we eerlijk moesten zijn tegen over elkaar als we wel iemand zouden ontmoeten. Dat is toen niet echt gebeurd, maar zat er wel iemand achter hem aan maar heeft geen actie op ondernomen waardoor hij er ook niks mee gehad gedaan. Ik zag dat hij zijn zaakjes voor elkaar kreeg en heb voorgesteld een LAT-relatie te beginnen omdat we beiden ons eigen plekje hadden (hij wilde me al eens eerder terug, maar de wilde ik toen niet). Uiteindelijk kwam ik er zelf mee dus. We hebben 1,5 jaar uiteindelijk het LATTEN volgehouden, maar dan nog leek het niet te werken... ik liep toch altijd op mijn tenen bij hem, kon niet zeggen wat ik wilde of ik kreeg de wind van voren als ik wel eerlijk was naar hem, ik moet me aanpassen aan zijn huis en niets meer en minder (terwijl we eerst hadden samen gewoond) en zo nog meer gekke dingen. Zondag was altijd een dag wat 9 van de 10 keer mis ging. Ik hoefde maar iets verkeerds te zeggen of te doen en het was mis. Dan kon hij er uren over doorgaan praten enz enz... ik volgde zijn verhaal vaak al niet meer en konden communicatief gezien geen klik vinden. Hij heeft ook een depressieve periode gehad en is heel erg in zichzelf getrokken en ik hem ook wel dingen horen zeggen dat hij niet wist of hij het leven goed ging trekken en welke ideeen hij daarbij had. Ik wist nooit wat ik kon doen op deze momenten.

Lang verhaal kort te maken uiteindelijk. In februari ging er iets mis en reageerde hij afstandelijk en kortaf. Daar had ik hem mee geconfronteerd en aangegeven dat ik het niet begreep. Toen gaf hij aan al lang ermee te zitten waarom het niet werkte tussen ons en bespraken we onze relatie of dit nog zinvol was (wonen beiden op grote afstand etc). Eerlijk naar elkaar zijn we geweest om aan te geven dat ondanks alles dit geen goede match was en heeft me een mooi verhaal verteld waarom het beter was om dit te beeindigen. Zelf gaf hij aan echt tijd voor zichzelf te willen nemen (ik-tijd zoals het noemt) met huis, baan en familie. Vroeg zich ook af of hij wel relatiemateriaal was, relaties stortte altijd in elkaar enz. Klonk allemaal heel erg verstandig. We hebben nog wat contact gehad daarna maar werd wel steeds minder (had ik zelf moeite mee, aangezien hij 6 jaar lang gefocusd was op mij) en ik nog altijd van hem hou. 3 weken terug was ik nog even bij hem geweest omdat hij me nog met iets zou helpen, ik had nog wat spullen opgehaald en naar mijn mening een goed afscheid met een knuffel van hem kunnen nemen.

Nu komt het; een dag daarna plaatste hij op FB een status update dat hij gezellig uiteten was met een andere dame (dit was 2,5 week nadat ons besluit was genomen). Ik was in shock! Waar kwam dit nu weer vandaan? Sindsdien heb ik hem in de gaten gehouden en steeds meer tekenen gevonden dat hij met haar bezig is en ik vermoed dat het zijn nieuwe vriendin is. Nu is hij vrij man en mag hij, maar het komt zo raar over waardoor ik het idee heb dat hij eigen mij een mooi (bs) verhaal heeft verteld om vrijweg naar haar te maken. Sindsdien ook geen contact met gehad met elkaar. Het lijkt een hele andere jongen dan wat ik ken, ik begrijp dat echt niet.

Hij is heel erg zwart/wit, alles of niets. Daar heb ik altijd moeite mee gehad. Altijd bevestiging nodig gehad, altijd horen dat je nog van hem hield(verlatingsangst, echt niet alleen kunnen zijn ook). En zoveel meer wat nu zo herkenbaar lijkt te zijn in het patroon van borderline en deels ook narcisme (want dat kon hij ook goed doen hoor, het mannetje zijn, je moest zn ego strelen). Volgens een vriendin die maatschappelijk werker is heeft hij kenmerken van een borderliner... na mijn verhaal, stroomlijnt dit inderdaad en heeft hij wellicht een soort van 'verkeerde diagnose gehad'?

Het vreet momenteel aan me omdat ik het niet begrijp, vooral niet dat hij nu al zijn aandacht aan een ander kan geven en mij een heel ander verhaal heeft verteld. Vrienden uit mijn omgeving die hem ook sinds het beginnen kennen zeggen dat hier iets niet klopt. Het maakt het nog raarder omdat hij schulden heeft en in de schuldsanering zit en nooit geld had (ik heb hem daarbij ook geholpen) maar hij kan nu wel leuke dingen doen? Wat met mij niet meer kon, al heel lang niet meer.

Bedankt in elk geval voor een reactie en wens alle andere veel succes met hun situaties!

Gr,
Esther
(4769) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-23 07:09:00
Hai Esther!

Wat een lekker stormachtig verhaal :). Het was iig niet saai voor je de afgelopen jaren :), maar ik snap dat je met een fikse kater achter blijft. Een belangrijke les die ik ooit leerde is dat 'als je wilt weten hoe iemand je zal behandelen, zie dan hoe ze een ander behandelen'. We denken altijd dat wij anders zijn, de persoon bij ons zich wel netjes zal gedragen, etc., maar dat is natuurlijk onzin. Jouw ex was gebonden toen jij hem ontmoette, en stapte zo over naar jou. Dat doet hij nu ook weer bij de volgende. Zo werkt dat vaak, en daar hoef je, naar mijn idee, geen BL voor te hebben.

Ik ben verder natuurlijk geen psycholoog, en idd zijn er kenmerken waarvan je zou kunnen zeggen dat het lijkt op BL, maar heel eerlijk gezegd denk ik dat er bij deze meneer toch 'meer' aan de hand is. Uiteindelijk is een diagnose vanuit de DSM maar gericht op bepaalde gedragskenmerken natuurlijk. Heb je het meest van die, dan heet het zo, het meest van de ander, dan heeft het weer een ander naam. Het kan dus best dat hij wat BL gedrag vertoont, maar zoals ik al zei, voelt het in dit geval toch anders voor mij.
Sommige gedrag, dat jouw ex vertoonde, vind ik ook niet bij BL passen. Zoals het continu fitten over kleinigheden, bijv mbt het huishouden, etc. Dat zijn zulke pietluttigheden, daar houdt een BL zich volgens mij echt niet mee bezig ;)... Dat is idd meer de ADHD, en het dwangmatige dat daarbij hoort (alles op hun manier, geen chaos in huis, etc.). Ook het feit dat je ex vrij makkelijk als een kleine jongen zijn emoties kon laten zien, vind ik niet echt BL. Dat is voor de meeste BL namelijk een heel moeilijke opgave. Wij BL-ers zijn vluchters :), zoals IJsbeer schrijft over zijn ex: brandend de nooduitgang uit en hopen dat het daar dooft.
Ik weet het dus niet zo goed, het lijkt bijna of deze meneer van alles wat heeft.
Echt belangrijk is het ook niet, denk ik. Het is vooral van belang dat jij lekker goed voor jezelf gaat zorgen, en gaat verwerken. Je ex zal waarschijnlijk met zijn nieuwe vlam precies op dezelfde manier doorgaan als bij jou. En ook zij zal te maken gaan krijgen met zijn nare kant, en uiteindelijk waarschijnlijk worden ingeruild. Ik hoop dat je voor jezelf een nieuw begin kan gaan maken, ongeacht wat deze meneer mankeerde.

Heel veel sterkte toegewenst!

Liefs,

Belinda

En IJsbeer, houd je taai!!!
(4770) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-23 11:15:00
Hallo iedereen,

Bij mij blijft het stil aan de overkant :( hij reageert op niks meer nu, leest mijn berichten nog maar zonder reactie..

Zal loslaten worden vrees ik..ik hoop dat hij snel inziet dat vluchten naar Duitsland, 500km ver weg geen oplossing zal bieden..integendeel, weer verhuizen, weer ander werk, ver weg van familie en vrienden en ver weg van stabiliteit en rust die hij zo graag wou..

Zo jammer..mij hart bloedt nog elke seconde..

Veel steun aan iedereen in dezelfde situatie, dank voor jullie advies en knuffels..jammer dat ik ook een Belg ben en niet eens zal kunnen samenkomen met jullie..want helpt me wel..dank iedereen..

Juffie x
(4771) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 00:06:00
Ik lees nog elke dag mee, maar heb nu maar de moed gevonden om te antwoorden. Het gaat echt niet zo goed met me. up & downs.

Celine,

Momenteel zie ik een confrontatie met haar vriend niet echt zitten, maar heb er wel al veel over nagedacht! ik heb heel veel foto's van haar en mij samen. Ook screenshots van berichten van haar die nogal persoonlijk zijn. Ze wil dat ik om de zoveel tijd haar berichten wis en de foto's op mijn laptop zet. Zei zegt dat ze bang is dat hij me komt zoeken en dat hij mn GSM pikt en alles inleest, hetzelfde over mijn laptop. dat ik screenshots van die berichten heb weet ze niet. Volgens mij voelt haar vriend wat ik voel, juist het erge is dat ze voor mij totaal geen masker opzet, maar echt haarzelf is! al the way! voor haar 'echte partner' zet ze wel een masker op. Ik ben haar minaar, dus eigenlijk kan ik haar niet de grenzen stellen zoals haar partner kan doen, ookal verwacht ze dat gelijk wel in bepaalde mate! Ze zegt altijd je bent de enigste op de ganse wereld die me begrijpt! En het is ook zo dat ik zeer veel begrijp sinds ik me ben gaan verdiepen in borderline! Zouden mijn grenzen als minaar hetzelfde moeten zijn als haar partner? of gewoon als haar beste vriend? Ik ben gewoon mezelf! Het kan wel goed zijn dat ze me gebruikt, het voelt wel zo pfff, en toch blijf ik er tijd en moeite insteken omdat ik vroeger op handen werd gedragen door haar. Het gevoel was er, maar waar is het naartoe! nu nog steeds gaat er geen dag voorbij dat ze me niet belt of stuurt. En Celine, Ik heb haar ma al gesproken mits ik soms haar kind naar daar breng of ga halen. Haar eigen ma ziet haar wel graag maar ze is er het hart van in dat ze zo doet, het was zelf haar ma die gezegd had dat ze Borderline had. Ookal is het nooit vastgesteld, Toendertijd zei ik nog , "hah Borderline dat kan niet, er zit veel goeds in, ik krijg het er wel uit" haar ma zei, "pas maar op liegen en bedriegen dat kan ze als de beste. Ooit heeft ze me gezegd dat ze verliefd is op P(haar partner) en niet op jou. Ze weet dat je haar alles zou kunnen geven door je afkomst( Ik kom uit een goed warm nest) maar toch wilt ze het niet. " ik heb er haar da persoonlijk over aangesproken en ze ontkende alles! ze zei dat haar ma aan het liegen was! terwijl ik echt wel in de moeder haar ogen zag dat ze bezorgd en verdrietig was.

Jongen uit brabant,

Ik begrijp wat je bedoelt, volgens mij gaan ze zo vlug naar een ander omdat de leegt moet opgevuld worden, nieuwe prikkels! nieuwe superego! Ze zien enkel het positieve voor dan na een tijdje alle slechte kanten te zien en de persoon daarop beginnen af te rekenen! Ik ben keihard al zeg k het zelf, om exact te zijn ik WAS keihard tot al die miserie met haar! het weegt echt zwaar door tegenwoordig. ik weet zelf niet of ik nog een relatie wil met haar en of het wel de moeite is. Zei kan er niet aandoen, haar verleden heeft haar gemaakt wie dat ze de dag van vandaag is. BLers hebben vroeger alles moeten doen voor te overleven en daarom hebben ze nooit de kans gekregen voor te keizen, daarom kunnen ze moeilijk keuzes maken in hun leven! Als ik begin over de toekomst tegen mijn BLer dan word het plots een gans ander persoon. waarom? de toekomst heeft enkel nogmaar ellende gebracht! in het begin dacht ik van hoe is het mogelijk dat iemand op de wereld zoveel ellende kan meemaken, het lijkt wel alsof ze het aantrekt, zo een lieve meid dat kan niet. Maar het word me alsmaar duidelijker. Ik vind het zo spijtig, wat een mooie dame, en als haar monster niet zichtbaar is, dan is ze geweldig. waarom toch? Het probleem is en dat weet hij (haar partner) ook , dat ik haar beste vriend ben! en ze zegt dat ook aan hem! ookal weet hij dat er al wat dingen gebeurd zijn tussen ons. vroeger zat ik soms samen met hun in de zetel in film te bekijken, ik als "beste vriend" , ze zat meer naar mij te kijken dan naar hem. dat viel hem ook op! soms voel ik me wel heel schuldig, hij is iemand met een groot eergevoel, respect enz.. ik ook! daarom wil ik eigenlijk wel dat hij de waarheid weet. Het probleem is dat ik denk dat als hij er niet meer is, en ik niet. dat ze 99% zeker zelfmoord pleegt. en daar wil ik echt niet verantwoordelijk voor zijn. uiteindelijk doet ze ons pijn, haarzelf, onze omgeving, zijn omgeving enz...
na wat er gebeurd is op nieuwjaar, hij had de woonst verlaten en is al terug. Maar nu als ze mijn naam tegen hem zegt is het ganse avond boel. Zelf haar zoontje kan niet over mij zwijgen. ik deed natuurlijk heel veel met haar zoontje, wat hij niet deed!

Belinda,

Ik ben inderdaad wel heel lief tegen haar, maar ze weet ook dat ik een grens heb! ik ben haar vriend niet! ik woon er niet mee samen! En ik heb haar ook gezegd van ik ben nu je beste maat, moest ik je partner zijn zou ik op veel dingen hetzelfde reageren als P.(haar partner) , haar partner zijn grenzen zijn soms extreem, te extreem. en ze overschrijd ze zonder dat hij er iets over weet. hij stelt ze wel, maar toch gaat ze erover, en hij weet het niet. Heel grappig wel, Vroeger zei ze, hoe komt het dat jij al dat geduld hebt met me, je moet wel echt gek zijn voor met mij iets te beginnen! en dan zei ze ook nog eens in de boekenwinkel overlaatst van, "waarom ben jij zo lief"
Ik heb maar sinds kort teweten gekomen dat ze BL heeft. dus nu moet ik zogezegd mijn grenzen terugschroeven, dat is heel moeilijk! bijna onmogelijk. Maar met liefdevolle boodschappen lukt veel!

de rest,

Er is weer wat gebeurd! ik ben echt letterlijk ontploft tegen haar omdat ik dacht dat ze gelogen had tegen me, zei zelf zei tegen me dat ze het misbegrepen had. yeah right... er kwam geen grijns meer op mijn gezicht, eigenlijk al een superleuke dag gehad met haar en haar zoontje! Haar ex man kwam het kindje halen en ik heb me ingehouden totdat het kleine ventje weg was. Ze zei letterlijk "als ge nog lang zo een vieze muile gaat en, dan spring ik in mn auto en ben ik weg" op die reactie ben ik naar buitengelopen en weggereden in mn auto! Vroeger zou ze achter me lopen maar nu blijkbaar niet meer. ik was volgens haar in de fout! bah! ik was aan het rijden en dan plots krijg ik een bericht van haar " ....ahja....." ik heb mijn auto gedraait en teruggereden, aangebeld... terug naar boven... Toen is het nogmaals begonnen, Ik heb heeeeeeel vuile woorden gezegd, geroepen zoals ik nog nooit gedaan had tegen haar! het moest er eens allemaal uit. woorden zoals, manipulateur, liegen, ik had nie verwacht dat je zo was, ik maak je kapot, fuck you! ik heb alles zwart op wit. waren enkele van mijn uitspraken. Vervolgens heb ik de deur toegeslaan en naar beneden gegaan naar de auto, zei opende de schuifdeur van het appartement en begon van daar dan te roepen dat ze mn moeder ging opbellen voor haar alle woorden te zeggen die ik gezegd had. Ze zei van " Je bent gek, wat heeft je EX toch met je gedaan" Ze heeft dan toch niet gebeld naar mijn moeder, Ze zei " moet je ons zien staan, we lijken wel een koppel, wat moeten mijn buren wel niet denken" we hebben elkaar nog staan uitmaken zoals nooit tevoor! Vervolgens allebei wat gekalmeerd... ik stond nog beneden en zij boven... Ik vroeg haar beleefd, wil je alstublieft de deur opendoen zodat we kunnen praten als 2 normale mensen. Ze deed de deur terug open, we hebben gepraat. wat ze nu zei had ik nooit verwacht. zo plots..
" Ik wil geen relatie met jou omdat jij heel speciaal bent, mannen komen en gaan in mijn leven, zowiezo is het elke keer van dat. ik wil jou in mijn leven houden, gewoon voor altijd. En ik weet dat als we een relatie gaan hebben dat we elkaar zowiezo gaan verliezen. Ik hou van je. " Dan zei ze wel "ik geef je nog 1 kans, doe nooit meer zo tegen me, je hebt geluk dat ik je niet geslaan heb want iederen andere kerel zo een mep gekregen hebben, ik ben al gekleineerd in mijn eigen huis door mijn partner , nu door jou, nu voel ik me helemaal niet meer goed hier, ik weiger te huilen want mijn mascara gaat uitlopen dan." ze was woedend, ik ging haar knuffelen maar mocht niet dichterbij komen, ze praat altijd over haar "bubble" , en ik mocht er niet in!

ik ben over een ander gespreksonderwerp beginnen praten, en we hebben nog wat gedronken(allebei wat aangeschoten ja) voor dat ik het wist zat ze terug tegen me aan te leunen en te "lullen" en te "lachen" alles was weer ok. dat dacht ik tenminste tot de dag nadien. maar nu nog even verder over die avond.
Er kwam een maatje langs die dan meeging op teras, haar vriend had ookal gebeld en ze heeft eerlijk gezegd tegen hem dat ik er ging bijzijn, hij was boos dus. Maarja er was nog een andere vriend bij van haar dus hij vertrouwde het meer. Nuja we zijn daar op terass, komt er nog iemand toe, een "nieuwe" vriend. Ze liep naar buiten en pakte hem in de armen. ik had zo iets van wow WTF. Iemand die ze in het werk had gestoken want dat was haar werk. Hij had tattoo's op zijn arm, en reed met de moto. 2 dingen die haar al enorm boeien.
Ik zag ze kijken naar hem zoals zij vroeger naar mij keek(pijnlijk) in het begin van de avond hing ze heel veel aan mij, maar op einde van de avond meer naar hem toe. ze stoefte wel de ganse tijd over mij en maakte aan beide kerels duidelijk dat ik haar BESTE VRIEND ben, ze stoeft wel enorm over mij. de avond was om, we lopen naar de auto. plots kust ze die ene kerel met zn tattoo's zomaar op de mond bij zijn auto. Ik was razend!! maar liet het niet echt merken! ik had het gehad. dan komen wij bij haar auto en de mijne zegt ze van ik heb nog een excus tegoed van je, ik zei niks meer. ze zei ' laat me alsjeblieft wat weten als je thuisbent zo ben ik gerust' ik ben gewoon zonder iets te zeggen in mijn auto gestapt en aangezet. thuisgekomen en haar gestuurd dat ik veilig was en het me pijndeed van die kus gezien te hebben. ze zei ' welke kus??? ' ik heb niet meer teruggestuurd. De dag nadien belt ze me op dat ze heel boos was over wat er gebeurd was, schelden en doen. Terwijl het al "uitgepraat" was. Mja nu was ze nuchter! ik zei dat ik me schaamde, en dat ik tranen in mijn ogen kreeg als ik eraan dacht. zei antwoorde " niet wenen schat, hoeft niet" toch bleef ze nog boos zogezegd. Ik heb haar ondertussen nog elke dag gehoord van smorgens tot savonds. Vrijdag gebeurd en nu dinsdag. Maandag met haar op restaurant geweest, ze stond plots smorgens aan mijn deur. Zei ontslag gekregen! Ik wou haar opbeuren, lekker ontbijt, mooie wandeling in stad, dan naar een toprestaurant aan een mooi stuk water en natuur. Ze was helemaal tot rust gekomen, en totaal ander mens. ik weet wat haar tot rust brengt. Oja, ze geeft ook die kus toegegeven met die andere kerel die zelf haar partner niet is... ze zei dat voor haar een kus niet veel voorstelde... wie of wat ben ik alweer?

Vanmorgen belde ze me dat er 4 aangetekende brieven klaar lagen bij de post maar dat ze er nog steeds niet is achtergeweest, een aantal rekeningen die ze blijft uitstellen(BL) , bv. het bedrag van 150 was nu 250. Mij valt ze altijd lastig met haar financiele dingen en aan haar echte eigenlijke partner durft ze dit niet te vertellen omdat ze denkt dat hij gaat weggaan dan. ze heeft ook leningen die ze afbetaald door haar scheiding met haar ex man waar haar eigenlijke partner niks van afweet. Zegt ze "ik heb hulp nodig, we moeten tot een oplossing komen, ik ben te einde raad. help. Als het zo zit ga ik mn eigen prostitueren, Als ik niet betaal ga ik naar de gevangenis" Het was smorgens, ik had een goede dag, plots zo een telefoon en ik was helemaal verstrooid. ik wist niet wat te antwoorden. zei zegt " je moet tussen de lijnen door lezen" bedoeld ze dat ik haar geld moet lenen!!! Ik heb haar al genoeg geld geleend en ben het goed beu dat ik insta voor het geluk tussen haar en haar eigenlijke partner. nu is het me ook ingevallen, ze krijgt slaag van haar partner , schoppen in de buik, en ze pikt het allemaal.... Haar partner is 26 en is bijna klaar met het bouwen van zijn huis waar zijn ma met kanker woont, zijn ma verafschuwt haar (BLer)
Volgens mij draait het hier allemaal om geld! overlaatst zei ze nog dat ze een oude man ging zoeken en hem ging doodn##ken voor zen geld. WTF.

Oja en ook nog mijn ma gezien welke zei(BL) ook een band mee heeft, mijn ma zei met tranen in haar ogen " X(BL) zit mn hart, ze is tof maar ik hoop dat je er echt nooit iets mee begint"

Ik begin het elke dag beter en beter te zien, of ben ik diegene die gek word....?

zo dat was een ganse boterham, het is ms niet allemaal zo duidelijk maar het moest er eens uit!

Welterusten crew!
,Exile
(4772) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 09:00:00
beste juffie,
zoals anderen hier al naar je schreven.. je staat er niet alleen voor!!! Niet enkel de mensen die je hier even iets terugschrijven, maar heel zeker ook al de mensen die je hier lezen leven met je mee en staan bij je!!! Je bent een veel te mooie en lieve jonge vrouw om te blijven staan "trappelen" ... jij verdient echt veel beter en dat moet jij jezelf ook vertellen! Momenteel staat je leven even stil, en niet zo maar stil, je zit op een "zweer" en dat is geen fijne en gezonde plek. Probeer alvast wat op te schuiven zodat je op een gezondere plek komt te staan, van waaruit je dingen beter in perspectief kan zien, verder kan zien... een toekomst beetje bij beetje laat binnenkomen die jou waardig is!! Hij heeft zijn leven en het recht het te leven zoals hij wil, maar niet het recht jouw leven nog langer binnen te dringen als het hem even zou uitkomen. Probeer echt hem los te laten juffietje... er kan alleen maar mooiers voor jou in het verschiet liggen, als je beetje bij beetje ook je venster daarnaartoe gaat openzetten. Superlieve steunknuffel en sterkte om nieuwe horizonten te willen zien en verkennen!! celine

beste exile,
ik heb heel je verhaal gelezen.. en ja, je begrijpt het wel heel duidelijk hoor!! wat zij hoopt is dat jij haar weer financieel zou helpen.. en als ze een kier ziet dat jij dat voor haar zou willen doen zal ze het niet nalaten om daarvoor zelfs met jou het bed te delen... financieel zit ze helemaal vast en dat zal alleen maar erger worden.. zij heeft niet enkel heel wat psychische problemen.. maar duidelijk ook een geldverslaving of grote problemen met geld. En daar kom jij als haar ridder uit de kast.. zolang jij haar toch weer zal helpen.. zal ze je ook nooit helemaal loslaten... !!! ze zal dit ook bij anderen proberen, maar momenteel ben jij in de eerste plaats haar "financiele redder" .. en daar zal ze allerlei kunstjes en dramatiek en lieve woordjes voor gebruiken als ze wil bereiken wat ze wil.. dat jij haar financieel helpt.. en ja, desnoods zal ze er zich voor prostitueren.. maar dat is dan wel haar probleem .. en niet het jouwe...(want eigenlijk doet ze dat al wel in zekere zin...). Niet al hun problemen kunnen worden bedekt met de mantel der liefde omwille van hun verleden, hun ziekte etc.. ze zijn ook sluw en manipulatief en dat is ook ziekelijk.. maar daarom niet een ziekte??!!) (en ja, ik spreek spijtig genoeg ook op dit gebied van ervaring met mijn dochter).

En weet je exile, als moeder is mijn grootste hoop en droom dat mijn dochter toch een jongen tegenkomt, lief, sterk, financieel sterk opdat zij toch gelukkig zou worden .. echt .. dit blijf ik hopen , dat mijn kind rust en geluk vindt.

Maar tegelijkertijd moet ik ook zeggen dat ik moest ze niet mijn kind zijn, zou hopen dat nooit een zoon van mij op haar zou vallen en iets met haar zou beginnen, omdat ik hem al de zorgen en het verdriet op voorhand zou willen besparen.

Momenteel is mijn dochter na een overdosis, voor de zoveelste keer... omdat er in hun leven ook een moment komt dat ze eigenlijk niemand meer overhebben, geen familie meer die met hen nog iets wil, vrienden die afgehaakt hebben omdat ze alsmaar geld afluizen dat nooit terugbetaald wordt, de moodswings etc.. en het is niet dat ze dood wil zijn, .. maar ze wil de uren van de dagen laten voorbijgaan door in een roes te zijn omdat ze het alleen zijn niet aankan... etc.. Ze heeft mij nog, maar ook ik moet proberen grenzen trekken en het is heel zwaar.. maar in het leven heb je wel meer nodig dan een moeder he!!. Nu is ze momenteel gelukkig 40 dagen gedwongen opgenomen in de psychiatrie.. ze komt tot rust.. ik eerlijk gezegd ook een beetje. Hopelijk wil ze aansluitend therapie volgen waar ze dan ook echt moet achterstaan .. langdurig .. en gaat er dan toch ooit voor haar ook weer een toekomst open... Momenteel is ze rustig en voelt ook aan dat dit haar ondanks alles wel goed doet.. voor de toekomst kan ik maar hopen.
Maar ik vrees voor jouw vriendin , dat de weg naar herstel nog lang zal zijn want ze is nog aan geen herstel bezig.. ze is nog bezig met "schade" aanrichten aan zichzelf en anderen.. aan jou niet in het minst. En ze is vrees ik nog niet tot inzicht dat zijzelf misschien wel aan de basis kan liggen van haar huidige 'miserie' en echt iets moet gaan doen om haar leven op de rails te krijgen. ( ik weet niets van haar kinder of jeugdtraumas natuurlijk, en mogelijks liggen die aan de basis van haar BL, maar geven haar niet het recht om te doen wat ze nu allemaal wel doet.. en daar heeft ze hulp voor nodig .
Jij bent een jonge man exile.. is dit echt wat je met je leven wil??? hoelang wil je zo verder doen??? Jij hebt ook rechten hoor.. en wat een man zoals jij verdient is een lieve , sterke vrouw met wie je een toekomst kan opbouwen!! Misschien zijn ze je al gepasseerd, maar zag je ze zelfs niet... dus oogjes open vanaf nu!!
veel liefs en sterkte
celine

lieve belinda,
ik heb je korte mailtje ivm met verhaal van mij wel gelezen. Heb het wat moeilijk om het allemaal te vertellen. t blijft ook eeuwig de vraag.. hoe was mijn kind geworden zonder het misbruik door de stiefvader.. is alles tot daar te herleiden.. of was ze anders ook BL geworden..???
liefs
celine
(4773) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 11:03:00
Beste Exile,

Tnx voor je reactie en goed van je dat je hier je verhaal post. Het zal je zeker helpen om alles van je af te schrijven en hopelijk ga je langzaam de ogen open doen en vind je jezelf langzaam terug. Door het lezen van onze ervaringen herken je jezelf misschien ook en weet je dat het absoluut niet aan jou ligt en je onwijs je best doet. Zo hard je best dat je over je eigen grenzen aan het gaan bent en serieus moet gaan opletten dat je jezelf niet verliest in dit BL gedrag.

Ik herken mezelf in je verhaal, ik heb 3jaar het leven gehad wat jij nu hebt...zonder dat ik het wist met haar vreemd gegaan terwijl ze een vriend had...Ze ging van mijn bed een uur later in zijn bed en vertelde ons allebei dat ze zoveel van ons hield. Op de verjaardag van haar toenmalige vriend lag ze bij mij in bed en vertelde ze hem dat ze bij haar ouders sliep, hij kwam erachter en stond de volgende ochtend voor mijn deur te wachten totdat wij naar buiten liepen om te gaan werken...Ik wist van niets en zag hoe hij ineen stortte toen hij ons naar buiten zag lopen...Wat heeft ze ons enorm veel pijn gedaan. Mijn ex vervalt van de ene in de andere romance en liegt en bedriegt alles bij elkaar. Daarbij kiest ze alleen maar lieve en betrouwbare jongens uit zoals wij hier allemaal zijn, ze voelt het aan de mannen en pakt de grootste helpers.
Momenteel manipuleert ze een jongen van een jaar of 18-19 en heeft ze zelf een kinderwens, heeft het al zover dat ze intussen samenwoont en waarschijnlijk nog steeds haar oooo zo lieve kant aan hem laat zien zodat ze wederom krijgt wat ze wil...:Kinderen....Overigens is het grootste troef haar lichaam en sx en het zielige meisje uithangen...Klinkt misschien ook herkenbaar.

Ik vind het echt vreselijk om te zien hoe ook deze jongen volledig gemanipuleerd, gesoleerd en structureel stuk wordt gemaakt terwijl hij totaal niet weet waartoe ze echt in staat is...

Haar eigen pijn moet zo vreselijk zijn dat ze het niet kan stoppen, ze moet naar nieuwe romances en ze moet aandacht hebben van mannen. Ze verdrinkt volledig in de nieuwe liefde en is telkens overtuigt dat het aan haar ex lag dat ze zich zo rot voelde aan het einde. (ze werd immers telkens begrenst en dat duldt ze niet). Overigens is het daarbij wel de bedoeling dat haar "schatjes" en "lieve mannetjes" netjes op de bank klaar zitten als mevrouw van een avontuurtje thuis komt....
Daarnaast ken ik je opmerkingen over financin maar al te goed.
Ik heb zelf een koophuis en een goede baan en spaargeld, zij is 5 van de 7 dagen bij mij geweest en het enige wat ze deels wilde betalen is wat boodschappen. En dan op zo'n zieke wijze dat ze bijvoorbeeld een fles cola niet afrekende want die dronk zij toch niet......We splitste de boodschappen aan de kassa anders kon ik al helemaal fluiten naar een bijdrage want ze vond immers dat ik alles al had en haar alles moest "gunnen"......
Ik ben er achteraf ook achter gekomen dat ze zelfs toen ze net iets met mij had en het officieel had uitgemaakt met haar ex nog het zielige meisje heeft uitgehangen richting hem...mevrouw had geen baan meer en wel veel vaste lasten zoals haar auto, telefoon, schoonheidssalon, etc....Ik wilde geen geld geven en heb zeker wel grenzen. Ze heeft hem een prachtig verhaal opgehangen dat ze het spijtig vindt dat het niet werkte tussen hun en dat ze voorlopig geen relaties meer wilde (heel herkenbaar nu..) en uiteindelijk was haar ex zo lief om enkele maanden 500euro te schokken voor haar "vaste lasten".......Mijn god dacht ik bij mezelf, je ligt met mij in bed, we hebben een relatie en jij pakt hem zijn geld af...Hoe ziek en narcistisch kan het worden....

Nu ik dit zo schrijf is het voor mij ook weer wat makkelijker die mooie dingen die ik me telkens weer herinner even te parkeren om zelf ook even de realiteit onder ogen te zien.

Exile, probeer echt je eigen leven op te pakken, en leuke dingen te doen met je vrienden. Sluit haar echt af in belang van je eigen gezondheid. Zoals ik het hoor is ook zij nog heeeeel ver van huis om aan de betere hand te komen en sloopt ze ook jou volledig met haar BL gedrag zoals ze ook haar huidige of inmiddels ex vriend gesloopt heeft.

Wens je het allerbeste Exile! Je bent het echt waard om ook echt geluk te vinden. Gun het jezelf ook en laat je emotioneel niet meer kwetsen.

Jongen uit Brabant
(4774) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 12:22:00
Tjeez Exile WTF is wrong with you? Wake up!!!!
Dit is geen liefde dit is een obsessie. Een verslaving aan het lijden.
(4775) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-24 21:27:00
hallo iedereen,

hier nog een keer de belg, zit ook aan het einde van mijn verhaal, vandaag een mail gekregen dat ze iemand anders in haar leven heeft, dat ze me echt graag heeft gezien, maar dat ze te veel heeft afgezien ook. Ik moet haar haar leven laten leiden, en als zij er klaar voor is kunnen we ooit misschien weer vrienden zijn. Ik zit in zak en as, heb haar bedankt dat ze eerlijk is geweest, heb haar geluk gewenst met haar nieuwe vriend, en gezegd dat ik hoop dat ze met hem echt het geluk vindt, en dat ze haar leven mag verder zetten met degene die mij gaat vervangen. Heb haar wel gezegd dat ik toch nog naar het trouwfeest ga, zal daar 2 dagen zijn, dit kan ook nog een laatste poging zijn om te vermijden dat ik ga, en dat laat ik niet gebeuren, haar nieuwe vriend zal er niet zijn, dus zal zij met haar beslissing geconfronteerd worden, maar ik heb geen hoop, de scenarios zijn te voorspelbaar, zeker als je alles op dit forum leest, ik ga andere mensen en vrouwen zien en herbeginnen, het is mooi geweest, heb haar nog bedankt voor de mooie momenten in die zes jaar en gezegd dat ik altijd in onze relatie heb geloofd, maar als zij niet meer verder wil dan is dat haar keuze. Bedankt voor al jullie verhalen, heel leerzaam en ontnuchterend allemaal, was nodig.

de belg
(4776) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 07:17:00
Hai allemaal!

Wat een troep maken die BL -ers van jullie ervan :)...
Ik heb ook aardig mijn best gedaan hoor, ik was tussen mijn 20 en 30 het meest losgeslagen, maar zo erg als de dames die hierboven worden beschreven was het toch niet. Ik heb ook gelogen en bedrogen, drugs gebruikt, vele romances gehad, en geleden onder angsten en depressie, maar in de ogen van anderen was ik altijd een redelijk succesvolle tante (een vrij wilde, dat dan weer wel:)..
Ik ben ook altijd financieel onafhankelijk geweest. Onderdrukte mijn BL gevoelens ook met heel hard werken, en maakte bij ieder bedrijf binnen een paar jaar carrire. Ik heb ook nooit op de zak van een man geleefd. Sterker nog, regelmatig was ik degene met de meeste poen, en legde hen in de watten met uitjes, etentjes, etc. Dat gaf me een gevoel van kracht. Mannen die er echt financieel rottig bij zaten vond ik overigens niet interessant. Daar heb/ had ik geen respect voor. Een mens dient financieel goed voor zichzelf te zorgen, vind ik. Dat zit er vanuit mijn jeugd erg ingebakken.

Overigens jouw vraag Cline, of je dochter zonder misbruik ook zo was geworden is een lastige. In mijn familiegeschiedenis komt misbruik voor, waarvan ik dacht dat het iig de BL van mijn moeder verklaarde. Nu ik er meer van weet, weet ik ook dat er een erfelijke aanleg is. En dat klopt ook wel. Mijn opa was een absolute narcist, naar het psychopatische toe. Die man kon echt gevaarlijk zijn. Mijn moeder was een BL, en ik dus ook. Of de aandoening nou doorgegeven is door genen, of dat de traumatische ervaringen steeds zorgen voor overlevering, weet ik niet goed. Van wat ik lees, is het dus beide.
Veel sterkte met je 'erg zieke dochter', iig. Het moet vreselijk zijn je kind zo te zien lijden.

Verder strekte aan de Belg, ik ben benieuwd wat de bruiloft brengt.
En Exile, het is echt wel drama ten top bij jou. Mag ik je vragen waarom je nog bij haar bent?

Een heel fijne dag verder allemaal!

Liefs,

Belinda
(4777) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 16:36:00
Celine,

Ze heeft inderdaad een gat in haar hand, en haar schuldenhoop is enorm. Ook door haar mislukt huwelijk was ze gedwongen voor een lening te nemen mits ze toch terug alleen wou wonen. Ze woont al van haar 15 jaar niet meer thuis, tehuizen, vrienden, enz.. dus ze heeft altijd moeten overleven, veel keuzes had ze nooit. Ik weet hoeveel er op haar spaarrekening staat, 0,00 en op haar zichtrekening ook 0,00. Heb het gisteren nog gezien. Het was de laatste keer dat ik haar 150 geleend heb, en dit heb ik haar dan ook duidelijk gemaakt. Ik steek mezelf in de put door haar te helpen omdat zij gelukkig zou zijn! Ik begin alsmaar meer en meer te beseffen dat ik het geld nooit ga terugzien! ze zegt tegen me " je schrijft het toch op" , ik zeg " nee joh" zei zegt " op een dag heb je het allemaal terug" waarop ik zeg " hoeft niet " en dan begint ze te wenen. " geef me toch de kans het goed te maken. " vorig jaar heeft ze nog gezegd tegen me " ik betaal je terug met elke dag van mn leven" ik sta hier nog alleen, en elke dag zak ik dieper. Eerlijkgezegd voel ik me redelijk goed de ganse dag door tot ik haar hoor. dan loop ik slecht. want het is altijd hetzelfde liedje, problemen problemen, ik weet veel oplossingen maar het is alsof ik tegen een muur praat. het lijkt wel alsof ze niet wil dat het opgelost geraakt. ze stapelt al haar problemen op (zegt ze ook zelf) tot de bom ontploft. dan is het een tijdje goed, maar na een poos begint het terug. Overlaatst stond ik met haar in een boekenwinkel, grappig. Ze zocht het boek "Manipuleren kan je leren" van Frank W. terwijl ze zelf al een meesteres is in manipuleren! Een rek ernaast zag ik een boek over BL , ik zei nog al lachend "messchien is dat wat voor jou" ze reageerde er niet op. Dus zeizelf is er echt niet van bewust dat ze het heeft. Dat kleine angstige verdrietige meisje in haar weet dat wel maar die heb ik al heel lang niet meer gezien! het is de boze woedende BL die ik maar blijf zien! ze drinkt ook enorm de laatste tijd en rookt wiet aan de lopende band. ze zegt ook van zichzelf dat ze zeer vatbaar is voor verslavingen dus blijft ze bewust van de harddrugs weg! en maar best! ik begin het alsmaar meer tezien celine, wat ben ik toch blind en verliefd. het probleem is dat ik verliefd ben/was op dat verdrietige angstige meisje maar die zit opgesloten. concreet, In een relatie, als dit haar idee is van vertrouwen. Zomaar een kusje hier en daar(wie weet wat ik nog niet weet) , haar huidige partner is de liefde van haar leven maar waarom hangt ze dan de "prostituee" uit. ze gaat mij net behandelen zoals hem moest ik haar partner zijn, dat besef ik. Ik blijf maar geloven dat ze kan veranderen, maar ze gaat niet veranderen als ze dit zelf niet beseft en wil. Is dit verloren tijd en geld voor me? al die moeite voor niks? ik heb het moeilijk voor dat te aanvaarden! dat ik gefaald heb! ookal doe ik zo men best! Het lijkt wel alsof ik tegenwoordig de vrouwen wat vermijd en boos op hun terwijl ik echt geen reden heb. maar toch voel ik me zo.

Ik heb heel veel respect voor jou want ik heb al een paar keer haar moeder gesproken en ze heeft hartproblemen, ze kan er niks aandoen want haar dochter wil niet luisteren. gelijk wat haar ma zegt, alles is verkeerd. Als ze in huis is voor haar kindje op te halen(oma en opa mogen het kleintje nog zien, gelukkig voor hun) gaat ze zelf niet neerzitten. Elke vraag voelt zij(BL) als aanvallend van haar ouders. Terwijl het gewoon uit bezorgdheid is...
Als haar ma belt naar haar dan vraagt ze altijd naar het zoontje maar eigenlijk wil haar mama haar gewoon horen, maar dan sta ik bij de BL en zegt ze tegen mij " mijn ma belt enkel voor te horen hoe het met X is"
Ze is mooi en ze weet het, iedere man wind ze rond haar vinger!
haar traumas:

- vanaf haar 15 woont ze alleen,
- haar vader domineerde zwaar de moeder (heb altijd al gedacht dat hij iets of wat een narcist is)
- haar vader sloeg haar
- haar ma zegt tegen mij dat haar vader last heeft van verlatingsangst
- ze is verkracht geweest in een tehuis waar ze verbleef
- haar beste vriend is doodgegaan aan een overdosis , en voor haar neus dan nog
- Haar ex-man heeft haar in het ziekenhuis geslaan. daar heeft ze het kind mee, niet met haar huidige partner. Ik weet ook van haar dat ze haar Ex-man 1 jaar lang bedrogen heeft met een jonge knaap tijdens het huwelijk. In het totaal zijn ze 5 jaar samengeweest, 1 jaar getrouwd dachtek. haar ex man heeft haar ook bedrogen. wat een boeltje zeg.

bovenstaande dingen heeft ze zelf gezegd tegen me. niet alles kan waar zijn, dat van haar ex man is wel effectief waar!

Ik weet dat er wel een andere meid rondloopt voor me, verschillende wel. maar ik hang echt vast aan haar. En ik wil er gelijk vanaf. ik kijk niet naar andere vrouwen zolang zij in mijn leven is terwijl ze zelf niet volledig " van mij " is. het word elke dag erger en erger. de laatste maanden pfff, verschillende dingen gebeurd. ze draait als de wind, meer negatief dan positief. We hebben het zolang zoooooooo leuk gehad, ik denk dat ik me daar aan vasthou. ik denk moesten we iets hebben samen, dat ik haar zeker niet zou kunnen vertrouwen terwijl dat de basis is van een relatie. alsook eerlijkheid, respect, enz.

bedankt voor je lieve woorden celintje het heeft me echt een boost, de mening van iemand anders heeft me soms een andere kijk op haar.

Jongen uit brabant,

Mezelf verliezen, daar zeg je het. Zeker als minaar! Met haar partner is ze "verplicht" de confrontatie elke dag opnieuw aan te gaan omdat ze samenwonen. Ik ben sinds kort verhuist. Momenteel 70 km van haar! Sinds ik verhuist ben zie ik haar minder, heeft ze nieuwe mensen in vertrouwen genomen, binnenkort loopt haar huurcontract af van een jaar in het appartement. Haar huidige partner is ook niet zeker meer van de relatie. kortom zoals ze zelf zegt is ze bezig met een back-up zodat ze zeker niet alleen valt. Zoals je het zelf zegt, ik zou het eigenlijk eens van zijn kant ook moeten horen!
Hoe kunnen ze het in godsnaam in hun hoofd halen voor een kind te maken in een impulsieve romance! Uiteraard zijn het niet alleen BLers die dat doen. Ze hangt zo graag het slachtoffer uit en het is allemaal haar fout, niemand denkt er aan haar. Als ik zeg van stel je eens in iemand anders zijn schoenen dan zegt ze, "ik heb dat al lang genoeg gedaan" duidelijk teken van emotionele onvolwassenheid. Op sommige zaken reageerd ze dan wel zeer intelligent waar ik soms verbaast van opkijk! Zelf heb ik haar al veel bijgeleerd en daar is ze dankbaar voor! Ik hoor haar niet alleen voor geld hoor, ook voor andere allerhande problemen, ik ben zeer kalm en positief, optimist. zei is net het omgekeerde. tegenpolen trekken elkaar aan zeggen ze toch? En inderdaad aandacht van mannen, hoe meer hoe beter. extreem voorbeeld. we lopen in de winkel en plots kreunt ze geil en luid. Ik lag er meestal mee, terwijl het zeer ongepast is. soms doet ze het zelf gewoon als ze over straat loopt. Mooi zonnebankbruin, roze bh, flashy strings die ze wat boven haar broekje trekt(niet extreem, zodat het oog juist wt heeft) haar borsten bijna altijd bloot. Ik ben van mening je mag tonen dat je mooie vormen hebt als je er trots op bent maar niet overdrijven. puuuuur aandacht. mooi wit blond haar. Overal waar ik kom met haar kijkt elke man, en zelf veel vrouwen. Alsof ze jaloers zijn.
we zijn gebruikt geweest! nou, we hebben het zelf toegelaten. Ik weet zeker als er nog een vrouw in ons leven komt die ons hartje sneller doet slaan dat we een schitterende toekomst tegemoed gaan. jij bent al een ganse stap verder dan mij. Ik moet nog de moeilijkste stap zetten, ofwel komt die er gewoon vanzelf... Ik ben mijn werk kwijtgeraakt door haar, Ik was haar baas. geflirt op de werkvloer dulden ze niet.... natuurlijk! ben ik dom geweest. nuja ik ben verhuist en die job is nu out of the qeustion! Sporten moet ik ook terug opakken, sinds de verhuis ben ik al 3 weken niet meer geweest. Alles is gewoon een serieuze aanpassing! messchien maar beter dat ik nu verderweg woon, terug in mijn oude buurt waar er veel makker/steun zitten.

Voor ik haar leerde kennen was ik trots als een pauw, met de borst voorruit als bodybuilder en nu ben ik maar de helft niet meer van wat ik toen was. Minder zelfvertrouwen. Het komt wel goed! Volgens mij gaat er toch eens iets gebeuren van mijn kant of haar kant... Ik weet niet of ze me dan achterna zou komen, het erge is dat ze ookal een band heeft met mijn ouders..

Eigenlijk ben ik wat een haatgevoel tegenover haar te kweken en vooral ook heel veel medelijden voor wat ze haarzelf aandoet en haar omgeving.

Haar partner en ik zijn als 2 druppels water, werkers, sporters, zelfde interesses. ik weet zeker dat het een goede vriend zou kunnen zijn maar momenteel kunnen we elkaar niet aanzien! Het ergste vind ik nog dat terwijl ze problemen heeft met mij , en met hem ze met een ander ook bezig zit en weet hoeveel nog. heeft ze echt geen gevoel? een hart?

Belinda,

Goeie vraag, ik hou me vast aan vroeger. toen het nog " echt " was, komt het terug bij haar als ik het hazenpad kies? ik weet het niet...Het voelt alsof ik iets wil redden dat er niet meer is... ik heb ze al veel teveel betrapt op leugens, haar manier van leven laat de wensen over.. Ze is niet gemaakt voor te werken zegt ze. " ik ga een oude man doodn##ken" zegt ze " of een rijke vent zoeken" waarom zegt ze dat tegen de kerel die haar doodgraag ziet... Nou je hebt gelijk , ik ben veel te lief....

Vanmiddag stuurde ze nog een bericht " ik heb heel veel zin om gezellig te gaan eten vanmiddag" zij heeft wel geen euro. Ik moet voor mezelf de lijn trekken. Ooit zij ik liever arm en gelukkig met haar dan rijk met iemand anders. Geld maakt niet gelukkig. Geluk maak je zelf...

Groeten aan iedereen en een fijn weekend
vanavond ga ik een stapje zetten in gent met mijn beste vriend, een ADHDer
Ik ben omsingeld ;) nooit saai

Exile
(4778) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 16:39:00
Als er eens iemand van omgeving Vlaanderen, Belgie een praatje wil slaan kunnen we gerust eens afspreken om onze ervaringen te delen, elkaar te steunen.

Ik hoor het wel, hou jullie goed!
Exile
(4779) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-25 22:49:00
de belg is van aan de kust brugge, moeilijk om hier meer gegevens door te geven denk ik, is er een manier om meer gegevens uit te wisselen?

Noot van de beheerder: dat kan via het besloten forum op deze site.

(4780) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-26 10:26:00
@Belg ik ben ook van de kust..regio Brugge..
Juffie.
(4782) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-26 11:25:00
mijn vriendin is van Brugge...

En nog meer mensen hier dan ik dacht!

Exile
(4783) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-27 11:09:00
Beste exile,

Ik heb je lange mail al wel vijf of meer keer gelezen... en toch weet ik niet wat ik je moet terugschrijven om je te helpen jezelf terug te vinden...

Je verhaal wordt in stukjes en brokjes ook steeds vollediger .. maar niet minder erg. Intussen ben je door je 'blindheid??' (uiteraard ook wel een beetje eigen schuld natuurlijk he??) zelfs je vrij goede job kwijtgeraakt ... maar heb je wel een heel verstandige beslissing genomen om 70 km verderweg te gaan wonen, als ik het goed heb in een oude vertrouwde omgeving waar je ook vrienden hebt. Ik hoop trouwens dat je een heel toffe uitgangsavond met je adhd vriend hebt mogen beleven, alle remmen los, gsm op uit, .. en eens terug hebt kunnen voelen wat 'leven' ook kan zijn.
Ik hoop dat je inmiddels toch al terug een baan hebt gevonden?? of althans voorlopig recht hebt op een uitkering . Ik vermoed dat je bl-vriendin ook haar werk is kwijtgeraakt om dezelfde reden?

Intussen heeft ze je toch 150 euro afhandig kunnen maken en dat je NOOIT iets zult terugzien besef je denk ik maar al te goed.. dat het de laatste keer is geweest dat je ze financieel toch weer hebt bijgesprongen.. zal vrees ik niet de laatste keer zijn zolang jij haar in je leven toelaat.. Hoezeer je haar dat ook meent duidelijk gemaakt te hebben!!! Als je haar tussen nu en een jaar inderdaad niets meer financieel hebt gegeven trakteer ik je dan op een pint en kom met de trein tot sint pieterstation in gent!promise!.... maar ben er zo goed als zeker van als je niet kan loslaten.. ik de trein nooit zal moeten nemen...

Als jij je ouders of familie in vertrouwen zou durven nemen en vertellen wat je hier allemaal vertelt.. hoe ze met je omgaat, leegzuigt, haar ontrouw op alle gebieden.. de uren , dagen, nachten dat jij wakker ligt van verdriet, onzekerheid, angsten... dan zal haar contact met je naaste familie ook verwateren en zullen zij zeker ook veel voorzichtiger met dat contact omgaan. Maar ik begrijp je wel, zolang we menen iemand graag te zien, willen we ze tgo onze omgeving van haar beste kant laten zien...

Wat me ook enorm opvalt is dat je gevoelens zweven tussen liefde en haat.. meer dan begrijpelijk!!!!!!! maar ook dat je enorm gefocust bent op haar mooie uiterlijk... , uitdagend, mooi (duur met jouw centjes..) gekleed, ze is niet zelfzeker.. maar wat haar uiterlijk betreft alleszinds wel en ze gebruikt het.. Op zich haar goed recht natuurlijk.. t is aan de ander om er doorheen te kijken en de nodige afstand te nemen. Zolang jij centjes hebt, telkens op haar berichtjes reageert.. (die je eigenlijk ziek maken, want daarbuiten voel je je beter in je vel), zal ze niet stoppen.. Dus zal je het zelf moeten stoppen wil je verder met je leven vooruitkunnen.. want ik meen dat dat is wat je diep binnenin ook wel wil..

en weet je : k moest even lachen toen je schreef dat ze wel zin had in een lekker etentje.. maar natuurlijk geen euro zelf heeft. " t was net of ik mijn dochter hoorde...

Ook al besef je dat nu niet exile , maar "schoonheid is vergangelijk".. niets is minder waar. Ook spreuken zoals "wie de vrouw neemt voor het lijf, behoudt het wijf, maar verliest het lijf".. zijn waarheden die de eeuwen getrotseerd hebben en zo waar!!!!
En een minder op het eerste zicht mooi meisje of vrouw (of jongen) wordt in iemands ogen steeds mooier als hij het mooie karakter beter leert kennen.. Het omgekeerde is echter ook waar: Een bloedmooie vrouw kan in je ogen toch lelijker worden in die zin dat je er een soort afkeer van krijgt..en je dat mooi steeds minder ziet als je meer echt het ware karakter gaat zien . ZIEN!!

kan je enkel veel sterkte wensen, help je hopen dat ze ooit mag veranderen, hulp zoekt en vindt... en gelukkig wordt. Maar vooreerst hoop ik dat jij wakker wordt om geluk te vinden
liefs
celine
(4784) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-27 20:00:00
hallo,
bruggelingen zijn blijkbaar brave liefhebbende en zeer geduldige mensen, sommige althans. Als jullie eens willen afspreken laat het maar weten, ik heb dagen of halve dagen dat het redelijk gaat nu, maar het idee dat zij nu met iemand anders is pffffffffff ik wordt er gek van. echt waar, ik heb haar geschreven dat ze haar problemen en haar lijden niet iedere keer kan proberen weg te cijferen door te veranderen van partner. Heb haar gevraagd wanneer ze eindelijk zal beseffen dat veranderen van partner en zo omgaan met haar partners alleen maar een tijdelijke oplossing is, en hoe lang ze denkt dat deze 'relatie' zal stand houden. Is nogal cru, ik weet het, maar het wordt toch tijd dat ze erkent dat ze ziek is, alleen dan is er een mogelijkheid voor haar op een 'normaler' leven, ik denk ook aan haar huidige nieuwe partner, hoelang zal hij afzien en afgekraakt worden ????

de bruggeling, niet de enige :-),
(4786) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 07:26:00
Hai Bruggeling,

Is niet cru, wat je jouw ex hebt geschreven. Ze zal er misschien nu nog niets mee kunnen, maar het kan zijn dat ze ooit 'met liefde' aan jouw woorden terug denkt. De eerste man die mij lang geleden, confronteerde; een 13 jaar oudere Engelsman die ik ongeveer een jaar redelijk schofterig had behandeld (naast ook heel lief te zijn geweest voor hem, dat vertelde hij mij later ook), ben ik ook nog steeds dankbaar. Het was iemand die nooit boos, maar wel heel stellig zijn grenzen trok mbt mijn gedrag. Ik weet nog dat hij op een heel lieve manier zei;'Belinda, there's something wrong with you'. Ik dacht toen; 'hij heeft gelijk', al kon ik er nog niets mee. Kort na hem kwam ik mijn huidige partner tegen, ik weet dat 'de Engelsman' verdrietig is geweest, maar hij had ook goed door dat er met mij maar weinig te beginnen viel, en koos op een goede manier voor zichzelf door te rouwen, en te laten.

Ik vond pas een felicitatiekaart, waarop hij mij feliciteerde met de geboorte van de zoon van mij en mijn partner, die ik dus kort na hem ontmoette. Ondanks dat ik hem echt bezeerd moet hebben, sprak er veel liefde uit dat kleine berichtje van hem. Ik moest er gewoon om huilen :)...Hij heeft dan ook nog steeds mijn respect, en ik hoop hem ooit nog eens te ontmoeten (niet lang na de geboorte van mijn zoon vertrok hij voorgoed terug naar Engeland), om hem te vertellen dat hij gelijk had :)...

Veel sterkte allemaal weer,

Fijne dag,

Belinda
(4787) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 09:55:00
lieve belinda,

fijn wat van je te horen... ik denk dat voor velen hier de nuchtere dingen die je vertelt een steuntje in de rug zijn om hen te laten beseffen dat hun vriend/vriendin zelf klaar moet zijn om geholpen te worden en zolang zij dat zelf niet beseffen al hun liefde, goedheid, boosheid, angst om verlies, om zelf los te laten (uit een gevoel van te moeten blijven beschermen..)... water pompen is in een emmer zonder bodem..Zo goed dat jij hier bent.. je bent ook mijn 'hoopje'... dat er ooit wel een klik kan komen na vele jaren. Ook je trots en sterkte toch ook, om altijd in je eigen onderhoud en zelfs wat meer te hebben voorzien, ondanks de wilde jaren.. is best iets om heel trots op te zijn! Dit is sowieso tegenwoordig al moeilijk voor heel wat jonge mensen zonder BL . Op dit gebied ben jij dan zeker nooit een BL geweest .
Dat jij door de jaren heen enorm gegroeid bent is ook wel heel duidelijk uit wat je schrijft en ook vooral de manier waarop.. begripvol, niet kwetsend, maar wel heel duidelijk. Zoals je soms ook probeert duidelijk te maken dat iemand die ten koste van zichzelf toch steeds bij die borderliner wil blijven en helpen.. al is het maar tijdelijk.. ook een hoekje kwijt is...vind ik zo treffend.
veel liefs, celine
(4788) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 23:02:00
hallo,

bedankt voor je woorden belinda, als reactie heeft ze haar status op fb veranderd in 'heeft een relatie'. Ik crash iedere dag een beetje meer, in 6 jaar heeft ze dat nooit veranderd met mij, ben uiteindelijk niets geweest voor haar, ik heb me zoals zovelen 200 procent gegeven, gescheiden, huis verkocht, huis verbouwt met haar en met mijn centen, en nu ' in een relatie', gecatalogeerd als vuilnis, van geen waarde, en het idee dat ze nu hetzelfde zegt en doet over mij zoals ze mij vertelde over haar vorige ex, man ik slaap er niet meer van, zonder nog maar te spreken over de gedachte van hoe ze hem nu sxueel overdondert, niet goed voor mij echt nie
bruggeling aan het einde van de wereld
(4789) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-28 23:19:00
Ik kom al een aantal maanden op deze site,en lees alle verhalen met veel aandacht. Ikzelf heb heel veel moeite met het aangeven met grenzen. Want ook ik ben bang om te verliezen van het geen mij dierbaar is. Want wanneer geef le liefdevol een grens aan en wanneer wordt het als kritiek ervaren waardoor spitting ontstaat. Ik heb erg veel moeite om mijn verhaal te delen. Want ook ik ben door alle omstandigheden al in behandeling geraakt bij een psyg .Echter is dit meer om mij zelf weer op de been te krijgen. Volgende keer komt er misschien meer........

Groetjes de doorzetter
(4790) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 00:13:00
hey celine,

je slaat wel de nagel op de kop, Ik ben bijna door de blindheid. Tegen mezelf zeg ik wel van je kan nooit een deftige relatie of en deftig leven opbouwen met haar. zij heeft geen toekomst zolang ze niet beseft dat de anderen haar niet kunnen helpen, de romances die tijdelijke leegte opvullen, nieuwe prikkels enz. het genezingsproces moet beginnen bij haarzelf, is het mijn taak voor haar op baan te helpen?! ik denk het niet, ze moet het zelf beseffen. hopelijk niet als het telaat is. Volgens mij weet ze wel dat er iets scheelt maar diep binnenin wilt ze het niet aanvaarden. Ze heeft er trouwens ook geen geld voor!

Eigenlijk ben ik wel blij terug in mijn geboortedorp te wonen, heel veel steun! Toen ik aan de kust woonde was zij mijn enige tijdverdrijf + mijn hobby's. Nu heb ik enorm veel afleiding! ben weggeweest die avond en heb me zeer goed geamuseerd. Trouwens geen enkel teken meer van haar die avond dus dat was ook goed voor de gemoedstoestand. de ochtend nadien kreeg ik wel een bericht wat zij gedaan had die avond, en ze vroeg of ik was weggeweest?! interesse of controle ik weet het niet. Momenteel werk ik bij hier en daar, 1 mei heb ik voor mezelf gezegd dat ik ga beginnen zoeken. het is enorm druk geweest met de verhuis, al veel gedaan. Het huis moet volledig gerenoveerd worden dus zo kan ik min gedachten ook verzetten. Er zal ongeveer een 2-tal jaar inkruipen! beetje per beetje kom ik er wel!

Mijn BL-vriendin is haar werk kwijtgeraakt mits er veel gebabbeld werd achter haar rug, valse beloftes gemaakt werden op het werk. dus we weten allemaal bij BLers als er iets foutloopt op het werk in vroege stadia dat het zeker niet goed is. BLers vergeten namelijk niets wat hun aangedaan word, zeker niet de slechte dingen. op een dag was het volledig zwart-wit! ze voelde haar niet meer goed in het vel. 1ste week ziekte... 2 de week verlenging.. ik kreeg telefoon smorgens dat ze het echt niet meer zag zitten. " je gaat toch niet boos zijn op me " zegt ze, heel raar! alsof ik haar partner ben. Hetgeen waar ik wel fier op ben is dat ze mits haar hoog iQ en manipulerende skills een prestatie heeft neergezet in een commercieel bedrijf die zelf mensen die er 2 a 3 jaar werken nog nooit neergezet hebben. Buitengewoon. Ze kan het zeer goed uitleggen! en met haar "schoonheid" heeft ze een groot pluspunt in de sector waar ze werkte.

Ik ga haar niks meer geven financieel want eerlijkgezegd ben ik het beu. Vroeger was ze me nog dankbaar maar nu lijkt het een gewoonte te worden. dat vind ik heel raar. en het doet toch wel pijn. normaal zou ze me rond de nek moeten springen. Ze heeft al gezegd tegen me dat ze haar enorm schaamt. haar partner is een huis aan het bouwen en heeft geen geld. Moest ik voor een ander meisje al hetzelfde al gedaan hebben als voor haar lag ze aan mijn voeten. Het rare is dat ze voor iedereen een masker opzet! voor haar partner! voor haar nieuwe romance! voor al haar vrienden! maar voor mij niet! dat begrijp ik niet.

Ik laat haar los, ik wil voorruit in het leven. lang genoeg gewatertrappeld! Niemand gaat het voor mij doen, niet zij , niet mijn geburen, niemand. ik zelf moet het maken in het leven. Het is niet omdat ik haar loslaat dat ik haar ga laten vallen! gewoon een vriend blijven. maar op afstand. Het klinkt messchien vergezocht maar ik wil geen zelfmoord op mijn geweten hebben. En ik denk zoveel aan haar zoontje ook die al vroege tekens vertoond van een emotieregulatiestoornis! overlaatst stonden we in de rij te wachten bij een attractie en hij deed heel moeilijk/koppig. maar dan in het extreme. die mevrouw achter ons uit het zomaar " oooh trek je het niet aan, ik heb er 2 met ADHD" mijn BL-vriendin zij "demijne heeft niks" terwijl ik in mezelf gans iets anders dacht. Het zoontje heeft al veel verschillende jongens gezien, is al veel verhuist en is pas 5 jaar. Eigenlijk heeft hij tot de dag van vandaag geleerd zich aan niks of niemand te binden en dat merk je wel! Mij heeft hij enorm graag, de kleine deugeniet. Ik heb heel veel medelijden met allebei, ze verdienen het niet.

Mijn ouders weten hoe ze met me omgaat, nouja ze weten niet alles. het meeste. Moesten ze het van dat geld weten dan zou er een bom ontploffen. En ik praat niet over 150 , alles in totaal zal wel al rond de 5000 zitten, en de rest... Ik heb men uiterste best gedaan maar genoeg is genoeg.

Zoals je zegt kan een mooie vrouw door haar gemene karakter erg "lelijk" worden. Door veel te drinken is ze nu nogal wat bijgekomen in de billen vooral. het stoort me niet maar haar wel. vandaag zei ze nog liever een arme mooie vrouw dan een arme koe. ze is dus op dieet! haar dieet bestaat uit wijn en wat slaatjes, ganse dag door alcohol + dat ze nog eens fatburners neemt. Iemand die heel veel stres heeft word toch veel ziek, en heeft toch meer kans op bv. kanker enz. stres maakt je letterlijk kapot. ik denk altijd dat ze niet lang gaat leven. Vandaag zat ik op haar te kijken en ik zag niet meer het meisje waarop ik verliefd werd, zo erg als vandaag had ik het nog niet gehad. Het leek wel een "monster" . Ik heb haar vorige week nog gezegd, " je bent mijn beste vriendin maar ik zou het heeel raar vinden voor nu nog sx met jou te hebben" ze keek verbaast en zei " ja dat vind ik ook" terwijl ze het niet echt bedoelde. Paar seconden later kreeg ik een telefoon en snapt ze mijn GSM voor te kijken wie er belt. alsof ik haar "bedrieg" , uuuhm ik ben haar partner toch niet? of wel? in welke wereld leeft zij eigenlijk, iets wat ze zelf gemaakt heeft?

Vandaag heb ik haar een bezoekje gebracht, ik had haar gezegd dat ik niet lang ging blijven. leuke babbel gehad over het leven, zij klagen over haar vriend, positief praten over haar nieuwe romance (het is een gewone vriend zegt ze, maarja ik ben geen ezel) zegt ze plots tegen mij van "ja voor de ene is het leven toch beter dan voor de andere" bedoelt ze daarmee jij hebt geld, goede ouders, mooie auto, veel vrienden, alles wat ik niet heb. ze is erg veel jaloers. Ik antwoorde daarop " Als je je eigen weg gaat kan niemand je inhalen.." dat is een mooitje zegt ze, en zooo waar! ik bedoelde daarmee dat het leven is wat je er zelf van maakt! Ik vertrek dus na een 40 minuten bij haar. Ze ging zwemmen met haar zoontje. ik was bijna op de snelweg, krijg ik een telefoon van haar al roepend, schruwelend, ik verschoot me een ongeluk! zo erg had ik het nog nooit eerder gehoord. haar GSM was gevallen en het scherm was kapot. Ik moest onmiddelijk terugkomen zei ze anders ging ze haar appartement afbreken, ofwel haar auto vol met deuken stampen zei ze zelf. " JIJ MOET TERUGKOMEN" ik volledig in paniek mijn auto gekeerd en terug naar daar gereden. Haar zoontje was daar ook, ook 1 van de hoofdredenen dat ik zeker terugwou. Weeral, voor de 10000ste keer heeft hij zijn mama zien splitsen, de jongen is 5 jaar! Ik kwam toe en het eerste wat ik deed was het zoontje vastnemen in mijn armen en het kindje liet me niet meer los. zij was aan het bellen met haar partner al wenend. Dan kwam ze naar mij en pakte me heel goed vast, ik moest haar knuffelen, dan kwam het zoontje er ook bij. Ze stonden me allebei op te wachten aan de straat. ze bleef maar wenen, ze zegt het houd maar niet op al mijn problemen, er komt geen einde aan. Ik had mezelf voorgenomen geen euro maar dan ook geen euro uit te geven voor een nieuw scherm. Wij naar de winkel(gsm dokter) en ik MOEST mee naar binnen van haar, ze zei ik ben zodanig over mij toeren dat ik de bediende(gsmdokter) over zijn toonbank ga trekken als hij niet meewerkt! Ik ga met haar naar binnen, begint ze te wenen aan de toonbank. jah een knappe vrouw die aan het wenen is, als een man dat ziet en ze weten niet dat het een BLer is ... ik moet het niet verder uitleggen zeker.....
ze heeft juist het scherm betaald, de werkuren waren voor niets. normale wachttijd 2 dagen, zei mocht er na een uur terug achter.. manipulatie op zen best. heb nog even bij haar thuis geweest voor haar te kalmeren en ben dan terug vertrokken.. de telefoon ging na 1 uurtje terug af.. weeral problemen!! ik kan zo blijven typen maar ga het hierbij laten.

Ooh nu ik mijn laatste zin schrijf over haar krijg ik een lief goedenacht bericht, o wacht eens even... haar partner ligt toch naast haar?! ....

Dat pintje word voor mij Celine ;) liefst een jupke :)

Welterusten iedereen! Jijzelf op de eerste plaats!
Het leven is als zeilen, met tegenwind geraak je ook vooruit!

Exile
(4791) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 16:22:00
Beste Exile,

Ik snap werkelijk niet dat jij terug bent gereden. Wat wil jij hiermee bereiken?
Ik zou eerder jeugdzorg inschakelen om het kindje te redden! Deze dame help jij niet op deze manier en het kind al helemaal niet!

(4792) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 16:47:00
Mensen,

Mijn (kort)-verhaal:
9 maanden geleden verliefd geworden op meisje via internet. Eerste 3/4 maanden vriendschappelijk gesproken, daarna zette zij de stap dat ze verliefd op me was. Al vanaf de start van onze 'connectie' hadden elke week ruzies door 'misverstanden', initieel dacht ik dat het kwam door cultuurverschillen (maar nu weet ik beter).
Enkele maanden later afgesproken voor 6 dagen. Vanaf de eerste seconde contact 'in het echt' voelde het perfect aan, gewoonweg PERFECT. Moeilijk om dit te 'verkopen' aan mensen rondom mij, maar kom. Gedurende deze dagen samen ook telkens felle ruzie's om heel kleine zaken. Echt heel miniem, waarbij ik dacht, dit is toch niet mogelijk dat ze hiervoor werkelijk ONTPLOFT. Ik gaf het een plaats en dacht dat dit kwam door 'cultuurverschillen'.
Na deze 6 dagen keerden we terug huiswaards. Eerste dag thuis, liefde voelde aan als nooit tevoren. Vanaf de 2de dag veranderde ze precies. Ze verklaarde door te zeggen dat ze veel miserie had in haar leven. Vanaf dit moment hadden we bijna dagelijks ruzie om kleine zaken. Echt niet normaal!
Mijn geduld raakte op en op, en ruzie's feller en feller, doordat ik nogal een temperament heb waarbij ik echt iemand niet met de grond gelijk maak, maar onder de grond steek :). Bij elke ruzie negeerde ze me ook, en sprak pas terug met mij als ik 'voldoende genoeg' mijn excuses aanbood, waarbij zij haast nooit een 'sorry' terug zei.
Welnu, een maand geleden zware ruzie gehad over iets waarover zij 'gelogen' had. Ze draaide heel dit zaakje om en stak de schuld op mij LOL. Ook in heel dit verhaal 'negeerde' ze me ook. Ik voelde me barslecht, ik wilde haar niet kwijt, mijn liefde was nog steeds heel groot voor haar, en ik ging over tot het gebruikelijke 'smeken' om haar terug te doen spreken met mij. Ze stuurde telkens terug dat ze reeds alles van mij 'verwijderd' had enz en dat ik haar moest gerust laten.
Ik stemde (verdrietig) hier mee in, en zei dat ik nog een laatste keer van me ging laten horen met een bericht op d'r verjaardag (met de hoop dat ik de brokken terug kon lijmen zodat we verder konden met onze 'relatie').
Op haar verjaardag (3 weken geleden) stuurde ik een prachtig bericht naar haar, en ze begon opnieuw te spreken met mij. Wel zei ze van het begin af dat ze alleen maar als 'lichte-vrienden' wou spreken met mij (zoals in het begin van ons verhaal) en pas later over ons 'probleem' die deze breuk veroorzaakt heeft, wou spreken. Ik zei 'ok'.
Vanaf dit moment ging alles goed tussen ons, en beter. We groeiden terug dichter bij elkaar toe, tot op een moment dat ik dacht dat ze terug klaar was om als 'koppel' verder te gaan. Een dag later deed ze super koud tegen mij, en ik reageerde nogal 'boos' daarop, en zei ze : 'je pusht teveel, ik had gezegd dat ik als lichte-vrienden wilde spreken', ik probeerde 'normaal' te reageren maar voelde me al gauw verdrietig.
Vanaf dit moment had ik besloten dat ik echt wat afstand wilde nemen van deze situatie omdat ik al het gezever en gezeik wat beu aan het worden was. Ik besloot om echt bijna niets meer naar te sturen naar haar, en reageerde enkel (nogal koud) op haar berichten.
Ik heb echt deugd gehad van deze dagen 'los' te zijn van haar. Ik kon op een 'heldere' manier over de situatie denken en kwam tot het besluit dat er wat grondig verkeerd was met deze meid. Ik had al altijd een vermoeden dat ze 'bipolair' was, maar na opzoekwerk kwam ik bij borderline terecht, en meer bepaald bij deze reacties hier op deze website.
Daarna besloten om elk verhaal hier te gaan lezen, en wat was elk verhaal ZOOOOOOOOOOOO HERKENBAAR, ongelofelijk. Hoe verder ik kwam bij de reacties, hoe meer en meer ik tot de conclusie kwam dat ze kenmerken had van 'High Functioning Borderline'. Ik stond al snel voor het dilemma : proberen verder gaan met haar of opgeven en het 'afbollen'. Ik was er namelijk best wel klaar mee op sommige momenten, maar op andere momenten was het gemis naar vroeger en het verlangen naar een nieuwe 'afspraak' heel erg groot.
Na het lezen van vooral de verhalen en inzichten van IJsbeer (bedankt man!!!) heb ik besloten om er mee door te gaan, en proberen om te gaan met haar gedrag, en voorl mt haar over haar gedrag te spreken. Gedurende onze 8 maanden samen, had ze al soms enkele dingen over haar 'gedachtengang' laten vallen, waar ik toen nog niets van begreep. Als ik nu terug denk aan die momenten, dan maakt ALLES zoveel meer 'sense' en heb ik echt ALLES een plaats kunnen geven.
Echter, ik heb wel nog steeds veel twijfels als ik er goed aan doe om me 'volledig' te geven aan haar. Ze is 23 jaar, en ik vrees (zo te horen aan verhalen van anderen) dat haar 'apenjaren' er nog moeten aankomen. Al heb ik het gevoel dat ik het nu wel beter zou aankunnen.

Zoals ik reeds zei heb ik de afgelopen 5 dagen heb ik mij bezig gehouden met ALLE reacties te lezen en wens ik jullie ALLEMAAL miljoenen maal te bedanken!!!!!!!!!!!!!!

En Belinda, wat je zegt, klopt volledig. Aan iemand die 'valt' voor een iemand met BL, scheelt ook iets. Het zijn vaak mensen die hun 'gevoelens' tijdens hun jeugd vaak moesten onderdrukken (door bijvoorbeeld ouders, vrienden), kortom mensen die tijdens hun (vroege)-jeugd niet zichzelf konden zijn. Wanneer een persoon als deze plotseling iemand met BL ontmoet, worden deze verdrukte gevoelens als het ware 'geactiveerd'. Vandaar dat deze persoon denkt dat deze BL'er 'de ware' voor hem is, hij kan eindelijk ZICHZELF zijn. Ik was ook deze persoon.

De vraagt blijft altijd, doe ik verder met de persoon met BL of niet. Ik ben van mening van zolang mijn BL-er mij niet sxueel 'bedriegt' met een ander, dan doe ik met hem/haar verder. Eenmaal ze haar gedachten heeft gezet op het 'bedriegen' van iemand, dan is ze sowieso al verloren. Dan is het duidelijk dat ze jou gebruikt. Jij zal haar niet helpen. In deze situatie zou ik echter ANDERS reageren dan vrijwel IEDEREEN. Ik zou de zaken omdraaien en HAAR gebruiken. Ik zou gewoon contact met haar onderhouden om MEZELF er beter van te maken. Als je contact zou verbreken, dan zou je echter achterblijven met een leeg en somber gevoel, maar als je contact behoudt, dan krijg je dit gevoel NIET. Ikzelf doe er dan nog een schepje bovenop door haar te gebruiken (actie-reactie) wat mij dan weer een GOED gevoel geeft 'dat ik zogezegd te touwtjes in handen heb'. Een tijdje later, wanneer ik mezelf goed genoeg voel om de volledige boel te verbreken, dan zou ik haar op haar plaats zetten, en haar de VOLLE laag geven en alle contact verbreken.

Mijn situatie is bijlange (nog) zo niet. Ik zit nog in de fase van 'haar leren' begrijpen n steunen. Gelukkig wil ze meewerken aan 'zelf' beter worden. Dat merk ik echt aan haar dus voorlopig geef ik deze relatie nog ALLE kansen. Wel heb ik besloten om me niet meer zo diep te laten vallen voor haar. Ik kan echt wel zeggen dat ik uit het verleden (met haar) geleerd heb.

Welnu, ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om enkele mensen echt wel 'wakker' te schudden, omdat ik zie dat hier gaandeweg mensen echt wel zot aan het komen zijn van hun BL-er.
Gun jezelf enkele weken de TIJD om de 'situatie' een plaats te geven! FORCEER jezelf om hem/haar te VERGETEN of op de achtergrond te plaatsen!!! Daar gaat het om! Jezelf FORCEREN omdat je de controle over jezelf waarschijnlijk verloren bent!! Neem het terug in handen!!! Leg je GSM af op momenten dat je aan hem/haar denkt! SLUIT je af van HEM/HAAR !Pijnig jezelf!!! Als je de neiging hebt om haar te controleren! NIET doen! Doe iets anders!!! Laat jezelf somber voelen door NIET toe te geven aan hem/haar. NEGEER berichten (of reageer) kort. Spreek jezelf tegen! Als je hersenen zeggen : ik moet haar nu controleren op facebook, ik moet controlen of ik een bericht van haar heb, ik moet haar iets zenden. NIET doen! Spreek jezelf tegen!! In het begin zal het moeilijk zijn! Maar je komt er *** heus wel door!! Gebruik de harde middelen om er vanaf te komen! Maar geef in de eerste plaats jezelf even wat tijd om te BEZINNEN. Zeg eens 'de pot op met hem/haar'. Geef jezelf een GOED gevoel met hem/haar te doen af zien!!!!!

Ik ben misschien wat hard voor bepaalde mensen (vooral diegene waarvan hun BL-er hen 'gebruikt' of 'bedriegt'), maar kom, doe je OGEN open gvd!!! Je bent NIETS met zo iemand!!! Hou het contact minimaal en MAAK JEZELF BETER, ZORG DAT JE HETGENE DOET DAT JE GOED LAAT VOELEN!!! PAS WANNEER je jezelf terug op de rails hebt gezet, ben je klaar om het contact met je BL-er te verbreken! Gebruik je verstand die je ongetwijfeld hebt/had!!!!


Aan IJsbeer : voor jou hetzelfde jongen! Laat het rusten! Neem contact op met haar volgend jaar! Geloof me, alles komt goed met jullie! Daar ben ik zeker van!!! Geef HAAR vooral de tijd! Ik denk ook niet dat ze iemand anders wil in haar leven op dit moment (als ik het zo hoor), dus waar heb je schrik van? Geef jezelf en haar de tijd om de situatie te laten 'bekoelen'. Zie het als een soort 'investering' die later ongetwijfeld zijn prachtige vruchten afwerpt!!!

Nogmaals, bedankt aan iedereen die hier maanden lang op gereageerd heeft!! Het heeft een heus eind verder geholpen! En veel sterkte aan iedereen die lijdt!!!!!


Groeten,
R
(4793) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 17:37:00
He doorzetter,

Als je de persoon in kwestie goed genoeg kent dan weet je wel wat er voor een splitsing kan zorgen en wat niet. Zoals bij mijn BL-vriendin ligt het gespreksonderwerp geld zeer moeilijk, dat staat nummer 1 op de lijst. Het is maar om een voorbeeld te geven. liefdevol grenzen stellen... eigenlijk praat je tegen iemand die emotioneel niet matuur is, dus tegen een kind. Ikzelf praat heel veel in de "ik" boodschap. Er is hier heeeeeel veel over te vinden op het net. Een BLer heeft iemand nodig die hun begrensd met liefdevolle duidelijke afspraken, anders loopt ze zo over je heen en graak je ze toch kwijt! Ze willen niet liever en zijn je daar heeeeeeeeeeel dankbaar voor! Zoek uit wat werkt en wat niet, goed onthouden! tijd geneest alle wonden, geloof me! Denk aan jezelf. zoals het nu overkomt bij me is de BLer van jou, je enige tijdsverdrijf?! ga je vrienden opzoeken, zoek een hobby, ga een weekendje weg, doe iets wat je graag doet, iets waar je rust vind. en of andere oude hobby?! het is soms moeilijk voor iets van je af te schrijven maar het lucht op, ik kan het je verzekeren. je helpt jezelf ermee en ook ons, want wij zitten allemaal in hetzelfde "kuiltje" , je bent niet alleen!

En voor mezelf en de rest,

Ik ben niet meer de persoon wie ik vroeger was voor ik mijn BL-vriendin leren kennen heb. Ik heb een heel sterk karakter, trots als een pauw, heel veel zelfvertrouwen, en het lijstje gaat oneindig door. Soms verander je jezelf voor goed tedoen, omdat je iemand graag ziet. Je kan eens iets door de beugel zien maar elke dag opnieuw en opnieuw, volgens mij is het leven niet zo. Ik ben zelf ook zo geweest maar ik wil niet meer zo zijn! Mijn BL-vriendin heeft een plek in mijn hart, maar een relatie zit er niet meer in. Ze heeft nog mijn steun, ik laat niemand vallen. Het doet wel pijn voor op afstand toe te kijken hoe iemand zichzelf kapotmaakt, maar daar ben jij/ik niet verantwoordelijk voor. Als de moment er is vind de persoon in kwestie wel hulp, iedereen zijn lot ligt al vast, jijzelf bepaald de weg ernaartoe..

Be strong
Exile
(4794) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-29 17:51:00
Hallo allemaal,

Ik was opzoek naar een site voor mijn vreetbuien maar toevallig stuitte ik
op deze site het heeft denk ik zo moeten wezen. Ik ben toch lichtelijk gerriteerd ik snap van iedereen hun gevoelens en ze zijn terecht zo te lezen. Alleen het voelt als of nu alle bordeliners over 1 kam geschoren worden en hier wil ik toch een halt oproepen voor de mensen die nog wel in een relatie zitten of om gaan met een bordeliner Je hebt namelijk ook verschillende gradaties van de ziekte. En bordeliners zijn ook mensen alleen mensen met een onzichtbare Geestelijke ziekte en als een bordeliner capabel genoeg is dit onder ogen te willen zien en met het hoogst liggende probleem aan de slag wil kan dit met behulp van overheids instanties prima veranderen
Ik ben blij dat ik zins kort weet dat ik bordeline heb en ik ben niet zo harteloos als ze hier allemaal worden afgeschetst alles wat ik fout doe in omgang met NORMALE mensen en definieer normaal, ieder gek heeft zijn gebrek, ik ben moedwillig genoeg om mijn gebieden te veranderen uit liefde voor mijn man en kinderen ook al weet ik soms niet eens hoeveel ik van ze houd omdat de emoties en verstand niet altijd op een lijn liggen. Wat ik hier mee wil zeggen waar een wil is is een weg als er van beide kanten begrip en geduld is ja zeker meer geduld en begrip als in een normale relatie en jaa definieer normaal. Er zijn genoeg normale relaties waar de zelfde problemen zich voort doen maar dan misschien in minder extreme vorm maar goed vreemd gaan is vreemd gaan ziekte of niet manipuleren is manipuleren ziekte of niet ik heb mannen zonder geestelijke ziekte gehad die rete goed konden manipuleren maar goed ik wil het graag positief afronden. Ik en mijn man zijn al 19 jaar bij elkaar en we vechten er voor samen oud te worden en met een beetje hulp en een hoop steun begrip en proberen positief te blijven heb ik en hij dan spreek ik namens hem hier het volste vertrouwen in.
m.v.g b.v.d Hanny Wolvekamp / Kremer
(4796) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 06:57:00
Beste Hanny,

natuurlijk heb je gelijk en zijn niet alle mensen met de diagnose BL gelijk, denk maar aan de 'stille borderliner' en de BL die in de maatschappij al bij al goed functioneert, een baan kan houden, kan omgaan met geld en dus mensen niet meesleurt in een finantiele put. ook de mensen die na lang worstelen uiteindelijk de stap hebben gezet naar intensieve therapie en wel iets willen maken van hun leven en dat van de mensen rondom hen die ze het liefst zien zoals hun partner en hun kinderen. Dat dit een lang en zwaar proces is zal hier ook door niemand ontkent worden en veel respect afdwingen. Ik meen te voelen dat jij een van dezen bent of geworden bent en veel investeert in jezelf om daarmee ook je partner in de eerste plaats te proberen een goed gevoel te geven, te laten voelen dat je echt je best doet voor jullie relatie.. zo zijn hier ook nog mensen op de site te vinden die hun tocht daarnaartoe met ons delen en tot grote steun zijn van velen hier!!
Maar dat deze site ook vooral een uitlaatklep is voor mensen die verliefd zijn op een BL , uitgebuit worden, emotioneel gekwetst worden, etc.. mag wel duidelijk zijn. De meesten zijn ook nog in de fase dat ze nog altijd geven om de BL die hun leven soms toch wel tot een hel maakt, maar proberen steun te vinden om zich los te maken of om van een neutrale zijde te horen wat normaal is of niet, wat nog door de beugel kan of niet, hoever je mee kan gaan en of je zelf nog wel 'normaal' bent als je te ver blijft meegaan tot je erzelf onderdoor gaat!
deze site is helemaal geen 'haatpetitie' tegen mensen met BL. maar wel een lotgenotencontact voor en door mensen die het zelf niet meer zien..
Er zijn ook sites voor mensen met BL . Daar zul je je mogelijks beter voelen. Daar wordt je vertelt hoe goed en lief borderliners ook wel zijn (en dat hebben ze ook in zich!!!), dat ze die leegte voelen en dat je met veel liefde de BL moet benaderen, tips over hoe je ze steeds opnieuw moet benaderen... met geduld, liefde en begrip... waar je zelden over de zware escapades hoort en het leegzuigen van de mensen rondom hen die ze zelf vaak het liefst zien. Het gaat er wellicht meer over de gematigde BL of BL die mogelijks een eenzijdige kant van het verhaal laten zien. Maar zij steunen zeker elkaar. Zeker eens zoeken naar dat forum (Hollands). groetjes en sterkte . celine
(4798) Reactie van een bezoeker van de site!


2014-04-30 07:14:00
Beste exile,

Met veel plezier zal ik je dat Jupke over een jaar trakteren!! Ik heb het gevoel dat je het wel over een andere boeg probeert te gooien, meer afstand neemt en probeert een nieuw leven voor jezelf op te bouwen. Hou vol!! Nu jij probeert los te laten is de kans er wel dat ze je nog zal proberen manipuleren, met woorden, wenen, chanteren, .. zoals ze dat ook de laatste keer deed en zo hysterisch deed om het gebroken venstertje van haar gsm...?????!!! .. en dat met haar zoontje erbij... Wat moet er toch allemaal door dat ventje gaan, hoe kan hij leren zulke dingen te plaatsen.. En ja, ik begrijp dat je terugdraaide... al was het geen logische stap. Maar misschien was het voor het jongetje toch wel even goed dat je hem kon vasthouden op dat hysterisch moment van zijn moeder...
Maar laat je niet chanteren exile, ook niet als ze dreigt zichzelf iets aan te doen... ook dan is dat niet jouw fout, niet jouw verantwoordelijkheid.. de kans dat ze het doet is zeer klein, maar zelfs als ze zichzelf toch iets zou aandoen is het nog niet jouw fout. Het is iets wat mijn dochter ook deed om iemand terug te doen komen, terug te doen draaien.. die radeloos waren soms en mij smsten, waarbij ik enkel kon zeggen.. zelfs in het ergste geval .. dat ze uit chantage toch een poging zou doen.. dan mag jij je daar niet schuldig over voelen. Je hebt al zoveel gedaan voor haar en je gaat eraan kapot.. dreigen met zelfmoord als je niet doet wat iemand van je eist,onredelijk van je eist... is chantage.. heeft niets met liefde te maken....hoe hard dit ook mag klinken.
Net als de andere schrijver maak ik me ook wel erg zorgen over het zoontje. Hopelijk is hij grotendeels bij de papa die stabieler is en minder bij haar?? Zoniet zou ik toch overwegen om eventueel bij kind en gezin hier iets van te melden in die zin dat ze toch minstens eens kunnen langs gaan om de situatie in te schatten, te helpen... ze mag nog een goede moeder zijn bij momenten, haar zoontje al bij al heel graag zien.. maar wanneer maakt ze echt tijd voor hem?? de momenten dat ze vreemd gaat, rare vrienden in huis laat, uren aan het smssen is, woedeuitbarstingen heeft of hysterisch wordt om een venstertje van een gsm... etc.. Leve de gsm.. maar hij was beter nooit uitgevonden.
liefs
celine
(4799) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 12:11:00
Beste Hanny,

Ik begrijp dat het voor jou niet leuk is als je de verhalen hier leest maar realiseer je dat dit helaas de bittere/pijnlijke waarheid is waarmee ook wij het moeten doen, onze situatie is niet zo erg fijn en veel van ons zitten er behoorlijk doorheen, hebben steun nodig en voelen zich onbegrepen. (helaas is er nog geen therapie voor naasten van BL partners).
Het feit dat er KOPP kinderen zijn zegt al meer dan genoeg en gelukkig krijgen kinderen nu op jonge leeftijd al hulp wanneer ze met dit gedrag te maken krijgen. Echter wij zijn volwassen en zullen zelf moeten zoeken naar een oplossing om hieruit te komen.
Op dit forum staan dan ook de partners/familie en vrienden van mensen met BL centraal en is het onze beurt om ons verhaal te doen en middelpunt te zijn zonder altijd maar rekening te moeten houden met onze BL ex/partners en de gevoelens hiervan.
Het is alleen maar erg spijtig dat hier en op zoveel andere plekken op internet vreselijke verhalen te lezen zijnHet zegt mij dat nog maar weinig mensen met BL inzien wat hun probleem is (of gewoonweg niet in staat zijn omdat ze te ziek zijn) en er samen met hun partner aan willen werken zonder telkens weer over te gaan op discussie, schuld schuiverij en ontwijkend gedrag. Nogmaals ontzettend goed van je dat jij je probleem begrijpt en er ontzettend veel aan doet en ook de impact op je partner in ziet.

Wens je het allerbeste.

Jongen uit Brabant
(4800) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-04-30 20:02:00
Beste Hanny,

Allereerst, welkom. Iedereen mag en kan hier zijn mening kwijt zonder dat hij of zij bekritiseerd wordt. Zonder dat anderen het beter voor de ander weten, zonder dat het kwetsend wordt. En of je nu BPS hebt en in wat voor gradatie of dat je ex of (nog) partner bent van iemand met BPS of familie, dat maakt hier niet uit. Of je wel of niet therapie zoekt of volgt, wel of niet inzicht in jezelf hebt, of als partner therapie zoekt of volgt, of er helemaal doorheen zit, radeloos bent, bang om te verliezen of het liefst de band wilt verbreken, het is hier allemaal gelijk.
Mensen vinden troost, her- en erkenning, tips om door te gaan, nieuwe inhoud in hun leven of simpel een uitlaatklep vaak nadat zij echt dachten dat ze de enige waren die dit overkwam.

En elke keus, hoe subtiel dan ook wordt geaccepteerd. En dat is mooi. Dat is zoeken naar een speld in een hooiberg op internet. Want hoe makkelijk is het om iemand de grond in te trappen, commentaar te geven vanaf de zijlijn, als beste stuurlui aan wal te staan.
Ik heb de groep van militairen waar ik verantwoordelijk voor ben geleerd om kritiek te mogen leveren, graag zelfs, soms ongezouten, direct, zelfs directief. Met n maar: kom daarna zelf met een betere oplossing! Zo ook hier. Wees kritisch naar anderen toe, laat ze zien dat er meer is dan hun eigen visie op de problemen waar ze vaak midden in zitten. Geef een frisse kijk van buitenaf. Maar lever de kritiek die je zelf ook had willen ontvangen...

Als je goed gelezen hebt tussen alle regels door van de verhalen van niet BL'ers dan voert niet boosheid maar onmacht de boventoon. Onmacht omdat zij wel zien dat het niet goed gaat met diegene(n) waar ze van houden. Vaak onvoorwaardelijk, ze worden aan alle kanten misleid, misbruikt, gebruikt door de slopende ziekte die BPS is. Niet door de persoon waar ze zo van houden, want dan was de keuze makkelijk om gewoon te stoppen. Maar ze willen zo graag degene terug die ze met vlagen zien achter hun stoornis.
Lieve, leuke, extreem grappige, gezellige, soms extreem afhankelijke vrienden, vriendinnen, echtgenoten, dochters, zonen, vaders en moeders.

Geef toe, het is een enorme klus om samen te leven met een persoon met de BPS. Ook al heb je alle inzichten, herken je de patronen, ze komen toch keer op keer weer terug en het doet pijn. Pijn in je hart vanwege wat je verweten wordt en pijn in je hart om te zien hoe degene waar jij zoveel om geeft moddert en het zo moeilijk heeft met zichzelf. En dan er naast staan (in het meest gunstige geval, of verguisd te zijn) en niets te kunnen doen aan de angst en de leegheid.
Eerlijk: het heeft niets met ons als partners en familie te maken, wij zijn slechts de bliksemafleiders met lange ij. Waarom we dan toch blijven? Dat heet liefde.

Op internet vond ik het volgende gezegde:
IF YOU FIND SOMEONE WHO IS WILLING TO GO THROUGH HELL, JUST TO KEEP YOUR RELATIONSHIP ALIVE, NEVER EVER TAKE THEIR LOVE FOR GRANTED.

En

IT IS SO HARD TO FORGET SOMEONE WHO GAVE YOU SO MANY BEAUTIFUL THINGS TO REMEMBER.

Beter kan ik een relatie met een partner met BPS niet omschrijven.

IJsbeer.
(4801) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-02 16:12:00
Hoi Belinda,

Nog bedankt voor je reactie. Maar inderdaad, mijn ex heeft van alles wat...

Zoals ik ook veel lees vraag ik me inderdaad af of hij BL heeft. Hij veranderd nog steeds van gedrag en dat verklaard ook meer zijn ADHD denk ik.

Na ons einde hebben we minimaal contact eigenlijk (en ik lees toch meer dat er vaak nog van alles gemaild en appt wordt, daar is bij mij zeker geen sprake van). Laatst nog een app gestuurd dat ik best nog weer eens met hem wil bijkletsen, maar dat vond hij te vroeg (ik sta er misschien wat makkelijker in). We zij nog net geen 2 maanden uit elkaar. Lichtelijk in de war omdat ik dacht we dat toch best vriendschappelijk verder konden zijn (zoals hij meer zelf aangaf) maar daar heb ik me in vergist. Hij sluit alles af en wellicht ook met zn nieuwe vriendin (al kom ik daar nog niet bijzonder veel nieuwe signalen van tegen, maar dat zegt niets uiteraard). Eerlijk gezegd snap ik niks van zijn gedrag en volgensmij heb ik dat ook nooit gedaan nu ik er zo op terug denk.

Iedereen veel succes met alles. Ik geloof ook niet dat alle BL'ers slechte mensen zijn....dat denk ik ook zeker niet van mijn ex want het is een harde werker, dat wel. Maar geloof ook dat het zeker niet altijd makkelijk zal zijn.

Groet,
Esther
(4804) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 08:46:00
Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie bedankjes en het feit dat ik sommigen van jullie tot steun kan zijn. Dat heb ik ook wel even nodig, want op het moment ga ik best door een heftige periode. Door de intensieve therapie ben ik veel kwetsbaarder dan ik was. Waar ik vroeger kon 'genieten' van mijn woede, en zonder problemen mijn muur optrekken (en dus de deur voor geliefde dicht slaan), voelt dit nu allemaal veel minder goed. Voorheen was het of 'geheel (maar dan ook echt geheel ;) in verbinding zijn' of deur dicht. Nu ik me realiseer dat je mensen niet zomaar van je weg kan duwen, weet ik niet meer zo goed hoe ik dan met mezelf om moet gaan. Ik sta soms als het ware met lege handen. Het maakt me onzeker en boos. Gelukkig weet ik dat het er allemaal bij hoort. Maar afgelopen week merkte ik voor het eerst een 'therapie-ontsnappingsgedachte'. Ik dacht; 'tja, mijn leven was toch best oke, brengt die therapie nu wel iets, etc'. Maar dit schijnt ook normaal te zijn. Het was me al verteld, dat je na een maand of drie excuses gaat verzinnen om niet meer te gaan. Dat is eigenlijk een goed teken. Je moet alleen wel blijven gaan :)...

Heb ook nog even op een Borderlineforum rond gekeken, maar daar word ik een beetje depressief van. Toch veel geklaag en gedoe, ik wil mijzelf niet als slachtoffer of 'zielig geval' zien. Ik weet namelijk zeker dat BL, mits redelijk onder controle, je ook heel veel kan geven. Een unieke kijk op het leven, het aangaan van diepe contacten, intens kunnen genieten van alle prikkels die je zintuigen beroeren, het kinderlijke dat je nooit echt verliest, het euforische 'gekke ikke' gevoel, en mijn woede, die, mits goed gebruikt, bergen kan doen verzetten :)... Ik heb een zoon met Autisme en verst beperking, maar ook hem heb ik nooit als zielig of iets beschouwd. Gewoon als anders, en net even unieker dan de meesten. Zo zie ik mijzelf ook maar. Al besef ik me donders goed dat sommige dingen wel anders moeten, voor mijzelf en mijn omgeving. Daar werken we hard aan :)....

Verder jullie berichten weer met veel aandacht en interesse gelezen. Bruggeling aan het eind van de wereld: het veranderen van haar FB status heeft ze echt en alleen gedaan om jou pijn te doen. Ze weet dat dit je raakt, jij hebt haar geraakt (ze voelt dus blijkbaar wel aan dat je een punt hebt), en ze zet het je betaald. Daarbij direct ook haar nieuwe vriendje gebruikend in de 'strijd' met jou. Hij is dus ook al weer een instrument. Richt jij je aub op je eigen leven. Beschouw dit als de grootste les die je moest leren. En bedenk dat jij strax een nieuwe start kan maken met (hopelijk) een gezondere dame. Zij zal gewoon weer hetzelfde kunstje gaan vertonen bij het volgende vriendje. Eigenlijk moet je medelijden met haar hebben. Maar dit kun je vast nog niet zo zien, en terecht.

Verder ben ik benieuwd naar het verhaal van de doorzetter. Ik hoop het binnenkort te kunnen lezen.

En lieve Cline. Wat fijn dat ik jouw hoopje kan zijn. Ik weet niet hoe oud jouw dochter is, en of ze intensieve therapie krijgt. Ik werk zelf met jongeren, en heb gemerkt dat BL-ers best 'een vergeten' groep zijn. Nu zijn ze ook minimaal behandeltrouw door hun vluchtgedrag, maar ik kwam veel jonge BL-ers tegen die alleen medicatie kregen en een beetje begeleiding in de thuissituatie, terwijl je met intensieve therapie, echt gericht op BL, veel kan bereiken, juist op jonge leeftijd. Ik ben nu intern (ik werk bij een grote gemeente) in overleg om te bekijken of we speciaal voor deze jongeren een totaaltraject op kunnen gaan zetten. Ik had dat vroeger ook graag gehad! Zo, hoop ik nu al iets positiefs te doen met mijn BL.

Verder wens ik alle anderen veel sterkte met wat zij doormaken. Ben benieuwd of jij nog iets van haar hebt gehoord IJsbeer? En hoe is het met juffie en Petra? En jongen uit Brabant, lukt het nog goed om voor jezelf te kiezen, en zakken de emoties al wat?

Nou, een hele fijne dag lieve mensen.

Liefs,

Belinda
(4806) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 11:55:00
Lieve Belinda (en anderen)

Ik zal zeker nog vaker gaan schrijven want ik vind alle verhalen zo herkenbaar en pijnlijk duidelijk in het inzicht geven hoe het werkt binnen een BL'er. Heel in het kort heb ik mijn vriendin 9 jaar geleden ontmoet toen ik net uit een gebroken relatie kwam en zij op het punt stond de hare te verbreken. Zoals overal gemeld waren de eerste 1,5 jaar super, kon niet beter. Langzaam maar zeker begon dat te veranderen en met name haar moodswings waren zo verrassend en fel dat ik daar heel moeilijk mee om kon gaan. Ik had op dat moment echter nog geen enkel iedee wat er met haar mis was en zocht de fout enkel bij mezelf. Zij had me enkele dagen nadat we kennis hadden gemaakt me al zeer heftige geheimen verteld en tevens dat haar allergrootste angst was dat ze een psychische stoornis zou krijgen omdat haar moeder bipolair is en dit haar hele jeugd vanaf ze zich kan herinneren, een stempel heeft gedrukt door regelmatige opnames en dus zeer onveilig.
Zoals gezegd kon ik er heel moeilijk mee omgaan dat ze keiharde persoonlijke kritiek kon leveren en het volgende moment weer lief was. Aangezien ik zelf in mijn jeugd gepest ben, kwam dit keihard binnen. Een paar keer ben ik dan ook ontploft en bleef ze dan toch doorgaan en het bloed onder de nagels vandaan halen, net zolang tot ik zelfs fysiek werd tegen haar....
Vele jaren volgden van aantrekken en afstoten, maar daar schrijf ik wellicht later nog over. Sinds ongeveer 1,5 jaar weet ik dat ze BPS heeft (bevestigd door een bevriend psycholoog) en probeer ik er mee om te gaan. Ik heb het meeste moeite met de stelling dat ondanks dat ze persoonlijk tegen me uitvalt ik dit niet op mezelf moet betrekken. Met name de teleurstellingen van afgelopen jaren (zakelijk opgelicht en dus persoonlijk aangetast) neemt ze mij enkel kwalijk terwijl ze zelf niets ondernomen heeft en zelf heel veel geld heeft verbrast.. Mijn vraag nu aan jou is met name dat ze enkel telkens haar gevoel laat spreken, zegt ze, maar dat die gevoelens gebaseerd op verkeerde feiten en aannames. Ze kan me nog steeds raken door telkens mij te vertellen wat zij vind dat ik denk. Als ik dan zeg dat ik zo niet denk, dan neem ik haar gevoelens niet serieus en ga dus (volgens haar) altijd in discussie over haar gevoelens... Hoe kom ik er bij haar doorheen dat ik haar liefdevol kan aangeven dat ik niet zo denk. Ik moet overigens zeggen dat we vaak ontzettend rustig hebben kunnen praten en dan kan ze wel toegeven dat ze dingen niet goed heeft gedaan. Ik probeer ook grenzen te stellen, maar dat is erg moeilijk omdat ze daar zeer heftig op reageert.
Afgelopen weekend was ze weer erg tegen me uitgevallen en had ze me op FB ontvriend en whatsapp geblokkeerd. Ze moest op maandag op kantoor zijn (grenzend aan mijn huis) en normaal kan ze dan ook mijn woning in. Door de uitval voelde het echter niet goed dat ze in de woning kon. Ik had het dus zo geregeld dat ze wel kon werken met alles wat ze nodig had, maar niet in mijn woning kon. Ze werd toen weer heel boos en stelde dat ik haar zo wilde voelen dat ik haar buitensloot omdat zij mij buitensloot. Dat was niet de reden, zoals gezegd, maar ik heb daar maar niet meer op gereageerd. Ik weet dan ook niet of het even niet toelaten (grens trekken) zo'n goede zet was en voel me dan meteen weer schuldig... ik hou zielsveel van haar, heb wel enigszins last van codependency en weet eigenlijk niet meer hoe verder. De lampjes gaan bij mij uit als ik een opmerking krijg dat ze zich irriteert aan de manier waarop ik mijn onderbroek uit doe..... Help??

Brabander
(4807) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 14:54:00
beste belinda,

echt bedankt voor je steun, goede raad en medeleven, hetgeen wat ik nog altijd te veel heb voor haar, medelijden, ik ben nu een paar keer weg geweest met iemand van brugge, maar kom nog heel onzeker over denk ik. Had zelfs het gevoel dat ik haar aan het bedriegen was, pffff, ik heb haar nog enkele berichten gestuurd met bedenkingen en tips over dingen die ze best zou proberen te vermijden met haar nieuwe vriend, maar dat enerveert haar, omdat ze de waarheid leest natuurlijk, ik ga zaterdag naar die trouw, en achteraf houdt het op voor mij, het is verbazend hoe vriendelijk en rustig en aangenaam een avond kan zijn met iemand die niet ziek is, het voelde zelfs een beetje ongemakkelijk net alsof ik constant zat te wachten op een probleem of het moment waarop zij zich ging enerveren.
Het is nog niet over hoor, zit hier weeral in tranen, maar ik moet vooruit en er is iemand die me daar echt wil bij helpen dus ik moet er voor gaan, voor 100 %, nog eens bedankt voor jullie steun en raad
de bruggeling
(4808) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 19:28:00
Bruggeling,

Ik heb echt heel groot medelijden met u. Ik voel me triestig in uw plaats. Ik had graag enkele tips aan u gegeven om 'los' te komen van uw obsessie van haar.
U voelt zich slecht omdat ze 'u' aan het lijntje houdt. Dit moet onmiddelijk stoppen. Probeer er alles aan te doen om de 'controle' bij u te krijgen. M.a.w overspoel ze met liefde, aandacht, lofzangen, etc.... Eenmaal alles terug 'gefixt' is (van zodra je deze stappen succesvol voltooid hebt) wacht je op het eerstvolgende moment dat ze splitst. HIER is jouw moment! Zeg waar het op staat (mag best wel brutaal). Kortom, geef je volledige ongezouten mening over de volledige situatie met haar. Vervolgens zal ze waarschijnlijk ontploffen.
Hierna ga je best over tot het volledig negeren van AL haar reacties. Blijf dit doen. Laat ze smeken om het terug goed te maken, laat ze afzien, pijnig ze. Maar hou vooral ook zelf het negeren vol! Ga gedurende deze tijd leuke dingen doen, werk aan jezelf, maak jezelf blij! Ga fitnessen! Doe sport! Lees! Leer bij! Neem ontspanning! Bouw het traag op! Blijf haar vooral negeren!
Hou dit enkele weken vol, en je bent volledig af van haar, ze zal het 'smeken' opgeven. Ze zal jou niet meer lastigvallen en proberen te manipuleren. Ze zal voortaan haar frustraties uiten op haar nieuwe 'prooi'.

Conclusie: jij hebt je leven terug. Je geniet terug van het leven, en je bent van haar af.

------------------------------------------

Misschien enkele genteresseerden in mijn verhaal : ik ben het beu. Ik stop ermee. Ik kan niets doen met dit arrogant gedrag van haar. Ik ben een heel behulpzame jongen, die ALLES kan doen voor zijn partner, maar ooit houdt het op. Ze ontplofte op mij op Viber (omdat ik haar enkele vragen stelde?!), waarna ik besliste om haar compleet te negeren. Dagje verder : ze houdt nog koppig vol, maar begint me al te controleren op Whatsapp. Ik blijf volhouden, want ik wil echt af van haar.
Ook heb ik enkele vermoedens gekregen dat ze mij wellicht 'bedriegt' met andere jongens. Hiermee bedoel ik niet sxueel (dat hoop ik voor haar), maar denk dat ze enkele LAT relaties heeft met andere gasten (daar ben ik bijna zeker van) (waarschijnlijk ex-en) [onderzoek ik nog op dit moment].

Mensen, misschien klink ik echt bikkelhard. Voor sommigen onder ons is dit zeker nodig. Laat deze mensen gewoon stinken en hun eigen leven verkloten. JIJ zal ze absoluut niet helpen. Deze mensen vallen niet te helpen zonder LANGDURIGE therapie. Zie dat nu toch eens in!

Kortom. Ik ben het grondig beu. Ik negeer mijn 'ex' en hoop dat ze weldra een nieuw slachtoffer vindt (waarschijnlijk al gevonden want ik weet dat ze mij gigantisch mist). Ik heb ziels veel van haar gehouden, maar voor mij is ze nu een hoopje arrogantie die ik liever kwijt dan rijk ben.

Beste Groeten, R
(4812) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 22:42:00
Beste R,

Ik snap je boosheid volledig, maar heb nu twee berichten van je gelezen en heb het gevoel dat je niet goed snapt dat we het hier hebben over een ziekte. Mensen met BL zijn erg beschadigd. Natuurlijk is hun gedrag niet goed te praten, maar als ik je een paar uur de pijn, storm en verwarring zou kunnen laten voelen die zorgt voor het nare gedrag, weet ik zeker dat je er iets anders naar zou kijken. Iig met minder wraakzucht.
Neemt niet weg dat ik zeker vind dat partners echt voor zichzelf moeten kiezen als het BL gedrag van hun partner hen schaadt.
Ik wens je veel kracht toe,

Belinda
(4813) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-03 23:33:00
Beste R,

Ik heb je stuk gelezen en voel de terechte woede die je op dit moment voelt: je voelt je misbruikt, gemanipuleerd en leeggezogen...ik herken je woede in mezelf en zelfs na bijna 1jaar is die woede bij mij nog niet helemaal weg. Door veel te lezen over de ziekte Borderline, door veel hier op het forum te zijn en door rust te nemen en tot mezelf te komen besef ik me steeds meer dat we boos zijn op een vreselijke ziekte. Een ziekte die niet alleen ons lieve mensen emotioneel aan de grond werkt maar ook de partner met Borderline die dit ook echt niet graag ziet gebeuren. Wanneer de borderliner nog te weinig inzicht heeft in eigen gedrag en niet voldoende hulp heeft gehad dan zal een gelijkwaardige en liefdevolle relatie zo goed als onmogelijk zijn.
Het is vervolgens aan ons om op tijd los te kunnen laten en in te zien dat een gelijkwaardige relatie gewoon niet gaat werken.
Helaas is ons leven niet zo zwart/wit en houden we enorm van onze Borderline partner door alle hulp, zorg, begrip, fantastisch mooie tijden en grote dieptepunten die we hebben meegemaakt met ze en willen we ze zo ontzettend graag helpen....helaas is dit niet aan ons.
Probeer door de woede niet verbitterd te worden en besef dat je zelf gezond en gelukkig kan zijn en dat zij daar haar hele leven voor zal moeten knokken. Ik realiseer me erg goed dat het voelt alsof ze je alles afgenomen heeft maar ook zij heeft het waarschijnlijk niet langer vol kunnen houden, het vechten tegen al die vreselijke gevoelens daar is zij nog niet toe in staat...vluchten is haar enige uitweg...

Ik hoop dat je je rust terug vindt R en dat alles ook bij jou een plekje krijgt, het is een enorm heftige ervaring die je je hele leven met je mee zal dragen.

Voor de Bruggeling hoop ik dat hij afstand kan blijven houden en contact uit laat zodat de emotionele littekens tijd krijgen om te genezen waardoor je heel langzaam jezelf weer terug zal krijgen. En dat is na deze enorme strijd het mooiste cadeau wat je jezelf kan wensen.

Voor Belinda nog even veel sterkte in deze zware tijd en weet dat je er weer doorheen gaat komen, telkens weer een stukje sterker en telkens weer trotser op jezelf als je eruit bent. Overigens top dat je ondanks het zware vaarwater tijd ziet om hier te reageren

Ik wens iedereen veel liefde en geluk

Jongen uit brabant
(4814) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 09:33:00
Hai Brabander (en alle anderen),

Jeetje, jouw verhaal deed me wel wat. Het zet zo duidelijk neer hoe het idd werkt bij BL. Volgens mij is jouw vriendin ook high level? Dus (redelijk tot goed) functionerend in de maatschappij, maar bij liefdesrelaties een ramp :)....?

Wat in me op komt is dat een gedeelte van het gedrag wat jouw vriendin vertoont nooit helemaal over zal gaan. Dat is een 'hard' feit. Ook voor mijzelf hoor. Ik heb op het moment ook toch weer even mijn muur opgetrokken, na heel hard proberen het anders te doen. Maar soms lukt dat dus niet, en moet ik mij even los maken van alle banden die ik heb. Ik voel me momenteel even heel opgelucht, ontspannen en vrij. Natuurlijk ook wel iets van schuld, omdat ik de ander 'laat stikken', maar BL is wel een reel onderdeel van mij. Dat zal ik moeten accepteren, en ook de mensen om mij heen. Voor een deel zal ik mij anders kunnen gaan gedragen, maar ook zal veel hetzelfde blijven. Zoals mijn therapeute zegt; je gaat links leren schakelen, maar als je het weer even met rechts doet (zoals ik dus nu), denk je: pfffff, wat lekker. Het is aan de ander om daar mee om te willen blijven gaan, of niet.

Ik vind het ook lastig je te adviseren in wat wel en niet werkt. In principe kun je daarover veel lezen op het Net, en ik zie dat je dat al gedaan hebt. Verder blijft het altijd zoeken, in elke situatie weer wat wel en niet werkt. Soms is het zo, en dan weer zo. Dat maakt het heel ingewikkeld, maar ook wel heel levendig. Een uitspraak uit de film ' ik ook van jou' die gaat over BL, is dat het enige constante aan een BL haar of zijn onvoorspelbaarheid is. Dat blijft, denk ik. En dat maakt het vaak ook tot interessante mensen die niet gaan vervelen. Aan de andere kant moeten de 'harde randjes' er wel af natuurlijk. Anders is het gewoon geestelijk mishandelen, dat wat een BL doet. De vraag is dus: kan zij wat minder heftig worden door bijv therapie, etc. En kun jij idd haar aanvallen als niet persoonlijk beschouwen. Je geeft al aan dat je dat heel lastig vindt, en dat je last hebt van wat codependency. Dat maakt het extra pittig, maar je zou het ook kunnen zien dat zij de beste leerschool is die je ooit hebt voorgeschoteld gekregen. Want als het je gaat lukken haar aanvallen niet meer persoonlijk te zien, en haar meningen en kritiek naast je neer te leggen, dan kun je dat bij iedereen, toch?

Van belang is ook dat zij haar BL erkend, en dat je er open over kan praten. Zoals ik al schreef heb ik een zeer Autistische zoon. Deze kan heel dwangmatig en gefrustreerd zijn als er iets anders gaat dan gebruikelijk. Tegen hem zeg ik dan, als iets van hem echt op een bepaalde manier moet en hij 'door draait', dat niet 'hij dat wil', maar 'zijn Autisme het wil'. Dat haalt het erg van de persoon af, en maakt het een probleem van ons beide, ipv dat we tegenover elkaar komen te staan.
Jij weet precies wanneer niet 'jouw gezonde vriendin praat', maar 'haar BL' praat, of dingen doet. Als je er open over kan zijn tegen elkaar, dan zou je bij nare acties van haar kunnen zeggen dat je merkt dat haar BL het heeft over genomen, en je even voor jezelf moet kiezen, maar dat je er weer voor haar bent als ze is bedaard. Natuurlijk zal ze hier woedend op reageren, maar dat is op dat moment echt haar probleem. Als je deze begrenzing consequent en met liefde voortzet, wat echt wel een zware taak is, zal het voor haar steeds duidelijker worden wat wel en niet kan. Het is eigenlijk net zoals je een kind begrenst. Belangrijk blijft wel dat je veiligheid blijft bieden. Zomaar je kantoor op slot doen, zonder dat te hebben aangegeven, is voor een BL echt heel onveilig. Ook zomaar niet meer reageren, of zonder aankondiging negeren, zoals R hierboven beschreef, is heel onveilig voor een BL. Uiteindelijk zal dat haar vertrouwen zo kunnen ondermijnen dat zij nog maar moeilijk liefde kan voelen.

Het invullen van wat jij zou denken en voelen is ook een echte BL tik. Ik ben er ook een ster in soms. Het is dan ook heel moeilijk om te geloven dat de ander de waarheid spreekt. Je verdedigingsmechanisme werkt dan op volle toeren. Je schrijft zelf ook al, dat als zij rustig is, je wel met haar kan praten, en zij dingen toe kan geven. Daarmee geef je ook direct het antwoord. Als haar BL spreekt (in een ruzie, of iets) heeft het geen zin om haar te overtuigen dat het anders is. Ik zou op zulke momenten alleen maar zeggen dat het je pijn doet dat ze je niet gelooft, en het daarbij laten. Op een rustig moment kun je er dan eventueel verder op in gaan.

Ik hoop je zo wat handvatten te hebben gegeven. Je ziet, het blijft een hele klus. Maar zolang je het op vindt wegen tegen het mooie (is dat er nog bij jullie?), kan het het echt waard zijn. Maar je moet er wel zin in hebben.
En over die kritiek op je onderbroek of iets, daar moet je gewoon echt om lachen. Ik heb een paar kleine tikjes wat dat betreft. Zo vind ik dat mijn vriend te hard slikt, en dat mijn vader iets heel irritants doet met zijn sleutels. Dat is echt iets van mij, en soms houden ze er rekening mee, maar soms moet ik ook gewoon niet zeuren, en wordt er door hen smakelijk om gelachen. Ik weet ook niet of dit echt bij BL hoort hoor. Een ieder heeft zo van die dingetjes. Het feit dat het bij mij aanvoelt alsof iemand met zijn nagels langs een schoolbord gaat is natuurlijk wel weer mijn overgevoeligheid voor allerlei.

Nou Brabander, dit was het. Voor mij ook weer even fijn dit alles te beschrijven. Soms ben ik ook echt nog een complete ramp, en zorgt het beschrijven van dingen, ook bij mij voor meer duidelijkheid...:)...

Liefs, en groeten aan een ieder,

Belinda
(4817) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 09:41:00
O, en jongen uit Brabant, bedankt! Waardeer je lieve woorden echt heel erg!
Belinda
(4818) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 13:25:00
Hoi Belinda,

Je vroeg aan mij hoe het met mij gaat. Het antwoord is redelijk.... Mijn vriend lijkt hetzelfde als jou te hebben op dit moment..... Wil alleen zijn, kan geen duidelijkheid bieden over wanneer hij zich weer goed voelt. Op zo'n mooie zondag als vandaag kan en wil hij in de ochtend niets afspreken voor de rest van de dag, omdat hij nog niet weet hoe hij zich s avonds voelt.... Best lastig.. Ik had mij verheugt op, op zijn minst een paar uur samen....

Daarnet een vriend op visite gehad die geheel gezond is en hij heeft mij geholpen in de tuin. Dan vind ik het soms wel lastig dat mijn vriend dit niet kan, a omdat hij niet zo praktisch is en b omdat hij niet zo belastbaar is.... Nu vind ik het dus even lastig... Maar het komt wel weer goed, ook met jou Belinda. Rust en begrip is nu belangrijk.

Zou jij meer over jouw kind en de opvoeding willen vertellen? Hoe jij ermee omgaat? De vader van mijn kind is bij ons weg gegaan toen mijn jongste 3 maanden was, hij heeft ook borderline. Nu vermoed ik dat mijn oudste ook borderline heeft.... Ze heeft de diagnose ADHD, maar het zou mij niet verbazen dat het borderline is, ook heb ik weleens aan autisme gedacht.


Dus jullie horen het wel... Het is soms heel fijn met mijn partner, maar soms ook zwaar...
Gisteren met koken ging het even niet goed met de kalkoen aanbraden, en hij raakt compleet gestrest.... Gaat eigenlijk nergens over, maar toch overkomt het hem... Wat doe ik dan mijn best om de sfeer fijn te houden/krijgen.....

Pffffffff.



Ga weer lekker verder in mijn tuintje.

Tot later... Sterkte allemaal.....

Groetjes,
Petra
(4819) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 19:12:00
Hallo allemaal
Ik heb de moed verzameld om iets te posten. Mijn verhaal is het volgende,ik heb 8 maand
een relatie met een vrouw met bl. Met Mijn hele ziel en zaligheid probeer ik vertrouwen te winnen maar kom maar niet dichterbij.Ik heb steeds het idee dat wanneer ik al mijn liefde en aandacht aan haar geef ik het pas terugkrijg. Zodra ik wat minder aandacht geef krijg ik geen of nauwlijks genegenheid. Knuffelen of zoenen doen we alleen wanneer zij dat wil of behoefte eraan heeft. Ze heeft in schematherapie geleerd om grenzen aan te geven en te zeggen wat ze wel en niet wil. Echter pakt dit vaak vreemd uit zodat het op een ongepast moment is of totaal niet terecht is.(vaak hele kinderachtige dingen) Als ik hier dan iets van zeg wordt het ruzie en zegt ze dat ze het recht heeft om haar mening te geven. We doen veel leuke dingen samen maar het ontbreekt aan diepgang(te dichtbij) en intimiteit. Ze geeft wel steeds aan met mij iets op te willen bouwen maar hoelang moet ik wachten. Ik ben er kapot van maar kan haar moeilijk loslaten omdat de leuke momenten waarop het wel goed is zo heerlijk voelen.
(4820) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-04 21:37:00
Hoi Belinda.

Dank je voor jouw treffende reactie. Je weet haarzuiver te beschrijven wat er met mij en mijn vriendin gebeurt.
Jouw typering is juist. Ze is een goed functionerende BL'er maar met moeite met relaties, niet alleen met mij. Haar omgeving heeft echter volgens mij totaal niets in de gaten en als het weer eens niet loopt tussen ons ligt het dus altijd aan mij...
Het zou fijn zijn om er open over te praten maar ik gaf al aan dat haar grootste angst is het hebben van een stoornis. Daarnaast is ze zelf als coach werkzaam. Zij herkent en benoemd dergelijk gedrag soms bij anderen maar ziet het totaal niet bij zichzelf, althans dat laat ze niet blijken...
Ik heb ook vaker gelezen dat het brengen van de boodschap een zeer moeilijk iets is en misschien wel killing voor een relatie. Jij bent dan tenslotte de boodschapper. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik dit zou kunnen/moeten aanpakken. Iemand?
Wat ik wel typisch vind is dat ze heel vaak de relatie verbreekt maar na verloop van tijd zoek ik dan weer contact en gaat ze door alsof er niets gebeurd is. Ze zal zelf niet als eerste een stap zetten. Dat is niet echt BL, toch?
We hebben samen een zaak gehad en dat heeft heel veel stress opgeleverd omdat we zwaar opgelicht zijn en diep in de financile problemen daardoor zitten en er nu proberen uit te klimmen. Hierdoor was het voor mij in het verleden moeilijk afstand te nemen of grenzen te stellen omdat dat direct invloed had op het werk. Omdat we nu niet meer samenwerken zou het makkelijker moeten kunnen maar we hebben natuurlijk wel de huidige gewoontes opgebouwd. Goede raad is dus duur...

Brabander
(4821) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 09:10:00
Hai Brabander,

Je zit in een lastig pakket, denk ik. Ten eerste lijkt jouw 'pittige vriendin :)', de touwtjes stevig in handen te hebben, en te willen houden. Dat is haar veiligheid. En naar mijn idee, bied jij haar ook voldoende veiligheid. Daarom durft ze ook zo naar te doen, en de relatie steeds te verbreken. Ze weet dat jij wel weer komt, en zelfs steeds de eerste stap zet. Voor haar lijkt er 'in Borderlinetermen dan :)' geen vuiltje aan de lucht. Al voelt ze zich vaak gefrustreerd, en krijg jij daar de schuld van, toch heeft ze de ideale situatie gevonden om een 'redelijk veilig' bestaan te leiden en niet naar zichzelf te hoeven kijken. De omgeving, en ook jij, draagt daar aan bij. Er is wat dat betreft, mijn inziens, en uitgaande van de weinige info die ik heb, voor haar geen enkele reden om naar zichzelf te kijken, en dat zal ze waarschijnlijk dan ook niet zo snel gaan doen.

Mocht jij 'de teugels' wat strakker gaat aanspannen (door bijv nu eens geen contact te zoeken als zij de relatie verbreekt, of alleen onder bepaalde voorwaarden van jouw kant, weer verder willen gaan), dan gaat de strijd beginnen. Indien ze er klaar voor is (dus vermoed dat vluchten geen zin heeft), heb je een kans dat ze gaat erkennen, en er misschien iets mee gaat doen. Indien dit niet zo is, heb je kans op heeeeeeel veel ellende, en misschien zelfs het vluchten van haar naar een volgende relatie.
Omdat zij coach is (net als ik trouwens:), moet ze echt door hebben dat er iets speelt. Maar erkenning is zwaar, het maakt erg onzeker. Maar na die periode van onzekerheid (en de nodige therapie) denk ik dat er mooiere tijd zullen volgen, zeker als je high level functioneert. Dan zal je je beperkingen beter leren kennen, accepteren (dat eeuwige verstoppertje spelen is immers slopend), en bovendien nog meer kunne genieten van al het moois dat BL kan brengen!

Fijne dag,

Belinda

En ps: de relatie steeds verbreken, en wachten tot jij de eerste stap zet, is absoluut BL hoor. Pure kwestie van controle willen houden, en het vertrouwen dat jij die eerste stap zet, waarschijnlijk heb je dat zelf gewoon altijd zo gedaan.
(4822) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 11:21:00
Hoi Belinda.

Jouw analyse slaat de spijker volledig op zijn kop. Ik maak inderdaad ook onderdeel uit van haar omgeving en houdt het dus ook mee in stand..
Het moeilijke in deze is (en je hebt dit al eens eerder aan iemand anders geschreven) is dat ik niet weet hoe ik haar uitspraken moet interpreteren. Ze weet dat ik zielsveel van haar hou en laat dit dan ook regelmatig weten, ook dat ik haar mis. Omgekeerd kan ze dat ook, ook nog heel recent, maar is daar niet 'gul' in. Als zij de relatie echter weer eens verbreekt heeft ze het telkens erover dat het gevoel er niet zit en dat dit al jaren weg is. We hebben echter ook zoveel mooie tijden gehad, ook heel recent, dat ik me afvraag of ze nu werkelijk niets voelt of dat dit een manier is om de situatie te ontvluchten. Dit is echt een dilemma waar ik mee rondloop. Door het telkens verbreken van de relatie ben ik zeker onzekerder geworden. Het generaliseren is iets wat ze overigens heel vaak doet en dan vaak alleen de negatieve aspecten belicht terwijl de positieve veel talrijker zijn, maar daar slaat ze dan geen acht op.

Wat de controle betreft, dat is een item. Dat is typisch iets wat ze mij vaak verwijt dat ik overal de controle over wil hebben. Ze geeft nooit aan hoe precies maar het is 'de manier waarop ik kijk of iets zeg...'.

Je hebt het over verstoppertje spelen. Wat bedoel je daar precies mee?

Jouw heldere kijk geeft me veel inzichten over hoe het functioneert bij haar maar zeker ook bij mij. Ik vindt elke dag dat het niet prettig loopt een verloren dag en realiseer me dat ik daardoor soms te ongeduldig ben en niet kan wachten tot zij een stap maakt. Toch lijkt dat wel het beste, toch? Een goede vriend van mij, die op de hoogte is van haar gedrag, zei me laatst dat ze wellicht nog niet voldoende pijn heeft gevoelt omdat ik meestal klaarsta met een vangnet...

Dank je wel dat je zo openhartig mijn vragen beantwoord en ik weet dat ik er veel aan ga hebben.

Groetjes, Brabander
(4823) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 17:50:00
Piep.. ik ben er terug..

Nu pas energie en kracht gevonden om ook nog eens te reageren, ik kijk en lees uiteraard dagelijks nog alles mee met jullie en gedeeld leed, zou half leed moeten zijn.. helaas zo rooskleurig gaat het niet met mij..

Ik herken jullie strijd volledig, ik herken ook jullie partners BL-gedrag, ongelofelijk hoe gelijklopend alles is en hoe herkenbaar.. de laatste weken zijn heel moeilijk voor mij omdat ik nu pas doorheb dat dit wel eens ECHT het einde zou kunnen zijn van onze relatie.

Na teruggekeerd te zijn met Pasen en de dag erna al terug de stekker uit te trekken, heb ik het heel moeilijk gehad.. even voor hij terug kwam, had hij inzicht, mijn leven is een puinhoop, ik kan niks afmaken, geen enkele relatie lukt me, werken lukt niet, voor mezelf zorgen ook niet, laat staan voor mijn kinderen.. ik ben een mislukkeling, zonder ruggengraat die niet weet welke richting te kiezen in zijn leven..

Ik steunde hem in deze moeilijk week en bracht hem langzaam de BL kenmerken aan, maar hij negeert ze elke keer opnieuw :( Ondertussen wel door psycholoog vastgesteld en vrij heftig zelfs, zoals Belinda al aangaf. Hij functioneert op geen enkel vlak, relaties, gezin, kids, werk, hobby.. elke keer als hij keihard vecht voor iets, want dat doet hij, haakt hij af net voor alles in zijn plooi zou kunnen vallen.. zo ook met onze relatie..

Sinds deze week nu ook weer zijn job kwijt, en nu heeft hij 'plots' nieuwe relatie, veel jonger dan hem, in Frankfurt en gaat hij impulsief naar ginder verhuizen want hier lukt toch niets.. weg van elke verantwoordelijkheid, zijn kids, familie, hij laat alles achter en hoopt dat het ginder 'plots' wel zal lukken? Borderline genoeg? Helaas zonder inzicht, heeft totaal geen controle over zijn impulsen.. en heeft alle contact met mij verbroken.. was verkeerd om terug te keren, nu volg ik mijn hart.. zegt hij..zijn BL bedoelt hij ;-)

Doet pijn om iemand die je zo graag ziet op deze manier te moeten verliezen, mij kan hij niet meer vertrouwen? Een meisje uit Frankfurt die hij 2w kent, wel uiteraard..

Ik hoop nog elke dag dat hij inziet dat hij hem moet laten helpen en dat zo alles veel mooier zou kunnen zijn, vooral voor hem dan, dat er eindelijk inzicht en begrip ook zou komen van zijn familie en vrienden.. want ook deze hebben afgehaakt in de voorbije jaren.. precies enkel ik die volhoud? Zoals Belinda terecht opmerkte, er is ook iets mis met mij.. hoe gek zou je anders zijn om dit te verdragen en vol te houden??

Ik kan het niet laten om hem nog mailtjes te sturen want op al de rest ben ik geblokkeerd .. zoals het een echte BL betaamt.. ik zou hem beter loslaten en niks meer sturen.. maar stiekem hoop ik nog altijd dat hij tot inzicht komt en dat zijn vlucht naar Duitsland, zonder werk, zonder inkomen, zonder spaargeld, zonder zijn kids, zonder thuis.. enkel met 'haar' .. dat zijn angsten hem daar snel inhalen.. zal wel, was bij mij ook zo.. en in al zijn vorige relaties ook.. enkel kwestie van tijd..

Loslaten is ook graag zien, daarom doet het ook VERDOMD veel pijn :( mensen uit Brugge ik wil graag wel eens life praten met jullie.. zien jullie dit ook zitten en hoe spreken we af?

Belinda, nu zit hij waarschijnlijk op zijn roze wolk, of kan hij ook spijt voelen momenteel en twijfel? Denkt hij net als ik ook nog eens aan alle mooie momenten? Of is deze splitsing ECHT en zal ik hem niet meer terug zien/horen.. ik hoop van niet..

Sterkte voor iedereen.. LEAVE THEM OR LOVE THEM.. ik kies nog altijd voor het tweede maar ik moet er wel nog de kans toe krijgen ..

Juffie x
(4825) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 22:06:00
Beste Brabander,

Ik herken mijn verhaal ook in het jouwe.. ALS ik nog eens een mail krijg van mijn ex partner en ik tref hem op een zwak moment, geeft hij toe dat hij nog veel aan mij denkt.. maar het gevoel is weg, zegt hij dan elke keer weer, terwijl we, ook nog recent, zo'n mooie momenten samen hadden.. alles was gewoon heerlijk samen..

Ik vermoed dat dit hun 'splitsing' is waardoor ze veel kunnen blokken, letterlijk en figuurlijk en uiteraard hebben wij met hen al een 'verhaal' waardoor onze liefde wat 'besmet' is volgens hen, want voor een BL is het ALLES of NIKS verhaal.. grijs bestaat niet.. dus is het NIKS.. vrees ik, we kunnen ons niet meer onvoorwaardelijk geven, want we weten wat erna kan komen en dat voelen ze en daar haken ze op af.. of laat hen zeggen.. ik voel niet meer het juiste voor je.. grijs kennen ze namelijk niet?!

Een vrouw die hem graag ziet en na een reunie van 3maand zegt, ik heb even tijd nodig om terug naar je toe te groeien, is voor hen niet overweldigend genoeg en dus conclusie.. gevoel is voorbij.. NIKS dus.. hoe hard het ook klinkt, typisch BL gedrag.

Maar troost je Brabander, een echte BL is heel onvoorspelbaar, je weet dus nooit welke richting je ECHT uitgaat.. en dat maak alles zo moeilijk..want als in hun nieuwe relatie een 'scheurtje' komt en ze beseffen dat het daar ook niet 'dat' is.. dan zoeken ze terug hun superego op.. en zitten we weer op de gekende rollercoaster.. hangt van ons af wat ermee te doen dan.. zorgen dat we sterk zijn tegen dan en kunnen dragen wat moet, of afstand nemen.. voorgoed..

LEAVE THEM OR LOVE THEM.. geen grijze zone ;-)

Juffie x
(4827) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-05 22:07:00
Zit ik wat juist Belinda? Begin ik het 'verstoppertje' spelen, want dat herken ik heel goed, juist te interpreteren met wat ik hierboven geschreven heb.. of zit ik er nog steeds naast? Ben benieuwd ;-) dank voor je antwoord Belinda..
(4828) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-07 08:28:00
Aan juffie, ik heb mijn persoonlijke gegevens doorgegeven aan de beheerder van dit forum, hopelijk kan hij die nu doorgeven aan jou zodat je me kan contacteren als je wil, dan kunnen we eens afspreken, ik heb er een punt achter gezet, ik ga verder met het opbouwen van een nieuwe relatie, ik laat mezelf niet meer toe wanhopig te wachten op een reactie, een teken, een woord, ze is met iemand iemand anders, en als ze is met hem zoals ze was met mij dan heeft niemand anders nog belang in haar wereld, haar nieuwe verovering is de beste de mooiste en de nieuwe man van haar leven, ze zal alles doen om hem daarvan te overtuigen, geen tijd meer voor andere mensen in haar leven, en zeker niet voor een 'onnozele' ex die haar toch niet gaf wat ze wilde, elle s'en fou compltement. Dit doet heel veel pijn, maar het is zo, ik heb bijna 7 jaar gevochten en alles gegeven om haar te bewijzen dat ik met haar verder wilde, het is niet gelukt, en het is niet alleen mijn fout, dat besef ik nu gelukkig, misschien zal ze nu een paar maanden of jaren terug 'gelukkig' zijn, om dan opnieuw te beseffen dat het ook niet alles is. Ik kan haar niet meer helpen, moet eerst mezelf helpen, heb nog iedere dag tranen in mijn ogen, iedere dag

mvg, de bruggeling
(4831) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-07 11:31:00
Hoi Belinda en Juffie. (en alle anderen)

Buiten de al eerder genoemde dingen (en ik hoop dat jij, Belinda, daar nog op kan reageren) zit ik met het dilemma van veiligheid en 'teugels aantrekken'.
Als de teugels aangetrokken worden levert dat onveiligheid op, wat door een BL als zeer bedreigend kan worden ervaren en zelfs reden om te vluchten. Als ik dat niet doe is het wel veilig maar blijft ook de controle door haar en veranderd er dus niets.
Ik heb geen idee hoe je daar nu een invulling aan zou kunnen geven...
Objectief gezien klopt het verhaal wellicht maar zodra de (liefdes)gevoelens gaan meespelen wordt het een veel moeilijker en neemt de angst voor verwijdering alleen maar toe... Ik heb dit dilemma al ruim 6 jaar.....
Ik hoop op wat goede suggesties...

Groetjes, Brabander
(4832) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-07 22:07:00
Hai Brabander (en juffie),

Ja Brabander, dit is nu juist het probleem van een relatie met een BL, en daarom is voor veel BL-ers een (lange) relatie ook heel moeilijk. Als er passende oplossingen waren, die ik je zo even voor kon schotelen, was er natuurlijk ook geen probleem, en kunnen we ook dit hele forum opdoeken :)...

Maar kun je leven met hoe ze nu is? Kan jij dan gelukkig zijn? Want misschien is voor haar dit het hoogst haalbare...Dat zul je je eerst goed af moeten vragen, eer je echte stappen gaat ondernemen.
Mocht haar gedrag je echt ongelukkig maken, en je besluit dat je zo niet verder wil, dan zou ik toch gaan proberen voor jezelf op te gaan komen. Welke van jouw behoeftes vervult ze niet? Welk gedrag van haar schaad jou echt? Daar moet toch over gesproken worden. Dan kun je gaan proberen om afspraken te maken, en je grenzen te gaan stellen. Dan zal 'de strijd' gaan ontstaan, met misschien als goed gevolg dat ze gaat erkennen dat er iets niet in de haak is met haar, en zij hier iets mee gaat doen. Is dit niet het geval, en jij blijft voor jezelf opkomen, en ze vlucht, dan is je probleem natuurlijk ook opgelost :(. Maar hier moet je wel klaar voor zijn natuurlijk, je moet dan echt hebben besloten dat je niet meer verder wil zoals het nu gaat...

Maar ook als ze gaat erkennen, en iets met zichzelf gaat doen, dan is het natuurlijk nog niet afgelopen. Je zou kunnen zeggen dat het dan pas begint. Als je als BL niet meer vlucht, de controle niet meer hebt, en je bij al die klotegevoelens komt, word je er niet leuker op, dat kan ik je wel vertellen :(...

Het is echt vreselijk ingewikkeld allemaal. Momenteel loop ik ook even vast, en ben op een punt dat ik twijfel of ik wel een relatie waard ben.
Ik vind mezelf iig even helemaal niet leuk :(...

Maar goed, ik ben ook moe, dus misschien morgen of overmorgen een wat positiever bericht, met misschien ook wat 'betere suggesties'...
Dan kom ik ook nog terug bij jou Juffie...

Nu naar bed.
Truste allemaal,
liefs, Belinda
(4833) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-08 08:43:00
Belinda,

Ik ken je niet persoonlijk, maar zoals je hier alles schrijft en uitlegt ben je zeker een relatie waard! Je bent behulpzaam naar anderen, probeert anderen op te beuren na weer een opdoffer, je probeert uit te leggen, je probeert te ondersteunen en wij proberen dat allemaal te begrijpen. Voor mij ben je top bezig. Een heel groot compliment waardig.

Dat je hierin jezelf weer tegenkomt is ook niet verwonderlijk denk ik. Het doet je misschien wel vaak realiseren hoe het aan de "andere" kant wordt opgevat. Hoe lastig het allemaal wel niet is voor de ander en dat hij wel heel erg veel van je moet houden wil hij blijven (ik weet het niet, maar zou kunnen?). Uit je eerdere verhalen denk ik dan JA HIJ BLIJFT VAST. Waarom zou hij na die eerdere mindere periodes er nu zo maar mee ophouden?

Ik vind je in ieder geval een topper omdat je er zo over nadenkt en dingen zo goed herkent. Kop er voor! Je kunt het!
(4834) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-10 07:06:00
He daar allemaal,

Dit forum stopt toch niet als ik niet schrijf he :). Ik blijf benieuwd naar hoe het met een ieder gaat.
Bedankt iig voor de mooie reactie van hierboven. Heel fijn.
Inmiddels ben ik alweer wat opgekrabbeld. Ik was redelijk uit het veld geslagen. Ook omdat mijn partner en ik een paar fantastische weken hadden (ja, 12 jaar samen, maar dan gewoon weer heel euforisch verliefd), en er iets gebeurde waardoor onze verstandhouding om sloeg van 'naast elkaar', naar volledig 'tegenover elkaar'. Nu is dat altijd wel zo geweest, maar het lijkt nu meer pijn te doen. Ik denk omdat we nu zien wat er gebeurt, maar ons beide niet bij machte voelen om het om te draaien. Pijn, verdriet, strijd en verdedigingsmechanismes uit onze beider jeugd en rest van ons leven, neemt het dan over. Het is alsof je door een andere bril naar het leven en de ander kijkt. Heel frustrerend. Mijn vriend heeft dan de neiging om te gaan claimen, en ik om me af te sluiten en weg te rennen. Zo komen we dan in een heel vervelende situatie terecht. Vroeger koos ik dan voor drank, drugs of een ander contact om me veilig te voelen. Nu doe ik dat niet, maar dat betekent wel dat ik door de zure appel heen moet bijten.
Inmiddels heb ik ook op het Net opgezocht wat dit nu is. Hoe kan het zijn dat, indien je getriggerd wordt, je geheel om slaat en dat haast niet meer kan omdraaien. Ik begrijp nu dat je hersens idd in een andere modus gaan, eigenlijk een andere bewustzijnstoestand, n van 'vechten of vluchten', de normale menselijke reacties bij gevaar. Helaas zijn onze reacties buiten proportioneel, kijkende naar de trigger van dit moment.
Wel heel goed om dit op deze manier te hebben doorleefd. We hebben nu goed met elkaar gesproken, en goed gekeken naar ons beiden aandeel, en we zullen nu gaan zien hoe het de volgende keer gaat. Mocht dit toch moeilijk blijven dan is er zoiets als 'schematherapie' (daar las ik hierboven al iets over), dat speciaal gericht is op dit verschijnsel; op het herkennen, en leren om gaan met 'die andere modus'.

Maar goed, ik ben er weer, al merk ik dat ik nog 'met een schuin oog' naar mijn partner kijk :). Het vertrouwen is nog niet helemaal terug, maar de komende dagen zal dit, naar verwachting, wel weer terug komen, en zullen we waarschijnlijk weer een heel intense tijd in gaan. Lang leve BL, haha!

En juffie, je hebt het heel goed door, denk ik. Ook over het feit dat een relatie op een gegeven moment 'te besmet' is, en je naar 'iets schoons' wil, en je een totaal nieuw iemand dan meer kan waarderen dan degene die je veel langer kent. Ik ken dat heel erg van vroeger iig.
Verder vroeg je naar mijn zoon. Hij is klassiek Autistisch en zwakbegaafd. Ik heb hier eigenlijk nooit problemen mee gehad. Wat dat betreft zit ik raar in elkaar :). Ik ben op de eoa manier ook heel goed in het opvoeden van hem. Hij heeft nooit medicatie nodig gehad, en bereikt dingen die niemand voor mogelijk hield. Ik denk altijd dat dat komt omdat ik (en ook mijn partner) beide een beetje gek zijn :). We hebben hem nooit 'normaal' of 'gewoon' willen maken. Hij mag totaal zijn wie hij is, ongeacht wat anderen daar van vinden. Daardoor is hij natuurlijk heel ontspannen in wie hij is. Daarnaast heb ik me in de beginjaren op een bijna obsessieve manier bezig gehouden met zijn stoornis. Ik bezocht cursussen, congressen, las boeken, sprak een ieder die me maar iets kon leren over Autisme. Daardoor weet ik er veel van af, en kan ik hem goed begeleiden. En hoe emotioneel ik in andere relaties ook kan zijn, bij mijn kind kan ik me altijd beheersen. Heel vreemd eigenlijk, als je er goed over nadenkt. Maar bij mij is 'de liefdesrelatie' echt de onrustbrenger, denk ik. In mijn opvoeding volg ik een redelijk strakke lijn die goed werkt. Ik ben dan ook heel trots op hem, en ook op mijzelf, in deze.

Verder weet ik even niet meer goed wat jullie nog meer vroegen, en kan dat ook niet meer lezen als ik dit nu typ.
Ik hoop iig juffie dat jij je BL kan loslaten op den duur. Ondanks dat je nu goed weet hoe het werkt, lijkt er met hem echt niets te beginnen.
En Petra, is de boel daar alweer bijgedraaid? En let je op je eigen behoeftes in de relatie?

En Brabanders, en Bruggelingers, heel veel sterkte met alles!

Liefs, Belinda
(4836) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-10 11:03:00
lieve belinda,
ik ben zo blij voor je dat het tij met je vriend toch weer gekeerd is , al kijk je nog een beetje met een "schuin oog" naar hem ( een mens kan immers niet voorzichtig genoeg zijn he.. hihi). Maar het belangrijkste is toch dat de koude oorlog even gestaakt is en dat jullie al terug met elkaar een gesprek gehad hebt. Ook deze keer zal het weer goedkomen en wacht jullie weer een fijne periode, die hopelijk lang mag duren. Het is wel goed dat je er zo probeert aan te werken en te achterhalen wat jou en je vriend op een moment zo erg triggert dat je telkens bij manier van spreken alle deuren dichtslaat.... allez, niet echt goed in het slot gelukkig, want ze geraken sinds zovele jaren ook telkens weer geopend. Dat moet ook wel echte liefde zijn!
En ja, het beroert me hoe jij met je zoontje omgaat. Want eenvoudig is toch ook anders... maar het lijkt me dat jij dat heel goed en met veel liefde doet.. en zonder pillen!! in deze tijd van rilatine om je oren langs overal toch wel een dikke pluim waard. Ook hierover zou je een artikel kunnen schrijven voor ouders die niet meer weten wat te doen om goed te doen.. een manier die ook kan , gewoon lijkt te lopen en zonder pillen of te veel pillen!
En ja, je vraagt je af, waarom je bij je zoon die rust hebt die je niet met een partner hebt??... moederliefde is niet te vergelijken met partnerliefde natuurlijk he.. maar ondanks de heftige verhalen van partners over hun BL of ex-BL lees ik toch ook regelmatig van die partner dat zij ondanks alles wel een goede moeder was of is... Hoe bizar dat ook mag klinken omdat je je afvraagt hoe dat te rijmen valt met de situatie tussen de partners waar het kind toch middenin zit. Maar net dat jullie een latrelatie hebben lijkt me voor je zoontje in deze ook wel ideaal. Hij wordt heel graag gezien door beiden, maar als de stoppen overslaan blijven jullie er niet samen met hem middenin zitten, maar nemen afstand van elkaar (fysisch) en komt hij toch ook weer in een veilige omgeving. Eigenlijk doen jullie dat zo goed belinda!!

je vroeg me nog hoe oud mijn dochter is? Ze wordt deze maand 31.. Heeft ook al veel therapien begonnen, en weer gestopt, bleef uiteindelijk alleen achter, geen vrienden meer (tenzij ze desnoods een crimineel zou binnengelaten hebben.. (wat ook gebeurd is) .. om niet alleen te zijn. Ze heeft iedereen door haar gedrag en vooral financiele uitbuiting van haar afgestoten... maar kan eigenlijk ook niet alleen zijn.. Vandaar ook de overdosissen pillen in de afgelopen periode, die dodelijk hadden kunnen zijn.. Maar als ze terug bij bewustzijn is zegt ze dat ze echt niet dood wil zijn, maar wel wil slapen, dat de uren of dagen voorbij gaan zonder dat eenzaam gevoel... Maar dat is natuurlijk geen leven.. zo kan je ook negentig worden.. maar dan heeft ze ook niet geleefd..
Momenteel is ze nog steeds in gedwongen opname tot twintig mei, maar ze voelt zich daar eigenlijk goed, komt tot rust... wordt ook wel een beetje terug de oude, kwestie dat ze uiteindelijk psychisch niets heeft overgehouden van de overdosissen, wat wel een geluk is. Ze heeft nu intake gedaan voor dubbeldiagnose (verslaving en persoonlijheidsstoornis) en zal toegelaten worden van zodra er een plaats vrijkomt. Momenteel staat ze daar nog volledig achter. Nu toen ze dat vroeger volgde kon ze de theorie gewoon van buiten opdrammen.. maar ze paste het helemaal niet toe.. dat beseft ze ook wel).. Hopelijk mag ze binnenkort starten (dat is natuurlijk niet gedwongen) , houdt ze vol en leert ze de theorie in de praktijk toepassen waar nodig en kan ze toch nog een mooie toekomst opbouwen.. Hoop is het enige dat moed geeft, het is dan ook aan hoop dat ik me vasthou. Ik ga haar regelmatig bezoeken en dan kunnen wij rustig praten, elke dag bellen we ook even naar elkaar. Mocht het altijd maar zo zijn..
maar duim met me mee!!

en exile?? waar zit je , hoe gaat het met je, en ijsbeer? en de anderen???ik denk vaak aan jullie
veel liefs voor allen
celine
(4837) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-11 11:07:00
Hoi Belinda, Juffie en allen.

Door jullie inzichten veranderd er veel in hoe ik naar mijn BL kijk maar zeker ook hoe het gevoel veranderd. Jouw laatste bericht Belinda geeft duidelijk aan wat er met jou gebeurd. Petje af voor je openhartigheid en wat mooi om te lezen hoe jij vecht met wat je weet en wat je voelt.. Ondanks dat jij n je partner weten wat er speelt bij jou is het kennelijk toch nog erg moeilijk om er goed mee om te gaan.
Ik weet niet of de partners van eerdere schrijvers zoals Ijsbeer, Exile en alle anderen ook wisten dat zij BL (kenmerken) hebben. Ik neig steeds meer te denken dat het samenleven met een BL'er alleen maar kan als hij/zij zelf ook weet dat het speelt. Jij, Belinda, hebt wel eens gesuggereerd dat mijn BL weet wat er speelt (omdat ze zelf ook coach is) maar gezien haar grote angst hiervoor vanwege haar moeder met Bipolaire stoornis hier niet aan durft te denken. Ik zou je graag willen geloven maar weet niet of ze daaraan durft. Ze heeft wel eens aangegeven dat bepaalde persoonlijke eigenschappen van haar niet handig zijn bij ruzies, maar verder is ze niet gekomen..

Ik zit me nu dan ook oprecht af te vragen of ik het nog langer kan proberen met haar zonder dit ter sprake te gaan brengen. Maar ik verwacht anderzijds dat ze er furieus op zal reageren en juist (typisch BL) mij van BL zal gaan beschuldigen. Het gaat weer langzaam beter na een fikse ruzie dus ik weet het niet, maar ik denk zoals gezegd meer en meer dat een vooruitgang zonder openheid hierover geen zin heeft. Ik kan me natuurlijk best wel aanpassen en de dingen niet meer persoonlijk proberen te nemen, maar ze drukt ongetwijfeld weer een keer bewust of onbewust op een van mijn pijnlijke knoppen en dan weet ik niet of ik mij dan goed kan beheersen al moet ik zeggen dat er op dat gebied wel meer rust bij me is gekomen na de vele mooie stukjes op deze site...
Ik ben nog nooit zomaar boos geworden maar altijd als een reactie op haar gedrag of uitspraken en weet derhalve dat ik daar voor mezelf niet bang voor hoef te zijn.. Qua gevoel geeft ze aan dat, indien nodig, ze haar gevoel gewoon kan uitschakelen om maar niets te voelen. In het verleden deed ze dat vaak met drank (nu ook nog wel) en roken en vreemdgaan.. Ze is verslaafd (geweest?) aan de drank en heeft zelfs een auto ongeluk hiermee veroorzaakt en doorgereden. Toen wilde ze zich op laten nemen en behandelen maar een dag later later ging ze het via internet proberen en het resultaat was.. geen behandeling... Ze heeft veel goede ideen maar de uitvoering gaat vaak niet door... maar als ik iets niet doe wat ik gezegd heb...........

Blijft staan dat ik eigenlijk niet zeker weet f ik er met haar over moet beginnen en zo ja, hoe dan?? BL is ook nooit officieel vastgesteld maar alles wijst er wel op zoals ik jullie heb geprobeerd te beschrijven (en dat was slechts een heel klein gedeelte van wat ik allemaal heb meegemaakt).

Groetjes, Brabander
(4839) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-11 17:51:00
Hoi Brabander,

Ik heb een aantal keer een stukje van mijn verhaal verteld op het forum en ik ben tot dezelfde conclusie gekomen. Een BL partner die niet wil erkennen en belangrijker: die geen goede hulp zoekt en weet dat ze fout zit zal je absoluut NIET gelukkig maken. Sterker nog, wanneer de partner met BL geen hulp krijgt en het niet wil inzien maar wel ons blijft stukmaken en wij dit niet willen inzien dan kan dit voor ons zware gevolgen hebben.
Wat ik na 3jaar relatie van mezelf kan zeggen:
- opgebrand/depressief
- geen behoefte in andere relaties en isoleer mezelf
- vertrouwen kwijt in relaties en mensen
- ik heb een kort lontje na al mijn ruzies met mijn ex ook naar mijn directe omgeving toe
- ik heb een hekel gekregen aan vrouwen en mannen die elkaar gebruiken voor sx door al het vreemdgaan wat mijn ex deed

Al met al wordt je langzaam opnieuw geprogrammeerd in je borderline relatie en als je dit niet op tijd door hebt en uit liefde teveel gaat helpen dan kan het niet goed aflopen met jezelf.
Ik weet dat andere misschien zullen zeggen: Jah maar je had er ook op tijd uit kunnen stappen....Partners die zelf in een zware borderline relatie hebben gezeten weten dat het zo makkelijk absoluut niet is, je blijft geloven dat je partner echt van je houdt want ze komt immers steeds terug...(daarbij is het vaak zo dat partners zoals ikzelf trekken hebben van codependency)
Hoe hard het ook klinkt, ik kan absoluut geen BL partner meer hebben in mijn leven. Ik ben niet opgewassen tegen de enorme ups en downs die erbij komen kijken en ben er simpelweg niet sterk genoeg voor. Ik ben een erg gevoelige en behulpzame persoon en zie dat ook graag in mijn partner.

Overigens heftig dat jij ook nog in een redelijk zwaar vaarwater zit Belinda, wat me echter wel bezig houdt is hoe het met je partner gaat? gaat hij er niet enorm aan onderdoor? Elke keer als ik in zwaar vaarwater zat en telkens weer de schuld kreeg van mijn BL ex en haar familie ging ik helemaal stuk, niet wetende wat ik nog moest doen om haar te laten voelen dat mijn liefde echt is...Daarbij was ze enorm stiekem door thuis nooit wat over onze ruzies te vertellen maar ze juist voor te liegen door te zeggen dat ik door mijn werk erg gestrest was.vreselijk!

Ondanks dat ik veel van haar gehouden heb zou ik haar absoluut niet meer terug willen, ik ben het afgelopen jaar steeds meer gaan voelen dat een relatie voor mij echt een aanvulling moet zijn, ik moet echt een leuke vrouw tegenkomen wil ik berhaupt nog een relatie aangaan. Daarbij moet ik ook zeggen dat ik niet meer zit te wachten op heftige personen, ook niet in positieve zin. Ik was vroeger erg snel verkocht wanneer ik te maken kreeg met mooie, erg vrolijke vrouwen die mij in korte tijd erg leuk vonden...Nu gaat er bij mij een grote alarmbel rinkelen en ben ik weg.

Overigens leerde ik mijn ex pas echt kennen nadat zij anorexia heeft gehad en destijds had zij ook totaal nog geen andere diagnose. Toen ik een relatie met haar kreeg werd ze ook steeds heftiger en hebben we diverse malen bij de huisarts gezeten omdat het thuis gewoon niet te houden was. Ze kreeg na haar anorexia enkele vervolg onderzoeken en ik mag god danken dat ik bij de uitslag daarvan aanwezig was. Haar uitslag was diepgewortelde borderline met narcistische kenmerken, ik zal het nooit meer vergeten en zie de brief nog voor me. Wat mijn ex vervolgens deed is de diagnose geheim houden wat op zich begrijpelijk is omdat het natuurlijk ook een enorme confrontatie is. Ik mocht niets zeggen tegen mijn ouders en vrienden. Moest ze dan toch echt wat zeggen dan vertelde ze mensen dat ze trekken van borderline heeft en dat het allemaal niet zo erg wasdaarbij had ze ook medicatie gekregen (fluoxetine/prozac).Natuurlijk heb een na een jaar ellende wel alles tegen mijn ouders en vrienden verteld ook al haatte ze me daarna.

Wat er in de hele relatie bij ons gebeurde was dat er thuis enorm veel fout ging en ze enorm heftig was maar zodra we op verjaardagen kwamen of andere publieke dingen was er geen vuilte aan de lucht en ging het allemaal super.oooo wat was ze dan ineens lief en begaan met iedereen en wat straalde ze. Ik kon dat op het einde gewoon niet meer aanzien omdat ik het zo enorm schijnheilig vond.

Erg moeilijk om te lezen dat sommige zo enorm vast zitten in hun relatie en totaal niet meer weten welke kant ze op moeten. Achteraf en als ik er nu naar zou kijken zonder gevoelens van verliefdheid en zonder samen te wonen is het een stuk makkelijker. Is een BL partner niet bereid tot verder onderzoek of therapie over te gaan en wil hij/zij haar gedrag niet erkennen: wegwezen want vroeg of laat ben jij stuk en alles kwijt.
Wanneer ze er wel serieus aan willen werken en het ook erkennen dan kun je het een goede kans geven en kun je er samen aan werken en open tegen je omgeving zijn wat het vooral voor de partner verdraagzamer maakt en daarbij kan de omgeving inspringen wanneer het te ver gaat.

Na 10 maanden ben ik een eind op weg maar absoluut nog niet 100% mezelf, ik voel elke dag nog wel verdriet, woede en teleurstelling wat het zeker niet makkelijk maakt. Ik vul mijn tijd voornamelijk in met werken, sporten en vrienden waarbij ik een duidelijk keus maak bij goede vrienden te zijn die dicht bij me staan waardoor ik ook weer een warm gevoel krijg.
Ik bevind me daarbij ook niet meer in het stap/kroegleven aangezien ik duidelijk van mezelf weet dat dit niet mijn wereldje is.

Ik wil iedereen hier enorm veel sterkte wensen met welke keus dan ook, het is een lange weg en vooral een leerzame weg.

Jongen uit Brabant
(4840) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-11 22:01:00
Beste Belinda en alle anderen, Ja, ik ben er nog, onkruid vergaat zo maar niet!
Druk bezig met mijn kleine meid, mijn focus verlegd voorlopig. Opvallend gisteren naar het Eurovisie Songfestival gekeken. Natuurlijk terecht gewonnen door Conchita Wurst, 'het' met de baard. En onze inzending een tweede plaats, zonder baard dragende vrouw hadden wij gewonnen. Maar wat een prachtig liedje van Ilse en Waylon. Voor degenen die direct denken: wat een troep dat songfestival en hier lezen of posten, het is een liedje wat zo in de top 3 van liedjes over Borderline kan.
Man, wat is die tekst treffend...
Pfff, zet me wel weer even terug naar af, niet teveel luisteren dus, sentiment komt naar boven wat ik net begraven had. En nee, het is nog steeds stil. Ze is druk bezig met mij proberen te vergeten, weg te stoppen bij als de zoveelste mislukte relatie in successie. En ik moet verder, de wonden gaan maar niet dicht, nog steeds bloed er vanbinnen iets, gevoelsmatig. Qua ratio ga ik er van uit dat we nooit meer bij elkaar zullen zijn en wil ik de deur dicht doen, verder, kansen gunnen en nemen. Ruimte aan een ander gunnen die mij wel kan geven wat zij ontbeerde. Maar of die er is? Gevoel zegt 'nee', maar eigenwijs als ik ben... Ooit zei iemand tegen mij: Je trouwt nooit met je grote liefde, die laat je los. Alleen de tijd heeft het antwoord en ik laat me meedrijven door de stroom als wrakhout. Wie weet in wat voor prachtig warm vuur ik terecht kom en met wie.

Ik ben in The Calm after the Storm:

Driving in a fast lane,
Counting mile marker signs
The empty seat beside me
Keeps you on my mind
Living in a heartache
Was never something I pursued
I can't keep on chasing
What I can be for you

Tears on a highway
Water in my eyes
This rain aint gonna change us
So What's the use I cry

I could say Im sorry
But I dont wanna lie
I just wanna know if staying
Is better than goodbye

Skies are black and blue
I'm Thinking about you
Here in the calm after the storm

After all that weve been through
There aint nothin new
Here in the calm after the storm

Maybe I can't find you
Down this broken line
Maybe you can find me
I guess well know in time

IJSBEER.
(4842) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 07:54:00
Hai Celine, Brabander, en anderen,

Jemig Celine, dat is pittige kost. Het klinkt alsof het leven voor haar wel heel erg moeilijk is. Wat erg voor haar, en natuurlijk voor jou. Het moet vreselijk zijn om je kind zo te zien lijden. Goed dat zij therapie krijgt, weet je ook of daar iets van Mindfullness (meditatie) bij zit? Dat heeft mij heel erg geholpen. Ik ben daar een jaar of 12 geleden mee begonnen, eigenlijk door een boekje van de Dalai Lama. Want Mindfullness is eigenlijk niets meer dan een Westerse vorm van Boeddhistische meditatie. Destijds werd er nog vreemd naar gekeken, en ik heb best wat moeten overwinnen om aan mijn omgeving te vertellen dat ik me bezig hield met Boeddhisme en mediteren (veel te zweverig natuurlijk). Inmiddels is het een beproefd middel, en wordt ingezet bij veel therapien (ex-kankerpatienten, ADHD-ers, en ik zie het nu ook al bij Borderlinepatienten), en wordt het door sommige zorgverzekeraars zelfs vergoed.
Wat ik er goed aan vind voor BL-ers is het volgende: Als BL-er mis je 'een bodem', je mist 'grond'. Dat komt eigenlijk gewoon omdat je identiteit / ego niet goed is ontwikkeld, door veelal onveilige hechting. Vroeger werden BL kinderen ook 'bodemloze kinderen' genoemd, maar deze term wordt niet meer gebruikt. Bij meditatie ga je, indien je het frequent doet, eigenlijk voorbij dat ego. Je komt bij 'een andere bodem', waardoor je je ego minder nodig hebt, en dat je bodem wordt. Ik heb het jaren intensief beoefend (heb zelfs toevlucht genomen tot het Boeddhisme), en weet dat ik altijd terug kan naar 'die andere bodem', in het Boeddhisme 'ruimte van egoloosheid' genoemd. Het mooie is, dat 'wij niet goed identiteit ontwikkelden' :), zelfs een voordeeltje hebben naar 'wel goed identiteit ontwikkelden' mbt meditatie. Een goed ontwikkeld ego (wat eigenlijk niet meer is dan goed omlijnde, vastgestelde concepten en ideeen over onszelf waarmee we ons oa kunnen beschermen naar de buitenwereld) is in meditatie veel moeilijker te omzeilen. Door 'de gaten' die ons ego heeft, komen wij eerder bij die 'egoloze ruimte'. In deze ruimte zou de Boeddha altijd verkeren, en dat heet dan verlichting :)... Zo zie je, elk nadeel heeft zijn voordeel...

Maar goed, misschien is bovenstaande iets te technisch allemaal, of te zweverig, maar je zou het eens na kunnen vragen. Zonder meditatie had mijn leven er waarschijnlijk rommeliger uit gezien. Ik ben het de laatste jaren wel wat minder gaan doen, en ik merk dat ik ook weer wat minder vaste grond onder de voeten heb. Je verliest dan als het ware zicht op die 'egoloze ruimte'. Maar omdat ik wist dat dit zou gaan gebeuren, heb ik op mijn enkel mijn Boeddhistische naam laten tatoueren. Als een levenslange reminder dat die ruimte er is, en ik er naar terug kan, met de juiste inzet. Sinds een paar dagen heb ik het mediteren (en bestuderen van Boeddhistische teksten dan ook weer opgepakt).

Maar ik dwaal weer af, merk ik. Ik wens je heel veel kracht toe, en ik duim zeker voor jou en jouw dochter...

En Brabander, voor jou blijft het idd heel lastig. Kijk, als de term BL niet bespreekbaar is, kun je het ook anders doen natuurlijk. Sommigen mensen hebben nu eenmaal veel schaamtegevoel bij het idee dat ze iets zouden mankeren, en zullen daar idd maar moeilijk aan toe geven 9want in deze maatschappij moet je natuurlijk wel perfect zijn :). Ik weet ook niet of zij nog een goed contact heeft met haar moeder, zo ja, dan kan het nog lastiger zijn. Je komt dan echt in 'familieopstellingen' terecht. Indien jouw vriendin zou toegeven dat ze iets mankeert, moet ook haar moeder naar zichzelf gaan kijken, etc. Dat kan de relaties binnen de hele familie doen veranderen, en dat durven mensen vaak niet. Zoals ik het lees is het echt een beetje 'vechten tegen de bierkaai' voor je. Je zou natuurlijk wel het kopje 'BL' kunnen omzeilen (is uiteindelijk ook maar een naampje voor wat bijzondere eigenschappen van een mens:)', en proberen met haar afspraken te maken over gedrag wat jij echt niet vindt kunnen. Zou dat werken, denk je? Probeer het eens, begin bij jezelf, ga grenzen stellen. Nu wil je dat zij gaat erkennen, en waarschijnlijk hoop je dat jullie relatieproblemen dan als sneeuw voor de zon gaan verdwijnen, maar zo werkt het niet natuurlijk. Een relatie bestaat uit twee mensen (of meer, maar dat is weer een ander thema, haha), jouw gedrag heeft dus net zo veel invloed als het hare. Ga maar eens een beetje oefenen, een beetje spelen. Kijk wat er gebeurt als je 'ander, voor jou prettiger' gedrag gaat vertonen. Wat gaat zij doen? Natuurlijk is het zwaar, een relatie met een Bl, maar je kunt er ook een beetje mee spelen (mits je veilig genoeg blijft). Besluit vandaag dus een paar dingen anders te doen, en kijk wat er gebeurt! Mocht je het aandurven, heel veel succes, en houdt ons op de hoogte...

Hier zijn de dingen nog lastig. Ik voel me aardig beklemd in mijn relatie, en snap niet zo goed waarom. Ik heb het gewoon letterlijk benauwd. Gelukkig kan ik dit heel eerlijk met mijn partner bespreken. Vandaag groepstherapie, dus ook daar ga ik het bespreken. Jullie horen de uitkomst nog!

Liefs,

Belinda
(4844) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 08:08:00
Hai ijsbeer!

Jouw bericht is er iets later op gezet volgens mij, dus ik had het nog niet gezien.
Wat fijn om iets van je te horen, gek he, maar je krijgt toch een band, zo met elkaar :)... Ik merk dat je nog aan het rouwen bent, heftig he!
En idd, ik vind het ook een prachtig nummer van Ilse en Waylon, maar had het qua tekst nog niet zo bekeken. Mooi en treffend, idd... Zeker kijkende naar jouw situatie...
Ik hoop iig dat je over een tijdje een prachtige (gezonde) dame ontmoet. Er komt een mooie zomer aan, begeef je lekker onder de mensen, doe leuke dingen, dan moet er vast iets ontstaan, al is het maar een 'mooi zomeravontuur' waar je ongecompliceerd van geniet en je doet beseffen dat het leven echt om jou mag gaan :)...
Verder ben ik ook erg blij met het winnen door Conchita. Wat een statement! Een ieder mag er zijn! Welke uitingsvorm, of 'state of mind' ook. Daar werd ik nu emo van :)...

Houd je haaks lieve IJsbeer!

Belinda
(4845) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 08:19:00
O, en jongen uit Brabant, nou miste ik jouw bericht toch ook :).
Hier nog een kleine reactie! Rot voor je dat je je zo opgebrand voelt. Kun je geen hulp zoeken hierbij? Pas wel op voor slachtofferschap. Als je hier voor kiest (want ja, het is een keuze :), graaf je je eigen graf. Natuurlijk moet je rouwen, verwerken, en dat is na een relatie met een BL extra lastig. Maar als het goed is, heb je ook veel over jezelf geleerd, of kun je nog leren. Ga hier anders actief mee aan de slag. Laat het niet voor niets zijn geweest.
En hoe het met mijn partner gaat, dat is een goede vraag. Hij leest wel eens mee (hai schat :), want geheimen hebben we niet (meer). Maar het is lastig, ook voor hem. Pas vroeg hij zich voor het eerst af of ik hem wel kon geven wat hij nodig heeft. Dat heeft hij echt nog nooit gezegd, en was voor mij erg bedreigend. Maar het is een realiteit waar ook ik mee moet leren dealen. Uiteindelijk ben ik ik, en wil ik dat hij gelukkig is, met of zonder mij... Maar goed...we zullen zien!

Nu stop ik met dat geschrijf :)

Fijne dag!
Belinda
(4846) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 08:45:00
Inderdaad ijsbeer, nu ik de tekst van het Nederlands eurovisieliedje lees, kan hij niet meer van toepassing zijn... ik word er even stil van..
Nadat onze Axel er in de voorronde uitviel (al vond ik hem zeker ook een plaatsje waard in de finaleaflevering!!) heb ik dan maar voor Nederland geduimd. Maar ik vond het ook een prachtig duet, zelfs zonder dat ik met de tekst helemaal mee was. Inderdaad, een meer dan verdiende tweede plaats. En ja.."rise like a phenix" was zeker ook wel heel speciaal en heel persoonlijk .. en dan die baard erbij .. die zal het zeker gedaan hebben he! veel sterkte ijsbeer.. ik hoop dat iemand je pad mag kruisen die voor jou geboren is!!
liefs
cecile
(4847) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-12 10:09:00
hallo iedereen,

nieuws uit brugge, ik ben naar de fameuze trouw geweest, en ik ben er goed uitgekomen uit dat weekend. De buren bij wie ik logeerde waren heel blij dat ik gekomen was, heb vrijdagavond een heel toffe avond met hen gehad, waarin ze me bevestigden dat ik veel beter was zonder haar, dat zij ook vonden dat ik eraan tenonder ging, en dat haar reacties soms verre van normaal waren. Zaterdagochtend dan mijn kostuum aangetrokken, en naar de kerk gegaan voor de trouw, had haar al zien passeren, kort rood kleedje, ze weet dat ik haar daar heel mooi mee vond, mooi lange benen, haar haren zoals ik ze graag zag,.... Ik kwam binnen in de kerk en ging me achteraan zetten, ze deed teken dat ik mocht komen goeiedag zeggen en vooraan zitten. Haar dochter was heel blij om te zien, ze vloog in mijn armen, gewoon goeiedag gaan zeggen, ze was mooi, pffff. Een beetje voor haar dochter gezorgd tijdens de dienst, achteraf naar de zaal, ze zat 4 tafels verder dan ik, maar wel in mijn zicht, ik zat aan een tafel met veel gelach en plezier en een vrouw (Cubaanse) die wel heel veel interesse had in mij. na een uur of zo is ze naast me komen zitten, ze vond dat we niet moesten alsof we elkaar niet kenden ook, gebabbeld vooral over haar, de wijn was aardig aan het vloeien, die Cubaanse was niet erg tevreden dat ik zoveel babbelde met virginie, in het passeren streelt virginie 2 keer nogal opvallend mijn schouders, als ze danst danst ze voor mij, er was karaoke, als ze een nummer zong was het voor mij, de hele tijd mijn hoofd weggedraaid, was niet evident. Op een bepaald moment ging het over haar nieuwe 'relatie', een man van 20kg meer dan ik, zware roker, drinkt, maar hij is lief, pfffff, maar hij antwoordt al niet meer rap genoeg meer op haar smsjes, dus antwoord zij ook niet meer, dat is haar leven zegt ze, ze zal nooit een langdurige relatie kunnen hebben, dat is nu eenmaal zo. Toen vroeg ze naar mijn nieuwe vriendin, wie het was, ik vertelde het haar en direct moest mij luidop belachelijk maken tov de omstaanders, dat het nooit ging lukken enz.... dat ik moest profiteren bv met die Cubaanse, en niet direct een lange termijnrelatie moest zoeken, dat ik moest pakken wat ik kon krijgen en profiteren, heb gezegd dat ik zo niet ben, het met haar niet gelukt was, maar dat dat niet wilde zeggen dat het met iemand anders niet beter zou gaan, ben dan terug naar de zaal gegaan. 5 minuten later kwam ze zich excuseren voor haar woorden. Ik dacht dat het ging onweren, ze kwam zich excuseren, stel je voor, vanaf dat moment, heel gewoon vriendelijk, heb haar gezegd dat ze mooi was, en toen was die Cubaanse boos pfff what an evening, ben dan iets gaan drinken alleen aan de bar, ze kwam achter, stond op een halve meter van me, begon mijn arm te strelen, ze at me bijna op met haar ogen, het gezegd dat dat dit de bedoeling niet kon zijn, ze is met iemand anders, daar moest ze aan denken, toen vroeg ze of ik echte gevoelens had voor mijn nieuwe vriendin en ik heb gezegd van ja, dat heeft haar wel een beetje gebroken, want ze droop af, een uurtje later vertrok ze naar huis. Haar huis is op 1 kilometer van de zaal maar ze ging naar het huis van haar nieuwe partner op 40 km daarvan. ze had alles voorzien om 'problemen' te voorkomen. had nog wat spullen van haar die ik haar heb teruggegeven, ook een poster die ze al lang wilde hebben. Cubaanse ook boos vertrokken omdat ik niet bij haar wilde 'slapen' ben dan alleen naar mijn logeerplaats gegaan, was toch een beetje fier op mezelf. Zondag reed ik terug naar brugge, telefoon, het was zij vanop haar werk, 20 minuten gebeld, dat was meer dan 2 maanden geleden, in de namiddag nog een keer gebeld, voor het werk dan, ik werk voor dezelfde werkgever, nu niets meer gehoord. Ze zei dat we zoals ik nu ben wel weer vrienden konden zijn, en bedankt voor de poster, en als ik wil mocht ik het uurwerk dat ik haar als laatste cadeau gegeven heb terughebben om aan mijn nieuwe vriendin te geven. Heb gezegd dat het voor haar is en voor niemand anders. Ik zal geen contact meer opnemen met haar, dat staat vast, niet via fb, niet via mail, en ik heb haar gsm nr niet, ik wil me volledig richten op de nieuwe vrouw in mijn leven. Ik wil mezelf niet meer kapot laten maken, ik heb te diep gezeten, ik zal haar altij graag zien, dat besef ik, maar ik moet aan mezelf denken, ze heeft haar kans gehad, ik heb 7 maanden gesmeekt om terug te beginnen, ze is te laat en ze is niet veranderd, in tegendeel, ze speelt met haar troeven, ook nog op mij, om zichzelf te bevestigen dat ze het nog kan.
Bedankt voor jullie steun en veel moed, ik ben er ook nog niet over, maar zet toch stappen in de goede richting, ik wil eruit geraken, uit haar web, voor mezelf.
de bruggeling
(4848) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-13 00:15:00
Dag Celine,

terug van weggeweest! Ik heb men leven terug opgebouwd met positieve mensen rond me, ik ben altijd actief bezig met werk, sport, uitgaan! Zelf meerdere nieuwe vrouwen in mijn leven, blijkbaar ben ik toch nog niet zon slechte kerel haha. Zelfvertrouwen is bijna terug als vroeger! Mijn aandacht was vroeger volledig gefocused op haar , maar dan ook volledig. Ik wou er altijd staan voor haar omdat er dan ook altijd problemen waren! altijd geven.. maar niks terugkrijgen.. ik geef haar absoluut geen aandacht meer, toch ben ik soms bezorgd of wil ik ze eens horen.. maar een relatie zit er niet meer in voor mij.. ik weet dat er momenteel geen relatie met haar op te bouwen is want ze moet eerst aan zichzelf werken. zowiezo kan ik ze nooit meer maar dan ook nooit meer vertrouwen. Ik weet wel moest er iemand slecht praten over me dat die het gaat moeten bekopen als zij het hoort. ze schermt wel enorm voor me. Heel raar maar het lijkt alsof ik haar haat en toch ook nog graag zie. Als vriendin dan. Iemand die zich zo door het leven moet worstelen is een ganse prestatie, messchien is het medelijden? ik weet het niet.. soms stuur ik haar een ganse dag nie en krijg ik plots 's avonds een berichtje van " slaapwel (troetelnaam)xxx " ze belt me af en toe en ik merk en hoor de haat in haar.. alsof het wel lijkt dat we boos zijn op mekaar omdat we zo ver verwijderd zijn en we uit elkaar groeien. Nog steeds zeg ik mijn gedacht op een liefdevolle manier. ze kan wel soms boos zijn dan, maar diep vanbinnen apprecieert ze het wel. Ze weet dat ik haar niet wil kwetsen maar de dingen die ik zeg zijn voor haar te helpen. grenzen stellen dus. ze heeft nog haar partner maar die weet niet zeker of hij nog verder wil met haar, maar dat sleept al maanden aan maarja binnenkort is het huurcontract voorbij en moeten ze een nieuwe stek zoeken. eerlijkgezegd zie ik dat niet gebeuren. pasop ze heeft haar al voorbereid. En ze zegt tegen me " als het gedaan is met x wil ik mijn jeugd herleven " met andere woorden, fladderen, "rondpoepen" , zegt ze tegen me, " jij komt me wel halen moest het verkeerd aflopen" heb haar gezegd dat ik dat totaal niet OK vond! ze lokt het echt uit... en ik ben zo getrained en ingespeeld op haar! buiten haar huidige partner had ze nog een romance, maar die is ookal voorbij... echt puur BL. Eerst die persoon de hemel in prijzen, maar dat duurt niet lang. Plots beginnen ze op de negatieve dingen te letten.... daar was het hazenpad! Ze is terug allemaal nieuwe en oude vriendenkringen aan het verkennen, maar hoelang gaat dat weer duren. vorige week kreeg ik een bericht, " ik heb me mooigemaakt voor je alles erop en eraan, je favoriete hapjes en drank ben ik gaan halen, kom je eens af?" ik ben naar daar gegaan, ben uurtje gebleven nog niet. Ik voelde me er echt niet goedbij toen ik haar zag, heel raar, een soort van afkeer. Terug zo negatief! en woede diep in haar! ze probeerde wel lief tedoen! had dat eigenlijk wel verwacht na zo een bericht... ze wilt me zien maar dan als ze me ziet lijkt het wel alsof ze splitst, direct! maar ze heeft het goed onder controle! heb de alcohol afgeslaan en juist de hapjes vlug naar binnen gewerkt. wat gepraat... Toen ik zei dat ik ging vertrekken splitste ze terug naar de normale puppy met blinkende oogjes, " je moet nu nog niet weg, x blijft nog een tijdje weg en het is zo mooi weer" ik heb me sterk gehouden en weg! weeral de verlatingsangst die tevoorschijn kwam! Gisteren kreeg ik dan weer een bericht " ik zou graag met mijn favoriete persoon, naar mijn favoriete plaats gaan, hopelijk vraagt hij me op een superromantische manier" , ik wou de confrontatie nog eens aangaan, ik voel van mezelf dat ik sterk genoeg ben en effectief was het wel zo! Dus vandaag gaan eten met haar, lekker gezellig op de zeedijk... daar komt ze wel volledig tot rust en kan ik normaal praten met haar.. Ik had eerder vermeld dat er andere vrouwen zijn in mijn leven oa 1 goede jeugdvriendin waar ik een zeer goede band mee heb, ze is knap, humoristisch, wel ADHD, maar mijn beste maat ook haha. ik ben omsingeld!! Ik ben van nature uit een zeer rustig iemand, heb wel graag een "babbelgat" bij me. Mijn vorige ex waar ik 3 jaar mee samen geweest ben had ook ADHD, het lijkt wel alsof ik ze aantrek haha. om verder te zeggen... we zitten te eten, ik vertel haar over mijn jeugdvriendin, dat ik er mee weggeweest ben, blijven slapen heb maar niks sxueel heb gedaan en het is de waarheid . Ik ben niet iemand die van de eerst keer in bed duikt. sx zonder liefde geniet ik niet echt van. het enige wat ik gedaan heb met dat meisje is geknuffeld en wat gekust en ja lepel gelegen. Heb dat allemaal aan mijn BL verteld. Ze is superjaloers!!! maar volledig! zegt ze tegen me " ik vind lepel veel intiemer dan gewoon sx, het doet me wel iets en je merkt het ook " dan " je mag blijzijn dat ik hier nog zit, eigenlijk kan ik je een lap geven en vertrekken " , " ik heb nog niemand anders geknuffeld buiten jij en x" Ze was nog vriendelijker toen!!! ze wou wel haar volledige naam weten voor haar te facebooken haha, en ja dat deed ze terplekke. " dat is geen meisje voor jou, ze ziet er niet uit! En ik ging je nog wel voorstellen aan een vriendin van me" ... yeah right... ze bleef de ganse tijd superlief! ik begreep het niet.. normaal doet ze nooit haar masker op voor me, ofwel was het dat kleine bange verdrietige meisje dat naar buitenkwam... maar denk eerder het masker! Toen we terug in de auto zaten vertelde ze me hoe super ze het niet vond, terwijl ik aan het rijden was in een niet drukke straat pakte ze mn hoofd vast en begon ze me te kussen... " zo nu ben je weer goed voor een paar maand" het was leuk en ik deed even mee maar dat gevoel dat ik vroeger had is weg! Ook voelde ik me slecht tegenover dat meisje dat ik leren kennen heb uit mijn jeugd, maar we hebben nog niks officieels, ik ben nog steeds een vrije vogel maar toch.. ze wou nu donderdag al terug samen iets doen.. en zaterdagavond wil ze samen weggaan, ik ga haar wat proberen afwimpelen op een beleefde manier, ze gaat wel niet normaal vinden dat ik haar negeer, of dat ik nee zeg. in haar ogen is zei de mooiste vrouw en iedere man die haar iets weigert klopt er iets niet mee... ze is dat niet gewoon, iedere man doet alles voor haar met haar looks, lach, het is een grote " sxbom " ze geraakt overal mee weg.. zelf de politie wind ze zo rond haar vinger... ERG! ik ben er getuige van. Ze zat al bezig over zaterdag, " als ik die vriendin zie van je, en als ze me niet aanstaat krijgt ze een lap, wedden dat je er niks op zegt! " ik heb haar verteld dat ik geen ruzie wil en moest er iets gebeuren dat mijn avond gepasseerd is dan en weer veel ellende bijheb. ook zei ze " als ik te zat ben blijf ik bij jou slapen h..., als ik nog een vrouw vind zou je dan een trio doen? " en dat meent ze echt... ze trekt alles aan, man of vrouw. Manipulatie op hoogste niveau! dan zei ze nog " jouw missie is mij zo zat mogelijk krijgen.. " ik ga alles afblazen, genoeg gekwetst geweest, ik voel me veeeeeeel beter nu ik haar niet meer zoveel zie of hoor... godzijdank, het was een lange lijdensweg! nu ben ik bij de realisatie en acceptatiefase denk ik!

nu over haar zoontje zoals je vroeg,

Vroeger had zij hem anderhalve week en hij 3 dagen, nu is dat terug week week. De papa is een grote bullebak waar hij ook niet veel goede dingen leert. je zou zelf zeggen dat hij bij de mama beter verzorgt word... erg.. maar de waarheid ! ze zorgt echt wel goed voor hem.. leren fietsen, leren zwemmen, hem expres halen van het school voor naar pretparken te gaan en samen dingen tedoen. Ik zie bij haar zoontje wel vroegtijdige sporen van... iets wat echt niet goed is.. overlaatst wou hij de kat over de rand van het terras drukken.. 3 verdiepingen... enorm koppig, aandacht, slechte manieren! Zij is echt veel te goed voor hem.. ze kan hem maar niet verdrietig zijn en heeft veel te vlug toe! ze wijst hem wel op zijn fouten maar niet genoeg, als je hem vraagt wat heb je misdaan " ik weet het niet meer " , hijs 5 jaar! volgens mij heeft hij nu al hulp nodig! ik heb hem zo graag, bij mij is hij braaf. maar als de mama er is dan gaat er al een klein masker op! en vuile manieren! hij gaat met zijn hand in zijn broek(poep) en ruikt eraan!! de laatste week doet hij ook heel raar heb ik van haar gehoord.. om het uur kakt hij in zijn broek.. geen slappe ontlasting, gewoon normaal..... aandacht?

Ik heb voor mezelf uitgemaakt wat zei voor me is, ik laat ze zeker niet in de steek.. zolang zei niet tever gaat! want ooit is er nog een andere vrouw in mijn leven.. en dat gaat ze moeten respecteren.. ik behandel haar als een gewone vriendin.. niet meer als mijn partner.. dat is ze ook nooit geweest... het voelde wel zo aan.. nooit ben ik nog een minaar!

ondertussen alweer een bericht gekregen van haar terwijl ik de tekst aan het typen was hoe leuk en gezellig het wel niet was op restaurant vandaag " het was terug jij en ik, wij.. "
ben niet van plan om te antwoorden... ik hoor ze wel nog vermoed ik haha

ik lees nog bijna elke dag mee hier maar heb niet altijd zin om te antwoorden, ookal is er veel interesse in iedereen van jullie hun verhaal!

paar leuke quotes/spreuken die ik gebruik in mijn dagelijkse leven
* alles komt goed...
* je lot staat vast juist jij bepaalde de weg ernaartoe
* Rome is niet op 1 dag gebouwd
* Als jij je eigen weg volgt dan kan niemand je inhalen

Hier haal ik wel energie uit... er zijn er nog heel veel maar deze kwamen direct in me op!

Ik hou jullie op de hoogte van mijn uit de hand gelopen romance ;)
Met veel sterk steunende groeten
Exile
(4849) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-13 04:37:00
Omdat ik toch niet kan slapen en ik de laatste weken de reacties hier gelezen heb ga ik mijn verhaal ook maar eens opschrijven, wellicht lucht het op.
Een beknopte intro.
Ik ben inmiddels alweer zeven jaar gescheiden van een prachtige vrouw. En we hebben samen kinderen waardoor we elkaar dus regelmatig zien. Op zich gaat het contact de laatste maanden heel goed. Zeker waar het om beslissingen voor de kinderen betreft. Ik heb ook vaker telefonisch lange gesprekken met haar gehad (de laatste 3 maanden eigenlijk niet meer) waarbij ik eigenlijk meer een luisterend oor was en ze meestal geen tijd had om mijn antwoorden of de dingen die mij bezig hielden aan te horen. Maar omdat ze meestal met iets zat als ze belde hoorde ik het maar aan in de hoop dat haar woede en frustraties wat zouden bekoelen en ze het niet op de kinderen zou afreageren.

Maar zoals gezegd ging / gaat het contact waar het de kinderen betreft prima. Ze heeft het er soms ook over dat het fijn zou zijn als we ooit weer een gezin zouden kunnen vormen. En ik denk dat we ook nog echt van elkaar houden. Maar waarom ik nu schrijf is het volgende. Sinds een paar weken of maanden heeft ze blijkbaar weer een vriend. Daar kwam ik 'per ongeluk' achter. En dat heeft wel iets bij me los gemaakt. Ze heeft al eerder een keer een vriend gehad maar dat was na 3 maanden over en zoals te raden valt was hij de boosdoener van haar ongeluk. Het vreet me op van binnen dat het lijkt alsof ze weer inniger contact wil maar dat ze van het ene op het andere moment zomaar besluit om met iemand anders een relatie aan te gaan. Het voelt bijna als liefdesverdriet en ik heb er slapeloze nachten van. Ik heb haar dat, tegen beter weten in, ook verteld. Ook dat ik nog van haar hou.

Is het raar dat ik nu na al die jaren nog steeds zulke sterke gevoelens voor haar heb?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel boter op mijn hoofd heb want ik heb zelf ook iemand met wie ik intiem ben maar waar ik niet dezelfde sterke emotionele gevoelens voor als voor mijn ex. Op dit moment zou ik niets liever willen dan met mijn ex praten om te zien of we kunnen werken aan een hernieuwde band. Waarschijnlijk verklaart mijn omgeving me dan ook voor gek. Maar ik zou zo graag weer in een gezinsverband met mijn kinderen willen leven. Hoe zwaar het ook zou zijn. Ik ben in de loop van de jaren wel beter geworden in het niet boos worden als ze mij weer eens de huid vol scheldt of kleineert. En dat ziet ze zelf ook vaker in als we ons gesprek (telefonisch) beeindigen.

Ik twijfelde eerlijk gezegd ook of ik dit verhaal bij BL of de narcistische topic moest plaatsen omdat er nooit een diagnose is gesteld. Ze heeft mij altijd verteld dat ze een postnatale depressie heeft gehad na de zwangerschap.

Zal nu proberen om nog een uur slaap te vatten... :-)

Een groet uit Holland
(4850) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-13 06:32:00
Applaus Bruggeling! En trap er nooit meer in hoor! Deze mevrouw is hartstikke fout :), maar dat weet je zelf inmiddels ook. Heel veel sterkte en geluk!
Liefs, Belinda
(4851) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-14 06:05:00
Hai Hollander!

Goed dat je je hart lucht. Ik zie in jouw verhaal alleen nog niet zoveel van BL of Narcisme terug hoor. Het lijkt, voor nu, gewoon een heel pittige tante die nogal erg uit haar slof kan schieten en toevallig een postnatale depressie heeft gehad :)..., en jij hebt idd gewoon liefdesverdriet omdat er een ander in beeld is... En natuurlijk kan je na veel jaren je nog steeds emotioneel verbonden voelen met iemand waar je geen relatie mee hebt (gedefinieerd in het woordenboek dan), maar wel vaak ziet. En met de n is dat nu eenmaal sterker dan met de ander. Gewoon hartstikke menselijk. Je zal dus meer moeten vertellen, wil het voor ons duidelijk worden of er sprake is van een BL relatie. Hoop dat je nog wat hebt geslapen,

Belinda
(4853) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-16 21:53:00
Hallo allemaal,

Nou, 't wordt wel stiller hier. Misschien het mooie weer?
Vandaag sinds lange tijd weer echt een heerlijke dag gehad, vol mooie, kleine geluksmomentjes; grapjes met collega's, een mooi gesprek in de metro, het uitwisselen van zomaar een glimlach met een onbekende, en daar dan echt intens van kunnen genieten. Volgens mij is dat BL in positieve zin; zintuigen die op een prachtige manier kunnen worden geprikkeld.
Ook partner en ik voelen ons samen weer fijn. Hier en daar voel ik nog wel een blokkade, maar ik ga mij steeds meer beseffen dat dat in mij zit, dat het pure projectie is, wat enigszins pijnlijk is omdat ik nu stukje bij beetje ga inzien wat ik al heeeeeeel lang doe. Maar het goede nieuws is, dat ik met deze realisatie er iets aan kan doen.
Maar het gaat verder dan situaties met mijn partner. Het gaat om alle situaties waarin ik 'verhard' omdat ik eigenlijk harstikke bang ben, terwijl ik ook kan kiezen voor een ander blikveld of andere houding, een houding die verbindt in plaats van mij af scheidt van 'de ander'. Mooi om te zien en te voelen, maar nog zo vers. Ik ben eigenlijk als een puppy. Veertig, maar als een klein meisje. Die heeeeeeel voorzichtig gaat zien dat er een andere keuze is, en dat is de keuze om van haarzelf te houden...

Een heerlijk zonnig weekend allen,
ik blijf gewoon schrijven,
want dat voelt goed...

Liefs,

Belinda
(4854) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-17 09:00:00
fijn belinda dat je blijft schrijven... gelukkig maar... , ook ik blijf schrijven, maar soms lukt dat even niet zo goed. Maar tot binnekort ! !! veel groetjes aan iedereen op de site en fijn zonnig weekend!

celine
(4855) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-17 13:44:00
Gewoon blijven schrijven Belinda!
Het is wel eens wat drukker geweest inderdaad, maar als men niet reageert wil dat niet zeggen dat men niet leest (including me). Dus alle inzichten van jou en jouw gevoelens zijn in mijn ogen welkom. Ook ervaringen van de andere mensen lees ik met veel aandacht.

Bij mezelf is het voor mijn gevoel een afgelopen zaak. Een aantal weken geleden hebben we weer even met elkaar om tafel gezeten. Het begint er dan mee dat ik
blijkbaar iets heb gedaan wat ze niet zint en wordt ik uitgescholden (kwartier ongeveer) waarbij wordt gezegd dat ik nu toch echt niet denk dat ze ooit nog eens bij mij terug komt. Dan een moment van rust waarin we eigenlijk niets zeggen (zeg maar kwartier tot een half uur) en daarna haar diepe gevoelens (ongeveer anderhalf uur).

Deze keer was ik een manipulator en liet ik haar dingen zeggen die ze eigenlijk niet wilde. Prima als ze dat denkt, maar voor mij een grens; het zijn dingen die ze zelf zegt en ik leg haar geen woorden in de mond, dat ze het eigenlijk wil verstoppen maar het mij wel verteld, daar kan ik niets aan doen. Aangegeven dat ik het niet vind kunnen dat ze dit zegt, dat ik elke keer heel erg redelijk en begripvol ben geweest naar haar toe. Dat het wat mij betreft dan ook prima was en we het verder zakelijk moesten houden om de laatste dingen te bespreken. Dit wilde zij toen ook. Hierna dus de zakelijke dingen.

Dan pakt ze net als de andere keren de autosleutels en doet ze de jas aan en gaat bij de deur staan om weg te gaan. Zeggen we tot volgende keer (ooit mag niet en nooit ook niet). Dan blijft het stil en vraag ik of ze nog niets wil zeggen.
Ik wilde het deze keer niet, dus moest dat maar niet was het antword. Dat zijn momenten die ik heel lastig vind, want ik merk en zie aan haar dat ze het wel heel erg graag kwijt wil. Dus maar gevraagd wat er nu was. En dan komt het diepe weer naar boven. Ze geeft aan dat ze niet goed genoeg is voor mij, ze zich erg shit voelt, ze erg met zichzelf in de knoop zit. Deze keer kenmerken van BPS erbij gepakt en dan kwam er toch wel aardig wat overeen (met name op eigen aangeven). Aangegeven dat ik het moeilijk vind om het hier met andere mensen over te hebben omdat ik dan het gevoel heb dat ik haar afval en haar niet teveel wil beschadigen. Ik moest het toch maar met mensen bespreken, maar daar voorzichtig mee om gaan. In de tussentijd heeft ze wel een aantal keren weg willen lopen, maar dat was midden in een verhaal en dan vroeg ik haar of ze nog even wilde blijven om het verhaal af te maken, daarbij aangevend dat wanneer ze dit niet wilde ze dan wel weg mocht gaan en ik haar niet ging tegen houden. De uitspraak die mij het meest is bijgebleven is; Ik (vriendin) had veel eerder naar een therapeut moeten gaan, dan waren we nu nog bij elkaar geweest.....

Volgende dag een app gedaan omdat ik voor mijn gevoel nog wat moest zeggen (Ze wil graag een andere persoon zijn en is daar naar eigen zeggen hard mee aan de gang), gemeld dat ze nu ook een persoon is en dat mensen haar zo ook moesten accepteren en ze anders niet belangrijk genoeg konden zijn. Reactie was veel zeggend, ze wil graag iemand anders zijn en was daar hard mee aan de gang.

Vrijdags ben ik naar vrienden gegaan en daar mijn ei maar even neergelegd. Blijkt dat ze ook aan die personen aangeeft dat ik haar dingen laat zeggen die ze eigenlijk niet wil. Dat het goed met haar gaat zolang ik niet in de buurt ben en zo. Volgende ochtend maar alle contact van haar weggegooid (behalve mail vanwege zakelijke afspraken), aangegeven dat ik dat gedaan heb.

Dag erna was er koningsdag en moest ik achter de bar. Als ze me wou ontwijken kon dat heel gemakkelijk, maar voor mijn gevoel deed ze dat steeds niet. Het was net of was er niks aan de hand en zou ze later zo bij me in de auto stappen om naar huis te gaan (zoals we dat vroeger deden). Volgende dag een mail, of ik het vervelend vond dat ze er ook was (met negatieve ondertoon). Maar niet gereageerd. Het is natuurlijk lastig, want je wordt voor je gevoel heen en weer geslingerd en dat ben ik niet echt gewend.

Hierna tijden niks meer gehoord over haar gevoel (wel twee zakelijke dingen waarvan ik denk van, waarom? maar dat terzijde (of is dit een beginnetje om het lijntje in stand te houden?)). Gezamenlijke vrienden hielden zelfs een feest waarbij ze me netjes heeft ontlopen. Dus weer dat heen en weer gevoel. Het aantrekken en afstoten blijft dan in mijn ogen bestaan.

Nu dan ook voor mezelf rationeel en voor een groot deel ook emotioneel de beslissing genomen om helemaal mijn eigen weg te gaan, niet meer met haar bezig te zijn, maar met mijn eigen toekomst. Te genieten van de dingen die komen. Ik merk aan mezelf dat ik in rustiger vaarwater kom, maar soms maak ik mij nog wel grote zorgen over haar. Ik kan het alleen steeds eerder en sneller van mij afzetten. Mijn kring om haar heen wordt voor mijn idee groter. De afstand tussen haar en mij zeg maar. Soms denk ik zelfs, misschien moet ik blij zijn dat het zo is gelopen en we geen kinderen hebben. Soms juist ook de andere kant op en zoek ik veel uit wat ik nog wel eens met haar zou willen delen, maar ik verwacht niet meer dat dat nog komt.

Nou ja, wie weet.
Nu maar weer genieten van het mooie weer!

Groeten Fries

p.s. Voor Friesin (als je dit leest); het is misschien weer confronterend wanneer je dit leest en ik weet dat ik zo weinig mogelijk zou zeggen, maar soms kan je gewoon niet anders. Het is ook mijn verhaal en wellicht zie jij bepaalde dingen anders, maar dit is hoe het bij mij overkomt.
(4856) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-19 06:33:00
Hai Celine, Fries, en anderen :),

Nou, fijn dat jullie nog lezen hoor. Ik blijf idd gewoon schrijven. Ik schrijf heel makkelijk, veel tijd kost het mij dus niet. Maar ik blijf erg benieuwd naar 'de belevenissen' van Petra, Juffie, ijsbeer, Brabander, jongen uit Brabant, Exile, Celine, Cecile, 'boze R :)', en een ieder die ik heb gemist :)...

Hier een heerlijk weekend achter de rug. Hoe kan het ook anders met dit weer. Vriendje en ik zitten weer in een enorme up, we hebben dus erg van elkaar genoten. Vanmorgen wel weer een beetje benauwd (letterlijk), maar straks op mijn meditatiekussen gewoon in contact komen met dat gevoel, het doorleven. Maar het blijft pittig om niet meer te vluchten in allerlei.
Zo ook weer therapie, ook heel fijn. Je raakt toch ook erg betrokken bij de mensen uit zo'n groep...

En tja Fries, het blijft verdrietig he, een relatie die stopt. Je beschrijft het mooi als 'de kring om haar heen wordt groter'. Ik snap heel goed wat je bedoelt. Veel sterkte. Jij ook Friesin. Misschien horen we jouw verhaal ook nog?

Liefs,

Belinda
(4858) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-19 08:14:00
O, en nog een leuke tip. Het boek Borderlinetimes, geschreven door Dirk de Wachter. Hij zegt dat we allemaal lijden aan een bepaalde vorm van BL (in mindere of meerdere mate), en dat dit gevoed wordt door de maatschappij waarin alles leuk, snel, intens moet zijn en we allen het idee hebben dat genot 'de leegte in ons' kan vullen.
Het boek begint met een prachtig citaat van Grnberg:

'Als je jong bent, denk je dat er normale mensen bestaan, maar dat jij de pech hebt ze niet te kennen. Later kom je erachter dat dat onzin is, dat er geen normale mensen bestaan, alleen patinten. Sommigen van die patinten weten zich staande te houden ten koste van de andere patinten. En deze noemen we dan geslaagd'

Geweldig toch!

Hele fijne dag allen,
Belinda
(4859) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-19 16:02:00
Ja Belinda, die uitspraak is goed!

Hier is het prima! Een time out van anderhalve maand kan dus heel goed zijn. We kennen elkaar door en door inmiddels en willen beide een fijne relatie. We zijn naar elkaar toegegroeid.

Het geen wat we in de gaten moeten houden: drukte, veel mensen, veel afspraken, veranderingen, te veel verantwoordelijkheden....

Heel lang geleden schreef ik dat hij Zichzelf niet altijd even goed verzorgde, ook dit doet hij nu fantastisch, verder reageert hij niet meer zo heftig op kritiek, hij blijft heerlijk rustig... :-) een schatje is het, een fantastische man.... Blij met deze site, daardoor ben ik hem beter gaan begrijpen.

Het gaat dus maar heel af en toe niet goed, de meeste tijd is heerlijk met hem.

Groetjes Petra
(4860) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-20 14:17:00
hey allemaal ,

kwam op deze site terecht , en gaf me veel inzichten.

zelf heb ik 10 maand intens geluk en liefde met wat men zegt "de ware" mogen ervaren. tot zonder dat je het zelf verwacht heel je leven 180 draait. je partner , die steeds bevestigde dat ze de rest van haar leven met jou wou doorbrengen , je huwelijksaanzoek deed , veranderde in iemand die je nooit in haar had gezien en nooit verwacht had te zien.

paar weken voor die ommekeer werd ze door haar ex-man , een zware narcist , terug voor de jeugdrechtbank gedaagd. haar oudste dochter kwam met het nieuws dat ze bij haar vader ging wonen en dat ze haar broer miste , niet haar echte broer , maar een pleegzoon die haar op haar 7 jaar sksueel misbruikt had. dit te horen krijgen slingerde mijn vriendin zo hard terug in haar verleden. voelde en zag de pijn en het verdriet. ze had zelf een heel zwaar verleden als kind van sksueel misbruik door haar stiefvader. toen zowel haar oudste en jongste dochter daar ook slachtoffer van werden , had ze jarenlange rechtzaak om haar kinderen te beschermen , die ze uiteindelijk verloor. daarom was ook het nieuws van terug een rechtzaak , ook weer een confrontatie met haar verleden. ook het zien van een auto , van haar ex-vriend , op 500 meter van haar deur , die bij de breuk met hem , veel persoonlijke spullen van haar had meegenomen , spiegel van haar auto had afgebroken , nagel met nagelpistool in haar band had geschoten en nog meer bedreigingen , maakten het nog erger.

op die dag kwam ze vol angst en in paniek toe. reden samen weg omdat ze niet het risico wou lopen dat die ex-vriend aan haar deur zou staan. hadden heel goed gesprek op een terras , eind weg van waar ze woonde. kwamen later terug thuis , zag en voelde dat ze compleet op was. liet haar wat slapen en zei dat ik ging douchen. toen ik terug beneden kwam , reageerde ze heel kwaad , omdat ik haar niet had meegevraagd mee te gaan douchen. ze sloot zich op in de badkamer , erna in de slaapkamer, wat ik haar nooit had weten doen. ging haar achterna , en vroeg waarom ze nu zo kwaad reageerde , en stelde haar de vraag "ben je nu helemaal gek aan het worden , door alles wat op je afkomt". zij hoorde enkel , "ben je nu helemaal gek". iets , wat ik nu weet , ze constant te horen kreeg van haar ex-man in haar huwelijk. ik had totaal geen idee nog de intentie , haar te kwetsen of nog meer in haar verleden te duwen. ik herkende haar niet meer , koud , bijna agressief rende ze het huis uit . maakte me heel veel zorgen als ze in die toestand zou vertrekken. zelfs toen ik meermaals vroeg te praten , haar wou omarmen , stond ze op het punt me zelfs te slaan.

dagen erna liep ze contant weg , vertrok voor uren, wist totaal niet waar ze zat. de momenten dat ze terug thuis kwam , en probeerde een opening te vinden om te praten , resulteerden steeds in "jij hebt me kapot gemaakt". kreeg alles naar mijn hoofd van wat ze haar in haar verleden allemaal hadden aangedaan. het was voor beide onhoudbaar , dus stuurde ik haar bericht dat ik ergens ging logeren , zodat we beide rust konden vinden om dan terug naar elkaar te kunnen komen om te praten. onze band was altijd zo sterk , wederzijdse intense liefde. maar ze sloot zichzelf zo hard af dat ze die niet meer voelde of wou voelen. ze reageerde op geen enkel contact dat ik maakte. het eerste bericht dat ze na dagen stuurde was " kom die dag , tussen die uren , al je spullen halen , zijn ze niet weg , gooi ik alles op straat" . dit kwam zo pijnlijk en hard aan. de hoop die ze gemaakt had van mijn spullen die ik aantrof , gaf een gevoel dat ze me letterlijk uit haar leven gooide.

daar sta je dan, met al die intense gevoelens naar haar toe , wetende dat die elke dag werden beantwoord en bevestigd in al wat ze zei , in posts via facebook , in sms , in zoveel dingen. je droom van je ware gevonden te hebben , en dat elke dag zo intens gevoeld te hebben , slaat in stukken. ik zat met zo veel vragen , wou haar begrijpen . vriendin van mij vroeg of ze de situatie aan haar vriendin mocht meedelen , een therapeute. wat ik toen hoorde , gaf veel inzichten , en was ook heel hard.dit kreeg ik van haar te horen:

je vriendin heeft zo een zwaar verleden van misbruik , plus haar huwelijk met een narcist , en door de opeenstapeling van wat ze de laatste weken terug te verwerken kreeg en haar weer eens terug naar haar verleden slingerden , stond ze letterlijk op springen. het is niet zozeer dat jij je ongelukkig hebt uitgedrukt , als dat niet was gebeurd , was de bom vroeg of laat toch ontploft. Je vriendin heeft PTSS of post traumatisch stress syndroom , ik heb het zelf ook , herken het heel goed , door mijn eigen misbruik verleden , en mijn job , waarin ik dagelijks werk met meisje die misbruikt zijn geweest. ook door haar huwelijk met een narcist is de PTSS nog sterker geworden. dat , plus haar borderline diagnose , door haar kindverleden , hechtingsproblematiek , handelt ze nu zo. zonder gevoel of empathie , ze reageert zoals ze als kind deed , om niet meer gekwetst te worden. ze heeft heel dringend hulp nodig , er bestaat degelijke therapie die haar kan helpen , maar dat moet ze zelf inzien. dat ze jou zo buitensluit , is omdat door wat je zei , ze nu denkt , dat de enigste in haar leven die zo veel om haar geeft , waar ik zo van hou , zegt dat nu ook , die kwetst mij ook. hoe graag je haar ook wil helpen , dat kan je niet , ook niet via wederzijdse vrienden die wel om haar geven. ze zal het steeds zien als een aanval , dat er iemand haar dikke muur doorkomt. zelfs als ze hulp zoekt , kan dat maanden duren , zelfs jaren rekening houdend met haar zwaar verleden. maar dan moet ze zelf tot inzicht komen dat ze die hulp nodig heeft. en dan pas , en dat is nog niet zeker , kan er misschien van haar uit terug contact naar jou gezocht worden.

dit kwam zo hard binnen , legde de puzzelstukjes in elkaar van hoe ze nu reageerde en de pijn en het verdriet wat ik de laatste weken toen we nog samen waren zo bij haar gevoeld en gezien had. ze kroop steeds meer achter haar muurtje , welk tijdens onze relatie al heel veel was afgebroken. ze voelde zich zo veilig dat ze veel dingen tegen me had verteld , die ze nooit tegen iemand had verteld , over haar verleden als kind , haar huwelijk . ik wist dat ze heel hard beschadigd was , door wat we samen hadden overwonnen en de zo sterke liefde , had ze eindelijk eens een leven met iemand die echt van haar hield , had ze eindelijk een gezinnetje. daarom is het ook zo pijnlijk , dat je al zoveel wist , je niet wist dat ze die symptomen had .

borderline en dingen die ik hiervoor benoemde , zijn naar wat ik reeds heb gelezen en gehoord in gesprekken met mensen op het terrein , wel degelijk gelinkt. borderline groeit uit niet het kind kunnen zijn zoals het normaal hoort , met liefde , zorg , genegenheid. al wat er niet bij hoort , zoals emotionele verwaarlozing , sksueel misbruik , fysiek geweld zorgt er voor dat je een bescherming opbouwt als kind , om je door die periode te loodsen. een bescherming die als volwassene niet meer werkt. je hechting is verstoord , constant aantrekken en afstoten , bindings- en verlatingsangst , emoties die te intens zijn en dan weer helemaal niet. het is allemaal zo herkenbaar.

heel veel mensen ervaren deze dingen dagelijks , sommigen zoeken hulp , anderen geloven er dan weer niet in. voor partners die dit meemaken , en zoveel van de andere houden , hun willen helpen en steunen , is het heel zwaar. ik zal zelf nog een heel lange tijd nodig hebben , het te kunnen plaatsen , met de intense liefde naar haar toe die blijft , en de hoop dat er ooit terug contact is en ze hulp krijgt.

indien er lotgenoten zijn die dit herkennen hoor ik het graag.

Wie graag een kritische beschouwing over borderline , en hoe sterk het aanwezig is in onze maatschappij , moet maar eens kijken naar "dirk de wachter - borderline times" , dit is een belgische psychiater die zijn kijk geeft op een maatschappij waar borderline niet enkel in hulpverlening bestaat , maar alom aanwezig is in onze huidige maatschappij

Danny
(4861) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-20 20:47:00
Hai Danny!

Dank dat je jouw verhaal wil delen! En wat grappig dat je ook het boek van Dirk de Wachter noemt. Ik noemde het een paar berichtjes hiervoor ook, op aanraden van mijn psych gaan lezen:)... Ik zit er midden in momenteel, en vind zeker dat hij op veel punten gelijk heeft. Het is iig erg interessant.
Toch vind ik niet dat iedereen BL trekken heeft. Ik zie zelf een duidelijk verschil in hoe mensen copen met hun gevoelens. Ik heb het geluk hele intense vriendschappen te hebben, ondanks mijn BL (trekken). Met een ieder heb ik overhoop gelegen hoor, dat wel, maar uiteindelijk heb ik met allen mooie, diepgaande contacten op kunnen bouwen, geheel gevrijwaard van welke verplichting dan ook (want daar kan ik natuurlijk niet tegen :).
Maar goed, ik heb dus in heel wat zieltjes mogen kijken en roeren, en bij sommige vriendinnen (of vrienden), zie ik zeker duidelijke BL trekken. Dus; het vluchten in allerlei, aantrekken en afstoten, en het sterk wisselend gevoelsleven. Maar ik zie ook hele andere manieren van coping. Ik zit in groepstherapie met veel 'vermijders'; dat is een cluster c stoornis (omdat ik high level cluster b functioneer), en zie tussen mijn vriendinnen en vrienden, die dus niet de BL kant op gaan, veel vermijdingstrekken. Die vermijden hun gevoelsleven als ware, zijn standaard ook vlakker in het gevoel, weten soms niet goed wat ze voelen of hoe ze het onder woorden moeten brengen. Praten ook niet graag over emoties. Daar heeft een BL geen last van. Of het moet zo zijn dat er simpelweg niet genoeg woorden zijn voor al die gevoelens, haha!
Zo ook gister, aan het einde van de dag dacht ik; het is alsof ik een oceaan bevaren heb vandaag. Jeetje mina, wat een kleurenpalet aan gevoelens. Van heel depri, naar verdrietig, naar rust, blij en genieten. Je moet het allemaal maar meemaken op een dag :)...

Overigens heftig van jouw vriendin en jou. Is het nog jouw vriendin, dat haalde ik er even niet uit? Of is het over?
Dat 'zomaar weg gaan', bij te heftige emoties (vaak boos) ken ik ook goed. Toen ik samen woonde met mijn partner, kon ik ook een briefje achter laten en zo in mijn eentje naar Zeeland rijden. Daar liep ik dan uren over het strand, en kwam ik geheel bij mijzelf. Als ik terug kwam was ik blij, maar mijn partner begreep er niets van. Inmiddels weet hij wel dat ik om de zoveel tijd ruimte nodig heb om weer 'heel' te worden. Zoiets is het. En vanuit dat 'heel zijn' kan ik dan weer in contact treden. Het heeft toch iets te maken met die niet goed vast omlijnde identiteit, waardoor je dus bijna met iemand kan versmelten. Wat heeeeeeeel erg lekker kan zijn voor beide partijen, maar natuurlijk nooit continu zo kan blijven omdat je nu eenmaal twee individuen bent, en niet 1. En zo blijft het aantrekken en afstoten eigenlijk bestaan.

En idd, het komt allemaal omdat het vroeger niet veilig was, vaak in combinatie met een aangeboren gevoeligheid. Op sommige momenten ben ik ook weer het meisje dat werd 'gebruikt en gedumpt', en zich tegen dat enorme pijn en verdriet moet beschermen. Toch zet ik zulke stappen momenteel, het gaat zo ongehoord snel. Nooit verwacht.
Toen ik gisteren, na therapie, op de bank lag, huilde, en geheel bij de kern van mijn verdriet kwam, belde ik geheel als dat kleine meisje mijn partner en vroeg hem of hij echt van mij kon houden als ik niet zo lekker, leuk, stoer en vol bewijsdrang zat. Want heel lang heb ik gedacht, denk ik, dat ik alleen dan iets waard ben. Heel langzaam wordt dit nu anders. Er gaat een wereld voor me open, dat kan ik je wel vertellen. Een soort wedergeboorte na veertig jaar.:).. Maar ik ben er nog niet, er zullen nog obstakels en uitdagingen komen. Maar voor het eerst sinds de BL op mijn 15e tot uiting kwam, voel ik hoe ik de regie weer over mijn leven krijg. Of kan krijgen, dat is het meer. Ik ruik er aan, en het voelt goed. Wat een toekomst ligt er in het verschiet, denk ik soms! Ik ben de therapeuten, en de groep waar ik wekelijks kom, dan ook enorm dankbaar.

Maar ook de mensen hier, van de site. Die mij welkom heetten, hun verhalen deelden, en iets hadden aan die van mij...

Maar goed, voor ik het weet tik ik weer 3 A4, dus ik stop... sterkte Danny...ik hoop meer van je te lezen...

En Petra, toen ik jouw bericht las, werd ik blij!!! Ik gun het je, jouw vriend mag dankbaar zijn voor een vriendin als jij!!!

Fijne avond allen,

liefs,

Belinda
(4862) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-20 21:58:00
O, en Danny, nu zie ik dat ik een stukje heb overgeslagen net. Ik lees nu duidelijk dat jullie geen relatie meer hebben. Je hebt een echte 'Borderline dump' gehad. Ik weet hoe het voelt voor haar, en omdat ik een paar dagen geleden een koffertje vond met wat brieven van gewezen vriendjes, ook voor jou. Vreselijk confronterend.
Heel veel sterkte, en naar ik weet zijn er hier echt lotgenoten te vinden.

Belinda
(4863) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-21 14:34:00
dank je belinda

het is zwaar en zal nog een hele tijd duren om dit zeg maar rouwproces door te komen. zoals je aanhaalt heeft iedereen BL trekjes , ik ook , en heb deze door verschillende intense therapien kunnen plaatsen en mee leren omgaan. het gedrag dat je als kind stelde om te overleven , zelf zodanig te analyseren en aan te passen. vergt veel inzet en heel grote confrontaties met jezelf.

en ja , vriendin maakte het uit , omdat ze zich zo achter een dikke muur zette , om niet meer gekwetst te worden , en vooral diegene die het dichts bij haar stond , ik. door al de gebeurtenissen die er plaatsvonden de laatste weken dat we samen waren , door mensen uit haar verleden , beleefde ze alles terug, met alle pijn erbij. niet meer willen voelen was voor haar de enigste manier om zichzelf te beschermen. iedereen die om haar geeft , en vooral ik , weet dat ze hulp nodig heeft , en iedereen die het ook maar tegen haar probeert duidelijk te maken , blokt ze af.

het lezen van verhalen hier , of reakties die ik krijg helpen enorm bij het nog meer begrijpen van haar , en ook dat ik zelf niks kan doen om haar te helpen.
(4865) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-21 17:28:00
hallo, zit dit allemaal te lezen en het is zo herkenbaar. Ik ben nu 20 jaar getrouwd en mijn echtgenote kan ongelooflijk pijnlijk uit de hoek komen. We hebben 2 zoontjes die dit alles ook ondergaan en zichtbaar onder lijden. Ben nu 51 jaar en denk bij mezelf moet ik dit de rest van mijn leven nog meemaken. is al zeker 15 jaar aan de gang. 2 jaar terug heeft ze enkele zelfmoordpogingen ondernomen en is ze maanden opgesloten geweest. Meegenomen door politie. Dit verwijt ze mij en mijn schoonzus die het ook allemaal heeft meegemaakt. Over de kleinste zaken kan ze zich enorm opwinden en agressief uit de hoek komen. Ik sluit mij inmiddels helemaal van haar af. Fysiek contact is er ook niet meer. Elk weekend weet ze te verbrodden om nadien te smsen dat ze mij mist en zich eenzaam voelt ??? Jarenlang is ze naar een psychiater geweest en neemt medicatie. ik heb het op alle manieren geprobeerd. Lief, teder, kwaad doch niets helpt. Ik voel mij een "pispaal", de persoon die het korst bij haar staat en daarom vaak de volle laag krijgt. Denk wel dat ze mij graag ziet doch dit laat ze niet blijken. Mijn leven is een hel zo... ze heeft ook zegt ze enorme verlatingsangst. Ja maar doe er dan wat aan h. De jongste zoon lijdt hier enorm onder en is vaak van huis weg, de oudste verschuilt zich in zijn computer games (virtuele wereld). Kan hier nog uren schrijven en zou gewoon graag terug de positieve zelfzekere persoon van voordien worden. nu leef ik voortduren in angst... wat gaat er nu weer zijn. zo onvoorspelbaar. dit wou ik even kwijt.... de Limburger
(4866) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 06:43:00
Hai Limburger,

Ik ben nogal geschrokken van jouw bericht. Ik vraag me echt af wat jij jezelf aan doet, maar ook waarom je jouw zonen niet beschermt. Als jij ziet dat ze er zichtbaar onder lijden, en je onderneemt geen actie, dan ben jij net zo fout bezig als jouw vrouw.
Ik vraag me echt wat er met jou aan de hand is dat je nog met deze vrouw bent. Dat is veel belangrijker je af te vragen, dan waarom jouw vrouw is wie ze is. Haar kan je niet veranderen, dat kan ze alleen zelf. Wie je wel kan veranderen ben jij. Zoals het nu gaat, houd jij de situatie gewoon in stand en ben je dus mede verantwoordelijk voor wat er bij jouw thuis gebeurt.
Begrijp me niet verkeerd, ik weet hoe het is om in een destructieve (afhankelijkheids) relatie te zijn, en hoe moeilijk het is je daaruit te ontworstelen. Maar denk aan jouw zonen, jij sluit je nu af voor jouw vrouw, maar wat moeten zij? Hun identiteit is zich nu aan het ontwikkelen, en zoals het er nu naar uit ziet zullen zij beschadigd raken. Ik ken het gevoel dat je niet op je ouders kan leunen maar al te goed. En als 40 jarige vrouw ben ik daar nog steeds (of weer) boos om. Je mag dat jouw zonen niet aan doen.
Verzamel dus al je moed, praat met iemand, met instanties, ga voor jouzelf zorgen, en voor jouw zonen. Je zal al jouw kracht nodig hebben, moeten vechten, maar alles beter dan wat jij nu beschrijft.
Heel veel sterkte, misschien kun je blijven schrijven zodat wij je kunnen ondersteunen, want ondanks mijn misschien harde woorden, veroordeel ik je absoluut niet. Ik weet hoe dit soort dingen gaan, van generatie op generatie worden beschadigingen door gegeven. Totdat iemand op staat en zorgt dat het stopt. Ik hoop met heel mijn hart dat jij die persoon zult zijn.
Veel kracht toegewenst Limburger, we denken aan je.

Liefs,

Belinda
(4868) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 07:14:00
beste limburger,
ik las je korte verhaal, maar kan er toch uit afleiden dat je het gevoel hebt niet meer te leven...ook heb ik het gevoel dat je het moeilijk hebt om nog empathie op te brengen voor haar situatie, ziekte? en het eigenlijk ook nooit nog ziet veranderen.. dat als je blijft.. je gewoon al de rest van je leven kan voorspellen en dat dat nog weinig opbeurends in petto heeft... veeleer angst voor wat nu weer komen zal.. en ook hoe je kinderen hier zullen uitkomen...
Ik weet niet wat ik je moet aanraden?? misschien om te beginnen een paar gesprekken met een psychologe ofzo waar je al je tegenstrijdige gevoelens eens kwijtkan.. die kunnen een steun in de rug zijn om beslissingen te nemen naar de toekomst toe. Ik las een paar jaar terug al meerdere keren het boek "alleen met zijn twee"... je kan meer alleen zijn in een relatie met twee , dan alleen zonder partner.. het zijn een paar levensverhalen van mensen die in zo een situatie zitten, sommigen die er ook uitkomen.
Als financies geen echte belemmering vormen om apart te gaan wonen, ernstige stappen te zetten om uit deze uitzichtloze relatie te geraken zou ik dat, ook in het belang van de jongens, toch sterk overwegen. Misschien brengt het ook iets los bij je vrouw, misschien ook niet... misschien dat zelfs een lat-relatie nog een mogelijkheid is die uit deze stap kan voortkomen?? Blijven uit angst of schuldgevoelens lijkt me geen goede basis om dit leven op deze manier verder te zetten??? Ik wens je veel sterkte toe om alleszinds stappen te ondernemen om te kunnen beginnen aan de rest van je leven. Hierbij wens ik je partner absoluut niets slechts toe!! veel liefs
celine
(4869) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 12:44:00
Hallo Celine en Belinda, bedankt voor jullie commentaren al zijn ze soms wel confronterend doch 100% juist. Ik begrijp mezelf ook niet dat ik het zo lang al uithoudt. ik probeer mijn 2 zonen met de nodige vaderliefde te omringen en stabiliteit te bieden doch met haar in de buurt is dit niet altijd evidend. Het rare is dat ik onze "eindeloze" discussies zelfs heb opgenomen met mijn smartphone daar niemand mij gelooft ! naar de buitenwereld toe is ze totaal anders....ook aan de telefoon herken ik haar niet. Ik ben al naar een psycholoog gegaan een 5 tal malen doch deze vertelde mij ook dat ik meer aan mezelf moest denken en een leuke hobby zoeken. Heb ik ook gedaan. Mezelf een motor aangeschaft doch toen heeft ze 2 maanden niet met mij gesproken en bij elke discussie die we nu hebben over wat gaan we doen in het weekend en er komt ruzie van komt deze "motor'' op de proppen. En gij dan .... Ik heb tot op heden nog niet het lef gehad, dat geef ik grif toe om weg te gaan, ben vorige maand nog naar een advokaat geweest om te weten wat mijn rechten en plichten zijn bij scheiding (ontwrichting van relatie). Wat houdt mij tegen ? het onbekende ?... ook mijn sociale contacten zijn inmiddels tot bijna 0 herleidt. De mensen die haar kennen mijden haar en mij dan ook en komen niet over de vloer. Zij vindt zichzelf hoogsensitief doch als ik hier alles gelezen heb en ook eerder opzoekwerk toont alle kenmerken van borderline. Ik wil hier niet de zielige uithangen doch de situatie is moeilijk. Als ik haar verlaat verwacht ik drama's doch de klok tikt verder... liefs De Limburger
(4870) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-22 21:47:00
Hai Limburger,

Fijn dat je de kritiek kan hebben. Dat is al 1 stap :). Je ziet dus in hoe de zaken zijn. Zoals ik al eerder vertelde bevind ik mij in groepstherapie. Ik ben iemand met cluster B problematiek, maar omdat ik goed functioneer hebben zij mij geplaatst bij mensen met cluster C problematiek (zoek maar eens op het Net bij persoonlijkheidsstoornissen). Cluster B zijn de. BL-ers, Narcisten, anti-socialen en theatralen (jouw vrouw?) I. Cluster C zitten de meer angstige, vermijdende en afhankelijke types. Indien je je in een destructieve relatie bevindt, en het gevoel hebt dat je er niet uit kunt stappen ondanks dat het jezelf of je kinderen schade berokkent, kun je er eigenlijk wel van uit gaan dat je zelf ook iets 'onder de leden hebt'. Bijv iets uit de cluster C. Ik zie dat in mijn groep. Ik zie ook dat de mensen daar, door aan zichzelf te werken, de relatie kunnen veranderen, of de kracht kunnen vinden er uit te stappen, indien dit echt noodzakelijk is.
Jij bent bij een psycholoog geweest, en hebt het er waarschijnlijk vooral over jouw relatie gehad. Maar het moet meer gaan over jouw emoties. Emoties zoals je ze aan ons beschrijft: zoals angst, het onvermogen grenzen te stellen en voor jezelf op te komen. En waar is je woede gebleven Limburger? Durf je nog boos te worden? Of heb je jezelf die kracht ontnomen om 'het gezin te sparen'.
Laat je bij een psych niet afschepen met 'een hobby zoeken', het feit dat jij niet bij haar weg kan gaan terwijl ze jou en jouw kinderen zo schaadt zegt echt iets over jou, en daar moet je aan werken. Zo werkt het echt! Mijn ervaring is dat groepstherapie veel beter werkt dat 1 op 1. De groep wordt als het ware je geweten. Indien je iets doet wat slecht is voor jou of je omgeving, hoor je de 'wijze woorden' van de groep. Ik vind het echt een enorm krachtig middel.
Goed dat je iig al naar een advocaat bent geweest! Neem meer stappen die jou sterker maken. Sluit vriendschappen, ga motor rijden met een club, doe dingen die je 'uit de kring' halen waar je steeds in rond draait. En natuurlijk gaat zij stijgeren, zij wil helemaal niet dat jij sterker wordt, want dan kan jij haar verlaten. Waarschijnlijk is dat idd haar grootste angst, en daarom doet ze er alles aan om jou klein te houden. Ik ken dat gedrag. Ik heb het ook gedaan.

Bedenk ook hoe het met je zonen moet als je het besluit neemt weg te gaan. Is het verantwoord ze daar achter te laten? Zo nee, dan zul je nog meer moeten organiseren.

Nouja, genoeg 'ongevraagd advies'. Ik weet dat het makkelijk is, het zo allemaal even op te schrijven, maar weet ook dat je uit situaties kan klimmen waarvan je had gedacht er nooit meer uit te komen. En alleen omdat jij jezelf belangrijk gaat vinden!

Sterkte Limburger! Houdt ons op de hoogte!

Liefs,

Belinda
(4871) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-25 00:29:00
hoeveel herkenning ik ook vind hier , het blijft moeilijk.

soms zoekt ze contact , zie ik aan haar posts op facebook dat ze zelf in de knoop zit , nadenkt , en dan hoop ik als ze dan bericht stuurt dat we eindelijk kunnen praten , met wederzijds respect. na de eerste hallo ontaard het terug in hele boel verwijten. is alsof er niks meer over is van de tijd die we samen hadden. sluit ze het af , wil ze het niet meer herinneren? ik weet het niet. het is heel zwaar als je zo een diepe gevoelens hebt voor haar , weet hoe ze kan zijn , dat ze nu zo koud en hard is.

weet zelf dat ik verder moet , met koesterend wat we hadden , misschien een beetje hoop , al was het maar om eens te kunnen praten op een manier zoals we altijd hadden kunnen doen , maar die hoop verdwijnt meer en meer. ga nu zelf de stap zetten , voor therapie , om zelf verder te kunnen , zoiets kraakt je tot in je ziel , en er is niks wat je er aan kan doen.

liefs , dannie
(4872) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-25 01:17:00
Goede avond dames, ja ik word nog wel boos maar probeer haar nu gewoon te negeren. Ik besef ook dat ik aan mezelf moet werken en iets aan de situatie doen anders ga ik er aan onderdoor. Heb ook nog een drukke baan en verantwoordelijkheid. Vorig jaar kreeg ik te horen dat er een mooie som klaar lag voor mij na 27 jaar dienst omdat ik er niet happy bij loop zei men. Ben hierop niet ingegaan en heb teruggevochten. Ook belt ze mij op mijn werk soms op erg ongepaste momenten of stuurt sms jes door van mijn jongste zoon waarover zij boos werd. Ben dan altijd uit mijn lood geslagen. Had vrijdag verlof en ging weer eens redelijk, te ... Bij het avondeten vertelde ik dat mijn vrouwelijke collega waarschijnlijk een ernstige ziekte heeft waarop zij repliceerde net goed, die heeft in haar leven nog geen miserie gekend. Zij wel een depressie. Schrok erg van deze onmenselijke reactie en ben weggegaan. Achteraf vroeg ze me , ben je boos ??? Enz.. Vandaag een tochtje met mijn maat gemaakt met de motor. Deed deugd. En ja ik ben al bij een club die zij maar crapuul vindt. Als we een treffen hebben weet zij dat vanaf afstand te verbrodden. Wenende kinderen die mij bellen. Ik ben bij andere mensen en daar kan ze niet tegen. Zij vind iedereen eigenlijk crapuul ook haar familie, buren enz.. Alles wat misgaat is de fout van een ander. Zij is het arme schaap ... De oplossing van Celine zou misschien iets zijn, een appartementje korter bij mijn werk. Moet nu elke dag 3,5 uur rijden. Maar de kinderen dan ? Zij is werkloos en heeft een klein inkomen. Ik wil graag mijn steentje bijdragen doch een groot huis, appartement en 2 autos kan ik niet opbrengen. Heb hard gewerkt voor ons huis. Nu nog. Ik weet dat er lieve vrouwen zijn die je een goed gevoel geven dat ik met plezier zou teruggeven. Rust en harmonie... Ik werk aan een oplossing maar heb niemand om raad of steun te vragen. Mijn lieve moeder is helaas 10 jaar geleden gestorven aan kanker. Zij was alles voor me ! Heb hier een klankbord gevonden doch besef dat ik zelf zal moeten waarmaken. Doe mijn best. Slaapwel !
(4873) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-25 08:51:00
Hai Danny en Limburger ( en anderen),

Ja, het blijft zwaar heren. Het lastige is dat je het echt zelf moet doen! :)
Ik ook hoor, al zit ik aan 'de andere kant'.
Uiteindelijk is er echt maar 1 die je gelukkig kan maken, en dat ben je zelf!
Dat moet je je steeds weer beseffen!
Het wordt een prachtige dag vandaag, ik hoop dat jullie er toch van kunnen genieten.
Een steuntje in de rug hiervoor, en misschien vind jij dat interessant Danny, want volgens mij ben jij een lezer, is het boek: Geheugen voor geluk. Het gaat eigenlijk over het programmeren van je brein, in welke situatie je je ook bevindt.

Ik heb ooit echt in een vreselijke situatie verkeerd, eentje waarbij je geen huis en haard hebt, bedreigd wordt, en je het gevoel hebt dat niemand jou en je kind kan beschermen. Ik weet nog dat ik radeloos op de bank zat in een huis, waar ik ook weer elk moment zou kunnen worden uitgezet. Mijn kindje brabbelend om mij heen, totaal vertrouwend op zijn radeloze moeder. Ik had het niet meer, echt niet, maar besefte me ineens dat ik twee opties had. Of compleet doordraaien, of me vanaf dat moment richten op alle kleine dingetjes die ik wel had. Ik keek dus naar mijn kind, en nam dat prachtige mannetje eens goed in mij op, buiten scheen ook de zon zomaar gratis, ik nam dat vreemde huis in me op, met al die onbekende geluiden, in die voor mij onbekende buurt, en ik besefte me dat ik niet wist of ik morgen een dak boven mijn hoofd had, maar wel iig op dat moment, en ook dat ik, ondanks ik niet wist of ik uiteindelijk ongeschonden uit de situatie zou komen, ik op dat moment wel veilig was. Die techniek paste ik vanaf dat moment eigenlijk continu toe, de dagen die volgden, en na een aantal weken besefte ik me dat ik, ondanks de vreselijke situatie, ik mij eigenlijk heel goed en vredig voelde. Ik ben dat nooit meer vergeten.

Ik bevind me nu in veel betere uiterlijke omstandigheden. Ideaal bijna :). En toch realiseerde ik me pas, dat ik toen misschien gelukkiger was. Een heel bijzonder besef.
Bij toeval las ik toen iets over de neuroloog Rick Hanson, die onderzoek heeft gedaan, en een boek heeft uitgebracht over wat ik toen, waarschijnlijk als overlevingsmechanisme, automatisch toepaste. Het gaat om je heel bewust focussen op mooie, goede dingen, hoe klein ook, en deze echt in je opnemen, en het goede gevoel daarbij heel bewust doorleven. Als je dit blijft doen, zoals ik toen deed, verander je eigenlijk gewoon bepaalde stroompjes in je hersengebieden. Je legt als het ware andere patroontjes aan tussen je neuronen.

Ik ben er ook weer mee begonnen, naast mijn meditatie (het boek is wetenschappelijk, maar bepaalde technieken komen uit het Boeddhisme), want met de tijd ben ik ook wat verslapt in de door mijzelf ooit zo treffend toegepaste techniek :)...

Misschien ook een aanrader voor jullie?

Een super mooie zondag gewenst!

Belinda
(4874) Reactie van een bezoeker van de site!
2014-05-27 12:16:00
Hey belinda

dank je voor de tip. ga ik zeker eens opzoeken of het iets kan zijn om me te helpen.

laatste update:

in alle contact dat er nog amper was , stuurde ze steeds dat ze net dezelfde pijn voelde die ik voelde. ze het moest doen omdat ze het nodig had voor zichzelf. zich moest beschermen van alle binnenkomende gevoelens , geen liefde meer kon toelaten uit angst nog meer gekwetst te worden. dezelfde berichten stuurde ze zondag nog naar me. gisteren kreeg ik van wederzijdse vriendin een bericht om op haar facebook te gaan kijken. wat ik toen zag , scheurde door mijn hart tot in mijn ziel. na amper een maand heeft ze een nieuwe relatie met een vriend die wekelijks bij ons kwam , die ze al van haar 10 jaar kent van in de klas. Die vriend is nog getrouwd , in scheiding , heeft een relatie met vrouw in Tunesie. dit tart alles wat we samen hebben gehad. zoveel vragen. was dit al langer aan de hand? kan iemand zo geloofwaardig faken dat er wederzijdse intense liefde is? voel de grond onder me wegzakken. weet niet meer wat te geloven. voelt alsof je in een gore thriller zit die niet eindigt , waarin elke herinnering en geloof in haar een marteling is. wat ik las over PTSS , borderline , en alles daarmee verband houdend , geeft me nu het gevoel of het daar allemaal niks meer mee te maken heeft. niemand van wederzijdse vrienden , diegene die haar net als ik anders gekend hebben , kan geloven wat ze nu doet. nemen zelfs afstand , omdat ze haar ook niet meer vertrouwen door waar ze toe in staat is.

weet niet of anderen dit herkennen of ook meegemaakt hebben. denk niet ik momenteel echt kan geholpen worden door er alleen aan te werken. ben dus meer en meer een keuze aan het maken om zelf door middel van therapie terug te kunnen geloven in mezelf vooral en mettertijd in anderen. want net dat heeft nu heel zware klap gekregen. kan het zelfs niet toelaten dat mensen me steunen of knuffel geven als ik het moeilijk heb , totaal geen vertrouwen meer , zelfs niet in mezelf. denk dat de stap naar therapie echt nodig zal zijn om niet verder te zakken en er onder door te gaan.

danny
(4876) Reactie van een bezoeker van de site!

Lees verder op pagina 4 over dit onderwerp: Deel 4


Acute (psychische) problemen hulplijnen.

Wanneer u een acuut ernstig probleem heeft dan zult u waarschijnlijk het antwoord niet vinden op deze website. Er zijn echter een aantal gespecialiseerde websites en telefoonnummers die meestal dag en nacht te bereiken zijn voor mensen met acute ernstige problemen. Ik zal deze lijst proberen zo goed als mogelijk uit te breiden.

Last update: 06-11-2021


Disclaimer: Hoewel de heer Pragt de informatie beschikbaar op deze site met grote zorg samenstelt, sluit hij alle aansprakelijkheid uit. Op de artikelen van de heer Pragt rust auteursrecht, overname van tekst en afbeeldingen is uitsluitend toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming. Heinpragt.com is ingeschreven bij de KvK onder nummer: 73839426 en is gevestigd in Veenendaal.  Lees hier de privacyverklaring van deze site. Voor informatie over adverteren op deze site kunt u contact opnemen met: (heinpragt@outlook.com).