Terugkijken op het verleden.

Een bekende dooddoener is dat je niet naar het verleden moet kijken maar naar de toekomst. Laat het verleden rusten je kunt er toch niets meer aan veranderen zeggen ze dan. Ik heb er ook een tijdje in geloofd, het verleden verdrongen, er niet aan willen denken of er mee bezig zijn, maar het brein doet wat het wil. Wanneer het overdag zijn ei niet kwijt kan, dan doet het dit wel tijdens de slaap in de vorm van dromen. Ondertussen ben ik het verleden steeds vaker aan het analyseren en ik merk dat dit juist goed is. Wie niet naar het verleden kijkt, mist een belangrijke kans om iets te leren en niet meer in dezelfde valkuilen te stappen. Alles uit het verleden heeft bepaald waar je nu staat en het verleden negeren lijkt me nu een gevaarlijke actie.

Wanneer ik mijn verleden opnieuw bekijk vanuit mijn autisme dan vallen veel dingen op hun plek en dat is soms een opluchting en soms een eyeopener. Mijn levensloop is op zijn zachts gezegd niet conventioneel gelopen, al vanaf mijn vroege jeugd merkte ik dat ik erg anders was dan iedereen om mij heen. Ik probeerde de wereld te begrijpen, met ook in eerste instantie het Katholieke geloof als leidraad, maar zag steeds meer inconsequent gedrag. Ik begreep de wereld niet echt maar ook de wereld begreep mij niet echt en zo was ik een beetje de “dorpsgek”, want dat gebeurde vroeger met mensen die afwijkend gedrag vertoonden. Mijn muziek gaf me een kans om te ontsnappen en ik had het gevoel dat ik hierin, met al mijn afwijkingen, wel geaccepteerd en gewaardeerd werd. Desondanks was ik nog steeds autistisch, slim en integer, maar ook erg naïef en nog steeds begreep ik de wereld niet echt, maar ik leerde er steeds beter mee om te gaan. Dat is het hoofdkenmerk ven hoogfunctioneren autisme, door de redelijk hoge intelligentie leren we om ons sociaal gepast te gedragen, hoewel dat wel een lang leerproces is.

Ondanks dat we ons leren aanpassen, blijft het brein wel autistisch en draait het overuren om sociaal gepast gedrag te vertonen. Toch lukt dat niet helemaal, smalltalk gaat ons niet zo makkelijk af, lichaamstaal en sarcasme blijft een probleem, en niet iedereen kan omgaan met de extreem eerlijkheid van mensen met autisme. Ook op het eerlijk zijn (maar ook het rechtvaardigheidsgevoel) zit niet een sociale rem, waardoor veel mensen met autisme zich toch vaal onbegrepen voelen. Maar de mateloze interesse, het makkelijk kunnen leren vooral door te visualiseren, het kunnen bevatten van hele complexe (maar logische) systemen, heeft er voor gezorgd dat ik een bloeiende ICT carrière heb gehad, en nog steeds heb ik dat.

Ik denk niet dat ik mijn fouten in mijn leven NIET gemaakt had wanneer ik geweten zou hebben van mijn hoogfunctioneren autisme, ik denk zelf met een glimlach op mijn gezicht dat ik dan ANDERE fouten had gemaakt. Mijn leven heeft enorme hoogtepunten en een paar hele diepe dieptepunten gekend en vooral deze dieptepunten hebben wel een oorzaak in het autisme. Iemand met autisme is ontzettend loyaal en hoop ook op dezelfde loyaliteit van anderen, en daar zit vaak een enorme teleurstelling. Ik heb mijn met regelmaat erg in de steek gelaten gevoeld, vooral omdat ik mensen niet doorzag en mensen teveel vertrouwde. Dit is het naïeve van iemand met autisme en dit is heel lastig om af te leren. Maar ik ben nu 63 jaar en heb een enorme berg aan levenservaringen waardoor ik steeds beter kan functioneren. Het verleden is een, niet altijd even prettige, leermeester geweest.

Ik ben blij men de persoon die ik ben, ik ben mijn hele leven al extreem eerlijk, integer en van goede wil, en kan mijzelf elke ochtend zonder gewetensbezwaren in de spiegel aankijken. Mijn kwetsbaarheid is wel dat deze eerlijkheid en integriteit door sommige mensen met leugens en roddels in twijfel getrokken zijn en dat ik daar met mijn beperkte sociale vaardigheden geen goed antwoord op heb gehad. Ook nu nog niet, het enige wat ik kan doen ik elke dag maar laten zien wie ik echt ben en hopen dat mensen de leugens en roddels kunnen doorzien. Maar ik heb mij ook meer en meer neergelegd bij het feit dat niet iedereen hier open voor staat en dat het voor veel mensen makkelijker is om zich er met een vooroordeel van af te maken, dan de moeite te nemen om te kijken hoe het werkelijk zit. En ik heb geleerd dat wanneer het om de “waarheid” gaat, mensen nog wel eens tegengestelde of eigen belangen hebben.

Ik kijk met regelmaat terug op mijn leven en met de kennis van nu vallen veel dingen op hun plek. Ook leer ik nog elke dag en probeer ik elke dag weer een betere versie van mijzelf te zijn. Mijn levensvisie is dat je moet leren van het verleden, moet hopen op een toekomst maar moet leven in het NU.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Van vriendschap naar een relatie?

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef, ik ben een paar maanden door ziekte “uit de running” geweest, zoals dat heet. Nu de lente weer aanbreekt en alles weer ontluikt, de natuur weer opbloeit en de wereld er weer wat vrolijker uitziet, bloeit ook het verlangen naar een liefdespartner weer een beetje op. Ik ben ook weer actief op enkele datingsites en apps, maar met beperkte verwachtingen. Ik heb genoeg ervaring, ik zoek het een beetje in de buurt, een beetje rond mijn eigen leeftijd, gezonde levensstijl, geen honden, golfclubs of sportwagens en veel verre vakanties, gewoon iemand die mij de leukste en liefste op de hele wereld vindt en wederzijds.

Ik begrijp dat mensen op mijn leeftijd ook weten wat ze willen en wat niet, maar de wensen en eisenlijstjes liegen er soms niet om. Ik bekijk dat laconiek, wanneer je zo veeleisend bent dan pas je echt niet bij mij, ik ga voor liefde, oprechte aandacht, wederkerigheid, samen genieten van kleine dingen enz. Ik ben een romanticus en geloof nog steeds dat twee mensen binnen een paar seconden verliefd kunnen worden en neurowetenschappers bevestigen dit ook. Zie daar mijn alfa en bèta kant.

Wat mij het meest opvalt is dat veel mensen zo voorzichtige en wantrouwend geworden zijn, eerst maar eens een vriendschap en dan zien we wel of het verder gaat, lees ik maar al te vaak. Nu heb ik nog nooit in mijn leven meegemaakt dat een vriendschap overgaat in een relatie, dus ik heb daar zo mijn twijfels bij. Wanneer is het moment dat je denkt, ach dit is wel een leuk man / vrouw, hier zou ik ook wel intiem mee willen zijn. Als er al wederzijdse aantrekkingskracht is, dan is het toch een marteling om dat zo lang te moeten onderdrukken. En wees nou eerlijk, ik denk dat de meeste mannen eerder de behoefte hebben om intiem te zijn dan de meeste vrouwen en als zij het afhoudt, bepaald dat al mooi de machtssituaties in de nieuwe relatie.

Ik geloof niet dat je vanuit vriendschap een relatie kunt opbouwen, ik geloof dat mensen bij de eerste ontmoeting al weten of de ander bij hen past en voor hen aantrekkelijk is. Dat is geen garantie dat er een goede relatie uit kan ontstaan, maar het is wel eerlijk omgaan met je gevoelens. “Het is het hart, dat bang is om te sterven, dat nooit leert om echt te leven”, zong Bette Middler al in “The Rose” en ik geloof daar echt in. Wie te voorzichtig is en alle risico’s uit de weg wil gaan, die zal ook het leven niet echt genieten. Leven is risico’s durven nemen, soms op je muil gaan, soms tot in de hemel gelukkig te zijn, en soms tot het diepst verdrietig. Het hoor er allemaal bij, zonder dalen ervaar je meestal ook niet de pieken.

Mijn levensgeluk is niet afhankelijk van een liefdesrelatie, maar als het weer op mijn pad zou komen, dan zal ik er weer tot in de diepte induiken op alle risico’s van een eventueel opnieuw gebroken hart op de koop toe. Echt leven is niet alle risico’s vermijden, echt leven is alles in het leven te omarmen zoals het is en komt. Ik stap echt niet overal in, ik geloof in die klik op het eerste moment en als die er niet is voor mij, dan zeg ik dat ook eerlijk. En wie weet wat het leven nog voor mij in petto heeft! Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoogfunctionerend autisme

Ik ben hoogfunctionerend autistisch (HFA) en dat houdt in dat ik een autistisch brein heb maar ook een hoog IQ waardoor ik geleerd heb om het autisme zeer goed te verbergen. Je zult dus aan een HFA persoon niet snel merken dat hij of zij autistisch is. Ik noemde mijzelf vroeger “licht autistisch” omdat er nog steeds een stigma van “stoornis” hangt rond autisme. Veel mensen met hoogfunctionerend autisme kunnen zeer goed carrière maken en komen ook op hoge sociale posities voor. Ook ik heb altijd een goedbetaalde baan gehad en dat heb ik nog steeds. Toch hebben mensen met HFA een aantal eigenschappen die hun leven en hun levensgeluk behoorlijk kunnen belemmeren.

Voor mensen met autisme moet alles in hun hoofd altijd kloppen, tegenstrijdigheden worden als zeer storend ervaren. Dit is een van de redenen waarom ik bijvoorbeeld niet kan liegen of onwaarheden kan vertellen, dit zou een inconsistentie in mijn hersenen veeroorzaken die een soort kortsluiting zou veroorzaken. Ik heb geleerd dat niets zeggen ook geen liegen is en zo omzeil ik soms lastige vragen. Mensen met HFA hebben veel moeite om mensen in te schatten, lichaamstaal en hints te herkennen en politieke spelletjes en slechte bedoelingen te doorzien. Ze zijn dus vaak heel gevoelig voor misbruik en manipulatie, zeker wanneer dit heel subtiel gebeurt. Dit is één van mijn grote valkuilen geweest in mijn leven.

Veel mensen met HFA zijn ook eerlijk, betrouwbaar, loyaal, zorgzaam en intelligent maar dit is vaak ook hun grootste valkuil, ze zijn vaak ook een beetje naïef helaas. Hoewel mensen met HFA vaak levenslustige mensen zijn met een zeer brede belangstelling, zijn ze door hun autisme ook wel gevoelig voor burn-out en depressie. Omdat in hun hoofd het plaatje helemaal moet kloppen verwachten ze vaak ook van anderen dezelfde kwaliteiten die ze zelf hebben zoals loyaliteit, zorgzaamheid en eerlijkheid. Voor mij is wederkerigheid in een relatie dan ook erg belangrijk.

Mijn eigen ervaring is helaas dat er in veel liefdesrelaties behoorlijk gebruik en misbruik is gemaakt van mijn HFA karakter en dat ik erg veel moeite heb om mijn grenzen te bewaken. Aangezien ik meestal liever geluk dan gelijk heb, ligt een onevenwichtige relatie snel op de loer. En wanneer een relatie in mijn hoofd niet meer “klopt” probeer ik het te herstellen, maar vaak ik het zo dat een eenmaal verstoorde machtsverhouding in een relatie moeilijk terug te draaien is. Mijn partnerkeuze was niet altijd even slim, dat kan ik mijzelf aanrekenen. Maar net zoals je een vrouw niet kunt zeggen dat ze seksueel misbruik zelf heeft uitgelokt, zo kun je ook niet zeggen dat het misbruiken van iemand die zich makkelijk laat misbruiken te rechtvaardigen is.

Voor mij is vertrouwen dat iemand mij accepteert zoals ik ben en dat iemand geen misbruik maakt van mijn autisme heel belangrijk geworden, maar ook dit is weer een enorme valkuil. Ik merk dat ik bang ben geworden om weer een relatie aan te gaan, omdat elk klein signaal van gedrag van eerdere liefdes mij gevoel weer helemaal laat dichtklappen. Desondanks verlang is nog steeds naar die ene liefdespartner die van mij kan houden om wie ik ben en niet ondanks wie ik ben.

Ik heb redelijk goed leren leven met mijn HFA en ik leer nog steeds, ik ben blij dat de opvatting van een “stoornis” wat is herzien en dat het gewoon als een bijzonder karakter gezien kan worden. Soms vragen mensen: “ben jij autistisch, maar je ziet er helemaal niet autistisch uit?”. En dat gaat voor veel mensen met autisme op en het komt ook voort uit de vooroordelen die er zijn over autisme. Met HFA is zeer goed te leven, maar het is niet altijd even makkelijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Lees meer over HFA op: Hoogfunctionerend autisme

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Maakbaarheid van geluk?

Wie veel zelfhulpboeken leest krijgt eigenlijk vaak te horen dat geluk maakbaar is en dat men alleen maar de aanwijzingen in het boek hoeft te volgend om gelukkig te worden. Maakbaarheid van geluk en succes heet dit en het is een vrij populaire opvatting, ik wilde er ook best we een tijdje in geloven. Tot ik er ook verder over ging nadenken en ook de andere kant eens ging lezen. Als geluk maakbaar is dan is de eenvoudige conclusie ook waar dat ongeluk dus gewoon je eigen schuld is. Had je maar beter je best moeten doen, had je maar niet ze eigenwijs moeten zijn, had je jezelf maar moeten laten bekeren, je ongelukkig gevoel is dus gewoon eigen schuld, dikke bult.

Maar is dit wel zo? Nee, net zo goed als dat geluk niet maakbaar is, kunnen we ook stellen dat ongeluk geen eigen schuld is. Iemand van Joodse afkomst die in de tweede wereldoorlog opgepakt en afgevoerd werd naar een concentratiekamp had daar geen enkele eigen schuld aan. Een kind dat in Afrika in een hongersnood gebied woont heeft daar zelf geen enkele schuld aan. Niemand zal het in zijn hoofd halen om Iemand die door gruwelijke ervaringen als verkrachting, oorlogstrauma, mishandeling of andere gruwelijke ervaringen PTSS (posttraumatische stressstoornis) heeft opgelopen te zeggen dat het zijn of haar eigen schuld is. Ook het feit dat andere mensen geen problemen hebben met dezelfde ervaringen maakt deze mensen geen “aanstellers” of “zwakkelingen” zoals soms heel kortzichtig geoordeeld wordt.

Jezelf ongelukkig voelen en een eventuele depressie is geen eigen schuld, dikke bult, maar het hele idee van maakbaarheid van geluk kan deze mensen nog een extra domper geven. Men is al depressief en krijgt eigenlijk een beetje te horen dat het eigenlijk je eigen schuld is want als je gewoon doet wat iedereen doet of gedaan had wat er in de boekjes staat dan was je niet ongelukkig geweest. Bang om als “aansteller” of “zwakkeling” beoordeeld te worden stoppen veel mensen hun gevoel maar weg en doen ze ook alsof er niets aan de hand is om maar gewoon mee te kunnen doen en geaccepteerd te worden. Maar juist door jezelf groot te houden zorg je ervoor dat de oorzaken voor jezelf ongelukkig voelen of zelfs een depressie zichzelf alleen maar opstapelen. En ik weet uit ervaring, dat je dat gevecht uiteindelijk verlies.

Gelukkig word er tegenwoordig ook nog eerst gekeken of er een medische oorzaak voor depressie gevonden kan worden, want ook een depressie kan het gevolg zijn van een verstoorde balans in het lichaam of een onderliggende ziekte. Maar er zijn ook mensen die vanuit hun aanleg in de genen, te weinig endorfine stofjes aanmaken waardoor ze veel gevoeliger zijn voor tegenslagen en vervelende ervaringen. Ook geen eigen schuld zou ik zeggen.

Tegenwoordig kan ik mij alleen nog maar kwaad maken op geluk goeroes die met een kreet zoals “tjakka” aangeven dat men zich niet moet aanstellen en sterk en met zelfvertrouwen elk probleem om kan zetten in geluk en gelijk. Geluk is niet maakbaar, ondanks dat de illusie erg aantrekkelijk klinkt, en ongeluk is ook niet iemands eigen schuld. Door mensen die zich ongelukkig voelen te bagatelliseren drukken we ze alleen nog meer in een hoek. Social media speelt hier ook een belangrijke rol in, ik pleit er voor dat we eens wat meer aandacht gaan besteden aan het “echte” leven en minder aan die schone onwerkelijke droom die we elkaar voorspiegelen.

Door de cijfers dat een gelukkig stel “het” zeker twee keer per week doet, zal men snel geneigd zijn te denken dat er iets mis is met de eigen relatie als men het “maar” twee keer per maand doet. Terwijl de meeste stellen na een paar jaar hier super gelukkig mee zijn, zullen er genoeg mensen zijn die hun relatie laten verpesten door de drang om ook aan de “normale” cijfers te voldoen. Zo is het ook met alle andere aspecten van het leven, het streven naar de zogenaamde ideale schone schijn maakt eigenlijk alleen maar ongelukkig. Laten we ons eens sterk maken om ons niet meer allerlei ideale plaatjes te laten voorschotelen die ons eigenlijk alleen maar onzeker, ontevreden en ongelukkig maken. Er is al een stukje beweging in de goede weg gelukkig door niet meer zoveel met modellen te werken met de “ideale” maten, maar we hebben nog wel een weg te gaan.

Ik heb zelf ook nog een stukje verleden te verwerken, vooral van dingen die mij ongelukkig gemaakt hebben of mij nog steeds een ongelukkig gevoel geven. Mijn eigen aandeel heb ik ruimschoots onderzocht en nu komt daar ook een stuk inzicht vanuit autisme bij. Nu is het ook tijd om eens de ellende te onderzoeken waar ik geen enkele schuld aan had en die confrontatie is soms erg hard en ik ben bang dat ik dit niet alleen “opgelost” krijg. We gaan het zien, Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Eerste verliefdheid

Deze nacht had ik een droom over mijn eerste verliefdheid, ik was veertien, een onzekere puber en heel naïef. Elke zondagmiddag hadden we van twee tot vijf uur een disco in het buurthuis “De Collink” waar we onder toezicht van enkele ouderen van de kerk in het schemer met flitsende lichten, konden dansen op de toen populaire top 30 muziek. Ook ik ging er naar toe samen met mijn buurjongen die alles durfde en ik deed mijn best om mee te doen, stiekem sigaretten roken, maar met meisjes praten durfde ik niet, daar had ik gelukkig de buurjongen voor die alles durfde en mij wel op sleeptouw nam. Zo kon het gebeuren dat ik opeens naast een zekere Marianne W. zat (ja ik weet haar naam nog steeds) lang en dun, donker lang krullend haar, uit Klazienaveen, waar ik een minimaal gesprek mee had want de muziek stond wel erg hard.

We zaten voor het gordijn van het podium en voordat ik er erg in had zaten we er achter en begon ze mij te zoenen, mijn eerste tongzoen en ik wist niet wat mij overkwam. Voor mij mocht het eeuwig duren. Na de soos stonden we bij de bushalte nog even te zoenen en liep ik op een roze wolk naar huis, zo verliefd was ik. Ik weet dat ik niet kon wachtten op de volgende zondag en ja, ze was er weer en weer was het een beetje praten maar vooral veel zoenen. Ik was smoorverliefd en wilde dat het nooit meer voorbij zou gaan.

Echter een week later ging ik weer hoopvol naar de soos, maar ze ontweek me en haar vriendin kwam vertellen dat het uit was. Ik begreep er niets van, ze wilde ook niet meer met mij praten en ik zat daar met mijn ziel onder de arm. Ik ging al vroeg naar huis en was extreem verdrietig, mijn eerste lulleverdut. Toen ik thuis ook nog door mijn zusjes werd uitgelachen en mijn moeder troostend zei dat er geen handvol maar een landvol was, liep ik verdrietig naar mijn slaapkamer om daar lang uit te huilen. Ik voelde me ellendig en leeg en snapte er niets van.

Toch is deze eerste verliefdheid mij altijd bijgebleven, de eerste keer verliefd zijn en zoenen is ook heel bijzonder. Waar ik nog soms nog naar terug verlang is het heerlijk naïef verliefd kunnen zijn. Na vele relaties en zoveel relatie ellende meegemaakt te hebben in het leven, is dat er wel uitgeslagen. Eerst verloor ik mijn naïviteit, toen verloor ik mijn vertrouwen en nu merk ik dat ik niet eens meer “normaal” verliefd kan worden. Soms verlang ik er weer naar om weer eens onbevangen verliefd te kunnen worden en dan droom ik over mijn eerste verliefdheid om met een glimlach wakker te worden.

Nu ik, met de kennis van mijn autisme, op mijn leven terugkijk herken ik veel van de mij bekende valkuilen en welke indrukken dit ook bij mij heeft achtergelaten. Ik ben altijd diegene geweest die liever geluk dan gelijk had, die altijd voor de ander door het vuur ging om zelf altijd teleurgesteld te worden als dit niet wederkerig bleek te zijn, en die altijd als eerste naar mijzelf keek als er problemen waren. Net alsof ik de persoon was die alles kon (en moest) oplossen en veranderen, de ander wilde dat meestal niet. Mijn partnerkeuzes waren niet altijd even goed en met de kennis van nu kan ik dit ook logisch verklaren, maar dat neemt het aangedane leed niet weg. Nu ik zo lang alleen ben, heb ik de stap genomen om er toch eens weer met een “professional” over te gaan praten, deze keer ben ik weer degene die het zal moeten oplossen, maar nu wel voor mijzelf.

Toch heeft het leven maar één richting en dat is vooruit, en daar probeer ik mij maar op te richten, al is soms mijmeren over mooie ervaringen zoals een eerste liefde wel heerlijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Met de kennis van nu

Wanneer je terugkijkt op je leven met de kennis van nu vallen soms heel veel dingen ineens op hun plek. Ik ben altijd al een vreemde eend geweest, als kind al was ik het buitenbeentje in het dorp en vonden mensen mij gek. Maar ook later is mijn levensloop niet zo vanzelfsprekend geweest. Ik las al vrij vroeg over autisme maar vond altijd dat dit niet voor mij opging omdat ik veel van de bekende symptomen niet had. Enkele jaren geleden begon ik het andersom te bekijken, ik begon mijn eigenaardigheden te mappen op autisme en de hele puzzel klopte ineens. Ik begon aan te geven dat ik licht autistisch was omdat autisme nog steeds als “stoornis” wordt gezien en je jezelf niet als gestoord wilt afschilderen. Pas toen ik veel meer ging lezen over hoog functionerend autisme en dat er vele soorten autisme zijn die de meeste mensen met dit soort autisme niet als “stoornis” zien, begon ik ook aan te geven dat ik “gewoon” hoogfunctionerend autist ben.

Het viel allemaal op zijn plek, het extreem eerlijk en integer zijn, introvert zijn, erg slim maar sociaal niet altijd even handig, makkelijk manipuleerbaar maar ook een heel groot rechtvaardigheidsgevoel en gevoel voor wederkerigheid en hoog gevoelig voor alle sociale prikkels. Als kind begreep ik de wereld niet en zocht ik houvast, maar de wereld begreep mij ook niet. Ik trok me vaak terug, maar had stilletjes ook een geldingsdrang, ik wilde graag gezien worden en geaccepteerd zoals ik was. Ik wilde weten hoe de wereld in elkaar zat en wat mensen bewoog om dingen te doen die ik niet begreep, ik zoog alle informatie op als een spons en probeerde alles te doorgronden. Maar ik leerde ook iets anders en dat was dat wanneer ik sociaal gepast gedrag kopieerde van andere mensen, ik een sociaal geaccepteerde reactie kon tonen. Dit is de strategie die bijna alle hoogfunctionerende autisten gebruiken, ze imiteren sociaal gedrag om niet op te vallen. Ze begrijpen de wereld en de mensen om heb heen nog steeds niet, maar weten het steeds beter te verhullen. Toch is dit erg zwaar, om zo te leven, maar het werkt wel.

Vanaf mijn vijftiende ging ik ook alles lezen over psychologie, weer om de mensen om mij heen te leren begrijpen. Maar met veel theorie maar geen praktische sociale vaardigheden werkt het maar beperkt. Wat wel werkte was gewoon altijd eerlijk zijn en nooit liegen, de loophole is dat wanneer je niets zegt je ook niet hoeft te liegen. Voor mij moest altijd alles kloppen in mijn hoofd en door altijd eerlijk te zijn hoefde ik niet moeilijk te doen met herinneren wat ik nou gezegd had. Altijd eerlijk zijn was een goed strategie maar soms ook wel moeilijk want niet iedereen is gediend van altijd eerlijk zijn. Omdat ik bedrog ook niet zo goed doorzag, ben ik ook veel in mijn jonge jaren belazerd en bedrogen. Nu ik ouder ben en veel ervaring heb gebeurt het amper nog, maar ik ben dan ook wat onbevangenheid kwijtgeraakt.

In een aantal van mijn liefdesrelaties heb ik me verschrikkelijk laten manipuleren en heb ik verschrikkelijk misbruik laten maken van al mijn beste bedoelingen en oprechte eerlijkheid, met de kennis van nu had ik het nooit zo ver moeten laten komen. Met de kennis van nu weet ik dat ik geen schijn van kans maakte met eerlijkheid en integriteit tegen mensen die het liegen en manipuleren heel goed beheersen. Met de kennis achteraf weet ik dat ik het anders had kunnen doen maar dat ik nu nog steeds ben wie ik echt ben en dat ik op een altijd eerlijke en integere wijze gekomen ben waar ik nu sta. Ik kan mijzelf oprecht in de ogen kijken en helaas moet beseffen dat er nog steeds mensen zijn die nog steeds leugens over mij geloven en dat ik daarin moet berusten. Het zegt meer over die andere mensen dan over mij, wanneer ze geen hoor en wederhoor hebben gedaan en niet in mijn oprechte eerlijkheid willen geloven.

Ik was een goede muzikant want ik kon muziek en gedrag heel goed imiteren, het jammerlijk was wel dat het niet vanuit een natuurlijke aanleg kwam en dat beperkte me ook wel. ICT was voor mij een zegen, logica paste 100% bij mijn brein en ik kon enorm complexe systemen in mijn hoofd krijgen en alle interacties doorzien. Daarom werd ik zo goed in mijn ICT carrière, niet door sociaal goed te zijn of hogerop te komen, maar alleen op technische vaardigheden en een enorme kennis, want mijn brein was nog steeds een enorme spons die alles opnam. Maar mijn gebrek aan het doorzien van mensen met minder goede bedoelingen heeft me wel vaak tegengewerkt, veel spanning gekost en ook veel verdriet opgeleverd, niet alleen in werk maar ook in relaties en omgeving. Met de kennis van nu weet ik beter hoe ik in elkaar zit en kan ik ook steeds beter met mensen omgaan, maar het kost me moeite en samenwerken in een team of in een grote groep bij een evenement of vereniging kost me enorm veel energie. Maar met de kennis van nu durf ik ook te zeggen dat ik autistisch ben en geef ik ook steeds beter mijn grenzen aan. En gelukkig heb ik genoeg mensen om mij heen, privé en op mijn werk, die me kennen en helpen en soms ook beschermen, tegen anderen maar ook tegen mijzelf.

Met de kennis van nu weet ik dat mijn leven niet altijd even goed is verlopen en dat heel veel verklaarbaar is vanuit het perspectief van een hoogfunctionerend autist. Ik heb wel altijd mijn best gedaan en ben altijd eerlijk geweest voor anderen, soms had ik ook iets eerlijker naar mijzelf moeten zijn en had ik moeten durven doorpakken. Cest la vie, met de kennis van nu kan ik nog hopelijk vele jaren verder, ik zal niet veranderen maar heb steeds meer geleerd van het leven en weet steeds beter om te gaan met wie ik ben. Ik probeer negatieve mensen uit mijn leven te weren en koester de mensen van goede wil om mij heen. En mijn lijflied blijft het nummer van Ramses: “laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan, ik heb het altijd zo gedaan!”.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen