Categoriearchief: Uncategorized

Dit is de weblog van Hein Pragt op de website www.heinpragt.com.

Love is love

Deze blog gaat over LHBTIQAPC een hele reeks afkortingen die voor allerlei vormen van liefde en seksualiteit staan. (Lesbisch, Homoseksueel, Biseksueel, Transgender, Intersekse,  Queer, Aseksueel, Panseksueel, Cisgender). Vanuit de wijze waarop mijn autistische brein werkt was ik altijd al geïnteresseerd in hoe anderen mensen dachten en voelden en was ik ook altijd zeer onbevooroordeeld en open, met oprechte belangstelling voor anderen. Zo ook voor mensen die qua seksuele geaardheid anders dan ik in elkaar zaten. Aangezien ik mijzelf ook vaak als “niet helemaal normaal” zag had ik ook geen enkele moeite men mensen die ook niet helemaal conventioneel waren.

Ik heb goede vrienden gehad die homoseksueel waren of biseksueel, ik heb goede collega’s en vriendinnen gehad die lesbisch waren, ik heb een hele avond gepraat men iemand die transgender was, ik heb mensen goed gekend die aan SM deden en een hele kamer hiervoor ingericht hadden, maar ik heb ook veel gesprekken gehad met een vriendin die in haar jeugd ernstig misbruikt was. Omdat ik onbevangen was en open oprechte belangstelling toonde zonder oordelen, heb ik heel veel geleerd. En ondanks dat ik zelf alleen maar heteroseksuele gevoelens heb, kon ik me (altijd wel logische, want zo werkt mijn brein) inleven in de gevoelens van anderen. Dit heeft altijd wederzijds respect tot gevolg gehad en ik kan prima omgaan met mensen uit het hele  LHBTIQ+ spectrum.

Alleen met verkrachters en pedoseksuelen kan (en wil) ik niet omgaan omdat elke vorm van eigen lust waarbij men de ander beschadigd voor mij niet te bevatten is en niet acceptabel is. Voor mij moet er altijd een vorm van gelijkwaardigheid en wederzijdse instemming zijn. Waar ik ook moeite mee heb is mensen die een uitgesproken oordeel of vooroordeel hebben over mensen die anders zijn dan “normaal” heteroseksueel. Ik heb wat moeite met mensen die andere mensen niet in hun waarde laten omdat ze toevallig iets anders geboren zijn. En ja, ik geloof oprecht dat mensen niet op latere leeftijd een andere seksuele geaardheid krijgen of dat iemand homoseksueel gemaakt kan worden. Door het te verzwijgen en in een doofpot te stoppen maak je mensen die “anders” geboren zijn alleen maar doodongelukkig. Maar soms lijkt de familie-eer belangrijker dan het geluk van een van de kinderen.

Liefde is liefde, laten we elkaar gewoon accepteren zoals we zijn, wederzijds, het maakt toch niet uit HOE je elkaar liefhebt. Het feit dat ik als heteroseksuele man geboren ben wil toch niet zeggen dat ik mensen die ook goede en oprechte mensen zijn, die toevallig met een andere geaardheid geboren zijn, mag veroordelen. En om nog een vooroordeel weg te nemen, het omgaan met homoseksuele vrienden heeft mij nog nooit in verleiding gebracht om het ook eens te proberen. Je bent gewoon wie je bent en je geaardheid is gewoon waarmee je geboren bent.

Ik denk dat we nog steeds een schone taak hebben om de angst van sommige mensen voor andere  geaardheden weg te nemen door goede voorlichting te geven en ook deze mensen niet te provoceren. Met dwang kun je iemand niet overtuigen, met voorzichtige goede voorlichting misschien wel.  Ik weet zelf wat het is om te leven met oordelen, vooroordelen en onbegrip, misschien juist daarom probeer ik zelf zo weinig mogelijk te oordelen en andere mensen te begrijpen. Laten we gewoon eens wat meer MET elkaar praten dan OVER elkaar te praten.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

De drie zeven

Mijn hele leven heb ik moeite met leugens, kwaadsprekerij en roddels, dit heeft ook met mijn oprechte gevoel voor eerlijkheid te maken. Bovendien mis ik door mijn autisme het vermogen om hier op “terug op de manipuleren” en weet ik dat je bijna niet kunt bewijzen dat je iets “niet gedaan hebt!”.  Toch lijkt het in de mens ingebakken te zijn, de meeste mensen smullen van een lekkere roddel. Vaak heb ik het idee dat het horen van iets slechts over een ander hen het geruststellende idee geeft dat ze zelf nog wel meevallen. Het horen van iets slechts over de ander is dus goed voor hun eigen eigenwaarde. Maar er zijn ook mensen die door middel van leugens en kwaadsprekerij hun eigen straatje schoon proberen te vegen. Er zijn ook genoeg leugens over mij verteld en het verbaasde mij ook altijd hoeveel mensen dit zonder wederhoor zomaar voor waar aannamen. Het erge hieraan is dat het mij beschadigd heeft maar ook het leven van andere mensen. Ik probeer me altijd verre te houden van roddels en denk vaak aan het oude verhaal van Socrates.

Een man kwam bij de Griekse wijsgeer Socrates en zei “Socrates, ik moet je iets vertellen over je vriend die…”.  “Stop..”, onderbrak Socrates hem, “voordat je verder gaat, heb je het verhaal dat je mij wilt vertellen gezeefd door de drie zeven?”. “De drie zeven?”, vraagt de man verbaasd. “Laten we het proberen”, stelde Socrates voor. “De eerste zeef is de zeef van de waarheid, heb je onderzocht of het waar is wat je mij vertellen wilt?”. “Nee”, zei de man, “ik hoorde het zojuist vertellen en…”.  “Ah juist!”, zei Socrates, “dan is het toch zeker wel door de tweede zeef gegaan, de zeef van het goede?”. “Is het iets goeds wat je over mijn vriend wilt vertellen?”. Aarzelend antwoordt de man: “Eeeh nee, niet echt…”. “Hm”, zei Socrates, “Laten we dan de derde zeef gebruiken, is het noodzakelijk om mij te vertellen wat jou zo opwindt?”. “Nee, niet direct noodzakelijk”, antwoordde de man. Waarop Socrates zei: “Als het verhaal dat je vertellen wilt, waarschijnlijk niet waar is, niet goed is en niet noodzakelijk is, val mij er dan niet mee lastig.”.

Ik zou graag gewild hebben dat in mijn leven een aantal mensen dit meer gedaan hadden. Ik kan er nu ik ouder ben geworden makkelijker mee omgaan, mensen die zo makkelijk kwade onwaarheden over mij willen geloven zijn ook  niet de mensen waar ik mee om wil gaan. Ik heb liever een select groepje mensen waar ik echt van op aan kan. Een Haagse makker van mij zei altijd tegen mij: “Hein, ze kenne beter over je fiets lulle, dan over je lul fietse” en ondanks dat hij en ik erg verschillend waren, deelden we de oprechte eerlijkheid. Ik mis zijn Haagse advies soms nog wel. In deze tijd waarin zelfs overheden manipuleren en complotdenken hoogtij viert, merk je dat het vertrouwen van mensen, in elkaar maar ook in anderen, erg is afgenomen. Terwijl dat vertrouwen in elkaar en op elkaar aan kunnen en geloven in het goede van de ander, juist de kurk is waar onze samenleving op drijft.  Misschien moeten we allemaal eens meer de drie zeven van Socrates toepassen.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Herinnering aan mijn moeder

Vandaag is het precies 14 jaar geleden dat mijn moeder overleed, na een jarenlang gevecht tegen de engste ziekte die ik ken. Mijn moeder was een bijzondere vrouw, altijd eerlijk, iemand die niet hield van oordelen en vooroordelen maar ook bijzonder positief, eigenzinnig en recht door zee. Ze was de enige die altijd in mij bleef geloven en die altijd aan hoor en wederhoor deed, maar ook haar mening niet onder stoelen of banken stopte. Ook naar mij toe was ze altijd eerlijk zonder oordelen en dat heb ik altijd heel erg in haar kunnen waarderen. Ze was een van de enigen die tegen mijn eerste ex partner durfde te zeggen: “ik kan me niet voorstellen dat alles de schuld van Hein is geweest!” en dat is haar niet in dank afgenomen. Ook als ze weer iets hoorde over mij dan was zij de persoon die mij oprecht vroeg wat daar waar van was en bij haar voelde ik me altijd gehoord, ook als ik echt iets fout gedaan had.

De eerste jaren na haar overlijden miste ik de lange telefoongesprekken die we hadden als mijn vader op zondagavond naar studio sport keek, we hadden het letterlijk over alles, ook over het leven en alles wat we meemaakten. Ook in de avonden dat ze in het ziekenhuis lag, belden we met elkaar, ik las een gedicht voor, we spraken over leven en dood, over mijn en haar leven. Zij was ook in haar jeugd haar eigen weg gegaan en zich niet zoveel aangetrokken wat de wereld dacht dat haar rol was. En ook haar was dat niet altijd in dank afgenomen, ik kon met haar ook echt overal over praten en dat maakte onze band ook bijzonder.

Haar foto hangt nog altijd in mijn woonkamer en ik denk nog regelmatig aan haar en op 16 oktober altijd even extra, in sommige opzichten lijk ik ook meer op mijn moeder dan mijn vader. In de laatste maanden voor haar dood, zat ik naast haar bed als iedereen weer in de kamer zat en hield ik haar hand vast. Dan zei ze altijd: “je hebt zulke lekker warme handen”. Als we dan naar huis gingen gaf ik haar een knuffel en zei: “ik hou van je” en dan keek ze me altijd aan en zei: “ach dat weet ik toch wel”. Ik ben blij dat ik dat toch steeds weer gedaan heb.

Vandaag denk ik met hele fijne warme gedachten aan mijn moeder.

Tot schrijfs, Hein Pragt

Een depressie maakt ook veel duidelijk.

Veel mensen hebben nog steeds het idee dat een depressie iets is dat “zwakke” mensen overkomt of dat het een spijtig bewijs dat je jezelf niet “zoals het hoort” gedragen hebt en je nu de gevolgen ondergaat. Een beetje eigen schuld dikke bult gevoel krijg is soms. Er is best veel misverstand over een depressie, ten eerste kan het iedereen overkomen, ik las het boek van een bekende psycholoog die zelf meerdere keren tegen een depressie gevochten heeft en het ook meerdere keren overwonnen heeft. Mensen met een depressie komen vaak heel kwetsbaar over, en dat zijn ze ook, hun brein heeft hen totaal stilgelegd en de wilskracht even helemaal uitgeschakeld om de eigenaar tot volledige rust te dwingen. Het eigen brein dwingt de eigenaar tot rust door sabotage van de normale processen. Op deze momenten kan “oud zeer” wat men al lang achter zich gelaten heeft weer grote emotionele vormen aannemen en kunnen schijnbaar kleine dingen ineens heel groot en verdrietig voelen. De emotionele weerstand is ook tot een minimum terug gebracht en alles kan zo overweldigend voelen dat de patiënt alleen maar rust wil en zichzelf in zijn huis of kamer opsluit. Ik zeg met opzet patiënt omdat een depressie een ziekte is die ons allemaal kan treffen, net als vele andere ziektes.

Ik ben rond het jaar 2000 al eens depressief geweest naar aanleiding van een zeer ernstige vechtscheiding, waarbij ik uiteindelijk geknakt ben, maar ik ben er uiteindelijk wel weer sterker en wijzer uitgekomen, dankzij de cognitieve therapie die ik toen gevolgd heb. Ook toen al realiseerde ik me dat deze depressie een gevolg was van te lang mijzelf staande houden in een hele zware periode van mijn leven. In de tweeëntwintig jaar daarna wist ik mijzelf goed te redden en was ik emotioneel ook zeer stabiel. Tot ik een jaar lang het werk van twee FTE gedaan heb, waarbij ik meerdere keren heb aangegeven dat ik dit niet trok, maar desondanks wel de kar bleef trekken. Dit heeft ook met mijn verantwoordelijkheid gevoel te maken, ik werkte aan een maatschappelijk heel belangrijk project en wilde het ook een succes maken, wat uiteindelijk ook geworden is, maar met niet zo leuke gevolgen voor mijzelf. Ik gleed in een burn-out en dat had een depressie tot gevolg, die heel zwaar was. Ik ervoer het in het begin ook als een falen van mijzelf en ik zocht hulp bij mensen om mij heen. Sommige mensen hebben me heel goed geholpen en sommige mensen juist het tegendeel. Het was tijdens het weer opklimmen uit het dal ook goed om van deze mensen afscheid te nemen. Ook hier had ik soms te lang aan dode paarden getrokken en had ik te lang nog geloofd in bepaalde mensen.

Ook deze keer heb ik bewuste weer hulp gezocht van een therapeut en dit heeft me goed geholpen. Deze keer met schema’s en ook dit gaf me gelukkig weer de nodige inzichten over mijzelf maar ook mensen om mij heen. Ook heeft mijn therapeute me laten inzien dat veel van de gevoelde emoties en oud zeer niets zeiden over de werkelijkheid maar dat het dingen waren die mijn depressieve brein bedacht had. Ik ben nu op een punt aangekomen dat ik al die dingen waar ik me tijdens mijn depressie druk om maakte en die toen mijn gedachten overheersten, weer volledig losgelaten heb. Ook heb ik weer wat meer inzicht gekregen in mijn (hoogfunctionerend) autisme. Mijn brein is weer tot rust en maakt weer genoeg “stofjes” aan om mij weer een tevreden en voldaan leven te geven en de levenslust en enthousiasme zijn weer helemaal terug. Om eerlijk te zijn hoop ik dat dit mijn allerlaatste depressie was, deze ziekte gun je niemand.

Het is goed om alles weer eens goed op een rijtje gezet te hebben en je leven weer op orde te hebben, voor iemand met autisme is duidelijkheid het fijnste en ook duidelijkheid over je relatie (of juist geen relatie) met andere mensen is een goed gevoel. Ik hoef niet iedereens vriend te zijn er zijn voor mijn gevoel genoeg mensen die mij goed kennen en waarderen en liefhebben en dat is voor mij voldoende. Wanneer we een depressie met een griep vergelijken krijg je ook na een depressie “antistoffen” in de vorm van weer meer weerbaarheid, en zo zit er ook in vervelende dingen weer een lichtpuntje. Ik ervaar mijn depressie niet meer als falen of zwakte, het was even een vervelende tijd die nodig was, omdat ik fysiek en emotioneel ver over mijn grenzen gegaan was. En ook dat heb ik mijzelf weer gerealiseerd en ook dat bewaak ik nu weer beter. Uiteindelijk heb ik weer meer zekerheden en duidelijkheid in mijn leven, in relaties ten opzichte van andere mensen en mijn werk. Ik ben bij mijn werkgever ander werk gaan doen, wat heel goed bij mijn lichte vorm van autisme past, en ik werk weer met veel plezier en kan weer mijn grenzen aangeven. En ik leef niet alsof elke dag de laatste kan zijn, nee ik leeft alsof er morgen nog weer veel meer is en uiteindelijk wil ik op mijn sterfbed (hopelijk over heel veel jaren) ook kunnen zeggen dat ik een goed leven heb gehad en dat het goed is. J’aime la vie!

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Ik wil geen boomer zijn!

Gisteravond gingen we naar een voorstelling hier in het theater en de artieste had het een tijdje over boomers. Naderhand vroeg mijn dochter waarom ik mijn hand niet opgestoken had bij de vraag wie zich een boomer voelde en ik zei dat ik mij helemaal geen boomer voelde, daar was ze het niet helemaal mee eens. Het is goed dat het woord boomer nu in het woordenboek staat dan hebben we een goede definitie: “persoon, m.n. van gevorderde leeftijd, met ouderwetse denkbeelden of conservatieve opvattingen, synoniem fossiel”.  Deze veelal door millennials geuite kreet ‘OK Boomer!’ is een effectieve manier gebleken om de generatie babyboomers (geboren tussen 1946 en 1960) de mond te snoeren. Nu ben ik 1959 geboren en zou ik dus technisch gezien nog een babyboomer zijn. Maar ook jongeren gebruiken onderling het woord boomer maar dan meer in de betekenis van “sukkel”. Dit maakt voor mij dat het woord boomer en erg negatieve betekenis heeft gekregen.

Mocht ik technisch gezien nog net in de leeftijdsgroep vallen, aan de andere definities wil ik niet voldoen. Ik vind niet dat ik er ouderwetse denkbeelden op na houd of dat ik conservatieve opvattingen heb, dit is ook iets waar ik mij helemaal niet in kan vinden. Ik probeer juist altijd open te staan voor alle nieuwe ontwikkelingen op technisch maar ook op sociaal gebied. Ik hou juist niet van conservatieve standpunten, ik geloof nog steeds in de toekomst en de ontwikkeling. Vroeger was niet alles beter, integendeel. En ja, ik weiger aan mijn leeftijd te voldoen, in mijn hoofd ben ik nog steeds een jongeman met veel ideeën en veel levenslust. Het enige wat me soms een beetje remt is mijn licht vorm van autisme.

“Hoe type jij een berichtje op de telefoon?” zei mijn dochter, en ik liet zien hoe ik met mijn wijsvinger een berichtje type. Zij deed het even voor met beide duimen en zei: “zie je wel boomer!”. De term boomer is dus wel echt een uitdagende en licht beledigende term richting oudere mensen, net zo als “ouwe” en “bejaarde”, dit zijn ook termen die ik niet graag hoor. Deze nacht droomde ik dat ik op een nachtelijk feest ergens buitenaf was met veel mensen en dat ik op een snelle motor richting huis ging, toen ik wakker werd moest ik er smakelijk om lachen. Ook mijn brein wil zich bewijzen als geen boomer.

Ik ben wie ik ben, ik ben een jonge oudere man met een open geest die een poging doet om de moderne wereld nog een beetje bij te houden. Ik Google wel even als ik weer een letter bij LHBTIQ+ aangeplakt zie, want blijkbaar wil elke groep toch een erkenning van een eigen naam. Ik sta al sinds mijn jonge jaren open voor alle mensen met elke voorkeur (behalve pedofielen, daar heb ik wel moeite mee) en ik probeer de nieuwe namen en termen (en de mensen er achter) ook te begrijpen. Ik ga altijd respectvol om met iedereen en als ik een foutje maak in bijvoorbeeld een aanspreekvorm dan verontschuldig ik mij en pas mij aan. Ik voel me wel een beetje verkeerd bejegend als men mij boomer noemt, maar ik probeer het niet te persoonlijk op te vatten of juist extra te bewijzen dat ik geen boomer ben. Het is trouwens grappig dat de generatie die niet in hokjes wil denken en mensen juist niet in hokjes wil plaatsen, zo ontzettend veel hokjes bedacht heeft. 😊

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Leef je leven

Deze week was een bewogen week, vier weken geleden dronk ik nog een biertje met mijn buurman en vriend in zijn tuin onder de boom en we moesten lachen omdat een duif op mijn hoofd scheet. Drie weken geleden bracht ik hem even voor een onderzoek naar het ziekenhuis en twee dagen later lag hij in de hospice. De laatste drie weken ben ik elk avond bij hem geweest en hebben we gepraat over het leven, zijn leven en lol gehad en samen nog veel gelachen. Hij was nog steeds opgewekt en had vrede met zijn lot, hij zei dat hij een goed leven had gehad en dat het zijn tijd was. Zijn optimisme en realisme hebben me altijd goed gedaan, ook in deze laatste weken. Het zet je ook even aan het denken over je eigen leven en het feit dat het leven kwetsbaar is en dat je gewoon van het leven moet proberen te genieten.

Het leven is niet altijd lol, het is niet altijd onbezorgd zijn, het leven heeft zijn mooie dagen en ook minder mooie dagen. Een half jaar geleden zag ik ook niet meer de mooie kanten van het leven omdat mijn brein even in een depressie zat na een burn-out, iets waar mensen met goede wil wel vaker last van kunnen hebben. Maar ik heb altijd een positieve levensinstelling gehad en heb altijd hard gewerkt om iets van mijn leven te maken. Ik heb geleerd om de minder leuke kanten van mijn leven niet in wraakzucht en beschuldigingen naar anderen om te zetten, maar te kijken wat ik zelf kon doen om dit te overwinnen en het negatieve achter me te laten. Ik heb geleerd dat de beste reactie op wraakzucht en mensen die je leven omlaag willen halen, gewoon gelukkig verder te leven en je er niets van aan te trekken is. Het is jouw leven en als iemand teert op negativiteit, verwijten en wraakzucht dan moet je berusten in de gedachte dat ook deze persoon zelf verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen leven. Laat het vooral niet jouw leven aantasten en blijf vriendelijk tegen deze mensen, ze hebben het ook niet makkelijk.

Koester de mensen in je leven die iets waardevols toevoegen, familie, vrienden en vriendinnen, collega’s en kennissen die je accepteren en zelfs waarderen om wie je bent en voor wie ook jij een steun kunt zijn in dit leven. Ik geloof in karma, al het goede wat je doet zal ook bij je terugkeren, ik geloof dat mijn karma schaal naar de positieve kant uitwijkt. Een nadeel van ouder worden is dat je uiteindelijk veel van je vrienden en vriendinnen gaat overleven, je moet afscheid nemen. Maar ik heb tot nu toe altijd afscheid kunnen nemen met een toast op het leven, de boodschap om vooral iets van je leven te maken en het positieve op te zoeken in je leven. Ik realiseer me dat de meeste vrienden en vriendinnen die ik heb juist een hele positieve levensinstelling hebben (of hadden). Ook ik wil uiteindelijk graag gaan met een laatste toast op het leven, samen met de mensen die me echt lief zijn.

De belangrijkste boodschap is geniet van je leven maak jezelf en de mensen om je heen gelukkiger en ban negativiteit uit en je leven. Doe je best om ruzie, conflicten en misverstanden zo positief mogelijk op te lossen en samen weer positief door te gaan in het leven en wees niet bang om afscheid te nemen van mensen die blijven hangen in verwijten en negativiteit. Probeer gewoon een goed en positief mens te zijn!

Tot schrijfs, Hein