Terug naar de top

Het gaat weer goed met mij, na de burn-out en depressie van begin dit jaar voel ik me nu bijna weer op mijn top. Tijdens een depressie is je geestelijke weerstand zo laag dat zelfs de kleinste dingen die je eigenlijk al lang achter je gelaten had, ineens weer levensgroot kunnen voelen. Tijdens een depressie ben je even jezelf niet meer omdat het brein uit voorzorg je eigen wil en wilskracht even uitzet. Dat heb ik gelukkig geleerd tijdens een eerdere depressie, je rotgevoel komt niet voort uit jezelf, het monster van de depressie is daar verantwoordelijk voor. Wanneer je weer uit een depressie omhoogklimt is het wel tijd om naar de dingen te kijken in je leven waar je niet gelukkig van wordt en je eens te bedenken of je daar geen afscheid van moet nemen.

Het is een uitgesproken kans om weer met een schone lei verder te gaan met je leven en je te realiseren dat het JOUW leven is en dat je jezelf niet moet laten beïnvloeden door vooroordelen en oordelen van anderen. Wanneer mensen jouw dingen kwalijk nemen waar je jezelf niet eens bewust van bent en die mensen er niet over willen praten, laat staan het uit willen praten, dan is het tijd om afscheid te nemen en ze achter je te laten. Dit is een bekende valkuil vanuit mijn autisme, ik hou niet van conflicten en zeker niet op onduidelijke conflicten, dan is verwarrend en ik wil graag alles netjes op een rij en eerlijk en oprecht hebben in mijn hoofd. Vaak blijf ik te lang aan dode paarden trekken in de hoop dat mensen ooit eens veranderen, maar sommige mensen blijven liever hangen in hun eigen gelijk en wereldbeeld, ook al is dat gebaseerd op verkeerde feiten.

Ik begin weer mijn hele sterke kanten te zien, ik ben heel goed in orde brengen in chaos en kan hele complexe structuren in beeld brengen en beschrijven en dat doe ik dan momenteel ook op mijn werk, tot groot genoegen van mijn teamchef en collega’s. Ik heb mijn aangesloten bij een paar “vintage computer clubs” en ben weer fijn aan het programmeren, iets dat ik mijn hele leven al met veel plezier doe en waarbij ik ook leuke dingen maak waar ik ook weer waardering voor ontvang. Ik ga er ook weer meer op uit, eventueel samen met mijn dochter, de wereld heeft nog genoeg dingen en plekken om te ontdekken en om van te genieten.

Ik heb mijn leven goed op orde, ik ben financieel onafhankelijk en kan me goed redden, ik heb een goed en betaalbaar huis met tuin en dieren, genoeg mensen waar ik een goede band mee heb en genoeg leuke dingen om te doen. (Om eerlijk te zijn soms meer dan genoeg dingen…) Ik ben voor mijn geluk niet afhankelijk van (de goedkeuring) van anderen en ik heb de mogelijkheid om al vrij vroeg met pensioen te gaan, als ik dat wil. Die vrijheid is voor mij heel belangrijk. Ik ben nu weer op het punt dat ik strijdbaar ben en kan zeggen, ik ben wie ik ben en als je dat niet bevalt dan is dat jouw probleem en zeker niet de mijne. Ik wil op mijn sterfbed zachtjes “Non, rien de rien, Non, je ne regrette rien” kunnen neuriën.  

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Schoon schip maken.

Wanneer je door een burn-out in een depressie raakt dan komt oud zeer ineens weer naar boven als je weerstand even weg is. Uiteindelijk voel je het oude zeer nog een keer en kom je het weer te boven en kom je er vaak weer sterker uit dan daarvoor en kun je even schoon schip maken. Ik ben zelf altijd eerlijk en ik kan heel slecht tegen onrechtvaardigheid, of het nu tegen mij gericht is of tegen een ander, het raakt me diep. Het waren vooral weer de keren in mijn leven dat ik onrechtvaardig behandeld werd en dat mensen mij, zonder wederhoor in de steek lieten, mensen die me dierbaar waren. Het is vrijwel onmogelijk om te bewijzen dat je iets NIET gedaan hebt en wanneer iemand heel bedreven is in emotionele manipulatie en keihard liegen, die je zwakke plekken precies kent, dan leg je het af.

Ik ben verder gegaan met mijn leven met de gedacht dat wanneer je mij niet geloven wilt, ik het moet loslaten, maar desondanks probeerde ik het telkens wel weer, in de hoop dat mensen eens wijs zouden worden en de leugens zouden doorzien. Het is een bekende fout van mij dat ik te lang aan dode paarden blijf trekken en mijzelf telkens weer laat kwetsen. Maar als je iemand op de man (of vrouw) af vraagt waarom ze zo doen en het antwoord is “om alles wat er gebeurd is” dan is mijn vraag “wat is dat dan?” Een antwoord als “daar wil ik het niet over hebben” of “dat weet je zelf wel” daar heb ik niets aan, als ik het wist dan zou ik er niet om vragen. Mensen die je duidelijk iets kwalijk nemen en er niet over willen praten, daar kan ik niets mee en dat is heel onbevredigend.

Tijdens mijn therapie heb ik ook gesproken over het feit dat ik me heel vaak in de steek gelaten heb gevoeld bij bepaalde mensen en dat ik desondanks telkens weer probeerde om een vertrouwensband op te bouwen, met vele teleurstellingen tot gevolg. Ik wilde zo graag de leugens en onrechtvaardigheden recht zetten, maar soms kun je beter accepteren dat sommige mensen liever in hun eigen waarheid geloven. Dan is het tijd om schoon schip te maken en jezelf te bevrijden van deze last, ik ben blij dat ik na de goede therapie gesprekken eindelijk de kracht weer heb om het ook echt te doen. Mensen die eigenlijk niets positief aan je leven toevoegen kun je beter achter je laten, de extra energie kun je beter steken in de mensen waar je een goede band mee hebt.

Eigenlijk leer je de mensen waarmee je een goede band hebt, die je echt kennen en die je kunt vertrouwen weer meer te waarderen. Gelukkig zijn dat er ook genoeg, en dat zijn de mensen waarmee ik met veel plezier om wil blijven gaan. Ik had eerder selectiever moeten zijn, maar de wijsheid achteraf moet je niet als falen zien maar een wijze les voor de toekomst. Momenteel voel ik mij een gelukkig mens, ik heb fouten gemaakt in mijn leven, net als iedereen, maar geen opzettelijke fouten en geen gemene fouten. Ik ben altijd eerlijk en integer geweest en heb om eerlijk te zijn, als ik terugkijk op mijn leven, geen spijt. De vertaling van Non, Je ne regrette rien van Edith Piaf hangt op mijn wc om me te herinneren. Even stilstaan, schoon schip maken en je bevrijden van een last, en weer verder met het leven, en eerlijk duurt nog altijd het langst en ik geloof in karma.

Tot schrijfs, Hein.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Terugkijken op het verleden.

Een bekende dooddoener is dat je niet naar het verleden moet kijken maar naar de toekomst. Laat het verleden rusten je kunt er toch niets meer aan veranderen zeggen ze dan. Ik heb er ook een tijdje in geloofd, het verleden verdrongen, er niet aan willen denken of er mee bezig zijn, maar het brein doet wat het wil. Wanneer het overdag zijn ei niet kwijt kan, dan doet het dit wel tijdens de slaap in de vorm van dromen. Ondertussen ben ik het verleden steeds vaker aan het analyseren en ik merk dat dit juist goed is. Wie niet naar het verleden kijkt, mist een belangrijke kans om iets te leren en niet meer in dezelfde valkuilen te stappen. Alles uit het verleden heeft bepaald waar je nu staat en het verleden negeren lijkt me nu een gevaarlijke actie.

Wanneer ik mijn verleden opnieuw bekijk vanuit mijn autisme dan vallen veel dingen op hun plek en dat is soms een opluchting en soms een eyeopener. Mijn levensloop is op zijn zachts gezegd niet conventioneel gelopen, al vanaf mijn vroege jeugd merkte ik dat ik erg anders was dan iedereen om mij heen. Ik probeerde de wereld te begrijpen, met ook in eerste instantie het Katholieke geloof als leidraad, maar zag steeds meer inconsequent gedrag. Ik begreep de wereld niet echt maar ook de wereld begreep mij niet echt en zo was ik een beetje de “dorpsgek”, want dat gebeurde vroeger met mensen die afwijkend gedrag vertoonden. Mijn muziek gaf me een kans om te ontsnappen en ik had het gevoel dat ik hierin, met al mijn afwijkingen, wel geaccepteerd en gewaardeerd werd. Desondanks was ik nog steeds autistisch, slim en integer, maar ook erg naïef en nog steeds begreep ik de wereld niet echt, maar ik leerde er steeds beter mee om te gaan. Dat is het hoofdkenmerk ven hoogfunctioneren autisme, door de redelijk hoge intelligentie leren we om ons sociaal gepast te gedragen, hoewel dat wel een lang leerproces is.

Ondanks dat we ons leren aanpassen, blijft het brein wel autistisch en draait het overuren om sociaal gepast gedrag te vertonen. Toch lukt dat niet helemaal, smalltalk gaat ons niet zo makkelijk af, lichaamstaal en sarcasme blijft een probleem, en niet iedereen kan omgaan met de extreem eerlijkheid van mensen met autisme. Ook op het eerlijk zijn (maar ook het rechtvaardigheidsgevoel) zit niet een sociale rem, waardoor veel mensen met autisme zich toch vaal onbegrepen voelen. Maar de mateloze interesse, het makkelijk kunnen leren vooral door te visualiseren, het kunnen bevatten van hele complexe (maar logische) systemen, heeft er voor gezorgd dat ik een bloeiende ICT carrière heb gehad, en nog steeds heb ik dat.

Ik denk niet dat ik mijn fouten in mijn leven NIET gemaakt had wanneer ik geweten zou hebben van mijn hoogfunctioneren autisme, ik denk zelf met een glimlach op mijn gezicht dat ik dan ANDERE fouten had gemaakt. Mijn leven heeft enorme hoogtepunten en een paar hele diepe dieptepunten gekend en vooral deze dieptepunten hebben wel een oorzaak in het autisme. Iemand met autisme is ontzettend loyaal en hoop ook op dezelfde loyaliteit van anderen, en daar zit vaak een enorme teleurstelling. Ik heb mijn met regelmaat erg in de steek gelaten gevoeld, vooral omdat ik mensen niet doorzag en mensen teveel vertrouwde. Dit is het naïeve van iemand met autisme en dit is heel lastig om af te leren. Maar ik ben nu 63 jaar en heb een enorme berg aan levenservaringen waardoor ik steeds beter kan functioneren. Het verleden is een, niet altijd even prettige, leermeester geweest.

Ik ben blij men de persoon die ik ben, ik ben mijn hele leven al extreem eerlijk, integer en van goede wil, en kan mijzelf elke ochtend zonder gewetensbezwaren in de spiegel aankijken. Mijn kwetsbaarheid is wel dat deze eerlijkheid en integriteit door sommige mensen met leugens en roddels in twijfel getrokken zijn en dat ik daar met mijn beperkte sociale vaardigheden geen goed antwoord op heb gehad. Ook nu nog niet, het enige wat ik kan doen ik elke dag maar laten zien wie ik echt ben en hopen dat mensen de leugens en roddels kunnen doorzien. Maar ik heb mij ook meer en meer neergelegd bij het feit dat niet iedereen hier open voor staat en dat het voor veel mensen makkelijker is om zich er met een vooroordeel van af te maken, dan de moeite te nemen om te kijken hoe het werkelijk zit. En ik heb geleerd dat wanneer het om de “waarheid” gaat, mensen nog wel eens tegengestelde of eigen belangen hebben.

Ik kijk met regelmaat terug op mijn leven en met de kennis van nu vallen veel dingen op hun plek. Ook leer ik nog elke dag en probeer ik elke dag weer een betere versie van mijzelf te zijn. Mijn levensvisie is dat je moet leren van het verleden, moet hopen op een toekomst maar moet leven in het NU.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waarom ik nu bijna 9 jaar single ben.

Ik ben nu sinds september 2013 weer single man / alleenstaande vader, vrijgezelle man of hoe je het ook noemen wilt in de plaats Veenendaal in het midden van Nederland. Omgerekend heb ik dus al bijna negen jaar geen liefdesrelatie meer gehad en desondanks voel ik me niet eenzaam en zeker niet ongelukkig. Ik heb in mijn jeugd en tussen de vier langdurige relaties die ik gehad heb best veel gevlinderd en een ruim aantal vrouwen bemind. Het is niet zo dat ik in dit opzichte iets tekort gekomen ben in mijn leven, behalve dat waar ik echt op gehoopt had, iemand die mijn lief kon hebben voor het leven. Ik heb een goed leven, een eigen huis met tuin, een leuke goede baan, leuke kinderen waarvan er nog één van 17 voor een groot gedeelte bij mij woont, katten en kipjes in de tuin en vele hobby’s en interesses waar ik mijn tijd goed mee kan vullen.

Desondanks blijf ik af en toe wel daten, hoewel het aantal vrouwen dat mij nog kan bekoren behoorlijk uitgedund is, zeker in de omgeving waar ik woon. Ik geef grif toe dat ook ik er met het stijgen van de leeftijd er niet echt op vooruit ben gegaan. Als ik nog eens een leuke slanke en interessante (eigenzinnige) dame zonder hond, zonder geloof en zonder golfclubs zie dan woont ze meestal in de randstad en ik ben in mijn leven iets te vaak verhuist voor de liefde dan me lief is. Ook is het zo dat toen ik jonger was, beide partners nog meer open stonden voor vernieuwing in het leven, met het stijgen van de leeftijd zie ik dat steeds meer mensen verwachten dat een ander helemaal in hun leven en hun plaatje past. Meestal als ik een date gehad heb ben ik daarna weer een tijdje “genezen” wanneer ik gehoord heb wat de verwachtingen zijn die aan mij gesteld worden. Dan denk ik vaak genoeg, het is goed zo waarom zou ik dat weer allemaal gaan omgooien voor een eventuele liefdesrelatie.

Ik ben ook wel eens naar een single avond geweest maar de hitsige en broeierige sfeer ligt mij helemaal niet, ik ben ten eerste geen haantje en door mijn hoogfunctionerend autisme pik ik flirt signalen heel slecht op. In zeker zin zou de vrouw wat moeite moeten doen om mij te versieren, maar meestal wordt toch het omgekeerde verwacht. Ook vind ik het samen op de bank, tegen elkaar aan, met lekkere thee en een hapje en beiden een leuk boek om te lezen heel intiem, en dat delen niet zoveel vrouwen met mij. Dat wil niet zeggen dat ik niet lichamelijk ingesteld ben, integendeel ik hou ook veel van lichamelijk intimiteit, maar dan moet er ook lichamelijke aantrekkingskracht zijn.

Ik modder lekker tevreden door met mijn leven en komt er nog iemand langs om de rest te delen dan zou dat leuk zijn, maar anders maak ik er zelf wel iets leuks van. Cest la vie.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Van vriendschap naar een relatie?

Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef, ik ben een paar maanden door ziekte “uit de running” geweest, zoals dat heet. Nu de lente weer aanbreekt en alles weer ontluikt, de natuur weer opbloeit en de wereld er weer wat vrolijker uitziet, bloeit ook het verlangen naar een liefdespartner weer een beetje op. Ik ben ook weer actief op enkele datingsites en apps, maar met beperkte verwachtingen. Ik heb genoeg ervaring, ik zoek het een beetje in de buurt, een beetje rond mijn eigen leeftijd, gezonde levensstijl, geen honden, golfclubs of sportwagens en veel verre vakanties, gewoon iemand die mij de leukste en liefste op de hele wereld vindt en wederzijds.

Ik begrijp dat mensen op mijn leeftijd ook weten wat ze willen en wat niet, maar de wensen en eisenlijstjes liegen er soms niet om. Ik bekijk dat laconiek, wanneer je zo veeleisend bent dan pas je echt niet bij mij, ik ga voor liefde, oprechte aandacht, wederkerigheid, samen genieten van kleine dingen enz. Ik ben een romanticus en geloof nog steeds dat twee mensen binnen een paar seconden verliefd kunnen worden en neurowetenschappers bevestigen dit ook. Zie daar mijn alfa en bèta kant.

Wat mij het meest opvalt is dat veel mensen zo voorzichtige en wantrouwend geworden zijn, eerst maar eens een vriendschap en dan zien we wel of het verder gaat, lees ik maar al te vaak. Nu heb ik nog nooit in mijn leven meegemaakt dat een vriendschap overgaat in een relatie, dus ik heb daar zo mijn twijfels bij. Wanneer is het moment dat je denkt, ach dit is wel een leuk man / vrouw, hier zou ik ook wel intiem mee willen zijn. Als er al wederzijdse aantrekkingskracht is, dan is het toch een marteling om dat zo lang te moeten onderdrukken. En wees nou eerlijk, ik denk dat de meeste mannen eerder de behoefte hebben om intiem te zijn dan de meeste vrouwen en als zij het afhoudt, bepaald dat al mooi de machtssituaties in de nieuwe relatie.

Ik geloof niet dat je vanuit vriendschap een relatie kunt opbouwen, ik geloof dat mensen bij de eerste ontmoeting al weten of de ander bij hen past en voor hen aantrekkelijk is. Dat is geen garantie dat er een goede relatie uit kan ontstaan, maar het is wel eerlijk omgaan met je gevoelens. “Het is het hart, dat bang is om te sterven, dat nooit leert om echt te leven”, zong Bette Middler al in “The Rose” en ik geloof daar echt in. Wie te voorzichtig is en alle risico’s uit de weg wil gaan, die zal ook het leven niet echt genieten. Leven is risico’s durven nemen, soms op je muil gaan, soms tot in de hemel gelukkig te zijn, en soms tot het diepst verdrietig. Het hoor er allemaal bij, zonder dalen ervaar je meestal ook niet de pieken.

Mijn levensgeluk is niet afhankelijk van een liefdesrelatie, maar als het weer op mijn pad zou komen, dan zal ik er weer tot in de diepte induiken op alle risico’s van een eventueel opnieuw gebroken hart op de koop toe. Echt leven is niet alle risico’s vermijden, echt leven is alles in het leven te omarmen zoals het is en komt. Ik stap echt niet overal in, ik geloof in die klik op het eerste moment en als die er niet is voor mij, dan zeg ik dat ook eerlijk. En wie weet wat het leven nog voor mij in petto heeft! Carpe Diem.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoogfunctionerend autisme

Ik ben hoogfunctionerend autistisch (HFA) en dat houdt in dat ik een autistisch brein heb maar ook een hoog IQ waardoor ik geleerd heb om het autisme zeer goed te verbergen. Je zult dus aan een HFA persoon niet snel merken dat hij of zij autistisch is. Ik noemde mijzelf vroeger “licht autistisch” omdat er nog steeds een stigma van “stoornis” hangt rond autisme. Veel mensen met hoogfunctionerend autisme kunnen zeer goed carrière maken en komen ook op hoge sociale posities voor. Ook ik heb altijd een goedbetaalde baan gehad en dat heb ik nog steeds. Toch hebben mensen met HFA een aantal eigenschappen die hun leven en hun levensgeluk behoorlijk kunnen belemmeren.

Voor mensen met autisme moet alles in hun hoofd altijd kloppen, tegenstrijdigheden worden als zeer storend ervaren. Dit is een van de redenen waarom ik bijvoorbeeld niet kan liegen of onwaarheden kan vertellen, dit zou een inconsistentie in mijn hersenen veeroorzaken die een soort kortsluiting zou veroorzaken. Ik heb geleerd dat niets zeggen ook geen liegen is en zo omzeil ik soms lastige vragen. Mensen met HFA hebben veel moeite om mensen in te schatten, lichaamstaal en hints te herkennen en politieke spelletjes en slechte bedoelingen te doorzien. Ze zijn dus vaak heel gevoelig voor misbruik en manipulatie, zeker wanneer dit heel subtiel gebeurt. Dit is één van mijn grote valkuilen geweest in mijn leven.

Veel mensen met HFA zijn ook eerlijk, betrouwbaar, loyaal, zorgzaam en intelligent maar dit is vaak ook hun grootste valkuil, ze zijn vaak ook een beetje naïef helaas. Hoewel mensen met HFA vaak levenslustige mensen zijn met een zeer brede belangstelling, zijn ze door hun autisme ook wel gevoelig voor burn-out en depressie. Omdat in hun hoofd het plaatje helemaal moet kloppen verwachten ze vaak ook van anderen dezelfde kwaliteiten die ze zelf hebben zoals loyaliteit, zorgzaamheid en eerlijkheid. Voor mij is wederkerigheid in een relatie dan ook erg belangrijk.

Mijn eigen ervaring is helaas dat er in veel liefdesrelaties behoorlijk gebruik en misbruik is gemaakt van mijn HFA karakter en dat ik erg veel moeite heb om mijn grenzen te bewaken. Aangezien ik meestal liever geluk dan gelijk heb, ligt een onevenwichtige relatie snel op de loer. En wanneer een relatie in mijn hoofd niet meer “klopt” probeer ik het te herstellen, maar vaak ik het zo dat een eenmaal verstoorde machtsverhouding in een relatie moeilijk terug te draaien is. Mijn partnerkeuze was niet altijd even slim, dat kan ik mijzelf aanrekenen. Maar net zoals je een vrouw niet kunt zeggen dat ze seksueel misbruik zelf heeft uitgelokt, zo kun je ook niet zeggen dat het misbruiken van iemand die zich makkelijk laat misbruiken te rechtvaardigen is.

Voor mij is vertrouwen dat iemand mij accepteert zoals ik ben en dat iemand geen misbruik maakt van mijn autisme heel belangrijk geworden, maar ook dit is weer een enorme valkuil. Ik merk dat ik bang ben geworden om weer een relatie aan te gaan, omdat elk klein signaal van gedrag van eerdere liefdes mij gevoel weer helemaal laat dichtklappen. Desondanks verlang is nog steeds naar die ene liefdespartner die van mij kan houden om wie ik ben en niet ondanks wie ik ben.

Ik heb redelijk goed leren leven met mijn HFA en ik leer nog steeds, ik ben blij dat de opvatting van een “stoornis” wat is herzien en dat het gewoon als een bijzonder karakter gezien kan worden. Soms vragen mensen: “ben jij autistisch, maar je ziet er helemaal niet autistisch uit?”. En dat gaat voor veel mensen met autisme op en het komt ook voort uit de vooroordelen die er zijn over autisme. Met HFA is zeer goed te leven, maar het is niet altijd even makkelijk.

Tot schrijfs, Hein Pragt.

Lees meer over HFA op: Hoogfunctionerend autisme

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie