Heinpragt.com

15 Mei 2013

Met deze pakkende titel van een heel goed boek dat ik iedereen kan aanraden, wil ik deze blog openen. Veel mensen denken op deze eenvoudige wijze en ook ik betrap me er nu zelfs nog wel eens op. Het is ook eenvoudig: er is niets mis met mij, de ander is het probleem. Vroeger dacht ik dat problemen tussen mensen erg ingewikkeld waren en dat er allerlei ingewikkelde mechanismen speelden, tegenwoordig heb ik geleerd dat de meeste ingewikkelde conflicten tussen mensen vaak een heel eenvoudige oorzaak hebben. Omdat mensen de angel van het probleem of conflict niet doorzien blijven ze vaak jarenlang doorgaan met deze problemen en conflicten waarbij de problemen of conflicten alleen maar groter worden.

Of het nu gaat om partners, ex-partners, collega’s of kinderen, één van de basis uitingen van problemen is “ik bepaal, niet jij!”. Ex partners willen vaak nog alles bepalen richting de andere ex en veel opstandige kinderen met gedrag- of opvoedingsproblemen willen eigenlijk alleen maar erkenning van hun problemen. Toen mij dit voor het eerst overkwam dacht ik dat dit mechanisme met macht en wraak te maken had. Nu realiseer ik met dat dit meer zegt over de persoon die wil bepalen dan over mijzelf. Vaak is het zo dat deze persoon uit het gevoel van onmacht, niet gezien worden of zich niet erkend voelen probeert zichzelf kracht te geven door controle over zichzelf en anderen te hebben. Vaak is de slachtofferrol ook een vorm van “willen bepalen”. Dit mechanisme van het “willen bepalen” werkt dan als bevestiging van de eigenwaarde en eigen autonomie. Vooral wanneer mensen vinden dat hun problemen niet serieus genomen worden, of wanneer ze zich niet erkend voelen kan men omslaan in het “willen bepalen”.

Tegenwoordig zie ik het fenomeen “ik bepaal, niet jij” niet meer als macht maar juist als onmacht. Wanneer iemand er (nog) niet aan toe is om naar zichzelf te kijken en een echte oplossing te zoeken, moet ik er eigenlijk niets mee. Soms is de oplossing van een conflict of probleem niet zo moeilijk. Beide partijen moeten wel bereid zijn om het eigen aandeel en de echte angel onder ogen te willen zien. Oprecht vergeven kan ook helpen, niet als gunst aan de ander maar juist als gunst aan uzelf. Maar zoveel mensen zitten zo vast in hun eigen gelijk en hun eigen visie dat ze soms hun leven lang in de opstandige slachtofferrol blijven zitten en waarbij ze door “te bepalen” erkenning zoeken voor het in hun ogen aangedane leed. Helaas helpt dit gedrag vaak niet om deze erkenning te krijgen en is het tegendeel vaak het gevolg.

Als andere partij in dit probleem of conflict kunt u er eigenlijk niet veel mee behalve relativeren en loslaten. Probeer te voorkomen dat u meegezogen gaat worden in de problemen van de ander en laat u niet verleiden om het spel mee te spelen. Wanneer de ander door te bepalen uw leven in wil richten of wil beperken blijf dan bij uzelf, laat u niet manipuleren. Blijf doen wat voor uzelf goed voelt, ga geen conflict aan maar probeer duidelijk te zijn en u vooral niet mee te laten slepen in eindeloze discussies over wie er nu gelijk heeft. Probeer te ontdekken wat de werkelijke angel is en probeer daar op in te spelen zonder te (ver)oordelen. Wie weet kan de eenvoudige erkenning van het gevoel van de ander al een oplossing zijn. Wanneer de ander blijft volharden is het oprecht loslaten en naar de ander, zonder neerbuigend gedrag, zonder (ver)oordelen of nog even het laatste woord willen hebben, aan te geven dat u open staat voor een echte dialoog zonder gevecht, de beste oplossing.

De echte oplossing komt pas wanneer beide partijen oprecht kunnen zeggen: “ik ben ok, en jij bent ok!”.

27 Februari 2013

Het is weer druk en gezellig in huize Pragt, Raoul is hier deze week voor de voorjaarsvakantie en Romy is deze week ook vrij dus ik ben ook lekker thuis. Zaterdag ben ik samen met Raoul gezellig naar Utrecht geweest met de trein en hebben we alle spellenwinkels bezocht. Vandaag is Romy voor het eerst naar gitaarles geweest en zijn we langs de deur geweest om actie te voeren voor de WNF actie voor de neushoorn. We hebben al zes donaties binnen en we gaan voor het hele boekje. Om eerlijk te zijn vind ik thuis zijn samen zijn met de kinderen honderd keer leuker dan werken, maar ja de hypotheek moet ook betaald worden. Deze week las ik weer een aantal artikelen over hoe je meer gelukkiger kunt zijn wanneer je minder bezit. Dat de momenten dat je jezelf het meest gelukkig voelt juist meestal ervaren worden wanneer je met maar één tas met het hoognodige op vakantie bent. Ik heb ondertussen wel geleerd dat ik werk om te kunnen leven en niet andersom.

Vandaag heb ik hele secties opgeruimd op mijn vraagbaak site, ik heb het beheer een tijdje uit handen gegeven en nu las ik eindelijk eens de vragen en antwoorden bij de echtscheiding en alimentatie sectie. Wat ik las was veel gekwetste ego's die het vergif van wraak van zich af zitten te schrijven maar ook onverantwoordelijk ouderlijk gedrag tot soms kindermishandeling met kinderen die in de strijd tussen beide ex ouders gegooid worden. Vrouwen die oproepen om hun ex man helemaal (financieel) kapot te maken, mannen die hun ex van alles en nog wat beschuldigen en onder hun verplichtingen uit proberen te komen. Het stond er allemaal, soms in wat subtiele vorm want ook manipuleren hoort blijkbaar bij veel echtscheiding. De tenen trokken me krom en het medelijden met de arme kinderen van deze ouders kon ik niet onderdrukken. Het liet me zelfs niet meer los en ik wil geen deel zijn in het verspreiden van dit soort ellende of een podium bieden aan mensen die hun emotionele vergif op internet willen rond spugen.

Maar het vreemde was ook nog dat op de meest verschrikkelijke onderwerpen ook nog de meeste reacties waren, zowel tegen maar vooral ook voor. Een vrouw zegt dat ze 150 euro alimentatie krijgt voor haar zoon, een paar anderen reageren onmiddellijk met “dat is veel te weinig, ik zou een advocaat in de hand nemen!”. Wie weet heeft de ex man het minimumloon en dan is 150 euro juist heel veel. Mensen zijn zo ondoordacht en soms zo kortzichtig en Internet bied een platform om al deze domheid en kortzichtigheid te verspreiden om zo elkaar op te stoken het leven voor zichzelf en anderen nog beroerder te maken. Daarom heb ik alles uit deze secties weggegooid, ik wil via mijn sites alleen positiviteit verspreiden en tips en ideeën verspreiden om ellende, haat en nijd te vermijden. Wat betreft de vaag en antwoord secties van mijn sites zal ik meer censuur gaan toepassen en ook zelf eerlijke en positieve antwoorden gaan geven.

Blijft de vraag waarom mensen zo smullen van de ellende van een ander? Volgens mij komt dit omdat men dan de eigen ellende kan relativeren en het eigen leven er ineens minder beroerd uitziet. Dit is volgens mij ook de reden dat men zo graag naar programma's over asociale families kijkt en naar bijvoorbeeld extreem dikke of lelijke mensen die opgelapt worden. Deze programma's roepen bij mij altijd afkeer op en ik wil er ook niet naar kijken, maar gezien de kijkcijfers zullen we nog meer van deze sociale diarree op het scherm krijgen.

Nog iets waar ik de laatste tijd erg mee bezig ben is de gedachte dat de meeste problemen die mensen hebben, en ook veel negatief gedrag voortkomt uit één simpel principe, namelijk “het gaat niet zoals ik het wil!”. Wanneer je met dit idee naar de meeste problemen kijkt en de (gekwetste) ego's weet te herkennen, dan zijn veel problemen naar hele eenvoudige proporties terug te brengen. De angel van het probleem is vaak veel eenvoudiger te vinden wanneer je objectief kijkt en eens verder kijkt dan de eerste indruk. Ook bij jezelf werkt het vaak heel verhelderend als je het eigen ego probeert te herkennen en het eenvoudige principe van “het gaat niet zoals ik het graag wil!”. Wanneer je dat van jezelf doorhebt dan is het ook makkelijker om dingen los te laten en je te concentreren op dingen die echt belangrijk zijn op de langere termijn.

Negativiteit werkt op korte termijn, wanneer iemand anders (liefst iemand waar je tegenop kijkt) het slechter heeft dan jij, dan kan dit kortstondig een beter gevoel geven over je eigen situatie. Maar je eigen situatie zal er niet beter van worden en door al deze negativiteit zal je wereldbeeld ook pessimistischer worden waardoor je jezelf nog minder gelukkig voelt. Negativiteit is dus besmettelijk en we trekken onszelf en anderen er mee omlaag. Positiviteit, eerlijk naar jezelf kijken, het ego herkennen, leren om te relativeren en los te laten is de andere methode om het leven wat gelukkiger te maken. Ik wil via mijn publicaties toch wijsheden, positiviteit en alles wat ik geleerd heb verspreiden. Denk hierbij aan de spreuk: “leer van andermans fouten, het leven is te kort om ze allemaal zelf te maken!”.

Tot schrijfs, Hein Pragt

30 December 2012

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een blog schreef, dit komt omdat ik het laatste jaar erg druk ben geweest met zorg voor de kinderen, het werk met alle veranderingen en mijn lieve vriendin. Wanneer de tijd schaars is dan ga ik toch voor mij belangrijkere zaken op dat moment voor laten gaan. Zoals ik al zei was het weer een druk jaar, een aantal van mijn kinderen hadden wat extra aandacht nodig en hebben me ook de nodige uren zorgen opgeleverd. Maar ook de onzekerheden van de crisis en de reorganisatie op mijn werk leveren wel eens pieker momenten op. Dit heeft het afgelopen jaar wel totaal 6 migraine aanvallen tot gevolg gehad in plaats van de gebruikelijke 3 of 4 per jaar. Maar uiteindelijk komt alles wel weer goed zoals meestal wel het geval is.

Ik merk dat ik naarmate ik ouder ben geworden, ik ook meer heb leren loslaten en relativeren. Het nieuwe jaar 2013 gaat waarschijnlijk een jaar worden met nog meer veranderingen, wanneer mijn werk inderdaad zal verhuizen naar een voor mij ongunstige locatie aan de andere kant van het land dan zal ik ander werk gaan zoeken want voor mij als alleenstaande ouder is een reistijd van anderhalf uur (wat de minister acceptabel vindt) niet acceptabel. Wie weet begin ik dan eindelijk een keer voor mijzelf beginnen of zoek ik weer een baan in ICT city Veenendaal. Ook zal de crisis hier offers gaan vragen en ook dat zal aanpassingen vergen. Daarom wil ik het eens hebben over de comfort zone.

Je comfort zone is dat plekje waar jij je prettig en veilig voelt en die de meeste mensen niet durven te verlaten. Je blijft in je baan die al lang niet meer zo leuk is omdat het inkomen goed is en de zekerheid ook. Je wilt eigenlijk wel verhuizen maar de onzekerheid op de huidige markt schrikt je af. Je relatie is ook niet meer zo goed maar het gaat nog wel, je denkt wel eens aan een ander leven maar de onzekerheden die dat tot gevolg zal hebben schrikken je af om er iets aan te doen. Onwillekeurig willen mensen wel nieuwe dingen of hun leven omgooien maar zijn ze te bang om hun huidige stabiele comfortabele zekerheden op te geven. Daarom blijven de meeste mensen maar zitten waar ze zitten tot ze door omstandigheden gedwongen worden om buiten de comfort zone te stappen. Maar wanneer mensen door externe oorzaken gedwongen worden om uit hun comfort zone te stappen, zijn ze vaak eerst totaal ontredderd en in paniek. Het leven dwingt hun nieuwe keuzes te maken en sommige mensen raken dan in een diep dal. Maar anderen klimmen er weer uit en bouwen een nieuwe stabiele (vaak betere) situatie op.

Het leven heeft mij in dit opzicht de nodige lessen geleerd, ik ben inderdaad wel eens een paar keer bijna alles kwijt geweest en hoewel ik er ontzettend tegenop zag, voelde het uiteindelijk als een bevrijding. Soms dan is er een externe omstandigheid nodig om mensen uit hun comfort zone te laten stappen maar mensen die hun comfort zone doorzien kunnen er ook zelf proactief uit stappen. Waarom zou je wachtten in onzekerheid en pas actie ondernemen als het echt niet anders kan. Wanneer je doorziet dat je angst voor verandering er voor zorgt dat je steeds meer klem komt te zitten in je comfort zone, dan ben je in staat om die angst en onzekerheid los te laten en het leven in eigen hand te nemen. Door jezelf duidelijk te maken dat deze onzekerheid in de meeste gevallen niet rationeel zijn kun je jezelf verder brengen en kom je er achter dat het allemaal niet zo eng is als het in eerste instantie leek.

Het jaar 2013 gaat weer voor veel veranderingen zorgen en alle zekerheden lijken ter discussie te staan. Maar ik ga het nieuwe jaar in als een nieuwe uitdaging, ik zie wat er gaat gebeuren en probeer me er niet druk om te maken voor het echt nodig is. En dan heb ik de ervaring dat het even spannend zal zijn maar dat er uiteindelijk wel een oplossing is die soms beter is dan de oude situatie die je zo angstvallig niet durfde te verlaten. Ik denk dan aan het levensmotto van mijn moeder waar ik helaas geen leerzame gesprekken mee kan hebben die altijd zei: “Een mens lijdt dikwijls 't meest, door 't lijden dat hij vreest, doch dat nooit op komt dagen. Zo heeft hij meer te dragen, dan God te dragen geeft.”. En in dit eenvoudige gedichtje ligt een enorme levenswijsheid.

En ook leerde ik ooit eens dat twijfel en onzekerheid helemaal niet slecht zijn, het dwingt je tot nadenken en vanuit deze twijfel en onzekerheden ontstaan vaak nieuwe en betere ideeën. Soms is het goed vertoeven in de comfort zone en soms is het goed om er bewust of gedwongen eens uit te stappen. Het verleden is geweest en wanneer je (net als in een zin) ergens een punt achter durft te zetten dan is er plaats voor een nieuwe begin. De toekomst zal altijd onzeker zijn hoe we ook proberen die onzekerheden uit te bannen, niemand heeft alles in de hand. Wat er overblijft is de kracht van het NU.

Ik wens iedereen een goed en gelukkig 2013 toe met veel liefde en geluk en rust, wijsheid en inzicht voor als het toch eens tegenzit.

Tot schrijfs, Hein

4 Nov 2012

Het is al weer een tijd geleden dat ik een blog geschreven heb. Het is niet zo dat er niets te melden is maar het had ook een beetje te maken met het feit dat ik er niet aan toe kwam om te bloggen. Het was de laatste maanden druk maar ook wel gezellig, maar ik heb het laatste jaar zes migraine aanvallen gehad en dat geeft wel aan dat het soms net een beetje te veel is. Aangezien het in mijn karakter ligt om voor iedereen alles te regelen en bij te houden (omdat dat voor mij ook duidelijkheid schept) en ik met alleenstaand ouderschap, kinderen, ex partners, huishouden, werk, vriendin, vrienden, buren en collega’s genoeg te regelen heb, wil het af en toe wel eens boven mijn hoofd groeien. Dan moet ik even op mijzelf letten en ook voor mijzelf wat rust inbouwen.

Met mijn sites gaat het nog steeds erg goed, wel ben ik alles wat aan het terugbrengen naar normale proporties, ik had iets teveel sites en dat kon ik al één redacteur niet meer bolwerken. Het is leuk als je veel ideeën hebt maar je moet er ook tijd voor hebben. Ik heb een paar sites opgeheven en domeinen verkocht. Ik concentreer me momenteel op heinpragt.com, eroses.eu en kidsvannnu.nl als hoofd sites, een paar andere subsites blijven tot nader order ook maar deze krijgen niet zoveel aandacht. Ik heb nog genoeg om over te schrijven gelukkig en nog genoeg om me in te verdiepen.

Met de kinderen gaat het redelijk goed, hoewel ze allemaal hun aandachtspunten hebben momenteel en Corien is nog steeds mijn lief. Er zijn de laatste maanden wat dieren overleden maar ook dat gaat zo zijn gang, wel is het zo dat als het laatste ratje en hamstertje overleden zijn er geen kleine knaagdieren meer in huis komen. Twee katten, twee konijnen en twee kippen is dan eerst voldoende

De komende maanden zijn de feestdagen en gaan we het weer gezellig maken thuis en we gaan met volle moed weer op naar een nieuw jaar.

Tot schrijfs, Hein

29 Juni 2012

Drie weken geleden ging mijn dochtertje Romy voor de eerste drie weken schoolvakantie naar Conny en toen ze Romy kwam halen op zondagavond hebben we nog even zitten praten samen met Romy en heb ik nog even kunnen zeggen dat ik Romy heel erg ga missen en heb ik haar nog even lang uitgezwaaid. Tijdens die drie weken is Romy nog een weekend hier geweest en belde ze op als er iets leuks te melden was. Eergisteren haalde ik Romy op voor mijn deel van de vakantie en ik we hebben even uitgebreid gesproken over de vakantie en bij het weggaan merkte ik dat Conny er net zoveel moeite mee had als ik en dat ze ook vanaf het balkon nog tot we uit zicht waren zat te zwaaien. Toen ik terug fietste moest ik hier nog wel aan denken. Ook deze drie weken zal Romy een weekend naar Conny gaan en zullen we bellen als er iets leuks te melden is. Romy houd evenveel van haar mama als haar papa en ze vind het soms niet leuk dat we gescheiden zijn maar we zorgen er beiden voor dat Romy van ons allebei mag blijven houden en we behandelen elkaar als ex partners, zeker tegenover de kinderen, met respect. Dit betekent ook dat we niet slecht over elkaar spreken en als de kinderen wel eens moeite of problemen met de andere partner hebben dat we dit naar de kinderen toe relativeren.

Zo zou het overal moeten zijn, maar helaas zie ik in de praktijk nog zo vaak dat kinderen tussen twee gescheiden ouders in gezet worden en dat ze actief of passief (soms subtiel) opgezet worden tegen de andere ouder. Dit kan om redenen van wraakgevoelens zijn maar ook uit angst dat de kinderen naar de andere ouder zullen trekken. Dit kun je doen door de kinderen aan jezelf te binden en het negatieve van de andere ouder een beetje te benadrukken of te bevestigen. Want zo gaat het helaas meestal, subtiel, een beetje kwaad spreken over de ander in gezelschap van de kinderen, als de kinderen eens problemen hebben bij de ex dit benadrukken en bevestigen en zeker niet relativeren. Zo kan men subtiel een wig drijven tussen de kinderen en de ex waarbij men zichzelf als goede en opofferende ouder neerzet en de ander bijvoorbeeld als egoïst en losbol. Maar uiteindelijk is dit, in mijn ogen een vorm van kindermishandeling die de maatschappij erg door de vingers ziet. Toch lopen elk jaar weer heel veel kinderen enorme emotionele schade op door deze ouders en komen veel van deze kinderen uiteindelijk in de hulpverlening terecht. Verstandige en verantwoordelijke ouders doorzien hun eigen ego en denken echt aan het belang van de kinderen. Kinderen hebben het recht om van beide ouders evenveel te mogen houden.

Nu even een weer wat luchtiger onderwerp, naast dat ik de laatste weken extra heb gewerkt om wat extra uren verlof te verdienen, was ik ook wat vaker dan normaal in Utrecht bij mijn lief Corien. We hebben de zaterdag ervoor de verjaardag van Corien gevierd en op de dag zelf zijn we samen naar een whisky proeverij geweest en hebben we 's avonds lekker Indiaas gegeten. Het weer is heerlijk en dan is het fijn om 's avonds samen de stad in te lopen om even rond te neuzen en ergens wat te drinken. Vorige week zijn we naar de parade in Utrecht geweest en hebben en samen een paar leuke voorstellingen gekeken, het is fijn om samen van dit soort dingen te kunnen genieten.

Gisteren zijn Corien en ik samen met Romy en Raoul naar een BBQ bij mijn zus in Emmen geweest, even weer de broers en zussen en de kinderen bij elkaar. Wanneer de ouders zijn weggevallen moet je het toch van dit soort gelegenheden hebben om weer eens met zijn allen bij elkaar te komen. Het was heel gezellig en het weer was natuurlijk ook heel mooi. Het is goed om de familieband in ere te houden. Toen we thuiskwamen moest Raoul nog een demonstratie geven van Guitar Hero op de Wii en daar hebben we samen nog even naar gekeken.

Nu is het zondag hebben we een uitgebreid gezamenlijk ontbijt achter de rug en straks komen Britte en Tessa nog even aan. Op momenten zoals nu realiseer ik me weer hoe belangrijk de banden met de mensen die je lief zijn en de mensen die je na zijn weer zijn, voor iedereen in die groep en hoe belangrijk het voor iedereen is om die band goed te houden. En dat ik heel gek ben op al mijn kinderen, hoe verschillend ze ook zijn en hoe belangrijk het is om elkaar met aandacht en respect te behandelen.

Tot schrijfs, Hein

17 Juni 2012

Het is al weer een tijdje geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven, het is dan ook erg druk in mijn leven momenteel. Op het werk zit ik in een nieuw team wat vrij pittig is, mijn kinderen hebben de nodige aandacht nodig, het huishouden doe ik ook in mijn eentje en daarnaast wil ik ook nog graag wat tijd besteden met mijn lieve vriendin. Het lukt gelukkig allemaal en ook dankzij behulpzame mensen om mij heen. Maar veel tijd om te schrijven is er vaak niet. Gisteren had ik een dag dat ik even alleen wilde zijn om het hele huis van onder tot boven eens een goede beurt te geven. Als je het een tijdje druk hebt dan schiet er van alles bij in en na een tijdje gaat het huishouden je toch inhalen. Het huis is nu weer helemaal schoon en aan kant en de vuilnisbak zit weer vol. Het grappig was dat ik ineens moest denken aan een mooi verhaal dat ik heel veel jaren geleden in de kerk een gehoord heb.

Een man had een gesprek met de Heer en zei: “Heer, ik zou willen weten wat hemel en hel inhouden.” De Heer leidde de man naar twee deuren, Hij opende een van de deuren en liet de man in de hel binnenkijken. In het midden van de kamer was een hele grote ronde tafel en op deze tafel stond heerlijk eten. De mensen die rond de tafel zaten waren echter mager en ziekelijk en leken erg hongerig. Ze hielden lange lepels in hun handen die aan hun armen vastgemaakt waren waardoor ze wel bij het eten konden maar de lepels onmogelijk naar hun mond konden brengen. De man rilde bij het aangezicht van deze ellende en dit lijden.

De volgende kamer was de hemel en deze kamer was exact hetzelfde als de eerste kamer. Er stond ook een grote ronde tafel in het midden van de kamer, met daarop heerlijk eten en ook hier waren de mensen uitgerust met dezelfde lange lepels, vastgemaakt aan hun armen. Maar deze mensen waren wel doorvoed en gezond en ze lachten en spraken met elkaar. Deze mensen konden ook hun eigen mond niet bereiken maar een ieder voedde zijn buurman.

Het ligt dus niet aan de omstandigheden waarin mensen verkeren maar hoe men er mee omgaat. Zelfzuchtige mensen zullen alleen aan zichzelf denken en creëren daarmee ook hun eigen hel op aarde, maar dezelfde omstandigheden zijn niet erg voor mensen die elkaar helpen en voor elkaar klaar staan. Ik ben blij dat ik met dit soort verhalen groot gebracht ben, het zijn waardevolle lessen voor het leven.

Morgen begint weer een normale werk / zorg week en ik ben blij met alle goede mensen om mij heen.

Tot schrijfs, Hein

17 April 2012

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven. Het leven is gezellig momenteel maar ook wel druk af en toe. Ik pendel een beetje op en neer tussen Utrecht, Odijk en Veenendaal en ik ben nu al iets meer dan een half jaar heel blij met mijn lieve vriendin Corien. Maar ook de kinderen en vooral Romy zijn al gewend aan het feit dat Corien hier in het weekend ook is. Zaterdagavond kijken we vaak samen met Raoul een film of een paar afleveringen van My name is Earl en op zondagochtend hangen we lang aan het ontbijt met lekkere broodjes en croissantjes.

Op mijn computer ben ik helemaal over op Ubuntu Linux en zo heb ik twee omgevingen op mijn computer, de Windows 7 omgeving voor de kinderen en de Linux omgeving voor mij. Mocht er eens iets misgaan op de Windows kant van de jongens dan heb ik een eigen geïsoleerde omgeving die hopelijk intact blijft. Maar als je een tijdje met Ubuntu Linux gewerkt hebt dan valt je de enorme snelheid weer op, het werkt echt heel fijn. Zelfs Romy kan er zonder meer mee omgaan en dat is toch wel het bewijs dat het totaal niet onderdoet voor Windows.

De laatste tijd ben ik ook weer veel aan het schrijven, ik heb weer veel artikelen in mijn hoofd en ik lees de laatste tijd ook veel. Er gebeurd ook veel in mijn omgeving waardoor ik ook steeds weer een “trigger” krijg om weer wat te lezen en een artikel te schrijven. Wel heb ik een site verkocht en ben ik bezig om wat sites samen te voegen want anders is het te breed. Ik kan wel alles willen maar daarvoor ontbreekt me de tijd en om dan dingen half te doen, dat is ook niet mijn stijl.

Dan heb ik nog één overdenking, de vraag of ik liever een pessimist ben die vaak gelijk heeft, of een optimist die soms gelijk heeft. Ik ben en blijf een optimist die soms gelijk heeft en toch altijd het positieve wil zien, ook al is dat soms wat naïef. Soms is het goed om even de ogen af te wenden van alle ellende in de wereld en meer op de wat kleinere wereld om jezelf heen te letten. Wanneer je alle ellende van de wereld wilt bijhouden dan raak je vanzelf overprikkeld en depressief. Soms is het dus beter om even geen landelijk nieuws te kijken en je even meer bezig te houden met dingen die dichterbij staan en die in mijn ogen ook veel belangrijker zijn.

Straks even met Romy naar zwemles, ik heb al twee boeken in de tas gedaan om straks lekker drie kwartier te lezen met een lekker kop koffie. Dit verplichte rustmoment koester ik Na twee dagen halve dagen werken voor het co-ouderschap ga ik morgen weer een hele dag werken en morgenavond weer lekker eten samen met mijn lief en dit weekend ben ik weer kinderloos tot zondagmiddag. Maar ik verveel me geen moment hoor

Tot schrijfs, Hein

11 Maart 2012

Het was een bijzondere week, zondag 4 maart zijn Corien en ik samen met Romy naar Oudehands dierenpark geweest om actie te voeren voor de panda voor het wnf. Romy is een wnf ranger en samen met 800 andere rangers gingen ze een panda logo vormen en keihard roepen, “samen los voor een groot panda bos”. Ik was beretrots op mijn kleine meid en daarna zijn we gezellig de dierentuin doorgelopen. Het was een super gezellige dag en 's avonds heb ik mijn zoons weer weggebracht naar hun moeder, waarna ik samen met Romy nog even op het jeugdjournaal naar de reportage over het panda logo gekeken heb.

Maandag 5 maart was ik jarig en zondag kreeg ik van Romy al een cadeautje dat ze school gemaakt had en van mijn lief kreeg ik een heerlijk sauna weekend cadeau. Die maandag heb ik getrakteerd op mijn werk en kreeg ik per sms nog de beste wensen van twee zoons en twee ex-stiefdochters en mijn oudste zus. Ik maak ook niet zoveel ophef over mijn verjaardag dus ben ik al blij met een paar mensen die er spontaan aan denken. Die middag hebben we thuis nog even samen met Romy en de buurkinderen taart gegeten en toen was de verjaardag ook al weer voorbij. Nu moet ik overal even 52 in 53 veranderen .

De rest van de week was een normale week, wel merk ik dat de spanningen (kinderen en werk) wel in mijn nek en hoofd gaan zitten. Je kunt bewust wel kiezen om los te laten en je er niet zo druk om te maken, maar het onderbewuste denkt daar geheel anders over. Maar gelukkig kan ik goed ontspannen bij mijn lief.

Vrijdag na het werk zijn Corien en ik naar Haarlem gereden waar we eerst een nacht in een hotelkamer met bedstee geslapen hebben. De volgende morgen kregen we ontbijt op bed en daarna gingen we heerlijk de hele dag de sauna in. Het was heerlijk weer dus we konden ook lekker naar buiten. We hebben 4 rondjes gedaan, mijn favoriet is het Turks stoombad en daar zijn we mee begonnen en dat hebben we eind van de middag nog een keer gedaan. Tussendoor lekker afkoelen en even zwemmen en in het bubbelbad en we hebben nog even lekker op het dak liggen zonnen. Vanaf de eerste sauna was alle spanning mijn lijf uit, het is zo gezond en zo ontspannend, het was een heerlijke dag en een fantastisch verjaarscadeau.

Vandaag hebben we in Utrecht heerlijk ontbeten en ben ik om half 12 weer richting Veenendaal gegaan om Romy op te halen. Ik ben samen met Romy maar even naar het zwembad gegaan en dat was ook erg gezellig. Deze week is weer een normale week en aankomend weekend zijn de kinderen weer hier. Ik ben blij met alle lieve mensen om mij heen.

Tot schrijfs, Hein

27 feb 2012

De afgelopen weken waren druk, er spelen een aantal dingen in mijn leventje momenteel die mijn bloeddruk en nekspieren af en toe aardig onder druk zetten. Vorige week was het vakantie voor Romy en was ik dus maandag tot en met woensdag vrij om thuis te zijn. Dinsdag werd ik al een beetje ziek en woensdag was het helemaal raak, verkouden of griep, het maakte mij niet zoveel uit, ik voelde me belabberd en mijn hele hoofd zat dicht. Gelukkig was ik bij Corien die liefdevol voor mij zorgde en ik heb me vanaf donderdag maar ziek gemeld. Het rare is dat het 's morgens erg is, 's middags wat afzakt en dan 's avonds weer in alle hevigheid terugkomt. We hebben 's middag even buiten gelopen in de zon (en een eerste ijsje gegeten) want de hele dag binnen liggen is ook niets voor mij.

Afgelopen zondag hebben Corien en ik, samen met Romy even een bezoek gebracht aan mijn geboorteplaats waar we ook even het graf van mijn ouders bezocht hebben. In gedachten heb ik nog even met mijn vader en moeder gepraat, dat is toch de spirituele band die er voelbaar is bij het graf. Het was goed en voelde goed en Romy heeft even twee kaarsen aangestoken. Daarna zijn we doorgereden naar mijn zus Betty waar we ook even lekker gegeten hebben en even bijgepraat om daarna naar Emmen te gaan naar mijn zus Marrie. Dit was ook om ze Corien even voor te stellen en om de banden toch een beetje aan te houden na het overlijden van onze ouders. We gingen op tijd terug en Ivon had ondertussen Rene en Raoul al naar Veenendaal gebracht zodat het huis nu weer gezellig druk is.

Helaas ben ik nog steeds ziek wat wel lastig is als je een huis vol kinderen hebt, maar we redden ons wel. Ik hoop wel weer een keer beter te zijn want het duurt me al veel te lang en ik wil wel graag een keer een nacht weer lekker doorslapen. Zaterdag vierden Corien en ik vijf maanden jubileum, we groeien nog steeds verder naar elkaar toe en ik ben heel blij dat we samen zijn. Ook zijn we al over vakantieplannen (samen met de kinderen) aan het nadenken voor dit jaar, het is moeilijk iets te vinden wat iedereen leuk vindt. Maar eerst gaan we zondag samen met Romy actie (wereld natuur fonds) voeren voor een Panda bos in Oudehands Dierenpark.

Tot schrijfs, Hein

12 Feb 2012

De afgelopen weken waren vrij druk en dat was wel te merken, ik maak me onbewust toch drukker dan ik (onbewust) aankan en dat resulteerde de afgelopen maand al twee keer in een migraine aanval. Nu heb ik gelukkig immigran waardoor ik niet meer een hele dag van de wereld ben, maar geneesmiddelen nemen wel de symptomen maar niet de oorzaak weg. Gelukkig heb ik een hele lieve partner die me help met relativeren en waarbij ik even helemaal kan ontspannen en weer in balans kan komen. Ook is ze heel slim en kan ik soms best wel wat van haar opsteken, zeker als het om mensenkennis gaat. En het leven is niet altijd eerlijk en ook negatieve invloeden horen bij het leven en soms moet je loslaten en accepteren dat je sommige dingen gewoon niet kunt veranderen hoewel dat soms wel moeilijk is.

Nu ben ik van nature iemand die heel goed kan relativeren, ik heb een vrij normaal gevoelsleven en uit ook alle emoties maar wel kort en heftig. Als ik boos ben dan ben ik ook even erg boos, maar nooit agressief en dit is ook vrij snel weer over waarna ik weer druk ben met relativeren. Ik durf ook de schuld of oorzaak bij mijzelf te zoeken, ook wanneer het om mijn eigen ego gaat en vaak los ik dingen toch met wat humor en zelfreflectie op. Vaak gaat het namelijk over het ego, bij mijzelf maar ook bij anderen.

Ik erger me heel erg aan dat soort ego's (en in dat opzicht ben ik dan zelf weer een ego) en vooral aan mensen die denken dat ze tot de “chosen few” behoren, die net doen alsof ze spiritueel zijn of via een dure (avatar) cursus denken dat ze verlicht zijn of de wijsheid in pacht hebben en dat ze de wereld mogen helpen en verbeteren. Zelden kwam ik grotere ego's tegen als daar, maar ook zelden zullen ze dat zelf toegeven. Ook ik heb een ego en doe dingen vanuit mijn ego, de dingen die ik doe zijn wel altijd oprecht en integer en niet om mijn eigen ego op te hemelen, hoewel dit natuurlijk wel een makkelijke aanval is op iemand die maatschappelijk actief is.

Veel gevoelens worden gevoed door ego, omdat je jezelf in het centrum zet of jezelf zo belangrijk denkt te zijn, heb je allerlei gevoelens met allerlei emoties tot gevolg. Wanneer je soms even met wat zelfreflectie naar jezelf kijkt, dan zie je ineens dat ego van jezelf en kun je proberen om het echt los te laten. Het ultieme loslaten is bijna onmogelijk, bij bijna alles komt weer ego kijken en is ego ook de grootste valkuil. Ego is niet per definitie slecht, ook zelfvertrouwen is een beetje ego hebben, het is net als alles in het leven, een gezonde balans vinden en eerlijk en oprecht zijn, ook over ego.

Nu even Romy lekker in bad doen en straks naar bed brengen met een paar verhaaltjes, zoals ik dat met al mijn kinderen gedaan heb. Dit is voor mij heerlijk ontspannen want het enorme voordeel van jonge kinderen is, dat ze een perfect excuus zijn om zelf ook af en toe even weer een beetje kind te zijn .

Tot schrijfs, Hein

25 Jan 2012

Vandaag heb ik mijn facebook account leeggemaakt en alle contacten verwijderd. Nadat eerst Hyves er al aan moest geloven, is nu facebook ook afgelopen. Het enige netwerk dat ik nog zakelijk gebruik is Linkedin maar dat is ook zakelijk en op mijn werk gericht. Ik werd een beetje moe van om me te moeten verantwoorden voor verkeerde conclusies die mensen trokken uit mijn status meldingen en vond de status berichten van sommige mensen storend en soms zelfs kwetsend. Ik hoef het allemaal even niet meer te weten, ik leef mijn leven op een eerlijke en integere wijze en ik voel niet dat ik me daarvoor moet verantwoorden en ik hoef niet meer te weten wat sommige mensen allemaal uitspoken. Als laatste bericht heb ik dit bericht geplaatst:

Wederkerigheid, dit is een mooie term die voor mij best belangrijk is. In elke relatie moet er sprake zijn van tweerichtingsverkeer, als alles van één kant moet komen of als een relatie of contact meer negatieve gevoelens oproept dan positieve, dan is het tijd om afstand te gaan nemen of je positie opnieuw bepalen. Sociale media is per definitie niet sociaal, in tegendeel, je krijgt veel ongewenste informatie, bijvoorbeeld dat je zoon weer dronken is geweest of iemand weer eens lekker is gaan stappen. Natuurlijk zijn er ook leuke of serieuze berichten maar voor mij begint de tijd die ik besteed aan facebook minder op te leveren (en meer negatieve gevoelens) op te leveren dan het echt iets toevoegt aan mijn leven dus besluit ik hierbij mijn facebook activiteiten tot een minimum terug te brengen de tijd te gaan besteden aan de mensen die het echt waard zijn. Voor de mensen die graag in contact willen blijven, ik schrijf mijn blog nog steeds op mijn website www.heinpragt.com, ik heb mobiele telefoon en vaste telefoon en vind het leuk als je een keer belt en ik heb altijd koffie klaarstaan als je eens wilt komen bijkletsen. Contacten in real life zijn toch vele malen prettiger en oprechter dan virtueel. Vriendelijke groet, Hein Pragt

Ik ga nu weer meer publiceren via mijn websites en mijn blog, ik heb nog genoeg te vertellen maar ga dit vanaf nu weer gewoon vanaf mijn eigen domein doen.

Tot schrijfs, Hein Pragt

19 Jan 2012

Soms realiseer je jezelf ineens dat je het zo goed wilt doen voor iedereen dat je jezelf bijna voorbij loopt en dat daar ook nog niet eens een beetje waardering tegenover staat. Dat je tegen beter weten in soms weer gevecht tegen bierkaaien en conflicten met mensen in een slachtofferrol aangaat waar je nooit enige winst voor iemand uit kunt halen. Als je niet het klaag, zucht en steun type bent dan gaat alles (te) goed met je en kan er nog wel een schepje bovenop. Dat aangereikte glazen niet worden aangenomen en dat sommige mensen die je kent voor meer stress en ellende zorgen in leven dan dat het voordelen opleverd. Dat sommige mensen een (voor)oordeel over je hebben of je dingen uit onwetendheid, gemakzucht of door verkeerde beinvloeding kwalijk nemen en dat je daar toch niets aan kunt veranderen. Dan is het tijd om afstand te nemen en je energie te steken in mensen die het wel waard zijn, pas op de plaats maken en even voor jezelf op te komen om de rust en stabiliteit in jezelf te herstellen. Dan ben je blij dat je een liefdevol luisterend oor hebt bij een verstandig lief, die je even helpt relativeren en ruim je even op...
Tot schrijfs, Hein.