Heinpragt.com

25 Jan 2012

Vandaag heb ik mijn facebook account leeggemaakt en alle contacten verwijderd. Nadat eerst Hyves er al aan moest geloven, is nu facebook ook afgelopen. Het enige netwerk dat ik nog zakelijk gebruik is Linkedin maar dat is ook zakelijk en op mijn werk gericht. Ik werd een beetje moe van om me te moeten verantwoorden voor verkeerde conclusies die mensen trokken uit mijn status meldingen en vond de status berichten van sommige mensen storend en soms zelfs kwetsend. Ik hoef het allemaal even niet meer te weten, ik leef mijn leven op een eerlijke en integere wijze en ik voel niet dat ik me daarvoor moet verantwoorden en ik hoef niet meer te weten wat sommige mensen allemaal uitspoken. Als laatste bericht heb ik dit bericht geplaatst:

Wederkerigheid, dit is een mooie term die voor mij best belangrijk is. In elke relatie moet er sprake zijn van tweerichtingsverkeer, als alles van één kant moet komen of als een relatie of contact meer negatieve gevoelens oproept dan positieve, dan is het tijd om afstand te gaan nemen of je positie opnieuw bepalen. Sociale media is per definitie niet sociaal, in tegendeel, je krijgt veel ongewenste informatie, bijvoorbeeld dat je zoon weer dronken is geweest of iemand weer eens lekker is gaan stappen. Natuurlijk zijn er ook leuke of serieuze berichten maar voor mij begint de tijd die ik besteed aan facebook minder op te leveren (en meer negatieve gevoelens) op te leveren dan het echt iets toevoegt aan mijn leven dus besluit ik hierbij mijn facebook activiteiten tot een minimum terug te brengen de tijd te gaan besteden aan de mensen die het echt waard zijn. Voor de mensen die graag in contact willen blijven, ik schrijf mijn blog nog steeds op mijn website www.heinpragt.com, ik heb mobiele telefoon en vaste telefoon en vind het leuk als je een keer belt en ik heb altijd koffie klaarstaan als je eens wilt komen bijkletsen. Contacten in real life zijn toch vele malen prettiger en oprechter dan virtueel. Vriendelijke groet, Hein Pragt

Ik ga nu weer meer publiceren via mijn websites en mijn blog, ik heb nog genoeg te vertellen maar ga dit vanaf nu weer gewoon vanaf mijn eigen domein doen.

Tot schrijfs, Hein Pragt

19 Jan 2012

Soms realiseer je jezelf ineens dat je het zo goed wilt doen voor iedereen dat je jezelf bijna voorbij loopt en dat daar ook nog niet eens een beetje waardering tegenover staat. Dat je tegen beter weten in soms weer gevecht tegen bierkaaien en conflicten met mensen in een slachtofferrol aangaat waar je nooit enige winst voor iemand uit kunt halen. Als je niet het klaag, zucht en steun type bent dan gaat alles (te) goed met je en kan er nog wel een schepje bovenop. Dat aangereikte glazen niet worden aangenomen en dat sommige mensen die je kent voor meer stress en ellende zorgen in leven dan dat het voordelen opleverd. Dat sommige mensen een (voor)oordeel over je hebben of je dingen uit onwetendheid, gemakzucht of door verkeerde beinvloeding kwalijk nemen en dat je daar toch niets aan kunt veranderen. Dan is het tijd om afstand te nemen en je energie te steken in mensen die het wel waard zijn, pas op de plaats maken en even voor jezelf op te komen om de rust en stabiliteit in jezelf te herstellen. Dan ben je blij dat je een liefdevol luisterend oor hebt bij een verstandig lief, die je even helpt relativeren en ruim je even op...
Tot schrijfs, Hein.

15 Jan 2012

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een weblog berichtje heb geschreven, dit komt omdat ik het super druk gehad heb. De week tussen kerst en nieuwjaar waren zowel Raoul en Romy hier en ben ik op woensdag ook samen met Corien en Romy naar de winterefteling geweest. Dat was super gezellig en daarna heb ik samen met Corien, Rene, Raoul en Romy oud en nieuw uitgezeten. Daarna begon voor mij het nieuwe jaar weer met werk, huishouden, school, kinderen en overleg met ex partners. En natuurlijk mijn lief Corien waar ik ook graag alle tijd aan wil besteden, ik voel me super gelukkig maar het leven is ook best druk. Ik wil ook alles altijd goed doen en goed regelen en daarmee zit ik mijzelf ook wel eens in de weg met als gevolg een migraine aanval.

Ook ben ik druk met de kinderen er valt redelijk veel te regelen de laatste tijd en ik moet ondertussen ook nog met regelmaat naar het ziekenhuis voor mijn snurk probleem. Eerst moest ik een nacht met een ademmonitor slapen en vorige week moest ik zelfs op de O.K. onder narcose voor een onderzoek van de neusholtes. Over een paar weken heb ik nog een onderzoekje en dan krijg ik te horen wat er voor mogelijkheden zijn. Ik weet in ieder geval al wel dat ik geen MRA wil (een soort bitje dat je elke nacht in moet). Maar ik begreep dat er ook een obstructie in mijn neusholte zit, we zullen het allemaal wel afwachten.

Dit weekend ben ik samen met mijn lief Corien naar Valkenburg geweest, het was super gezellig. We sliepen in een leuk familiehotel en zijn zaterdagmiddag de hele middag in de sauna geweest om maar liefst 4 rondjes te doen. Tussendoor lekker wat drinken en even uitrusten in de relax ruimte, het was super ontspannend en heerlijk om samen te doen. Ik ben heel blij met mijn lief, zonder haar was ik dit nooit gaan doen en nu ben ik verslaafd.

Vanavond ging Corien weer naar haar huis en heb ik Romy weer opgehaald bij haar mama, even eten koken en straks Romy naar bed brengen en alles voorbereiden voor de nieuwe week. Deze week voor het eerst dit jaar een “normale” week zonder ziekenhuis of andere afspraak. Wel moeten we even de Xbox-360 laten maken want ik heb een Kinect gekocht en die willen we volgend weekend toch wel graag weer gebruiken. Ik ben heel blij met alle lieve mensen om mij heen en ik geloof dat 2012 een heel leuk jaar gaat worden.

Tot schrijfs, Hein

11 Dec 2011

De laatste weken waren druk maar wel erg gezellig. In de aanloop naar Sinterklaas was Romy erg zenuwachtig en sliep ze slecht. En ook voor mij was het opletten wanneer ze de schoen weer mocht zetten en moest ik toch proberen tussen alle drukte door nog wat inkopen te doen voor Sinterklaas. Maar het Sinterklaasfeest was erg leuk, zaterdagavond was de Sint al bij de mama van Romy geweest en die zondag kwam hij ook nog een keer bij papa. Corien en Rene waren er ook en er werd een grote zak met mooie cadeautjes voor de deur gezet. Romy had haar felbegeerde Vtech Storio, Rene een mooie nieuwe bureaustoel, papa een Nespresso apparaat, en Corien een heerlijk luchtje en Raoul had ook nog wat gekregen ook al was hij er die dag niet bij. Wat zijn we verwend door de goede Sint.

Door de week ben ik nu telkens een paar avonden (en nachten) in Utrecht bij Corien en dan past mijn oudste zoon Rene op het huis en de dieren. Ik ben heel blij dat ik Corien ontmoet heb, ze is een geweldige vrouw en we passen heel goed bij elkaar. Aangezien we beiden huisdieren hebben moeten we de tijd dat we in Utrecht zijn en in Veenendaal een beetje verdelen zodat we ook nog aandacht (en eten) aan onze huisdieren kunnen geven, en dat lukt wonderwel prima.

Dit weekend hebben we de kerstboom opgezet, zaterdagochtend ben ik eerst nog even naar de kapper geweest en heb ik boodschappen gedaan en het huis aan kant gemaakt. In de middag kwam Corien ook en hebben Corien en Romy de kerstboom volgehangen en kerstspulletjes in huis neergezet. Ik heb de kerstverlichting gemaakt en toen we klaar waren was het huis in een gezellig kerststemming. Zondagmiddag zijn we samen met Romy naar een huiskamerconcert geweest van vrienden van Corien, het was erg gezellig en Romy vond vooral de koekjes erg lekker en stond te swingen op de muziek.

Morgen moet ik naar de KNO arts voor mijn snurk probleem, ik hoop dat ze er wat aan kunnen doen want het begint steeds erger te worden en ik word er zelf nu zelfs wakker van. Dit is niet zo leuk en zeker niet gezond als je 's nachts niet meer goed kunt slapen. Maar over een paar weken is het kerst en we hebben nog een paar gezellig dingen op de planning staan, het leven is erg goed momenteel en ik voel me vaak weer een bevoorrecht mens.

Tot schrijfs, Hein

1 Nov 2011

Het was een hele gezellige week en een super gezellig weekend. Maandag en dinsdag ben ik fulltime papa voor de kinderen naar school brengen, halve dagen werken, naar zwemles brengen, eten koken, afwassen, in bad doen, naar bed brengen, verhaaltjes voorlezen enz. Woensdag werk ik gewoon fulltime en gaat Romy in de middag naar Conny tot vrijdagavond. Woensdag avond heb ik eten voor Rene klaargezet en ga ik naar Utrecht, naar mijn lief, net als donderdagavond. Het is heerlijk om samen te zijn, ik geniet intens van ons samenzijn en alles klopt gewoon.

Vrijdag weer een dag werken en vrijdagavond eerst nog even boodschappen gedaan en snel even opgeruimd hier thuis en toen Romy halen, eten maken en daarna Raoul uit Woerden halen. Het is weer erg gezellig als ik de kinderen hier weer thuis heb en het weer lekker druk is in huize Pragt. Zaterdag heb ik eerst samen met Romy boodschappen gedaan en daarna het huis grondig schoongemaakt, het was nodig. Ondertussen heb ik ook het huis vol met buurkinderen. Om half vier kwam Corien en zijn we samen met Romy en haar vriendinnetje Sharona even de stad in gelopen. Even in de speelgoedwinkel neuzen en daarna even wat drinken op een terrasje. Bij het afrekenen kreeg ik spontaan nog twee stokbroden mee die nog over waren en dus hadden we nog wat extra voor de zaterdagavond bij de film. Sharona at lekker mee en die hebben we na het eten even naar huis gebracht en de grote zus Tessa kwam ook nog even langs om een fiets te lenen een zoete inval maar daar hou ik wel van.

Zondagochtend was traditioneel croissantjes ochtend en ik had nog een paar andere broodjes gehaald. Lekker rustig aan doen, de kinderen lekker eten en spelen, gewoon gezellig en rond de middag zijn we gaan wandelen op Kwintelooi. Wat is het mooi in de herfst met al die kleuren en het was ook nog heerlijk weer. Na het eten heb ik Raoul weer naar zijn moeder gebracht en was ik weer alleen met Romy en Rene. Maandag en vandaag waren weer normale papa dagen en vanmiddag ging de zwemles erg goed zei Romy. Vanavond heb ik een tweedehands damesfiets erbij gekocht zodat we hier ook eens samen kunnen fietsen en voor morgenavond heb ik al weer extra eten voor Rene ingeslagen en ga ik weer richting Utrecht.

De laatste drie jaar ben ik alleen geweest en was ik best gelukkig met mijn kinderen en had ik niet echt het gevoel dat ik iets miste. Nu weet ik wat ik al die tijd eigenlijk wel gemist heb, maar op dat moment was het goed zoals het was. Ik geniet met volle teugen van alles wat me weer overkomt, alles is weer nieuw en ik hoop oprecht dat dit heel lang mag duren, maar dat vertrouwen heb ik ondertussen al wel. Mijn leven staat op een hele prettige wijze even helemaal op de kop en ik vind het geweldig.

Tot schrijfs, Hein

9 Okt 2011

Deze week was een hele bijzondere week, maandag en dinsdag waren redelijk normale dagen, Romy naar school brengen, halve dagen werken, Romy uit school halen, zwemles, eten maken, badje, bedje en om een uur of negen telefoon van mijn lief Corien. Woensdagochtend bracht ik Romy naar school en die avond om half zeven kwam mijn lief voor het eerst bij mij thuis. Ik had vegetarische lasagnette gemaakt en ik heb haar mijn huis even laten zien. Het grappige is dat onze huizen niet zoveel verschillen qua inrichting. We hebben beiden echt dezelfde smaak in alles.

Donderdag na het werk ging ik met de trein naar Utrecht en dan heb ik ook het gevoel dat ik thuiskom. Vrijdagavond kwam ze weer hier en zijn we nog even de stad in geweest en hebben samen een broodje falafel gegeten en heerlijk in de regen op een verwarmd terras een Irish coffee gedronken en kon ik bijna verdrinken in haar ogen. Zaterdagmiddag zijn we weer naar Utrecht gegaan en hebben we een lang stuk gelopen en even iets gedronken in gezellig gezelschap. Daarna heeft Corien heerlijk gekookt en hebben we samen lekker gegeten. Vanmorgen ging zij weg naar haar afspraken voor vandaag en ging ik met de trein weer naar Veenendaal om straks Romy weer op te halen en weer even fulltime papa te zijn. Bij thuiskomst lag er een mooie kaart van mijn prachtige dochter Romy op de mat en voelde ik weer even hoe bevoorrecht ik ben.

Ik kan normaal alles vrij goed verwoorden maar wat ik de laatste dagen voel is niet meer met woorden te beschrijven. De wereld om ons heen bestaat af en toe gewoon even niet meer en alles is goed. Ik ben niet perfect, zij is niet perfect maar samen zijn we precies goed. Ik geloof normaal dat wat je overkomt in dit leven niet voorbestemd is maar soms zie ik wel kleine en grote wonderen gebeuren. Voor mij is dit momenteel een wonder, alles past en valt op zijn plek, ze was het lange wachtten echt waard en ik hoop oprecht dat dit heel lang mag duren.

Tot schrijfs, Hein

2 Okt 2011

De afgelopen week was een week dat ik met mijn hoofd in de wolken liep. Vorige week had ik een “date” met een dame die ik via Internet had leren kennen. Ze leek me heel leuk en ze klonk aan de telefoon ook heel aardig dus we maakten voor vorige week vrijdag maar een afspraak om samen uit te gaan eten. Met de nodige spanning in mijn buik stond ik te wachtten tot ze zou komen en toen zag ik een prachtig mooie vrouw aan komen lopen en herkende ik haar van de foto. Het eerste wat ik dacht was “whow” en achteraf dacht zij precies hetzelfde. Wat nog onwennig gingen we samen naar het restaurantje en keek ik in een paar prachtige ogen en zag ik een prachtige lach. Het samen eten was erg gezellig en ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Toen we in het donker naar haar auto liepen pakte ze mijn aangereikte hand en even later liepen we met de armen om elkaar en bij de eerste zoen was de wereld even verdwenen. En bij één zoen is het die avond niet gebleven en de mensen die langs ons heen liepen keken vrolijk naar ons want volgens mij straalden we een beetje. Toen ze om 11 uur naar huis ging fietste ik met mijn hoofd in de wolken naar huis.

De rest van het weekend had ze al besproken dus hebben we elkaar wat smsjes kunnen sturen en natuurlijk gebeld, lang leve de uitvinding van de telefoon Die zaterdagmiddag zat ik even op het terras bij de Heeren van hier in Veenendaal een kop koffie te drinken toen opeens een oude mevrouw, die ik niet kende en die tegenover mij zat zei: “meneer mag ik u wat vragen, bent u soms verliefd”. Ik keek haar met verbazing aan en zei “ja ik ben verliefd, hoe weet u dat?”. Hierop zei ze dat ze dertig jaar op de markt gestaan had en aan mijn gezicht kon zien dat ik helemaal in de wolken was.

Aangezien ik vanaf zondag Romy weer had en Corien natuurlijk ook haar eigen agenda konden we pas donderdag avond weer afspreken. Ik werk in Odijk en van mijn werk naar haar huis is zelfs nog korter dan naar mijn eigen huis. We hebben heerlijk samen in de zon gezeten met een lekker glas witte wijn en daarna hebben we heerlijk vegetarisch gegeten on een klein Thais restaurantje. Als heer vertel ik geen details (behalve een fles witte wijn) maar we passen in alle opzichten prima bij elkaar en we hadden heel wat knuffels in te halen. Vrijdagochtend hebben we samen ontbeten in het zonnetje achter het huis en heeft ze mij naar mijn werk gebracht.

Iemand vinden die zo'n indruk op je maakt en die in alle opzichten helemaal bij je past en die omgekeerd precies hetzelfde ervaart dat is met recht een wonder. Ik heb altijd geloofd in dit wonder en ben stil blijven wachten met de wetenschap dat ze ergens rond moest lopen. Nu was de tijd goed en blijkbaar waren we er beiden aan toe om elkaar NU te ontmoeten. Ik ben smoorverliefd en voel me super gelukkig en als ik haar zie, in haar ogen kijk en haar stem hoor dan wil ik dat dat nooit meer voorbijgaat.

Vrijdagavond heb ik na het werk eerst Romy opgehaald en daarna Raoul voor weer een gezellig kids weekend en natuurlijk heb ik mijn lief telkens in gedachten. Als iedereen op bed ligt dan kunnen we nog even met elkaar praten via de telefoon en volgende week gaan we elkaar weer zo vaak als mogelijk is zien. Ik hoop dat wij samen hier heel lang van mogen genieten en geloof me.... wonderen bestaan.

Tot schrijfs, Hein

21 Sept 2011

De afgelopen week was een leuke drukke week, zondag heb ik lekker gezwommen samen met Romy en Tessa en haar vriend en maandag zijn we eerst naar de manege geweest en daarna heb ik samen met Romy en een groep ouders en kinderen van school, de lampengieters optocht gelopen. Dinsdag was de eerste zwemles van Romy en Britte (de grote zus van Romy) ging ook even mee. Vanaf nu gaat Romy elke dinsdag en donderdag op zwemles, dinsdag ga ik met haar en donderdag Conny, eerlijk gedeeld zoals alles. Op het werk is het lekker druk, ik ben tot het einde van het jaar nog druk met van alles, vooral het oplossen van moeilijke dingen maar daar hou ik ook stiekem wel van. Vanavond heb ik even helemaal niets en morgenavond komt mijn oudste zoon Robert langs voor hulp bij de studie en om een poes langs te brengen die wij hier gaan adopteren. Ik hoop dat onze eigen kater Pip dit nieuwe katertje zal gaan accepteren en dat ze een beetje maatjes gaan worden.

Maar nu even over het onderwerp van deze blog, het laatste jaar heb ik wel eens over de liefde geschreven en ik heb er zelfs een speciale site voor gemaakt, www.eroses.eu waar ik veel van mijn artikelen over liefde en alles wat daarmee te maken heeft gepubliceerd heb. Ik heb zelf hele wisselende ervaringen gehad met de liefde in mijn leven en ben door schade en schande wijzer geworden. Ik heb ook geleerd dat er heel veel verschillende vormen van liefde zijn, de liefde voor mijn ouders maar ook die voor mijn kinderen die onvoorwaardelijk is en nooit voorbij zal gaan. Ik heb nu zelf sinds bijna 3 jaar geen liefdespartner en ik moet zeggen dat ik pas sinds kort weer echt het gevoel heb dat ik iets mis. Wanneer ik hier vlakbij twee mensen samen gezellig in de keuken bezig zie en ook soms zie dat ze even in het voorbijgaan een kus delen, dan verlang ik ook naar dit soort intimiteit.

Maar tegelijkertijd is het ook heel beangstigend, jezelf weer kwetsbaar durven maken, weer leren vertrouwen en jezelf open te stellen, soms als ik er over nadenk slaat me de schrik om het hart en zakt me de moed weer in de schoenen. Soms lig ik op mijn bank achter het huis onder de veranda te luisteren naar de regen en dan verlang ik naar een vrouwenlijf dat lekker tegen me aan kruipt om samen lekker te kroelen. Maar ik heb helaas ook veel met afstandelijkheid en ongelijkheid in relaties te maken gehad in mijn leven en ik merk dat ik daar nog steeds bang voor ben. Het iemand intimiteit ontzeggen (zeker als machtsmiddel in een relatie) kan net zo hard aankomen als een klap in je gezicht.

Het is ook moeilijk om iemand te vinden die ik lichamelijk aantrekkelijk vind, die net zo'n knuffelkont is als ik en die ook sterk maar vriendelijk, aardig en zorgzaam is maar ook verstandig, slim, waar ik voor kan zorgen maar die ook voor mij zorgt als ik het eens nodig heb en waarmee ik een absoluut vertrouwen en lichamelijke intimiteit kan delen. Soms vraag ik me af of ik de lat niet te hoog leg zeker als ik om mij heen zie hoe berekenend veel mensen zijn in de liefde en hoe “lang leve de vrijheid” en drang naar luxe en genot overheerst. Vreemdgaan is iets waar je tegenwoordig over moet praten met je partner, voor mij is dat het einde van een relatie omdat de basis van een relatie vertrouwen is en als die basis weg is dan is de relatie niets meer waard.

Ik zie zoveel mensen die zich niet onvoorwaardelijk durven overgeven aan de liefde en waarschijnlijk uit zelfbescherming of bindingsangst een soort van vrijblijvendheid inbouwen in een relatie. Dat noemt men dan een moderne relatie waarbij men elkaar de ruimte geeft. Als je echt voor elkaar gaat dan gun je de ander alles maar ben je ook een twee-eenheid die zonder vrijblijvendheid honderd procent voor elkaar gaat. Het ultieme zelfbedrog is zelfs “vrienden met voordelen” wat eigenlijk een totaal vrijblijvende relatie is die puur op lichamelijk genot gebaseerd is.

Nog zo'n stom idee van deze tijd is dat je niet “wanhopig” zoekende naar de liefde moet zijn. Daarom zie je ook in alle contact advertenties mensen die een goed en rijk gevuld leven hebben en die een partner zoeken als aanvulling op hun toch zo prima leventje. Niemand durft er meer voor uit te komen dat ze verlangen naar liefde en intimiteit en vertrouwen en honderd procent voor elkaar gaan, hoewel ik bijna zeker weet dat diep in het hart ze hier allemaal voor gaan. Maar we durven het niet meer toe te geven want we moeten allemaal sterk en onafhankelijk zijn en relaties dus vrijblijvend. Zelden kwam ik zoveel zelfbedrog tegen als op datingsites.

Soms betrap ik me er wel op dat ik een beetje ongeduldig ben, zeker als ik weer twee mensen zie die elkaar echt lief hebben, tot die tijd geniet ik er stiekem maar een beetje van mee.

Tot schrijfs Hein

11 Sept 2011

Deze week begon vrij normaal, werken en zorgen voor de kinderen en woensdag zou mijn vader opgenomen worden om dan donderdag geopereerd te worden. Het werd al aangegeven dat het een risicovolle operatie was maar in mijn hoofd speelde alleen het risico van langdurig herstel. Die donderdag ging ik naar mijn werk met een vreemd voorgevoel, maar toen ik mijn zus na de middag belde was de operatie goed verlopen en zou mijn vader naar ic gaan. Die avond kwam ook mijn zoon Robert langs die ik zou helpen met zijn studie en toen ik om acht uur belde, zei mijn zus dat mijn vader helder was en goed bij maar dat alleen zijn bloeddruk nog niet goed was.

Met een gerust gevoel ging ik enthousiast Robert helpen en ik had net een cd van Whitesnake opgezet en we waren grapjes aan het maken toen ineens de telefoon ging en mijn zus zei dat het niet goed ging met pa en dat hij het waarschijnlijk niet ging redden. Ik zette de cd speler uit en ging totaal verslagen zitten, de tranen sprongen in mijn ogen en ik kreeg mijn vader nog heel even aan de telefoon. Al mijn zussen en mijn broer waren er voor mij had het helaas geen zin meer, ik zou 2 uur moeten rijden en dan was ik midden in de nacht en sowieso te laat. Dit was een erg machteloos gevoel want diep in je hart wil je er bij zijn. Robert kwam even bij me zitten en ik was blij dat hij er was op dat moment. Ik ben achter het huis gaan liggen en even later kwam het telefoontje dat mijn vader was overleden. Ik heb nog een paar mensen gebeld en heb daarna totaal verslagen tot half 2 in de nacht buiten gelegen onder de veranda en de hele film van mijn leven en dat van mijn ouders ging aan mij voorbij.

Vrijdagochtend heb ik eerst Robert naar de trein gebracht en ben ik daarna naar Bargercompas gereden om samen met mijn broer en zussen alles te regelen. Dit is best emotioneel maar het echtpaar dat alles regelt voor de uitvaartvereniging is bijzonder goed in hun werk en die weten met het nodige respect toch alles te regelen waar je zelf niet aan denkt op zo'n moment. Vrijdagavond ben ik even naar Conny gegaan om het Romy te vertellen en die hoorde het en was niet verdrietig, maar zei alleen maar “dan is hij nu weer bij oma”, en ik moest even heel hard mijn tranen onderdrukken.

Vrijdagavond heb ik weer de hele avond buiten in het donker liggen denken aan mijn vader, zijn leven en mijn leven en zaterdag was voor mij even een redelijk normale dag met boodschappen doen en het huis schoonmaken, eten maken voor de kinderen en mijzelf en de dieren verschonen. Gisteravond was het slecht weer en ik heb weer achter het huis gelegen terwijl eerst in de verte het noodweer er aankwam en daarna de regen die met bakken uit de lucht kwam terwijl ik droog lag te luisteren op mijn bank onder de overkapping.

Ik heb de laatste dagen erg veel nagedacht over mijn vader en ook mijn moeder, het zijn de mensen die mij op deze wereld gezet hebben maar die ook door aanleg en opvoeding voor een groot gedeelte bepaald hebben wie ik ben. Ik denk dan aan alle dingen die ik duidelijk van mijn vader heb zoals in de ochtend vroeg opstaan en gelijk actief zijn, maar ook een groot gevoel hebben voor eerlijkheid en integriteit en natuurlijk creativiteit. Maar ook minder positieve dingen, mijn vader had een eigen zaak maar was absoluut geen zakenman, daarvoor was hij te eerlijk en integer, helaas heb ik dat ook van hem, ook ik ben geen zakenman en ook ik had hetzelfde geloof in het goede van de mens maar ik ben er iets eerder achtergekomen dat dit niet altijd het geval is. Mijn vader heeft in zijn leven in dat opzicht de nodige tegenslagen gehad waarbij hij toch dacht dat mensen hem zouden behandelen met dezelfde eerlijkheid en respect als hij altijd deed, maar helaas deed men dat niet altijd. Desondanks wist mijn vader er altijd weer het beste van te maken en probeerde hij altijd weer de positieve kant van dingen in te zien, maar ook het zorgzame heb ik duidelijk van mijn vader.

Natuurlijk zijn er ook grote verschillen, zo makkelijk als ik kan praten over gevoel en emoties zo ongemakkelijk was dat voor mijn vader. Ik heb momenten gehad dat hij wel eens wat vertelde maar meestal wilde hij mensen niet lastig vallen met zijn eigen gevoel, en kon hij het ook echt niet. Ondanks dat hij diverse lichamelijk klachten had hoorde je hem daar niet over en als je hem moest geloven mankeerde hem weinig en was hij nog een jonge oudere man. Hij kon moeilijk accepteren dat zijn lichaam hem langzaam in de steek liet en deed liever of er niets aan de hand was. Mijn vader had een hekel aan ruzie en ook aan hebzucht en het oprakelen van oud zeer, hij was de bemiddelaar altijd oprecht, hulpvaardig en zorgzaam. Mijn vader en moeder waren hele goede mensen die altijd voor ons klaargestaan hebben en die een bijzondere band met de kinderen en de kleinkinderen hadden. Met mijn moeder had ik wel lange gesprekken over het leven en gevoel en emotie, dat heb ik dus wel duidelijk van haar.

Romy heeft gelijk, ze zijn weer bij elkaar, maar toch zal ik het missen dat ik ze niet meer rechtstreeks kan spreken en dat een stuk van mijn leven en mijn oorsprong er niet meer fysiek is. Maar mijn ouders leven door in vijf kinderen en heel veel kleinkinderen, dit is de bekende circle of life. Dit zal niet de laatste avond zijn dat ik nadenken zal over mijn ouders, hun leven en ons leven samen maar het zal altijd met veel liefde en respect zijn want mijn ouders waren bijzondere en zeer goede mensen.

Tot schrijfs, Hein

28 Aug 2011

De vakantie is voorbij en ik ben al weer twee weken aan het werk, hoewel het bij ons nog steeds een beetje rommelig is door de aankomende reorganisaties. Romy is weer naar school en die vindt het prachtig en deze week was ze voor het eerst weer vier nachten bij haar mama, dat was wel weer even wennen, voor mij dan... Gelukkig kwam Britte donderdagavond even langs met Romy en fietste ik vrijdagochtend net op tijd langs haar school om haar nog even een knuffel te kunnen geven. Afgelopen maandag is ze voor het eerst op paardrijles geweest, wel eng hoor want het was best een grote pony waar ze op zat maar ze deed het prima. Ze is nog wat jong maar als ze echt wil en doorzet dan mag ze van mij hoor. Morgen gaan we voor de tweede keer en dan gaat ook een vriendinnetje van Romy mee kijken. Met de jongens gaat het momenteel ook wel goed, die zijn wat ouder en hebben andere dingen waar ik en zij zich druk om (kunnen) maken. We hebben ook twee nieuwe bewoners in huize Pragt, twee hamsters, dit brengt het totaal van dierlijke huisgenoten op twaalf.

Deze week heb ik ook wat dingen verkocht via marktplaats en een midi orgelklavier en een Hammond Xm1 module gekocht via hetzelfde marktplaats. Ik heb vroeger een echt toonwiel orgel gehad en in de tijd dat ik in het nachtclub circuit speelde was ik best goed in Hammond jazz. Helaas is bij de eerste scheiding, toen ik in een klein appartementje kwam te wonen veel van de grote dingen, waaronder mijn toonwielorgel, naar de kringloop moeten doen. Maar het geluid van deze digitale Hammond is perfect en ik ben deze week ook al weer aan het oefenen geweest om de vingers weer losser te krijgen. En natuurlijk wat filmpjes op youtube kijken met Hammond jazz, blues en gospel instructie workshops. Heerlijk om te doen en ik heb gelijk weer de nodige muziek van Jimmy Smith, Rhoda Scott en The Peddlers op mijn MP3 speler gezet.

Zoals ik al schreef in de laatste vakantieblog heb ik me voorgenomen om nu wat actiever naar een lief te zoeken, daar ben ik ook mee begonnen maar ik blijf ervaren dat op mijn leeftijd, met mijn achtergrond en met mijn persoonlijke situatie (en dan vooral de kinderen) de kans dat ik nog iemand zal vinden die verliefd op mij kan worden en waar ik verliefd op kan worden wel erg klein is. Maar niet geschoten is altijd mis en als je jezelf niet openzet en een beetje contact zoekt dan zal het nooit gebeuren. Ze komen niet langs aan de deur om zich aan te bieden Waar ik wel een beetje depri van kan worden is dat wanneer je eindelijk een beetje durft te flirten er een afwijzende reactie komt. Ik weet het, dat hoort er ook bij maar het is niet zo goed voor je zelfvertrouwen maar we gaan gewoon door. Ergens moet er nog één lief rondlopen die perfect bij mij kan passen en als ik haar niet ga vinden dan heb ik mijn best gedaan en is het gewoon pech...

De laatste weken heb ik ook over eerlijkheid nagedacht, toen ik jong was had ik een heel groot rechtvaardigheidsgevoel en kon ik me heel erg opwinden over onrecht. Door het leven gelouterd is dat wat afgezwakt en kan ik de verontwaardiging beter onderdrukken en van me af laten glijden maar helemaal over gaat het nooit. Ondanks dat ik het beter van me af kan zetten, blijf ik zitten met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Eerlijkheid is voor mij het grootste goed en vertrouwen de kurk waarop we allemaal drijven. Maar als je om je heen kijkt hoeveel mensen met dubbele agenda's werken, hoe mensen puur uit eigenbelang werken, hoeveel overheidsgeld weggegooid word omdat mensen (vaak uit puur eigenbelang of dat van hun bedrijf) oplossingen doordrukken die gewoon slecht zijn alleen maar omdat zijzelf of hun bedrijf daar beter van worden. Managers die een bedrijf stuk maken en toch met enorme bonussen vertrekken, ik laat het van me afglijden met een soort van cynisme maar inwendig blijf ik me er over opwinden.

Maar ook in de wereld om mij heen zie ik vaak hebzuchtig, zelfzuchtig, egocentrisch en ronduit oneerlijk gedrag en ook hier heb ik geleerd om er mee om te gaan maar wennen doet het nooit. Ik heb geleerd dat de kunst is om te zorgen dat je in de kring van mensen om je heen een veilige cirkel van vertrouwen hebt en dat je rechtvaardigheidsgevoel vaak moet relativeren maar nooit moet negeren. Het is de kunst om een balans te vinden in waar je jezelf niet hoeft te verloochenen en toch mee kunt draaien in deze maatschappij.

Tot schrijfs, Hein

13 Augustus 2011

Na twee ruim twee weken in onze tent met, naast een paar dagen regen, toch veel mooie zonnige dagen en veel vakantieplezier zat ik maandagochtend even kritisch te kijken. De laatste twee weken waren er veel kinderen op het veldje en had Romy genoeg vakantievriendinnetjes om mee te spelen. Maar zaterdag gingen erg veel daarvan naar huis en bleef er eigenlijk niet zoveel over. Ook Raoul begon zich te vervelen omdat er niet zoveel meer voor hem te doen was. Het weer zag er ook niet zo goed uit, dus besloot ik, na enig overleg met de kinderen, om maar naar huis te gaan. Alles zoveel mogelijk ingepakt, behalve de tent en de fietsen, want die gingen we halen als het een dagje droog zou zijn.

Eenmaal thuis konden de kinderen gelijk aan het spelen en kon ik het hele huis schoonmaken en alles uitpakken en opruimen. Vier wasmachines wegwerken en even boodschappen doen want er was bijna niets meer in huis, de dieren verschonen en om 6 uur was ik eindelijk een beetje gereed en was ik ook weer thuis. Het is wel weer lekker luxe in je eigen huis na twee weken kamperen, lekker in bad en daarna lekker slapen in een warm bed. Dinsdag ochtend hebben we met zijn allen de tent gehaald, helaas net niet voor een regenbui binnen en nu hangt de tent in de schuur om straks een keer goed schoongemaakt te worden.

Wel heb ik deze week nog lekker vakantie en ben ik lekker rond het huis bezig en samen met de kinderen leuke dingen aan het doen. Romy kan niet wachtten om weer naar school te gaan en heeft zelfs een aftel kalender gemaakt. Vrijdag heb ik lekker gezwommen met Romy en vrijdagavond is Romy naar Conny gegaan. Vanavond haal ik haar weer op en morgenavond gaat Raoul weer naar zijn moeder en begint hier weer het normale week ritme van werk en school. Maandag breng ik Romy naar school voor haar eerste dag in groep 3 en 's middags moet ik even naar het ziekenhuis voor een (preventieve) echo omdat een aneurysma bij ons in de familie zit.

Dinsdagavond ga ik met Romy kijken bij een manege hier in de buurt en gaan ze kijken of Romy al kan gaan rijden. Ik heb ook jaren op de manege rondgelopen met mijn zoons dus helemaal vreemd is het niet. Alleen ga ik deze keer niet zelf meer rijden, ik ben bang dat mijn rug dat niet meer zo leuk zal vinden. Maar helpen met poetsen, zadelen en hoofdstel omdoen, zeker als ze het bit niet willen dat wil ik met alle plezier doen. Het lijkt me wel weer leuk om te zien en er mee bezig te zijn. Het is super leuk om nog papa te zijn en ik hoop een nog eens een leuke opa te worden.

In de vakantie heb ik altijd even tijd om na te denken en mij even te heroriënteren op waar ik nu mee bezig ben en wat ik eigenlijk wil. Aangezien je even helemaal uit je normale doen bent kun je een soort van helikopter blik op jezelf hebben en eens kritisch kijken naar jezelf en jezelf even opladen en bijstellen. En dat heb ik deze vakantie ook gedaan, met frisse moed begin ik weer aan het tweede deel van dit jaar en zie wel wat de toekomst gaat brengen en ik heb weer veel nieuwe ideeën. Straks even het huis weer aan kant maken, boodschappen doen en nog even genieten van het weekend.

Tot schrijfs, Hein

1 augustus 2011

Dit is de eerste blog vanuit de tent op de camping. We zijn nu al iets meer dan een week op de camping en het is een heerlijke vakantie tot nu toe. Ik ben twee dagen eerder gegaan omdat de kinderen ongeduldig werden en de tweede dag heeft het de hele dag geregend, alles om de tent was een grote modderpoel maar de tent is waterdicht en droog. Ondanks het matige weer de laatste week hebben we ook een paar dagen lekker zon gehad en heeft Romy ook lekker in bikini rond kunnen lopen. Er zijn ook veel kinderen op de camping en er is veel te doen voor de kinderen dus dat kan voor Romy al niet meer stuk. Raoul moest nog een maatschappelijke stage lopen en na wat overleg kan hij dat dit jaar in het animatieteam doen. Elke ochtend en middag helpt hij mee met knutselen en spelletjes, hij heeft al zitten schminken en doet in alles leuk mee. Op de camping kennen ze hem al goed en ook Raoul heeft het volgens mij wel naar zijn zin. En als de kinderen plezier hebben dan ben ik ook tevreden en blij en de mensen hier zijn aardig en gemoedelijk. Helaas kregen we bericht van Rene, die thuis voor de dieren zorgt, dat een van de ratjes (die al ziek was) overleden is. Punkie was de liefste van alle ratjes en Rene heeft haar een mooi grafje gegeven in de tuin.

Afgelopen donderdagavond is de moeder van Romy langs geweest samen met de grote zus Michelle en die konden gelijk mee naar de modeshow van de kindjes op de camping. Het was superleuk om te zien en we hebben heel erg genoten. Gisteren kwam ook de grote zus Tessa even langs en de grote zus Britte met haar vriend en die bleven gezellig even eten. Deze week komt Conny nog een keer langs en Britte ook en zaterdag komt Tessa langs om samen met Romy paard te gaan rijden. En deze week zou het mooi weer worden dus gezelligheid alom.

Op een camping staan is even helemaal uit je normale ritme zijn en dat is het grote verschil met thuis blijven, je word even helemaal weggeslingerd van je normale dagelijkse dingen. Maar het is ook even een confrontatie hoe je in een strak stramien zit van werk en zorgen voor de kinderen en het huishouden. Op mijn werk krijg ik steevast te horen dat ik altijd rustig en kalm blijf en een oplossing zoek bij complexe problemen en thuis krijg ik vaak te horen dat ik met de kinderen een engelengeduld heb en dat complimenten dat ik alles goed en rustig regel. Dat is inderdaad zo, ik zit in een heel strak programma waarbij ik alles geregeld heb en al tien stappen vooruit denk. Van buiten ben ik altijd kalm en rustig, gemoedelijk, verantwoordelijk en geduldig maar van binnen staat de computer overuren te maken. Ik denk dat als ze goed zouden testen ik ook een vorm van ADD of ADHD heb maar dat ik geleerd heb met heel veel zelfdiscipline om mijzelf totaal onder controle te hebben en rustig en kalm te zijn. Maar ik ben wel in staat om 10 dingen tegelijk te doen en ben heel creatief dat is dan weer de positieve kant. Maar moet wel altijd mijzelf totaal onder controle hebben, daarom zul je mij ook nooit teveel zien drinken en heb ik wel moeite om eens uit mijn dak te gaan. In mijn hoofd is het zelden rust, dat is al mijn hele leven zo en ik heb geleerd om hier mee om te gaan. Door alles goed te regelen om mij heen en conflicten voor te zijn zorg ik er voor dat ik een stabiele omgeving heb voor mij en voor de mensen om mij heen. Een van mijn ex partners noemde mij ook de rots in de branding. En in het normale levenspatroon dan loopt het gewoon, als ik even tijd voor mijzelf heb laad ik de accu weer een beetje op en dan kan ik er weer tegenaan.

Maar als ik dan hier ben dan slaap ik de eerste nachten heel slecht en droom ik hele chaotische dromen over van alles in mijn leven en dan merk ik dat alle opgebouwde en zorgvuldig onder controle gehouden dingen die spelen in mijn hoofd er ineens uit komen. Na een paar dagen zit ik in het camping ritme en is het over. Maar het geeft wel aan dat je als alleenstaande ouder (en dat geldt niet alleen voor mij maar voor de meeste alleenstaande ouders) een druk bestaan hebt. Als hier 's avonds Romy slaapt en Raoul op pad is, dan zit ik even lekker voor mijn tent en kijk wat naar de gezelligheid om mij heen. Ik ben de enige alleenstaande hier op de veldjes en de rest heeft een gezin en er zitten ook een paar families hier op de veldjes. Dan heb je als alleenstaande wel leuk contact met een praatje maar zul je niet zo snel aansluiting vinden als ze met de familie bij elkaar zijn. Dat is niet erg hoor, ik geniet ook even van de rust en stilte en kan even mijn gedachten laten gaan. Ik kan de accu weer even helemaal bijladen en bedenken wat ik weer ga aanpakken en doen na de vakantie. Ik heb al een paar leuke nieuwe ideeën

Tot schrijfs, Hein