De geboorte van Romy op maandag 23 mei 2005 om 23.02 uur

Na veel voorweeën, waarbij ik me afvroeg of de bevalling zou zijn begonnen, braken op maandagavond 23 mei om half tien mijn vliezen. Ik zag aan het vruchtwater dat de baby in het vruchtwater had gepoept. We belden de verloskundige en die zei dat ze om tien uur bij ons zou zijn. Ondertussen verloor ik steeds meer vruchtwater. Een beetje zenuwachtig wachtten we tot de verloskundige zou arriveren. Toen ze er om tien uur nog niet was en ik toch wel aardige weeën begon te krijgen en we ons toch wat ongerust maakten over de ontlasting in het vruchtwater, belden we toch nog maar even of ze al onderweg was. Ze beloofde over tien minuten bij ons te zijn. Toen de verloskundige om kwart over tien samen met een stagiaire binnenkwam, vertelde ze dat we naar het ziekenhuis moesten, omdat de baby inderdaad in het vruchtwater had gepoept. Hein pakte gauw wat spulletjes bij elkaar. Ondertussen kreeg ik toch wel behoorlijke weeën en begon ik het wat benauwd te krijgen bij het idee om samen met Hein de rit naar het ziekenhuis te maken. De verloskundige besloot daarop te toucheren en ik bleek al ruim zeven centimeter ontsluiting te hebben. Ik keek haar aan met een blik van: “je laat ons toch niet alleen naar het ziekenhuis rijden”? Ik begon zelfs al persweeën te krijgen en ik was opgelucht dat de verloskundige met ons mee zou gaan naar het ziekenhuis. Ik ging bij de verloskundige en de stagiaire in de auto en Hein zou er met onze eigen auto achteraan rijden. Eenmaal in de auto werden mijn weeën zo heftig (om de twee minuten), dat de verloskundige en de stagiaire met mij mee begonnen te puffen. Ik hield me bij elke wee stevig aan de gordel vast en had inmiddels zulke zware weeën, dat ik hoopte dat de baby niet in de auto geboren zou worden. De verloskundige en de stagiaire riepen tussen mijn gepuf door “goed zo, geweldig”. Ik dacht alleen maar “hoe lang houd ik dit nog vol”?

Achteraf hoorde ik van Hein dat we met 140 km per uur richting ziekenhuis waren gereden. Bij het ziekenhuis aangekomen (het was inmiddels kwart voor elf) kon ik amper meer lopen. Bij iedere wee klampte ik me vast aan een prullenbak of aan de stagiaire. Om tien voor elf waren we eindelijk op de verloskamer. Ik hield het niet meer, maar de stagiaire mocht de bevalling doen en zij moest eerst een sonde op het hoofdje van de baby plaatsen, om de baby goed in de gaten te houden tijdens de bevalling. Toen ze zei dat ik tien centimeter ontsluiting had en mocht gaan persen, zette ik alles op alles en werd onze Romy om twee minuten over elf geboren. Ze werd op mijn buik gelegd en ik zag een geweldig mooi meisje liggen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ze was precies zoals ik mij had voorgesteld. Ze leek op haar vader. Hein zijn enige dochter en dan ook nog één die sprekend om hem lijkt!! Maar.. wat voor mij veel belangrijker was. Ze was gezond. Ik was zo opgelucht dat ze gezond was. Uiteindelijk was ik 40 jaar en hadden we geen onderzoeken laten verrichtten tijdens de zwangerschap. Ons kroontje op geluk was geboren. Om half twaalf ’s nachts aten we beschuit met muisjes en dronken we thee in de verloskamer en belden we onze ouders en kinderen op met het geweldige nieuws dat Romy geboren was. Romy lag inmiddels op mijn buik en wij konden onze ogen niet van haar afhouden. Wat een mooi kindje!! Om twaalf uur werd ik met Romy naar de kraamafdeling gebracht, waar ik natuurlijk geen oog dicht heb gedaan. Ik heb alleen maar naar Romy liggen kijken, die zooo lief naast me lag in het ziekenhuis bedje. Toen ze wakker werd heb ik haar tegen mij aangelegd en heb ik heerlijk liggen genieten van mijn kleine meisje. Om negen uur ’s ochtends kwam Hein ons halen en gingen we als trotse ouders van een heel bijzonder meisje naar huis.