Toen ik 8 jaar oud was kon ik heel erg genieten van het orgel in de kerk. Mijn grootste wens was het dan ook om kerkorganist te worden. Aangezien een orgel duur was moest ik eerst bewijzen dat ik muzikaal was door op school op blokfluitles te gaan. Dit heb ik gedaan en toen men aangaf dat ik wel gevoel voor muziek had huurde mijn vader bij muziekzaak Tonica in Emmen een 4 octaafs philicorda orgel en werd een privé leraar gezocht. Het was een oudere, zeer strenge man die me zeer strak les gaf. Improviseren mocht niet, strikt van muziek lezen en wanneer ik een stuk kon spelen moest ik het uit mijn hoofd leren transponeren. Ik heb wel eens zitten huilen achter de toetsen maar ik heb een muzikale basis voor het leven geleerd. Op het kerkorgel mocht ik helaas niet spelen aangezien de dirigent van het koor in Bargercompas zeer strikt was wie er op het orgel mocht spelen. Zijn zoons deden dit en concurrentie was niet mogelijk. Toen ik in Emmercompas naar de Mavo ging mocht ik na schooltijd eindelijk op een kerkorgel spelen (op voorspraak van mijn tante Wilhado die daar in het klooster zat) maar tijdens een mis heb ik nooit mogen spelen. Wel speelde ik op het elektronische orgel voor het jongerenkoor. Ook dit was een hele mooie ervaring. Ik begon steeds meer te improviseren en speelde bijna alle liedjes uit mijn hoofd. Toen ik 14 jaar oud was en mijn haar ruimschoots op mijn schouders hing begon ik steeds meer belangstelling voor popmuziek te krijgen.

Toen ik 14 jaar oud was speelde ik in mijn eerste buurtbandje de Easy Riders samen met 2 vrienden, Gerard Hartman op drums en Gerard Arling op Gitaar. We traden eens op in de jongeren soos meer voor de drank en de meiden en het stelde muzikaal niet erg veel voor. Bij mijn ouders in de voorkamer repeteerden we en mijn allereerste popnummer dat ik speelde was "the house of the rising sun". Ook nummer van de Beatles en Creedence Clearwater zaten in ons repetoire. Wel hebben we met de meiden uit Klazinaveen een hele leuke tijd beleefd. Ook speelde ik toen nog steeds orgel voor het jongeren koor in Emmercompas.

De Black Boys was mijn eerste dans en stemming orkestje, de gitarist Hammie was een oom van de gitarist van mijn eerste bandje. Het was een trio en we speelden vooral op bruiloften en feesten, vooral Nederlandstalig werk. Ik heb nog oude cassette bandjes van opnames die we tijdens repetities maakten. Guus kom naar huus en veel nummers van George Baker. We repeteerden in de werkplaats van mijn ouders tot groot ongenoegen van de buren, maar tot 10 uur mocht het nog. Van het verdiende geld kocht ik nieuwe toetsen, ik had toen een Farfisa orgel en een Solton leslie. In deze tijd heb ik veel ervaring opgedaan op gebied van improviseren en nummers op gehoor uitzoeken. Ook heb ik mijn podium angst overwonnen, zeker de eerste keren was is bijzonder zenuwachtig maar na een paar optredens kon ik genieten van het podium.

Ik was aan het repeteren met een nieuwe band samen met Klaas Levinga en Henry Langen toen ik door Shamrock gebeld werd. Ze hadden met spoed een toetsenist nodig maar ik gaf aan dat ik al met een nieuwe band bezig was. Echter een paar weken later viel deze band uit elkaar en Klaas zette me af bij de drummer van Shamrock met de boodschap, ik zou het maar doen als ik jou was. Ze hadden nog geen nieuwe toetsenman en ik kon beginnen. De oude toetsenman was nogal vrij met de vrouwelijke fans en in de tijd dat ik ingewerkt werd ging ik al mee met optredens om te kijken. Die avond in dorpshuis cultura in Haarle, had hij dook de bus in met de mededeling, ach Hein kent voldoende repertoire laat hem maar een set spelen. Dit was mijn eerste vuurdoop en ik weet nog goed dat "you can go your own way" van Fleetwood mac het allereerste nummer was dat ik met Shamrock speelde. Daarna heb ik nog vele keren in dorpshuis cultura in Haarle gespeeld. Ook zaten we vaak in de leeren lampe in Raalte, de kul in Denekamp, de wippert in Laren en de bron in Haaksbergen. Ook zaten we regelmatig op woensdagavond in dancing bon vivant in Emmen (waar dan alle andere muziekanten uit Emmen kwamen kijken) en was de boogy bar in Bargeroosterveld ook een thuiswedstrijd. Shamrock was een semi-beroeps band en toen ik begon zat ik nog op school. Uiteindelijk moest ik kiezen tussen school en muziek waarna ik maar beroeps musicus geworden ben, een beslissing waar ik nooit spijt van heb gehad. Ook ben ik in deze tijd in Emmen gaan wonen op een kamer in Emmermeer. De band trad 3 a 4 keer per week op en we repeteerden 2 dagen per week, hier leerde ik voor het eerst goed piano spelen en eigen arrangementen maken. Ik speelde toen op een Farfisa orgel, Hohner pianet, Solina string en een Minikorg synthesiser. Schamrock was ook een begeleidingsband van een aantal artiesten waaronder Albert West. Ik was altijd vrijgezel en had mijn vriendinnen onderweg, ik was zeer eigenwijs (wat binnen de band wel eens spanningen gaf) en kon helemaal niet met geld omgaan. In de zomermaanden moest ik dan ook om maar te kunnen eten, als barpianist in cafeetjes werken voor gratis drinken en een maaltijd. Uiteindelijk groeide de band uit tot een echte beroeps band. We hebben samen wel heel veel leuke en soms iets minder leuke dingen meegemaakt, lange ritten samen in de bus van de band, hard werken, veel lol, veel fans ik denk er met heel veel plezier aan terug.

Samen met de saxofonist Willem Roeterink die ook in Shamrock speelde ben ik toen naar de stad Groningen vertrokken om een nieuwe band te beginnen. Het werd de band Timbre, een jazzy nachtclub en dans band. Ik kocht mijn eerste echt Hammond orgel, Yamaha Elektrische Piano, Solina string en mijn trouwe Minikorg Synthesiser. We traden op in nachtclubs (vooral de weekenden in de nachtclub Cachet in Groningen waren geweldig leuk), bruiloften, feesten en dancings. Ik heb hier vooral jazzy leren spelen en leren improviseren, ik woonde toen in de stad Groningen in een kamer in een heel oud pand aan de Noorderbuitensingel en was nog steeds beroeps musicus. Ik heb zeer goede herinneringen aan de drummer Eddy en zijn vriendin, waar ik toch regelmatig kwam en mocht mee-eten en ook hun buurvrouw Hilka waar ik menig nacht heb doorgebracht. Uiteindelijk begon het leven in de stad me tegen te staan, kwam mijn woonruimte ook onder druk te staan en viel de band door onderlinge ruzie tussen andere leden uit elkaar.

Eenmaal terug in Emmen kwam ik al snel in de band Dessa, weer een pure Top 100 band uit Emmen die veel in dancings door heel Nederland speelde. Ik speelde toen op een Hammond orgel, Yamaha Piano, Solina string en natuurlijk de Minikorg Synthesiser. Dessa was ook een beroeps band ik woonde tijdelijk in de flat van de bassist die was gaan samenwonen met zijn vriendin en daarna heb ik nog een tijdje in de repetitieruimte geslapen bij gebrek aan woonruimte. Maar ach ik was nog steeds vrijgezel en woonde samen met mijn twee siamese katten. Ik moest vooral wennen aan een vaste zangeres (Ina) omdat dit ook wel een hele grote stempel op het repertoire drukt. We reden meestal samen met de drummer Meinderd, de gitarist Willem en de geluidsman Ricky naar de optredens in een hele oude sunbeam die bijna van ellende uit elkaar viel. Soms blokkeerde het stuur en daarvoor stak er een klein knuppeltje in de bekleding boven de bestuurder waarmee onder het rijden een klap op het stuur gegeven kon worden. Dat we levend aankwamen was vaak een wonder als ik er nu aan terugdenk. Samen met veel andere muziekanten uit Emmen waaronder Alides en Guus (nu timebandits) zaten we regelmatig in onze stamkroeg de Engelenbak en waren we alleen maar met muziek bezig.

Na wat experimenteren met een nieuwe band samen met Guus Strijbosch waarbij we repeteerden in de schuur achter zijn huis, kwam het verzoek van Shamrock of ik terug wilde komen. De huidige toetsenist was ziek en voor zover ik toen begreep zou hij ook niet meer terug komen. Ik kocht nieuwe toetsen, waaronder een Korg Polysix en ging weer druk aan de slag. Het was wel even wennen want de band was erg veranderd en ik moest weer erg wennen aan de nieuwe band. Vanaf het begin liep het niet zo goed tussen de leden, we hebben nog een nacht in de studio doorgebracht om een single op te nemen maar helaas viel de band na een half jaar later uit elkaar, waarna ik besloot nooit meer beroeps musicus te worden, en in de automatisering (computers waren al jaren mijn hobby) werk te gaan zoeken, ik heb toen mijn technische opleiding met veel succes hervat.

Vanaf die tijd speelde ik alleen nog maar thuis en zocht muziek uit die ik leuk vond om te spelen. Ik trouwde en kreeg kinderen en de drang om op het podium te staan was er niet. Maar mijn toetsen begonnen oud te worden, en langzaam begon het spelen in een band weer te trekken.

Nadat ik een optreden tijdens de keidagen had gezien kwam ik in de band, boys to bounce & girls to chat terecht. Dit was een pure hobby band die eens per week repeteerde, eigen nummers schreef of covers op een eigen wijze speelde. Het was een hele gezellige band, maar de band trad heel weinig op. Ik heb dan ook nog een opname van een avond in de steile trap te Deventer. Het mooiste nummer is nog steeds "sudden stop" van Barrelhouse dat heel erg mooi door de Zangeres Elly Jansen werd gezongen. Bij dit nummer kreeg ik altijd kippenvel. Mede door gebrek aan optredens viel de band uit elkaar. Ook speelde ik in deze periode in de gelegenheid band voor de keidagen in Lochem.

Hierna kwam ik in een hobby cover band terecht Dont think twice, met vooral stevige muziek. Ook met deze band traden we niet veel op maar speelden elke week in het repetitie hok en maakten opnames. Ik speelde op de Yamaha piano, CTS-2000, Korg Poly-800 en de Minikorg. Ik herinner me nog wel heel leuke optredens in jeugdsoos flophouse te Toldijk. Mijn toetsen begonnen te verouderen en soms keek ik met een zekere afgunst naar collega toetsenisten die wel mooie nieuw synths hadden. Aangezien ik mijn hobby nooit ten koste van het gezin wilde laten gaan kon ik met het beperkte aantal optredens (waar soms geld bij moest) mijzelf geen nieuwe toetsen veroorloven. De drang om weer wat geld met de muziek te verdienen kwam terug. Ook in deze periode speelde ik in de gelegenheid band voor de keidagen in Lochem.

Bij toeval liep ik tegen een advertentie van dans en stemming orkest de Melody Band aan. De kans om weer nieuw apparatuur te kunnen kopen was mijn belangrijkste drijfveer om weer voor geld muziek te gaan maken. Het was mijn muziek voorkeur niet maar het was wel heel gezellig en ik kon mij weer nieuwe toetsen aanschaffen, waaronder de Roland JV-30. Ik heb hier veel ervaring opgedaan op het gebied van bruiloften in de achterhoek en we hebben een aantal bezettingwisselingen gehad voordat ik er ook uitstapte. We speelden vooral bruiloften en feesten, dansavonden en kermissen.

Via een advertentie in de krant kwam ik voor auditie bij de Trainband. Dit was weer een semi beroeps Top 100 band die heel veel werk had en een zeer professionele geluid- en lichtinstallatie had. Het was weer geweldig om in discotheken op te treden en het mooiste optreden was voor cafe de Stoof in Nijmegen tijdens de vierdaagse. Dit was mijn eerste optreden voor c.a. 10000 mensen en voor het eerst in jaren was ik weer eens zenuwachtig. Ik bezit nog steeds een videoband van een optreden in dancing Quatrebras te Noordbergum met een hele avond optreden. Afgezien van enkele foutjes stond de band als een huis. Ook waren de optredens in City Lido te Groenlo, de Radstake in Varseveld en de kermis in Rietmolen absolute hoogtepunten. De band speelde echt veel en het was steeds moeilijker met mijn werk te combineren. Na de maand September met c.a. 22 optredens naast mijn gewone werk waarbij ik in een maand 10 kilo afgevallen ben, hield ik het voor gezien. Mijn vertrek heeft mij wel een behoorlijke ruzie met het artiestenbureau opgeleverd waardoor ik in de jaren daarna nooit meer een boeking via dit bureau gehad heb.

De trainband had geen roadies dus we moesten alles zelf opbouwen en afbreken. Vaak zagen we toen duo's die ook optraden in dezelfde locatie die een uur na ons binnen kwamen en ruim een uur voor ons weer vetrokken waren. Ook verdienden deze duo's bijna het dubbele en ik dacht oen al na over mijn eigen duo. Na een tijdje nadenken over een goed concept en een pakkende naam zocht ik een drummer (de oude drummer van de melody band) en begon ik met duo Neon. Ik kocht alle apparatuur waaronder de geluid en lichtapparatuur en een aanhangwagen. Neon was binnen een jaar een heel groot succes, en is dit ook jaren gebleven. De stijl was zeer eigenzinnig, we speelden alles life en we konden vooral heel goed feest maken. Na twee jaar moest de drummer Johan er door omstandigheden mee stoppen en kwam Bren (een oud collega van Dont think twice) in de band. Ik deed alle boekingen zelf en we hadden redelijk veel werk. Ook begon ik alleen op te treden met een begeleiding automaat als drummer. Na nog weer twee jaar besloot ook Bren iets anders te gaan doen en kwam een oud collega Walter als drummer in de band. Ik begon te merken dat het werken in de muziek me steeds zwaarder viel en dat het plezier begon af te nemen. Het begon steeds meer werk te worden en na 6 jaar ben ik met Neon gestopt. Na 27 jaar op het podium gestaan te hebben was de koek op en de drang om op te treden is nu geheel verdwenen. Het was een bijzondere en kleurrijke tijd met veel ups en downs heel veel lol maar ook serieuze momenten zoals twee optredens waarbij iemand in het publiek overleed. Ik weet nog goed dat tijdens een groot feest in een tent een jongen van 26 jaar plotseling in elkaar zakte. Als je dan een tent met 1000 mensen moet toespreken dat het feest niet meer doorgaat omdat er iemand overleden is dan slaap je een paar nachten heel slecht. Daar staat tegenover dat er ook een groot aantal mensen geluk gevonden hebben op de avonden dat wij muziek gemaakt hebben.

Vanaf deze tijd maakte ik weer lekker thuis muziek en trad ik incidenteel nog op met een gelegenheids band of sessie bijvoorbeeld de keidagen in Lochem 2001. Dit was mijn laatste grote optreden voor c.a. 1000 mensen in de feesttent in Lochem. In 2004 en 2005 heb ik bijna alle apparatuur verkocht en heb ik alleen nog mijn gitaren en een paar keyboards staan. Aan deze instrumenten zitten zoveel herinneringen dat ik het niet over mijn hart kan krijgen ze weg te doen. Heel af en toe speel ik nog op mijn toetsen, meestal pak ik tegenwoordig even de akoestische gitaar. Ik zing nog graag af en toe maar meestal is dat een solo optreden voor mijn jongste dochter. Verder heb ik een schat aan herinneringen aan hele fantastische, gekke, leuke en soms minden leuke tijd, het was in ieder geval een heel kleurrijk deel van mijn leven. Gek genoeg mis ik het optreden niet meer, soms als ik een hele goede band life zie spelen heb ik nog de kriebel dat ik weer op het podium wil staan maar de dag daarna is de drang volledig verdwenen. Wel kijk ik af en toe met trots nog naar video opnames van optredens of luister ik nog even naar oude geluidsopnames, dan komen er geweldige herinneringen terug.

Keidagen 2001

Artikel uit Gelders Dagblad - Editie Zutphen van 28-05-2001
Volle bak bij popavond in Lochem

Door Fiona de Heus

LOCHEM – Niet alleen de muzikanten, maar vooral ook het publiek had kennelijk behoefte aan een ouderwetse Lochemse popavond. De grote feesttent naast de kerk was zaterdagavond namelijk bomvol. Het was ook de enige avond van de Keidagen dat de tent vooraf was uitverkocht.

In 1996 hield Stichting Popcollectief Lochem voor de laatste maal een popavond tijdens de Keidagen. Na tien jaar was de nieuwigheid er af en iedereen wilde eens wat anders.

Maar nu, vijf jaar later, bleek dat er toch weer een behoefte leeft. Toetsenist Hein Pragt kwam met het idee om opnieuw een Lochemse popavond te regelen en hij wist daarmee veel anderen te motiveren. Uiteindelijk stonden veertien musici op het podium in de tent.

,,In het verleden stonden we wel eens met 42 muzikanten. Dat hebben we nu willen beperken'', vertelt zanger en presentator Herman Priester. Speciaal voor dit eenmalige optreden hebben zij zichzelf de naam Poco Loco, 'een beetje gek', gegeven. De muzikanten zijn leden van de Lochemse bands De Hemel en Vunzing en het dans- en showorkest Neon, aangevuld met de zangeressen Marjolein Selles van popkoor Popcorn en Elly Janssen.

Herman Priester: ,,Het instuderen van de nummers was echt last minute werk. Acht weken geleden zijn we begonnen met repeteren. We spelen een stevig top-40 repertoire en dat is voor ons allemaal anders dan ons eigen repertoire.''

Maar het resultaat mocht er zijn. Poco Loco speelde een kleine veertig bekende nummers. De groep moest vroeg in de avond beginnen om het hele programma te kunnen afwerken. In het begin was de tent stil, maar tegen tien uur was iedereen binnen. In totaal waren duizend kaarten verkocht.

De nummers, van onder andere Cher, Brian Adams, Blues Brothers en Bløf waren voor iedereen bekende kost en vooral bij het Nederlandse blok kon er volop worden meegezongen.

Poco Loco kwam eenmalig bij elkaar, maar misschien krijgt het een vervolg met de Keidagen van 2002.